Open post

Μπλοφάρει για το Grexit ο κ. Σόιμπλε ή έχει σχέδιο;

Μπλοφάρει για το Grexit ο κ. Σόιμπλε ή έχει σχέδιο;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε άρχισε πάλι τις σκληρές δηλώσεις σε βάρος της Ελλάδας, λέγοντας σε συνέντευξή του ότι ο δρόμος της Ελλάδας μέσα από τη νομισματική ένωση είναι δύσκολος και τα σκληρά μέτρα αναπόφευκτα εάν δεν θέλουμε να έρθει το Grexit.

Σε κάποιο βαθμό οι δηλώσεις αυτές είναι αναμενόμενες, καθώς ο Γερμανός πολιτικός απευθύνεται πρωτίστως στο εσωτερικό ακροατήριο, όπου εν όψει των εκλογών το επόμενο φθινόπωρο, όποιος «βρίζει» την Ελλάδα κερδίζει πόντους.

Είναι, όμως, μόνον αυτό ή εκδηλώνεται και πάλι η παλιά άποψη του κ. Σόιμπλε υπέρ της αποχώρησης των αδύναμων κρίκων του ευρώ, έτσι ώστε να προκύψει μια ομοιογενής νομισματική ένωση, αποτελούμενη από οικονομίες με κοινά χαρακτηριστικά, όπως εκείνες των πλεονασματικών χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Αυτός ήταν ο στόχος του και όταν τον Ιούλιο του 2015 πρότεινε την -υποτιθέμενη προσωρινή- αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, η οποία απορρίφθηκε, χάρη και στο βέτο του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

Δεν αποκλείεται σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να γίνονται εναλλακτικοί σχεδιασμοί, καθώς η αμφισβήτηση που καταγράφεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε συνδυασμό με τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις πιθανόν να αλλάξει δραστικά τις πολιτικές ισορροπίες στην Ευρώπη και κάτι τέτοιο θα επηρεάσει και τις προοπτικές του ευρώ.

Το ερώτημα είναι εάν η υπόλοιπη ευρωζώνη είναι διατεθειμένη να κινηθεί σε αυτήν την κατεύθυνση, αλλά και εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει την πρόθεση να υιοθετήσει ένα τέτοιο σενάριο, συντασσόμενο με τους σχεδιασμούς του κ. Σόιμπλε.

Διότι εάν το ΔΝΤ αλλάξει τακτική και συμβιβαστεί με την αναβολή της δραστικής αναδιάρθρωσης ελληνικούς χρέους παρά το γεγονός ότι μέχρι τώρα την ζητούσε ανυποχώρητα, αυτό θα σηματοδοτήσει μια σημαντική αλλαγή τακτικής από την πλευρά του και μια ταύτιση με την πλευρά Σόιμπλε.

Αντίθετα, εάν το ΔΝΤ επιμείνει και τελικά μείνει εκτός του ελληνικού προγράμματος, αυτό θα είναι μια πολιτική ήττα για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, αν και μέχρι στιγμής τα γεγονότα δεν υποδηλώνουν κάτι τέτοιο, το αντίθετο.

Δεν αποκλείεται, πάντως, να υπάρξει ένας συμβιβασμός μεταξύ ΔΝΤ και Σόιμπλε, με ένα «πακέτο» που θα περιλαμβάνει εγγυήσεις για μια μικρή χρηματοδοτική συμμετοχή του Ταμείου και με τις σημαντικές αποφάσεις να αναβάλλονται για μετά την αλληλουχία των ευρωπαϊκών εκλογών που αναμένονται τους επόμενους μήνες, με τις ολλανδικές να γίνονται στα μέσα Μαρτίου, τις γαλλικές τον Απρίλιο και τις γερμανικές το Σεπτέμβριο.

Φαίνεται όμως αρκετά δύσκολο ένας τέτοιος συμβιβασμός να είναι ανώδυνος για την ελληνική πλευρά, αφού ήδη καλείται να πληρώσει το τίμημα με σκληρά μέτρα νέων περικοπών στις συντάξεις και το αφορολόγητο.

Open post

Συνάρθρωση Ανοικτής Διακυβέρνησης, ΜΜΕ και Πολιτών (Άρθρο)

Συνάρθρωση Ανοικτής Διακυβέρνησης, ΜΜΕ και Πολιτών (Άρθρο)

Της Ζωής Παχούντη

Μπορούν τα ΜΜΕ να συμβάλλουν σε μια Ανοιχτή Διακυβέρνηση με λογοδοσία, διαφάνεια και έλεγχο; Προτάσεις υιοθέτησης δράσεων.

Ο ευρύτατος πλέον όρος «MME» δεν περιλαμβάνει απλώς τα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση, ραδιόφωνο, τύπος) και τα διαδικτυακά (blogs, sites και άλλες διαδικτυακές εφαρμογές), αλλά όλους τους τρόπους με τους οποίους αναπτύσσεται ραγδαία το σύγχρονο τοπίο των Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας.

Με τον όρο «Ανοικτή Διακυβέρνηση» αναφερόμαστε στη νέα μορφή λειτουργίας των θεσμών, οι εννοιολογικές διαστάσεις της οποίας περιλαμβάνουν τη δυνατότητα πρόσβασης στην πληροφορία, ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα, διαφάνεια και έλεγχο, με συνεπακόλουθο την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και τη μείωση της διαφθοράς.

Η εμπλοκή και των ΜΜΕ στην Ανοικτή Διακυβέρνηση παραμένει προς το παρόν περιορισμένης κλίμακας, με δεδομένο ότι και τα ίδια αντιμετωπίζουν προβλήματα στην υιοθέτηση περισσότερο ανοιχτών τρόπων λειτουργίας και λογοδοσίας. Γι’ αυτό, μεγάλη σημασία έχουν οι καινοτόμες προσπάθειες ανοίγματος στην κοινωνία, όχι μόνο από τα επικοινωνιακά εργαλεία που διαθέτουν (τηλεόραση, ραδιόφωνα, sites), αλλά και με νέες συμμετοχικές μορφές όπως τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου της ΕΡΤ που προβλέπουν συγκρότηση σώματος πολιτών.

Εδώ έγκειται η πρόκληση: αν τα ΜΜΕ αποκτήσουν τις δεξιότητες για να παρακολουθούν και να ερμηνεύουν καλύτερα τα σχέδια δράσης της Ανοικτής Διακυβέρνησης, θα εμπλακούν πιο ενεργά στον τρόπο που αυτή θεσμοθετείται και διεξάγεται. Ακόμα, με την ανάλογη κοινωνική υποστήριξη, θα αποτελέσουν τη γέφυρα που θα φέρει πιο κοντά τους πολίτες στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν, βελτιώνοντας τη θεσμική λειτουργία και ενισχύοντας τη δημοκρατία.

Προς το παρόν η απόσταση μεταξύ Κυβέρνησης, Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτών είναι μεγάλη, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης όλων προς όλους και τα Μέσα δεν φαίνεται να διαθέτουν τον μηχανισμό για να την γεφυρώσουν.

Απαραίτητη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση κρίνεται η υιοθέτηση των παρακάτω σημαντικών δράσεων:

α) Για τις κυβερνήσεις

– να υποστηρίζουν την ελευθεροτυπία και την ελευθερία έκφρασης
– να εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη πρόσβαση στην πληροφόρηση (συναφή με τις ανάγκες των πολιτών)
– να ενθαρρύνουν την εκπαίδευση τόσο των Πολιτών όσο και των Μέσων στους όρους και τους τρόπους της Ανοικτής Διακυβέρνησης
– να συμπεριλαμβάνουν τόσο τα Μέσα όσο και τους Πολίτες στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων
– να είναι ανοικτές στη λογοδοσία, τη διαφάνεια και τον έλεγχο

β) Για τα ΜΜΕ

– να αναγνωρίσουν και να αναδείξουν τη σημασία της Ανοικτής Διακυβέρνησης
– να αποκτήσουν πρόσβαση σε πηγές και κατάλληλους τρόπους να την επικοινωνήσουν
– να ελέγχουν τις κυβερνήσεις για τις διατυπωμένες δεσμεύσεις τους
– να συμπεριλαμβάνουν τις απόψεις/θέσεις/εμπειρίες των πολιτών
– να συνεργάζονται με τα Νέα Μέσα και τους Πολίτες
– να εφαρμόζουν τη λογοδοσία και τη διαφάνεια κατά τη λειτουργία τους

και

γ) Για τους Πολίτες

– να υποστηρίζουν τις κυβερνήσεις στην υιοθέτηση δράσεων Ανοικτής Διακυβέρνησης
– να ενθαρρύνουν τα Μέσα στην υιοθέτηση τρόπων και μεθόδων που προάγουν την Ανοικτή Διακυβέρνηση
– να διασφαλίζουν ότι τόσο οι κυβερνήσεις όσο και τα Μέσα ελέγχονται και λογοδοτούν.


Ζωή Παχούντη, MSc., MBA
Διεύθυνση Εταιρικής Επικοινωνίας ΕΡΤ

Open post

Η καμπάνια ενός συνδικάτου στη Σουηδία κατά του «mansplaining»

Η καμπάνια ενός συνδικάτου στη Σουηδία κατά του «mansplaining»

Πόσες φορές έχετε ακούσει έναν άντρα να ξεκινά μια φράση του προς εσάς λέγοντας, «δεν κατάλαβες…» ή «πρόσεξε τώρα…», και, συνεχίζοντας, να εξηγεί κάτι που δεν τον ρωτήσατε; Ή κάτι που ήδη ξέρετε; Ή κάτι που γνωρίζετε καλύτερα από αυτόν; Και πόσες φορές έχετε αναγκαστεί να περιμένετε, κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά μέχρι να ολοκληρώσει τη σκέψη του για αυτό για το οποίο δεν τον ρωτήσατε ή γνωρίζετε πολύ καλύτερα -επειδή, αν τον διακόψετε, είναι πιθανό να ακούσετε τη φράση -υποτιμητικά- «μη με διακόπτεις», ή -πατερναλιστικά- «περίμενε να σου εξηγήσω»; Είναι η ώρα να το πείτε, λέει ένα σουηδικό συνδικάτο, και καλεί τις γυναίκες να μιλήσουν.

της Μάχης Μαργαρίτη

Το Unionen είναι το δεύτερο μεγαλύτερο συνδικάτο της Σουηδίας. Εκπροσωπεί πάνω από μισό εκατομμύριο εργαζόμενους στον τομέα των υπηρεσιών, και θεωρείται το μεγαλύτερο συνδικάτο «λευκών κολάρων» στον κόσμο. Πριν από λίγες μέρες, εγκαινίασε μια τηλεφωνική γραμμή στην οποία μπορούν να καλούν οι γυναίκες για να αναφέρουν περιστατικά «mansplaining» στον εργασιακό τους χώρο. Και πώς ορίζει το φαινόμενο το συνδικάτο; Με προέλευση από τις λέξεις «man»-«άντρας» και «explain»-«εξηγώ», «είναι όταν ένας άντρας εξηγεί κάτι σε μια γυναίκα χωρίς να έχει ερωτηθεί, κυρίως κάτι για το οποίο εκείνη γνωρίζει περισσότερα από τον ίδιο». Με το που έγινε γνωστή η εκστρατεία, η σελίδα του συνδικάτου στο facebook «πλημμύρισε» με επιθετικά σχόλια -τα περισσότερα αντρών- πολλοί από τους οποίους δηλώνουν ότι θα το εγκαταλείψουν. Αλλά η ανταπόκριση των γυναικών στην τηλεφωνική γραμμή, δείχνει ότι εδώ, υπάρχει κάτι.

Τι λέει το συνδικάτο

Μόνο τις πρώτες μέρες λειτουργίας της γραμμής, η υπηρεσία έχει δεχτεί εκατοντάδες τηλεφωνήματα, και πολύ περισσότερα σχόλια έχουν γίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα για την καμπάνια, αλλά η προσοχή έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες μας», μου λέει στην επικοινωνία μας η Ματίλντα Στρομ, από το γραφείο Τύπου του συνδικάτου Unionen. Τι αναφέρουν, όμως, οι γυναίκες που τηλεφωνούν; Η ίδια μας δίνει ένα πρώτο δείγμα.

-«Έχω έναν πελάτη/συνάδελφο/διευθυντή/συνεργάτη που απευθύνεται μόνο στους άντρες συναδέλφους μου, ακόμη κι όταν έχω εγώ την ευθύνη. Πώς να το αντιμετωπίσω;»

-«Μου είναι δύσκολο να μιλήσω όταν αισθάνομαι ότι με προσπερνούν σαν να είμαι η ‘μέγαιρα-φεμινίστρια’. Πώς να κάνω το πρόβλημα θέμα συζήτησης με καλό τρόπο;»

-«Ο άντρας συνάδελφός μου, που έχει την ίδια θέση με μένα, δεν αναλαμβάνει την ίδια ευθύνη. Παρόλα αυτά, αισθάνομαι ότι του πιστώνονται περισσότερα. Θα έπρεπε να μιλήσω σε αυτόν ή τον διευθυντή μου;»

Μια «γυναικεία» ιστορία

Τον Απρίλιο του 2008, η συγγραφέας Ρεμπέκα Σόλνιτ έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Άντρες Μου Εξηγούν Πράγματα». Έκανε τόση αίσθηση, ώστε γυναίκες πρόσθεσαν στο λεξικό τη λέξη «mansplaining». Η συγγραφέας διηγείται πώς, λίγο μετά τα 40 της χρόνια, με μια καριέρα ήδη πίσω της, βρέθηκε σε μια δεξίωση, με τον οικοδεσπότη να τη ρωτά, λίγο πριν φύγει, συγκαταβατικά, για το περιεχόμενο των βιβλίων της. Μόλις του ανέφερε τον τίτλο, εκείνος βρήκε αφορμή ένα όνομα που άκουσε, και τη ρώτησε αν γνώριζε ένα άλλο «σπουδαίο» βιβλίο.

Προτού το καταλάβει, βρέθηκε να ακούει τον οικοδεσπότη «να μου λέει για το πολύ σπουδαίο βιβλίο -με την επηρμένη έκφραση -την οποία γνωρίζω πολύ καλά- ενός άντρα που κάθεται κοιτώντας μπροστά, με τα μάτια καρφωμένα στον μακρινό ορίζοντα της δικής του εξουσίας».

«Οι άντρες μου εξηγούν πράγματα, σε μένα και σε άλλες γυναίκες, είτε ξέρουν είτε δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλούν. Τουλάχιστον κάποιοι άντρες», έγραφε στο άρθρο της η Σόλνιτ.

«Κάθε γυναίκα γνωρίζει για τι μιλάω. Είναι αυτό που τα κάνει όλα πιο δύσκολα για τις γυναίκες, σε οποιοδήποτε πεδίο. Αυτό που εμποδίζει τις γυναίκες να μιλήσουν και να ακουστούν όταν το τολμήσουν. Που συντρίβει τις νέες γυναίκες στη σιωπή, υποδεικνύοντάς τους ότι αυτός δεν είναι ο δικός τους κόσμος. Μας εκπαιδεύει στην αυτο-αμφισβήτηση και τον αυτο-περιορισμό, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκπαιδεύει τους άντρες στην αστήρικτη υπέρμετρη αυτοπεποίθηση.»

Για τη συγγραφέα, το «mansplaining» συμβαίνει όταν συναντιούνται «η υπερβολική αυτοπεποίθηση με την άγνοια ή το ‘αστοιχείωτο’ των επιχειρημάτων, μια  περιοχή όπου μια μερίδα του αντρικού πληθυσμού κολλά».

Εγγενές ελάττωμα ή κοινωνική κατασκευή;

Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν την τάση να αποκτούν αυτοπεποίθηση καθώς μεγαλώνουν, και οι άντρες γενικά έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση σε σχέση με τις γυναίκες, αλλά αυτό το χάσμα στο ζήτημα της αυτοπεποίθησης είναι εντονότερο στις δυτικές βιομηχανοποιημένες χώρες, σύμφωνα με έρευνα της American Psychological Association.

Μελετήθηκαν στοιχεία από 985.000 άντρες και γυναίκες, 16-45 ετών, από 48 χώρες, από το 1999 ως το 2009. Γενικά, οι άντρες είχαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ενώ άντρες και γυναίκες αποκτούσαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μεγαλώνοντας. Όταν, όμως, αναλύθηκαν τα αποτελέσματα ανά χώρα, τα ευρήματα είχαν ενδιαφέρον.

«Χώρες αναπτυγμένες, ευημερούσες, με αρχές ατομικότητας, και μεγαλύτερη ισότητα των φύλων, είχαν μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ των φύλων στην αυτοπεποίθηση, σε σχέση με χώρες αναπτυσσόμενες, φτωχότερες, με πιο συλλογική κουλτούρα και μεγαλύτερη ανισότητα φύλων», λέει ο επικεφαλής της έρευνας Γίμπκε Μπλάιντορν, από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

Σε άρθρο του καθηγητή Άντριαν Φέρνχαμ στο Psychology Today, αναφέρονται τα ευρήματα μελέτης του, σύμφωνα με τα οποία, οι άντρες έχουν την τάση να υπερεκτιμούν την ευφυία τους, πολύ περισσότερο από ό,τι οι γυναίκες. «Άντρες όλων των ηλικιών και κάθε περιβάλλοντος, έχουν την τάση να εκτιμούν τη συνολική τους ευφυία περίπου 5-15 μονάδες IQ υψηλότερα από ό, τι κάνουν οι γυναίκες. Το επιχείρημα που εξηγεί γιατί, είναι ότι τα αρσενικά κοινωνικοποιούνται μέσα στην ύβρι, και τα θηλυκά στην ταπεινότητα, με σωστή αντίληψη της ευφυίας τους. Το γνωρίζουμε επειδή τα στοιχεία δείχνουν μικρή ή καμία διαφορά ανάμεσα στα φύλα στις επιδόσεις στα τεστ IQ.»

Οι αντιδράσεις αντρών στην καμπάνια

Ένας άντρας-μέλος του συνδικάτου γράφει στη σελίδα του Unionen στο Facebook, «ευχαριστώ και αντίο Unionen», κατηγορώντας το για την καμπάνια. Το συνδικάτο απαντά ότι έχει εντολή από τα μέλη του να εργάζεται και με σκοπό την ισότητα στους εργασιακούς χώρους.

«Έχετε στατιστικές για το ζήτημα; Ή βασίζετε όλη την καμπάνια σε μια ‘αίσθηση’ που έχετε;», γράφει ένας άλλος άντρας. Πολλά από τα σχόλια ξεχειλίζουν θυμό και επιθετικότητα, άλλα είναι υποτιμητικά. Αλλά το κοινό τους στοιχείο -των περισσότερων- είναι ότι δε «βλέπουν» κανένα πρόβλημα.

«Γιατί τόση οργή στα σχόλια;», ρωτάω την εκπρόσωπο του συνδικάτου. «Η έντονη συζήτηση δείχνει πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα», απαντά. «Το να ξυπνούν συνειδήσεις και να γίνεται συζήτηση, είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή».

«Τι χρειαζόμαστε την τηλεφωνική γραμμή για το φαινόμενο των ‘αντρών που εξηγούν’, όταν τριγύρω υπάρχουν τόσοι άντρες που μπορούν να μας το εξηγήσουν;», αναρωτιέται η δημοσιογράφος Γκουέντολιν Σμιθ στον βρετανικό Independent, για να εισπράξει και εκείνη σωρεία σχολίων «οργισμένων αντρών».

Το δικαίωμα να μιλάς -και να σε ακούν

«Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, αμφισβητούσα τον εαυτό μου και υποχωρούσα. Το ότι απέκτησα δημόσιο βήμα γράφοντας, με βοήθησε να υπερασπιστώ τη θέση μου. Αλλά λίγες γυναίκες έχουν αυτή την ευκαιρία, και, εκεί έξω στον πλανήτη, δισεκατομμύρια γυναίκες ακούν να τους λένε ότι δεν είναι αξιόπιστες μάρτυρες των δικών τους ζωών, ότι η αλήθεια δεν είναι ιδιοκτησία τους, τώρα ή ποτέ.

Παρόλα αυτά, οι άντρες ακόμη μου εξηγούν πράγματα. Και κανείς τους δεν έχει απολογηθεί για το ότι εξηγεί, λανθασμένα, πράγματα που εγώ ξέρω και εκείνοι όχι», γράφει η Ρεμπέκα Σόλνιτ, λίγα χρόνια μετά το άρθρο της που «άνοιξε» τη συζήτηση.

Και αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτό είναι ένα ασήμαντο ζήτημα, η συγγραφέας εξηγεί αυτό που ξεκινά ως μικρού μεγέθους κοινωνική δυσάρεστη κατάσταση, μπορεί να μετατραπεί σε βίαιη σιωπή, ακόμη και σε βίαιο θάνατο.

«Το να έχεις το δικαίωμα να βγαίνεις μπροστά και να μιλάς, είναι βασικό δικαίωμα για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, και την ελευθερία. Είμαι ευγνώμων που, μετά από μια ζωή όπου αρχικά αναγκαζόμουν να σιωπώ, μερικές φορές βίαια, μεγάλωσα έτσι ώστε να αποκτήσω φωνή -κάτι που με κάνει να δεσμεύομαι να μιλάω για αυτούς που δεν έχουν φωνή.

Η μάχη με τους Άντρες Που Εξηγούν Πράγματα έχει τσαλαπατήσει πολλές γυναίκες -της δικής μου γενιάς, και της γενιάς που έρχεται. Οι περισσότερες γυναίκες πολεμούν σε δύο μέτωπα: το ένα αφορά το ίδιο το -οποιοδήποτε- θέμα της συζήτησης, και το άλλο αφορά απλώς και μόνο το δικαίωμά τους να μιλούν. Τα πράγματα σίγουρα είναι καλύτερα σήμερα, αλλά αυτός ο πόλεμος δε θα τελειώσει όσο ζω. Ακόμη πολεμώ γι’ αυτό, για τον εαυτό μου, αλλά και για όλες τις νεότερες γυναίκες που έχουν κάτι να πουν, ελπίζοντας ότι θα τους δοθεί η ευκαιρία.»

Σε ένα σύστημα διαιρέσεων και διαχωρισμών, η γυναίκα έχει να ξεπεράσει τον πιο μεγάλο: αυτόν του φύλου. Τόσο βαθιά ριζωμένο, ώστε συχνά, να μην τον αντιλαμβάνεται ούτε η ίδια. Δεν τον βιώνουν όλες οι γυναίκες στον ίδιο βαθμό. Ούτε μπορούν όλες να τον αντιμετωπίσουν με τον ίδιο τρόπο. Η συγγραφέας που τον συνάντησε σε μια δεξίωση στο Άσπεν, έχει «όπλα» για να συγκρουστεί με αυτόν. Ισχύει, όμως, το ίδιο για τη μη-προνομιούχα γυναίκα που θα τον βρει μπροστά της στο γραφείο, το εργοστάσιο, ή στο σπίτι της;  Έτσι ή αλλιώς, την επόμενη φορά που θα ακούσει έναν άντρα να αναρωτιέται «αθώα», «πού τον είδαν οι γυναίκες τον σεξισμό στη σημερινή κοινωνία», ας κοιτάξει λίγο γύρω της. Λίγο πιο προσεκτικά.

 

πηγές: RebeccaSolnit.Net, Science Daily, Independent, American Psychological Association, Psychology Today

φωτογραφία, pexels

Open post

ΔΝΤ και ευρωζώνη: Υπάρχει καλή συμφωνία με το διάβολο;

ΔΝΤ και ευρωζώνη: Υπάρχει καλή συμφωνία με το διάβολο;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Είναι φανερό ότι όλο το ευρωσύστημα επιδιώκει πλέον να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα για την Ελλάδα και πιέζει στην κατεύθυνση αυτή.

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του επιτρόπου Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί, ο οποίος εκφράζει τη θέση της Κομισιόν, που είναι ευμενέστερη σε σχέση με όλους τους δανειστές, και δηλωσε στην ΕΡΤ ότι το ΔΝΤ είναι πολύ σημαντικός εταίρος «πρώτα για την Ελλάδα, καθώς η παρουσία του βοήθησε πολύ».

Από την πρακτική σκοπιά, η πίεση πανταχόθεν για τη συμμετοχή του ΔΝΤ ενέχει τον κίνδυνο να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός ανάμεσα στους «σκληρούς» της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, ο οποίος θα καταλήξει σε πρόσθετα μέτρα, κίνδυνο τον οποίο αποκάλυψε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Πέρα από αυτό, όμως, οι χειρισμοί της ευρωζώνης αναδεικνύουν ένα τεράστιο πολιτικό και θεσμικό ζήτημα, το οποίο θα πρέπει να προβληματίσει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Το ΔΝΤ καλείται να συνεχίσει την παρέμβασή του σε μια χώρα της ευρωζώνης παρά το γεγονός ότι το ίδιο το Ταμείο έχει παραδεχτεί ανοιχτά και με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι με δική του ευθύνη έγιναν πολλά και σοβαρά λάθη στο ελληνικό πρόγραμμα.

Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Το ΔΝΤ παρέκαμψε την υποχρέωσή του να απαιτήσει αναδιάρθρωση χρέους το 2010, υποκύπτοντας στις πολιτικές πιέσεις των Ευρωπαίων, συνυπέγραψε ένα μείγμα πολιτικής που βασίστηκε σε υπερβολικά γρήγορη προσαρμογή και υπέρ το δέον στους φόρους με αποτέλεσμα η χώρα μας να βυθιστεί η ύφεση, υπολόγισε με λάθος τρόπο την επίπτωση στην οικονομία (το λάθος του πολλαπλασιαστή), υπερεκτίμησε τα έσοδα από ις ιδιωτικοποιήσεις και έκανε συστηματικά λάθος προβλέψεις για όλα τα βασικά οικονομικά μεγέθη.

Παρά το γεγονός ότι τα λάθη αυτά έχουν διαπιστωθεί από ανεξάρτητους οργανισμούς οργανισμούς και έχουν ομολογηθεί και από στελέχη του ίδιου του ΔΝΤ, ουδείς ενοχλείται, ουδείς μίλησε για τη ζημιά που έγινε στην Ελλάδα εξαιτίας των λαθών και τι θα γίνει για να επανορθωθεί.

Αντίθετα, το σύστημα συνεχίζει να δουλεύει στην ίδια κατεύθυνση.

Εάν υπήρχε έστω ένας ελάχιστος βαθμός λογοδοσίας και δημοκρατικού ελέγχου, οι δανειστές θα είχαν αναθεωρήσει μεγάλο μέρος των πολιτικών και θα είχαν προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα αποζημίωσης της Ελλάδας, έτσι ώστε να αναταχθεί η οικονομία, ενώ θα έπρεπε τα αρμόδια στελέχη να απολυθούν και η πολιτική ηγεσία του οργανισμού να παραιτηθεί.

Δυστυχώς, όμως, κάτι τέτοιο ούτε ως επιστημονική φαντασία δεν συζητείται, καθώς τα λάθη και η οικονομική και κοινωνική καταστροφή στη χώρα μας θεωρούνται ως απολύτως ανεκτές παρενέργειες της διαδικασίας επιβολής της υπερεθνικής οικονομικής εξουσίας.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα οξύτερο λόγω της ένοχης σιωπής της ευρωζώνης, η οποία με την ανανέωση της εμπιστοσύνης της προς το ΔΝΤ και την πρόσκλησή του να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα, παρά τα λάθη και το ένοχο παρελθόν του, επισφραγίζει την παράκαμψη του λεγόμενου «κοινοτικού κεκτημένου», το πακέτο, δηλαδή, των κοινωνικών δικαιωμάτων με τα οποία είχε ταυτιστεί η Ευρώπη -για πόσο ακόμα άραγε;

Ασφαλώς, η πολιτική δεν διεξάγεται συνήθως στη βάση του Δικαίου, αλλά ανάλογα με τους συσχετισμούς και σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη θέση του ΔΝΤ υπέρ της ελάφρυνσης του χρέους έτσι ώστε να αποκομίσει οφέλη από την πλευρά αυτή, αφού από ότι φαίνεται δεν μπορεί να αποκρούσει το διεθνή οργανισμό.

Η λογική είναι ότι, αφού ούτως η άλλως η ευρωζώνη έχει υιοθετήσει πλήρως την νεοφιλελεύθερη πολιτική του ΔΝΤ και την εφαρμόζει σταδιακά σε όλες τις χώρες, η συμμετοχή του τελευταίου θα αναγκάσει την ευρωζώνη να δεχθεί την ελάφρυνση του χρέους.

Μένει να φανεί στο επόμενο διάστημα κατά πόσον είναι εφικτή μια συμφωνία η οποία θα εξασφαλίσει τα λιγότερα δεινά από τη συμμετοχή του ΔΝΤ αποκομίζοντας το μέγιστο δυνατό από τη θετική πλευρά.

Open post

Το «κλειδί» για επενδύσεις (άρθρο)

Το «κλειδί» για επενδύσεις (άρθρο)

του Φώτη Καφαράκη

Μία από τις σημαντικότερες επιπτώσεις της κρίσης στις επιχειρήσεις είναι η δυστοκία στην εξεύρεση κεφαλαίων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τα τελευταία επτά χρόνια τα δάνεια στην περιοχή της Ευρωζώνης έχουν μειωθεί κατά 40%. Σε δεινότερη θέση βρίσκεται όπως είναι φυσικό η Ελλάδα, με τον επιχειρηματικό κόσμο να θεωρεί ως σημαντικότερο πρόβλημα την πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Μία στις τρεις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χώρα μας εκτιμά ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο αγκάθι, την ώρα που στην υπόλοιπη Ευρώπη μόνο το 10% των επιχειρήσεων συμμερίζεται αυτή την αγωνία.

Σημαντικότερα προβλήματα θεωρούνται κατά σειρά, η προσέλκυση πελατών, η εξεύρεση κατάλληλου προσωπικού και η αντιμετώπιση του ανταγωνισμού. Με δεδομένο λοιπόν ότι οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας, οι πρόσφατες ανακοινώσεις της Κομισιόν ανοίγουν ένα –έστω και μικρό- παράθυρο αισιοδοξίας.

Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ενέκρινε εννέα πράξεις του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων (EFSI) -τόσο για έργα υποδομής όσο και για συμφωνίες χρηματοδότησης Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (ΜμΕ) με ενδιάμεσους φορείς- ύψους 897 εκατομμυρίων ευρώ.

Οι πράξεις αυτές αναμένεται να οδηγήσουν σε συνολικές επενδύσεις 2,36 δισ. ευρώ.

Πιο αναλυτικά:
– Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων έχει εγκρίνει έξι έργα (χρηματοδότηση 824 εκατ. ευρώ) που οδηγούν σε συνολικές επενδύσεις ύψους 1,9 δισ. ευρώ.
– Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων έχει εγκρίνει τρεις συμφωνίες χρηματοδότησης ΜμΕ (ποσού 73 εκατ. ευρώ) οι οποίες αναμένεται να οδηγήσουν σε συνολικές επενδύσεις ύψους 462 εκατ. ευρώ. Από τις συμφωνίες αυτές αναμένεται να επωφεληθούν περίπου 1.400 επιχειρήσεις στην Ελλάδα. (για όσους ενδιαφέρονται:)

Χαρακτηριστική περίπτωση, αποτελεί ο όμιλος της Creta Farms.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων χρηματοδοτεί με 15 εκατομμύρια ευρώ την Κρητική εταιρία προκειμένου να αναπτύξει περαιτέρω την τεχνολογία της και να συνεχίσει την εξαγωγική της δραστηριότητα. «Κλειδί» για την ενίσχυση αυτή ήταν η επιμονή της εταιρίας σε καινοτόμες δράσεις, ιδιαίτερα η πατέντα της να «αντικαταστήσει» το ζωικό λίπος με παρθένο ελαιόλαδο στα προϊόντα της, στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Σχεδιάζει δε, να επεκτείνει τη μέθοδο αυτή στα snack foods, κάτι που οδηγεί στην πρόσληψη περίπου 100 υπαλλήλων.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων ενέκρινε συνολική χρηματοδότηση ύψους 27,5 δισ. ευρώ σε 27 κράτη μέλη: τα 19,8 δισ. θα διατεθούν από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΙΒ) σε 151 έργα υποδομής. Τα υπόλοιπα 7,7 δισ. θα διατεθούν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων (ΕΙF) σε 234 συμφωνίες χρηματοδότησης, από τις οποίες αναμένεται να επωφεληθούν περίπου 377.000 ΜμΕ και επιχειρήσεις μεσαίας κεφαλαιοποίησης.

Πρόκειται για την εφαρμογή του λεγόμενου «πακέτου Γιούνκερ».

Σχεδόν δύο χρόνια από την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με το Επενδυτικό Σχέδιο για την Ευρώπη, οι επενδύσεις που αναμενόταν να τεθούν σε εφαρμογή από το Σχέδιο τώρα ανέρχονται σε 154 δισ. ευρώ, το ήμισυ σχεδόν των αρχικά προβλεφθέντων 315 δισ. ευρώ. (για περισσότερα στοιχεία:

Για την ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε, θεωρείται κομβικής σημασίας η ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς είναι η «ραχοκοκαλιά» της. Το 85% των νέων θέσεων εργασίας προέρχονται από αυτές. Και καθώς ο Τραπεζικός τομέας γίνεται όλο και πιο δυσκίνητος στη χορήγηση δανείων, η Κομισιόν αναζητά εναλλακτικούς τρόπους ενίσχυσης των ΜμΕ.

Το COSME (Programme for the Competitiveness of Enterprises and SMEs) είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Όπως μας είπαν πρόσφατα στις Βρυξέλλες στελέχη του Προγράμματος, στόχος είναι η ενίσχυση εταιριών που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τραπεζική δανειοδότηση, καθώς ορισμένες φορές θεωρούνται «υψηλού ρίσκου». Το COSME δεν χρηματοδοτεί απευθείας, αλλά παρέχει στους «διαμεσολαβητές» (τράπεζες ή επενδυτικά κεφάλαια) τις απαραίτητες εγγυήσεις, που μπορεί να φτάσουν έως και το 50% του χορηγούμενου κεφαλαίου. Για του λόγου του αληθές, είχαν δίπλα τους δύο παράγοντες από τη Βουλγαρία. Ο ένας ήταν ιδιοκτήτης εταιρίας που κατασκευάζει ενεργειακές προσόψεις κτιρίων, ο άλλος τραπεζικό στέλεχος.

 

Ο επιχειρηματίας αφηγήθηκε ότι ήθελε να κατασκευάσει ένα μεγάλο έργο αλλά δεν μπορούσε να προμηθευτεί πρώτες ύλες καθώς είχε ήδη πολλά δάνεια και τα ακίνητα της εταιρίας ήταν υποθηκευμένα. Ο τραπεζίτης εξήγησε πώς βοήθησε το COSME, αφού μελέτησε τα οικονομικά δεδομένα της εταιρίας και το στρατηγικό της σχέδιο, έδωσε στην τράπεζα εγγυητική επιστολή ίση με το ήμισυ του δανείου.

Το COSME έχει δύο πυλώνες δράσης

-Το LGF (Loan Guarantee Facility): Μηχανισμός Εγγύησης Δανείων. Χορηγεί εγγυήσεις και αντεγγυήσεις σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (π.χ. εταιρείες εγγυήσεων, τράπεζες, εταιρείες χρηματοδοτικής μίσθωσης), ώστε να μπορούν να παρέχουν στις ΜμΕ μεγαλύτερα δάνεια και χρηματοδοτικές μισθώσεις. Αναμένεται ότι χάρη στο πρόγραμμα COSME, 220.000 έως 330 000 ΜμΕ θα έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτηθούν με κεφάλαια συνολικής αξίας μεταξύ 14 και 21 δισ. ευρώ. Από την Ελλάδα συμμετέχουν η Εθνική Τράπεζα και η Eurobank.

-το EFG (Equity Facility for Growth: Μηχανισμός Κεφαλαιακής Συμμετοχής για την Ανάπτυξη. Παρέχει κεφάλαιο επιχειρηματικού κινδύνου σε μετοχικά αμοιβαία κεφάλαια που επενδύουν σε ΜμΕ κυρίως κατά τα στάδια επέκτασης και ανάπτυξης. Ο μηχανισμός αναμένεται να βοηθήσει από 360 έως 560 εταιρείες να απορροφήσουν επενδύσεις κεφαλαίου, συνολικού ποσού από 2,6 έως 4 δισ. ευρώ. Στην Ελλάδα χρηματοδοτείται με 19 εκατ. ευρώ το Diorama Investments SICAR (

Ο προϋπολογισμός του Προγράμματος για την περίοδο 2014-2020 είναι 2,3 δισ. ευρώ.

Το πρόγραμμα COSME παρέχει υποστήριξη σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις για να μπορέσουν να επωφεληθούν από την ενιαία αγορά της ΕΕ και να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις ευκαιρίες που προσφέρονται από αγορές εκτός ΕΕ.

Καλύπτει τα έξοδα λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Δικτύου Επιχειρήσεων Enterprise Europe Network (ΕΕΝ) που με πάνω από 600 γραφεία σε περισσότερες από 50 χώρες, βοηθά τις ΜμΕ να βρουν εταίρους για την επιχείρηση ή για την τεχνολογία που χρειάζονται να καταλάβουν τη νομοθεσία της ΕΕ και να αποκτήσουν πρόσβαση στη χρηματοδότηση από την ΕΕ. Το COSME χρηματοδοτεί επίσης, διαδικτυακά εργαλεία, όπως την επιχειρηματική πύλη «Η Ευρώπη σου» (Your Europe Business Portal) ή την πύλη για τη διεθνοποίηση των ΜΜΕ (SME Internationalisation Portal), ειδικά σχεδιασμένα για την ανάπτυξη επιχειρήσεων.

Το COSME στηρίζει επίσης την υλοποίηση του σχεδίου δράσης για την επιχειρηματικότητα 2020 μέσω ενός ευρέος φάσματος δραστηριοτήτων, που περιλαμβάνουν κινητικότητα με ανταλλαγές προσωπικού, έρευνα, διάδοση βέλτιστων πρακτικών και πιλοτικά έργα σε τομείς όπως η εκπαίδευση στην επιχειρηματικότητα, η καθοδήγηση ή η ανάπτυξη υπηρεσιών καθοδήγησης και υποστήριξης για νέους και δυνητικούς επιχειρηματίες.

Το πρόγραμμα Erasmus για Νέους Επιχειρηματίες είναι για παράδειγμα, ένα διασυνοριακό πρόγραμμα ανταλλαγών, που σκοπό έχει να βοηθήσει νέους επιχειρηματίες και όσους φιλοδοξούν να γίνουν επιχειρηματίες να αποκτήσουν τις αναγκαίες δεξιότητες για να διευθύνουν και να επεκτείνουν μια επιχείρηση δουλεύοντας κοντά σε έναν έμπειρο επιχειρηματία σε μια άλλη χώρα, για διάστημα από έναν έως έξι μήνες. Χάρη στο πρόγραμμα αυξάνεται η τεχνογνωσία τους και ενθαρρύνεται η διασυνοριακή μεταφορά γνώσης και εμπειρίας μεταξύ των επιχειρηματιών.

Το COSME επικεντρώνεται ιδίως στην ψηφιακή επιχειρηματικότητα για να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να προωθήσουν τον ψηφιακό τους μετασχηματισμό και να επωφεληθούν πλήρως από τις πρωτόγνωρες νέες ευκαιρίες που δημιουργούνται στην ψηφιακή εποχή, ευκαιρίες ζωτικής σημασίας για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξή τους.

(για περισσότερες πληροφορίες:ec.europa.eu/growth/smes/cosme)

Τα ευρωπαϊκά βραβεία 

Οι πιο δυναμικές και ανερχόμενες εταιρίες βραβεύτηκαν στις Βρυξέλλες, στην τέταρτη απονομή των επάθλων για τις καλύτερες μικρές και μεσαίας κεφαλαιοποίησης επιχειρήσεις οι οποίες εξασφάλισαν πρόσβαση στις διεθνείς χρηματαγορές μέσω αρχικών δημόσιων προσφορών.

Στην κατηγορία International Star βραβεύτηκε η Σουηδική Gränges, η οποία ηγείται διεθνώς στα προϊόντα έλασης αλουμινλιου. Πρόσφατα εισήχθη στο Nasdaq.

Στην κατηγορία Rising Star το βραβείο απονεμήθηκε στη Γαλλική εταιρία βιοτεχνολογίας Oncodesign, για τις έρευνές της στον τομέα της αντιμετώπισης σοβαρών ασθενειών.

Στην κατηγορία Star of Innovation βραβεύτηκε η Σουηδική Immunovia, για τη στρατηγική της να αποκρυπτογραφήσει τον πλούτο των πληροφοριών στο αίμα και να το μεταφράσει σε κλινικά χρήσιμα εργαλεία για τη διάγνωση πολύπλοκων ασθενειών.

Τέλος, στην κατηγορία Star of 2016 βραβεύτηκε μια Ιρλανδική εταιρία, η Applegreen, η οποία διαθέτει το μεγαλύτερο δίκτυο πρατηρίων υγρών καυσίμων στη χώρα.

Open post

Ο Τραμπ και ο βάλτος της Ουάσιγκτον (Άρθρο)

Ο Τραμπ και ο  βάλτος της Ουάσιγκτον (Άρθρο)

Άρθρο της Λένας Αργύρη – Ανταποκρίτρια της ΕΡΤ στην Ουάσιγκτον

Έχει γίνει το νέο λατρεμένο σλόγκαν που ακούει κανείς στα αμερικανικά προάστια και την μακρινή επαρχία. Δεν το έχω ακούσει προσωπικά γιατί δεν ζω εκεί. Ούτε τον θυμό και την απογοήτευση αυτών των ανθρώπων συμμερίζομαι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Μάλλον επειδή, όπως λένε φίλοι εδώ στην πρωτεύουσα, όταν βλέπεις κάτι από πολύ κοντά, χάνεις ολόκληρη την εικόνα.

Οι κάτοικοι της περιφέρειας απαιτούν, σαν να έφτασε η ώρα της κρίσης «να καθαρίσει επιτέλους ο βάλτος της Ουάσιγκτον» και οι ιστορικοί εκνευρισμένοι, διευκρινίζουν και πάλι στον υπόλοιπο πλανήτη, ότι «όχι, η αμερικανική πρωτεύουσα δεν χτίστηκε πάνω σε βάλτο.» Το hashtag #draintheswamp στο twitter, έχει γίνει η νέα απολαυστική πλατφόρμα ιδεών και προτάσεων, για το πως μπορεί να συμβεί αυτό.

«Μα πως θα καθαρίσει η Ουάσιγκτον από την διαπλοκή;» αναρωτιούνται οι πάντες «για να γίνει αυτό θα πρέπει να μετακομίσουν όλοι οι κάτοικοί της» σχολιάζει η Washington Post, με σαφώς σαρκαστική διάθεση απέναντι στις λαϊκίστικες εξαγγελίες που κάθε τετραετία κοσμούν τον δημόσιο διάλογο, για να αποσυρθούν διακριτικά, περίπου μετά την ορκωμοσία. Εκεί, γύρω στις 20 Ιανουαρίου.

Δύσκολοι καιροί για όσους ζουν στην πρωτεύουσα του έθνους. Έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο των υπόλοιπων συμπολιτών τους και αποκαλούνται πια απροκάλυπτα ως οι απόλυτοι εκφραστές του λεγόμενου συστήματος και οι πιο αφοσιωμένοι υπηρέτες του κατεστημένου. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε η Washington Post, δύο είναι οι λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουν τους λεγόμενους Washingtonians οι υπόλοιποι Αμερικάνοι. Διεφθαρμένους και αλαζόνες. Κολακευτικό δεν το λες.

Κάποιοι εδώ περνούν στην αντεπίθεση και λένε, ότι απλώς η υπόλοιπη Αμερική θα ήθελε να είναι στην θέση τους αλλά δεν μπορεί. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που γράφει ο John Kelly στην γνωστή στήλη του «John Kelly’s Washington» οτι «ο βάλτος ενός ανθρώπου, είναι ο υδροβιότοπος ενός άλλου.» Και προσθέτει «δεν υπάρχει καμία άλλη πόλη στον κόσμο που οι πολιτικοί ξοδεύουν τόσα πολλά χρήματα και δυνάμεις για να μετακομίσουν και μόλις τα καταφέρουν, λένε οτι θέλουν να την αλλάξουν.» Έχει πράγματι μια αντιφατικότητα εάν το σκεφτείς καλά.

Η αλήθεια είναι οτι αυτό το αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα πολιτικής-επιχειρηματικών συμφερόντων και ενίοτε μιντιακών συγκροτημάτων, έχει τόσο βαθιά τις ρίζες του στην Ουάσιγκτον, που οι προσπάθειες προηγούμενων προέδρων να το αντιμετωπίσουν-αν υποτεθεί βεβαίως ότι ήταν ειλικρινείς- απέβησαν άκαρπες.

Η αποκαλούμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» βρέθηκε στο στόχαστρο και του Μπαράκ Ομπάμα ο οποίος επιχείρησε ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο, θέτοντας τον περίφημο περιορισμό των «δύο ετών». Δηλαδή, την απαγόρευση εργασίας σε εταιρείες λόμπι για δύο χρόνια, αφότου ένα κυβερνητικό στέλεχος έφευγε από το administration. Πριν από τον Ομπάμα ήταν ο Τζωρτζ Μπους με τα ίδια φιλόδοξα σχέδια, ο Μπιλ Κλίντον νωρίτερα και πάει λέγοντας.

Το 1980 ο Ronald Reagan χρησιμοποίησε για πρώτη φορά αυτή την φράση υποσχόμενος οτι θα «καθαρίσει τον βάλτο της γραφειοκρατίας στην Ουάσιγκτον». Είναι μια υπόσχεση που πάντοτε πούλαγε. Αποτελεί κοινό μυστικό, ότι σε αυτή την πόλη «είτε είσαι στους από μέσα, είτε στους απ᾽ έξω». Και κανείς δεν θέλει να βρίσκεται απ᾽ έξω, διότι κάτι τέτοιο αναιρεί επί της ουσίας τον λόγο για τον οποίο επέλεξε να ζει εδώ.

Η άποψη ότι όλοι σε αυτό τον βάλτο είναι αλληλοεξαρτώμενοι και διαπλεκόμενοι μέσω συμφερόντων είναι περίπου αλήθεια, λέει το Bloomberg στο άρθρο «υπερασπίζοντας αυτόν τον βούρκο.» Οι λομπίστες έχουν προνομιακή πρόσβαση στην νομοθετική και εκτελεστική εξουσία για δύο λόγους. Πρώτον επειδή τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπούν χρηματοδοτούν παραδοσιακά μεμονωμένες πολιτικές εκστρατείες αλλά και τα ίδια τα κόμματα. Δεύτερον, λόγω των προσωπικών επαφών που έχουν αναπτύξει, καθώς όλοι έχουν περάσει από τις κυβερνήσεις ως στελέχη, πριν επιλέξουν την μακράν πιο κερδοφόρα ιδιωτική αγορά. Πρόκειται για την λεγόμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» που λέγαμε νωρίτερα, η οποία οδηγεί σε ένα σύστημα στο οποίο όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Και το καθοριστικό στοιχείο είναι, ότι ο ένας γνωρίζει τις αδυναμίες αλλά και τα περισσότερα από τα κρυφά χαρτιά του άλλου.

Ο Jimmy Carter, είναι ένα καλό παράδειγμα προέδρου που εναντιώθηκε στο σύστημα και παρουσίασε την εικόνα του DC outsider, στελεχώνοντας την κυβέρνηση του με την λεγόμενη «μαφία της Τζόρτζια» δηλαδή συντοπίτες του από την εποχή που ήταν κυβερνήτης στην πολιτεία. Κανείς δεν είχε την παραμικρή εμπειρία για το πως δουλεύει το σύστημα, όπως γράφει ο αναλυτής Phillip Wallach στο Brookings, και αυτό φάνηκε πολύ γρήγορα. Ο Κάρτερ επιχείρησε να δώσει την εικόνα οτι δεν θα κάνει business as usual αλλά τελικά το σύστημα τον κατάπιε με ευκολία, όπως καταλήγει το εν λόγω δημοσίευμα με τίτλο «τι μπορεί να διδαχθεί ο Τραμπ από την αποτυχία του Κάρτερ να καθαρίσει τον βάλτο της Ουάσιγκτον.» Οι outsiders δεν είχαν ποτέ τύχη σε αυτή την πόλη, η οποία όπως αναφέρει εύστοχα το Business Insider «είναι μια κλειστή κοινωνία στην οποία αν καταφέρεις και μπεις, βγαίνεις επαγγελματικά κερδισμένος. Αλλά το θέμα είναι να καταφέρεις να μπεις.»

«Διαχρονικά ο Λευκός Οίκος, όλες οι κυβερνητικές υπηρεσίες και τα Υπουργεία βασίζονται σε πρωτοκλασσάτα και ευφυή στελέχη τα οποία διαθέτουν την ικανότητα να παράγουν πολιτική επί 24ώρου βάσεως και να καταστρώνουν ταχύτατα εναλλακτικά σενάρια για οποιοδήποτε θέμα προκύψει» λέει το Bloomberg. Και το Brookings προσθέτει πως ο Τραμπ θα πρέπει εκ των πραγμάτων να βασιστεί σε στελέχη που γνωρίζουν πως γίνεται η δουλειά στην Ουάσιγκτον. Πως δουλεύει το Κογκρέσο; Ποιές ισορροπίες δεν διαταράσσονται ποτέ; Τέτοια περίπτωση είναι ο Reince Priebus» καταλήγει.

Η αποφασιστικότητα πάντως με την οποία ο νέος Πρόεδρος λέει οτι θα καθαρίσει τον βάλτο του Beltway -δηλαδή την Ουάσιγκτον και τα προάστια του Μέριλαντ και της Βιρτζίνια- είναι πράγματι αξιοθαύμαστη. Τα πρώτα δείγματα ωστόσο από την μεταβατική ομάδα του, λένε άλλα. Σαν να ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, σχολιάζουν αναλυτές. Και ο ίδιος όταν ρωτήθηκε στο «60 minutes» γιατί τελικά στελεχώνει την μεταβατική του ομάδα με ανθρώπους τέτοιας κοπής είπε «μα, γιατί μόνο τέτοιοι υπάρχουν στην Ουάσιγκτον.»

Το λεγόμενο ρεπουμπλικανικό κατεστημένο δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τα τελευταία χρόνια, κάτι που αποτυπώθηκε στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο John MacCain και ο Mitt Romney που πλάσαραν εαυτούς ως συνεχιστές της εποχής Μπους, πλήρωσαν το τίμημα. Το ίδιο και η Χίλαρι, που προήλθε από τα σπλάχνα του ίδιου του συστήματος. Ο Τραμπ που πλάσαρε τον εαυτό του ως εχθρό αυτού του συστήματος και εκφραστή του εαυτού του και μόνο, δικαιώθηκε.

Αυτό που λέει τώρα ότι θα κάνει, είναι να απαγορεύσει στους κυβερνητικούς αξιωματούχους για πέντε χρόνια αφότου φύγουν από την κυβέρνηση να εργαστούν ως λομπίστες. Η εξαγγελία αυτή έχει προκαλέσει αναταραχή στους γνωστούς κύκλους της Ουάσιγκτον, αλλά και προβληματισμό στους ορθότερα σκεπτόμενους, διότι είναι γνωστό οτι τα λεγόμενα δυνατά και ικανά στελέχη της πιάτσας δεν θα έχουν πια κανένα απολύτως κίνητρο να απασχοληθούν σε κυβερνητικά πόστα. «Όσο και αν ακούγεται παράδοξο» όπως ανέφερε το Politico «όταν έρχεται η στιγμή της επιλογής ανάμεσα στο χρήμα και την πολιτική εξουσία, ολοένα και λιγότεροι επιλέγουν πια τον πολιτικό θώκο.»

Τα φιλόδοξα σχέδια του Τραμπ να καθαρίσει αυτόν τον βάλτο και να κάνει την διαφορά που δεν κατάφερε κανείς έως σήμερα, εμπεριέχουν τον κίνδυνο, όπως σχολιάζει η Washington Post, να μετατοπίσει τις δραστηριότητες των ομάδων πίεσης από την διαφάνεια στην οποία θεωρητικά βρίσκονται σήμερα, στην σκιά. Και περιγράφει ότι παρόμοιες περιοριστικές ρυθμίσεις εφαρμόστηκαν το 2007 στο πλαίσιο του νόμου Honest Leadership and Open Government. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο. Αντί δηλαδή να μειωθεί ο ρόλος και η επιρροή των ομάδων πίεσης, που ήταν και το ζητούμενο, καταγράφηκε εντυπωσιακή πτώση της αναφοράς των δραστηριοτήτων τους στο Lobbying Disclosure Act του 1995, σύμφωνα με την μελέτη του Tim LaPira «στην σκιά, πως οι λομπίστες οδηγήθηκαν εκεί» την οποία επικαλείται η Washington Post.

Όπως είπε ο πανίσχυρος ηγέτης της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στην Γερουσία Mitch McConnell, όταν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με τα σχέδια του Τραμπ να καθαρίσει τον βάλτο της Ουάσιγκτον «αυτό δεν είναι κάτι που απασχολεί τον μέσο πολίτη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα του.» Η αποστροφή του McConnell, ο οποίος θεωρείται ένας εκ των σημαντικότερων παιχτών στην Ουάσιγκτον και σκληρός εκφραστής του κατεστημένου, μεταφράστηκε από αναλυτές, ως μια ένδειξη των εμποδίων που θα συναντήσει ο Τραμπ στην προσπάθεια του να καθαρίσει τον βάλτο. Αν υποθέσουμε ότι επιχειρεί τελικά να το κάνει. Διότι το πιθανότερο είναι, όπως προβλέπουν έμπειροι αναλυτές εδώ στην Ουάσιγκτον, ότι θα κάνει απλώς οτι έκανε και ο Μπαράκ Ομπάμα. Θα ψεκάσει τον βάλτο.

Open post

Μια μέρα στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Μια μέρα στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Του Βασίλη Βασιλόπουλου

Πρόσφατα είχα την τιμή ως στέλεχος της ΕΡΤ και με την ιδιότητα του επικεφαλής ομάδας ερευνητών του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας του Ερευνητικού Κέντρου Αθηνά του Υπουργείου Παιδείας και του αυστριακού πανεπιστημίου DUK, να δώσω δύο διαλέξεις σε φοιτητές Δημοσιογραφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Ίδρυμα Αντενάουερ και στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου.

Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση των Εκδοτικών Κωδίκων Δεοντολογίας της Ένωσης Εκδοτών Διαδικτύου*, αν και το ενδιαφέρον έχει ξυπνήσει σε κάθε τομέα του οικοσυστήματος μετά τη διαπίστωση ότι οι στρεβλώσεις στα web based media επέτρεψαν την γενικευμένη διακίνηση ψευδών πληροφοριών και τη λογοκλοπή.

Έννοιες όπως fake news, Hoaxes, clickbaiting και plagiarism συνδέθηκαν με απόλυτο και καθοριστικό τρόπο τόσο με τονκίνδυνο απαξίας και την διακινδύνευση της αξιοπιστίας των Μέσων όσο και με τις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ.
Σαφώς και οι συνθήκες παραγωγής στις αίθουσες σύνταξης
αφήνουν περιθώρια να πολλαπλασιάζονται τα λάθη λόγω του ρυθμού παραγωγής περιεχομένου, αλλά και η έλλειψη κανόνων – στη συγκεκριμένη περίπτωση εκδοτικών οδηγιών – επιτρέπει στο ψέμα να κυκλοφορεί στο network σαν μολυσματικός ιός.

Οι έννοιες misinformation και disinformation για τις οποίες όλοι μιλούν με αφορμή το facebook και την εκλογή Trump, είναι στην πραγματικότητα τεκμηριωτικά στοιχεία μιας προπαγάνδας. Κάποιοι, χρησιμοποιώντας την τεχνική της παγίδευσης του χρήστη και αξιοποιώντας τα στοιχεία συμπεριφοράς του στο δίκτυο και δη τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, επιτυγχάνουν να επηρεάζουν αντιλήψεις.
Στην πραγματικότητα, οι αίθουσες σύνταξης και οι δημοσιογράφοι μέσα σε αυτές, δεν έχουν ούτε τις γνώσεις, αλλά ούτε και τον χρόνο να τεκμηριώσουν τις χιλιάδες πληροφορίες που διακινούνται σε χρόνους μερικών miliseconds.
Για να το κάνουν χρειάζονται κανόνες δημοσιογραφικής πρακτικής, δεοντολογία, ειδικά λογισμικά και γνώσεις fact checking και verification.

Με αυτά τα δεδομένα και αφού συζητήθηκαν εκτενώς, απηύθυνα σε 50 φοιτητές δημοσιογραφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο το ερώτημα: Ποια είναι η σημαντικότερη πρόκληση – πρόβλημα στην ψηφιακή δημοσιογραφία σήμερα;

Παραθέτω τις πιο ενδεικτικές απαντήσεις αφού έχουν ομαδοποιηθεί οι παρεμφερείς:

Απόψεις φοιτητών για κρίσιμα ζητήματα Δημοσιογραφίας

Σπύρος: Χρειάζεται εκτενέστερος έλεγχος για την αποφυγή δημοσίευσης ψεύτικων ειδήσεων-hoaxes.

Κωνσταντίνος: Πρέπει να είναι ευδιάκριτος ο διαχωρισμός απόψεων των εκπροσώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της Πολιτικής εκπροσώπησης.

Κώστας: Χρειάζεται ένα εφαρμοσμένο πλαίσιο κωδίκων δεοντολογίας στα διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα.

Άρης: Είναι ανάγκη να γίνεται ειδικότερη συζήτηση μεταξύ δημοσιογράφων και καλεσμένων για κρίσιμα ζητήματα της κοινωνίας σε περιόδους κρίσης.

Χάρης: Να γίνεται αυστηρή παράθεση των δεδομένων και των συζητήσεων χωρίς σχολιασμούς και παρεμβάσεις.

Κωνσταντίνος: Πρέπει να εξαλειφθεί το φαινόμενο των «κομματικών» δημοσιογράφων.

Χάρης: Να σταματήσουν οι νέοι δημοσιογράφοι να φοβούνται πως εφόσον εφαρμόσουν τους κώδικες δεοντολογίας και προσωπικής ηθικής θα αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο της απόλυσης.

Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Απόψεις πλειοψηφίας:

  • Να σταματήσει η εκμετάλλευση της άμισθης εργασίας.

  • Χρειάζεται απόλυτη αποφυγή άσκησης της δημοσιογραφίας λογοκλοπής “copy/paste”.

  • Αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στης προσωπικές αξίες και τήρηση των αξιών αυτών.

Όπως εξήγησαν, η διαχείριση των θεματικών της πολιτικής, του προσφυγικού και οι συνθήκες εργασίας παραμένουν ψηλά στα ενδιαφέροντά τους.

Αξιοσημείωτη η παρατήρηση του ακαδημαϊκού τους δασκάλου Σταύρου Καπερώνη:

Να σταματήσει η αναγωγή θεμάτων στην κορυφή της «ατζέντας» και στην συνέχεια η παντελής αδιαφορία για την εξέλιξη και τις συνέπειες του ζητήματος.

 

*Η παρουσίαση των Κωδίκων Δεοντολογίας της ΕΝΕΔ θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 29 Νοεμβρίου στο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Μέσων

Open post

Γιατί η Ιταλία θα μπορούσε να βγει από το ευρώ

Γιατί η Ιταλία θα μπορούσε να βγει από το ευρώ

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Αν θέλει κάποιος να καταλάβει τον πραγματικό λόγο που στην Ιταλία η υποστήριξη στο ευρώ βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε ένα μικρό πινακάκι, που δείχνει πως η εισαγωγή του ευρώ κατέστρεψε την βιομηχανική παραγωγή της χώρας.

Η ιταλική βιομηχανία έχασε έδαφος και μάλιστα σημαντικό από τη στιγμή που «κλειδώθηκε» στην ίδια ισοτιμία με την ανταγωνιστικότερη γερμανική.

Η βιομηχανική παραγωγή στην Ιταλία από το 2000 μέχρι το 2015 υποχώρησε κατά 21%, στη Γαλλία 12%, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 25%, όπως φαίνεται και στο σχετικό πίνακα.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 2000 – 2015
ΓΕΡΜΑΝΙΑ +25%
ΕΥΡΩΖΩΝΗ +4%
ΓΑΛΛΙΑ -12%
ΙΤΑΛΙΑ -21%
Πηγή: ΟΟΣΑ Βασικοί Οικονομικοί Δείκτες

 

Πριν την εισαγωγή του ευρώ, οι διαφορές μεταξύ των χωρών αντισταθμίζονταν με τις νομισματικές υποτιμήσεις και η βιομηχανική παραγωγή εξελισσόταν με παρόμοιους ρυθμούς. Η λιρέτα έχανε έδαφος έναντι του μάρκου και η βιομηχανική παραγωγή της Ιταλίας είχε αντίστοιχο ρυθμό ανάπτυξης με της Γερμανίας.

Η ισορροπία διαταράχτηκε με την εισαγωγή του ευρώ, ενώ το χάσμα μεγάλωσε μετά την κρίση, λόγω της διαχείρισης η οποία αντικειμενικά ευνόησε τη Γερμανία.

Το πολιτικό αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι λιγότεροι από τους μισούς Ιταλούς υποστηρίζουν το ευρώ και δεν αποκλείεται να υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις που θα ενισχύσουν το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο είχε υποστηρίξει την έξοδο από το ευρώ, εάν ο πρωθυπουργός Μάριο Ρέντσι χάσει το δημοψήφισμα που διεξάγεται το Δεκέμβριο.

Οι Ιταλοί έχασαν από το ευρώ και αντιδρούν, πολύ περισσότερο που η χώρα τους διαθέτει ιστορία πολύ επιτυχημένων εξαγωγικών επιδόσεων, είτε πρόκειται για βαριά βιομηχανία είτε για μόδα.

Η Ιταλία διαθέτει μια πολύ σημαντική βιομηχανική υποδομή και τεχνογνωσία, η οποία «πνίγεται» στο ευρώ που είναι πολύ ακριβό για τα ιταλικά δεδομένα, ενώ, αντιστρόφως, για τη Γερμανία το κοινό νόμισμα είναι φθηνότερο από ό,τι θα ήταν ένα εθνικό νόμισμα όπως το μάρκο.

Η έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ είναι πλέον ένα ενδεχόμενο που στοιχειώνει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, καθώς ο κόμπος φτάνει στο χτένι σε μια περίοδο που η απογοήτευση από το ευρώ συμπίπτει με ένα κλίμα γενικότερης αντίδρασης της μεσαίας τάξης στην παγκοσμιοποίηση η οποία καταγράφηκε με το Brexit και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ.

Βέβαια, ακόμα κι αν η επιστροφή στη λιρέτα μπορεί να συνδυάζεται με κάποια πλεονεκτήματα για μια χώρα όπως η Ιταλία, το γεγονός είναι ότι ένα τέτοιο βήμα έχει τεράστια κόστη μετάβασης και απροσδιόριστες συνέπειες σε πολλούς τομείς.

Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία κατά την οποία η αβεβαιότητα διαρκώς ανεβαίνει και εκδηλώνονται όλο και περισσότερες γεωπολιτικές αντιθέσεις και συγκρούσεις, ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα μπορούσε να επιφέρει το ξήλωμα του ευρώ.

Είναι όμως ακριβώς σε ταραγμένους καιρούς που ο κόσμος πιέζεται και αναζητώντας διεξόδους καταφεύγει σε ακραίες λύσεις, παρά τα μεγάλα ρίσκα.

Open post

Nτόναλντ κάτσε καλά… (‘Αρθρο)

Nτόναλντ κάτσε καλά… (‘Αρθρο)

Του Νίκου Αγγελίδη

Η κόντρα συνεχίζεται και είναι σκληρότερη από ποτέ. Η ηγεσία του ρεπουμπλικανικού κόμματος προσπαθεί να επιβάλει τις γραμμές της στο νέο πρόεδρο και ο Donald Trump επιχειρεί να κρατήσει ψηλά το προφίλ του αντιστεκόμενος.

Αυτή η κολόνια δεν είναι φρέσκια, κρατάει καιρό, από την εποχή της έντονης προεκλογικής εκστρατείας. Τότε που τα σκαλοπάτια έμοιαζαν ατελείωτα για τον υποψήφιο πρόεδρο στην προσπάθεια του ν’ ανέβει στον Λευκό Οίκο.

Είναι αλήθεια ότι η σκληροπυρηνική ηγεσία των Ρεπουμπλικανών δεν είδε ποτέ με καλό μάτι τον Trump. Δεν είναι δικός τους άνθρωπος, δεν προέρχεται από τις τάξεις των «κόκκινων» της αμερικανικής πολιτικής σκηνής.

Επώνυμα στελέχη του κόμματος όχι μόνο αντιτάχθηκαν στην υποψηφιότητα Trump, αλλά και δεν πανηγύρισαν με την εκλογή του. Και ας κέρδισε την εξουσία το κόμμα τους.

Αλήθεια ποιος είναι ο νικητής; Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ή ο Donald Trump. Είναι ένας γρίφος δισεπίλυτος, τον οποίο οι πολιτικοί αναλυτές θα προσπαθήσουν να αποκωδικοποιήσουν στην πορεία. Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Η αγωνία είναι ποιος θα πάρει ουσιαστικά το πάνω χέρι.

Μέχρι σήμερα η μάχη είναι σκληρή… Από την μια ο Trump προσπαθεί να περάσει εαυτόν ως την ηγετική πολιτική μορφή, από την άλλη τα γρανάζια του κόμματος θέλουν να ελέγξουν την κατάσταση… «Ντόναλτ κάτσε καλά» φαίνεται σα να του λένε.

H κόντρα κορυφώνεται

Το ζητούμενο στην όλη ιστορία είναι ποιος θα επικρατήσει σε αυτή την χρονική περίοδο. Είναι αναμφίβολα η κρισιμότερη, η σημαντικότερη.

Η μάχη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με αντικείμενο τις διάφορες προτάσεις για την ανάληψη εξουσιών στη νέα κυβέρνηση.

Επιλογή Trump γράφουν τα media για τη μια ή την άλλη πρόταση. Είναι όμως έτσι; Μπορούμε να ξέρουμε τι αλήθεια γίνεται στο παρασκήνιο, τι παιχνίδια παίζονται κάτω από το τραπέζι;

Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

Οι επιλογές της τριπλέτας Jeff Sessions, Mike Pompeo και Michael Flynn φέρουν αναμφίβολα την σφραγίδα του Trump. Είναι επιλογές που επικρίθηκαν για τον άλφα ή βήτα λόγω από την πλειοψηφία των αμερικανικών media.

To CBS μίλησε για απότομη στροφή προς τα δεξιά, ενώ οι New York Times έγραψαν για την επιλογή του Flynn «επέλεξε τον πιο άσχημο…»

Όλοι σχεδόν μιλούν για ξεπλήρωμα του χρέους από την πλευρά του νεοεκλεγμένου προέδρου προς εκείνους που τον στήριξαν με κάθε τρόπο.

Και η ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος τι κάνει για όλα αυτά; Μη νομίζετε ότι στέκεται απαθής. Έχει και το μαχαίρι έχει και το καρπούζι. Και τα δυο σώματα του Κογκρέσου απολαμβάνουν τον απόλυτο έλεγχο του κόμματος. Στην Βουλή με ιδιαίτερη άνεση, και στη Γερουσία με επίσης καλή για τα δεδομένα πλειοψηφία.

Επίδειξη ισχύος με τις πρώτες επιλογές

Ο Trump στα πρώτα βήματα επίδειξης ισχύος, επέλεξε τους εξής συνεργάτες:

1) Τον Reince Priebus, πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής του κόμματος, ως επικεφαλής του Λευκού Οίκου, το δεξί του χέρι δηλαδή. Ο 44χρονος πολιτικός από το Wisconsin, στήριξε θερμά τον Trump και επιβραβεύτηκε με αυτό τον τρόπο, γεγονός που δεν πολυάρεσε στην ηγεσία του κόμματος.

2) Τον Steve Bannon, ως επικεφαλής του στρατηγικού σχεδιασμού και κορυφαίο σύμβουλο του. Πρόκειται για 62χρονο ακροδεξιό, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs και από τους βασικούς σχεδιαστές της προεκλογικής εκστρατείας του Trump από τον Αύγουστο. Ήδη η εβραϊκή κοινότητα και το Δημοκρατικό κόμμα ζήτησαν την απόσυρση της επιλογής αυτής.

3) Τον Γερουσιαστή Jeff Sessions, ως Γενικό Εισαγγελέα. Ο Γερουσιαστής της Alabama ήταν ο πρώτος που βγήκε ανοικτά υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα Trump στις εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία. Η συγκεκριμένη επιλογή ίσως βρει νομικά κωλύματα γιατί την εποχή που ο Sessions ήταν Εισαγγελέας της Alabama είχε κατηγορηθεί για σκάνδαλα.

4) Τον Michael Flynn, ως Υπεύθυνος Εθνικής Ασφάλειας. Διαβάστε εδώ άρθρο, για την συγκεκριμένη επιλογή και τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό

5) Tον Mike Pompeo, ως Διευθυντή της CIA. Εδώ υπάρχει διφορούμενη άποψη σε ότι αφορά στην πρωτοβουλία της επιλογής αυτής… Άλλοι λένε ότι ήταν του Donald Trump, άλλοι ότι ήρθε συστημένος από το κόμμα. Δεν υπήρξε ποτέ στενός συνεργάτης του Trump.

Ta μόνα διαπιστευτήρια του μέλους του Κογκρέσου από το Kansas, είναι οι ευθείες επιθέσεις που εξαπέλυσε στην προεκλογική περίοδο στην Hillary Clinton για τους χειρισμούς της στην Λιβύη, τα περιβόητα emails και μια σειρά άλλων θεμάτων που διαχειρίστηκε η πρώην πρώτη κυρία ως ηγέτιδα του State Department

Αυτές οι επιλογές είναι η αρχή μιας νέας και σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσας σελίδας στην αμερικανική πολιτική… Η συνέχεια θα αποτελέσει το δεύτερο μέρος μιας σκληρής μάχης… Ονόματα όπως αυτό του ακροδεξιού Newt Gingrich και του επίσης σκληροπυρηνικού Mitt Romney, σίγουρα δεν είναι επιλογές του Trump.

Η μάχη αναμένεται να κορυφωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες. Μην ξεχνάτε πως το κόμμα, έχει τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής κατάστασης. Άρα θα πρέπει να υπάρξει μια άτυπη συναίνεση. Λέτε να είναι αυτό που βλέπουμε ήδη; Ή θα ζήσουμε στιγμές πρωτόγνωρες με την κόντρα εξουσίας σε ένα κόμμα που κρατάει τα κλειδιά της εξουσίας στα χέρια του και ουσιαστικά δεν απειλείται παρά μόνο από την εσωτερική του ενότητα;

Open post

Η μάχη του Standing Rock

Η μάχη του Standing Rock

«Eδώ, σε αυτούς τους λόφους είναι θαμμένος ο γιος μου. Θυμηθείτε με, θυμηθείτε το πρόσωπό μου. Θα στέκομαι εκεί, όρθια», έλεγε τον περασμένο Απρίλιο η Λαντόνα Άλαρντ, από τη φυλή των Σιου στη Βόρεια Ντακότα. Πολύ σύντομα άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες σκηνές κοντά στο καταφύγιο του Standing Rock. Εκατοντάδες άνθρωποι, αυτόχθονες και αλληλέγγυοι, άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή. Οι καταυλισμοί μεγάλωναν. «Σταματήστε τον αγωγό πετρελαίου», ήταν το σύνθημα.  Αλλά σύντομα, η υπόθεση πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις. Όχι μόνο για τις εκατοντάδες συλλήψεις και την αντιμετώπιση των διαδηλωτών. Όχι μόνο για την έρευνα που έχει αρχίσει ο ΟΗΕ. Όχι μόνο επειδή έφερε εκεί γνωστά πρόσωπα, όπως ο Τζέσε Τζάκσον, η Σούζαν Σαράντον και ο Μαρκ Ράφαλο. Όχι μόνο επειδή έγινε τραγούδι από τον Νιλ Γιανγκ. Αλλά επειδή αυτή η υπόθεση φέρνει ξανά μπροστά το παρελθόν. Την ιστορία. Τη διαμάχη για το περιβάλλον. Και την ανισότητα.

της Μάχης Μαργαρίτη

«Μη χτυπήσετε με βέλη και τόξα», φώναξε από τον τηλεβόα ένας αξιωματικός της αστυνομίας στους διαδηλωτές, μια από τις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου. «Όλοι γελάσαμε», λέει η Γιοχάνα-«Ιερό Πρόσωπο Ελαφιού», μια γηγενής 63 χρόνων που διαδήλωνε εκείνη τη μέρα, και, όπως λέει, δεν ξέρει να χρησιμοποιεί το τόξο ούτε σαν παιδικό παιχνίδι. Αλλά τα λόγια των αστυνομικών, πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια ακόμη «ένδειξη μιας

Ο καταυλισμός «Ιερός Βράχος» κοντά στο Κάνον Μπολ, Αύγουστος 2016-φωτογραφία, Τόνι Γουέμπστερ-flickr

Μια ιστορική στιγμή

Από τον περασμένο Απρίλιο, το Κάνον Μπολ, η μικρή πόλη στη Βόρεια Ντακότα, έχει γίνει «σπίτι» για ένα πλήθος ανθρώπων. Ακτιβιστές για το περιβάλλον, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των αυτόχθονων, «ηλικιωμένοι που προσεύχονται, γονείς των προαστίων που έσυραν τα παιδιά τους μακριά από τα βιντεοπαιχνίδια».

Αλλά, αυτή που θεωρείται μοναδική στιγμή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η συνάντηση αυτόχθονων αμερικανών από 300 φυλές της χώρας, σε μια συλλογική προσπάθεια διεκδίκησης.

Ο αγωγός

Η φυλή των Σιου του Standing Rock έχει αντιταχθεί στο έργο από το 2014, οπότε προτάθηκε. Ο αγωγός Dakota Access θα μεταφέρει πετρέλαιο από το δυτικό τμήμα της Βόρειας Ντακότας στο Ιλινόι, όπου θα καταλήγει σε διυλιστήρια και άλλα δίκτυα.

Ο αγωγός σχεδιάζεται να μεταφέρει πετρέλαιο περνώντας από τέσσερις πολιτείες. Κοντά στον ποταμό Μιζούρι προβλέπεται να μπει το τελευταίο κομμάτι του. Αλλά αυτό το σημείο βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των δύο χιλιομέτρων, βόρεια από το καταφύγιο των Σιου του Standing Rock.

«Ποινή θανάτου», αποκαλούν τον αγωγό αυτοί που βρίσκονται «στην πρώτη γραμμή της μάχης».

Οι φόβοι της φυλής των Σιου

Δύο βασικές ενστάσεις έχουν οι αυτόχθονες αμερικανοί, έγραφε πριν από λίγες μέρες η Washington Post. Η μία, ότι περνά από ιερούς τους χώρους. Και πράγματι, ειδικοί από κορυφαία μουσεία όλης της χώρας έχουν επισημάνει ότι στην περιοχή υπάρχουν τάφοι και χειροτεχνήματα αρχαιολογικής αξίας. Αλλά φοβούνται ακόμη, ότι αν υπάρξει διαρροή από τον αγωγό, θα μπορούσε να μολύνει τον ποταμό Μιζούρι, από τον οποίο πίνουν νερό οι Σιου. Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει σοβαρές διαρροές από αγωγούς σε ποτάμια στη Μοντάνα και το Μίσιγκαν.

Το καταφύγιο του «Όρθιου Βράχου»-Standing Rock, οριοθετήθηκε από το Κογκρέσο το 1889. Με άλλες συνθήκες είχαν δοθεί σε φυλές γηγενών και άλλες περιοχές αυτονομίας στη Βόρεια και Νότια Ντακότα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι τους ανήκει πολύ περισσότερη γη.

«Μπορώ ειλικρινά  να σας πω ότι αυτή τη γη την πήραν από εμάς. Αυτή η κυβέρνηση τιμά τις συνθήκες σαν ιερά δισκοπότηρα, αλλά όταν αφορούν τη δική μας πατρογονική γη, βρίσκουν τρόπους να τις παραβιάσουν», λέει στην εφημερίδα ο αρχηγός των Σιου του Standing Rock, Ντέιβιντ Αρσαμπόλτ.

Τα ατυχήματα στους αγωγούς

Η κατασκευάστρια εταιρία λέει ότι με το έργο, εκατομμύρια δολάρια θα φτάσουν στις τοπικές οικονομίες, και θα δημιουργηθούν 8 ως 12 χιλιάδες θέσεις εργασίας -αν και πολύ λιγότερες θα είναι οι μόνιμες θέσεις για το μέλλον, όπως σημείωναν τον περασμένο Αύγουστο οι New York Times. Εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο υποστηρίζουν ότι είναι ασφαλέστερο να μεταφέρεται πετρέλαιο και φυσικό αέριο μέσω υπόγειων αγωγών, παρά με τρένα ή φορτηγά.

Αν σημειωθεί διαρροή ή έκρηξη στον αγωγό, όμως, έγραφε το Business Insider στις αρχές Νοεμβρίου, ο αντίκτυπος μπορεί να είναι καταστροφικός. Και διαρροές, πράγματι, γίνονται. Από το 1995, πάνω από 2.000 ατυχήματα έχουν σημειωθεί σε αγωγούς πετρελαίου, προκαλώντας ζημιές 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ιδιοκτησίες. Από το 2013 ως το 2015, κατά μέσο όρο 121 ατυχήματα συμβαίνουν κάθε χρόνο.

Κάποιες φορές οι διαρροές είναι μικρές, και κάποιες φορές είναι καταστροφικές. Το 2013, ένας αγωγός στη βόρεια Ντακότα έσπασε, και πάνω από 3.000.000 λίτρα πετρελαίου διέρρευσαν σε φάρμα. Το 2010, ανάλογη ποσότητα πετρελαίου κατέληξε στα νερά ποταμού στο Μίσιγκαν, προκαλώντας μια επιχείρηση απορρύπανσης που κράτησε χρόνια, με κόστος άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Στιγμιότυπο από διαδήλωση εναντίον του αγωγού στις 27 Οκτωβρίου

Η αντιμετώπιση των διαδηλωτών

Καθώς οι διαδηλωτές γίνονταν όλο και περισσότεροι και οι καταυλισμοί πλήθαιναν, η αντιμετώπισή τους άρχισε και αυτή να αλλάζει.

Οι πρώτες συγκρούσεις ξέσπασαν τον Αύγουστο. Την τελευταία μέρα του καλοκαιριού, συνελήφθη ο αυτόχθονας ακτιβιστής γνωστός ως «Happy», αφού έμεινε αλυσοδεμένος σε εξοπλισμό του αγωγού για έξι ώρες.

Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί στη διάρκεια των διαδηλώσεων. Αρχηγοί φυλών μιλούν για υπερβολική χρήση βίας εναντίον των διαδηλωτών, παράνομες συλλήψεις και κακομεταχείριση μέσα στις φυλακές, κάνοντας τον ΟΗΕ να ερευνά πιθανή κατάχρηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η Έιμι Γκούντμαν, βραβευμένη δημοσιογράφος του Democracy Now, κινηματογραφούσε φρουρούς στην περιοχή του αγωγού να χρησιμοποιούν σκύλους και σπρέι πιπεριού εναντίον των διαδηλωτών. Οι αρχές εξέδωσαν ένταλμα σύλληψής της, κατηγορώντας τη ότι συμμετείχε σε «ταραχές», κατηγορία που θα μπορούσε να την οδηγήσει στη φυλακή για μήνες. Το δικαστήριο απέρριψε τις κατηγορίες εναντίον της. Το ρεπορτάζ έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου. Οι εικόνες των σκύλων έγιναν viral, με 14 εκατομμύρια «χτυπήματα» στο facebook, κάνοντας μεγάλα δίκτυα των ΗΠΑ να καλύψουν το θέμα.

Η περίπτωση μιας αλληλέγγυας

Η Σίνθια Γουέστ δούλευε σε ένα μπαρ στην Ουάσινγκτον. Όταν άκουσε τι συμβαίνει, παραιτήθηκε, πήρε το παλιό της βαν, μια σκηνή και ζεστά ρούχα, και στις 7 Οκτωβρίου αναχώρησε για το Standing Rock. «Ήρθα εδώ επειδή έχω πολύ έντονα αισθήματα για το μέλλον της χώρας μας», είπε στην Washington Post τηλεφωνικά. «Έχουμε μεγάλες εταιρίες να βγάζουν τόνους χρημάτων εκμεταλλευόμενες φυσικούς πόρους και θέτοντας σε κίνδυνο φυσικούς πόρους όπως το νερό».

Μία εβδομάδα μετά την άφιξή της, αστυνομικοί από 8 πολιτείες έφτασαν στην περιοχή. Δακρυγόνα, σφαίρες από καουτσούκ και συσκευές ήχου χρησιμοποιήθηκαν για να απομακρύνουν τους διαδηλωτές που μπλόκαραν τον δρόμο και τη διαδρομή του αγωγού.

Η Γουέστ ήταν ανάμεσα στους 140 που συνελήφθησαν. Πέρασε το πρώτο μέρος του απογεύματος με τα χέρια της δεμένα πίσω από την πλάτη της με πλαστικό, σε ένα γεμάτο κλουβί στο γκαράζ της φυλακής της κομητείας Κάουντι, με 32 άλλες γυναίκες, χωρίς χώρο να καθίσει. Η εκπρόσωπος της υπηρεσίας είπε ότι τα κλουβιά ήταν απαραίτητα επειδή το κέντρο δεν είχε χώρο για περισσότερα από 42 άτομα. Στη συνέχεια, τους έβαλαν σε ένα λεωφορείο για μια τετράωρη διαδρομή ως το Φάργκο, όπου κοιμήθηκαν σε κανονικά κελιά. Την επόμενη μέρα, η Γουέστ λέει ότι της είπαν να γδυθεί και να βάλει στολή φυλακής. Της απήγγειλαν κατηγορίες, και η δίκη της θα γίνει στις 5 Δεκεμβρίου.

Αν η αστυνομία σκόπευε να φοβίσει τους διαδηλωτές, το σχέδιό της δεν είχε και μεγάλη επιτυχία.

Οι ανυποχώρητοι διαδηλωτές και ο «κυβερνο-πόλεμος»

Παρά τις συλλήψεις πάνω από 120 ατόμων στις 22 Οκτωβρίου, οι ακτιβιστές έστησαν και νέους καταυλισμούς στα εργοτάξια, όχι μακριά από το ποτάμι.

Στη φυλακή οδηγήθηκαν ηλικιωμένες γυναίκες και νέοι ακτιβιστές. Πολλοί μίλησαν για βάναυση και απάνθρωπη συμπεριφορά πίσω από τα κάγκελα και για κράτησή τους σε κλουβιά, έγραφε στο τέλος Οκτωβρίου ο Guardian, σε ένα άρθρο συνοδευόμενο από φωτογραφικό υλικό από το Κέντρο Κράτησης της Κομητείας Μόρτον.

Η Κάντι Μόσετ, 37 χρόνων, λέει, «η κυβέρνηση επιτρέπει στην αστυνομία να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτική δύναμη για να προστατεύσει μια πετρελαϊκή εταιρία. Όλο αυτό άρχισε για την προστασία του νερού, αλλά τώρα έχει γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο».

Την τελευταία Δευτέρα του Οκτωβρίου μέσω του facebook κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι η αστυνομική υπηρεσία της επαρχίας Μόρτον το χρησιμοποιούσε για να εντοπίσει άτομα που βρίσκονταν στον καταυλισμό διαμαρτυρίας. Μέσα σε λίγες ώρες, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι είχαν μπει στη σελίδα του Standing Rock στο facebook για να προκαλέσουν σύγχυση στις αρχές -οι οποίες αρνούνται τις κατηγορίες.

Ο ποταμός-πηγή ζωής για τους Σιου

«Η αρχική διαδρομή περνούσε κοντά από το Μπίσμαρκ, μια κοινότητα που αποτελείται κατά 90% από λευκούς. Αποφάσισαν να μην πάρουν αυτή τη διαδρομή, επειδή δε θέλουν να έχουν τον αγωγό δίπλα στο δικό τους νερό. Το ίδιο λέμε και εμείς, αλλά εμείς δε μετράμε», εξηγεί στο βίντεο Mni Wiconi: The Standing at Standing Rock, η Τζόντι Γκιλιέτ, πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου για ζητήματα των Αυτόχθονων Αμερικανών.

Έρευνα του 2010 από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Γουόρτσεστερ, που ασχολήθηκε με τις συνέπειες τριών μεγάλων διαρροών πετρελαίου, ανακάλυψε αυξημένα περιστατικά καρκίνου και πεπτικών προβλημάτων σε ανθρώπους που είτε είχαν προσλάβει πετρέλαιο άμεσα -μέσω του πόσιμου νερού είτε έμμεσα -καταναλώνοντας το κρέας που είχε εκτεθεί στο πετρέλαιο. Δερματικά προβλήματα παρουσιάστηκαν σε ανθρώπους που είχαν χρησιμοποιήσει το νερό για μπάνιο ή για πλύσιμο ρούχων.

«Ο ποταμός Μιζούρι είναι η μοναδική πηγή νερού της φυλής. Αν υπάρξει διαρροή, θα γίνει στο ποτάμι. Οπότε, η νομική θέση της φυλής -ότι δεν τους συμβουλεύτηκαν επαρκώς, ότι εδώ υπάρχουν πιθανά ζητήματα με το νερό- τα νομικά τους επιχειρήματα είναι ισχυρά», λέει ο Ντεβασρί Σάχα, από το Brookings Institution στο Business Insider.

Το νερό, και η ιστορία

«Είναι η ώρα να μετακινηθεί ο αγωγός στο Standing Rock», ήταν ο τίτλος άρθρου που υπέγραφε στις 3 Νοεμβρίου η συντακτική ομάδα της αμερικανικής εφημερίδας New York Times. Οι φυλές του Standing Rock, έλεγε το άρθρο, δεν είναι οι πρώτοι αυτόχθονες αμερικανοί που πληρώνουν το τίμημα της επιθυμίας των λευκών να απομακρύνουν τους περιβαλλοντικούς κινδύνους από τους ίδιους και τις δικές τους βρύσες.

Τον Σεπτέμβριο, ο Μπαράκ Ομπάμα κάλεσε το Σώμα Μηχανικών του Αμερικανικού Στρατού να αναζητήσει νέα διαδρομή. Και ζήτησε να «παγώσουν» τα έργα. Λίγο πριν από τις εκλογές στη χώρα. «Too little, too late»-«πολύ λίγο, πολύ αργά», όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικανοί;

«Θέλουμε να καταλάβουν ότι αυτό αφορά το νερό των εγγονιών μας», λέει ο 30χρονοςΤζέισον Χόπσον, από τη φυλή Μουσκόγκι Κρικ. Και η Λαντόνα Άλαρντ, που διαδηλώνει περιφρουρώντας τον τάφο του γιου της, μιλά για την ιστορία, και εξηγεί τι είναι αυτό για το οποίο αγωνίζεται. «Ζούμε με ένα τραύμα. Θυμάμαι μια ζωή να με ρωτάνε ‘τι θέλετε εσείς οι αυτόχθονες;’. Θέλουμε το δικαίωμα να μας αφήσουν να ζήσουμε μόνοι μας».

Ο Neil Young έγραψε το «Indian Givers», ένα τραγούδι για την ιστορία αυτή. Για να τη διηγηθεί με τον τρόπο που, μερικές φορές, μόνο η μουσική ξέρει. «Υπάρχει μια μάχη που μαίνεται στην ιερή γη-Οι αδελφοί και οι αδελφές μας πρέπει να πάρουν θέση-Ενάντια σε μας τώρα, για όλα όσα έχουμε κάνει-Είδα τον Happy δεμένο στη μεγάλη μηχανή-Έπρεπε να τον αποκόψουν και ξέρετε τι σημαίνει αυτό-Τότε ήταν που ο Happy πήγε στη φυλακή-Πίσω από το Μεγάλο Χρήμα, ποτέ δεν υπάρχει δικαιοσύνη».

 

πηγές: Guardian, New York Times, Washington Post, Business Insider, Deutsche Welle, The Atlantic, Rolling Stone

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Posts navigation

1 2 3 8 9 10 11 12 13
Scroll to top