Open post

«Ποια Eυρώπη θέλουμε;» Aφιέρωμα για τα 60χρονα της Ε.E.

«Ποια Eυρώπη θέλουμε;» Aφιέρωμα του Α’ Προγράμματος για τα 60χρονα της Ε.E.

Με αφορμή την επετειακή συνεδρίαση των 27 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Ρώμη και την υπογραφή Διακήρυξης για το κοινό όραμα των εταίρων για την επόμενη δεκαετία, το Πρώτο Πρόγραμμα την Κυριακή 26 Μαρτίου μετέδωσε ειδικό αφιέρωμα 2.5 ωρών για τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις,  Γιώργος Κατρούγκαλος, ο εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης  Σχοινάς, η πρώην υπουργός και ευρωβουλευτής Μαριέττα Γιαννάκου, ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ Λουκάς Τσούκαλης και ο καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της  Σορβόννης  Γιώργος  Πρεβελάκης, αναλύουν στο αφιέρωμα την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απαντούν στο ερώτημα: «Ποια Ευρώπη θέλουμε;». 

Επίσης, οι ακροατές του Πρώτου Προγράμματος έχουν την ευκαιρία ν’ ακούσουν από το Αρχείο της ΕΡΤ, ηχητικά ντοκουμέντα με δηλώσεις Ελλήνων και ξένων πολιτικών, από ιστορικές στιγμές για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ/Ε.Ε.

Οργάνωση-παρουσίαση:Πολυδεύκης Παπαδόπουλος

Υποστήριξη Παραγωγής: Eφη Γιαννιώτη

Μουσική επιμέλεια: Χάρης Κουδουνάς

Επεξεργασία ηχητικών αρχείων: Θανάσης Κώστας

Ρύθμιση ήχου: Στέλιος Καμπουρόπουλος

Open post

5 Mάρτη 1943: Η νικηφόρα μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση

5 Mάρτη 1943: Η νικηφόρα μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση

του Νάσου Μπράτσου

Koμβικό σημείο για τις εξελίξεις στην κατεχόμενη από τους ναζί Ελλάδα, έπαιξε η νικηφόρα μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση, η μόνη του είδους σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Ως «πολιτική επιστράτευση» οι ναζί είχαν ονομάσει τη μεταφορά εργατικού δυναμικού από τις κατεχόμενες χώρες προς τη Γερμανία για να στηρίξουν τη βιομηχανική τους παραγωγή και ειδικά την πολεμική τους βιομηχανία.

Η πίεση μεγάλωσε από την ήττα στη μάχη του Στάλινγκραντ, που σήμανε και τη «μετάταξη» γερμανικού εργατικού δυναμικού από τις φάμπρικες στο μέτωπο, οπότε το κενό που άφηναν πίσω τους έπρεπε να καλυφθεί.

Η δοσίλογη ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί τη διάψευση των φημών για εφαρμογή του μέτρου και στην Ελλάδα, αλλά η διαταγή δεν αργεί να έρθει, με τις αντιστασιακές δυνάμεις και ειδικά το εργατικό ΕΑΜ (είχε ιδρυθεί πριν το κεντρικό ΕΑΜ – στις 16 Ιουλίου του 1941 ιδρύθηκε το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ΕΑΜ ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941)  να έχει ήδη ξεκινήσει προετοιμασίες κινητοποιήσεων.

Η διαταγή των κατακτητών είναι σαφής: «Εκαστος κάτοικος της Ελλάδος, ηλικίας από 16 μέχρι 45 ετών είναι υποχρεωμένος, εάν το απαιτήσουν αι περιστάσεις, ν’ αναλάβη υποδεικνυομένην εις αυτόν εργασίαν διά γερμανικάς ή ιταλικάς υπηρεσίας. Ιδίως είναι υποχρεωμένος να παρουσιάζεται με ακρίβειαν εις την εργασίαν, να τηρή τας ώρας εργασίας και να παρέχη απόδοσιν εργασίας, ανταποκρινομένην προς τας σωματικάς του δυνάμεις. Οι άνδρες είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται έξω του τόπου της μονίμου κατοικίας των συγκεκροτημένοι εις συμβιωτικάς ομάδας στρατοπέδου, εάν απαιτηθή το τοιούτον.

Η πρόσκλησις προς ανάληψιν εργασίας γίνεται υπό των γερμανικών αρχών απ’ ευθείας ή υπό των εντεταλμένων προς τούτο ελληνικών αρχών, ιδίως, Επιθεωρήσεων εργασίας, δημάρχων.

Αι γερμανικαί υπηρεσίαι παρέχουν ανάλογον προς τας συνθήκας αποζημίωσιν και, εφ’ όσον τούτο είναι δυνατόν, και τροφήν.

Ο μη συμμορφούμενος προς τας εκ των άρθρων 1 και 2 απορρέουσας υποχρεώσεις, τιμωρείται με: 1) χρηματικήν ποινήν απεριορίστως ή 2) φυλάκισιν ή ειρκτήν ή 3) στρατόπεδον καταναγκαστικών έργων.

Η παρούσα διάταξις τίθεται εν ισχύι από της ημέρας της κοινοποιήσεως αυτής.

Δια του Διοικητού  της Νοτιανατολικής Ευρώπης εντεταλμένου ταυτοχρόνως με την αρχηγίαν του στρατού Στρατηγού Σπάϊντελ».

Το γερμανικό φιρμάνι βγαίνει στις 23/2/1943 και από την επόμενη μέρα ξεκινούν οι αντιδράσεις.

Eκτός της ενίσχυσης της πολεμικής μηχανής των ναζί, είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων θα έφευγαν «επιστρατευμένοι» για τα γερμανικά εργοστάσια, δεν θα επέστρεφε ποτέ. Άλλοι θα πέθαιναν από την υπερεντατική δουλειά, άλλοι από τις βόμβες των συμμάχων και άλλοι θα εκτελούνταν για διάφορες αφορμές με στόχο την «πειθάρχιση» των υπολοίπων.

Έτσι το κύμα απεργιών και διαδηλώσεων που ξεκίνησε δεν είχε προηγούμενο, μέχρι που οι διαδηλωτές κατάφεραν να εισβάλουν στο κατοχικό «Υπουργείο» Εργασίας και να πυρπολήσουν τις λίστες με τα ονόματα των επιστρατευμένων.

Όλες αυτές οι μέρες των κινητοποιήσεων δεν ήταν αναίμακτες, πυροβόλα όπλα, χειροβομβίδες, συλλήψεις, βασανιστήρια, είναι η απάντηση των κατακτητών, αλλά δεν μπόρεσαν να κάμψουν τη μαζική εκδήλωση των κινητοποιήσεων. Εκτιμήσεις της εποχής κάνουν λόγο για 50.000 διαδηλωτές στις 5 Μάρτη 1943 έξω από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ συνολικά γίνεται λόγος για 300.000. Διαδηλώσεις δεν έγιναν μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε πολλές πόλεις της χώρας, ήταν μία πανελλαδική μάχη. Ιδιαίτερη συμμετοχή είχαν και οι νέοι της ΕΠΟΝ που είχε ιδρυθεί το Φεβρουάριο του 1943 και η μάχη της πολιτικής επιστράτευσης, ήταν από τα πρώτα «διαπιστευτήριά» τους.

Υπό το βάρος της κοινωνικής έκρηξης, ο κατοχικός «πρωθυπουργός» Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος παύεται και αντικαθίσταται από τον Ιωάννη Ράλλη, ενώ η πολιτική επιστράτευση ακυρώνεται στις 10/3/1943.

Οι συνέπειες της νικηφόρας έκβασης της μάχης αυτής, ήταν από τη μία ότι χιλιάδες Ελλήνων έσωσαν τη ζωή τους αφού δεν μεταφέρθηκαν στα κάτεργα της Γερμανίας και από την άλλη ότι δεν ενισχύθηκε η πολεμική μηχανή των κατακτητών με νέο αίμα στα γρανάζια της. Επιπλέον έπαιξε τεράστιο ρόλο στο ηθικό και την αυτοπεποίθηση όλων όσων αγωνίζονταν ενάντια στις δυνάμεις του φασισμού – ναζισμού, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο.

Open post

Γιατί ο Γιούνκερ κατεβάζει το «ιππικό» και τι σημαίνει η κόντρα του με τον Σόιμπλε (άρθρο)

Γιατί ο Γιούνκερ κατεβάζει το «ιππικό» και τι σημαίνει η κόντρα του με τον Σόιμπλε (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ξεκάθαρη παρέμβαση υπέρ της ελληνικής πλευράς από την Κομισιόν αποτελεί ο συνδυασμός των αναθεωρημένων προς το καλύτερο προβλέψεων για την ελληνική οικονομία και της ανακοίνωσης της επίσκεψης του επιτρόπου Πιερ Μοσκοβισί στην Αθήνα.

Η Κομισιόν εκτιμά ότι η αύξηση του ΑΕΠ στην Ελλάδα έφτασε το +,03% το 2016 (αντί για -0,3% που ήταν η εκτίμηση προ τριμήνου) και προβλέπει ότι θα κυμανθεί στο +2,7% το 2017 και στο +3,1% το 2018.

Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι στην τριμηνιαία έκθεση της Κομισιόν περιλαμβάνεται και η πρόβλεψη ότι η Ελλάδα θα επιτύχει με άνεση το στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% για το 2017, αλλά και ότι υπάρχουν «θετικά σημάδια για την επίτευξη του στόχου (σ.σ. 3,5% του ΑΕΠ) και το 2018». Γίνεται, μάλιστα, αναφορά στην υπέρβαση των εσόδων και στην πιθανότητα τα αποτελέσματα να είναι καλύτερα από τις προβλέψεις.

Η παρατήρηση αυτή της Κομισιόν έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο αμφισβητεί τη δυνατότητα της ελληνικής κυβέρνησης να πετύχει το στόχο του πλεονάσματος και για το λόγο αυτό ζητεί τα πρόσθετα μέτρα στα οποία «κολλάει» η διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Προφανώς οι κινήσεις αυτές της Κομισιόν εντάσσονται στις μεσολαβητικές προσπάθειες του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, οι οποίες πραγματοποιούνται στο παρασκήνιο.

Στόχος των κινήσεων αυτών είναι να απεμπλακεί η διαπραγμάτευση, με κλείσιμο της αξιολόγησης τώρα και παραμονή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα αλλά χωρίς χρηματοδότηση, μέχρι να συζητηθούν τα μέτρα για το χρέος το 2018.

Μια τέτοια λύση, βέβαια, προϋποθέτει πολιτική απόφαση για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο το οποίο έχει διαμορφωθεί καθώς από τη μια πλευρά οι δανειστές επιμένουν σε νομοθέτηση από τώρα μέτρων 3,6 δισ. ευρώ για το διάστημα μετά το 2018, ενώ από την άλλη η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αποδεχθεί «παράλογες απαιτήσεις», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η θετική στάση της Κομισιόν είναι σημαντική, αλλά μένει να φανεί σε ποιο βαθμό θα καθορίσει τις εξελίξεις.

Η κόντρα του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι δεδομένη και δεν είναι καινούρια. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θεωρεί ότι η Κομισιόν δεν είναι αρκετά σκληρή σε ότι αφορά την τήρηση των κανόνων και την επιβολή των δημοσιονομικών περιορισμών, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για άλλες χώρες.

Επιδιώξη του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών είναι να αφαιρέσει από την Κομισιόν αρμοδιότητες που σχετίζονται με την εποπτεία των ευρωπαϊκών οικονομιών και να τις δώσει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) ώστε να μετεξελιχθεί σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

Να γίνει ο ESM, δηλαδή, ένας κέρβερος της λιτότητας ο οποίος θα καθοδηγεί τις οικονομικές πολιτικές στην ευρωζώνη και θα επιβάλει ποινές όταν υπάρχουν παρεκκλίσεις.

Η σχετική συζήτηση διεξάγεται αυτή τη στιγμή στο παρασκήνιο, αλλά είναι πολύ σημαντική, καθώς σχετίζεται με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, για το οποίο τα σχέδια θα παρουσιαστούν τον επόμενο Μάιο.

Αυτό που «παίζεται», λοιπόν, με αφορμή την Ελλάδα δεν είναι μόνο η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος, αλλά και το κατά πόσον θα προχωρήσουν τα σχέδια για αλλαγή των της αρχιτεκτονικής στην Ε.Ε. και ανακατανομή ισχύος στα κέντρα εξουσίας.

Open post

Δίκη Κ. Πελετίδη – Ποιός δικάζει ποιόν στην Πάτρα

Δίκη Κ. Πελετίδη – Ποιός δικάζει ποιόν στην Πάτρα

Σε εξέλιξη βρίσκονταν μέχρι αργά το μεσημέρι της Δευτέρας, η δίκη του Δημάρχου Πατρέων Κώστα Πελετίδη, για παράβαση καθήκοντος.

Ο Δήμαρχος αρνήθηκε να διευκολύνει τη δράση της Χρυσής Αυγής, με παραχώρηση δημοτικών χώρων, αλλά και στοιχείων για αλλοδαπά παιδάκια που φιλοξενούνταν σε παιδικούς σταθμούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μηνυθεί από τον τότε βουλευτή της Χ.Α., Μ. Αρβανίτη. Η μαζική συμμετοχή πολιτών στη συγκέντρωση, ο μεγάλος αριθμός ψηφισμάτων συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα, από μεγάλο εύρος μαζικών φορέων, εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δίκη αποτέλεσε πεδίο έκφρασης συμπαράστασης στο Δήμαρχο για τις επιλογές του στο συγκεκριμένο θέμα και δημιουργεί μεγαλύτερη πίεση στη Χρυσή Αυγή, από ότι η άρνηση διευκόλυνσής της από το Δήμαρχο.

Πριν την έναρξη της δίκης, ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, έκανε την εξής δήλωση: «Σήμερα δεν δικάζεται ο Δήμαρχος Πατρέων, αλλά το σύνολο του Πατραϊκού λαού, που δεν θέλει να έχουμε εγκληματικές, ναζιστικές οργανώσεις, των οποίων τις πράξεις έχει ζήσει η ανθρωπότητα. Έχουμε κι εμείς βιώσει τι θα πει ναζιστική οργάνωση, με τα Προσφυγικά και τα Καλάβρυτα. Ο κόσμος που βρίσκεται εδώ σήμερα συγκεντρωμένος, το κάνει γιατί θέλει να υπερασπιστεί τις ανθρώπινες αξίες, να χτυπήσει το ρατσισμό κι εκείνες οι απόψεις που δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή της πόλης».

Στο ερώτημα τι περιμένει από το Δικαστήριο, ο Δήμαρχος απάντησε: «Το καθήκον του. Το οποίο είναι να σταθεί με τον Ελληνικό, τον Πατραϊκό λαό και να σταματήσει την πορεία αυτών που στάζουν δηλητήριο, διχάζουν και αμαυρώνουν με τα εγκλήματά τους, την ζωή του τόπου μας».

Εν τω μεταξύ, παραμένει έξω από τα Δικαστήρια πλήθος που συγκεντρώθηκε από νωρίς το πρωί για να υποστηρίξει αγωνιστικά τον Δήμαρχο Πατρέων, ο οποίος, υπενθυμίζεται ότι διώκεται ύστερα από μήνυση της Χρυσής Αυγής και να απαιτήσει να σταματήσει η δίωξή του και να αναλάβουν προς αυτή την κατεύθυνση πρωτοβουλίες η κυβέρνηση και οι αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες.

Open post

Τι μπορεί πραγματικά να διαλύσει την Ευρώπη (άρθρο)

Τι μπορεί πραγματικά να διαλύσει την Ευρώπη (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Εάν δούμε τον τρόπο αντίδρασης της ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια στις κρίσεις προκύπτει ένας κοινός παρονομαστής που δείχνει ότι το θεσμικό σύστημα που έχει συγκροτηθεί γύρω από το κοινό νόμισμα δεν αλλάζει πορεία ακόμα και όταν δημιουργούνται προβλήματα που βάζουν σε αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξή της.

Το φαινόμενο αυτό το έχουμε δει στην περίπτωση της χώρας μας, για την οποία το ευρωπαϊκό διευθυντήριο συνεχίζει να επιμένει στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, παρά το γεγονός ότι τις αποκηρύσσει πλέον και το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρά το γεγονός ότι το ίδιο ήταν ο «ηθικός αυτουργός» της αδιέξοδης στρατηγικής.

Το ίδιο μοτίβο, όμως, το βλέπουμε σε πολλές περιπτώσεις και σε διάφορα πεδία.
Οι οικονομικές πολιτικές δεν κάμπτονται ούτε στην περίπτωση της Ιταλίας και της Γαλλίας, παρότι στις χώρες αυτές δημιουργούνται μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις που τροφοδοτούν πολιτικές δυνάμεις οι οποίες αμφισβητούν συνολικά τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το σύστημα, όμως, παραμένει προσκολλημένο στην ίδια γραμμή και μάλιστα αντιμετωπίζει το πρόβλημα με αφορισμούς και απλουστεύσεις, μακριά από την ουσία του προβλήματος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ χαρακτηρίζουν «λαϊκιστές», τους ακροδεξιούς αντιευρωπαϊστές, χωρίς όμως να εξετάζουν σε βάθος τα αίτια της ανόδου τους και τις δυνάμεις που τους τροφοδοτούν.

Ασφαλώς η ακροδεξιά είναι λαϊκιστική δύναμη, πάντα ήταν.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, μάλιστα, φλερτάρει με το φασισμό.

Το ζήτημα, είναι, όμως ότι οι συγκεκριμένες δυνάμεις εκμεταλλεύονται την αντίδραση του κόσμου ο οποίος πιέζεται από πραγματικά προβλήματα.

Το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης υποχωρεί στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, ενώ ένα μεγάλο τμήμα του μικρού και μεσαίου επιχειρηματικού κεφαλαίου βλέπει ότι «χάνει το τρένο» της παγκοσμιοποίησης και αισθάνεται απογοήτευση, οργή και ανασφάλεια.

Από τη στιγμή που το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας δεν ακούει τη διαμαρτυρία και δεν ανταποκρίνεται στις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες της κοινωνίας, είναι λογικό ότι τα απογοητευμένα στρώματα θα βρουν καταφύγιο στην λαϊκιστική και αυταρχική ρητορική της ακροδεξιάς, η οποία υπόσχεται τη λύτρωση, απευθυνόμενη περισσότερο στο θυμικό, παρά στη λογική σκέψη των πολιτών.

Το φαινόμενο το έχει ξαναζήσει η Ευρώπη και το πλήρωσε ακριβά με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δυστυχώς, οι κυρίαρχες ελίτ στην Ευρώπη σήμερα δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τους κινδύνους, δεν αντιδρούν, δεν αλλάζουν πορεία, δεν προσαρμόζονται.

Προγραμματίζουν, βέβαια, μια συζήτηση για θεσμικές αλλαγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον επόμενο Μάιο, σε μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις στις διαλυτικές τάσεις που άρχισαν να εκδηλώνονται με την απόφαση για το Brexit.

Από τα λίγα, όμως, που έχουν γίνει γνωστά, φαίνεται ότι είναι υπό επεξεργασία σχέδια για διαφορετικές «ταχύτητες» στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με επιστροφή κάποιων αρμοδιοτήτων στα εθνικά κοινοβούλια.

Ουδεμία συζήτηση όμως δεν γίνεται για σχέδια επενδύσεων και τόνωσης της οικονομίας, που θα δημιουργήσουν δουλειές και εισόδημα και θα καλύψουν την οικονομική αβεβαιότητα των Ευρωπαίων πολιτών.

Η αντιευρωπαϊκή ακροδεξιά είναι η λάθος απάντηση σε πραγματικά προβλήματα.
Όσο, όμως, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της Ε.Ε. δεν προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της κοινωνίας η ακροδεξιά και ο αντιευρωπαϊσμός θα φουντώνει, ενισχύοντας τις διαλυτικές τάσεις.

Open post

Έχει νόημα η συζήτηση για τη δραχμή;

Έχει νόημα η συζήτηση για τη δραχμή;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η συζήτηση για τη δραχμή επανέρχεται κατά καιρούς, τις περισσότερες φορές με όρους δαιμονολογίας και υπό συνθήκες εκβιασμού.
Όποιος στην Ελλάδα σκέφτεται εθνικό νόμισμα θεωρείται τουλάχιστον ύποπτος, καθώς το Grexit έχει ταυτιστεί με γενικευμένη καταστροφή, ενώ οι κατά καιρούς αναφορές σε γερμανικά μέσα ενημέρωσης στα σχέδια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για Grexit, εκλαμβάνονται ως απαράδεκτες απειλές.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι πρόκειται για γερμανική μπλόφα, δεδομένου ότι για τη Γερμανία το ευρώ αποτελεί το βασικό εργαλείο της επιτυχίας των εξαγωγών της, οι οποίες είναι ο βασικός πυλώνας της οικονομικής στρατηγικής της. Σύμφωνα με την άποψη αυτή ένα Grexit θα έθετε σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα, κάτι το οποίο θα επέφερε σοβαρή βλάβη στα γερμανικά συμφέροντα και ως εκ τούτου οι σχετικές αναφορές από γερμανικές πηγές αποτελούν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι εκφοβισμού των ελληνικών κυβερνήσεων.

Αντιθέτως, κάποιοι άλλοι, θεωρούν ότι το Grexit εντάσσεται στον στρατηγικό σχεδιασμό του κ. Σόιμπλε, με στόχο να δημιουργήσει μια νέα θεσμική αρχιτεκτονική στην ευρωζώνη και ένα νέο ευρώ χωρίς «αδύναμους κρίκους» που δεν θα έχει τα προβλήματα του σημερινού.
Σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η πραγματικότητα, το γεγονός είναι ότι οι αβεβαιότητες γύρω από το ευρώ είναι πλέον πολλές, ανεξάρτητα από τις ελληνικές επιδιώξεις ή τα σχέδια των άλλων σε σχέση με την Ελλάδα.

Σε ορισμένες χώρες, όπως η Γαλλία αλλά και η Ιταλία κάποιες ανερχόμενες πολιτικές δυνάμεις υποστηρίζουν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ευρώ, ενώ και από τις ΗΠΑ πλέον έρχονται μηνύματα αμφισβήτησης, καθώς μέσα σε δύο ημέρες δύο σημαντικά στελέχη του Τραμπ μίλησαν ο ένας για πιθανή κατάρρευση του ευρώ μέσα σε ενάμιση χρόνο και ο άλλος για αθέμιτη εκμετάλλευση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος από τη Γερμανία σε βάρος των εμπορικών εταίρων της.

Με αυτά τα δεδομένα, κάθε ευρωπαϊκή κυβέρνηση, πολύ δε περισσότερο η ελληνική, θα έπρεπε να έχει στα απόρρητα συρτάρια της εναλλακτικά σχέδια για το ενδεχόμενο ανατροπών σε σχέση με το ευρώ, ανεξάρτητα εάν επιθυμεί κάτι τέτοιο ή όχι.
Και η δημόσια συζήτηση για το θέμα αυτό θα έπρεπε να γίνεται με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

Δυστυχώς, όμως, συμβαίνει το αντίθετο.

Οι υπέρμαχοι του εθνικού νομίσματος, συντριπτικά μειοψηφικοί, αρκούνται σε γενικόλογες αναφορές περί επαναφοράς της εθνικής κυριαρχίας, με ένα σχεδόν μεσσιανικό λόγο, όπου η δραχμή ταυτίζεται με έναν χαμένο παράδεισο και το ευρώ με τα δεινά της κρίσης και των μνημονίων.
Μέχρι σήμερα ουδείς έχει παρουσιάσει σχέδιο και στρατηγικές για ένα εθνικό νόμισμα, ούτε μια ανάλυση των υπέρ και των κατά.
Αλλά και από την άλλη πλευρά, ο κυρίαρχος λόγος απορρίπτει συλλήβδην κάθε συζήτηση, με μια σχεδόν θεολογικού χαρακτήρα προσήλωση στο ευρώ το οποίο ταυτίζεται με το ιδανικό της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η αλήθεια είναι ότι από οικονομική σκοπιά, πολλά -ίσως τα περισσότερα- οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας δεν οφείλονται στο ευρώ ούτε η λύση τους συνδέεται με το νόμισμα.
Επιπλέον, θα έπρεπε κάποιος να σταθμίσει τα συν και τα πλην κάθε λύσης.

Όσοι πιστεύουν ότι ένα εθνικό νόμισμα θα βοηθούσε την ελληνική παραγωγή, ξεχνούν ακριβώς ότι η Ελλάδα πλέον δεν έχει δικά της προϊόντα να πουλήσει -τουλάχιστον προϊόντα με υψηλή προστιθέμενη αξία. Παραγνωρίζουν επίσης το γεγονός ότι για να χτίσεις μια οικονομία υπηρεσιών διεθνώς ανταγωνιστική μάλλον βοηθάει περισσότερο το ευρώ, παρά μια ευάλωτη δραχμή.

Αλλά και από την άλλη πλευρά, οι υπέρμαχοι του status quo δεν αξιολογούν τη συμβολή που ενδεχομένως θα μπορούσε να έχει ένα εθνικό νόμισμα ως «φράγμα» στις εισαγωγές για να τονωθεί η εγχώρια παραγωγή, αλλά και ως εργαλείο για χρηματοδότηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
Το γεγονός είναι όμως ότι πολλές αλλαγές με μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος πρέπει να γίνουν στη χώρα μας έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα με το νόμισμα.
Η ουσία είναι ότι σε κάθε περίπτωση προαπαιτούμενο είναι ένα παραγωγικό σχέδιο και πολιτική και κοινωνική βούληση για να εφαρμοστεί, παρά το υψηλό κόστος.

Όσο δεν γίνεται η συζήτηση για το σχέδιο αυτό, η κουβέντα για το νόμισμα είναι άνευ αντικειμένου.

Πολύ δε περισσότερο που το βασικό κριτήριο για την αρχική επιλογή της Ελλάδας υπέρ του ευρώ ήταν πολιτικό και όχι οικονομικό, καθώς πρυτάνευσε η βούληση να ενταχθεί η χώρα μας ως ισότιμο μέλος στο κλαμπ των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, παρά τα μειονεκτήματα που θα είχε η νομισματικής σύνδεση της -υστερούσας οικονομικά και τεχνολογικά- Ελλάδας με πολύ πιο ανταγωνιστικές οικονομίες.
Τώρα πια, βέβαια, η έννοια του ισότιμου μέλους έχει χαθεί ανεπιστρεπτί, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Φωτο: Eurokinissi

Open post

Η ανεπιθύμητη τριχοφυΐα ως ένδειξη παθολογίας (επιστημονικό άρθρο)

Η ανεπιθύμητη τριχοφυΐα ως ένδειξη παθολογίας (επιστημονικό άρθρο)

Οι τρίχες είναι ένα από τα «εξαρτήματα» του δέρματος οι οποίες καλύπτουν την επιφάνειά του, εκτός από τις παλάμες, τα πέλματα, την ονυχοφόρο φάλαγγα των δακτύλων και κάποια σημεία των γεννητικών οργάνων. Πότε αυτό το εξάρτημα αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό; Για την ανεπιθύμητη τριχοφυΐα ως ένδειξη παθολογίας γράφει η Κοσμετολόγος-Αισθητικός MSc, Παρασκευή Καλοφύρη.

Όταν αντί για χνούδι εμφανίζουμε σκούρα, σκληρή και μακριά τριχοφυΐα (τελικό τρίχωμα), σε μέρη που κανονικά θα έπρεπε να είναι άτριχα (πρόσωπο, κοιλιά κ.λπ.) μας απασχολεί ως ένα πρόβλημα -ιδίως τον γυναικείο πληθυσμό (αν και στην εποχή μας όλο και περισσότεροι άντρες ψάχνουν λύσεις αποτρίχωσης). Επίσης, η εμφάνιση αυξημένης τριχοφυΐας μπορεί να κρύβει ένα πιο σοβαρό πρόβλημα και να αποτελεί σύμπτωμα κάποιας υποκείμενης ενδοκρινικής ή άλλης νόσου, για τη διερεύνηση της οποίας θα πρέπει να συμβουλευτούμε ενδοκρινολόγο.

Η παρουσία αυξημένης τριχοφυΐας αφορά σε δύο νοσολογικές καταστάσεις που ορίζονται ως υπερτρίχωση και δασυτριχισμός.

Ο όρος υπετρίχωση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ανάπτυξη των τριχών πέρα του φυσιολογικού σε ολόκληρη την επιφάνεια του σώματος με φυσιολογική όμως για το φύλο κατανομή και αφορά τις γυναίκες, τους άντρες και τα παιδιά. Η υπετρίχωση διακρίνεται σε:

  • συγγενή χνοώδη που είναι κληρονομική,
  • επίκτητη χνοώδη που παρουσιάζεται σε άτομα με ιστορικό κακοήθους νόσου,
  • εντοπισμένη (μπορεί να είναι υπεύθυνοι διάφοροι παράγοντες που δρουν τοπικά (ακτινοβολίες) και
  • γενικευμένη από παθολογικά αίτια (διαταραχή των ενδοκρινών αδένων ή του συνδετικού ιστού ή από τη λήψη ορισμένων φαρμάκων).

Από την άλλη, ο δασυτριχυσμός αφορά μόνο στις γυναίκες και είναι η μετατροπή του τριχώματος, το οποίο είναι κανονικά χνούδι σε τελική τρίχα δηλαδή σκληρή μαύρη τρίχα. Οι γυναίκες αυτές εμφανίζουν τριχοφυΐα σε σημεία που κανονικά θα εμφάνιζαν οι άντρες. Οι περιοχές που μας απασχολούν περισσότερο είναι το πρόσωπο, ο θώρακας, η κοιλιά, το στήθος, η εσωτερική πλευρά των μηρών και η πλάτη. Αυτές είναι και οι λεγόμενες ορμονοεξαρτώμενες περιοχές, δηλαδή περιοχές που επηρεάζονται από τις ορμόνες, στην προκειμένη από τα ανδρογόνα. Η ύπαρξη τριχοφυΐας διακρίνεται σε βαθμούς ανάλογα με την πυκνότητα έκφυσης των τριχών και τον τύπο τους, μπορούμε να την διακρίνουμε σε μικρή ποσοτικά τριχοφυΐα, μεγαλύτερη, ακόμα πιο μεγάλη και πλήρης κάλυψη της περιοχής.

Γιατί όμως κάποιες γυναίκες έχουν περισσότερη τριχοφυΐα και πότε αυτό πρέπει να τις ανησυχήσει;  

Οι λόγοι μπορεί να είναι α) γενετικοί, β) ενδοκρινικοί, γ) φυλετικοί.

Οι ορμόνες που ευθύνονται για την αύξηση της τριχοφυΐας είναι τα ανδρογόνα. Οι γυναίκες παράγουν ανδρικές ορμόνες από τις ωοθήκες και τα επινεφρίδια τους. Οι ανδρικές ορμόνες είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη του σκελετού, των τριχών, την έναρξη της εφηβείας, τη σεξουαλικότητα. Σε κάποιες γυναίκες τα επίπεδα των ανδρικών ορμονών είναι αυξημένα πάνω από το φυσιολογικό ή ασκούν πιο έντονη δράση.

Η αυξημένη τριχοφυΐα από μόνη της δεν υποδηλώνει κάποια ορμονική διαταραχή, εάν όμως συνοδεύεται από τα παρακάτω πρέπει να γίνει έλεγχος από ειδικό γιατρό:

  • Δασυτριχισμός προσώπου
  • Αραίωση ανδρικού τύπου κεφαλής
  • Λιπαρό δέρμα
  • Βράγχος φωνής
  • Μεγέθυνση κλειτορίδας
  • Ανάπτυξη σκελετικών μυών ανδρικού τύπου
  • Διαταραχές έμμηνης ρύσεως(περίοδο)
  • Υποπλαστικοί μαστοί
  • Πρώιμη σύγκλιση επιφύσεων των οστών
  • Κατανομή λίπους ανδρικού τύπου
  • Αύξηση της libido

Είδη διαταραχών που μπορεί να σχετίζονται με την αυξημένη τριχοφυΐα είναι:

  • Η πιο συχνή διαταραχή που σχετίζεται με τα αυξημένα ανδρογόνα είναι το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ). Μπορεί να συνδυάζεται με ακμή, αλωπεκία, παχυσαρκία, ολιγομηνόρροια ή και αμηνόρροια, στειρότητα κ.ά.
  • Επινεφριδιακής προέλευσης: συγγενής υπερπλασία επινεφριδίων.
  • Νεοπλασίες: ωοθηκών, επινεφριδίων.
  • Περιφερικά αίτια ενδοκρινικής φύσεως: μείωση συνδετικής σφαιρίνης SHBG, αύξηση 5α-αναγωγάσης.
  • Υπολειτουργία θυρεοειδή, επινεφρίδια, υπερβολική έκκριση κορτιζόλης (σύνδρομο Cushing), υπόφυση (μεγαλακρία).
    Φαρμακευτικά αίτια. Μερικά φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν αυξημένη παραγωγή ανδρικών ορμονών (όπως τα αναβολικά στεροειδή) ή φάρμακα που προκαλούν διακοπή στην περίοδο ή αύξηση στα επίπεδα της προλακτίνης.
  • Τέλος, υπάρχει και ο λεγόμενος ιδιοπαθής δασυτριχισμός, όπου έχουμε υπερτρίχωση χωρίς να υπάρχει εμφανής αιτία.

Θεραπεία

Η υπερτρίχωση, ακόμα και σε ήπια επίπεδα, μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ζωή μιας γυναίκας και να επηρεάσει την ψυχική της ισορροπία. Κάθε γυναίκα που θεωρεί ότι έχει τριχοφυΐα που επηρεάζει την εικόνα που έχει για το σώμα της και την εμφάνιση της, θα πρέπει να το συζητά με την/τον αισθητικό της. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υποψία διαταραχής των ανδρικών ορμονών, θα πρέπει να γίνει αξιολόγηση από ενδοκρινολόγο, ο οποίος μπορεί να ζητήσει ειδικές ορμονικές εξετάσεις για να καθορίσει την πιθανή αιτία της υπερανδρογοναιμίας (αυξημένες ανδρικές ορμόνες). Πρώτα πρέπει να αντιμετωπίσει φαρμακευτικά το αίτιο, δηλαδή τη νόσο και δευτερευόντως ο ασθενής θα πρέπει να αντιμετωπίσει την τριχοφυΐα με αισθητικές μεθόδους.

Η ριζική εξαίρεση τριχών καλό είναι να αρχίσει 6 μήνες μετά την έναρξη της ορμονικής υποστήριξης. Η ριζική απομάκρυνση τριχών είναι απαραίτητη προκειμένου να υπάρξει οριστικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Μέθοδοι μόνιμης απομάκρυνσης των τριχών

Ως μόνιμη αποτρίχωση ονομάζουμε την οριστική καταστροφή του τριχικού θύλακα και των αναγεννητικών κυττάρων του. Η μόνη μέθοδος που επιτυγχάνει οριστική αποτρίχωση θεωρείται η ηλεκτροχειρουργική (ηλεκτρόλυση ή θερμόλυση). Αυτό επιτυγχάνεται διά μέσου της χορήγησης χαμηλής έντασης ηλεκτρικού ρεύματος και ενδείκνυται για μικρές περιοχές, καθώς είναι χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία.

  1. Η μέθοδος της ενζυμικής αποτρίχωσης με τη χρήση πρωτεολυτικών ενζύμων, με καλύτερα αποτελέσματα στο χνοώδες τρίχωμα. Το αποτέλεσμα της δράσης του ενζύμου, έχει να κάνει με την ποιότητα της τρίχας, καθώς και με το χρόνο επανέκφυσης.
  2. Συνδυασμός με ηλεκτροχειρουργική. Είναι η καλύτερη λύση για περιοχές όπως είναι το πρόσωπο.
  3. Αποτρίχωση με τη χρήση Laser ή με IPL. Έχουν επικρατήσει τα τελευταία χρόνια με το λέιζερ σε εξέχουσα θέση. Τα πλεονεκτήματα του είναι ότι απομακρύνει από μεγάλες επιφάνειες το τρίχωμα γρήγορα και σχετικά ανώδυνα. Η λειτουργία τους βασίζεται στην αρχή, ότι η δέσμη φωτός απορροφάται επιλεκτικά μόνο από τη μελανίνη στη ρίζα της τρίχας και προκαλεί θερμική νέκρωση του βολβού της. Εφαρμόζεται σε όλα τα σημεία του σώματος και φαίνεται ότι στους περισσότερους ασθενείς που την εφαρμόζουν έχει οριστικά αποτελέσματα, με όχι τόσο καλά αποτελέσματα στο πρόσωπο. Μειονεκτήματα είναι ότι δεν καταστρέφει τις λευκές τρίχες και δεν εφαρμόζεται σε πολύ σκουρόχρωμα δέρματα.

Μέθοδοι προσωρινής αποτρίχωσης πχ. κερί, χαλάουα κ.λπ. δεν ενδείκνυνται για αυτά τα περιστατικά. Απαγορεύονται στις ορμονοεξαρτώμενες περιοχές, όπου με το τράβηγμα ενεργοποιούμε κάποιες διαδικασίες και μεγαλώνει η ήδη υπάρχουσα τρίχα, αλλά και διπλανοί θύλακοι.

Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι οι ασθενείς που εμφανίζουν αυξημένη τριχοφυΐα θα πρέπει να συμβουλεύονται την/τον αισθητικό τους και σε στενή συνεργασία με ενδοκρινολόγο να προχωρούν στην αντιμετώπιση της νόσου (αν υπάρχει ) και έπειτα στην αντιμετώπιση της ανεπιθύμητης τριχοφυΐας.


***Η Παρασκευή Καλοφύρη είναι επιστημονική συνεργάτιδα στο ΑΤΕΙ Αισθητικής και Κοσμητολογίας Αθηνών.

Open post

Πού οδηγεί η διμέτωπη πίεση του ΔΝΤ (άρθρο)

Πού οδηγεί  η διμέτωπη πίεση του ΔΝΤ (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Σε δύο κατευθύνσεις πιέζει πλέον το ΔΝΤ το οποίο επιμένει στη λήψη μέτρων από την ελληνική πλευρά, ενώ ταυτόχρονα ζητεί δραστικά μέτρα για ελάφρυνση του χρέους από την ευρωζώνη.

Σύμφωνα τα στοιχεία που διέρρευσαν από την έκθεση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, το Ταμείο δεν θεωρεί αρκετά τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που ήδη αποφασίστηκαν και ζητεί περίοδο χάριτος μέχρι το 2040, επιμήκυνση των δανείων μέχρι το 2070 και κλείδωμα χαμηλών επιτοκίων.
Διαπιστώνει, επίσης, ότι το χρέος δεν πρόκειται να γίνει βιώσιμο ούτε με το σχήμα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για μια δεκαετία, γεγονός που περιπλέκει και τις συζητήσεις για το λεγόμενο “δημοσιονομικό μονοπάτι”, τον καθορισμό δηλαδή των στόχων του προϋπολογισμού για το διάστημα μετά το 2018.
Είναι απίθανο ότι η ευρωζώνη θα δεχθεί τέτοια μέτρα, τη στιγμή που η Γερμανία δεν θέλει καν να ανοίξει τη συζήτηση πριν από τις γερμανικές εκλογές το Σεπτέμβριο.
Την ίδια στιγμή, όμως, στο Eurogroup έγινε σαφές ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ θεωρείται απαραίτητη.
Το “καλό” με τη στάση του ΔΝΤ είναι ότι αναδεικνύει την ανάγκη για ελάφρυνση του χρέους, χωρίς να κρύβει κάτω από το χαλί την πραγματικότητα, όπως είχε κάνει το 2010 και το 2012.
Το “κακό”, όμως, είναι ότι όσο η ευρωζώνη δεν δέχεται να λάβει τα μέτρα, οι επισημάνσεις του για τη μη βιωσιμότητα του χρέους δυσκολεύουν την ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, η οποία θα μπορούσε να διευκολύνει τη ρευστότητα.
Με τα δεδομένα αυτά και δεδομένου ότι η ευρωζώνη δεν δέχεται την αποχώρηση του ΔΝΤ, ένα πιθανό σενάριο είναι ότι το Ταμείο θα αναβάλει την απόφαση για χρηματοδότηση της Ελλάδας όσο η ευρωζώνη δεν ξεκαθαρίζει τι θα πράξει με το ελληνικό χρέος και μέχρι τότε θα παραμείνει στο πρόγραμμα ως τεχνικός σύμβουλος.
Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, θα συνεχίσει να υφίσταται η πίεση για τη λήψη μέτρων σε περίπτωση που οι στόχοι για τα πλεονάσματα δεν επιτυγχάνονται, μέτρα που θα αγγίζουν τις συντάξεις και το αφορολόγητο.
Με δεδομένη την πολιτική δέσμευση της κυβέρνησης να μην λάβει νέα μέτρα, μένει να φανεί εάν θα βρεθεί μια λύση μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου η οποία θα καταλήγει σε έναν κοινά αποδεκτό μηχανισμό ο οποίος θα προβλέπει ενεργοποίηση των μέτρων σε περίπτωση που ο προϋπολογισμός δεν παράγει τα πλεονάσματα που θα συμφωνηθούν.

Open post

Τι παζαρεύει η Αθήνα με τους δανειστές για να πετύχει συμβιβασμό (άρθρο)

Τι παζαρεύει η Αθήνα με τους δανειστές για να πετύχει συμβιβασμό (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Σε έναν συμβιβασμό με τρία σκέλη μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου ελπίζει η ελληνική κυβέρνηση για να κλείσει η αξιολόγηση.

Οι προσδοκίες για Eurogroup της Πέμπτης 26 Ιανουαρίου περιορίζονται σε ένα «ξεπάγωμα» των διαπραγματεύσεων και την επάνοδο της τρόικας στην Αθήνα, έτσι ώστε μέχρι την επόμενη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών να έχει κλείσει μια συμφωνία «πακέτο» η οποία θα περιλαμβάνει και το ΔΝΤ, τουλάχιστον ως τεχνικό σύμβουλο.

Κυβερνητικές πηγές έλεγαν ότι εάν μέχρι τέλος Φεβρουαρίου κλείσει η διαπραγμάτευση θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να κινηθεί με θετικούς ρυθμούς η οικονομία, ενώ σε αντίθετη περίπτωση είναι πιθανόν να εισέλθει η χώρα σε νέα περίοδο αβεβαιότητας.

Το πρώτο εμπόδιο για την επίτευξη συμφωνίας αφορά τη σχέση μεταξύ ΔΝΤ και ευρωζώνης και αφορά στη βιωσιμότητα του χρέους η οποία θα τεθεί επί τάπητος με την ανακοίνωση της νέας Ανάλυσης Βιωσιμότητας (Debt Sustainability Analysis – DSA) του ελληνικού χρέους από το ΔΝΤ η οποία ενδεχομένως να κατατεθεί και στο eurogroup της 26ης Ιανουαρίου.

Είναι βέβαιο ότι το νέο DSA θα χαρακτηρίζει ανεπαρκή τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που ήδη ενεργοποιήθηκαν και θα απαιτεί και την εφαρμογή των μεσοπρόθεσμων μέτρων, τα οποία όμως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν θέλει να συζητήσει πριν τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Η συμβιβαστική λύση στην οποία ελπίζει η Αθήνα είναι να γίνει από το eurogroup μια πολιτική δήλωση -δέσμευση για την εφαρμογή των μέτρων στο μέλλον καθώς και μια περιγραφή τους, η οποία θα κριθεί ικανοποιητική από το ΔΝΤ έτσι ώστε να παραμείνει στο πρόγραμμα, ως τεχνικός σύμβουλος ή μεμια συμβολική χρηματοδότηση, έως ότου τα μεσοπρόθεσμα μέτρα εφαρμοστούν στην πράξη.

Δεδομένου ότι τα μέτρα είναι λίγο-πολύ γνωστά, η εκ νέου γενικόλογη αναφορά τους από το Εurogroup, χωρίς ποσοτικές και χρονικές δεσμεύσεις για την εφαρμογή τους, θεωρείται εφικτή, καθώς η Γερμανία δεν θα χρειαστεί να «περάσει» αποφάσεις από το εθνικό κοινοβούλιο.

Το δεύτερο σκέλος του επιδιωκόμενου συμβιβασμού είναι η συμφωνία των δανειστών στην ελληνική πρόταση για χρήση του «ενισχυμένου κόφτη» ο οποίος θα ενεργοποιείται μετά το 2018 σε περίπτωση που δεν καλύπτονται οι στόχοι για πρωτογενή πλεονάσματα (της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ).

Τρίτο στοιχείο του συμβιβασμού είναι να καθοριστεί το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα πρέπει να επιτυγχάνονται τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Δεδομένου ότι στα συμπεράσματα του προηγούμενου Eurogroup γίνεται αναφορά σε «μεσοπρόθεσμο χρόνο», η Αθήνα ελπίζει ότι δεν θα επικρατήσει η άποψη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που απαιτεί χρονικό διάστημα δεκαετίας, αλλά θα βρεθεί μια μέση λύση, πιο κοντά στα τρία ή στα πέντε χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι μια τέτοια συμφωνία μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν το ΔΝΤ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποφασίσουν να «βάλουν νερό στο κρασί τους» αλλά προς το παρόν δεν έχουν γίνει γνωστές οι προθέσεις τους.

Open post

Κοινωνική και αθλητική προσφορά με διάρκεια 90 χρόνων

Κοινωνική και αθλητική προσφορά με διάρκεια 90 χρόνων

Eκεί που διασταυρώνεται η κοινωνική δυναμική με την αθλητική ιστορία «συναντήθηκαν» διαφορετικές γενιές, αλλά με κοινό παρανομαστή την αγάπη τους και την προσφορά τους στον αθλητισμό.

Υπηρέτησαν σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας της, την 90χρονη Προοδευτική στο ποδόσφαιρο, που παρά την «ηλικία της», παραμένει ακμαία, όπως αποδείχτηκε και από τη συμμετοχή του κόσμου στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας των παλαιμάχων.

Παράλληλα ανακοινώθηκε σειρά πρωτοβουλιών με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 χρόνων, ενώ πρέπει να σημειωθεί η συμμετοχή και στήριξη φορέων της περιοχής (Τοπική Αυτοδιοίκηση κλπ), που δείχνει τη βαθιά κοινωνική ρίζα του σωματείου.

Πηγή φωτο: Βετεράνοι Προοδευτικής – Δήμος Κορυδαλλού

Διαβάστε αναλυτικό ρεπορτάζ στη σχετική ανάρτηση του sports.ert.gr:

Η πίτα των βετεράνων της Προοδευτικής

Posts navigation

1 2 3 7 8 9 10 11 12 13 14
Scroll to top