Open post

Τα Μεσόγεια στην Κατοχή την Αντίσταση και την Τραγωδία

Τα Μεσόγεια στην Κατοχή την Αντίσταση και την Τραγωδία

Μία σημαντική ημερίδα καταγραφής και διάσωσης της ιστορικής μνήμης πραγματοποιήθηκε πριν από λίγο καιρό στο Κορωπί, για την οποία το ert.gr είχε κάνει σχετικές αναφορές, προτρέποντας όσους/ες είχαν τη δυνατότητα να την παρακολουθήσουν.

Αναδημοσιεύουμε – και ευχαριστούμε για την άδεια αναδημοσίευσης του υλικού – την εισήγηση του Θωμά Πρόφη, Ταξίαρχου ΠΑ (εα), ιστορικού ερευνητή και συγγραφέα, με θέμα: «Tα ερωτήματα και οι απορίες για την Τραγωδία του Κορωπίου».

Σταδιακά θα παρουσιάσουμε και άλλα υλικά από την ημερίδα, που σημειώνουμε ότι ήταν η μοναδική μέχρι σήμερα για το θέμα αυτό.

του Θωμά Πρόφη:

Όταν πριν, σχεδόν, τέσσερεις δεκαετίες ξεκίνησα τις έρευνές μου, ο στόχος ήταν να βρεθούν όλα τα στοιχεία που θα πιστοποιούσαν τις διηγήσεις προγόνων και συμπολιτών σχετικά με την Τραγωδία του Κορωπίου (8-9 Οκτωβρίου 1944).

Στην πορεία των ερευνών ΚΑΝΕΝΑ στοιχείο από τις διηγήσεις αυτές δεν έγινε κατορθωτό να αποδειχθεί με αδιάσειστα και έγγραφα ντοκουμέντα. Πλην των θυμάτων και της καταστροφής. Αντίθετα …

Όλα αποδείχθηκαν μυθεύματα και ψεύδη αφού οι έρευνες αποκάλυψαν ένα «ιστορικό ψέμα», που διαμορφώθηκε την επαύριο της καταστροφής καθώς και μέσα στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν (Δεκεμβριανά, Βάρκιζα, Εμφύλιος), υπηρετώντας τοπικά –κυρίως- συμφέροντα κι έχοντας ως αφετηρία ατεκμηρίωτες και λανθασμένες παραδοχές.

Με αδιάσειστα, λοιπόν, στοιχεία αποκαλύπτεται ότι το έγκλημα στο Κορωπί τον Οκτώβριο του 1944 διέπραξαν γερμανοντυμένοι Έλληνες, πριν από 72 χρόνια, μια μέρα σαν τη σημερινή.

Κατάφερε δε ο μύθος περί ανταρτών που επιτέθηκαν σε δήθεν αποχωρούντες Γερμανούς και αυτοί, σε εφαρμογή αντιποίνων, σκότωσαν, λεηλάτησαν και πυρπόλησαν στο Κορωπί να γίνει αξίωμα και, ουσιαστικά, μια ευρύτατα αποδεκτή «αλήθεια».

Πέραν των όσων ο κ. Κωστόπουλος μας είπε, η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι σ’ αυτό έχει συμβάλει και η έλλειψη ιστορικής παιδείας της τοπικής –και όχι μόνο- κοινωνίας.

Ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει στον “Μικρό Ναυτίλο” για “φανταστικές αλήθειες” που “φθείρονται πολύ πιο δύσκολα” από πολλές άλλες μη “φανταστικές”(1).

Ο Κρις Γουντχάουζ, στον πρόλογο του βιβλίου του «Το Μήλο της Έριδος», γράφει πως οι μύθοι, που δημιουργήθηκαν για συμβάντα κατά την περίοδο της Κατοχής, «εξηγούν ικανοποιητικά όλα τα φαινόμενα και το μόνο τους μειονέκτημα είναι πως δεν ταιριάζουν με τα πραγματικά γεγονότα».

Τα στοιχεία που έχουν προσκομισθεί αποδεικνύουν πως υπεύθυνοι της τραγωδίας του Κορωπίου (8-9 Οκτωβρίου 1944) ήσαν γερμανοντυμένοι “Έλληνες” που εκτελούσαν τις διαταγές του, τότε, στρατιωτικού διοικητή Αττικής Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου για «εκκαθάριση από ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες, εν ανάγκη δια των όπλων».

Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των τραγικών συμβάντων, με επίσημες εκθέσεις τους προς την πολιτική και στρατιωτική ηγεσίες της εποχής –τέλη 10ετίας του ’40 και μέχρι τα μέσα της 10ετίας του ’50-,  ομολογούν. Αυτή είναι η Αλήθεια, χωρίς περιστροφές.

Και είναι οδυνηρό για τον οποιοδήποτε ερευνητή να δημοσιοποιεί ευρήματα που θίγουν συμπολίτες και συν-Έλληνες. Όμως, πιστεύω, πως η ιστορική αλήθεια με πόνο, τις περισσότερες φορές, αποκαλύπτεται.

Πολλοί είναι οι συμπολίτες μας που δυσπιστούν στα πορίσματα των ερευνών και καταλογίζουν, «υπερβολές», «κατασκευή ενόχων», κατάθεση «προσωπικών εικασιών», «αγνόηση μαρτυριών» και πολλά, πολλά άλλα. Μέχρι και για «ιστορικό ατόπημα» μίλησαν.

Ουδείς όμως, μέχρι σήμερα, έκανε τον κόπο να καταθέσει τα στοιχεία εκείνα που θα αποκάλυπταν(;) ή θα αποδείκνυαν τις υποτιθέμενες υπερβολές, τα ψεύδη, τους … δαίμονες ή τα ατοπήματα που, αναπόδεικτα επαναλαμβάνω, καταλογίζουν.

Με τη σημερινή μου τοποθέτηση θα προσπαθήσω να απαντήσω σε όλα αυτά και να αποδείξω στους επικριτές μου, με όσα στοιχεία διαθέτω, ότι κάνουν ΛΑΘΟΣ.

Ανάμεσα, πάντως, σε όλα αυτά υπάρχει και κάποιο «θετικό». Πρόκειται για την επισήμανση που περιλήφθηκε στη μαρμάρινη στήλη που τοποθετήθηκε στον χώρο του Μνημείου το 2006, όπου, χωρίς περιστροφές, αναφέρεται σε «Ναζιστικούς Μηχανισμούς Κατοχής» θεωρώντας τους υπεύθυνους της Τραγωδίας του Κορωπίου, επιμένοντας ωστόσο στην «εφαρμογή αντιποίνων».

Ξεκινάω, λοιπόν, με απαντήσεις σε αιτιάσεις, απορίες και ερωτήματα και να τα δούμε ένα προς ένα. Και να προσθέσουμε κι άλλα αν χρειαστεί.

Ήταν, λοιπόν κατ’ αρχή, οι Ταγματασφαλίτες τμήματα των «Ναζιστικών Μηχανισμών Κατοχής»;

Τα Τάγματα Ασφαλείας καταγγέλθηκαν στη Συμφωνία της Καζέρτα ως «όργανα παραμένοντα στην υπηρεσία του εχθρού».

Αυτό επιβεβαιώνεται απ’ τα όσα στοιχεία παραθέτει ο Χάγκεν Φλάϊσερ (2) επισημαίνοντας

(α) ότι «ο ίδιος ο Χίτλερ ενέκρινε, από το 1943, την συγκρότηση των Τ.Α., με την προϋπόθεση ότι δεν θα εχρησιμοποιούντο κατά των Αγγλοσαξώνων».

Ακολούθως αναφέρει ότι (β) «ο στρατιωτικός διοικητής Alexander Lohr διευκρινίζει πως οι Γερμανοί θεωρούσαν τη συγκρότηση των Τ.Α. κυρίως πολιτικό μέτρο, δηλαδή ως μέρος της εκστρατείας καταπολέμησης του κομμουνισμού, για την οποία η αντικομμουνιστική μερίδα του Ελληνικού πληθυσμού πρέπει να χρησιμοποιηθεί πλήρως για να εκδηλωθεί φανερά και για να εξαναγκασθεί σε μιαν απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας». Αλλά και για (γ) «να εξοικονομηθεί Γερμανικό αίμα»

Στη συνέχεια αναφέρει πως τα Τ.Α. (δ) «προβαίνουν, με δική τους πρωτοβουλία, σε εκτελέσεις ομήρων και επικρίνουν φιλικά τους Γερμανούς πως δεν είναι αρκετά αυστηροί απέναντι στους αιχμάλωτους κομμουνιστές. Προθυμοποιούνται δε να αναλάβουν οι ίδιοι, αποτελεσματικότερα, την «ανάκριση»..

Τέλος, (ε) επισημαίνει το ακριβώς αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, «στα μάτια του πληθυσμού τα Τ.Α. ταυτίζονται με τους πάτρωνές τους. Και πάτρωνές τους δεν είναι τόσο οι τακτικές στρατιωτικές αρχές της Βέρμαχτ, αλλά κυρίως οι «νεκροκεφαλές» των SS.

Απ’ όλα αυτά γίνεται κατανοητό πως τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούσαν οργανικό κομμάτι των δυνάμεων της Γερμανικής Κατοχής αφού και η διοίκησή τους είχε ανατεθεί στον διοικητή των SS (αρχικά στον Στρόοπ κι εν συνεχεία στον Σιμάνα).

Κατά την συγκεκριμένη περίοδο που συνέβησαν τα γεγονότα του Κορωπίου (8-9 Οκτωβρίου 1944) οι άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας είτε είχαν αυτομολήσει στην «Χ»(3), είτε είχαν παραδοθεί –σύμφωνα με τα προβλεπόμενα της Καζέρτα- στον στρατιωτικό διοικητή Αθηνών, Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο.

Ο δε Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος τους χρησιμοποίησε για να επανδρώσει τα «συντάγματα» που δημιούργησε και παραλάμβαναν όπλα απ’ τις ανατολικές ακτές των Μεσογείων, θέμα για το οποίο μας μίλησε ο κ. Λυμπεράτος.

 

Κοντά σ’ αυτό έρχεται και η επόμενη απορία αφού πολλοί είναι αυτοί που αντέτειναν το «ασφαλές» επιχείρημα ότι «και αν ακόμα έγιναν όπως τα παρουσιάζεις, δεν μας συμφέρει να τα λέμε»! Επειδή –επεξηγούν- θα χαθούν οι Γερμανικές αποζημιώσεις αν και εφόσον κάποτε δοθούν στους συγγενείς των θυμάτων.

Οι σχηματισμοί της Γερμανικής Κατοχής, για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, είχαν διαλυθεί και στη θέση τους υπήρχαν οι μεταλλαγές τους –πάντα με αντιΕΑΜικό και αντικομμουνιστικό προσανατολισμό- σε «εθνικά» ή «εθνικιστικά» μορφώματα που τελούσαν υπό τις διαταγές του στρατιωτικού διοικητή Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου.

Ο χρόνος, ωστόσο, που συνέβησαν τα γεγονότα του Κορωπίου εντοπίζεται στο «λίγο πριν» τελειώσει η Κατοχή στην περιοχή της Αττικής και της Αθήνας . Ως γνωστό, επισήμως ο χρόνος της Κατοχής στην Αθήνα και την Αττική, ολοκληρώθηκε στις 12-10-1944. Συνεπώς, ό,τι συνέβη στο Κορωπί συνέβη μέσα στον κατοχικό χρόνο όπου εστιάζεται και η δράση των γερμανικών δυνάμεων είτε προς τις ανταρτικές ομάδες είτε κατά του άμαχου πληθυσμού με μορφή αντιποίνων.

Εξ άλλου, από τις αρχές της 10ετίας του ’60 έχει επιδικασθεί και οι κληρονόμοι των θυμάτων της Τραγωδίας του Κορωπίου έχουν λάβει ένα ελάχιστο ποσό αποζημίωσης (περίπου 35.000 δρχ ανά θύμα που κατέληξε στη λήψη κάπου 22.000 δρχ μετά την αφαίρεση φόρων, δικαστικών εξόδων κλπ). Πρόκειται για ένα μικρό μέρος της αποζημίωσης που εγκρίθηκε με τη Συμφωνία της Βόννης στα 1960, ύψους 155εκ. μάρκων (827εκ.δρχ)(4). Υπάρχει συνεπώς δεδικασμένο, οπότε κακώς … ανησυχούν αυτοί που «ανησυχούν».

Ήταν η Τραγωδία του Κορωπίου αποτέλεσμα «εφαρμογής αντιποίνων μετά από Μάχη με Αντιστασιακές ομάδες»;

Φυσικά και δεν ήταν. Για κάποιους πολύ απλούς, σαφείς και διακριτούς λόγους:

Δεν υπήρχαν στην Αθήνα και την ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων Γερμανικές δυνάμεις ικανές είτε να δώσουν μάχη με αντιστασιακές ομάδες είτε να εφαρμόσουν αντίποινα. Από το Κορωπί οι Γερμανοί είχαν αποχωρήσει από τις αρχές Σεπτεμβρίου, είχαν κλείσει την «κομμαντατούρα» και είχαν αποδεσμεύσει τα επιταγμένα σπίτια(5).
Όταν, συνεπώς, ουδείς Γερμανός προσεβλήθη με όπλα προς τι τα … αντίποινα κι από ποιούς;  Άλλωστε η όλη κίνηση των δυνάμεων, που επέφεραν τον θάνατο και την καταστροφή στο Κορωπί, είναι κίνηση ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ, σύμφωνα με όλα όσα τα εγχειρίδια στρατιωτικών επιχειρήσεων προβλέπουν και διδάσκουν.

Αν, παρ’ όλα αυτά, επιμένουν κάποιοι να αποδέχονται τον ισχυρισμό της «ενέδρας» εκ μέρους των ανταρτικών δυνάμεων υπάρχουν κάποια επί πλέον ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν: Εάν έτσι έχουν τα πράγματα –δηλαδή, προγραμματισμένη ενέδρα εκ μέρους των ΕΛΑΣιτών- τότε γιατί οι ΕΛΑΣίτες ανακοίνωναν με όλους τους τρόπους την πραγματοποίηση παρέλασης; Γιατί ξεκίνησαν να πραγματοποιούν την παρέλασή τους και δεν έμεναν, όπως ήσαν συγκεντρωμένοι, στη θέση που θα πραγματοποιούσαν την … ενέδρα; Και, τέλος, γιατί ο κόσμος –Κυριακής ούσης- βγήκε από νωρίς στην καθιερωμένη Κυριακάτικη βόλτα του χωρίς ίχνος ανησυχίας (μαρτυρία Θ. Παπαμιχάλη) και, μάλλον, αδιαφορώντας για τις κινήσεις των ΕΛΑΣιτών;

Απ’ όσα ως τώρα αναλύσαμε σε ποια σημεία τους μπορεί να καταλογισθεί «ιστορικό ατόπημα»; Και γιατί θεωρείται «υπερβολή» η μνεία μαρτυριών –μεταξύ των οποίων και ζώντων, σήμερα, συμπολιτών μας- σχετικά με ακούσματα για συνεννοήσεις των θυτών στην ντοπιολαλιά των αρβανίτικων; (Μαρτυρίες Δημητρίου (Μήτσου) Γκινοσάτη, φούρναρη, Μαργαρίτας Μωραίτου, Ζαχαρούλας Παυλοπούλου)

Με κατηγορούν ότι έχω αγνοήσει μαρτυρίες! Ποιες; Και τι μας λένε οι «μαρτυρίες» αυτές;

Προφανώς αναφέρονται στις μαρτυρίες του Δημητράκη Στεργίου (που την μνημονεύει από το 1947 ο Σταύρος Παπανικολάου) και της Μαίρης Αριστείδου Γκίκα – Ρομπόκου που πολύ πρόσφατα εφευρέθηκε και μόνο προφορικά έχει υπομνησθεί από επίδοξους και όψιμους ερευνητές.

Η «μαρτυρία» του Δ. Στεργίου έχει περιληφθεί στα βιβλία μου κι έχει επιχειρηθεί η αξιολόγησή της. Τη δεύτερη «μαρτυρία» την αγνοώ και δεν γνωρίζω αν και πότε έχει καταγραφεί –αν έχει- ή δημοσιοποιηθεί.

Θα θυμίσω ακόμα πως ο Σταύρος Παπανικολάου αναπαράγει τα όσα τα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΕΑ» έγραψαν. Και θα μιλήσω στη συνέχεια γι’ αυτό. Το ποιος ήταν ο Στ. Παπανικολάου έχει εμπεριστατωμένα αναλυθεί στο βιβλίο μου «Η Τραγωδία του Κορωπίου» (σελ. 49-53). Θα θυμίσω μόνο ότι η  προαγωγή του σε αντιστράτηγο έγινε τον Ιούλιο του 1944 με την υπογραφή του Ιωάννη Ράλλη.

Κατά συνέπεια, οι γερμανομαθείς (Στεργίου κλπ) θεωρώ βέβαιο ότι «εφευρέθηκαν» για να  δικαιολογηθεί η ύπαρξη αυτών που ΔΕΝ υπήρχαν: Των Γερμανών. Κατά τα λοιπά πιστεύω ακράδαντα πως είναι ΜΥΘΟΣ.

Η πίστη μου αυτή δεν είναι αστήρικτη: Ο πρόγονός μου Γιαννάκης Πρόφης, αδελφός του πατέρα μου, ΔΕΝ γνώριζε Γερμανικά. Σε ποια γλώσσα, λοιπόν, τον προέτρεψαν ν” ανοίξει το παράθυρο και πράττοντας το να εκτελεσθεί επί τόπου; Η Σοφία Σουρλαντζή ποιους Γερμανούς αναγνώρισε και εκτελέσθηκε πάραυτα (με τη σιγουριά των 36 σφαιρών που βρέθηκαν στο σώμα της) [μαρτυρία Ιωάννου Ξ. Σουρλαντζή];
Κάποιοι διατείνονται πως «Χρειάζεται πολλή φαντασία για να βάλουμε στην ίδια πλευρά Αγγλους, Γερμανούς, Σπηλιωτόπουλο, Ι.Ραλλη, ταγματασφαλίτες, παλαιούς πολιτικούς, Γ.Παπανδρέου, και ντόπια…αστική τάξη». Κι όμως κάνουν ΛΑΘΟΣ.

Ο απροκάλυπτος αντιΕΑΜισμός/αντικομμουνισμός(6) , ειδικά από το 1943 και μετά, ήταν έντονος και διάχυτος με πηγές εκπόρευσής του τόσον τους Γερμανούς(7) –με αιχμή του δόρατος την κυβέρνηση δωσιλόγων αφού ο αντικομμουνισμός ήταν η κύρια προμετωπίδα της τρίτης και τελευταίας κατοχικής κυβέρνησης Ι. Ράλλη που πιστοποιείται με την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας -, όσο και τους Βρετανούς(8) (θυμίζω την περίπτωση Ντον Στοττ που από τον Νοέμβριο του 1943 προσπάθησε να συνενώσει όλες τις «εθνικές» οργανώσεις και δημιούργησε τον ΠΑΣ [Πανελλήνιος Απελευθερωτικός Συνασπισμός], εκπρόσωπος του οποίου [Γ. Βεντήρης, επικεφαλής της ΡΑΝ] μετείχε των εργασιών των Συνεδρίων Λιβάνου και Καζέρτα)– με συνεπίκουρη την κυβέρνηση Εθνικής ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου καθώς και όλους τους εκπροσώπους των παλαιών –προ Μεταξά- πολιτικών κομμάτων και προσώπων (Πάγκαλος, Γονατάς, Σοφούλης, Βουλπιώτης κ.ά.).

Για την επίμαχη περίοδο, ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του κλίματος αφού βασικό του «πιστεύω» ήταν, αφενός μεν η διάλυση του ΕΛΑΣ(9), αφετέρου ο υπέρμετρος αντικομμουνισμός του με χαρακτηριστικότερη τη διαταγή για σύλληψη κομμουνιστών στην οποία εμφατικά σημειώνει: “Να αποφεύγηται και η ελαχίστη χρονοτριβή”(10).

Βέβαια η στάση του Π. Σπηλιωτόπουλου και οι ενέργειές του δεν ήταν αυθαίρετες αλλά εδράζονταν σε πολιτικές θέσεις και εντολές: Ήδη από το καλοκαίρι του 1944 ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, Γεώργιος Παπανδρέου, γνωρίζοντας ότι οι βρετανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να εισέλθουν στην Αθήνα μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ανησυχούσε έντονα για τη στάση που θα τηρούσε το ΕΑΜ.

Σε τηλεγράφημά του (ημερομηνία 12-7-1944), απευθυνόμενο προς «Άρατον» (ψευδώνυμο του Παν. Σπηλιωτόπουλου) ο Γ. Παπανδρέου, επισημαίνει τα εξής: (α) Θα ενωθούν όλες αι εθνικαί οργανώσεις και θα ενισχυθούν, (β) θα κατακλυσθεί η Ελλάδα από δικά μας έντυπα, (γ) θα εισδύσουμε και θα κυβερνήσουμε την Ελλάδα και (δ) αν τολμήσει ο ΕΛΑΣ να επιτεθεί θα το μετανοήσει(11).

Τις εντολές αυτές του πρωθυπουργού ο Παν. Σπηλιωτόπουλος (και το ιδιαίτερο περιβάλλον του: Ζαλοκώστας, Λ. Ακρίτας κ.ά) εφάρμοσε απόλυτα:

1)   Ένωσε όλες τις εθνικές οργανώσεις, και

2)   Τις ενίσχυσε με όπλα που στέλνονταν απ’ τους Βρετανούς.

Και όλα αυτά συγκλίνουν σ’ αυτά που ο Γουντχάουζ, αποκαλύπτει στο βιβλίο του «Το Μήλο της Έριδος» σχετικά με σχεδιασμούς των Βρετανικών αρχών, που πιεζόμενες από τον Γ. Παπανδρέου, μελετούσαν κήρυξη πολέμου κατά του ΕΛΑΣ (σελ. 293).

Όσο για την ντόπια … αστική τάξη είναι ενδεικτικές οι μαρτυρίες που απροκάλυπτα την εντάσσουν στη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: «έκαναν δουλειές και με τους Ιταλούς και με τους Γερμανούς επειδή είχαν το εργοστάσιο».

Ας έλθουμε τώρα στην προτροπή του Παπανδρέου για τον «κατακλυσμό από δικά μας έντυπα». Τον Αύγουστο, λοιπόν, του 1944 εκδόθηκαν τα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΕΑ» ως όργανο της Εθνικής Αντίστασης. Συνέχισαν δε την έκδοσή τους μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1946.

Βασικός συντελεστής έκδοσης της εφημερίδας αυτής ήταν ο γνωστός Λουκής Ακρίτας. Άνθρωπος από τους πλέον έμπιστους του Γ. Παπανδρέου που βρισκόταν την περίοδο αυτή στην Αθήνα, ως εκπρόσωπος της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης και αποτελούσε, μαζί με τον Χρήστο Ζαλοκώστα, τα βασικά «εργαλεία» του στρατιωτικού διοικητή Π. Σπηλιωτόπουλου στον τομέα της διαφώτισης. Παράλληλα, αποτελούσε μέλος της Επιτροπής Απελευθερώσεως (Π. Σπηλιωτόπουλος, Φ. Μανουηλίδης, Λ. Ακρίτας, Χ. Ζαλοκώστας)(12).

Ο Ρόναλντ Χάμπε, υπασπιστής του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή στην Αθήνα, Χ. Φέλμυ, αναφέρει τον Λουκή Ακρίτα ως άμεσα συμμετέχοντα στις Ελληνο-Γερμανικές διαπραγματεύσεις που γίνονταν κατά τα τέλη Σεπτεμβρίου, αρχές Οκτωβρίου 1944 και αφορούσαν την ασφαλή αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων από την Αθήνα. Διέγνωσε, μάλιστα, όπως αναφέρει, ότι είχε να κάνει «με τον υπεύθυνο για τη λαϊκή διαφώτιση και την προπαγάνδα της εξόριστης κυβέρνησης …(13).

Η Τραγωδία  του Κορωπίου περιλήφθηκε στην ειδησεογραφία δύο εντύπων της εποχής.

Το ένα είναι τα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΕΑ» που με το υπ’ αριθμ.41/10-10-1944 φύλλο τους πληροφορούν τον Ελληνικό λαό για τα συμβάντα του Κορωπίου περιγράφοντάς τα ως αποτέλεσμα αντιποίνων «για τον φόνο τεσσάρων γερμανών»! Κι έτσι, απλά, ο Μύθος, που αναπαρήγαγε ο Σταύρος Παπανικολάου το 1947, στήθηκε.

Το δεύτερο «μέσο» είναι η εφημερίδα, «Ελληνικόν Αίμα», που και σ’ αυτήν έγινε αναφορά των γεγονότων του Κορωπίου στην έκδοση της 10ης Οκτωβρίου 1944 (αρ. Φ. 64).

Το «Ελληνικόν Αίμα» είναι ένα έντυπο που ξεκίνησε να εκδίδεται στην Αθήνα το 1941 διαρκούσης της Γερμανοϊταλικής κατοχής, ως όργανο ομώνυμης Εθνικής οργάνωσης, από τους δημοσιογράφους Λάζαρο Πηνιάτογλου, Κωσταντίνο Βοβολίνη  και Ιωάννη Μήλιο, και κυκλοφορούσε μυστικά χέρι με χέρι.

Τα κείμενά της διακρίνονταν από ζωηρό εθνικό ύφος που ασκούσαν  συστηματική κριτική κατά των κομμουνιστών και της αριστερής παράταξης γενικότερα. Κάτι που συνεχίστηκε εντονότερα και μετά την απελευθέρωση.

Πολλά στοιχεία για την εφημερίδα αυτή και τον ρόλο της κατά την Κατοχή περιέχονται τόσο στα «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», τόμ. 7, σελ. 157-169, έκδ. ΓΕΣ/ΔΙΣ, Αθήνα 1998 όσο και στην μεταπτυχιακή εργασία του κ. Κων/νου Αλεξίου (2013, ΠΑΝΤΕΙΟΣ), με τίτλο «Ο δοσιλογισμός στην Ελλάδα της Κατοχής μέσα από την εφημερίδα Ελληνικόν Αίμα».

Επισημαίνω πάντως ότι, παρά τον έντονο αντικομμουνισμό της, η εφημερίδα περιγράφει μεν το έγκλημα του Κορωπίου ως διαπραχθέν «παρά των Γερμανών», θεωρεί όμως άγνωστους τους «ακριβείς λόγους».

Κι ερχόμαστε τώρα στην τελευταία απορία: Αναρωτιούνται πολλοί «Μήπως οι αντιστασιακοί, στη περίπτωση της τραγωδίας του Κορωπίου, θέλησαν να αποσπάσουν όπλα και πυρομαχικά με σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν αργότερα για «δικούς τους» σκοπούς;».

Προφανώς με το ερώτημα αυτό υπονοούν τη χρήση όπλων, εκ μέρους του ΕΑΜ-ΚΚΕ, για κατάληψη της εξουσίας.

Θα κάνω τρεις επισημάνσεις:

1)   Ο Κρις Γουντχάουζ εκτιμά πως «Αν το ΕΑΜ ήθελε να αποκτήσει τον έλεγχο της Αθήνας, καθώς αποχωρούσαν οι Γερμανοί, τίποτα δεν θα μπορούσε να το εμποδίσει»(14)

2)   Ο ίδιος ο Σπηλιωτόπουλος δηλώνει πως «Αν το επιχειρούσαν και αν ακόμα έδινα διαταγήν αντιστάσεως εις τυχόν εισβολήν, η απόκρουσίς της θα ήτο αδύνατος»

3)   Το ίδιο λέει και ο μετά τον Σπηλιωτόπουλο στρατιωτικός διοικητής, Παυσανίας Κατσώτας: «Δεν είχαμε τίποτα στη διάθεσή μας».

Να δεχθώ, όμως προς στιγμήν, ότι έχουν δίκιο αυτοί που αναρωτιούνται. Η απορία, ωστόσο, και τα ερωτηματικά τους είναι μισά. Τους ρωτώ, λοιπόν, το υπόλοιπο του δικού τους ερωτήματος: Τα όπλα που έστελναν οι Εγγλέζοι και τα παραλάμβαναν οι Εθνικιστές του Σπηλιωτόπουλου, (όχι οι δυνάμεις των Σωμάτων Ασφαλείας, Χωροφυλακή, Αστυνομία πόλεων, για τις οποίες υποτίθεται προορίζονταν  κλπ), από ποιούς, πως και που θα χρησιμοποιούνταν;

Το ζήτημα είναι ευρύτατο και δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί. Του χρόνου, ίσως, στη Διημερίδα που υποσχέθηκε να πραγματοποιήσει ο Δήμαρχος να γίνει σχετική ανάλυση.

Πριν κλείσω, πάντως, την τοποθέτησή μου κι αφού υποθέσουμε ότι οι ΕΛΑΣίτες «έψαχναν» όπλα, να δούμε και  τις … ανάγκες των «Γερμανών» και το ότι για να τις καλύψουν χρειάστηκε να σκοτώσουν τον Θεόδωρο Θάνο, τον πεθερό του, Γ. Ατσαλινό, τον μικρό του γυιό και 44 ακόμα συνανθρώπους μας. Ένα έγγραφο που προέρχεται από την οικογένεια Θάνου και αποκαλύπτει τα όσα εκλάπησαν από τους «Γερμανούς» την αποφράδα εκείνη ημέρα της 9ης Οκτωβρίου 1944. Και θα θυμίσω το περιστατικό που μου αποκάλυψε ο συμπολίτης μας γιατρός, Φάνης Παπαμιχάλης, σχετικά με οικογενειακό του κειμήλιο που βρέθηκε στα χέρια κάποιου άσχετου συντοπίτη μας, αρκετά χρόνια αργότερα.

Προφανώς πολλά ίσως ακόμα ερωτήματα και απορίες έμειναν αναπάντητα. Πιστεύω όμως πως θα έχουμε τον χρόνο και τις ευκαιρίες να τα απαντήσουμε αρκεί να είμαστε όλοι καλά και να ξαναβρεθούμε. Ευχαριστώ.

Bιβλιογραφία

(1)   Οδυσσέας Ελύτης, “Ο Μικρός Ναυτίλος”, σελ. 54, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, Αθήνα 1996

(2)   Χάγκεν Φλάϊσερ, «Νέα Στοιχεία για τη σχέση Γερμανικών Αρχών Κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας» στο περιοδικό ΜΝΗΜΩΝ, τόμος 8(1980-1982), σελ. 193-195.

(3)   Καραγιάννης Ν. Γ., “Η Εκκλησία από την Κατοχή στον Εμφύλιο”, εκδ. ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ, Αθήνα 2001, σ. 26 και Ζαλοκώστας Χ, “Το Χρονικό της Σκλαβιάς”, εκδ. ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 1997, σ. 287. Επίσης, Κωστόπουλος Τάσος, «Αυτολογοκριμένη Μνήμη», εκδ. ΦΙΛΙΣΤΩΡ, Αθήνα 2005, σ. 70-71,  κ.ά.

(4)   Τίτλος της Σύμβασης «Σύμβασις μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδος και της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας περί παροχών υπέρ Ελλήνων υπηκόων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως». Σημειώνουμε εδώ ότι οι αποζημιώσεις αυτές αφορούσαν θύματα λόγω θανάτου και όχι υλικές αποζημιώσεις ή αποζημιώσεις σε θύματα που αμύνθηκαν με όπλα όπως οι νεκροί της Εθνικής Αντίστασης [Μιχάλης Π. Λυμπεράτος, «Η (ΜΗ) Διεκδίκηση των Πολεμικών Αποζημιώσεων από την Ελλάδα» στο «Γερμανικές Αποζημιώσεις – Μια Προδομένη Υπόθεση», έκδοση ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Αθήνα 2010, σελ. 175]

(5)   Ενδεικτικά για αποχώρηση Γερμανών Βλ. Ρ. Χάμπε, “Η Διάσωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944”, εκδ. ΠΟΡΕΙΑ, Αθήνα 1994, Β. Μαθιόπουλος, “Η Ελληνική Αντίσταση και οι “Σύμμαχοι””, εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 1980, Δημ. Ψαθάς, “Αντίσταση”, εκδ. ΑΙΓΑΙΟ, Αθήνα 1961, Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, “Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα”, εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ, Αθήνα 2003, Χρ. Μάρτης, “Η Αλήθεια για το Μεγάλο Ψέμα”, εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2000, Δ. Γατόπουλος, “Ιστορία της Κατοχής”, εκδ ΜΕΛΙΣΣΑ, Αθήνα χ.χ., Mark Mazower, “Στην Ελλάδα του Χίτλερ”, σελ. 387, εκδ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Αθήνα 1994, . Γρ. Φαράκος, “Ο ΕΛΑΣ και η Εξουσία”, τόμ. Α, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 2000, Κων. Σβολόπουλος, “Χαϊδάρι, 8 Σεπτεμβρίου 1944”, εκδ. ΠΑΤΑΚΗΣ, Αθήνα 2002, Δημοσθένης Παπαχρίστου, “Αναδρομή στα Γεγονότα 1931-2000 και στο Ρόλο του ΚΚΕ”, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 2002, Σπύρος Γασπαρινάτος, “Η Κατοχή”, τόμ. Γ΄, εκδ. Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ, Αθήνα 1998,Σόλων Ν. Γρηγοριάδης, «Ιστορία της συγχρόνου Ελλάδος», τόμ. 2, εκδ. ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 1975, Θανάσης Χατζής: «Η Νικηφόρα Επανάσταση που Χάθηκε», τόμ. Γ, εκδ. ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1983, Δημήτρης Ψαθάς: «Αντίσταση», εκδ. ΑΙΓΑΙΟ, Αθήνα 1961, Χρ. Ζαλοκώστας, “Το Χρονικό της Σκλαβιάς”, εκδ. ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 1997, Γιάννης Κυριακίδης,  «ΕθνικοΑπελευθερωτικός Αγώνας», βιβλίο Ι, Νέα Σμύρνη 1985 κ.ά.]

(6)   Φλάϊσερ Χ., «Νέα στοιχεία για τη σχέση γερμανικών αρχών Κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας», περιοδικό ΜΝΗΜΩΝ, τ. 8(1980-1982), σελ.195 και Μπαλτά Ν., «Διαστάσεις και Όψεις του Εθνικού και Αντεθνικού στην Κομμουνιστική και Αντικομμουνιστική Προπαγάνδα της περιόδου 1936-1949» στο «Η Ελλάδα ’36-49» (επιμ. Χ.Φλάϊσερ), έκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 2003, σ. 130-137.

(7)   Φλάϊσερ Χ., «Η Ναζιστική Προπαγάνδα στην Κατοχή» στο «Η Ελλάδα 1936-44, Πρακτικά Διεθνούς Ιστορικού Συνεδρίου», έκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα ΑΤΕ, β’ έκδοση, Αθήνα 1989, σ.381, 388,

(8)   Hondros J.L, «Η Μ. Βρετανία και τα ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας, 1943-1944» στο «Η Ελλάδα 1936-44, Πρακτικά Διεθνούς Ιστορικού Συνεδρίου», έκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα ΑΤΕ, β’ έκδοση, Αθήνα 1989, σ. 262, 265-268, 270,272.

(9)   Έκθεση Χ, 12 Αυγούστου 1943 (85-4 L.S.), που γράφτηκε από τον Έντυ (ψευδώνυμο του Τσαρλς Βολφ Μάϊερς) και απευθυνόταν προς το Ανώτατο Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Αναφέρεται στο Μαθιόπουλος Β., “Η Ελληνική Αντίσταση και οι “Σύμμαχοι””, εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 1980, σ. 166.

(10) «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», τ. 8, σελ. 25-26, εκδ. ΔΙΣ, Αθήνα 1998. Επίσης Μακρής-Στάϊκος Π, “Κίτσος ΜΑΛΤΕΖΟΣ”, σελ. 109, εκδ. ΩΚΕΑΝΙΔΑ, Αθήνα 2000  και Φαράκος Γ., ο.π., τόμος Α΄, σελ.237.

(11) «Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου», τόμος 1, σελ. 66, έκδοση ΔΙΣ, Αθήνα 1998

(12) Ρ. Χάμπε, “Η Διάσωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944”, σελ. 122, εκδ. ΠΟΡΕΙΑ, Αθήνα 1994,

(13) Ρ. Χάμπε, “Η Διάσωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944”, σελ. 122, εκδ. ΠΟΡΕΙΑ, Αθήνα 1994,

(14) Κρις Γουντχάουζ, «Ο αγώνας για την Ελλάδα 1941-1949», σελ. 184, εκδ. ΤΟΥΡΙΚΗ, 2012.

Σχετική είδηση: Επιστημονική Ημερίδα με Θέμα: Τα Μεσόγεια στην Κατοχή, την Αντίσταση και την Τραγωδία

Open post

«Δε θα μεταναστεύσουμε στον Καναδά» – Μια διαφορετική απάντηση στην εκλογή Τραμπ

«Δε θα μεταναστεύσουμε στον Καναδά» – Μια διαφορετική απάντηση στην εκλογή Τραμπ

Διαβάζοντας κανείς όσα γράφονται αυτές τις ώρες στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, καταλαβαίνει ότι από ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού, η νίκη Τραμπ βιώνεται ως μια δραματική κατάσταση. «Τα πράγματα θα χειροτερέψουν για τους φτωχούς αμερικανούς». «Η νίκη του στέλνει ενοχλητικό μήνυμα για τις σεξουαλικές επιθέσεις». «Ο Ντόναλντ Τραμπ και η απειλή πυρηνικού πολέμου». «Αβεβαιότητα για την εξωτερική πολιτική του Τραμπ». «Το Σχέδιο για την Υγεία του Ομπάμα σε κρίσιμη κατάσταση μετά τη νίκη Τραμπ». Αλλά, είναι ο φόβος το μόνο που αναδύεται αυτή τη στιγμή στην Αμερική;

της Μάχης Μαργαρίτη

Τις επόμενες ώρες μετά την εκλογή Τραμπ, το πιο δημοφιλές άρθρο του βρετανικού Independent ήταν αυτό που απαριθμούσε «τα 12 πράγματα που συνέβησαν εντός λίγων ωρών από τη στιγμή που ο Τραμπ εξελέγη πρόεδρος». Ισραηλινός υπουργός ανακήρυξε «νεκρή» την ιδέα ενός παλαιστινιακού κράτους. Μουσουλμάνες γυναίκες στην Αμερική αγωνιούν για το αν είναι πια ασφαλές να φορούν τη μαντίλα. Ο πρώην αρχηγός της Κου-Κλουξ-Κλαν  ανακήρυξε την αποψινή, «από τις πιο συναρπαστικές νύχτες της ζωής μου». Οι μετοχές των εταιριών που κατασκευάζουν όπλα είχαν άνοδο-ρεκόρ.

Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της νίκης Τραμπ, η ιστοσελίδα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης του Καναδά «κράσαρε». Είχαν προηγηθεί οι προεκλογικές παροτρύνσεις-προειδοποιήσεις αυτών που διαμήνυαν -μεταξύ σοβαρού και αστείου- ότι αν εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ, θα εγκαταλείψουν τη χώρα.

Δεν έχουν, όμως, όλοι όσοι ψήφισαν διαφορετικά -ή δεν ψήφισαν καθόλου- την ίδια πρόθεση. Και μετά το πρώτο «πάγωμα», δυνάμεις ανασυντάσσονται, για τη συνειδητοποίηση του πραγματικού προβλήματος.

«Γέφυρες, όχι τείχη», γράφει το πλακάτ, στη διαδήλωση στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της εκλογής Τραμπ

Διαδηλώσεις στους δρόμους-πορείες σε πανεπιστήμια

Σε μεγάλες και μικρότερες αμερικανικές πόλεις, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, σε μια αυθόρμητη κίνηση διαμαρτυρίας. Δεν είναι μόνο οι δρόμοι των πόλεων το σκηνικό διαδηλώσεων. Σε πολλά σημεία στη χώρα, φοιτητές κατέβηκαν σε αυθόρμητες πορείες. 2.000 στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο πανεπιστήμιο της νότιας Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϊ, τον Σαν Ντιέγκο, στη Μασαχουσέτη και τη Φιλαδέλφεια. Μαθητές λυκείων σε πολλές πόλεις, βρέθηκαν κι αυτοί στους δρόμους για διαμαρτυρία.

Συναντήσεις οργανώνονται σε πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα. «Θα μιλήσουμε ο ένας με τον άλλον για να σκεφτούμε πώς θα προχωρήσουμε», λέει στους New York Times μια φοιτήτρια ανθρωπολογίας από το UCLA.

«Χωρίς αυταπάτες, χωρίς φόβο»

«Δεν έχουμε αυταπάτες για τις συνέπειες της νίκης Τραμπ. Είναι καταστροφή», γράφει στο κεντρικό του άρθρο το αμερικανικό περιοδικό Jacobin. «Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιδράσουμε. Ο ένας είναι να κατηγορήσουμε τους ανθρώπους των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο άλλος είναι να κατηγορήσουμε την ελίτ της χώρας.

Τις επόμενες μέρες και εβδομάδες, πολλοί ειδικοί θα κάνουν το πρώτο. Φοβισμένοι φιλελεύθεροι έχουν ήδη δώσει γραπτές συμβουλές για το πώς να μετακομίσει κανείς στον Καναδά. Οι άνθρωποι που μας έφεραν στον γκρεμό, σχεδιάζουν τώρα τη διαφυγή τους. Αλλά το να κατηγορεί κανείς το αμερικανικό κοινό για τη νίκη του Τραμπ, απλώς βαθαίνει τον ελιτισμό που κινητοποίησε τους ψηφοφόρους του αρχικά. Αναμφίβολα, ο ρατσισμός και ο σεξισμός έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην άνοδο του Τραμπ. Και είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι τους τρόπους με τους οποίους ο θρίαμβός του μπορεί να ισχυροποιήσει τις πιο βάρβαρες και μισαλλόδοξες δυνάμεις της αμερικανικής κοινωνίας.

Παρόλα αυτά, μια απάντηση στον Τραμπ που αρχίζει και τελειώνει με τρόμο, δεν είναι πολιτική απάντηση -είναι μια μορφή παράλυσης, η πολιτική του να κρύβεσαι κάτω από το κρεβάτι.»

Και το άρθρο συνεχίζει με μια αναφορά στις επιλογές του Δημοκρατικού Κόμματος. Μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το «πρόσωπο», στην ουσία. «Αυτές ήταν οι εκλογές που θα έχανε η Κλίντον. Και τις έχασε. Μεγάλο μέρος των κατηγοριών θα πέσουν στην υποψήφια Κλίντον, αλλά η ίδια απλώς ενσάρκωσε τη θέληση αυτής της γενιάς ηγετών του Δημοκρατικού Κόμματος. Υπό τον πρόεδρο Ομπάμα, οι Δημοκρατικοί έχουν χάσει σχεδόν χίλιες θέσεις σε πολιτειακά κοινοβούλια, μια δωδεκάδα κυβερνητικές κούρσες, 69 θέσεις στη Βουλή και 13 στη Γερουσία. Η χθεσινή νύχτα δεν ήρθε από το πουθενά.

Χαρακτηριστικό αυτού του Δημοκρατικού Κόμματος είναι ότι οι ισχυροί παίκτες στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν τον υποψήφιο πολλούς μήνες προτού πέσει η πρώτη (εσωκομματική) ψήφος. Έκαναν μια μοιραία για όλους μας επιλογή, ‘ράβοντας και κόβοντας’ την κατάσταση ενάντια στο είδος της πολιτικής που θα μπορούσε να κερδίσει: μιας πολιτικής για την εργατική τάξη.

Το 72% των αμερικανών που ψήφισαν χθες πιστεύουν ότι ‘η οικονομία είναι στημένη προς όφελος των πλούσιων και ισχυρών’. Το 69% συμφωνούν ότι ‘τα παραδοσιακά κόμματα και πολιτικοί δε νοιάζονται για ανθρώπους σαν εμένα’.

Σχεδόν μόνος μεταξύ των Δημοκρατικών πολιτικών, ο Μπέρνι Σάντερς απευθύνθηκε σε αυτή την αίσθηση απομόνωσης και ταξικής οργής. Η πλατφόρμα της Χίλαρι Κλίντον προσέγγισε κάποιες από τις βασικές ιδέες του Σάντερς, αλλά αποκήρυξε τον πυρήνα του μηνύματός του.»

«Με όλη τη δύναμη πυρός της ACLU»

Με μια ασυνήθιστη σε ύφος ανακοίνωση, κάνει την εμφάνισή της η Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες. Και προειδοποιεί, γράφει το αμερικανικό περιοδικό The Atlantic, ότι σκοπεύει να πολεμήσει όλες τις προεκλογικές προτάσεις του Τραμπ «με όλη τη δύναμη πυρός  της ACLU, σε κάθε βήμα».

Σημειώνει η ανακοίνωση: «Πρόεδρε Τραμπ, σας καλούμε να το ξανασκεφτείτε και να αλλάξετε γραμμή σε συγκεκριμένες προεκλογικές σας δεσμεύσεις. Αυτές περιλαμβάνουν το σχέδιό σας να συγκροτήσετε μια δύναμη απελάσεων για να μετακινήσετε 11 εκατομμύρια μετανάστες χωρίς έγγραφα. Να απαγορεύσετε την είσοδο των Μουσουλμάνων στη χώρα μας και να τους παρακολουθείτε επιθετικά. Να τιμωρείτε τις γυναίκες που θέλουν να κάνουν άμβλωση. Να επιτρέψετε και πάλι τη μέθοδο (βασανιστηρίων) του εικονικού πνιγμού. Και να αλλάξετε τους νόμους του έθνους και να περιορίσετε την ελευθερία της έκφρασης.

Αν δεν αλλάξετε γνώμη και προσπαθήσετε να υλοποιήσετε αυτές τις δεσμεύσεις, θα έχετε να αντιμετωπίσετε όλη τη δύναμη πυρός της Αμερικανικής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες, σε κάθε βήμα. Όλοι οι δικηγόροι μας, οι ακτιβιστές σε κάθε πολιτεία, χιλιάδες εθελοντές και εκατομμύρια μέλη και υποστηρικτές μας είναι έτοιμοι να πολεμήσουν.»

Υποστηρικτές του Μπέρνι Σάντερς στη Φιλαδέλφεια, τον Ιούλιο του 2016

Ο ρόλος του «Our Revolution» την επόμενη μέρα

«Η επανάστασή μας» είναι η πολιτική οργάνωση που «ξεπήδησε» από την προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς. Με μια ολιγόλογη ανακοίνωση, δηλώνει παρούσα για την επόμενη μέρα.

«Οι αποψινές εκλογές καταδεικνύουν αυτό που οι περισσότεροι αμερικανοί γνώριζαν από την αρχή των προκριματικών εκλογών: η πολιτική ελίτ και των δύο κομμάτων, οι οικονομολόγοι και τα ΜΜΕ δεν έχουν καμία επαφή με το αμερικανικό εκλογικό σώμα.

Τόσο πολλές κοινότητες εγκαταλείφθηκαν στην παγκόσμια οικονομία. Τόσο πολλοί νέοι άνθρωποι δε μπορούν να καλύψουν το κόστος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τόσο πολλοί δεν έχουν πρόσβαση σε αναγκαία, όπως περίθαλψη, στέγη, ή σύνταξη. Όσοι από εμάς θέλουμε μια Αμερική μεγαλύτερης ισότητας πρέπει να χαράξουμε μια νέα πορεία. Το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε, είναι ενωμένοι να πολεμήσουμε για να προστατεύσουμε τους πιο ευάλωτους αυτής της χώρας. Όπως κάναμε και χθες, έτσι και αύριο θα είμαστε στις πρώτες γραμμές του αγώνα ενάντια στον Αγωγό της Ντακότα και τη Διατλαντική Συμφωνία. Απόψε ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος. Δουλειά μας είναι να προσφέρουμε ένα εναλλακτικό όραμα και να συνεχίσουμε να δουλεύουμε για μια πολιτική επανάσταση, μπροστά σε ένα διχασμένο έθνος».

Διαδήλωση-διαμαρτυρία στη Νέα Υόρκη , λίγο μετά την εκλογή Τραμπ

«Η πολιτική είναι η απάντηση»

Για μεγάλο μέρος των αμερικανών, η Χίλαρι Κλίντον ταυτίστηκε με το σύστημα. Και απορρίφθηκε. Το κεντρικό θέμα της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ -ότι το κατεστημένο «έσπασε»- οδήγησε κατά κύματα κόσμο να τον ψηφίσει. Παραδόξως, παρατηρεί ο καθηγητής Ρητορικής στο πανεπιστήμιο της βόρειας Καρολίνας Κρίστιαν Λούντμπεργκ στο The Conversation, αυτό το θέμα δεν «έφτασε» στην επινίκια ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ. Του «πρώτου δισεκατομμυριούχου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών». Ίσως όχι και τόσο παραδόξως.

Μια μαθήτρια λυκείου, γράφει σε επιστολή της στους New York Times: «Είναι 6.29 το πρωί, μετά την εκλογική ημέρα. Στην αρχή εξοργίστηκα με τα αποτελέσματα. Μετά, λυπήθηκα και ανησύχησα. Στον κάθε έναν που είναι αναστατωμένος με τα αποτελέσματα, συνεχίστε να πολεμάτε. Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, χρειάζεται να πολεμήσουμε για τα δικαιώματά μας. Δε θα μείνουμε καθιστοί. Δε θα σιωπήσουμε.»

«Οι ηγέτες του κόμματος (των Δημοκρατικών)  ζήτησαν από τους ψηφοφόρους να τους παραδώσουν τα κλειδιά της πολιτικής», γράφει το Jacobin. «Πίστευαν ότι ελέγχουν την κατάσταση. Έκαναν λάθος. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες. Και θα το κάνουμε. Αυτή είναι μια νέα εποχή που απαιτεί έναν νέο τύπο πολιτικής -αυτής που απευθύνεται στις ανάγκες και τις ελπίδες των ανθρώπων, και όχι στους φόβους τους. Ο ελιτίστικος φιλελευθερισμός, αποδεικνύεται, δε μπορεί να κερδίσει τον δεξιό λαϊκισμό.

Δε μπορούμε να μεταναστεύσουμε στον Καναδά, ούτε να κρυφτούμε κάτω από τα κρεβάτια. Αυτή είναι η στιγμή να αγκαλιάσουμε την πολιτική, όχι να την αποκηρύξουμε.» Για την Αμερική, η επόμενη μέρα, μόλις αρχίζει.

 

πηγές: Independent, Jacobin, New York Times, The Atlantic, ACLU, Our Revolution, The Conversation

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Open post

Πατατράμπ

Πατατράμπ

Του Σίλα Σεαραφείμ

Παρατήρηση πρώτη. Η βούληση των ψηφοφόρων αλλοιώνει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Στην προκειμένη περίπτωση σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επικρατήσει ο Τραμπ. Αμερική λοιπόν, η χώρα που κατάφερε να βρει χειρότερο πρόεδρο κι απ’ τον Τζωρτζ Μπους. Οι stand-up comedians όλου του κόσμου πανηγυρίζουμε βέβαια (να τα λέμε αυτά), γιατί βρήκαμε χρυσό, σατιρικό χορηγό, τουλάχιστον για 4 χρόνια. Όχι βέβαια ότι εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε παράπονο απ’ τους δικούς μας πολιτικούς, θα πέσει φωτιά να μας κάψει.

Ο Καναδάς τώρα, θα πρέπει άμεσα να ενισχύσει την υπηρεσία μετανάστευσης κι ενδεχομένως να δημιουργήσει hotspots στα σύνορα με Αμερική, μιας και σωρεία καλλιτεχνών έχουν εκδηλώσει την επιθυμία τους να μεταναστεύσουν εκεί, σε περίπτωση εκλογής του Τραμπ. Ο Γούντι Άλεν πάλι, ήδη απ’ τις εκλογές του 2000, είχε πει πως αν έβγαινε ο Μπους θα μετανάστευε. Λογικά τώρα θα βρίσκεται στο Κανάβεραλ και θα περιμένει την επόμενη αποστολή για το διάστημα.

Απ’ την άλλη, για να εκλεγεί πρόεδρος ο Τραμπ, φαντάσου πόσο αχώνευτη είναι η Χίλαρι. Το θέμα είναι ότι ο Έλληνας έχει τόσα βάσανα πλέον, που αναρωτιέμαι αν χωράει κι άλλη στενοχώρια που βγήκε ο Ντόναλντ πρόεδρος, οπότε για την οικονομία της θλίψης, προτείνω αντί να στεναχωρηθούμε για την επιτυχία του Τραμπ, να χαρούμε για την αποτυχία της Χίλαρι.

Κατά τα άλλα στη δημοκρατία ο καθένας μπορεί να γίνει πρωθυπουργός ή πρόεδρος κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Όταν πρόκειται βέβαια για την Αμερική (land of opportunity) κι όχι για μια τριτοκοσμική μπανανία, τα πράγματα είναι ακόμη πιο επικίνδυνα στην περίπτωση που ο ακροδεξιός που εξέλεξες έχει σκοπό να εφαρμόσει κατά γράμμα την ιδεοληψία του. Το ότι όμως δεν πρόκειται για μια χώρα ενός φύλαρχου αλλά ένα κράτος με checks and balances, με λειτουργικά θεσμικά αντίβαρα δηλαδή, είναι μια παρηγοριά αποφυγής της καταστροφής.

Με λίγα λόγια, το θέμα παίζεται στο κατά πόσο θα ακούσει ο πρόεδρος τον σύμβουλο να του λέει: «Όχι, όχι πρόεδρε, δεν πατάμε το κουμπί με τα πυρηνικά, επειδή το Ιράν μας έκανε διάβημα, προηγείται κάτι που λέγεται κλιμάκωση, πρώτα θα εκδώσουμε μια ταξιδιωτική οδηγία…» Βέβαια αυτό το ακροδεξιό (ρατσιστικό, σεξιστικό κ.λπ.), ανερμάτιστο και κυκλοθυμικό ταπεραμέντο, είναι που τον εμφάνισε ως αντισυστημικό και τον έφερε στην εξουσία, αλλά αυτό δεν είναι αντισυστημικότητα. Αντίστοιχα ως αντισυστημική πλασάρεται κι η Χρυσή Αυγή και τα υπόλοιπα φασίζοντα ευρωπαϊκά κόμματα. Κι ο Χίτλερ ως αντισυστημικός εξελέγη το 1932.

Το πρόβλημα της δημοκρατίας είναι η συνευθύνη. Όσο δεν προκαλούν καταστροφές δικτάτορες ή βασιλιάδες που κυβερνούν ελέω Θεού, αλλά τις προκαλούν ηγέτες λαοπρόβλητοι, εκλεγμένοι δημοκρατικά, το βάρος της ευθύνης πέφτει στους ψηφοφόρους. Η αυτοθέσμιση της κοινωνίας έχει υποχρεώσεις. Οι πολίτες οφείλουν να έχουν αρετές, που πολλές φορές είναι επιλογή των ελίτ να τους τις στερούν, για να μην ψηφίζουν τους έντιμους και τους ικανούς. Δεν βολεύει.

Open post

Η παγκοσμιοποιημένη φεουδαρχία που έφερε τον Τραμπ

Η παγκοσμιοποιημένη φεουδαρχία που έφερε τον Τραμπ

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τη μια ο δυτικός κόσμος «ξυπνά» απότομα με το Brexit και την άλλη με την εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, με εκλογικά αποτελέσματα που έρχονται κόντρα σε όλες τις προβλέψεις αλλά και στην επιθυμία του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. Κοινή συνισταμένη και των δύο ανατροπών είναι ότι καταγράφουν τη διαμαρτυρία ενός μεγάλου τμήματος της μεσαίας τάξης που σπρώχνεται όλο και περισσότερο στο περιθώριο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Άνεργοι και εργαζόμενοι χαμηλής ειδίκευσης με μικρούς μισθούς, επιχειρήσεις, κυρίως μικρομεσαίες που δεν βρίσκουν διέξοδο στη διεθνή αγορά, άνθρωποι που καταχρεώνονται για να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο και βλέπουν ότι το οικονομικό τους μέλλον θα είναι ακόμα πιο δύσκολο.

Είναι εκείνοι που έμειναν πίσω από την παγκοσμιοποίηση, η οποία όμως την ίδια στιγμή αποδίδει τεράστια κέρδη σε μια μικρή μειονότητα, το περίφημο 1% του πληθυσμού που αποτελεί μια διεθνοποιημένη ανώτερη τάξη η οποία κρατά στα χέρια της την οικονομία και τον πλούτο.

Οι ανισότητες μεταξύ πατρικίων και πληβείων διευρύνονται τόσο επειδή οι πατρίκιοι είναι όλο και λιγότεροι, αλλά και επειδή η απόστασή τους από τους πληβείους μεγαλώνει.
Το σύστημα αρχίζει να θυμίζει μια παγκοσμιοποιημένη φεουδαρχία, που δεν βασίζεται στην ιδιοκτησία της γης, αλλά στην πρόσβαση στην εξειδικευμένη γνώση και στη χρηματοδότηση η οποία είναι αποκλειστικό προνόμιο της κυρίαρχης τάξης και σε μια εργαζόμενη «μάζα» με όλο και λιγότερα δικαιώματα.

Από τη μια υπάρχει ο κόσμος των πολυεθνικών και των διεθνών τραπεζών, με βαθύπλουτους μετόχους και χρυσοπληρωμένα στελέχη υψηλής εξειδίκευσης, που αποτελούν την ελίτ η οποία κινεί την οικονομία της καινοτομίας και της γνώσης. Μια διεθνοποιημένη τάξη «ευγενών» η οποία ανακυκλώνεται μέσα από τα πανάκριβα σχολεία και πανεπιστήμια της ελίτ στα οποία μόνο οι πλούσιοι έχουν πρόσβαση και με «στρατό» το χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει πλέον υπερεθνική ισχύ.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα της μεσαίας τάξης που συνεχώς χάνει δικαιώματα και πέφτει χαμηλότερα, καθώς τα εισοδήματά του παραμένουν στάσιμα ή υποχωρούν και από τη δεκαετία του 1980 διατηρεί το βιοτικό της επίπεδο με δανεισμό -ο οποίος γιγάντωσε τον τραπεζικό κλάδο.
Μια τάξη η οποία ζει «μέρα με τη μέρα», με περιουσιακά στοιχεία που δεν της ανήκουν καθότι υποθηκευμένα, η οποία βλέπει τα κοινωνικά της δικαιώματα να υποχωρούν και τις αποταμιεύσεις και τις συντάξεις της να εξανεμίζονται σε χρηματιστηριακά ξεφουσκώματα.
Είναι αυτή η παραμελημένη τάξη που διαμαρτύρεται όποτε της δίνεται η ευκαιρία μέσω της ψήφου.

Το είδαμε στη Βρετανία, το είδαμε στις ΗΠΑ, το βλέπουμε στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και μάλλον θα το ξαναδούμε στις επερχόμενες εκλογές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Η διαμαρτυρία της μεσαίας τάξης, θα μπορούσε θεωρητικά να είναι μια αφορμή για αφύπνιση των πολιτικών ηγεσιών και των κοινωνικών δυνάμεων, ώστε να επιδιωχθεί μια επαναρρύθμιση του συστήματος με οικονομικά αποτελεσματικότερες και κοινωνικά δικαιότερες ισορροπίες.

Αυτή η διαμαρτυρία, όμως, είναι πιθανόν να αποδειχθεί αδιέξοδη, διότι διοχετεύεται στις αντιδραστικές δυνάμεις της ακροδεξιάς και της ξενοφοβίας, οι οποίες παρασύρουν με τον λαϊκιστικό, κινδυνολογικό και δημαγωγικό λόγο τους.
Είναι ενδεικτική η αντίδραση στις νέες κυοφορούμενες διεθνείς εμπορικές συμφωνίες (Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Βιομηχανίας – TTIP- μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, η CETA μεταξύ Ευρώπης και Καναδά και η αντίστοιχη Συμφωνία του Ειρηνικού-TPPA, μεταξύ ΗΠΑ και Ασίας).

Οι προοεδευτικές δυνάμεις επικρίνουν τις συμφωνίες αυτές διότι παραδίδουν τον έλεγχο της οικονομικής και σε μεγάλο βαθμό πολιτικής ζωής στα μεγάλα διεθνή επιχειρηματικά συμφέροντα και απειλούν να συνθλίψουν -κι άλλο- τα συμφέροντα εργαζομένων και μικρο-επιχειρηματιών. Ο Ντόναλντ Τραμπ, όμως, επικρίνει τις συμφωνίες αυτές επειδή θεωρεί ότι δεν εξυπηρετούνται αρκετά τα συμφέροντα των επιχειρήσεων της χώρας του.

Οι ακροδεξιοί δεν έχουν ως πολιτική προτεραιότητα την αλλαγή των συσχετισμών, την αναδιανομή των εισοδημάτων, ούτε συγκεκριμένη πρόταση, πέρα από απλοϊκότητες, γενικεύσεις και επιθετική ρητορική με εθνικιστικό και αυταρχικό χαρακτήρα, όπως αυτές του Ντόναλντ Τραμπ.

Αν κρίνουμε από το στίγμα των δυνάμεων που αναδεικνύει η αντίδραση στην νεοφιλελεύθερη φαίνεται ότι ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε διεθνείς αντιπαλότητες και βίαιες συγκρούσεις είναι υπαρκτός.

Open post

Τι φέρνουν οι αμερικανικές εκλογές – (Άρθρο ανάλυση)

Τι φέρνουν οι αμερικανικές εκλογές – (Άρθρο ανάλυση)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η εναλλαγή των προέδρων στις ΗΠΑ ποτέ δεν σήμαινε ανατροπές στην πολιτική και ουδείς περίμενε κάτι περισσότερο από οριακές διαφοροποιήσεις σε μια αδιατάρακτη βασική πορεία που ακολουθεί διαχρονικά το αμερικανικό οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα. Γιαυτό μέχρι σήμερα η αναμέτρηση για το ποιος θα είναι ο ένοικος του Λευκού Οίκου αντιμετωπιζόταν από τον υπόλοιπο κόσμο περισσότερο ως ένα τηλεοπτικό σόου, παρά ως ένα ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα.

Αυτή τη φορά, όμως, ο πλανήτης κρατά την ανάσα του με αγωνία, καθώς υπάρχει ο φόβος του αγνώστου λόγω του Ντόναλντ Τραμπ από τον οποίο ουδείς γνωρίζει τι μπορεί να περιμένει εάν τελικά κερδίσει τις εκλογές.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν το προβάδισμα στην Χίλαρι Κλίντον, αλλά εν έτει 2016 αυτό ίσως να μην σημαίνει και πολλά, καθώς έχουμε ήδη ζήσει το δημοψήφισμα στην Βρετανία, όπου επικράτησε το Brexit κόντρα σε όλα τα προγνωστικά.

«Ούτε ο ίδιος ο Τραμπ δεν ξέρει τι θα κάνει ο πρόεδρος Τραμπ» είναι η χαρακτηριστική ατάκα των ημερών, η οποία αναδεικνύει το γεγονός ότι το «πρόγραμμα» του ιδιόρρυθμου δισεκατομμυριούχου είναι ένα συνοθύλευμα γενικοτήτων, αντιφάσεων, μπακάλικων υπολογισμών και δημαγωγίας, που συχνά μπαίνει και στη σφαίρα της ανοησίας. «Θα μειώσω του φόρους, να γίνουν μπίζνες, θα νικήσουμε τους Κινέζους και θα βάλουμε τους Ευρωπαίους να πληρώνουν για την προστασία από το ΝΑΤΟ» είναι οι βασικές γραμμές που αναδεικνύει η ρητορική του.

Μπιλ Κλίντον: Η βιτρίνα της Χίλαρι;

Η Χίλαρι Κλίντον από την άλλη, είναι μια έμπειρη πολιτικός, γνώστης σε βάθος των διεθνών ισορροπιών αλλά και της αμερικανικής πραγματικότητας και του κατεστημένου.

Ορισμένοι μάλιστα πιστεύουν ότι ο Μπιλ Κλίντον ήταν η βιτρίνα και στην πραγματικότητα τα «παντελόνια» τα φορούσε η Χίλαρι, η οποία ήταν και ο πολιτικός νους που οδήγησε το ζευγάρι στο Λευκό Οίκο.

Παρόλο, όμως, που ο Τραμπ θεωρήθηκε πολιτικό ανέκδοτο στην αρχή της εκστρατείας και είχε απέναντι το σύνολο του κατεστημένου αλλά και μια σημαντική μερίδα του ίδιου του κόμματός του, των Ρεπουμπλικανών, διεκδικεί σήμερα στα ίσα την προεδρία.

Ακόμα, όμως, κι αν χάσει είναι δεδομένο ότι ο «Τραμπισμός» θα παραμείνει ως βασικό συστατικό της πολιτικής ζωής στις ΗΠΑ, καθώς η άνοδός του αντανακλά κατά γενική ομολογία την απόγνωση της αμερικανικής μεσαίας τάξης η οποία αισθάνεται ξεχασμένη και παραμελημένη από το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας.

Εάν μάλιστα η Χίλαρι Κλίντον κερδίσει την προεδρία, αλλά όχι τη Γερουσία, τότε θα έχει απέναντί της ένα ρεπουμπλικανικό κογκρέσσο που θα μπλοκάρει πολλές πολιτικές της σε συνδυασμό με μια κοινή γνώμη η οποία, μετά το φαινόμενο Τραμπ θα έχει δείξει τη δυσαρέσκειά της και τα δόντια της. Η νέα πρόεδρος θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπ΄όψιν της τα συμφέροντα της μεσαίας τάξης, διότι εάν τα αγνοήσει, στις επόμενες εκλογές αντί για τον Τραμπ απέναντί της ενδεχομένως να υπάρχει η ίδια η Κου Κλουξ Κλαν.

Τι σημαίνει μια νίκη Κλίντον

Με την Χίλαρι Κλίντον ο κόσμος ξέρει τι να περιμένει. Λίγο πολύ θα συνεχίσει τη γραμμή Ομπάμα, βάζοντας βέβαια τη δική της σφραγίδα.

Με βάση το παρελθόν της αλλά και τη σύνθεση του επιτελείου της η Χίλαρι Κλίντον θεωρείται πιο «ψυχροπολεμική», με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στην αντιπαράθεση των ΗΠΑ με τη Ρωσία.

Είναι πολύ πιθανόν ότι με πρόεδρο την κυρία Κλίντον οι ΗΠΑ θα έχουν πιο δραστική παρέμβαση στα θέατρα των αντιπαραθέσεων διεθνώς.

Σε ότι αφορά τις σχέσεις με την Ευρώπη και τη Γερμανία, το πιθανότερο είναι ο Χίλαρι Κλίντον θα ακολουθήσει και μάλιστα θα ενισχύσει τη γραμμή «αντι-λιτότητας» που υιοθέτησε ο Μπάρακ Ομπάμα, κάτι που θα είναι υπέρ της Ελλάδας εφόσον οι ΗΠΑ συνεχίσουν να πιέζουν τη Γερμανία για χαλάρωση των οικονομικών πολιτικών αλλά και για να δοθούν οικονομικές «ανάσες» στην Ελλάδα.

Τι θέλει η ελληνική κυβέρνηση

Με αυτό το σκεπτικό άλλωστε στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης εκτιμούν ότι σε περίπτωση νίκης της Χίλαρι Κλίντον θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερο ειδικό βάρος η επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου, στην οποία η ελληνική πλευρά επενδύει πολλά.

Πέρα από αυτά, εάν δει κάποιος το οικονομικό πρόγραμμα των Δημοκρατικών, θυμίζει αριστερό κόμμα: Τι δημόσιες επενδύσεις για τις υποδομές αναφέρει, τι κρατική τράπεζα για τη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων, τι δημόσιες επενδύσεις για χρηματοδότηση υποδομών, τι αναδιανομή εισοδημάτων…

Άλλωστε η Χίλαρι Κλίντον ήταν πολιτικά πάντα η «αριστερή» σε σχέση με το σύζυγό της. Ως πρώτη κυρία στο Λευκό Οίκο, μάλιστα, το 1993 είχε προωθήσει ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης με δημόσια χρηματοδότηση, πολύ πιο προχωρημένο από το «Obama Care» το οποίος όμως τελικά δεν προχώρησε κατά βάση λόγω του πολέμου που κήρυξαν οι φαρμακοβιομηχανίες και οι ασφαλιστικές εταιρείες.

Ο κεϋνσιανισμός και η Wall Street

Θεωρείται πάντως βέβαιο ότι εάν κερδίσει η Κλίντον θα προχωρήσει σε δημόσιες επενδύσεις, αν μη τι άλλο για να ανακόψει τη δυσαρέσκεια της αμερικανικής μεσαίας τάξης η οποία θεωρείται η βασική τροφοδότρια δύναμη του φαινομένου Τραμπ, αλλά και επειδή αντικειμενικά ο κεϋνσιανισμός (ενίσχυση της οικονομίας μέσω δημόσιων επενδύσεων) είναι το μόνο εργαλείο που απέμεινε διεθνώς, καθώς οι νομισματικές πολιτικές (μονεταρισμός) δεν έχουν πια αποτέλεσμα.

Ένα ερώτημα είναι εάν μια πρόεδρος Κλίντον θα πριμοδοτήσει τις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και τις εταιρείες της Wall Street, συνεχίζοντας την πολιτική του Μπιλ Κλίντον ο οποίο το 1999 κατήργησε τους περιορισμούς που υπήρχαν στις χρηματιστηριακές επενδύσεις των τραπεζών με το νόμο Glass-Steagall που θεσπίστηκε το 1933. Η κατάργηση αυτή πυροδότησε τη μεγάλη πιστωτικη φούσκα η οποία οδήγησε στην κατάρρευση του 2008.

Η βασική κατηγορία των αντιπάλων της Χίλαρι Κλίντον είναι ότι πρόκειται για «μαριονέτα» της Wall Street, αλλά το ερώτημα παραμένει: Θα επανορθώσει το λάθος του Μπιλ το 1999 ή θα συνεχίσει την ίδια πολιτική;

Ο Τραμπ και η terra incognita

Εάν τώρα, τις εκλογές κερδίσει ο Ντόναλντ Τραμπ, εκεί ο πλανήτης εισέρχεται σε αχαρτογράφητα νερά.

Πολλοί πιστεύουν ότι τα πράγματα θα είναι πολύ σοβαρά εάν ο αντιφατικός, παρορμητικός και ασυγκράτητος Τραμπ έχει στη διάθεσή του το βαλιτσάκι με τους κωδικούς του πυρηνικού οπλοστασίου. Ο Νόαμ Τσόμσκυ, μάλιστα, είχε χαρακτηρίσει πιθανή νίκη Τραμπ ως κίνδυνο για το ανθρώπινο είδος, αναφερόμενος στις επικίνδυνες θέσεις του για την κλιματική αλλαγή, την οποία δεν αναγνωρίζει.

Επί της ουσίας, πάντως, ο κ. Τραμπ ανέδειξε ορισμένα βασικά προβλήματα που απορρέουν από την οικονομική παγκοσμιοποίηση η οποία έχει αφήσει πίσω ένα σημαντικό κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας.

Το βέβαιο σοκ και η συνέχεια

Θεωρείται βέβαιο, πάντως, ότι νίκη του κ. Τραμπ θα προκαλέσει σε πρώτο χρόνο ένα σοκ στα χρηματιστήρια, καθώς ο κόσμος θα περιμένει να δει τι ακριβώς θα πράξει ο νέος πρόεδρος, ο οποίος δεν έχει δώσει δείγματα γραφής.

Με βάση τις προεκλογικές εξαγγελίες του, ο κ. Τραμπ θα διεκδικήσει νέους όρους για τις διεθνείες συναλλαγές, εισάγοντας περιορισμούς στις εισαγωγές προϊόντων, κάτι που θα επιβραδύνει το διεθνές εμπόριο και θα πυροδοτήσει ένα νέο κύμα προστατευτισμού η οποία σε πρώτη φάση τουλάχιστον θα λειτουργήσει σε βάρος της οικονομικής ανάπτυξης.

Ο μεγάλος αντίπαλος του Τραμπ, σύμφωνα με τη ρητορική του είναι η Κίνα που έχει πλημμυρίσει τον κόσμο με τα προϊόντα της και στόχος του να «φέρει τις δουλειές πίσω στην Αμερική».

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι κάτι τέτοιο ήδη συμβαίνει καθώς οι ΗΠΑ, αλλά και χώρες όπως η Γερμανία εισάγουν περιορισμούς στις εξαγορές επιχειρήσεων από ξένα -κατά βάση κινεζικά- κεφάλαια.

Ο προστατευτισμός σε άνοδο

Είναι γεγονός επίσης ότι ήδη οι ρυθμοί ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου επιβραδύνονται, αφενός λόγω της κρίσης, αλλά και λόγω του καλυμμένου προστατευτισμού που αρχίζει να εκδηλώνεται και δημιουργεί μεγάλες ανησυχίες καθώς η κατάσταση στο πεδίο αυτό αρχίζει να θυμίζει την περίοδο του μεσοπολέμου, αλλά και εκείνη πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Από την άλλη πλευρά, και ο Τραμπ έχει επίσης δεσμευτεί σε ένα πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, κάτι που σε τελική ανάλυση στις ΗΠΑ είναι απαραίτητο σε κάθε περίπτωση, καθώς οι υποδομές (λιμάνια, δρόμοι, τρένα) είναι απαρχαιωμένα. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα αναθερμάνει την οικονομία των Η ΠΑ και θα έχει ευνοϊκές συνέπειες και για την Ευρώπη η οποία εξάγει εκεί σημαντικό κομμάτι προϊόντων και υπηρεσιών.

Η προσέγγιση με τη Ρωσία

Ένα άλλο στοιχείο είναι οι σχέσει με τη Ρωσία, με την οποία ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι θα επιχειρήσει προσέγγιση και αυτό, εάν τελικά επιβεβαιωθεί, πιθανόν να αποτελέσει μια σημαντική διαφορά σε σχέση με την Χίλαρι Κλίντον.

Μένει πάντως να φανεί εάν η ρητορική του κ. Τραμπ ότι «πρέπει να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη» αντανακλά μια τάση εσωστρέφειας και σταδιακής απόσυρσης των ΗΠΑ από τις διεθνείς υποθέσεις η οποία συνάδει με την παραδοσιακή λογική του «αππομονωτισμού» των Ρεπουμπλικανών. Η αντίθετα, εάν πρόκεται για μια επιθετική και ολίγον εθνικιστική τάση επικράτησης των ΗΠΑ έναντι της Κίνας, η οποία εκδηλώνει επεκτατικές τάσεις όχι μόνο στον εμπορικό τομέα αλλά και με εδαφικές διεκδικήσεις στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας, αλλά και έναντι της Γερμανίας, την οποία μέχρι σήμερα οι Αμερικανοί είχαν αφήσει να «αλωνίζει» μόνη της στη Γηραιά Ήπειρο.

Θα «μαζέψει» τη Γερμανία;

Υπάρχουν ορισμένοι αναλυτές που πιστεύουν ότι εάν ο κ. Τραμπ εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο θα θα επιχειρήσει να «μαζέψει» τη Γερμανία η οποία σήμερα συμπεριφέρεται ως αυταρχικό αφεντικό της Ευρώπης σε πείσμα των αντίθετων παραινέσεων από τις ΗΠΑ, κάτι που εάν τελικά συμβεί μπορεί να αποβεί προς όφελος της Ελλάδας.

Από την άλλη πλευρά, εάν ο Ντόναλντ Τραμπ κερδίσει τις εκλογές, είναι πολύ πιθανό ότι ο κόσμος θα εισέρθει σε μια νέα περίοδο ενίσχυσης των εθνικών ανταγωνισμών και των εθνικιστικών τάσεων, κάτι που θα τροφοδοτήσει συγγενείς πολιτικές δυνάμεις και στην Ευρώπη, οι οποίες είναι υπέρ της διάλυσης της Ε.Ε.

Πολλοί πιστεύουν πάντως ότι ανεξάρτητα από τις ρητορικές εξάρσεις του Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι δυνατόν οι ΗΠΑ που αποτελούν αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη στρατιωτική και πολιτική δύναμη του πλανήτη να αποσυρθούν «στο καβούκι» τους και ότι μοιραία είναι ο κ. Τραμπ που θα προσαρμοστεί στο αμερικανικό κατεστημένο και όχι το αντίστροφο.

Open post

Η μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία των αμερικανικών φυλακών

Η μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία των αμερικανικών φυλακών

Ο Ντι είναι 42 χρόνων. Κατάγεται από τη Τζόρτζια. Έχει περάσει μια δεκαετία φυλακισμένος  για ληστεία. Κάθε πρωί, πηγαίνει από το κελί του σε ένα εργοστάσιο επιπλοποιίας που βρίσκεται στον χώρο. Εκεί, μαζί με συγκρατούμενούς του φτιάχνουν ξύλινα τραπέζια και καρέκλες για μια ιδιωτική εταιρία. Είναι ένας από τους 2,4 εκατομμύρια φυλακισμένους στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη χώρα-«πρωταθλήτρια» στον ρυθμό φυλακίσεων. Με το 5% του πληθυσμού του πλανήτη, και το 25% του φυλακισμένου πληθυσμού του πλανήτη.

Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου,  η πόρτα του κελιού του Ντι,  άνοιξε, όπως κάθε μέρα, ίδια ώρα, έγραφε στις 3 Οκτωβρίου το αμερικανικό περιοδικό New Yorker.  Αλλά ο Ντι, δεν παρουσιάστηκε για εργασία. Κατέβηκε σε απεργία. Αυτή που θεωρείται η μεγαλύτερη κινητοποίηση στην ιστορία του αμερικανικού σωφρονιστικού συστήματος. Με κύριο αίτημα, να μπει τέλος στην καταναγκαστική εργασία στις φυλακές. Αυτό που πολλοί αποκαλούν «σύγχρονη σκλαβιά» στις Ηνωμένες Πολιτείες.

της Μάχης Μαργαρίτη

Την ημέρα αυτή άρχισε στις Ηνωμένες Πολιτείες η μεγαλύτερη απεργία σε φυλακές στην αμερικανική ιστορία, αλλά «υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην το έχετε ακούσει», σχολίαζε στις 16 Σεπτεμβρίου το Intercept, από τα πρώτα μέσα ενημέρωσης που κάλυψαν το θέμα.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, κρατούμενοι σε όλη τη χώρα, οργανωμένα και μαζικά, αρνήθηκαν να παρουσιαστούν για δουλειά στις φυλακές. Ήταν η μέρα της 45ης επετείου της εξέγερσης στις φυλακές  Άττικα. Το 1971, κρατούμενοι ζητούν καλύτερες συνθήκες εντός των φυλακών, και αμνηστία για τα γεγονότα της ίδιας της εξέγερσης. Οι δυνάμεις ασφαλείας εισβάλλουν στη φυλακή και ανοίγουν πυρ. Οι φυλακισμένοι είναι άοπλοι. Σκοτώνονται 29 κρατούμενοι και 10 φρουροί-όμηροι. Όταν οι αρχές της πολιτείας ανακτούν τον έλεγχο, ακολουθούν απερίγραπτες σκηνές.

Η «εν κρυπτώ» οργάνωση της κινητοποίησης

Η κινητοποίηση δεν ήταν μια αυθόρμητη κίνηση. Μήνες πριν, το συνδικάτο Industrial Workers of the World, εγχείρημα της Οργανωτικής Επιτροπής Κρατούμενων Εργατών-IWOC, σχεδίασε μια πανεθνική απεργία «ενάντια στη σκλαβιά των φυλακών», για να τραβήξει την προσοχή σε όσα συμβαίνουν εκεί. Μυστικές συσκέψεις έγιναν με δικηγόρους και τοπικούς συμβούλους. Με τη βοήθεια συγγενών στα επισκεπτήρια, με τις συμβουλές δικηγόρων, με γράμματα, με την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω κινητών τηλεφώνων που έφταναν λαθραία στα κελιά, σχεδίασαν από την περασμένη άνοιξη τις κινήσεις τους.

Λεπτομέρειες, όπως είναι λογικό, δε μπορούν να γίνουν γνωστές. Ούτε οι αριθμοί μπορούν να επιβεβαιωθούν. Πληροφορίες μιλούν για απεργίες πείνας, πορείες και απεργίες, σε τουλάχιστον 20 πολιτείες.

Η IWOC εκτιμά ότι 50.000 κρατούμενοι έχουν πάρει μέρος στις συντονισμένες απεργίες, έγραφε πριν από λίγες μέρες το αμερικανικό δίκτυο CNN.

Στο ρεπορτάζ του βρετανικού Guardian στις 22 Οκτωβρίου, ο Άλεξ Φρίντμαν, από το Κέντρο Υπεράσπισης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων που ασχολείται με τα δικαιώματα των κρατούμενων, μιλά για 24.000 κρατούμενους σε κινητοποίηση. Ο Κόουλ Ντόρσει, μέλος της IWOC στο Όκλαντ, ανεβάζει στους 72.000 τον αριθμό των κρατούμενων που συμμετέχουν.

Μια επικερδής βιομηχανία;

Υπάρχουν 2,4 εκατομμύρια άνθρωποι στις αμερικανικές φυλακές, δηλαδή το μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό μετά το προσωπικό της αμερικανικής κυβέρνησης, έγραφε τον περασμένο Μάρτιο το παρατηρητήριο Prison Policy. Σύμφωνα με το ίδιο δίκτυο, οι κρατούμενοι κερδίζουν από 25 ως 40 σεντς την ώρα, «όσα ο μέσος κινέζος εργάτης».

Η εργασία μέσα στις φυλακές, σημειώνει το Intercept, είναι μια βιομηχανία 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο, στην οποία δουλεύουν 900.000 κρατούμενοι, οι οποίοι πληρώνονται λίγα σεντς την ώρα σε κάποιες πολιτείες -τίποτα σε άλλες.

Οι περισσότεροι από όσους εργάζονται στις φυλακές της νότιας Καρολίνας -και σε άλλες πολιτείες, όπως το Τέξας- δεν πληρώνονται καθόλου για το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που υποχρεώνονται να κάνουν. Σε κάποιες πολιτείες ίσως πληρώνονται από 30 σεντς ως 1 δολάριο την ώρα. «Στο Τενεσί, οι μισθοί της φυλακής αρχίζουν από 17 σεντς την ώρα. Οπότε, αν είσαι στο χαμηλότερο σκαλοπάτι και θέλεις να στείλεις γράμμα στην οικογένειά σου, πρέπει να δουλεύεις τρεις ώρες για να αγοράσεις ένα γραμματόσημο», λέει στον Guardian ο Φρίντμαν.

Στα 29 χρόνια του στη φυλακή, έγραφαν στις 28 Οκτωβρίου οι LA Times, ο Ντέιβιντ Μπόνερ έχει σφουγγαρίσει πατώματα, έχει μαγειρέψει χοτ-ντογκς στην καφετέρια, και πιο πρόσφατα, έχει κόψει φύλλα αλουμίνιου για πινακίδες αυτοκινήτων της Αλαμπάμα. Η τελευταία του δουλειά του απέφερε 2 δολάρια τη μέρα -τόσα όσα χρειάζεται για να κάνει ένα σύντομο τηλεφώνημα.

«Αυτό είναι σκλαβιά», λέει ο Μπόνερ, 51, καταδικασμένος ισόβια για φόνο, μέσω κινητού τηλεφώνου που μπήκε λαθραία στο κελί του σε φυλακή της Αλαμπάμα, όπου ο ίδιος και δεκάδες άλλοι κρατούμενοι είναι σε απεργία.

Η Ατζούρα Κρισπίνο από την IWOC, ανέφερε πριν από λίγες εβδομάδες στο RT: «Είναι μια μακρά λίστα εταιριών που χρησιμοποιούν την εργασία στις φυλακές για λίγες πένες την ώρα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει οποιοσδήποτε μισθός».

Το σύστημα φυλακών της Καλιφόρνιας αποκόμισε κέρδος 58 εκατομμυρίων δολαρίων από την εργασία των κρατούμενων το οικονομικό έτος 2014-2015, σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο Αλληλεγγύης, που ανακάλυψε, επίσης, ότι 4.000 κρατούμενοι πληρώνονται 2 δολάρια τη μέρα για τη συμμετοχή τους στο έργο της κατάσβεσης των πυρκαγιών στην Καλιφόρνια.

Η αρμόδια Αρχή της φυλακής δεν απάντησε σε αίτημα της εφημερίδας Guardian για να επιβεβαιώσει αυτά τα στοιχεία.

Το «παράθυρο» της 13ης τροπολογίας

Την περασμένη εβδομάδα, ένας ακτιβιστής από τις φυλακές, με το όνομα Kinetik Justice, μίλησε στο δίκτυο Al Jazeera -μέσα από την απομόνωση σε φυλακές της Αλαμπάμα- έγραφε το New Yorker. «Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται για ‘συνθήκες-που-θυμίζουν-σκλαβιά’ -πρόκειται για πραγματική θεσμική σκλαβιά. Η σκλαβιά αφορούσε πάντα την εκμετάλλευση της εργασίας των ανθρώπων της κατώτερης τάξης σε αυτή τη χώρα».

«Πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν τη σημασία αυτού που συμβαίνει, δε συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι σκλαβιά, ότι η σκλαβιά ακόμη υπάρχει», λέει ο πάστορας Κένεθ Γκλάσγκοου, πρώην κρατούμενος και υποστηρικτής του κινήματος Free Alabama Movement, που πρώτο κάλεσε σε πανεθνική απεργία.

Αλλά πού εντοπίζουν το πρόβλημα όσοι κινητοποιούνται; Στο άρθρο 13 του αμερικανικού Συντάγματος του 1865, αναφέρεται ότι «δε θα υπάρχουν στις ΗΠΑ ούτε σκλαβιά ούτε καταναγκαστική εργασία, παρά μόνο ως τιμωρία σε έγκλημα στο οποίο το άτομο έχει νόμιμα καταδικαστεί».

Αυτό το άρθρο, λένε οι αλληλέγγυοι στους φυλακισμένους, είναι το «παράθυρο» που επιτρέπει να εργάζονται οι κρατούμενοι για λίγα ή καθόλου χρήματα, ισοδυναμώντας με σύγχρονη καταναγκαστική εργασία.

«Δώστε τέλος στη σκλαβιά των φυλακών»

«Αρχικά, αρνούνταν την τροφή και κάθε μετακίνηση. Μποϊκόταραν τις δίκες, τον προαυλισμό, τις επισκέψεις και κάθε ιατρική κίνηση, μέχρι κάτι να αλλάξει», λέει στο RT η Βικτόρια Καστίγιο, μία από τις οργανωτές του Live Free Merced.

Τα αιτήματα, είναι πολλά και διαφορετικά. Χρήματα για δουλειά στη νότια Καρολίνα, τέλος στις ρατσιστικές διακρίσεις στην Καλιφόρνια, τέλος στη χρήση υπερβολικής βίας στο Μίσιγκαν.

Αλλά το κομβικό σημείο ήταν η συνειδητοποίηση ενός πράγματος. Που απεικονίζεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην ιστορία του Ντι.

Μέσω ενός λαθραίου κινητού τηλεφώνου τη διηγείται στο New Yorker. Ο Ντι μεγάλωσε στη φτώχια. Άρχισε την εγκληματική δραστηριότητα από μικρός. Αλλά μέσα στη φυλακή μορφώθηκε και προσέγγισε μια ομάδα «δικηγόρων της φυλακής», που βοηθούν άλλους κρατούμενους με νομικά ζητήματα. Πρόσφατα, ο Ντι άρχισε να βλέπει διαφορετικά τον εαυτό του. Όχι μόνο ως ακτιβιστή των φυλακών, αλλά ως εργαζόμενο. «Δεν πληρωνόμαστε για τη δουλειά μας», λέει. Στη φυλακή του, οι κρατούμενοι βγάζουν λιγότερο από ένα δολάριο την ώρα στο εργοστάσιο. «Η σκλαβιά είναι απάνθρωπη, όπως κι αν μεταμφιεστεί».

«Αυτές οι απεργίες είναι ο δικός μας τρόπος να αμφισβητήσουμε τις μαζικές φυλακίσεις», έλεγε τον Μάιο στο Democracy Now, ο Kinetik Justice, από τους ιδρυτές του Free Alabama Movement.

Ο Justice εξηγεί και τι ήταν αυτό που συνειδητοποίησαν οι κρατούμενοι, και προχώρησαν στις κινητοποιήσεις. «Καταλάβαμε ότι η φυλάκισή μας είχε κυρίως να κάνει με την εργασία μας και τα χρήματα που παράγονται μέσα από το σύστημα των φυλακών». Οπότε, οι κρατούμενοι «άρχισαν να οργανώνονται με επίκεντρο την εργασία τους, και να τη χρησιμοποιούν ως τρόπο και μέθοδο για να φέρουν τη μεταρρύθμιση στο σωφρονιστικό σύστημα της Αλαμπάμα».

Τα Free Alabama Movement, Free Ohio Movement, Free Mississippi Movement, End Prison Slavery είναι κινήσεις που συμμετείχαν στην οργάνωση της κινητοποίησης, μαζί με την IWOC, κάτω από την ομπρέλα του συνδικάτου IWW. Οι δύο τελευταίες είχαν απευθύνει κάλεσμα σε δράση ήδη από τον Απρίλιο, έγραφε στις 9 Σεπτεμβρίου ο Guardian.

Λόγω της απεργίας, οι αρχές αναγκάζονται να πληρώνουν προσωπικό για να κάνει αυτά που έκαναν οι κρατούμενοι. «Δε μπορούν να λειτουργήσουν τις εγκαταστάσεις χωρίς εμάς. Δε θα απαιτήσουμε απλώς να μπει τέλος στη σκλαβιά στις φυλακές, θα το βάλουμε μόνοι μας, αρνούμενοι να είμαστε σκλάβοι», έγραφαν οι οργανωτές πριν από την απεργία.

Η στάση των ΜΜΕ

Οι ίδιοι, μιλούν για «μπλακ-άουτ από τα συστημικά ΜΜΕ». «Μικρού μεγέθους πορείες και συγκεντρώσει αλληλεγγύης έγιναν σε δεκάδες αμερικανικές πόλεις και σε κάποιες άλλες χώρες. Κι όμως, η απεργία στην πραγματικότητα αγνοείται ως είδηση», έγραφε το Intercept.  Σύμφωνα με τον Μπεν Τερκ, που δουλεύει για την Οργανωτική Επιτροπή των Κρατούμενων Εργατών, την απεργία καλύπτουν ανεξάρτητα μέσα, αλλά είναι δύσκολο να φτάσει στα λεγόμενα συστημικά μέσα ενημέρωσης. «Άνθρωποι μου λένε, ‘Δεν το έχουμε ακούσει, δεν υπάρχει τίποτα πουθενά για αυτό’».

Η σχετική σιωπή, εκτιμούν κάποιοι, οφείλεται και στη δυσκολία να γίνει ρεπορτάζ μέσα στα συρματοπλέγματα. Επιπλέον, επικεφαλής κινητοποιήσεων που θα μπορούσαν να δώσουν περισσότερες πληροφορίες στον «έξω κόσμο», υπάρχουν αναφορές ότι μεταφέρονται σε άλλες φυλακές ή στέλνονται στην απομόνωση. Κρατούμενοι λένε ότι υπάρχουν αντίποινα για τη συμμετοχή τους στην κινητοποίηση. Μπαίνουν στην απομόνωση, στερούνται προνομίων, τους κατάσχονται λαθραία τηλέφωνα, χάνουν τα δικαιώματα σε επισκέψεις, ή ραντεβού για ιατρικές εξετάσεις, ή και δικαστικές προθεσμίες.

Η Ατζούρα Κρισπίνο εξηγεί στο RT ότι τα μεγάλα ΜΜΕ δεν καλύπτουν τις απεργίες, αλλά υπάρχουν πολλές οργανώσεις βάσης που δουλεύουν εντός και εκτός φυλακών, με δύο στόχους: την αναμόρφωση των συνθηκών σε αυτές, και τη δημιουργία συνδικάτου κρατουμένων. Η Κρισπίνο μιλά για «αιχμάλωτους εργάτες». «Το να συνδικαλιστούν οι κρατούμενοι, προσπάθεια στην οποία έχει αναμιχθεί και η οργάνωση Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, είναι μια στρατηγική με στόχο να μπει τέλος στη σκλαβιά στις φυλακές».

«Είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε»

Και καθώς οι εβδομάδες περνούσαν, το γεγονός δε μπορούσε πια να αγνοηθεί.

«Ένα έθνος που φυλακίζει το 1% του πληθυσμού του, έχει υποχρέωση να γνωρίζει τι συμβαίνει σε αυτούς τους 2,4 εκατομμύρια ανθρώπους», έγραψε ο Ίθαν Ζούκερμαν, διευθυντής του κέντρου για τα Αστικά Media του ΜΙΤ στο μπλογκ του. «Και αυτή τη στιγμή, δε γνωρίζουμε».

Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους σε τοπικές φυλακές, για παράδειγμα, σύμφωνα με το Prison Policy, δεν έχουν καταδικαστεί, και βρίσκονται φυλακισμένοι είτε επειδή είναι πολύ φτωχοί για να πληρώσουν την εγγύηση και κρατούνται μέχρι τη δίκη τους, είτε επειδή μόλις έχουν συλληφθεί  και πρόκειται να πληρώσουν την εγγύηση τις επόμενες ώρες ή μέρες. Οι υπόλοιποι εκτίουν ποινές για μικροεγκλήματα, συνήθως πλημμελήματα.

Ο Ρίτσαρντ Καστίγιο δεν έχει καταδικαστεί για το έγκλημα -απέφυγε την αστυνομία μέσα σε όχημα- για το οποίο κατηγορείται. Αλλά είναι φυλακισμένος από τον Φεβρουάριο του 2013. Τους 12 μήνες από αυτό το διάστημα, τους πέρασε στην απομόνωση. Έχει ακόμη στο πόδι του σφηνωμένη τη σφαίρα την οποία δέχτηκε κατά τη σύλληψή του, και το χέρι του είναι σπασμένο σε 10 σημεία μετά από την εισβολή φρουρών τον Ιούνιο, στον χώρο των κελιών όπου βρίσκεται, έγραφε ο Guardian. Ο γιος του, που είχε μόλις κλείσει τα 10 όταν συνέλαβαν τον πατέρα του, είναι τώρα σχεδόν 14. Και η τετράχρονη κόρη του τον περιμένει κάθε βράδυ.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, ο Καστίγιο ήταν ένας από τους δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους που κατέβηκαν σε απεργία.

Παρά την περιορισμένη κάλυψη από τα ΜΜΕ, ο Τόνι από τη νότια Καρολίνα, θεωρεί επιτυχία τη δράση. Και είναι αισιόδοξος. «Δεν είμαι μόνο εγώ, είναι και οι κρατούμενοι γύρω μου αισιόδοξοι. Προσπαθούμε να τραβήξουμε εδώ το ενδιαφέρον του κόσμου. Νιώθουμε καλά για αυτό».

Και, αλήθεια, ο κόσμος μαθαίνει. Για την τροπολογία. Την κατάργηση της σκλαβιάς. Την εξαίρεση. Την καταναγκαστική εργασία. Την κυκλοφορία του χρήματος γύρω της. Και αυτό, είναι το πρώτο που θέλουν όσοι απεργούν. Να μάθει ο κόσμος.

 

πηγές: Intercept, New Yorker, Guardian, Prison Policy, RT, LA Times, New York Times, Democracy Now

κεντρική φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Open post

Ο νέος εχθρός

Ο νέος εχθρός

Του Σίλα Σεραφείμ

Οι χρυσές δεκαετίες του Χόλυγουντ στις ταινίες δράσης, περιπέτειας και κατασκοπίας, ήταν οι δεκαετίες του ψυχρού πολέμου και των κακών κομμουνιστών.

Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και με τη ΕΣΣΔ σε φάση πολιτικοκοινωνικών μετασχηματισμών, ξαφνικά προέκυψε το πρόβλημα του νέου εχθρού.

Ο Σταλόνε στο Ροκυ4 για παράδειγμα το 1985 κατατροπώνει τον τελευταίο σοβιετικό μποξέρ, ενώ στα Ράμπα 2&3 του 1985 και 1988 αντίστοιχα, επιχειρεί διασώσεις αμερικανών αιχμαλώτων από ξεχασμένες σοβιετικές φυλακές, σε φίλα προσκείμενες κομμουνιστικές χώρες, από το Αφγανιστάν μέχρι τις βιετναμέζικες ζούγκλες.

Μια από τις πιο ευέλικτες βαριές βιομηχανίες στον κόσμο, εντόπισε αμέσως το πρόβλημα, αναζήτησε τη λύση, δημιούργησε ακαριαία το νέο Κακό κι έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. Τρελοί δικτάτορες, παρανοϊκοί μεγιστάνες και παγκόσμιες οργανώσεις του Κακού, που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο, προέκυψαν πανταχόθεν.

Στο παρατσάφ γλίτωσε την ανεργία κι ο Τζέημς ο Μποντ της ΜΙ6, γιατί με τα κουπόνια από το ταμείο, θα δυσκολευόταν να συνεχίσει την γκλάμουρους ζωή του. Αυτή η δημιουργία του νέου Κακού βέβαια, ήταν κι ένα λίγο αστείο και γραφικό εύρημα, μέχρι που στην πραγματικότητα, ανέκυψε ένα αληθινό πρόβλημα διεθνούς εμβέλειας κι έτσι, αποκαταστάθηκε η κινηματογραφική ισορροπία μεταξύ του Καλού και του Κακού. Η ισλαμική τρομοκρατία πλέον, είναι παντού.

Σε αντίθεση με τον κινηματογράφο, το πρόβλημα της απουσίας του απόλυτου Κακού στη σκηνή και συγκεκριμένα στην ελληνική πολιτική σκηνή, δεν έχει ακόμα επιλυθεί. H «Δεξιά» κι η «Αριστερά» ξιφουλκούν με ναφθαλινούχους όρους κι εμφυλιοπολεμικού τύπου χαρακτηρισμούς.

Η χώρα βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στην εντατική, με τα ληξιπρόθεσμα χρέη των ιδιωτών προς τις τράπεζες, το Δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ΔΕΚΟ στα 230 δισ. Ευρώ και την κυβέρνηση με την αντιπολίτευση να πολεμούν για τα χειμερινά ανάκτορα, ως φαντασιακό σημαινόμενο με την Καστοριαδική του έννοια.

Δεν είναι κακοί οι αμπελοφιλοσοφικοί διαξιφισμοί, αρκεί να γίνονται σε εύθετο χρόνο και στο ανάλογο, ενδεχομένως καφενειακό, περιβάλλον. Εδώ όμως οι αντιστοιχίες των ναζί κατακτητών με την τρόικα  ή τον καπιταλισμό δεν βγαίνουν, όπως και οι ανάλογες λύσεις δεν είναι να ντυθείς με τα φυσεκλίκια, να βγεις στο βουνό και ν ανατινάζεις γέφυρες στους Γοργοπόταμους. Επιπροσθέτως, όλες οι κοινοβουλευτικές, συνταγματικές, πολιτικές δυνάμεις πλέον, πλην ΚΚΕ, είναι συστρατευμένοι στον μνημονιακό αγώνα (πλέον) και στην καλύτερη διαχείριση των καπιταλιστικών προβλημάτων.

Αντί λοιπόν η στενότητα κι η ασφυξία που προκαλούν οι καταστάσεις, να συντείνει σ’ ένα συνεργατικό πνεύμα, κυβέρνηση κι αντιπολίτευση ψάχνουν να βρουν υπεραπλουστευμένες διαφορές, που υπερμεγενθύνουν, ώστε να καταστήσουν ευκρινές το Κακό στον αντίπαλο, για ψηφοθηρικούς λογούς.

Το Καλό και το Κακό όμως είναι ευδιάκριτο μόνο στα παραμύθια και τις σαπουνόπερες. Στη ζωή, είναι λίγο πιο περίπλοκα τα πράγματα κι η αλήθεια είναι μια διαλεκτική έννοια, της οποίας το χρώμα είναι το γκρίζο (André Gide). Στην προκειμένη περίπτωση, ο πραγματικός εχθρός είναι η υπεραπλούστευση κι ο λαϊκισμός.

Open post

Η οδοντογλυφίδα ως σύμβολο κοινωνικής καταξίωσης

Η οδοντογλυφίδα ως σύμβολο κοινωνικής καταξίωσης

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και λίγο μετά η οδοντογλυφίδα χρησιμοποιήθηκε από μερικούς σαν σημάδι οικονομικής άνεσης και ευμάρειας, αλλά και σαν «εργαλείο» για την οικογενειακή αποκατάσταση – παντρειά ορισμένων.

Στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, με μία χώρα ρημαγμένη από τον πόλεμο, που πάσχιζε να οργανωθεί, αλλά και με μεγάλο μέρος της βοήθειας από το σχέδιο Μάρσαλ να μην πηγαίνει στην ανασυγκρότηση της χώρας, αλλά στην «ανασυγκρότηση» επιτήδειων, όπως οι ίδιοι οι Αμερικάνοι έγραφαν στα επίσημα έγγραφά τους, ο αγώνας για τον επιούσιο για μεγάλα στρώματα πληθυσμού, ήταν μία σκληρή καθημερινή μάχη.

Έγραφε μεταξύ άλλων ο Μιχάλης Λυμπεράτος στο πλούσιο από στοιχεία βιβλίο του «Μετά τον Εμφύλιο» (εκδόσεις Νότιος Άνεμος, Νοέμβριος 2015): «Το 1952 οι ίδιοι οι Αμερικάνοι παραδέχονταν ότι στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας δεν υπήρχε ρεύμα για οικιακή χρήση. Με βάση μία έρευνα της εποχής, από 10.000 κοινότητες της χώρας, μόνο οι 300 είχαν ηλεκτρικό ρεύμα. Το 1950 οι άνεργοι ήταν πάνω από 180.000 και οι ημιαπασχολούμενοι περίπου 1.000.000. Στις αρχές του 1951 μόνο το 40% των κατοικιών είχαν τρεχούμενο νερό».

Ήταν επίσης χρόνια με έντονη μετανάστευση των Ελλήνων, που αναζητούσαν ένα μεροκάματο και ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.

Ορισμένοι λοιπόν με το να βολτάρουν στους χωματόδρομους των συνοικιών και να έχουν στο στόμα οδοντογλυφίδα, όπως μου έχουν μεταφέρει στις μέρες μας, οι νεολαίοι εκείνης της εποχής, ήθελαν να δείξουν ότι τρώνε κρέας, άρα γι΄ αυτό τους χρειάζονταν και η οδοντογλυφίδα. Και για να τρώνε κρέας, συνεπάγεται ότι είχαν και ένα συγκεκριμένο οικονομικό επίπεδο.

Έτσι με τη φιγούρα της οδοντογλυφίδας, εκτός των άλλων, ήλπιζαν ότι κάποια οικογένεια με κόρη της παντρειάς, θα εκτιμούσε την άνεση του υποψήφιου γαμπρού.

Από τότε οι εποχές άλλαξαν, τη θέση της οδοντογλυφίδας πήρε το αυτοκίνητο (η κούρσα όπως την έλεγαν κάποτε), μετά το σπίτι σε «καλή» περιοχή, μετά το καμπριολέ που έλεγε και ο λαϊκός βάρδος στις αρχές του ’90, oι ΕΛΔΕ (εταιρίες λήξης και διαβίβασης εντολών, ή αλλιώς οι αρπαχτές του χρηματιστηρίου και η καταστροφή πολλών περιουσιών), αργότερα οι off shore και γενικά κάθε εποχή είχε και τα σύμβολά της.

Τα τελευταία χρόνια σειρά ερευνών που έχουν γίνει στο καταναλωτικό κοινό της χώρας μας, δείχνουν αλλαγές στις διατροφικές συνήθεις λόγω οικονομικής κρίσης.

Μερικές δεκαετίες μετά η «οδοντογλυφίδα» τείνει να ξαναεμφανιστεί ως σημάδι «ευμάρειας» του χρήστη της.

Open post

Απίστευτοι διάλογοι για την Ελλάδα στο Πολεμικό Συμβούλιο των Ιταλών

Απίστευτοι διάλογοι για την Ελλάδα στο Πολεμικό Συμβούλιο των Ιταλών

Του Πέτρου Δίπλα

Η επέτειος της νίκης μας κατά των Ιταλών της 28ης Οκτωβρίου μου έφερε στο μυαλό τα πρακτικά του τελευταίου ιταλικού Πολεμικού Συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1940, δηλαδή λίγες μέρες πριν την ιταλική εισβολή.

Τα είχα διαβάσει κάποτε και μου είχαν κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση τόσο για τις ανακρίβειες που πίστευε η ιταλική στρατιωτική ηγεσία σχετικά με την Ελλάδα όσο και για την σχεδόν κωμική στιχομυθία μεταξύ του Μουσολίνι και των Ιταλών στρατηγών του για την προετοιμασία της εισβολής.

Το πιθανότερο είναι ότι λόγω του μεγέθους του ιταλικού στρατού και του απείρως μεγαλύτερου εξοπλισμού του, η ιταλική ηγεσία πίστευε ότι η κατάκτηση της Ελλάδας θα ήταν ουσιαστικά ενός περίπατος. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από την όλη ‘ελαφρότητα’ που κυριαρχεί στο σύντομο αυτό Πολεμικό  Συμβούλιο.

Όμως η νίκη μας, παρά την ασχετοσύνη των Ιταλών, ήταν τεράστιων διαστάσεων αφού κληθήκαμε εμείς, μια μικρή χώρα, να αντιμετωπίσουμε πολυαριθμότερο στρατό με πολύ πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Είναι επίσης αδιαμφισβήτητα σημαντική αφού ήταν και η πρώτη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων κατά των δυνάμεων του άξονα και η πρώτη νίκη κατά του φασισμού.

Μετά από σχετικό ψάξιμο, βρήκα πάλι τα πρακτικά του τελευταίου πολεμικού συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1940, που έκανε ο Μουσολίνι με τους στρατηγούς του στη Ρώμη για να ρυθμίσει τις τελευταίες λεπτομέρειες της εισβολής στην Ελλάδα, από όπου σταχυολόγησα ορισμένα λεχθέντα που δείχνουν την άγνοια και την προχειρότητα των Ιταλών στρατιωτικών και της ιταλικής κυβέρνησης.

Όπως για παράδειγμα η βεβαιότητα των Ιταλών ότι ο ελληνικός πληθυσμός σχεδόν δεν θα αντιδρούσε στην ιταλική εισβολή, ότι τα ιταλικά στρατεύματα θα έκαναν ένα ξεκούραστο περίπατο προς την Αθήνα «κατά μήκος των κατάλληλων δια προέλασιν κοιλάδων», ότι τη Θεσσαλονίκη θα την καταλάμβαναν οι Βούλγαροι και ότι η απόσταση μεταξύ Ηπείρου και Αθηνών είναι 250 χλμ !!!

Απολαύστε τα!

Πρακτικά της 15ης Οκτωβρίου 1940, του τελευταίου Πολεμικού Συμβουλίου των Ιταλικών ενόπλων δυνάμεων για την εισβολή στην Ελλάδα.

Ντούτσε (Μουσολίνι): Σκοπός της συσκέψεως είναι να καθορισθούν αι λεπτομέρειαι της δράσεως την οποίαν απεφάσισα να αναλάβω κατά της Ελλάδος. Την επιχείρησιν αυτήν την ωρίμασα εις την σκέψιν  μου από μακρών μηνών, πριν ακόμη   και   από  την  συμμετοχήν   μας  εις   τον   πόλεμον, πριν ακόμη και από την έκρηξιν του πολέμου.

Σας καλώ να μου εκθέσετε τις απόψεις σας.  Ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα;

Τζακομóνι (ανώτατος διοικητής των Ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία): Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα είναι αδιάφορος

Ντούτσε: Ποια είναι η ψυχική κατάσταση του ελληνικού πληθυσμού;

Τζακομóνι: Φαίνεται πως οι Έλληνες έχουν χάσει το ηθικόν των.

Τσιάνο (Υπουργός Εξωτερικών): Υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ του πληθυσμού και μιας ιθυνούσης τάξεως, πολιτικής και πλουτοκρατικής, η οποία εμπνέει την αντίστασιν και καλλιεργεί το αγγλόφιλον πνεύμα. Ο λοιπός πληθυσμός είναι αδιάφορος εις όλα τα γεγονότα, περιλαμβανομένης και της εισβολής μας.

Ντούτσε: Πόσας δυνάμεις έχετε;

Πράσκα (Στρατηγός, επικεφαλής της εισβολής στην Ελλάδα): Περίπου 70. 000 άνδρας, και επιπλέον τα ειδικά τάγματα. Συνεπώς έναντι του αντιπάλου, διαθέτοντος περίπου  30.000 άνδρας, έχομεν υπεροχήν δύο προς ένα.

Ντούτσε: Πως είναι το ηθικόν των δυνάμεων μας;

Πράσκα: Το ηθικόν των στρατευμάτων μας είναι υψηλότατον, ο ενθουσιασμός εις ύψιστον βαθμόν. Η μόνη εκδήλωσις απειθαρχίας την οποίαν συνήντησα υπήρξεν  η ανυπομονησία των αξιωματικών και των στρατιωτών να βαδίσουν προς την  μάχη.

Μπαντóλιο (αρχηγός του Γενικού Επιτελείου): Εξετάζων το ελληνικόν πρόβλημα τονίζω ότι περιοριζόμενοι εις μόνην την Ήπειρον δεν ανταποκρινόμεθα εις την περίστασιν. Δέν υπερβάλλω λέγων ότι, εάν θέλωμεν να καταλάβωμεν την Ελλάδα, πρέπει να καταλάβωμεν και την Κρήτην και την Πελοπόννησον. Η επιχείρησις εις Ήπειρον, η μελετηθείσα υπό του Βισκόντι Πράσκα, βαίνει καλώς. Εξασφαλιζομένης της Ηπείρου, αι αντίπαλοι δυνάμεις δεν θα μας παρουσίαζαν σοβαράς δυσκολίας.

Ντούτσε: Ίνα διασαφηνίσωμεν τα εκτιθέμενα θέματα, ερωτώ πως αντιμετωπίζεται η προέλασις προς Αθήνας, μετά την κατάληψιν της Ηπείρου;

Πράσκα: Δεν την βλέπω δυσχερή. Μία ομάς πέντε ή εξ μεραρχιών θα ήτο αρκετή.

Μπαντóλιο: Εγώ θα εθεώρουν μάλλον επείγουσαν την προέλασιν προς Αθήνας παρά προς Θεσσαλονίκην.

Τσιάνο: Πολλώ  μάλλον εφ’ όσον είναι πιθανή βουλγαρική επέμβασις.

Ντούτσε: Μου φαίνεται τώρα ότι αι ιδέαι παγιούνται. Ενέργεια εις Ήπειρον. Πιθανή βουλγαρική επέμβασις στη Θεσσαλονίκη. Πλήρης συμφωνία διά την κατάληψιν των Αθηνών.

Πράσκα: Κατόπιν, εξ Αθηνών, διασχίζομεν την Ελλάδα και φθάνομεν εις Θεσσαλονίκην αναχωρούντες εκ της πρωτευούσης.

(και τώρα οι Ιταλοί στρατηγοί δίνουν τα ρέστα τους στην ακρίβεια !!)

Ντούτσε: Ποία η απόστασις μεταξύ Ηπείρου και Αθηνών

Πράσκα: 250 χιλιόμετρα με μέτριον οδικόν δίκτυον.

Ντούτσε: Και πώς είναι το έδαφος ;

Πράσκα: Λόφοι υψηλοί, τραχείς.

Ντούτσε: Και η κατεύθυνσις των κοιλάδων;

Πράσκα: Εξ ανατολών προς δυσμάς, ήτοι κατάλληλος δια την προέλασιν προς Αθήνας.

Ντούτσε: Τούτο είναι σπουδαίον. Τας διεσχίσατε;

Πράσκα: Ναι, πολλάκις.

Ντούτσε: Πόσας συμπληρωματικάς μεραρχίας νομίζετε ότι είναι αναγκαίον να στείλωμεν εις Αλβανίαν δια να καταλάβωμεν ολόκληρον το έδαφος που οδηγεί εις Αθήνας;

Πράσκα: Κατά πρώτον λόγον θα ήρκουν τρεις μεραρχίαι, ωργανωμέναι ως ορειναί. Τα  στρατεύματα αυτά θα ηδύναντο να μεταφερθούν εις τον λιμένα Άρτης εντός μιας μόνης νυκτός.

(και για να μην μείνουν παραπονεμένοι οι σύμμαχοι Αλβανοί…)

Ντούτσε: Ωραία, αλλά αποδίδω και κάποιαν σημασίαν εις αλβανικήν συμβολήν, τόσον εις τακτικά στρατεύματα όσον και εις συμμορίας.

Πράσκα: Θα ηδύναντο να οργανωθούν συμμορίαι 2500-3000 ανδρών, πλαισιωμένοι με αξιωματικούς μας.

Τζακομóνι: Αι αιτήσεις είναι άπειροι.

Ντούτσε:  Συνεπώς δύνασθε να οργανώσετε κάποιον αριθμόν συμμοριών.

Πράσκα: Όλα είναι ωργανωμένα. Ετηλεγράφησα ήδη να ετοιμασθούν τα πάντα και να ειδοποιηθούν τα άτομα.

Τζακομóνι: Εις Αλβανίαν υπάρχει η επιθυμία να κληθούν και μερικαί κλάσεις.

Ντούτσε: Τί δίδει εκάστη κλάσις ;

Τζακομóνι: Περίπου 7.000 άνδρας.

(Αλλά ο… πονηρός Μουσολίνι φοβάται μην του πάρουν οι Αλβανοί τη… δόξα από την ήττα της Ελλάδας!!)

Ντούτσε: Χρειάζεται, εις τούτο, προσοχή. Δεν πρέπει να αποτελέσουν υπερβολικήν συμβολήν εις τρόπον ώστε να φαντασθούν ότι αύται κατέκτησαν την Ήπειρον. Μία μικρά συμβολή των αλβανικών στοιχείων θα ήτο πρόσφορος.

(και επειδή ο Μουσολίνι φαίνεται ότι βαρέθηκε το συμβούλιο – προφανώς είχε αργήσει σε πιο ενδιαφέρον ραντεβού)

Ντούτσε: Νομίζω ότι εξητάσαμεν όλας τας απόψεις του προβλήματος.

Μπαντóλιο: Αι λεπτομέρειαι θα καθορισθούν υπό του Γενικού Επιτελείου.

Ντούτσε: Ανακεφαλαίωσις. Επίθεσις εις Ήπειρον. Πίεσις προς Θεσσαλονίκην. Και, εις δεύτερον χρόνον, προέλασις προς Αθήνας.

( Και αργότερα συνεχίζουμε με την κατάκτηση… άλλων χωρών) 

 

 

 

Open post

Απολαύστε ελεύθερα !

Απολαύστε ελεύθερα !

Του Πέτρου Δίπλα

Η επέτειος της νίκης μας κατά των Ιταλών της 28ης Οκτωβρίου μου έφερε στο μυαλό τα πρακτικά του τελευταίου ιταλικού Πολεμικού Συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1940, δηλαδή λίγες μέρες πριν την ιταλική εισβολή.

Τα είχα διαβάσει κάποτε και που μου είχαν κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση τόσο για τις ανακρίβειες που πίστευε η ιταλική στρατιωτική ηγεσία σχετικά με την Ελλάδα όσο και για την σχεδόν κωμική στιχομυθία μεταξύ του Μουσολίνι και των Ιταλών στρατηγών του για την προετοιμασία της εισβολής.

Το πιθανότερο είναι ότι λόγω του μεγέθους του ιταλικού στρατού και του απείρως μεγαλύτερου εξοπλισμού του, η ιταλική ηγεσία πίστευε ότι η κατάκτηση της Ελλάδας θα ήταν ουσιαστικά ενός περίπατος. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από την όλη ‘ελαφρότητα’ που κυριαρχεί στο σύντομο αυτό Πολεμικό  Συμβούλιο.

Όμως η νίκη μας, παρά την ασχετοσύνη των Ιταλών, ήταν τεράστιων διαστάσεων αφού κληθήκαμε εμείς, μια μικρή χώρα, να αντιμετωπίσουμε πολυαριθμότερο στρατό με πολύ πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Είναι επίσης αδιαμφισβήτητα σημαντική αφού ήταν και η πρώτη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων κατά των δυνάμεων του άξονα και η πρώτη νίκη κατά του φασισμού.

Μετά από σχετικό ψάξιμο, βρήκα πάλι τα πρακτικά του τελευταίου πολεμικού συμβουλίου της 15ης Οκτωβρίου 1940, που έκανε ο Μουσολίνι με τους στρατηγούς του στη Ρώμη για να ρυθμίσει τις τελευταίες λεπτομέρειες της εισβολής στην Ελλάδα, από όπου σταχυολόγησα ορισμένα λεχθέντα που δείχνουν την άγνοια και την προχειρότητα των Ιταλών στρατιωτικών και της ιταλικής κυβέρνησης.

Όπως για παράδειγμα η βεβαιότητα των Ιταλών ότι ο ελληνικός πληθυσμός σχεδόν δεν θα αντιδρούσε στην ιταλική εισβολή, ότι τα ιταλικά στρατεύματα θα έκαναν ένα ξεκούραστο περίπατο προς την Αθήνα «κατά μήκος των κατάλληλων δια προέλασιν κοιλάδων», ότι τη Θεσσαλονίκη θα την καταλάμβαναν οι Βούλγαροι και ότι η απόσταση μεταξύ Ηπείρου και Αθηνών είναι 250 χλμ !!!

Απολαύστε τα!

Πρακτικά τις 15ης Οκτωβρίου, 1940 του τελευταίου Πολεμικού Συμβουλίου των Ιταλικών ενόπλων δυνάμεων για την εισβολή στην Ελλάδα.

Ντούτσε (Μουσολίνι): Σκοπός της συσκέψεως είναι να καθορισθούν αι λεπτομέρειαι της δράσεως την οποίαν απεφάσισα να αναλάβω κατά της Ελλάδος. Την επιχείρησιν αυτήν την ωρίμασα εις την σκέψιν  μου από μακρών μηνών, πριν ακόμη   και   από  την  συμμετοχήν   μας  εις   τον   πόλεμον, πριν ακόμη και από την έκρηξιν του πολέμου.

Σας καλώ να μου εκθέσετε τις απόψεις σας.  Ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα;

Τζακομóνι (ανώτατος διοικητής των Ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία): Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα είναι αδιάφορος

Ντούτσε: Ποια είναι η ψυχική κατάσταση του ελληνικού πληθυσμού;

Τζακομóνι: Φαίνεται πως οι Έλληνες έχουν χάσει το ηθικόν των.

Τσιάνο (Υπουργός Εξωτερικών): Υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ του πληθυσμού και μιας ιθυνούσης τάξεως, πολιτικής και πλουτοκρατικής, η οποία εμπνέει την αντίστασιν και καλλιεργεί το αγγλόφιλον πνεύμα. Ο λοιπός πληθυσμός είναι αδιάφορος εις όλα τα γεγονότα, περιλαμβανομένης και της εισβολής μας.

Ντούτσε: Πόσας δυνάμεις έχετε;

Πράσκα (Στρατηγός, επικεφαλής της εισβολής στην Ελλάδα): Περίπου 70. 000 άνδρας, και επιπλέον τα ειδικά τάγματα. Συνεπώς έναντι του αντιπάλου, διαθέτοντος περίπου  30.000 άνδρας, έχομεν υπεροχήν δύο προς ένα.

Ντούτσε: Πως είναι το ηθικόν των δυνάμεων μας;

Πράσκα: Το ηθικόν των στρατευμάτων μας είναι υψηλότατον, ο ενθουσιασμός εις ύψιστον βαθμόν. Η μόνη εκδήλωσις απειθαρχίας την οποίαν συνήντησα υπήρξεν  η ανυπομονησία των αξιωματικών και των στρατιωτών να βαδίσουν προς την  μάχη.

Μπαντóλιο (αρχηγός του Γενικού Επιτελείου): Εξετάζων το ελληνικόν πρόβλημα τονίζω ότι περιοριζόμενοι εις μόνην την Ήπειρον δεν ανταποκρινόμεθα εις την περίστασιν. Δέν υπερβάλλω λέγων ότι, εάν θέλωμεν να καταλάβωμεν την Ελλάδα, πρέπει να καταλάβωμεν και την Κρήτην και την Πελοπόννησον. Η επιχείρησις εις Ήπειρον, η μελετηθείσα υπό του Βισκόντι Πράσκα, βαίνει καλώς. Εξασφαλιζομένης της Ηπείρου, αι αντίπαλοι δυνάμεις δεν θα μας παρουσίαζαν σοβαράς δυσκολίας.

Ντούτσε: Ίνα διασαφηνίσωμεν τα εκτιθέμενα θέματα, ερωτώ πως αντιμετωπίζεται η προέλασις προς Αθήνας, μετά την κατάληψιν της Ηπείρου;

Πράσκα: Δεν την βλέπω δυσχερή. Μία ομάς πέντε ή εξ μεραρχιών θα ήτο αρκετή.

Μπαντóλιο: Εγώ θα εθεώρουν μάλλον επείγουσαν την προέλασιν προς Αθήνας παρά προς Θεσσαλονίκην.

Τσιάνο: Πολλώ  μάλλον εφ’ όσον είναι πιθανή βουλγαρική επέμβασις.

Ντούτσε: Μου φαίνεται τώρα ότι αι ιδέαι παγιούνται. Ενέργεια εις Ήπειρον. Πιθανή βουλγαρική επέμβασις στη Θεσσαλονίκη. Πλήρης συμφωνία διά την κατάληψιν των Αθηνών.

Πράσκα: Κατόπιν, εξ Αθηνών, διασχίζομεν την Ελλάδα και φθάνομεν εις Θεσσαλονίκην αναχωρούντες εκ της πρωτευούσης.

(και τώρα οι Ιταλοί στρατηγοί δίνουν τα ρέστα τους στην ακρίβεια !!)

Ντούτσε: Ποία η απόστασις μεταξύ Ηπείρου και Αθηνών

Πράσκα: 250 χιλιόμετρα με μέτριον οδικόν δίκτυον.

Ντούτσε: Και πώς είναι το έδαφος ;

Πράσκα: Λόφοι υψηλοί, τραχείς.

Ντούτσε: Και η κατεύθυνσις των κοιλάδων;

Πράσκα: Εξ ανατολών προς δυσμάς, ήτοι κατάλληλος δια την προέλασιν προς Αθήνας.

Ντούτσε: Τούτο είναι σπουδαίον. Τας διεσχίσατε;

Πράσκα: Ναι, πολλάκις.

Ντούτσε: Πόσας συμπληρωματικάς μεραρχίας νομίζετε ότι είναι αναγκαίον να στείλωμεν εις Αλβανίαν δια να καταλάβωμεν ολόκληρον το έδαφος που οδηγεί εις Αθήνας;

Πράσκα: Κατά πρώτον λόγον θα ήρκουν τρεις μεραρχίαι, ωργανωμέναι ως ορειναί. Τα  στρατεύματα αυτά θα ηδύναντο να μεταφερθούν εις τον λιμένα Άρτης εντός μιας μόνης νυκτός.

(και για να μην μείνουν παραπονεμένοι οι σύμμαχοι Αλβανοί…)

Ντούτσε: Ωραία, αλλά αποδίδω και κάποιαν σημασίαν εις αλβανικήν συμβολήν, τόσον εις τακτικά στρατεύματα όσον και εις συμμορίας.

Πράσκα: Θα ηδύναντο να οργανωθούν συμμορίαι 2500-3000 ανδρών, πλαισιωμένοι με αξιωματικούς μας.

Τζακομóνι: Αι αιτήσεις είναι άπειροι.

Ντούτσε:  Συνεπώς δύνασθε να οργανώσετε κάποιον αριθμόν συμμοριών.

Πράσκα: Όλα είναι ωργανωμένα. Ετηλεγράφησα ήδη να ετοιμασθούν τα πάντα και να ειδοποιηθούν τα άτομα.

Τζακομóνι: Εις Αλβανίαν υπάρχει η επιθυμία να κληθούν και μερικαί κλάσεις.

Ντούτσε: Τί δίδει εκάστη κλάσις ;

Τζακομóνι: Περίπου 7.000 άνδρας.

(Αλλά ο… πονηρός Μουσολίνι φοβάται μην του πάρουν οι Αλβανοί τη… δόξα από την ήττα της Ελλάδας!!)

Ντούτσε: Χρειάζεται, εις τούτο, προσοχή. Δεν πρέπει να αποτελέσουν υπερβολικήν συμβολήν εις τρόπον ώστε να φαντασθούν ότι αύται κατέκτησαν την Ήπειρον. Μία μικρά συμβολή των αλβανικών στοιχείων θα ήτο πρόσφορος.

(και επειδή ο Μουσολίνι φαίνεται ότι βαρέθηκε το συμβούλιο – προφανώς είχε αργήσει σε πιο ενδιαφέρον ραντεβού)

Ντούτσε: Νομίζω ότι εξητάσαμεν όλας τας απόψεις του προβλήματος.

Μπαντóλιο: Αι λεπτομέρειαι θα καθορισθούν υπό του Γενικού Επιτελείου.

Ντούτσε: Ανακεφαλαίωσις. Επίθεσις εις Ήπειρον. Πίεσις προς Θεσσαλονίκην. Και, εις δεύτερον χρόνον, προέλασις προς Αθήνας.

( Και αργότερα συνεχίζουμε με την κατάκτηση… άλλων χωρών) 

 

 

 

Posts navigation

1 2 3 7 8 9 10 11
Scroll to top