Open post

Τι σημαίνει το αποτέλεσμα στη Γερμανία για Ευρώπη και Ελλάδα (άρθρο)

Τι σημαίνει το αποτέλεσμα στη Γερμανία για Ευρώπη και Ελλάδα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Οι Γερμανοί εκλογείς έκαναν μια σημαντική στροφή προς τα δεξιά, βάζοντας την άκρα δεξιά στη Βουλή για πρώτη φορά μετά το 1949, για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με τα εσωτερικά τους ζητήματα, αλλά οι συνέπειες αγγίζουν όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα την Ελλάδα.

Όπως όλα δείχνουν, η κυβέρνηση θα σχηματιστεί με συνεργασία των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), των Φιλελεύθερων (Ελεύθεροι Δημοκράτες – FDP) και των Πρασίνων, αφού οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν και πάλι με την Άνγκελα Μέρκελ.

Το κόμμα του Μάρτιν Σουλτς πλήρωσε ακριβά τη συγκυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες από το 2013 και έχει καταλάβει ότι μόνο η αντιπολίτευση μπορεί να τους διασώσει πολιτικά, παρόλο που η Άνγκελα Μέρκελ θα προτιμούσε τη συνεργασία μαζί τους.

Επιπλέον, εάν σχηματιζόταν και πάλι ο “μεγάλος συνασπισμός” τότε η Ακροδεξιά, το κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) που ήρθε τρίτο, θα βρισκόταν στη θέση της αξιωματική ςαντιπολίτευσης και κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για το γερμανικό κατεστημένο.

Επομένως, “τα κουκιά” βγάζουν μόνο το λεγόμενο “συνασπισμό Τζαμάικα”, ονομασία που προκύπτει από τα χρώματα των τριών κομμάτων τα οποία συνυπάρχουν στη σημαία της μικρής αυτής χώρας της Καραϊβικής: Μαύρο για τους Χριστιανοδημοκράτες, κίτρινο για τους Φιελελεύθερους και Πράσινο για τους “Πράσινους”.
Μια πρώτη πρόβλεψη που φαίνεται ότι θα επιβεβαιωθεί είναι ότι οι διεργασίες σχηματισμού κυβέρνησης θα καθυστερήσουν. Ήδη προεκλογικά ο ηγέτης των Φιελελεύθερων Κρίστιαν Λίντνερ είχε εξηγήσει ότι δεν ήθελε τη συνεργασία με τους Πράσινους, γιατί τους χωρίζει μεγάλη απόσταση σε θέματα όπως το μεταναστευτικό και οι πολιτικές ενέργειας. Είναι λογικό επομένως ότι οι διαπραγματεύσεις για το κυβερνητικό πρόγραμμα θα είναι δύσκολες και χρονοβόρες, αφού για τους Γερμανούς το πρόγραμμα που συμφωνείται είναι “ιερό” και τηρείται μέχρι κεραίας.

Η καθυστέρηση ρίχνει πίσω τις διεργασίες για την αναμόρφωση της ευρωζώνης, οι οποίες περιμένουν τη νέα γερμανική κυβέρνηση για να ξεκινήσουν.

Αλλά και επί της ουσίας, οι διαπραγματεύσεις για τη νέα ευρωζώνη θα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκες, αφού είναι βέβαιο ότι οι Φιλελεύθεροι δεν συμφωνούν με τα γαλλικά σχέδια για τις θεσμικές αλλαγές, σχέδια τα οποία η Άνγκελα Μέρκελ είχε δηλώσει διατεθειμένη να συζητήσει.

Προ δύο τριών μηνών, τα διάφορα λόμπι στις Βρυξέλες είχαν διακρίνει μια σύμπνοια, ή έστω μια διάθεση συμβιβασμού μεταξύ Εμανουέλ Μακρόν και Άνγκελας Μέρκελ πάνω στις βασικές γραμμές των θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Έχει γίνει, μάλιστα, αρκετή προεργασία μεταξύ τεχνοκρατών και “δεξαμενών σκέψης” και από τις δύο πλευρές.

Τώρα, όμως, οι χειρισμοί της Άνγκελας Μέρκελ θα έχουν διάφορους περιορισμούς, τόσο λόγω των διαφορετικών απόψεων των κυβερνητικών εταίρων της, όσο και λόγω της ισχυρής παρουσίας στο κοινοβούλιο των ακροδεξιών του AfD, το οποίο έχει ξεκάθαρα αντιευρωπαϊκή ρητορική και στην ουσία θέλει να βγάλει τη Γερμανία από το ευρώ.

Θα είναι δύσκολο να προχωρήσουν τα γαλλικά σχέδια για ευρωπαϊκές επενδύσεις με τους Φιλελεύθερους στην κυβέρνηση αφού οι τελευταίοι πιθανότατα θα υποστηρίξουν τη “γερμανοποίηση” της ευρωζώνης με τη δημιουργία ενός σκληρού πυρήνα υπό γερμανική ηγεμονία.

Για τα ελληνικά ζητήματα, οι εξελίξεις στη Γερμανία προμηνύουν πρόσθετες δυσκολίες.

Το FDP όχι μόνο είναι αντίθετο σε κάθε είδους παραχώρηση ή βοήθεια προς την Ελλάδα, αλλά έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Grexit με δηλώσεις του ίδιου του Λίντνερ, ο οποίος λίγες μόλις ημέρες προ των εκλογών είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι: «θα ήταν πιο ανθρωπιστικό και υποσχόμενο εάν η Ελλάδα έμενε στην Ε.Ε., αλλά με μια νέα δραχμή η οποία θα της επέτρεπε να προχωρήσει σε υποτίμηση».
Για το κόμμα του αποτελούν “κόκκινο πανί” οι συζητήσεις για νέα ελάφρυνση του χρέους, παρότι η ευρωζώνη έχει δεσμευτεί για αυτές με τις συμφωνίες του Eurogroup.

Επιπλέον, το θέμα του μεταναστευτικού φαίνεται ότι ήταν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρέασαν το αποτέλεσμα καθώς εκφράστηκε δυσαρέσκεια για την πολιτική “ανοιχτές θύρες” της Άνγκελας Μέρκελ. Με τους ακροδεξιούς να φωνάζουν στη Βουλή και τους Φιλελεύθερους να πιέζουν για αυστηρή αντιμετώπιση, το πιθανότερο είναι ότι η Γερμανία θα αρχίσει να κλείνει τις πόρτες, την ίδια στιγμή που θα σκληραίνει τη στάση της έναντι της Τουρκίας, εξελίξεις που μόνο δυσκολίες μπορεί να επιφυλάσσουν για τη χώρα μας η οποία θα κληθεί να πληρώσει τα “σπασμένα”.

Open post

Ακτινογραφώντας τις γερμανικές εκλογές

Ακτινογραφώντας τις γερμανικές εκλογές

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Εδώ και μήνες είχε σχεδόν ξεκαθαριστεί ότι στις γερμανικές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου θα ερχόταν με άνεση πρώτη η Ανγκελα Μέρκελ.  Έτσι το ενδιαφέρον της ημέρας κινείται στο πόσο υψηλά θα κρατηθεί το Χριστιανοδημοκρατικό και πόσο χαμηλά θα πέσει το Σοσιαλδημοκρατικό, με τις συνέπειες που θα υπάρχουν στο εσωτερικό τους και κυρίως στις επιλογές τους.

Σημαντικό, επίσης, θέμα θα είναι το τελικό ποσοστό με το οποίο, όπως, όλα δείχνουν, θα καταλάβει την τρίτη θέση η νεοεισερχόμενη στο κοινοβούλιο «Εναλλακτική για τη Γερμανία». Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει τον συμβολισμό ότι τρίτη δύναμη της χώρας γίνεται ένα ξενοφοβικό και αντιευρωπαϊκό κόμμα, αλλά και την πρακτική συνέπεια πως αυτό θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση στην περίπτωση Μεγάλου Συνασπισμού.  Μια ορισμένη σημασία έχει, επίσης, η τελική σειρά και τα ποσοστά που θα λάβουν τα άλλα τρία κόμματα που αναμένεται να μπουν στη γερμανική Κάτω Βουλή, δηλαδή οι Φιλελεύθεροι, το Linke και οι Πράσινοι.

Όμως, το βράδι της Κυριακής, κι όταν όλα αυτά θα έχουν αποσαφηνιστεί, εκείνο που απλώς θα διαφανεί είναι οι μαθηματικές πιθανότητες για το τι είδους κυβέρνηση θα μπορεί να σχηματιστεί στη Γερμανία. Το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα μετέχουν τελικώς σ΄ αυτή την κυβέρνηση, με ποιο πρόγραμμα και ποια πρόσωπα θα αποτελέσει μια διαδικασία που αναμένεται να κρατήσει βδομάδες, ίσως και μήνες.

Γνωστό, πάντως, είναι ότι η κυβέρνηση αυτή, λόγω εκλογικού συστήματος αλλά και πολιτικών παραδόσεων, θα έχει το σχήμα και πάλι συνασπισμού, όπως όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις στην Γερμανία από το 1949. Εκείνο που κανείς δεν γνωρίζει –τουλάχιστον με βεβαιότητα- είναι ο συνδυασμός των κομμάτων στο εσωτερικό του νέου συνασπισμού, με τρία σενάρια να υπάρχουν στο τραπέζι : 1. Επανάληψη του Μεγάλου Συνασπισμού Xριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών  2. Συνασπισμός Τζαμάικα, δηλαδή συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών, Φιλελευθέρων, Πράσινων  3.Συνασπισμός μόνον Χριστιανοδημοκρατών-Φιλελευθέρων. Και στις τρεις από τις προαναφερόμενες περιπτώσεις υπάρχουν τα συν και τα πλην για όσους παίξουν στα σχετικά σενάρια.

Στην πρώτη περίπτωση, η συνέχιση του Μεγάλου Συνασπισμού προτιμάται από την Μέρκελ γιατί έτσι θα διατηρήσει μια ευρεία κοινωνική αποδοχή της κυβέρνησής της και θα αποφύγει τους πειραματισμούς με Πράσινους, αλλά ακόμη και τους σημερινούς σχεδόν ευρωσκεπτικιστές Φιλελεύθερους. Την ίδια όμως στιγμή, οι Σοσιαλδημοκράτες γνωρίζουν πως μια ακόμη ανανέωση αυτή της εταιρικότητας, παρά το δέλεαρ της εξουσίας, δεν θα τους επιτρέψει να βγουν από την ιδεολογική κρίση και την εκλογική συρρίκνωση στην οποία έχουν περιέλθει πλέον 12 χρόνια, από την ήττα του 2005.

Το σενάριο «Τζαμάικα» έχει μέχρι τώρα μια εφαρμογή στο γερμανικό πολιτικό σύστημα, με την «μαυρο-κιτρινο-πράσινη» κυβέρνηση του κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταιν. Πρόκειται όμως  για το δεύτερο μικρότερο κρατίδιο της Γερμανίας, στην βορειότερη άκρη της Γερμανίας, κάτω από τη Δανία, που δεν παρέχει ασφαλή συμπεράσματα για το πόσο βιώσιμη μπορεί να είναι σε εθνική κλίμακα η συνύπαρξη της δεξιότερης πτέρυγας των Χριστιανοδημοκρατών με τους Πράσινους, όσο κι αν αυτοί έχουν μεταβληθεί από ένα εναλλακτικό-ριζοσπαστικό κόμμα σε λίγο πολύ μια οικολογική κεντροαριστερά. Αλλά ούτε και ο «αλληλέγγυος ευρωπαϊκός ομοσπονδισμός» των Πρασίνων είναι εύκολο να συνδυαστεί με τον «οικονομικό εθνικισμό» των Φιλελεύθερων, ο οποίος πλησιάζει τον δημαγωγικό ευρωσκεπτικισμό.

Τέλος, μια κυβέρνηση, απλώς δικομματική Χριστιανοδημοκρατών/Φιλελεύθερων, εφόσον βέβαια το επιτρέψουν οι αριθμοί, ίσως θα είναι δυσκολότερη να σχηματιστεί και λιγότερο αποτελεσματική να λειτουργήσει από την προηγούμενη φορά, που ήταν η περίοδος 2009-2013, λόγω των σκληρότερων θέσεων που λαμβάνει πλέον το FDP σε σχέση με την CDU/CSU σε θέματα Ευρώπης, μεταναστών, κοινωνικού κράτους ή και οικολογίας.

Έτσι, η εξεύρεση ενός σημείου ισορροπίας, προκειμένου να προκύψει ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός, σ’ αυτές και αρκετές άλλες αντίρροπες πολιτικές τάσεις, καθώς και σε ένα 6κομματικό πλέον γερμανικό κοινοβούλιο, δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση. Κατά συνέπεια οι διαπραγματεύσεις δεν αναμένεται να κρατήσουν πολύ λιγότερο από τους τρεις μήνες που χρειάστηκαν την τελευταία φορά, το 2013, για να καταλήξουν οι συνεργασίες, το πρόγραμμα και η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Ως προς το τελευταίο, επιπλέον κρίσιμο θέμα αποτελεί το ποιο κόμμα και ποιο πρόσωπο θα έχει τη θέση του Υπουργού Οικονομικών και το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών Υποθέσεων.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όσο θα διαρκέσει αυτό το διάστημα, θα πρέπει να βρίσκεται σε αναμονή, μεταξύ των άλλων, για ακόμη μια φορά η ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και πάντως, η εικόνα που έχει διαδοθεί σε ορισμένους κύκλους της ΕΕ, πως αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές ξεκινά με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα –βοηθούντος και του Μακρόν- η μεγάλη μεταρρύθμιση της Ενωσης αποτελεί σχεδόν μια «Χιλιαστική» ιδέα… Όποιος έχει διαβάσει λίγο προσεκτικά την ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης γνωρίζει ότι, ακόμη και στις περιπτώσεις που όλοι ή σχεδόν όλοι είχαν παρόμοιους στόχους, η πορεία ήταν ιδιαίτερα εξελικτική, μακρόσυρτη, δύσκολη…

 

 

 

Open post

Πανορμίτης Κουμνιανός: Κομμάντος του Αιγαίου – Οι θρυλικοί Δρύδες

Πανορμίτης Κουμνιανός: Κομμάντος του Αιγαίου – Οι θρυλικοί Δρύδες

Δέντρο γερό ο Δρυς και από εκεί τα δύο αδέρφια από την Κάλυμνο, ο Πανορμίτης και ο Κώστας, πήραν το παρατσούκλι τους.

Στο βιβλίο των εκδόσεων «Αλφειός», με τον ίδιο τίτλο που χρησιμοποιήσαμε και εμείς, δημοσιεύονται οι σημειώσεις του Πανορμίτη, που αν και δεν ήξερε πολλά γράμματα, αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι ιδιαίτερα γλαφυρός.

Ιταλοκρατούμενα τα Δωδεκάνησα και τα δύο αδέλφια – αγωνιστές του μόχθου, πέρασαν πολλά από τους Ιταλούς πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Συνήθως ήταν σκευωρίες με ψευδομάρτυρες, επειδή δεν υποτάχτηκαν στις κατευθύνσεις «εξιταλισμού» του ελληνικού πληθυσμού. Το αποτέλεσμα ήταν οι συχνές φυλακίσεις στις ιταλικές φυλακές όλης της Δωδεκανήσου.

Όπως συνέβη σε πολλά νησιά την περίοδο της κατοχής, άλλοι έφευγαν για να γλιτώσουν από την πείνα και άλλοι για να πολεμήσουν. Αυτό περιγράφεται – αναφέρεται και στο βιβλίο αυτό. Μέσα στον ανθό της νιότης τους οι Κουμνιανοί πήγαν για να πολεμήσουν και εκπαιδεύτηκαν από τους Εγγλέζους για κομμάντος. Πέρασαν στην Κύπρο και από εκεί στην Αίγυπτο, εκπαιδεύτηκαν στη Χάιφα και με ορμητήριο τα τουρκικά παράλια, έκαναν το Χίτλερ να στέλνει υβριστικά τηλεγραφήματα στους διοικητές του στα νησιά, που δεν μπορούσαν να τους εντοπίσουν και να τους εξολοθρεύσουν.

Δεν καταδέχτηκαν να πάρουν λεφτά – μισθό, ούτε να μπουν σε υπηρεσίες που δεν θα κινδύνευε η ζωή τους.

Πεδίο δράσης τους κυρίως η Ρόδος, όπου εκεί που άλλο αποτύγχαναν, οι αδελφοί Κουμνιανοί έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των κατακτητών, κατασκοπεύοντας τις δυνάμεις του εχθρού που ακολούθως με τις συντεταγμένες που έδιναν, γίνονταν εύκολη λεία για τα αεροπλάνα των συμμάχων.

Επίσης οργάνωσαν σαμποτάζ, σκότωσαν σε μάχες σώμα με σώμα πολλούς κατακτητές, περιγράφοντας συχνά με άγρια χαρά την έκβαση αυτών των αναμετρήσεων και συνέβαλλαν καθοριστικά στον αποδεκατισμό του εχθρού.

Όταν ο πόλεμος τελείωνε οι Εγγλέζοι άρχισαν να υλοποιούν τα σχέδιά τους για να μην ενωθούν τα Δωδεκάνησα με την Ελλάδα, αλλά να είναι «αυτόνομα» και συνδεδεμένα με τη Βρετανική Αυτοκρατορία.

Επόμενο ήταν όσοι Έλληνες σαν τους «Δρύδες», πολεμούσαν για την αποτίναξη των κατακτητών και την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, να θεωρούνται πια εχθροί, επικίνδυνοι και περιττοί για τους μηχανισμούς των Εγγλέζων. «Αναλώσιμοι» και «ανακυκλώσιμοι» για να χρησιμοποιήσουμε όρους της εποχής μας.

Ο Πανορμίτης αρνήθηκε να υλοποιήσει αποστολή μεταφοράς ποσότητας πολεμοφοδίων που θα μοιραζόντουσαν τα μισά στον ΕΛΑΣ και τα μισά στον ΕΔΕΣ με διακηρυγμένο στόχο των Εγγλέζων να σκοτωθούν οι Έλληνες μεταξύ τους, διότι το διαίρει και βασίλευε τους εξυπηρετούσε, όπως τόνιζαν.

Την ίδια στιγμή της άρνησης, ο Πανορμίτης έμπαινε στο στόχαστρο των μέχρι τότε «συμμάχων», όπως και αρκετοί με παραπλήσια στάση.

Άλλοι στάλθηκαν σε αποστολές «χτισμένες» για να αποτύχουν και να σκοτωθούν, άλλους τους δολοφόνησαν οι ίδιο οι «σύμμαχοι» σε ερήμους και απόμερες περιοχές, αλλά οι «Δρύδες» με διάφορους τρόπους που αναφέρονται στο βιβλίο, κατάφεραν να διασωθούν.

Και εκεί αρχίζει το επόμενο στάδιο, η σπίλωσή τους με ποινικές κατηγορίες και προβοκάτσιες, οι φυλακίσεις και η χρήση των ίδιων μεθόδων που είχαν νοιώσει οι ήρωές μας στο πετσί τους από τους Ιταλούς. Την τελευταία στιγμή ο Πανορμίτης φυλακισμένος στην Κύπρο, γλιτώνει την εκτέλεση.

Γυρνώντας στην πατρίδα τους, βρήκαν όλους τους δοσίλογους υπηρέτες των Ιταλών και των Γερμανών να υπηρετούν πιστά τους Εγγλέζους και να ευθυγραμμίζονται με τις επιλογές τους για μη ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Η ένωση όμως έγινε, οι Κουμνιανοί δεν δείλιασαν ούτε στιγμή μπροστά στο νέο υποψήφιο δυνάστη και εργάστηκαν ενάντια στα σχέδια της «αυτονομίας» – προτεκτοράτου.

Άντεξαν ό,τι δεν φαντάζεται ο ανθρώπινος νους, άλλωστε τι σόι «Δρύδες» θα ήταν αν δεν τα κατάφερναν;

Πρόκειται για ένα καταπληκτικό βιβλίο που το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

 

Όλες οι διευθύνσεις των αναρτήσεων όλων των κύκλων της έρευνας είναι συγκεντρωμένες στην ανάρτηση Αναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Διαβάστε στο www.ert.gr κάθε μέρα στις 7πμ

24 Σεπτεμβρίου 2017: Από τον Άγιο Φωκά στην Αιθιοπία: Το προσφυγικό ταξίδι της Αργυρώς Σαφού – Κουτσούτη το 1942

25 Σεπτεμβρίου 2017: Ολοκλήρωση της έρευνας για τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

 

Open post

Γιατί η κυβέρνηση «αγάπησε» την επιχειρηματικότητα (άρθρο)

Γιατί η κυβέρνηση «αγάπησε» την επιχειρηματικότητα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τα μηνύματα που βγήκαν στο τετραήμερο της επίσκεψης Μακρόν και των εγκαινίων της ΔΕΘ έδειξαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να δώσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση είναι φιλική προς τις επιχειρήσεις και τις επενδύσεις και ότι βασίζεται στην επιχειρηματικότητα για να «γυρίσει» η οικονομία.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή, αφού τα κλασσικά εργαλεία οικονομικής πολιτικής της Αριστεράς, ήτοι η αύξηση των επενδύσεων και της κατανάλωσης με δημόσιο χρήμα δεν είναι εφικτή.
Δεν είναι μόνο ότι ο κρατικός προϋπολογισμός της Ελλάδας κινείται μέσα σε ασφυκτικό πλαίσιο λόγω του μνημονίου, αλλά και το γεγονός ότι οι λεγόμενες κεϋνσιανές πολιτικές με αύξηση των δημοσίων δαπανών είναι σχεδόν απαγορευμένες στην ευρωζώνη.
Με αυτό το δεδομένο, οι ιδιωτικές επενδύσεις είναι κρίσιμες για την ελληνική οικονομία η οποία παλεύει να βγει από μια δεκαετία ύφεσης ή στασιμότητας, ιδιαίτερα οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ).
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η Ελλάδα ποτέ δεν είχε καλές επιδόσεις στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων.
Ακόμα και στις καλές εποχές, την περίοδο της φούσκας, τα νούμερα ήταν πολύ χαμηλά.
Υπάρχει, βέβαια, η προσδοκία ότι ύστερα από την μεγάλη συμπίεση των αξιών των περιουσιακών στοιχείων (επιχειρήσεις, ακίνητα) και των αμοιβών στην Ελλάδα, υπάρχουν αρκετές “ευκαιρίες” τις οποίες τα ξένα κεφάλαια θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν.
Από την άλλη, όμως, το ευρύτερο επενδυτικό περιβάλλον δεν έχει αλλάξει.
Η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, ενώ οι συνθήκες του επιχειρείν στη χώρα μας δεν είναι και τόσο φιλικές και αυτό είναι παγκοσμίως γνωστό.
Δεν είναι μόνο τα εμπόδια στην πραγματοποίηση μιας επένδυσης, στα οποία αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός -εξαγγέλλοντας μάλιστα μια ειδική μονάδα επίλυσης προβλημάτων την οποία θα επιβλέπει ο ίδιος- αλλά και το δύσκολο περιβάλλον επιχειρηματικής λειτουργίας στην Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά, σε ότι αφορά την εσωτερική αγορά το κοκτέιλ φόρων και εισφορών λειτουργεί ως ουσιαστικό αντικίνητρο για την ανάληψη επιχειρηματικής δράσης και ρίσκου.
Με λίγα λόγια, οι συνθήκες στην Ελλάδα σήμερα δεν ευνοούν τις επενδύσεις με μακροχρόνιο ορίζοντα, από επιχειρήσεις οι οποίες θα θελήσουν να “στήσουν” μια νέα παραγωγική δραστηριότητα και να επωφεληθούν από τις προοπτικές της εσωτερικής αγοράς ή από τις εξαγωγικές ευκαιρίες.
Εκεί που πιθανόν να υπάρξει κινητικότητα είναι από κεφάλαια που θα ενδιαφερθούν για εξαγορά υφιστάμενων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων είτε από ιδιωτικοποιήσεις είτε από εταιρείες που πνίγονται στα κόκκινα δάνεια.
Και τούτο θα συμβεί κατά κύριο λόγο σε λίγους κλάδους, όπως π.χ. ο τουρισμός, που αποτελεί έναν από τους λίγους κλάδους που ανθούν διαχρονικά στην Ελλάδα, ο οποίος επειδή είναι έντασης εργασίας ευνοείται από την συμπίεση των αμοιβών και την χαλάρωση της προστασίας των εργαζομένων.
Οι επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν αυτόματα.
Θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να αλλάξει το επιχειρηματικό περιβάλλον στην Ελλάδα και θα πρέπει οι κυβερνώντες να σχεδιάσουν ειδικά ξεχωριστά κίνητρα, με γενναίες φορολογικές απαλλαγές, για κάποιους τομείς ειδικού ενδιαφέροντος, που εντάσσονται στη σφαίρα της καινοτομίας στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός.
Γιατί η σκληρή αλήθεια είναι ότι υπό καθεστώς υπερφορολόγησης οι επενδύσεις δεν πρόκειται να απογειωθούν.

Open post

Από το Μπουρούντι στην Αμερική

Από το Μπουρούντι στην Αμερική

Ugushaka Nugushobura. Στην διάλεκτο Κιρούντι, μία από τις επίσημες γλώσσες του Μπουρούντι, αυτή η τοπική παροιμία σημαίνει «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος». Αυτή η ίδια παροιμία ήταν το σύνθημα μιας ομάδας εφήβων μαθητών που έλαβαν μέρος σε έναν διεθνή διαγωνισμό ρομποτικής στην Αμερική, και φαίνεται πως δεν την διάλεξαν τυχαία. Όχι μόνο κατάφεραν να ξεπεράσουν την πλήρη προηγούμενη άγνοιά τους του αντικειμένου, κατακτώντας την 73η θέση εκ συνόλου 160 εθνικών συμμετοχών, αλλά κατόρθωσαν, μάλλον, να επιτύχουν και τον πραγματικό τους, όπως προκύπτει εκ των εξελίξεων στόχο: Την μετανάστευση στην αμερικανική ήπειρο.

Στις αρχές του περασμένου Απριλίου, οι έξι έφηβοι, δύο κορίτσια και τέσσερα αγόρια, ξεκίνησαν να προετοιμάζονται για τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό. Στο τεχνολογικό ινστιτούτο που κατέχει η μητέρα ενός εξ αυτών, οι νέοι μαθητές περνούσαν καθημερινά μέχρι 4 ώρες μετά τα μαθήματά τους, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό FIRST Global, το πνευματικό παιδί του εφευρέτη Ντιν Κέιμεν, το οποίο στοχεύει στην ανάπτυξη ενός δικτύου μηχανικών ανά τον κόσμο για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση τοπικών προβλημάτων. Σύμφωνα με τον χαιρετισμό του Κέιμεν στην έναρξη του συνεδρίου, «αν θα μπορούσαμε να βάλουμε παιδιά ανά τον κόσμο να ασχοληθούν με τα κοινά προβλήματα… θα μπορούσαμε να αγωνιζόμαστε στην ίδια ομάδα».

Ο προπονητής των παιδιών, ο οποίος τα συνόδευσε και στην Αμερική, δεν είχε ξανακάνει κάτι παρόμοιο. Τα ίδια τα παιδιά, όλα από ιδιωτικά και δημόσια σχολεία της Μπουζουμπούρα, της πρωτεύουσας του Μπουρούντι, δεν είχαν ξαναφτιάξει ρομπότ. Ο διαγωνισμός τούς έφερε σε επαφή με ένα ζευγάρι από την Αμερική, τον Ρίτσαρντ και την Ίζαμπελ Μάρτσαντ, οι οποίοι είναι γνώστες και ανέλαβαν να τους καθοδηγήσουν μέσω Skype, παρά τα διάφορα προβλήματα, όπως τις συνεχείς διακοπές ρεύματος.

Η προετοιμασία τους ολοκληρώθηκε, και η ομάδα των νέων σύντομα βρέθηκε στην Ουάσινγκτον. Φιλοξενούμενοι σε κάποια πανεπιστημιακή εστία, η ομάδα από το Μπουρούντι συμμετείχε κανονικά στον διαγωνισμό, ο οποίος για πρώτη φορά αποκτούσε διεθνές πρόσωπο. Διάφορα προβλήματα προέκυψαν στην προσπάθεια συγκέντρωσης όλων των συμμετεχόντων, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δικαίωσε την προσπάθεια. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος είχε παρέμβει για την παροχή των απαραίτητων visas για τη συμμετοχή μιας ομάδας κοριτσιών από το Αφγανιστάν.

Στο τέλος του διαγωνισμού, την προηγούμενη εβδομάδα, ο θείος ενός από τους εφήβους έβγαλε όλη την ομάδα για φαγητό. Ο προπονητής τους, Κανίσιους Μπιντάμπα, δεν τους ακολούθησε. Σκόπευε να τους ανταμείψει και εκείνος με κάτι παρόμοιο, και την επόμενη ημέρα η ομάδα θα πήγαινε μια βόλτα στα μνημεία της Ουάσινγκτον, παρέα με τους Αμερικανούς μέντορές τους. Στο πρόγραμμά τους συμπεριλαμβανόταν και μία συνέντευξη με αμερικανικό μέσο. Την τελευταία φορά που ο προπονητής της ομάδας από το Μπουρούντι είδε όλα τα μέλη της συγκεντρωμένα, βρίσκονταν στην σκηνή του διαγωνισμού, πανηγυρίζοντας με τους άλλους συμμετέχοντες την ολοκλήρωσή του. Μετά την αποχώρηση των υπολοίπων, ένας μαθητής βοήθησε τον Μπιντάμπα να φορτώσει το ρομπότ σε κάποιο όχημα. Μόλις επέστρεψαν στις εστίες όπου φιλοξενούνταν, ο ίδιος μαθητής είπε στον προπονητή του πως θα έκανε ένα μπάνιο και θα πήγαινε στο δωμάτιό του. Ο Μπιντάμπα, όμως, παρατήρησε πως στο σακίδιο του νεαρού βρίσκονταν συγκεντρωμένες οι ταυτότητες διαγωνιζομένων όλων των μελών της ομάδας. Πήγε στο δωμάτιο του νεαρού και το βρήκε άδειο.

Δύο από τα μέλη της ομάδας βρίσκονται πλέον στον Καναδά. Οι υπόλοιποι, σύμφωνα με τις Αρχές, δεν έχουν ακόμη ενωθεί με κάποιους συγγενείς τους, αλλά παραμένουν ασφαλείς. Οι ενδείξεις υποστηρίζουν ότι οι ενέργειές τους έχουν την στήριξη των οικογενειών τους στο Μπουρούντι.

πηγή: Washington Post

Open post

Η Χίλαρι Κλίντον και η ρωσική προπαγάνδα

Η Χίλαρι Κλίντον και η ρωσική προπαγάνδα

Στην συνηθισμένη, πλέον, ρητορική σχετικά με την ρωσική παρέμβαση στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, και ειδικά μετά και από τις πρόσφατες πληροφορίες για τις διάφορες πρωτοβουλίες και συναντήσεις του γιου του Ντόναλντ Τραμπ με εμφανιζόμενους ως διακινητές πληροφοριών για την Χίλαρι Κλίντον, οι ρόλοι ήταν σε μεγάλο βαθμό σταθεροί: Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορείτο για παθητική ή και ενεργητική εκμετάλλευση ενός ρωσικού μηχανισμού εκμετάλλευσης πληροφοριών, και η Χίλαρι Κλίντον ήταν το θύμα εκείνων των πληροφοριών. Πρόσφατο άρθρο της Wall Street Journal, όμως, προτείνει μια πολυεπίπεδη ερμηνεία των συνθηκών. Παρ’ ότι και στην καινούρια ερμηνεία η Αμερικανίδα πρώην υπουργός Εξωτερικών παραμένει το θύμα, κάτι το οποίο δεν μπορεί να αλλάξει αφού δεν αλλάζει το αποτέλεσμα των εκλογών, η Χίλαρι Κλίντον εμφανίζεται να γνώριζε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την έκταση και τις δυνατότητες του ρωσικού μηχανισμού, τον οποίο και η ίδια έχει κατηγορήσει για την ήττα της.

Το καινούριο στοιχείο στην υπόθεση προέκυψε από την βιομηχανία της ενέργειας. Η σχετική επιτροπή στο αμερικανικό κογκρέσο υποστηρίζει ότι η αμερικανική ενεργειακή πολιτική προσκρούει σε έναν ρωσικό μηχανισμό χειραγώγησης συνθηκών, ο οποίος βασίζεται, όπως υποστηρίζουν ρεπουμπλικανοί βουλευτές, σε off-shore εταιρείες-κελύφη που χρηματοδοτούν οικολογικές οργανώσεις για να δημιουργούν προσχώματα στην εκμετάλλευση σχιστολιθικού αερίου και άλλων πηγών ενέργειας που θα μπορούσαν να περιορίσουν την εξάρτηση από την ρωσική αγορά. Οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν στόχο την τόνωση των προσπαθειών για την προώθηση της ενεργειακής πολιτικής του προέδρου Τραμπ και εκφράζονται κυρίως από πολιτικούς του κόμματός του. Την ίδια ώρα, όμως, απηχούνται και σε σχόλια της ίδιας της Χίλαρι Κλίντον. Η Wall Street Journal αναφέρει με επιφύλαξη ως προς τη γνησιότητά του, καθότι προϊόν υποκλοπής, ένα e-mail της πρώην υποψηφίας προέδρου, στο οποίο η ίδια τονίζει την ρωσική επιθετικότητα που βλέπει να κρύβεται πίσω από περιβαλλοντικές ανησυχίες. «Είμαι πολύ υπέρ του περιβάλλοντος, αλλά αυτές (σ.σ.: οι ψεύτικες περιβαλλοντικές ομάδες) χρηματοδοτούνταν από του Ρώσους για να αντισταθούν σε κάθε προσπάθεια, όχι εκείνος ο αγωγός, όχι εκείνο το σχιστολιθικό, όχι το οτιδήποτε θα μας είναι πρόβλημα, και πολλά από τα χρήματα που υποστήριζαν αυτό το μήνυμα προέρχονταν από τη Ρωσία», αναφέρει το mail της κυρίας Κλίντον.

Ασφαλώς, η γνώση των ρωσικών τακτικών δεν καθιστά την πρώην υπουργό λιγότερο ζημιωμένη από τη δράση τους. Σίγουρα, όμως, η όλη ιστορία φαίνεται πως έχει ακόμα πολλά κεφάλαια.

Open post

Η κακή υποδοχή του Τραμπ και των νομοσχεδίων του

Η κακή υποδοχή του Τραμπ και των νομοσχεδίων του

Μία ακόμη συνομιλία φαίνεται να φέρνει σε δύσκολη θέση τον πρόεδρο Τραμπ, αν και για να είμαστε ειλικρινείς, αυτή είναι περισσότερο κωμική από άλλες. Η βρετανική εφημερίδα The Sun απέκτησε πρόσβαση στην απομαγνητοφώνηση συνομιλίας του Αμερικανού προέδρου και της πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου, στην οποία ο Ντόναλντ Τραμπ θέτει κάποιους… όρους για την επίσκεψή του στο Λονδίνο. Σχετικά με την πρόσκληση της Τερέζα Μέι, ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να δυσκολεύεται από τον βρετανικό Τύπο, λέγοντας: «Δεν είχα πολύ καλή κάλυψη εκεί έξω πρόσφατα, Τερέζα». Η πρωθυπουργός απάντησε πως έτσι είναι ο βρετανικός Τύπος, αλλά ο Αμερικανός έδειξε ακριβώς τις προθέσεις του: «Εξακολουθώ να θέλω να έρθω, αλλά δεν έχω καμιά βιασύνη. Αν, λοιπόν, μπορείς να το φτιάξεις για μένα, θα διευκόλυνε πολύ τα πράγματα. Θα έρθω όταν θα ξέρω ότι θα έχω καλύτερη υποδοχή, και όχι νωρίτερα».

Η απαίτηση του προέδρου Τραμπ θα ήταν αρκετά κωμική από μόνη της, αν δεν συνέτρεχαν οι πολιτικοί λόγοι που κάνουν τον πρόεδρο των Η.Π.Α. αντιπαθή σε ορισμένους έξω από τη χώρα του, και αν δεν πλήθαιναν οι ενδείξεις πως και στο εσωτερικό της χώρας του οι πιθανότητες να τον υποδεχθούν κάπου θερμά μειώνονται. Αν οι σχετικές δημοσκοπήσεις δεν είναι αρκετή ένδειξη ως προς αυτό, τότε σίγουρα το νομοθετικό κενό της κυβέρνησής του προσφέρει μια σαφή εικόνα του διχασμού που επικρατεί στο κόμμα των Ρεπουμπλικανών, το οποίο μπορεί να ελέγχει και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, και τη Γερουσία, και τον Λευκό Οίκο, όμως από την ορκωμοσία του προέδρου Τραμπ και έπειτα δεν έχει σταθεί δυνατό να εγκριθεί κάποιο σημαντικό νομοσχέδιο με συντηρητικό, ρεπουμπλικανικό πρόσημο.

Πλέον πρόσφατο παράδειγμα το ίδιο και με το προηγούμενο, τουτέστιν το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, το οποίο υποτίθεται ότι θα αντικαθιστούσε το αντίστοιχο του προέδρου Ομπάμα –το Affordable Care Act, ή όπως το γνωρίζουν όλοι, Obamacare. Οι Ρεπουμπλικανοί είχαν δεσμευτεί πως θα το καταργούσαν και θα το αντικαθιστούσαν αμέσως μόλις θα βρίσκονταν στην εξουσία, όμως αυτό αποδεικνύεται όλο και πιο δύσκολο. Κατ’αρχήν, στο σύνολο των Αμερικανών, το νομοσχέδιο είναι πολύ πιο συμπαθές από ότι οι Ρεπουμπλικανοί εκτιμούσαν. Οι όποιες διαφορές εκφράζονται στις ανάλογες διαφοροποιήσεις Γερουσιαστών, όπως των Μάικ Λι, Τζέρι Μοράν, Σούζαν Κόλινς και Ραντ Πολ, οι οποίοι ψήφισαν ενάντια στην πρόταση νόμου του επικεφαλής της ομάδας τους, Μιτς ΜακΚόνελ, στερώντας του κάθε ελπίδα επικύρωσης από τη Γερουσία.

Είναι η δεύτερη φορά που οι Ρεπουμπλικανοί προσπάθησαν να περάσουν ένα νομοσχέδιο με το οποίο ήλπιζαν να ακυρώσουν το Obamacare, να σημειώσουν μια νομοθετική νίκη, και να τη χρησιμοποιήσουν για να αναπτύξουν τις σχετικές τους προσπάθειες σε τομείς όπως η φορολογία. Τώρα που το σχέδιο απέτυχε, κάποιοι, όπως ο Γερουσιαστής Τζον ΜακΚέιν, υπενθυμίζουν σε όλους ότι ίσως η λύση να βρίσκεται στη συνεργασία με το κόμμα των Δημοκρατικών για την ανάπτυξη των νομοσχεδίων. Για την ώρα, πάντως, ο πρόεδρος Τραμπ χρειάζεται ίσως να ακούσει τη συμβουλή που τον καθοδήγησε στη συνομιλία του με την Τερέζα Μέι, και να μην εμφανίζει νομοσχέδια όταν ξέρει ότι δεν θα έχουν καλή υποδοχή.

Open post

Πραγματικότητα και μύθοι για την απασχόληση

Πραγματικότητα και μύθοι για την απασχόληση

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Στο πρώτο πεντάμηνο του 2017 δημιουργήθηκαν περίπου 200.000 «καθαρές» νέες θέσεις απασχόλησης, εάν δηλαδή αφαιρέσουμε τις αποχωρήσεις από τις προσλήψεις που έγιναν το ίδιο διάστημα, γεγονός που αποτελεί την καλύτερη επίδοση από το 2001.
Το στοιχείο αυτό επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατά την επίσκεψή του χθες στο υπουργείο Εργασίας, ως ένδειξη ανάκαμψης της οικονομίας και έθεσε ως στόχο τη μείωση της ανεργίας κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες ετησίως.

Η αντιπολίτευση έσπευσε να απαξιώσει την εξέλιξη, ενώ η Ν.Δ. αλλά και το ΠΑΣΟΚ τόνισαν ανάμεσα σε άλλα ότι στην αγορά εργασίας κυριαρχούν οι ευέλικτες μορφές εργασίας, με χαμηλές αμοιβές, αντί της πλήρους απασχόλησης.

Είναι αλήθεια ότι η απασχόληση ανακάμπτει, αλλά είναι γεγονός ότι περίπου οι μισές θέσεις εργασίας είναι μερικής απασχόλησης, έστω και εάν το μερίδιο της ελαστικής εργασίας υποχωρεί ελαφρά τους τελευταίους μήνες.

Η πολιτική ερμηνεία του ζητήματος είναι λίγο-πολύ αναμενόμενη: Η κυβέρνηση θα σταθεί στη θετική πλευρά και η αντιπολίτευση στην αρνητική.
Η ουσία, όμως, είναι ότι οι ελαστικές μορφές εργασίας βρίσκονται πλέον στον πυρήνα των πολιτικών που εφαρμόζονται σε όλη την ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα η λεγόμενη «ευελιξία στην αγορά εργασίας» δεν είναι μια παράπλευρη επίπτωση, κάτι ανεπιθύμητο που πρέπει να διορθωθεί, αλλά αντιθέτως αποτελεί το ζητούμενο των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης, από την πλεονασματική Ολλανδία μέχρι την ελλειμματική και υπερχρεωμένη Ελλάδα.

Είναι δε ενδεικτικό ότι χρησιμοποιούνται ανώδυνοι λεκτικοί ευφημισμοί, όπως «ελαστικότητα», «ευελιξία», και «απελευθέρωση» της εργασίας, για να περιγραφεί κάτι που στην πραγματικότητα είναι κατάργηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και υποβάθμιση της εργασίας ως συντελεστή της παραγωγής.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην αγορά εργασίας και η οριακή βελτίωση, όσο κι αν είναι καλοδεχούμενη δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς, αλλά από την άλλη πλευρά είναι και ολίγον φαρισαϊκή η κριτική για την μερική απασχόληση, ιδιαίτερα από την πλευρά κομμάτων που ασπάζονται την νεοφιλελεύθερη οικονομική οπτική, θεμέλιος λίθος της οποίας είναι μια «ευέλικτη» αγορά εργασίας.

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι για να δημιουργηθούν οι περίφημες «ποιοτικές και καλά αμοιβόμενες» θέσεις εργασίας δεν αρκούν ούτε οι νόμοι ούτε η δρακόντεια εργασιακή νομοθεσία, η οποία ούτως ή άλλως είναι υπό διωγμόν στην ευρωζώνη, πολύ δε περισσότερο στην μνημονιακή Ελλάδα.

Εφόσον διατηρηθεί το μοντέλο μιας οικονομίας που βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και σε υπηρεσίες που καταναλώνονται στο εσωτερικό, θα παράγεται κυρίως απασχόληση χαμηλής εξειδίκευσης και αμοιβής.

Χρειάζεται ριζική διαφοροποίηση του οικονομικού μοντέλου για να αλλάξει και η αγορά εργασίας, αλλά το για το στόχο αυτό ουδείς μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει μια αξιόπιστη πρόταση για το πώς μπορεί να επιτευχθεί.

Open post

To μετέωρο βήμα της Τουρκίας (άρθρο)

To μετέωρο βήμα της Τουρκίας (άρθρο)

του Θωμά Σίδερη

Ένα μετέωρο βήμα ανάμεσα στο κοσμικό και θρησκευτικό κράτος, στο γενικό επιτελείο στρατού και το κοινοβούλιο.

Μέχρι και τη δεκαετία του ΄90, η μεταπολεμική ιστορία της Τουρκίας χρωματιζόταν από την επιβλητική και καθοριστική παρουσία του Στρατού.

Αν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης οι πολιτικοί έλεγχαν τον Στρατό, στην Τουρκία συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: ο Στρατός έλεγχε τους πολιτικούς και την πολιτική ζωή της χώρας, υποδεικνύοντας πάντοτε τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, ορατούς και αοράτους.

Οι αλλεπάλληλες δίκες στρατιωτικών στο πέρασμα του χρόνου αποκαλύπτουν την υφέρπουσα ένταση στην τουρκική κοινωνία… μια ένταση που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1920, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ έθεσε τα θεμέλια της κοσμικής δημοκρατίας πάνω στα συντρίμμια της οθωμανικής θεοκρατίας.

Από το πραξικόπημα του 1960, τότε που ο στρατηγός Τζελάλ Γκιουρσέλ έκρινε ότι η χώρα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού και κινδύνευε η “υψηλή εθνική παρακαταθήκη του Κεμάλ Ατατούρκ” μέχρι το βελούδινο πραξικόπημα του 1997, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Εκείνο που δεν άλλαξε ποτέ είναι ο σεβασμός των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Στις 7 το πρωί της 27ης Μαΐου 1960 ο ραδιοσταθμός της Άγκυρας διακόπτει το πρόγραμμά του για να μεταδώσει διάγγελμα προς τον τουρκικό λαό:«Αξιότιμοι συμπατριώτες! Εξαιτίας της κρίσης, στην οποία έχει περιέλθει η Δημοκρατία μας, λαμβάνοντας υπόψη τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα και με στόχο την αποτροπή εμφύλιου σπαραγμού, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας. Οι ένοπλες δυνάμεις θα προχωρήσουν στη διενέργεια τίμιων και ελεύθερων εκλογών υπό την επίβλεψη και τη διαιτησία υπερκομματικής διοίκησης και θα παραδώσουν τη διακυβέρνηση σε οποιοδήποτε κόμμα κερδίσει τις εκλογές.»

Το πραξικόπημα της 27ης Μαΐου ήταν το πρώτο και το τελευταίο πραξικόπημα που έγινε στην Τουρκία εκτός ιεραρχίας στρατεύματος. Οι πραξικοπηματίες συγκροτούν επιτροπή κατάρτισης νέου συντάγματος με πρόεδρο τον Σιντίκ Σαμί Ονάρ, πρύτανη του Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης. Στο τέλος γίνεται αυτό που κανένας δεν περίμενε να συμβεί.

Το Σύνταγμα του 1961 ήταν το πιο δημοκρατικό κείμενο αρχών στη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας. Προστάτευε την ελευθερία του τύπου και διασφάλιζε την ελεύθερη συμμετοχή σε πολιτικές και συνδικαλιστικές δραστηριότητες.

Με το άρθρο ΙΙΙ δημιουργήθηκε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, δίνοντας έτσι και το τυπικό έρεισμα στην άμεση ανάμειξη της ηγεσίας του στρατεύματος στην πολιτική ζωή της χώρας.

«Πραξικόπημα εκ μέρους του Στρατού εναντίον της νομιμότητας; Λάθος. Νομιμότητα είναι ο Στρατός, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας. Και η οποιαδήποτε αντίρρηση σε αυτό το δεδομένο είναι πράξη παρανομίας, είναι -αν θέλετε- απόπειρα πραξικοπήματος. Περιμένατε λοιπόν να μείνει ο Στρατός με τα χέρια σταυρωμένα όταν επιχειρείται κατάλυση της νομιμότητας;», τονίζει ο Χαϊντάρ Σελτίκ, διοικητής της Στρατιάς του Αιγαίου, γραμματέας της Εθνικής Επιτροπής Ασφαλείας και «ισχυρός άνδρας» της ομάδας των Τούρκων στρατιωτικών που υπό τον στρατηγό Κενάν Εβρέν ανέτρεψαν την κυβέρνηση Ντεμιρέλ στις 12 Σεπτεμβρίου 1980, μόλις πέντε ημέρες μετά την ορκωμοσία της.

Η δικτατορία Εβρέν είχε την πλήρη υποστήριξη των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Ο εκπρόσωπος της Συμμαχίας χαρακτηρίζει την επέμβαση του Στρατού «θετική ενέργεια», το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δηλώνει ότι επρόκειτο για «εσωτερική υπόθεση» της Τουρκίας και την επομένη της ανατροπής του Ντεμιρέλ σπεύδει στην Άγκυρα ο διοικητής της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ, Αμερικανός ναύαρχος Γουίλιαμ Σαρπ, υπογραμμίζοντας έτσι την υποστήριξη και του αμερικανικού παράγοντα.

«Η 28η Φεβρουαρίου δεν είναι μια διαδικασία πραξικοπήματος, δεν υπάρχει τίποτε για το οποίο να μπορεί να κατηγορηθεί ο Στρατός. Ζητώ την αθώωσή μου λοιπόν. Δεν έκανα τίποτε που να μπορεί να θεωρηθεί πραξικόπημα!», Ισμαήλ Χακί Καρανταγί, αρχηγός του γενικού επιτελείου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο μεταμοντέρνο πραξικόπημα του 1997 που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της πρώτης ισλαμικής κυβέρνησης του τότε πρωθυπουργού Νετσμετίν Ερμπακάν.

Ο Ερμπακάν ήταν ο μέντορας ενός ορκισμένου -από τα φοιτητικά του κιόλας χρόνια- αντικομμουνιστή πολιτικού. Πολλά χρόνια αργότερα ο πολιτικός αυτός θα προσπαθήσει να οριοθετήσει και μια νέα ιδεολογική περιοχή: εκεί όπου το δόγμα του ισλαμοσυντηριτισμού θα συναντά το όραμα του νεο-οθωμανισμού.

Τέλη της δεκαετίας του ’90 και μέσα από τις στάχτες των κομμάτων της Ευημερίας και της Αρετής ξεπηδά ένας διψασμένος για εξουσία άνδρας, γεννημένος σε μια φτωχογειτονιά του Κασίμπασα.

Με όπλο του τους στίχους του εθνικιστή ποιητή Ζιγιά Γκιοκάλπ, ο φέρελπις όσο και αδίστακτος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης την περίοδο 1994-1998 θα δώσει δύο υποσχέσεις: να βάλει τον Στρατό στη γωνία και να έχει τον πρώτο ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας του.

Δεκέμβριος 1997. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έχει ήδη θέσει εκτός νόμου το Κόμμα Ευημερίας. Στις διαδηλώσεις που ακολουθούν ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας από τους κύριους ομιλητές. Σε μια συγκέντρωση στην περιοχή του Σιίρτ, ο Ερντογάν απαγγέλλει ένα ποίημα Γκιοκάλπ.

Η δημόσια ανάγνωση του ποιήματος θεωρείται από το δικαστήριο ως προτροπή για τέλεση αδικήματος και υποκίνηση σε θρησκευτικό ή φυλετικό μίσος σύμφωνα με το άρθρο 312 του τουρκικού ποινικού κώδικα.

Ο πρώην δήμαρχος Κωνσταντινούπολης θα εκμεταλλευθεί στο έπακρο τη φυλάκιση που του επέβαλε το δικαστήριο και θα προετοιμάσει την εντυπωσιακή επιστροφή του, αυτή τη φορά στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Στην αυγή του 21ου αιώνα αρχίζει να σχηματοποιείται με αδρές γραμμές η φιγούρα του Σουλτάνου του Βοσπόρου. Για περισσότερο από μία δεκαετία ο Ερντογάν θα γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, κερδίζοντας τη μία μετά την άλλη τις εκλογικές αναμετρήσεις. Η πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα είναι η δικαίωση των ευσεβών πόθων και η εδραίωση της παντοδυναμίας του.

Τη δεκαετία του 2000 ο Ερντογάν μοιάζει ανίκητος και το κόμμα που ίδρυσε με μια παρέα στενών φίλων και συνεργατών απλώνει τα πλοκάμια του σε όλο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης, κερδίζοντας την εύνοια και τη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών.

Το κόμμα με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο “Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης” θα επαναφέρει με συνοπτικές διαδικασίες την μαντίλα στα πανεπιστήμια, θα δημιουργήσει χώρο προσευχής σε κάθε δημόσια υπηρεσία και θα διορίσει περισσότερους ιμάμηδες στα τζαμιά από ό,τι δασκάλους στα δημόσια σχολεία.

Σύμφωνα με το ανώτατο θρησκευτικό σώμα Ντιγιανέτ, το ποσοστό των τζαμιών αυξήθηκε κατά 11% από το 2004 έως το 2014. Η θρησκεία γίνεται πολιτικό πολυεργαλείο στα χέρια του Ερντογάν. Και αυτή είναι μόνο η αρχή…

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια στον πρωθυπουργικό θώκο ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν θα υπεραμυνθεί της οικονομικής του πολιτικής. Η αποπληρωμή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, λόγω λήξης του προγράμματος, θα γίνει βούτυρο στο ψωμί του.

Διαμηνύει σε κάθε κατεύθυνση ότι η Τουρκία αποτελεί το τζόκερ του υποψήφιου επενδυτή, φλερτάρει και ταυτόχρονα λοιδορεί την Ευρωπαϊκή Ένωση και παρουσιάζει την Κωνσταντινούπολη σαν ένα απέραντο εργοτάξιο.

Ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχει πειστεί ότι όπως και η βιομηχανία του θεάματος έτσι και η πολιτική χρειάζονται ένα καλοδουλεμένο και πειστικό σενάριο. Είναι η εποχή που οι τουρκικές σειρές μυθοπλασίας γίνονται ανάρπαστες στην Ελλάδα, στις μουσουλμανικές χώρες των Βαλκανίων και στη Μέση Ανατολή.

Ο Ερντογάν φτιάχνει το δικό του εύπεπτο σενάριο: διείσδυση στην Αφρική, έλεγχος και επηρεασμός των γεωπολιτικών ανακατατάξεων στη Μέση Ανατολή, χαλιφάτο με έδρα την Κωνσταντινούπολη, εξαγγελία φαραωνικών τύπου δημοσίων έργων.

Για τον εαυτό του κρατά τον ρόλο του νεο-προφήτη. Μόνο που στον συγκεκριμένο κήπο του προφήτη οι διαδρομές του μαύρου χρήματος δεν έρχονται ποτέ στο φως.

«Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε…
που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας…
που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του…
που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.»

Χαλίλ Γκιμπράν «Ο Κήπος του Προφήτη»

Open post

ΑSYA MINOR yeniden: Η τουρκική ματιά στην ελληνική προσφυγιά του Β’ Παγκοσμίου πολέμου

ΑSYA MINOR yeniden: Η τουρκική ματιά στην ελληνική προσφυγιά του Β’ Παγκοσμίου πολέμου

του Νάσου Μπράτσου

Μία εκπληκτική ντοκυμαντερίστικη δουλειά του Τούρκου σκηνοθέτη Tahsin Isbilen, κατέγραψε πριν από μερικά χρόνια, την τουρκική ματιά, τουλάχιστον του απλού κόσμου, γιατί υπήρξαν και παραφωνίες, στο προσφυγικό ρεύμα των Ελλήνων στα χρόνια της ιταλογερμανικής κατοχής.

Καθόλου τυχαίο που πήρε το 2ο βραβείο στο διαγωνισμό ντοκιμαντέρ της κρατικής Τουρκικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (TRT). Πρόκειται για παραγωγή του 2008 με έδρα τη Σμύρνη. Τίτλος του Asya Minor…yeniden (Mικρά Ασία πάλι).

Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζεται τουρκικό έγγραφο που αναφέρει ότι από το Μάρτιο του 1941 έως το Μάρτιο του 1943 είχαν περάσει 22.909 πρόσφυγες. Ο αριθμός επιβεβαιώνει το γεγονός ότι πάνω από 30.000 ήταν οι Έλληνες πρόσφυγες, αφού άλλοι πήγαν κατευθείαν στην Κύπρο, κυρίως με αναχωρήσεις από νησιά των Δωδεκανήσων, συνεπώς δεν είχαν καταγραφεί στην Τουρκία, ενώ μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών το Σεπτέμβριο του 1943 υπήρξε και δεύτερο μαζικό ρεύμα Ελλήνων προσφύγων.

Θυμίζουμε τι μας έλεγε στη δικιά μας έρευνα η Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: «Εκεί (στο Νουσεϊράτ) υποδεχτήκαμε το τσουνάμι προσφύγων από την Ελλάδα, κυρίως τη νησιωτική, που προκάλεσε η συνθηκολόγηση των Ιταλών στις αρχές Σεπτέμβρη του 1943 και η χαλάρωση των μέτρων επιτήρησης στα νησιά. Μέχρι και Αθηναίοι ήρθαν.

Εμείς οι παλιοί πρόσφυγες που μας είχαν περάσει από καραντίνα, βρεθήκαμε να ήμαστε η υγειονομική επιτροπή που δέχτηκε τους νέους πρόσφυγες και τους πέρναγε καραντίνα».
Σταχυολογήσαμε τα βασικά σημεία των Τούρκων που περιέγραψαν στο ντοκιμαντέρ πώς έβλεπαν τους Έλληνες πρόσφυγες, τα οποία ήταν τα εξής: «Έδεσαν τα βαρέλια ανέβηκαν πάνω τους και ήρθαν. Αποβιβάζονταν στο λιμάνι των Αλλατσάτων της Μερσίνας. Από εκεί περπατώντας νηστικοί κακομοίρηδες. Τα πόδια των κοριτσιών από την πείνα ήταν γεμάτα λεκέδες και είχαν μωβ χρώμα. Δεν έβρισκαν τρόφιμα, μόνο χόρτα έτρωγαν, σαλάτα και κάτι παρόμοια, έτσι ζούσαν».

«Μέσα σε δύο μέρες ήρθε αρκετό πλήθος. Στην περιοχή του Τσεσμέ δεν πολυξέρω, αλλά στα Λίσα εγκαταστάθηκαν εκτός από τα ξενοδοχεία σε όλα τα άδεια σπίτια.
Ερχόταν οικογενειακώς γυναίκες, μικρά παιδιά, άντρες. Ανάμεικτα, καρδούλα μου όλοι η οικογένεια, αλλά η κατάστασή τους ήταν αξιοθρήνητη».

«Ένα μέρος τους έπιασε δουλειά εδώ. Γιατί ήξεραν από αμπέλια. Εργάστηκαν σε πολλές δουλειές. Σε ένα σπίτι που χωρούσε μία οικογένεια έμεναν 15 – 20 άτομα μαζί».

«Θυμάμαι έναν που τον έλεγαν Νίκο και μας δούλευε και του δίναμε φαγητό. Τότε το χώριζε στα δύο και έλεγε αυτό το κρατάω για να το δώσω στον πατέρα μου.
Υπήρχαν τεχνίτες που τους έβαζαν να δουλεύουν δίπλα σε Τούρκους στην ίδια δουλειά και τους άνεργους τους πήγαιναν να μαζεύουν ελιές. Ήρθαν στο χωράφι που δουλεύαμε και τους δώσαμε ψωμί και τρόφιμα.
Όταν στήναμε γλέντι όσοι από αυτούς ήταν καλλιτέχνες συμμετείχαν και έβγαζαν κι εκείνοι 2-3 γρόσια».

Ακολουθεί μία μαρτυρία που παρουσιάζει εκπληκτικές ομοιότητες με δήλωση που έγινε στη δικιά μας έρευνα. Ο ηλικιωμένος Τούρκος Ahmet Gonul από την παραλιακή πόλη Didim, στην περιοχή του Αϊδινίου, είχε δηλώσει στο ντοκιμαντέρ του Tahsin Isbilen, ότι: «Αντί στη στεριά τους αποβίβασαν σε νησί. Το πρωί κοιτάζουν και τι να δουν; Γύρω γύρω θάλασσα. Δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, βούτηξαν με σκοπό να βγουν απέναντι, να διασχίσουν τη θάλασσα, το κορίτσι τα κατάφερε, το αγόρι έμεινε στη θάλασσα πνίγηκε δεν μπόρεσε να βγεί. Ήρθε το κορίτσι και ειδοποίησε. Εδώ υπήρχαν βοσκοί, ήξεραν κολύμπι. Μαζί τους ήρθε το κορίτσι. Τελικά το οδήγησαν στο τμήμα. Όταν έμαθαν την άφιξη Ελλήνων στο νησί εξασφάλισαν καΐκι. Τους μετέφεραν εδώ στο τμήμα. Τους φιλοξενήσαμε περίπου μία εβδομάδα».

χάρτης από google maps

Στη δικιά μας έρευνα ο κάτοικος Λειψών την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Τάσος Χήρας, είχε δηλώσει: «Μία φορά το προσφυγικό μπάρκο βγήκε όχι στην ακτή, αλλά σε ένα τούρκικο νησάκι. Ένας άνδρας ο Νικήτας που είχε και προβλήματα ακοής και μία κοπέλα βούτηξαν όταν ξημέρωσε για να πάνε στην ακτή να ειδοποιήσουν. Η κοπέλα τα κατάφερε, ο Νικήτας χάθηκε, δεν ξέρουμε αν πνίγηκε ή αν τον έφαγε ψάρι. Κάναμε συστάσεις στον καπετάνιο να προσέχει και να σιγουρεύεται που τους βγάζει».

Panayir Adasi: η νησίδα κοντά στην πόλη Didim, είναι ο πιθανός τόπος εξέλιξης του περιστατικού

 

Και η δήλωση μίας ηλικιωμένης Τουρκάλας, στο τέλος του ντοκιμαντέρ του Tahsin Isbilen, «Να μην ξαναζήσουμε πόλεμο, αυτό είναι το χειρότερο πράγμα», όπως και η παρόμοια δήλωση του μη ευρισκόμενου πια στη ζωή Σαμιώτη Κώστα Δεμερτζή, ότι «θα έρθει μία μέρα που όλα τα έθνη του κόσμου θα ζουν ειρηνικά«, είναι το κεντρικό μήνυμα μίας σπουδαίας δουλειάς που διέσωσε μαρτυρίες ανθρώπων που αρκετοί δεν βρίσκονται πια μαζί μας.

Όλοι οι κύκλοι του αφιερώματος στην ανάρτηση: Αναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Πέμπτη 6 Ιουλίου 2017: Mαρία Οικονόμου – Μανωλιού: Το προσφυγικό της ταξίδι από τη Σάμο στη Γάζα

Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017: Ανδρέας Χριστόπουλος – από το πολεμικό ναυτικό στα «σύρματα» των Εγγλέζων στην Αίγυπτο

 

 

Posts navigation

1 2 3 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19
Scroll to top