Open post

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο; Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο;  Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προχωρούν σε κρίσιμο σημείο. Υπάρχει, όμως, λύση ορατή, εφικτή και δίκαιη; Σαράντα δύο χρόνια μετά την εισβολή γιατί μας νοιάζει το Κυπριακό, τι σημαίνει η Κύπρος για την Ελλάδα και τι η Ελλάδα για τη Μεγαλόνησο; Για την Τουρκία ποια σημασία έχει  η Κύπρος; Παίζει ρόλο το ενεργειακό;

Tα ζητήματα αυτά αναλύονται στην ειδική εκπομπή που παρουσίασε ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος  στο Πρώτο Πρόγραμμα, την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016.

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν:

-ο Γιάννης Κασουλίδης, υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου και ο Γιώργος Ιακώβου, πρ. υπουργός Εξωτερικών, μακροβιότερος στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

οι ακαδημαϊκοί  Άγγελος Συρίγος (επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου), Ανδρέας Θεοφάνους (καθηγητής Ευρωπαϊκής & Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων),  Θεόδωρος Τσακίρης (επίκουρος καθηγητής Γεωπολιτικής & Οικονομικών Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου Σχολής Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας).

Οι δημοσιογράφοι-αναλυτές του κυπριακού ζητήματος, Νίκος Μελέτης και Κώστας Βενιζέλος (αρχισυντάκτης εφημερίδας «Φιλελεύθερος»).

Aκούγονται, επίσης, ηχητικά ντοκουμέντα από τα πολύτιμα Αρχεία της ΕΡΤ, με τις φωνές πρωταγωνιστών της κυπριακής Ιστορίας.

Υποστήριξη παραγωγής: Εφη Γιαννιώτη.
Eπεξεργασία αρχείων και συνεντεύξεων: Γιώργος Κωστόπουλος, Θανάσης Βουτέρης, Μάκης Γίγας και Θανάσης Κώστας.
Μουσική επιμέλεια: Χάρης Κουδουνάς
Ρύθμιση ήχου: Σωτήρης Παναγιώτου
Συνέντευξη Κασουλίδη: Κατερίνα Φρύσσα

Έρευνα-παρουσίαση: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος.

Powered by WPeMatico

Open post

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους. Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν, και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

της Μάχης Μαργαρίτη

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άνα Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. Το σχολείο, λέει, «πραγματικά πιέζει» τα παιδιά. Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

Και το φαινόμενο δεν έχει «ισπανική εντοπιότητα». Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει -συχνά έκπληκτος- μητέρες να ζητούν από τις δασκάλες πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες -πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο δάσκαλος «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε ‘όχι’», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post. «Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του έδινε παραπάνω βαθμούς. Καθώς εκείνη εκνευριζόταν, κάποια στιγμή του φώναξε άσχημα. Εκείνος έκλαψε. «Τον κοίταξα και είπα ‘Θέλεις να το κάνεις αυτό;’ Είπε όχι, και εγώ είπα ‘Ούτε εγώ θέλω’». Και αυτό ήταν το τέλος του διαβάσματος στο σπίτι για τον εξάχρονο.»

Η Σάρα ήξερε ότι ο γιος της πήγαινε καλά στο σχολείο, οπότε απλώς σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πακέτα από χαρτιά εργασιών που έφταναν στο σπίτι κάθε εβδομάδα. Έτσι, βρέθηκε χρόνος τα απογεύματα για τις δραστηριότητες που ήθελε το παιδί.

Το διάβασμα στο σπίτι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Η κουβέντα συνήθως επικεντρώνεται στο δημοτικό σχολείο -«ξεχνώντας» το γυμνάσιο, όπου δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να περνούν τα απογεύματά τους με τα κεφάλια κάτω, όλο το απόγευμα, κάθε απόγευμα.

Ένας 15χρονος ισπανός έχει διάβασμα 6,5 ωρών στο σπίτι την εβδομάδα, αναφέρει έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη το 2012. Στην ίδια καταγραφή φαίνεται ότι στη Ρουμανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, οι μαθητές ξοδεύουν 7 ώρες την εβδομάδα, ή και περισσότερο, για διάβασμα στο σπίτι. Στη Φινλανδία, λιγότερο από 3 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή, στην τρίτη γυμνασίου ο μαθητής διαβάζει στο σπίτι 36 λεπτά τη μέρα, σύμφωνα με την έρευνα.

«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Πίσω στην Ισπανία, το 2015, η Έβα Μπαϊλέν, μητέρα τριών παιδιών, άρχισε να μαζεύει υπογραφές με αίτημα να μειωθεί το διάβασμα στο σπίτι, αφού είδε το μεσαίο της παιδί να χάνει κάθε ευκαιρία για παιχνίδι σε όλη την παιδική του ηλικία. Σχεδόν την ίδια στιγμή, παρενέβη στο ζήτημα και η Ένωση Γονέων, που αποτελείται από 12.000 ενώσεις, με αίτημα να εξαφανιστεί εντελώς το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών.

«Πολλές οικογένειες νιώθουν καταπλακωμένες από το διάβασμα στο σπίτι. Οι γονείς καταλήγουν να το κάνουν οι ίδιοι, και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να κάνουν οτιδήποτε άλλο»

Ο Κάρλος Ουτέρα, πρόεδρος της Ένωσης Σχολικών Επιθεωρητών της Ισπανίας, θεωρεί ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 λεπτά τη μέρα στα πρώτα χρόνια σχολικής ζωής, και τα 40 λεπτά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού. Στο γυμνάσιο, εκτιμά ότι δεν πρέπει δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ώρα.

Παιδιά με burn-out, γονείς με στρες

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο αυξάνεται το διάβασμα στο σπίτι, τόσο αυξάνεται το στρες στην οικογένεια, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην American Journal of Family Therapy το 2015.

Το 2013, έρευνα σε σχολεία «υψηλών επιδόσεων» κατέγραψε σωματικά προβλήματα σε μαθητές λυκείου που έχουν πολύ διάβασμα στο σπίτι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στη Journal of Experimental Education, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πάνω από 2 ώρες διαβάσματος στο σπίτι την ημέρα, είναι αντιπαραγωγικό. Αλλά οι μαθητές που συμμετείχαν, απάντησαν ότι μελετούν πάνω από 3 ώρες την ημέρα. Το 80% των μαθητών ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετιζόμενο με το στρες τον περασμένο μήνα.

Απόσυρση, πλήξη και burnout-εξουθένωση, λιγότερος χρόνος για οικογένεια, φίλους και εξωσχολικές δραστηριότητες, έλλειψη ύπνου και αυξημένο στρες, είναι μεταξύ των συνεπειών που καταγράφονται.

«Τα ευρήματά μας για τις συνέπειες της εργασίας στο σπίτι αμφισβητούν την παραδοσιακή υπόθεση ότι είναι εγγενώς καλή», λέει η Ντενίζ Πόουπ, καθηγήτρια στη Σχολή Εκπαίδευσης του Στάνφορντ.

Ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς ερευνητές για την εργασία στο σπίτι, ο κοινωνικός ψυχολόγος Χάρις Κούπερ από το πανεπιστήμιο του Duke, μελέτησε έρευνες από το 1987 ως το 2003. Συμπέρανε ότι το διάβασμα στο σπίτι συνδέεται με καλύτερες επιδόσεις στα τεστ στο λύκειο, λιγότερο στο γυμνάσιο, και σχεδόν καθόλου στο δημοτικό, γράφει στην ιστοσελίδα της η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

Αλλά, επειδή κι οι ίδιοι οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι επιδόσεις στα τεστ είναι το παν, γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το διάβασμα  βοηθά στην ανάπτυξη της  προσωπικής ευθύνης, της οργάνωσης του χρόνου και της συγκρότησης σωστού τρόπου μελέτης. Όμως, «δεν είμαστε σίγουροι ότι τα κάνει αυτά», λέει η Μόλι Γκαλογουέι, καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο του Όρεγκον.

Εργασίες χωρίς νόημα

Στην έρευνα των Πόουπ-Γκαλογουέι, μόλις 20-30% των μαθητών είπαν ότι νιώθουν να έχει χρησιμότητα ή νόημα η εργασία που τους ανατέθηκε στο σπίτι. Και αν δεκαετίες συζητούν οι ερευνητές για την αξία της μελέτης στο σπίτι, σε ένα πράγμα φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν: η ποιότητα της εργασίας είναι που έχει σημασία.

Οι γονείς το ξέρουν. Όταν το παιδί έχει μια ενδιαφέρουσα εργασία, κάτι που το κινητοποιεί, κάτι ομαδικό, το περιγράφει με ενθουσιασμό με το που μπαίνει στο σπίτι. Και το κάνει με όρεξη. Αλλά με πόσο κέφι να κάνει πέντε ασκήσεις μαθηματικών με το ίδιο ακριβώς νόημα, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι αριθμοί; Με πόσο κέφι να κάνει «αντιγραφή κειμένου» στα 12 χρόνια του; Με πόσο κέφι να μάθει «απέξω» χωρία;

«Σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, το να κάνουν τα παιδιά διαφορετικά πράγματα μετά το σχολείο, μπορεί να έχει θετικές συνέπειες. Το διάβασμα στο σπίτι δεν υπηρετεί το συμφέρον του παιδιού όταν του εμποδίζει την πρόσβαση σε ελεύθερο χρόνο, διασκέδαση και δραστηριότητες στην κοινότητα», λέει ο Χάρις Κούπερ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα του ΟΑΣΑ το 2012, οι μαθητές γυμνασίου διαβάζουν πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα. Αλλά, όποιος έχει παιδί στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, γνωρίζει καλά ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν είναι μία ώρα την ημέρα. Γνωρίζει, επίσης, ότι στο διάβασμα μετά το σχολείο, έρχονται να προστεθούν και οι ώρες της εξωσχολικής διδασκαλίας των ξένων γλωσσών που -όσο και να θελήσεις ως γονιός να αποφύγεις προσπαθώντας να αξιοποιήσεις από νωρίς τη διδασκαλία τους στο δημόσιο σχολείο, δυστυχώς, δε μπορείς να το καταφέρεις, με 45λεπτα μαθήματα σε τμήματα δημοτικού των 26 παιδιών, από τα οποία άλλα πηγαίνουν ήδη στο φροντιστήριο και άλλα όχι. Και σε όλα αυτά, δεν αποκλείεται να έρχονται να προστεθούν και άλλα εξωσχολικά ενισχυτικά μαθήματα.

Και στο τέλος, καταλήγεις να βλέπεις το παιδί σου στα 12 χρόνια του, να γυρίζει από το σχολείο και να κάθεται σκυφτό σε μια καρέκλα, πάνω από μια στοίβα βιβλία. Και, αντιστρέφοντας τους ρόλους, να του λες εσύ, ο γονιός, «φτάνει παιδί μου, άφησέ τα, ξεκουράσου και λίγο». Και τα χρόνια περνούν από τότε που εσύ ήσουν μαθητής, και οι δεκαετίες περνούν, και ελπίζεις το παιδί σου να μη ζήσει τα ίδια. Και περιμένεις πάντα μήπως μια αληθινή ανατροπή στο εκπαιδευτικό σύστημα πάρει τα στοιβαγμένα βιβλία από μπροστά του, και του ανοίξει τη μπαλκονόπορτα να κοιτάξει ψηλά. Και το αφήσει να διαβάσει τα βιβλία που θα ανακαλύψει ότι του αρέσουν, και να κάνει πράγματα που θα ανακαλύψει ότι αγαπά να κάνει. Και να μορφωθεί πραγματικά, στα 14 χρόνια της εκπαίδευσής του, χωρίς να κρίνεται συνεχώς με εξετάσεις, χωρίς να κυνηγά συνεχώς τους βαθμούς. Και αυτό να είναι δικαίωμα, για το δικό σου, και για κάθε παιδί. Αδιακρίτως. Και περιμένεις μήπως κάτι αλλάξει. Και προσπαθείς, αν και όσο μπορείς, κάτι να αλλάξει. Αλλά τα χρόνια περνούν. Και βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει πάνω από τη στοίβα βιβλίων που μεγαλώνει και αυτή. Και περιμένεις κι άλλο, λίγο ακόμη, την ανατροπή που δεν έρχεται.

 

πηγές: El Pais, Washington Post, American Psychological Association, OECD

 

Powered by WPeMatico

Open post

Το πόκερ για το ελληνικό χρέος, οι μπλόφες και τα σενάρια συμβιβασμού

Το πόκερ για το ελληνικό χρέος, οι μπλόφες και τα σενάρια συμβιβασμού

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Μια σκληρή παρτίδα πόκερ για το ελληνικό χρέος παίζεται μέσα στους επόμενους δύο μήνες και η ελληνική πλευρά ελπίζει ότι μέχρι τότε θα επιτευχθεί ένας συμβιβασμός ο οποίος θα επιτρέψει να υλοποιηθεί το «καλό σενάριο» για τη χώρα μας.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και οι επαφές του Έλληνα πρωθυπουργού στο περιθώριο της συνόδου κορυφής στις Βρυξέλλες, έστω κι αν στην πραγματικότητα το ζήτημα του ελληνικού χρέους αποτελεί ένα τμήμα του «πακέτου» των ζητημάτων που χωρίζουν τις ΗΠΑ από τη Γερμανία.

Οι ΗΠΑ συνδέουν το ελληνικό ζήτημα με τη γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή και αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη σταθεροποίηση της χώρας μας, ιδιαίτερα καθώς η γειτονική Τουρκία προσεγγίζει πλέον τη Ρωσία σε πολλά επίπεδα.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι οι ΗΠΑ είχαν υιοθετήσει ανάλογη στάση και στο παρελθόν, αλλά το «παιχνίδι» στην Ευρώπη καθόριζε η Γερμανία. Είναι γνωστό άλλωστε ότι παλαιότερα, σε ανάλογη περίσταση ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε διαμηνύσει στον Αμερικανό ομόλογό του: «Εμείς πληρώνουμε την Ελλάδα, εμείς θα λύσουμε το ζήτημα».

Το ζήτημα όμως σήμερα είναι ότι ο κ. Σόιμπλε, ο οποίος αρνείται να συζητήσει το ζήτημα του χρέους πριν τις γερμανικές εκλογές που θα γίνουν σε ένα χρόνο, βρίσκεται απέναντι στο σύνολο των διεθνών παραγόντων, όπως το ΔΝΤ, η Κομισιόν, η ΕΚΤ αλλά και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, που αφενός δεν θέλουν νέο κύκλο προβλημάτων στην ευρωζώνη, ενώ διαφωνούν και με τις οικονομικές επιλογές των Γερμανών.

Φαίνεται λοιπόν ότι υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός, με μια απόφαση που θα δώσει ένα «σήμα» διεθνώς ότι το ελληνικό χρέος είναι πλέον υπό έλεγχο σε μακροχρόνια βάση, έστω κι αν δεν υπάρξει οριστική λύση.

Ένας τέτοιος συμβιβασμός θα μπορούσε να γίνει με μια απόφαση του Eurogroup η οποία θα προσδιορίζει συγκεκριμένες μεσοπρόθεσμες ρυθμίσεις για το χρέος, έστω και με την πρόβλεψη ότι αυτές θα ενεργοποιηθούν μετά το 2018 και μόνον εφόσον ολοκληρωθεί ικανοποιητικά το τρέχον πρόγραμμα -για να ικανοποιηθούν και οι Γερμανοί.

Κάτι τέτοιο δεν θα λύσει το ζήτημα του ελληνικού χρέους, αλλά θα αποτελέσει τη βάση για να ξεκινήσει μια αλληλουχία γεγονότων η οποία ελπίζεται ότι θα οδηγήσει σε σταθεροποίηση και ανάκαμψη της οικονομίας.

Στην πραγματικότητα, στόχος είναι οι όποιες αποφάσεις για το χρέος να δώσουν τη βάση για να εντάξει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο πρόγραμμα αγορών που υλοποιεί και τα ελληνικά ομόλογα με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν οι αποδόσεις τους και έτσι να μπορέσει η Ελλάδα να εκδώσει νέα ομόλογα.

Εφόσον η χώρα μας μπορεί να δανείζεται εκδίδοντας νέα ομόλογα, θα μπορεί να αποπληρώνει τους δανειστές με χρήματα που θα «τραβάει» από την αγορά, χωρίς να χρειαστεί νέο πρόγραμμα διάσωσης (δηλαδή νέα δάνεια από τον ESM) και νέα μνημόνια.

Γι’ αυτό άλλωστε και η λύση αυτή προκρίνεται από την πλειονότητα των διεθνών παραγόντων, με την εξαίρεση του κ. Σόιμπλε, ο οποίος φοβάται ότι εάν αποδεχθεί τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους τώρα, θα φανεί υποχωρητικός και το κόμμα του θα υποστεί πολιτικές απώλειες ενόψει των εκλογών στη χώρα του.

Το ζήτημα όμως είναι ότι το ΔΝΤ δεν δέχεται να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα εάν δεν ρυθμιστεί το χρέος και για τον κ. Σόιμπλε, η αποχώρηση του Ταμείου θα είναι εξίσου επώδυνη πολιτικά, αφού μερίδα βουλευτών είχαν ψηφίσει τη στήριξη της Ελλάδας υπό την προϋπόθεση ότι θα μετέχει και ο ΔΝΤ.

Είναι λοιπόν πιθανόν, αλλά καθόλου βέβαιο, ότι και η γερμανική πλευρά θα αναγκαστεί να αποδεχθεί έναν λογικό συμβιβασμό, εφόσον και οι υπόλοιποι βάλουν νερό στο κρασί τους.

Powered by WPeMatico

Open post

Η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ

Η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ

Ανταπόκριση από την Ουάσιγκτον Λένα Αργύρη

Ας φανταστούμε σε ένα, όχι και τόσο υποθετικό σενάριο, οτι ξημερώνει 9η Νοεμβρίου 2016 και ο Ντόναλντ Τράμπ είναι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ. Πως θα επιχειρήσει άραγε, να υλοποιήσει το μεγαλόπνοο όραμά του και να επαναφέρει την Αμερική στον σωστό δρόμο; Με ποιον τρόπο ακριβώς, προτίθεται να την κάνει great again, αν υποθέσουμε οτι στην οχταετία του Μπαράκ Ομπάμα, απώλεσε την μεγαλοσύνη της; Μπορεί στην πράξη να εφαρμόσει, όσα με προκλητική αυτοπεποίθηση εξαγγέλλει;

Οι στενοί συνεργάτες του επιμένουν στα τηλεοπτικά παράθυρα, οτι έχει πλήρες σχέδιο και στρατηγική που θα ξεδιπλώσει τάχιστα μόλις εγκατασταθεί στο Οβάλ Γραφείο. Λεπτομέρειες παραπάνω αποφεύγουν να δώσουν. Κυρίως διότι, δεν θέλουν οι ίδιοι να εκτεθούν από την αλλοπρόσαλλη πολιτική συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ, που φάσκει και αντιφάσκει ακατάπαυστα, αγνοώντας επιδεικτικά τους ανελαστικούς κανόνες της πολιτικής ορθότητας.

Εάν ο Τραμπ κερδίσει τις εκλογές, τότε η νέα κυβέρνηση και κατά συνέπεια το ρεπουμπλικανικό κόμμα θα πρέπει να υιοθετήσουν σε κάποιο βαθμό, τις προεκλογικές εξαγγελίες περί προστατευτισμού, αύξησης των κρατικών δαπανών σε συνδυασμό με μείωση των φόρων, διαφορετικής μεταναστευτικής πολιτικής και επαναδιαμόρφωσης των διεθνών σχέσεων. Τέτοιες κατευθύνσεις θα έκαναν, σύμφωνα με τον Economist, την Αμερική «πιο φτωχή, πιο αδύναμη και λιγότερο ασφαλή από ποτέ».

Τείχος στα νότια σύνορα, το οποίο μάλιστα θα πληρώσει το Μεξικό, προφανώς δεν θα χτίσει, λένε πολιτικοί αναλυτές. Όλους τους παράνομους μετανάστες, είναι βέβαιο οτι δεν θα καταφέρει να απελάσει, προσθέτουν. Τον ISIS με μεγάλη ευκολία, πρακτικά δεν μπορεί να εξολοθρεύσει. Τις εμπορικές συμφωνίες, το obamacare και την συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά, να τα καταργήσει, μοιάζει δύσκολο. Τις παραδοσιακές διεθνείς συμμαχίες να τις ανατρέψει, οι αναλυτές το αμφισβητούν. Να φέρει πίσω τις δουλειές «που έχει κλέψει η Κίνα», το αποκλείει η ίδια η κοινή λογική.

Και μόνο το γεγονός όμως, οτι θα επιχειρήσει να διαφοροποιήσει, έστω και σε κάποιον βαθμό, αυτονόητα δεδομένα και αρχές της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής εντός και εκτός συνόρων, είναι από μόνο του τοξικό, όπως γράφει το Atlantic. Όπως τοξικό είναι και το γεγονός οτι αν κερδίσει η Κλίντον, εκατομμύρια ταγμένοι υποστηρικτές του θα πιστεύουν ακράδαντα οτι αντί για τον Λευκό Οίκο η Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, θα έπρεπε να βρίσκεται στην φυλακή. Η πόλωση ως φαινόμενο, εκτιμάται οτι θα συνεχίσει να πληγώνει το αμερικανικό έθνος και μετά τις εκλογές, κάτι που, όπως παρατηρούν αναλυτές, δεν θα έχει συμβεί ξανά σε τέτοιο βαθμό.

Σε άρθρο του με τίτλο «η απαξίωση του αμερικανικού πολιτικού συστήματος» ο Economist αναφέρει οτι ο Τραμπ έχει ρίξει επώδυνη γροθιά στην πολιτική κουλτούρα της Αμερικής, διότι με την συμπεριφορά του, έχει καταφέρει να διαλύσει ταμπού και στερεότυπα. «Παύει να είναι σοκαριστική η εξαγγελία του, ότι θα απαγορεύσει την είσοδο στους μουσουλμάνους, όταν οι γονείς αναρωτιούνται αν μια τηλεμαχία αποτελεί ευπρεπές θέαμα για τα παιδιά τους» αναφέρει το άρθρο χαρακτηριστικά.

Η άποψη του Τραμπ, οτι το κατεστημένο της Ουάσιγκτον θα καταρρεύσει και η δημόσια ζωή θα οικοδομηθεί εκ νέου τοποθετώντας στον πυρήνα της, τον μέσο πολίτη και όχι πια την ελίτ ή τα οργανωμένα συμφέροντα, είναι απλώς μη ρεαλιστική, έλεγε στο CNN πρόσφατα γνωστός σχολιαστής. «Το να υποστηρίζεις κάτι τόσο ανεδαφικό, σε κάνει γραφικό. Κυρίως όμως, γεννά ερωτήματα για το εκλογικό σώμα στο οποίο απευθύνεσαι και τελικά χειραγωγείς» πρόσθεσε.

Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Τραμπ σχεδόν για τα πάντα. Για αήθεις προσωπικές επιθέσεις, για ύπουλα χτυπήματα κάτω από την μέση, για εξωφρενικά αβάσιμες κατηγορίες, για σεξιστικά σχόλια, για εθνικιστικές κορώνες, για ρατσιστική ρητορική που σπάει κόκαλα, για παντελή έλλειψη μέτρου, για οφθαλμοφανή ψέματα και για έναν ναρκισσισμό που όπως λέγεται από ειδικούς, αγγίζει τα όρια της διαταραχής.

Για ένα πράγμα όμως δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει. Για έλλειψη αμεσότητας και διαφορετικού πολιτικού (sic) λόγου. Έχει ανακαλύψει έναν ιδιαίτερο τρόπο να μιλάει απευθείας στο πατριωτικό συναίσθημα του μέσου Αμερικάνου. Και να το απογειώνει. Έχει το χάρισμα να λέει με πειστικότητα όλα όσα θέλει ο συγκεκριμένος ψηφοφόρος να ακούσει. Ανεξαρτήτως με το εάν αυτά μπορούν να υλοποιηθούν ή όχι.

Το πιο προβληματικό από όλα είναι, οτι ακόμη και αν χάσει τις εκλογές και εξαφανιστεί από το πολιτικό προσκήνιο, οι ψηφοφόροι του δεν θα πάνε πουθενά. Θα είναι εδώ. Στην Αμερική. Πιο θυμωμένοι και πιο απογοητευμένοι από πριν.

Και θα πιστεύουν βαθύτατα, οτι το χρέος θα μπορούσε πράγματι να μειωθεί μέσω της επαναδιαπραγμάτευσης του με τους διεθνείς πιστωτές ή ακόμη ευκολότερα μέσω τυπώματος νέου χρήματος. Αλλά οι διεθνείς συνωμοσίες το απέτρεψαν. Οτι το τείχος με το Μεξικό μπορούσε κάλλιστα να χτιστεί για να προστατευθούμε από τους πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αλλά η ευκαιρία χάθηκε. Οτι αν κλείναμε τα σύνορα σε όλους τους μουσουλμάνους, θα μπορούσαμε να γίνουμε η πιο ασφαλής χώρα του κόσμου. Αλλά δεν γίναμε. Και η Αμερική θα μείνει πιο διχασμένη και πιο πολωμένη από ποτέ.

Έχω ακούσει πολλές φορές στα τηλεοπτικά παράθυρα σχολιαστές να λένε οτι ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων του Τράμπ (μιλάμε πάντα για τον σκληρό πυρήνα) θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο κοινωνιολογικής μελέτης. Και παρατηρώντας την στάση τους, τους τελευταίους μήνες, νομίζω δυσκολεύεται κανείς να διαφωνήσει.

Όταν αποκάλεσε τους μεξικάνους βιαστές, ζητωκραύγασαν. Όταν αρνήθηκε να αποκηρύξει την στήριξη επιφανούς στελέχους της Κου Κλούξ Κλάν, επικρότησαν. ´Όταν επί μια εβδομάδα σφυροκοπούσε με προσβολές, τους γονείς ενός νεκρού μουσουλμάνου στρατιώτη, σφύριξαν αδιάφορα. Όταν μιμήθηκε με αισχρό τρόπο την αναπηρία δημοσιογράφου, ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Όταν τους ζήτησε να «έχουν το νου τους, στις άλλες κοινότητες, δηλαδή στους μαύρους, για να μην νοθεύσουν τις εκλογές» αυτοί του έκλεισαν συνωμοτικά το μάτι. Και όταν τον άκουσαν πρόσφατα να εκτοξεύει σεξιστικές χυδαιότητες, σχολίασαν οτι «είπε απλώς, αυτά που όλοι οι άντρες λένε μεταξύ τους, σιγά το πράγμα».

Αποτελούν ένα γερά τσιμεντωμένο εκλογικό σώμα, όπως έχει χαρακτηριστεί, που απολαμβάνει να τον ακούει να χαρακτηρίζει bimbo, πετυχημένες γυναίκες δημοσιογράφους απαξιώνοντας συλλήβδην έναν ολόκληρο φύλο. Να κάνει σχόλια του τύπου «καλά έκανε ο άντρας της Αριάννας Χάφιγκτον και την εγκατέλειψε για έναν άντρα, διότι είναι τελείως αποκρουστική». Και να καταθέτει στον δημόσιο διάλογο εξωφρενικές προτάσεις σαν την πιο πρόσφατη οτι «πριν από κάθε τηλεμαχία πρέπει να κάνουμε τεστ ουσιών, για να αποκαλυφθεί επιτέλους οτι η Χίλαρι είναι άρρωστη».

Λευκοί κατά 90%, οι περισσότεροι άντρες. Το 60% εκ των οποίων δεν έχει πάει στο κολέγιο. Όλοι θυμωμένοι. Φανατικοί πατριώτες που πιστεύουν οτι ο πλανήτης δεν υποκλίνεται όσο βαθιά πρέπει μπροστά στην υπερδύναμη. Βαθύτατα συντηρητικοί, κατά των αμβλώσεων και υπέρ της οπλοκατοχής-οπλοχρησίας. Αρνητές της παγκοσμιοποίησης, την οποία όμως γνωρίζουν μόνο ως όρο. Με το 70% εξ αυτών, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Reuters, να έχει εχθρική στάση απέναντι στους μουσουλμάνους της Αμερικής. Και το 50% να πιστεύει οτι οι μαύροι είναι πιο επικίνδυνοι και πιο τεμπέληδες από τους λευκούς.

Συνήθως κάτοικοι της περιφέρειας. Συχνά λάτρεις της συνωμοσίας. Μονίμως αδιάβαστοι αν τους ζητήσει κάποιος δημοσιογράφος να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της επιλογής τους να στηρίξουν τον Τραμπ.

Δεν είναι όμως αυτή Αμερική. Και το σίγουρο είναι οτι ακόμη και αν ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο επόμενος πρόεδρος, η Αμερική δεν θα γίνει ποτέ η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ. Διότι όπως γράφουν οι New York Times σκιαγραφώντας «το χειρότερο πρόσωπο της Αμερικής» το παραλήρημα ενός παρανοϊκού, δεν εκφράζει σε καμία περίπτωση μια ολόκληρη χώρα.

Powered by WPeMatico

Open post

Ο ΟΗΕ, η ισότητα των φύλων, και η Wonder Woman

Ο ΟΗΕ, η ισότητα των φύλων, και η Wonder Woman

Τον Ιούλιο του 2015, η εφημερίδα Guardian ρωτούσε -και αναρωτιόταν, «Θα είναι γυναίκα η επόμενη γενική γραμματέας του ΟΗΕ;». Την απάντηση τη μάθαμε πριν από λίγες μέρες. Νέος γενικός γραμματέας του οργανισμού είναι ο Αντόνιο Γκουτιέρες. Επτά γυναίκες υποψήφιες απορρίφθηκαν. Μία εβδομάδα μετά, ανακοινώθηκε ότι για τη χειραφέτηση των γυναικών θα μάχεται η Wonder Woman. Ο Οργανισμός δημοσιοποίησε ότι ο γνωστός χαρακτήρας κόμικ-υπερ-ηρωίδα θα είναι επίτιμη πρέσβειρα «για την ενίσχυση των γυναικών και των κοριτσιών». Επειδή μόνο με φανταστικές «υπερ-δυνάμεις» μπορεί να χειραφετηθεί η γυναίκα;

της Μάχης Μαργαρίτη

«Η ισότητα των φύλων παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση των καιρών μας σε επίπεδο ανθρώπινων δικαιωμάτων», έλεγε σε δημόσια εκδήλωση ο απερχόμενος γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, στις 22 Σεπτεμβρίου, λίγες μόνο μέρες πριν από την ανακοίνωση του διαδόχου του.

Παρά τις καμπάνιες, ο ΟΗΕ δεν είχε ποτέ γυναίκα επικεφαλής. Και το 2015, 9 στις 10 ηγετικές θέσεις, δόθηκαν σε άντρες.

Δεκάδες χώρες ζητούσαν πια ανοιχτά γυναίκα-γενική γραμματέα, λέγοντας ότι εφόσον ο οργανισμός δεσμεύεται να προωθήσει την ισότητα των φύλων στον κόσμο, θα πρέπει να δώσει το παράδειγμα, έγραφαν πρόσφατα οι New York Times.

Τον Απρίλιο του 2015, η οργάνωση Equality Now, άρχισε μια εκστρατεία για να προωθήσει την ισότητα των φύλων στη διαδικασία επιλογής του νέου προέδρου. 20.000 επιστολές έφτασαν στα «κέντρα λήψης αποφάσεων». Η Γενική Συνέλευση εξέδωσε ψήφισμα μιλώντας για την ισότητα των φύλων.

Δημοσκόπηση του Guardian έδειξε ότι το 96% των ερωτηθέντων πίστευαν ότι είναι ώρα για γυναίκα-γραμματέα. Ο ίδιος ο ΟΗΕ, με επικεφαλής τον Μπαν Κι Μουν, έκανε μεγάλη καμπάνια για την ισότητα των φύλων.

Και η εκστρατεία άρχισε. «Μια γυναίκα ως γενική γραμματέας, θα έστελνε ένα ισχυρό σήμα προόδου. Θα ήταν ένα ακόμη βήμα προς την επίτευξη ισότητας», έλεγε η Πουμζίλε Μλάμπο-Νγκιούκα, επικεφαλής της οργάνωσης UN Women. Και ο συμβολισμός, «έχει τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο στα μάτια γυναικών και κοριτσιών», συμφωνούσε η πρώην πρόεδρος της Ιρλανδίας Μέρι Ρόμπινσον.

Λίστες ονομάτων άρχισαν να κυκλοφορούν. Σε μία από αυτές εμφανιζόταν το όνομα της Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ. Τελικά, μεταξύ των προσώπων που προτάθηκαν ήταν η Ιρίνα Μπόκοβα, επικεφαλής της Ουνέσκο, και η Έλεν Κλαρκ, πρώην πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και διευθύντρια του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών.

Συνολικά, οι υποψήφιοι για τη θέση ήταν 13, οι επτά γυναίκες -αριθμός ρεκόρ. Στις 5 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε το όνομα του Αντόνιο Γκουτιέρες. Στις 13 Οκτωβρίου, ο ΟΗΕ έκανε την ανακοίνωση για την επιλογή της Wonder Woman ως επίτιμης πρέσβειρας. Στις 21 Οκτωβρίου θα γίνει και η επίσημη ανάθεση καθηκόντων στη μασκότ, παρουσία «καλεσμένων-έκπληξη».

Ο αρθρογράφος των New York Times Νίκολας Κριστόφ έγραφε πριν από έναν χρόνο, «μια γυναίκα γενική γραμματέας θα ήταν ένα συμβολικό επίτευγμα, αλλά δεν είμαι σίγουρος πόση σημασία θα είχε σε επίπεδο βάσης στον κόσμο. Έχουμε δει ότι γυναίκες ηγέτες δεν είναι πάντα σπουδαίες για τις αληθινές γυναίκες. Στις Φιλιππίνες, για παράδειγμα, γυναίκες πρόεδροι έχουν αντιταχθεί στον οικογενειακό προγραμματισμό, ενώ άντρες πρόεδροι έχουν στηρίξει τέτοιες εκστρατείες.»

Τέτοια παραδείγματα μπορούν να βρεθούν πολλά. Αλλά μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί όποτε ανοίγει η συζήτηση για μια γυναίκα αντί ενός άντρα σε θέση εξουσίας, ακούμε για το «πόσο πιο συντηρητικές και σκληρές έχουν υπάρξει γυναίκες σε ανάλογες θέσεις»; Δηλαδή, για να εξελιχθεί μια γυναίκα υπάρχει το προαπαιτούμενο να είναι και προοδευτική, ενώ για τον άντρα όχι; Ή, η σκληρότητα όταν την εκδηλώνει ένας άντρας σε θέση εξουσίας είναι πρόβλημα προσωπικότητας, ενώ όταν την εκδηλώνει η γυναίκα είναι πρόβλημα φύλου;

Από την άλλη, τα «γυναικεία» επιχειρήματα δεν ακούγονται πάντα πειστικά.

«Οι γυναίκες φέρνουν στο τραπέζι τη γυναικεία γνώση. Και αυτό φέρνει αλλαγή στη χάραξη πολιτικής». «Οι γυναίκες σκέφτονται για τις γυναίκες διαφορετικά από ό, τι οι άντρες συνάδελφοί τους». «Οι γυναίκες είναι πιο πραγματίστριες στην εξουσία».

Είναι πολύ πιθανό μια γυναίκα να στέκεται με επιφύλαξη απέναντι σε όλα αυτά. Είναι πολύ πιθανό να μη βλέπει ως ριζοσπαστική πρόταση τη διευθύντρια του ΔΝΤ στο τιμόνι του ΟΗΕ. Είναι πολύ πιθανό να θυμάται τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως πρωθυπουργό μιας ισχυρής χώρας, και την Κοντολίζα Ράις ως υπουργό Εξωτερικών μιας υπερδύναμης. Και είναι πολύ πιθανό όλα αυτά να μην κάνουν κάποιον να βλέπει με μεγάλο ενθουσιασμό την υπόθεση «μια γυναίκα παίρνει τα ηνία του ΟΗΕ».

Αλλά, όπως σχολίασε το κόμμα της Ισότητας των Γυναικών στη Βρετανία για την επιλογή της Wonder Woman, «συναντούμε σπουδαίες γυναίκες κάθε μέρα: γυναίκες που επέζησαν της βίας, γυναίκες που αψήφησαν στερεότυπα. Αυτές οι γυναίκες είναι αληθινές υπερ-ηρωίδες. Δε φορούν κοντά σορτς, δεν κραδαίνουν το σφυρί του Θορ -αλλάζουν ζωές. Αυτές είναι τα πρότυπα που χρειάζονται».

Και, ακόμη περισσότερο, εδώ το ζήτημα δεν είναι αν μια γυναίκα θα είναι καλύτερη από έναν άντρα στο τιμόνι του Οργανισμού. Το ερώτημα είναι, σε έναν βαθμό, αν κάτι τέτοιο το δικαιούνται οι γυναίκες, το 50% του πληθυσμού του πλανήτη. Και κυρίως, το ζήτημα είναι αν ένας οργανισμός αυτής της εμβέλειας, αφού κάνει καμπάνια για την ισότητα των φύλων και μιλά θεωρητικά για την «αξία της γυναίκας», στην πράξη -όταν έρθει η ώρα για πραγματικές επιλογές- προτιμά για τη χειραφέτηση των γυναικών να στέλνει μήνυμα μια γυναίκα-χαρακτήρας κόμικ, παρά μια αληθινή γυναίκα. Και αυτό δεν είναι ένα ωραίο μήνυμα.

πηγές: UN, Guardian, New York Times

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Powered by WPeMatico

Posts navigation

1 2 3 8 9 10 11
Scroll to top