Open post

Ώδινεν όρος και έτεκεν… Κιμ

Ώδινεν όρος και έτεκεν… Κιμ

Έγινε κι αυτό! Ολοκληρώθηκε η συνάντηση των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βόρειας Κορέας, και εκτός από τους δυο τους, κανείς δεν φαίνεται να είναι ενθουσιασμένος, τουλάχιστον στην Αμερική. Μπορεί οι συμβολισμοί να περίσσεψαν, όμως φαίνεται πως οι δύο άνδρες τσιγκουνεύτηκαν την ουσία. Για επαναλαμβανόμενες γενικότητες κάνουν λόγο οι περισσότεροι αναλυτές σχετικά με το κείμενο που υπέγραψαν οι Τραμπ-Κιμ, παρ’ότι όλοι συμφωνούν ότι ο κόσμος είναι πλέον σε καλύτερη, περισσότερο απομακρυσμένη θέση από τον πυρηνικό όλεθρο που προσκαλούσε πριν από λίγους μήνες η ρητορική των δύο ηγετών.

Το φημισμένο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS), το οποίο βρίσκεται στην Ουάσινγκτον, συνέθεσε μια ψύχραιμη και περιεκτική εκτίμηση της συνάντησης, η οποία βασίζεται σε 5 άξονες. Στην κορυφή, για να μην επιμένει οποιοσδήποτε στα προφανή, βρίσκεται η εμφατική παρατήρηση πως, ασφαλώς, η συνάντηση των δύο ανδρών είναι μια ιστορική στιγμή. Ο πρόεδρος Τραμπ επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια ακριβώς εκτίμηση, και παρ’ότι επιμένει να σταματά σε αυτήν, ενώ η αλήθεια επεκτείνεται και προεκτείνεται περαιτέρω, αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την ακρίβεια αυτής της μικρής, εισαγωγικής φράσης. Ποτέ πριν δεν είχαν συναντηθεί ηγέτες από τις δύο χώρες, αν και τόσο ο πατέρας, όσο και ο παππούς του Κιμ, το επιθυμούσαν διακαώς. Ο λόγος είναι προφανής και πολυσυζητημένος, και έχει να κάνει με την νομιμοποίηση που προσφέρει στο καθεστώς της Βόρειας Κορέας η εμφάνιση του επικεφαλής του, ως ίσου, στο πλευρό του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Κάπου εδώ κάνει και την εμφάνισή του ο προαναφερθείς συμβολισμός, ο οποίος και επέβαλε, κατόπιν ρητής απαίτησης της Πιονγκγιάνγκ, το… τείχος των εναλλασσόμενων σημαιών των δύο χωρών: ίσο μέγεθος, ίσο πλήθος, ίση εντύπωση. Με αυτά και με εκείνα, οι ειδικοί του CSIS τονίζουν ότι ο Κιμ έγραψε περισσότερη Ιστορία από τον πρόεδρο Τραμπ.

Στον δεύτερο άξονα της ανάλυσης βρίσκεται η παραδοχή της αυξημένης παγκόσμιας ασφάλειας, μια και η Βόρεια Κορέα παραδοσιακά αποφεύγει τις προκλήσεις όταν βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις Η.Π.Α. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αυξημένη ασφάλεια δεν σημαίνει και πολλά, μια και το κείμενο που προέκυψε από τη συνάντηση δεν απαιτεί καμία δέσμευση που θα την προστατεύει. Η αποπυρηνικοποίηση παραμένει το ίδιο ασαφής όσο ήταν και μήνες, ή χρόνια νωρίτερα. Η Βόρεια Κορέα δεν έχει προσφέρει λεπτομέρειες για την έκταση του πυρηνικού της προγράμματος και οπλοστασίου, και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν απαιτήσει κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα διεθνών ελέγχων. Το οποίο και οδηγεί στον τρίτο άξονα της ανάλυσης, τις προσδοκίες για το μέλλον των συνομιλιών. Δύο χαρακτηριστικά περιμένουν στο CSIS να βοηθήσουν στη θετική έκβαση των διπλωματικών προσπαθειών, και αυτά είναι η δυναμική -το momentum- και τα πρακτικά αποτελέσματα. Για τις δύο πλευρές, τα αποτελέσματα αυτά είναι, ασφαλώς, διαφορετικά. Η Βόρεια Κορέα περιμένει την άρση των οικονομικών κυρώσεων που περιορίζουν την οικονομία της χώρας, ενώ για τις Ηνωμένες Πολιτείες «αποτελέσματα» σημαίνει παρουσία διεθνών παρατηρητών, και πλήρης έλεγχος των πυρηνικών δυνατοτήτων του καθεστώτος της Πιονγκγιάνγκ. Κάποια από τα αποτελέσματα αυτά θα πρέπει να έρθουν γρήγορα και να έρθουν και για τις δύο μεριές, αν είναι να διατηρηθεί η δυναμική που προβάλλουν με τόση ένταση οι δύο ηγέτες, ειδικά αν ο Ντόναλντ Τραμπ εννοούσε το σχόλιο περί πρόσκλησης του Κιμ Γιονγκ Ουν στον Λευκό Οίκο το ερχόμενο φθινόπωρο. Μιλώντας για το τι εννοούσε ο Αμερικανός πρόεδρος και τι όχι, φτάνουμε στον τέταρτο άξονα, ο οποίος αφορά στα κέρδη -τα ασυγκρίτως μεγαλύτερα, για την ώρα, κέρδη- της Πιονγκγιάνγκ από την συνάντηση. Ο άνθρωπος που κατηγορείται ότι διέταξε την δολοφονία του θείου του προκειμένου να ισχυροποιήσει τη θέση του, ο ηγέτης που έχτισε ένα πυρηνικό οπλοστάσιο και το επέδειξε τόσο μόνο όσο χρειαζόταν για να κλείσει αυτήν ακριβώς τη συνάντηση, ο επικεφαλής μιας χώρας που είχε θέσει ως στόχους την ελάφρυνση των οικονομικών κυρώσεων και την παροχή διαβεβαιώσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ασφάλεια της χώρας του, πέτυχε όλα όσα ήθελε. Βγάζοντας selfies στην Σιγκαπούρη και φωτογραφίες με τον Ντόναλντ Τραμπ, το προφίλ του ιδίου και της χώρας του αναβαθμίστηκαν, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος -όσο και αν το εννοούσε- είπε πως στοχεύει στην αναστολή των στρατιωτικών ασκήσεων Η.Π.Α.-Νότιας Κορέας. Βεβαίως, όλα αυτά τα μεγάλα λόγια, πρέπει τώρα να αποκτήσουν αστερίσκους, καθώς οι αξιωματούχοι των δύο χωρών αναλαμβάνουν δράση και οι διαπραγματεύσουν αναμένεται να ενταθούν, ενόσω η διεθνής κοινότητα, ο πέμπτος άξονας της ανάλυσης, μπαίνει και αυτή στο κάδρο των εξελίξεων.

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί, καθώς η ιστορική πρωτοτυπία της συνάντησης σημαίνει σε μεγάλο βαθμό και ότι το μέλλον είναι απρόβλεπτο. Από μια άποψη, ίσως αυτή να είναι και η πλέον αισιόδοξη ανάλυση, καθώς όσοι ειδικοί κάνουν προβλέψεις επιμένουν να τονίζουν, όπως ο Τζέιμς Τράουμπ του Foreign Policy, όχι μόνο το παρελθόν παρόμοιων συζητήσεων με την Βόρεια Κορέα, αλλά και τις ομοιότητες, επί παραδείγματι, με τις διαπραγματεύσεις με το καθεστώς Χουσεΐν, που είχε με υπερηφάνεια αναλάβει ως Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. ο Κόφι Άναν, και οι οποίες ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει το ναυάγιο της εκδίωξης των διεθνών παρατηρητών από τη Βαγδάτη, και τελικά ο βομβαρδισμός του Ιράκ. Η διαφορά, όπως με χαρακτηριστικό σαρκασμό υπονοεί ο Τράουμπ είναι πως, τουλάχιστον, στο Ιράκ υπήρχε η πρόβλεψη και η πράξη διεθνούς ελέγχου.

Κι αν ο Τράουμπ είναι μάλλον εγκρατής σε αυτόν τον τομέα, ο σαρκασμός πολλών άλλων μέσων βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό σε πλήθος σχολίων που έκανε ο πρόεδρος Τραμπ στη Σιγκαπούρη. Από τα πλέον προβληματικά δεν μπορεί παρά να είναι εκείνα με τα οποία επαινούσε τον Κιμ Γιονγκ Ουν, ακόμα και σε συνέντευξη με τον Τζορτζ Στεφανόπουλος, ο οποίος του υπενθύμιζε τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βόρεια Κορέα, αλλά και τις παλαιότερες απόψεις του ίδιου του Αμερικανού προέδρου για τον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή χαρακτήριζε εξαιρετικά ικανό και αγαπητό στη χώρα του, μια «σπουδαία προσωπικότητα και πολύ έξυπνο», που σε νεαρή ηλικία κατάφερε πάρα πολλά. Παρόμοια προσοχή συγκέντρωσε και το σχόλιο του Ντόναλντ Τραμπ για τις φυσικές ομορφιές της Βόρειας Κορέας, αφού σχολίασε πως «έχουν υπέροχες παραλίες. Μπορείς να τις δεις όποτε πυροβολούν τα κανόνια τους στον ωκεανό. Έλεγα “κοίτα, παιδί μου, αυτήν τη θέα. Δεν θα ήταν καταπληκτική για διαμέρισμα;” Θα μπορούσες να έχεις τα καλύτερα ξενοδοχεία του κόσμου εκεί. Σκέφτείτε το από την κτηματομεσιτική μεριά». Αν πράγματι το σκεφτεί κάποιος έτσι, οι ειδικοί επιμένουν: Το οικόπεδο που αγόρασε ο Κιμ στην συνάντηση έχει καλύτερη θέα από εκείνο που πούλησε.

www.ert.gr

Open post

Ο Πέδρο και η Μπεγκόνια: «Οι Ισπανοί Ομπάμα»

Ο Πέδρο και η Μπεγκόνια: «Οι Ισπανοί Ομπάμα»

Μαδριτη, Ισπανία – Ανταπόκριση Δώρα Μακρή

Παντρεύτηκαν το 2006. Έχουν δύο κόρες. Τους αποκαλούν «οι Ισπανοί Ομπάμα». Η Μαρία Μπεγκόνια Γκόμεθ Φερνάντεθ (Μπεγκόνια Γκόμεθ 1972) γεννημένη στο Μπιλμπάο, αλλά μεγαλωμένη στη Λεόν είναι ειδική στο μάρκετινγκ και στην αναζήτηση πόρων για ΜΗΚΥΟ. Έχει εργαστεί σε μία σειρά από μεγάλους οργανισμούς ως σύμβουλος ,όπως την Oxfam Intermón, Anesvad αλλά και στη Διεθνή Αμνηστία. Είναι γνωστή για τις αρχές της, που συμβαδίζουν με έναν ιδιαίτερο κώδικα δεοντολογίας. Είναι η σύζυγος του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ (1972). Ακούγοντας τον Σάντσεθ να μιλάει για ανισότητα, παιδική φτώχεια και δικαιώματα μοιάζουν φράσεις βγαλμένες από το στόμα της συζύγου του. Ασχολείται με αυτά κάθε μέρα. Και με επιτυχία, όπως λένε οι συνεργάτες της.

AP Photo/Abraham Caro Marin

Οι κόρες τους Αϊνόα, 13 ετών και Καρλότα, 11 ετών είναι η μεγάλη τους αδυναμία. Οι δυο τους, ο Πέδρο και η Μπεγκόνια, γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι και ερωτεύτηκαν από την πρώτη στιγμή. Ο ίδιος είχε εξομολογηθεί παλιότερα ότι μόλις την είδε ένιωσε, ότι ήταν η γυναίκα της ζωής του. Όπως έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις της η Μπεγκόνια, η γυναίκα της ζωής του «ο Πέδρο είναι πολύ ρομαντικός, μου έχει γράψει γράμματα αγάπης τα οποία φυλάω σε ένα μικρό μπαούλο».

EPA/EFE/ JJ GUILLEN

Η Μπεγκόνια Γκόμεθ, είναι μαζί του σε όλα. Στα πάνω και τα κάτω του. Άλλωστε μόλις πριν ενάμιση χρόνο τον είδε να εγγράφεται στις λίστες των ανέργων. Είχε παραιτηθεί κι από τη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος και από την βουλευτική του έδρα. Γιατί; Διότι η ομοσπονδιακή επιτροπή του κόμματος με τους βαρώνους της επαρχίας είχαν αποφασίσει να στηρίξουν τον Ραχόι στην εκλογή του ως πρωθυπουργού. Για να μην υπάρξει αστάθεια στη χώρα. Το έκαναν δια της αποχής από την ψηφοφορία. Τα βρόντηξε και έφυγε. Επί επτά μήνες όργωσε τη χώρα με το αυτοκίνητό του ως απλό μέλος του κόμματος. Και επέστρεψε δριμύτερος. Επανεξελέγη γενικός γραμματέας, ξεκαθάρισε το κόμμα από στελέχη που τον είχαν εκπαραθυρώσει και σήμερα είναι πρωθυπουργός. Και η Μπεγκόνια πάντα δίπλα του.

EPA/Javier Lizon

Η ίδια δεν θέλει να πρωταγωνιστεί, λένε οι φίλοι τους. Αλλά είναι και η μόνη γυναίκα πολιτικού που την είδαμε να ανεβαίνει στις ομιλίες του και να τον αγκαλιάζει. Σχεδόν όπως η Μισέλ Ομπάμα. Και οι δυό τους διαθέτουν λαμπερό χαμόγελο, προσέχουν τη διατροφή τους και γυμνάζονται. Άλλωστε ο Σάντσεθ εκτός από οικονομολόγος με δύο μάστερ και ένα διδακτορικό, που τον έκαναν καθηγητή πανεπιστημίου, από πολύ νωρίς έπαιζε μπάσκετ. Και κάθε φορά που προλαβαίνει, γυμνάζεται. Βέβαια, τώρα με τη μειοψηφία που έχει στη Βουλή και με τα δεκάδες ανοιχτά θέματα στην οικονομία δεν γνωρίζουμε αν θα βρίσκει χρόνο.

Σχημάτισε  μία κυβέρνηση με βαρυσήμαντα στελέχη, με ιδιαίτερες ικανότητες κι από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε, η Μονκλόα (το πρωθυπουργικό γραφείο) μας βομβαρδίζει με δελτία τύπου. Επικοινωνιακή ταχύτητα που είχαμε ξεχάσει τα τελευταία 7 χρόνια με τον Μαριάνο Ραχόι. Ακόμα και οι υπουργοί του βγαίνουν σχεδόν καθημερινά όλοι τους στα ΜΜΕ και μοιάζουν καλά προετοιμασμένοι για το αντικείμενό τους. Αν δεν είναι φούσκα που θα ξεφουσκώσει σύντομα τότε μπορούμε να μιλάμε και για μία νέα ανανεωμένη εποχή διακυβέρνησης στην Ισπανία. Την ίδια ακριβώς ανανέωση στην οποία μοιάζει να οδηγείται και η απέναντι πλευρά αυτή του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος το οποίο οργανώνει το συνέδριό του για τις 20 και 21 Ιουλίου. Για πρώτη φορά η βάση θα εκλέξει τον νέο πρόεδρο του κόμματος. Το οποίο επιδιώκει αίφνης την απόλυτη ανανέωσή του μετά την εποχή Ραχόι.

www.ert.gr

Open post

Ο Τραμπ στο G7: Ποιος θα δοκιμάσει το μπρόκολο;

Ο Τραμπ στο G7: Ποιος θα δοκιμάσει το μπρόκολο;

Δεν ήταν και ακριβώς απρόσμενο: Μετά από πολλές ημέρες ανταλλαγών ειρωνικών ή και ξεκάθαρα εχθρικών σχολίων, μετά από την επιβολή δασμών και αντιποίνων, την εκτόξευση απειλών για τα χειρότερα, τις παρασκηνιακές συναντήσεις Ευρωπαίων ηγετών για τη διαμόρφωση μιας πολιτικής που δεν θα συμπεριλάμβανε απαραιτήτως τις Ηνωμένες Πολιτείες, και μετά και από την αμερικανική «πρόσκληση» της Ρωσίας στο τραπέζι, η σύνοδος του G7 δεν πήγε καλά. Κι όμως, το προσδοκόμενο μπορεί και αυτό να εκπλήσσει, ή ακόμα και να τρομάζει. Οι δασμοί έχουν αναλυθεί σε βάθος. Η προοπτική ενός παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, επίσης. Ποια ήταν η είδηση, λοιπόν, από τον Καναδά και την ταραχώδη συνάντηση των ηγετών 7 εκ των 10 ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου; Για άλλη μια φορά, η είδηση είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποσυρθεί από τις συμβάσεις της παραδοσιακής διπλωματίας. Και, για πρώτη φορά με τόση βεβαιότητα, η είδηση είναι πως η Ευρώπη επεξεργάζεται διπλωματικά σενάρια, στα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι καν σύμμαχη χώρα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει καταφέρει τουλάχιστον ένα πράγμα, το οποίο γνωρίζουν όλοι. Ο Αμερικανός πρόεδρος αψηφά την έννοια των προσδοκιών, αφού εχθροί και φίλοι αντιλαμβάνονται ότι οι απόψεις του δεν έχουν απαραιτήτως συνέχεια, και η ατζέντα του δεν παγιώνεται ποτέ. Παρ’ότι αυτά τα στοιχεία είναι ακριβώς εκείνα που συγκεντρώνουν τα βέλη της κριτικής εναντίον του, είναι τα ίδια που του επιτρέπουν να διαπραγματεύεται σχεδόν συνεχώς σαν εκ του μηδενός -μια τακτική που δεν είναι πάντα σωστή, αλλά δεν είναι και πάντα λάθος. Υπό παρόμοιες συνθήκες βρέθηκε και στην Σύνοδο του G7. Έχοντας ξεκινήσει μια αυστηρή εμπορική πολιτική και πηγαίνοντας μπρος-πίσω ανάμεσα σε προσβολές και διαβεβαιώσεις φιλίας, ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει την προβλεπόμενη συντονισμένη επίθεση των ομολόγων του, ελπίζοντας πως η συμπεριφορά του θα τους αποσυντονίσει. Λίγο πριν φτάσει στον Καναδά, μετά από αρκετές διαρροές περί σκέψεων για αποχή από την Σύνοδο, ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε, μέσω twitter, τον διάλογο με τους άλλους ηγέτες της Συνόδου, ζητώντας να συμπεριληφθεί εκ νέου στο group η Ρωσία, η οποία αποκλείστηκε μετά την προσάρτηση της Κριμαίας. Στην ίδια τη Σύνοδο, και πάλι εν μέσω αρχικώς ασαφώς διαρροών περί νωρίτερης αποχώρησής του, ο Αμερικανός πρόεδρος φρόντισε να κάνει και πάλι αισθητή την ξεχωριστή παρουσία του, πότε φτάνοντας με αργοπορία σε συναντήσεις, και πότε αλλάζοντας συνεχώς το πρόγραμμα των κατ’ιδίαν συναντήσεών του με τους άλλους ηγέτες. Στο τέλος, όπως σε τόσες και τόσες παρόμοιες… οικογενειακές συναντήσεις, οι παρεξηγήσεις φάνηκαν να παραμερίζονται, και το τελικό ανακοινωθέν παρουσιάστηκε να έχει την έγκριση όλων. Σίγουρα, ήταν η πρώτη φορά που αργούσε τόσο πολύ να κυκλοφορήσει, έστω και σε κάποια αρχική μορφή. Αλλά κάποια στιγμή κυκλοφόρησε. Και για μια Σύνοδο που το βασικό της αντικείμενο συχνά φαινόταν πως ήταν η ίδια η σταθερότητα του 43χρονου θεσμού, αυτό ήταν αρκετό. Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ σχολίαζε πως ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει τους δασμούς αν και οι άλλες χώρες έκαναν το ίδιο. Τι καλύτερο; Αν επαληθευόταν, οι σύμμαχοί του θα υποστήριζαν πως είχε εξ αρχής οργανώσει όλες τις κινήσεις του προς αυτόν τον στόχο. Αν διαψευδόταν, θα υποστήριζαν πως τουλάχιστον προσπάθησε. Το μόνο πρόβλημα είναι πως είχε συγχρόνως καταφέρει να αποσυντονίσει, αν όχι τους ίδιους τους ηγέτες των άλλων χωρών, τότε τουλάχιστον το πλέγμα των σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα σε αυτές. Και όταν ο Καναδός πρωθυπουργός ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου για τις επιλογές του Καναδά σχετικά με την αντίδρασή του στους δασμούς που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, απάντησε σε συνάρτηση με την ισχύουσα συνθήκη, τη μόνη πραγματική, αντικειμενική αλήθεια. Είπε, λοιπόν, πως ο Καναδάς θα αντιδράσει, διότι μπορεί να είναι ευγενικοί οι Καναδοί, αλλά η συμπεριφορά των Η.Π.Α. είναι λίγο προσβλητική και αρκετά ασύμφορη.

Αυτά τα σχόλια έγιναν η αρχή ενός καινούριου γύρου προσβολών από τον πρόεδρο Τραμπ και το επιτελείο του αυτή τη φορά, με τον ίδιο να χαρακτηρίζει λίγο-πολύ τον Καναδό προωθυπουργό ως διπρόσωπο, και τον σύμβουλο του Λευκού Οίκου, Πίτερ Ναβάρο, να λέει πως «υπάρχει ειδικό μέρος στην κόλαση για όποιον ξένο ηγέτη διατηρεί διπλωματικές σχέσεις κακή τη πίστει» με τον πρόεδρο Τραμπ, όπως έκανε ο Τζάστιν Τριντό. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε τον Τριντό «εξαιρετικά ανειλικρινή και αδύναμο», λέγοντας πως άλλα έλεγε μπροστά στον ίδιο, και άλλα είπε στη συνέντευξή του. Ξαφνικά, τα μπαλώματα στις σχέσεις των ηγετών του G7 σκίστηκαν, και όλοι βρέθηκαν να ψάχνουν ξανά τις διαχωριστικές γραμμές, και να μετρούν μέτωπα. Η αλήθεια είναι πως ο πρόεδρος Τραμπ απάντησε στον πρωθυπουργό του Καναδά με το βλέμμα σαφώς και στην συνάντησή του με τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Μιλώντας στο CNN, ο οικονομικός σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου, Λάρι Κούντλοου, κατέστησε σαφές πως «ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα επιτρέψει να τον χειραγωγεί ένας Καναδός πρωθυπουργός. Δεν θα επιτρέψει καμία επίδειξη αδυναμίας καθ’οδόν προς τις διαπραγματεύσεις με την Βόρεια Κορέα». Κάπου εκεί, μια ακόμα πτυχή των γεγονότων φωτίστηκε λίγο περισσότερο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ χρειαζόταν την Σύνοδο του G7 ως ένα ακόμα στήριγμα στην προετοιμασία του για την συνάντηση με τον Κιμ. Μια ηγετική, αδιαπραγμάτευτη παρουσία απέναντι στα άλλα μέλη της ομάδας θα καθιστούσε σαφές στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας ότι το μέγεθός του δεν συγκρίνεται με εκείνο των εχθρών που με ευκολία διαλέγει ο Αμερικανός πρόεδρος. Αυτό το κομμάτι του προφίλ του, όμως, φαίνεται πως έπεσε από τα χέρια του… Τζάστιν Τριντό στη συνέντευξή του. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να έχει ανοίξει πολλά μέτωπα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν φαίνεται να τα διαχειρίζεται συγχρόνως. Όπως έχουν τονίσει πολλοί αναλυτές, προτιμά να ασχολείται με το καθένα όποτε βρίσκεται στο επίκεντρο της καθημερινότητας. Η συνάντησή του με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, την οποία βλέπει ως την πραγματική δοκιμασία (ή, μάλλον, επιβεβαίωση) των ηγετικών του δυνάμεων, συγκεντρώνει αυτή τη στιγμή όλη του την προσοχή. Όταν τον αποσπά ένα σχόλιο όπως του Καναδού πρωθυπουργού, τότε αναγκάζεται, με αυξημένο εκνευρισμό, να αντιμετωπίσει τα καινούρια δεδομένα όπως και όσο γίνεται πιο γρήγορα. Έτσι, λοιπόν, το σταθερό αμερικανικό επιχείρημα περί των δασμών ως πρόνοιας υπέρ της εθνικής ασφαλείας της χώρας άλλαξε, με τον Αμερικανό πρόεδρο να τονίζει ότι οι δασμοί στα καναδικά προϊόντα είναι απάντηση στους δασμούς που επιβάλλει και ο Καναδάς στα αντίστοιχα αμερικανικά, όπως τη φορολογία 270% στα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπως τα επικαλούνται οι New York Times, οι δασμοί που επιβάλλει η Αμερική στα εισαγόμενα προϊόντα είναι κατά μέσο όρο υψηλότεροι από τους καναδικούς ή τους ιαπωνικούς, και αριβώς αντίστοιχοι εκείνων που επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές χώρες του G7. Αυτό, όμως, δεν αφορά τόσο τη ρητορική της αμερικανικής κυβέρνησης, και ίσως δεν αφορά πια και την Ευρώπη. Σε εκτενές της άρθρο στον New Yorker, η Σούζαν Γκλέισερ περιγράφει την μακρά πορεία, μετά την εκλογή Τραμπ, της ευρωπαϊκής πολιτικής προς μια ανοιχτή διπλωματική σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με αρκετούς ανώτερους αξιωματούχους να χαρακτηρίζουν τη χώρα ως μεγαλύτερη απειλή για την ευρωπαϊκή συνοχή από ότι χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα. Είναι χαρακτηριστικό πως η Γερμανία, η οποία παραδοσιακά έχει καλές σχέσεις με τις Η.Π.Α., ξεκίνησε την προηγούμενη χρονιά τη χάραξη μιας υποθετικής πολιτικής που θα αντιδρούσε σε ενδεχόμενο επαναπροσανατολισμό της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μακριά από τους παραδοσιακούς της συμμάχους στη Γηραιά ήπειρο, και εγγύτερα στο Ισραήλ, και τα ευρωπαϊκά πολιτικά άκρα. Η είδηση δεν μπορεί να εκπλήσσει, όταν η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ είχε από τις πρώτες της συζητήσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ τονίσει την ανάγκη να στηριχθεί πλέον η Ευρώπη στις δικές της δυνάμεις και να μην εξαρτάται πλέον από τις Ηνωμένες Πολιτείες στον ίδιο βαθμό.

Ο Daily Intelligencer χρησιμοποίησε την εμπειρία της Συνόδου του G7 για να κάνει μια γενική αποτίμηση της ως τώρα στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ -ενός «δόγματος Τραμπ», αν θέλετε. Ανάμεσα στα σημαντικά στοιχεία περιλαμβάνεται η διαπίστωση πως η προεκλογική ρητορική του Αμερικανού προέδρου δεν ήταν μια απλή ψηφοθηρική τοποθέτηση, αλλά αποτελεί πράγματι τη βάση της πολιτικής του, προσφέροντας μια σταθερή εκτίμηση της ελάχιστης εμπιστοσύνης που έχει σε εδραιωμένες διεθνείς συμφωνίες. Ένα άλλο στοιχείο που περιλαμβάνεται στην ανάλυση είναι η απουσία κάθε πολιτικής αντίδρασης στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών -και εδώ πρέπει να γίνει σαφές ότι η συζήτηση αφορά σε ξεκάθαρες πολιτικές αντιδράσεις. Διότι μπορεί πολλοί Ρεπουμπλικανοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία να διαφωνούν με τον πρόεδρο Τραμπ και να εκφράζουν αυτή τους τη διαφωνία σε συνεντεύξεις τους και στο twitter, αλλά ο πρόεδρος Τραμπ εξακολουθεί να περνά τον κοινοβουλευτικό έλεγχο αλώβητος, ειδικά αφού απολαμβάνει, όπως φαίνεται και σε άρθρο του Bloomberg, την επάνοδο της αμερικανικής οικονομίας στην κορυφή της ανταγωνιστικότητας.

Σε διαγωνισμό λεζάντας εξελίχθηκε η φωτογραφία που ανήρτησε η γερμανική καγκελαρία (Jesco Denzel/German Federal Government/ AP)

Το άρθρο του Daily Intelligencer σχολιάζει και την αυριανή συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, παρατηρώντας ότι ο Βορειοκορεάτης ηγέτης γνωρίζει καλά την πραγματική αξία της, η οποία για τον συντάκτη είναι η φωτογραφία με τον Αμερικανό πρόεδρο. Όχι μόνο επειδή αυτή θα παρουσιάζει τους δύο πολιτικούς να συναντιούνται ως ίσοι, αλλά επειδή και ο πρόεδρος Τραμπ απολαμβάνει τις συνθήκες που σχεδιάζονται ειδικά για τις κάμερες. Στην περίπτωση του G7, όμως, αυτή ήταν μια μάχη που έχασε. Η περιβόητη φωτογραφία με τον ίδιο καθισμένο και με τα χέρια του σταυρωμένα, ενόσω η Άνγκελα Μέρκελ, ανάμεσα στους άλλους ηγέτες, στέκεται από πάνω του με μάλλον κυρίαρχο ύφος, καθόρισε τις εντυπώσεις, και έδωσε ευκαιρία σε πολλούς να προσφέρουν τις δικές τους λεζάντες. Ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, Γκι Φερχόφσταντ, πρόσφερε μια άκρως σαρκαστική, υποθέτωντας πως οι άλλοι ηγέτες του G7 έλεγαν στον Ντόναλντ Τραμπ: «Τουλάχιστον πες μας με τι σε κρατάει ο Βλάντιμιρ. Ίσως μπορούμε να σε βοηθήσουμε». Την ίδια ώρα, στη Γερμανία, η Süddeutsche Zeitung προτιμούσε να παρομοιάσει τον Αμερικανό πρόεδρο με κακομαθημένο παιδί, οι γονείς του οποίου προσπαθούν να το συνετίσουν: «Τουλάχιστον δοκίμασε το το μπρόκολο», λέει η λεζάντα. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση θα αναγκαστούν να καταπιούν κάτι που δεν θέλουν. Στη Σύνοδο του G7 πήραν μια γεύση. Έστω μπρόκολου.

www.ert.gr

Open post

Ο Ντόναλντ Τραμπ πληρώνει τους δασμούς που επέβαλε

Ο Ντόναλντ Τραμπ πληρώνει τους δασμούς που επέβαλε

Ακριβώς μία εβδομάδα χωρίζει τον Ντόναλντ Τραμπ από την ιστορική του συνάντηση με τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Όμως όλα δείχνουν πως η πραγματική πρόκληση για τον Αμερικανό πρόεδρο θα είναι η σύσκεψη του G7 που ξεκινάει την Παρασκευή.

Στον απόηχο της επιβολής δασμών από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εισαγωγή χάλυβα και αλουμινίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Καναδά και το Μεξικό, ο Ντόναλντ Τραμπ κατευθύνεται στο Κεμπέκ, όπου και θα πραγματοποιηθεί η σύσκεψη, ως απομονωμένος εκ των προτέρων. Η σύσκεψη των υπουργών Οικονομικών των χωρών του G7 έβγαλε ένα μήνυμα, και αυτό ήταν πως οι εταίροι των Η.Π.Α. αποφάσισαν ότι δεν θα συνεχίσουν τις προσπάθειες να διασκεδάζουν τον πρόεδρο Τραμπ και τις ασυνήθιστες τακτικές του. Κάμπτοντας όσο ποτέ άλλοτε την φημισμένη καναδική αβρότητα, αλλά και την προσωπική του σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Τζάστιν Τρουντό σχολίασε την αμερικανική πρωτοβουλία, τονίζοντας πως «πρέπει να πιστέψουμε πως κάποια στιγμή θα επικρατήσει η κοινή λογική, αλλά δεν βλέπουμε κάποιο τέτοιο σημάδι». Ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, περισσότερο συγκρατημένος, παρατήρησε πως η επιβολή των δασμών ήταν «μια κακή μέρα για το παγκόσμιο εμπόριο» και πως η μονομερής επιβολή δασμών είναι απολύτως απαράδεκτη. Σε παρόμοιο μύκος κύματος, ο υπουργός Οικονομικών του Μεξικό, Ιλντεφόνσο Γκαχάρντο, τόνισε πως ο Αμερικανός πρόεδρος «αυτοπυροβολήθηκε» με τους δασμούς. Ίσως το χαρακτηριστικότερο σχόλιο είναι αυτό της επικεφαλής του Οντάριο, Καθλίν Γουίν, η οποία είπε: «Η αλήθεια είναι πως η ομοσπονδιακή μας κυβέρνηση κίνησε γη και ουρανό. Προσαρμόστηκαν στον Τραμπ, φρόντισαν το εγώ του, συμβιβάστηκαν με την προφανώς ανεξάντλητη ματαιοδοξία του. Η ώρα των συζητήσεων τελείωσε». Μέχρι και η βρετανική κυβέρνηση θυμήθηκε πως είναι ακόμη μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχολιάζοντας σχετικά πως είναι βαθιά απογοητευμένη, και πως «το Ηνωμένο Βασίλειο και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στενοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και θα έπρεπε να εξαιρεθούν μονίμως και πλήρως» από τους δασμούς.

Γιατί η παρατήρηση σχετικά με την συμμαχία Ευρωπαίων-Αμερικανών; Μα γιατί η δικαιολογία της αμερικανικής κυβέρνησης για την επιβολή των δασμών είναι η προστασία της εθνικής τους ασφάλειας -η μόνη δικαιολογία που τους επιτρέπει να παρακάμπτουν τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Είναι ο ίδιος λόγος, για τον οποίο ο Καναδός υπουργός Αμύνης, Χαρτζίτ Σατζάν, ο οποίος και έχει υπηρετήσει στο πλευρό αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, τόνισε σε αυστηρό τόνο πως «το να θεωρείται ο Καναδάς κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών είναι γελοίο και παράλογο». Η ερμηνεία του ανανεωμένου αμερικανικού προστατευτισμού ως κίνηση διαφύλαξης της εθνικής ασφάλειας της χώρας έχει να κάνει με την αρχική επιβολή των δασμών σε προϊόντα από την Κίνα, όμως, όπως σχολιάζει και η Washington Post, η αμερικανική κυβέρνηση έχει πλέον επιβάλει περισσότερους δασμούς σε σύμμαχες χώρες. Για τον Ντόναλντ Τραμπ και το προεκλογικό του σύνθημα «Πρώτα η Αμερική», όμως, το εμπορικό ισοζύγιο είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας -ασχέτως αν ο Καναδάς, για παράδειγμα, εισάγει περισσότερα αμερικανικά προϊόντα από όσα δικά του εξάγει στη γειτονική του χώρα.

Τα αντίποινα δεν άργησαν να ανακοινωθούν, με τον Καναδά να ισοφαρίζει τους δεσμούς δολάριο προς δολάριο. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι η μεμονωμένη απόφαση της Αμερικής, αλλά η γενική της απαξίωση των διεθνών συμφωνιών. Οι πολυμερείς συμφωνίες «τείνουν να διαπραγματεύονται τα πάντα μέχρι του σημείου του κατώτερου κοινού παρονομαστή, και καθώς είμαστε ο κύριος στόχος, καταλήγουμε να μας τρώνε», είχε πει στα τέλη Μαΐου ο Αμερικανός υπουργός Εμπορίου, Γουίλμπουρ Ρος, τονίζοντας πως πρωτεύουσα υποχρέωση κάθε χώρας είναι η προστασία των δικών της πολιτών. Πού σταματάει αυτή η απαξίωση; Ασφαλώς, το εμπόριο δεν είναι ο μόνος τομέας όπου οι πολυμερείς συμφωνίες είναι καθοριστικές. H Washington Post σχολιάζει το ρήγμα που η αμερικανική πρωτοβουλία μπορεί να προκαλέσει στο ΝΑΤΟ, και το Bloomberg τονίζει πως και ο ίδιος ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου απειλείται από την προοπτική της απερίσκεπτης επίκλησης λόγων εθνικής ασφαλείας για την παράκαμψη των κανόνων του. Στους New York Times, o νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν χαρακτηρίζει τον πιθανό εμπορικό πόλεμο ως ανόητο και ηλίθιο, αναλύοντας τις μακροοικονομικές συνέπειες των αμερικανικών δασμών. Είναι αλήθεια πως τα προϊόντα που βρέθηκαν στο στόχαστρο της αμερικανικής κυβέρνησης (χάλυβας και αλουμίνιο) είναι καθοριστικά για πλήθος βιομηχανιών, και η αύξηση του κόστους τους θα έχει συνέπειες σε κάθε επίπεδο παραγωγής, φτάνοντας ασφαλώς στις τσέπες των ιδιωτών καταναλωτών. Συγχρόνως, το πολιτικό κόστος θα είναι και αυτό αμέσως αντιληπτό. «Εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματικές χώρες, κατά κύριο λόγο δημοκρατίες. Οι πραγματικές χώρες έχουν πραγματικές πολιτικές, έχουν υπερηφάνεια, και οι ψηφοφόροι τους πράγματι, πράγματι δεν συμπαθούν τον Τραμπ. Αυτό σημαίνει πως ακόμα και αν οι ηγέτες τους μπορεί να ήθελαν να συμβιβαστούν, οι ψηφοφόροι τους μάλλον δεν θα το επιτρέψουν», καταλήγει το σχόλιο του Κρούγκμαν. Το Reuters σχολιάζει την συνθήκη εύγλωττα, υποστηρίζοντας πως η σύσκεψη του G7 είναι στην πραγματικότητα G6 και ο Ντόναλντ Τραμπ μονάχος.

Τα προβλήματα για τον Ντόναλντ Τραμπ δεν σταματούν στο εξωτερικό. Πολλά μέλη του Κογκρέσου, τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία, έχουν εκφρασθεί εναντίον των δασμών, κάνοντας λόγο για επικίνδυνο και ισοπεδωτικό προστατευτισμό που είναι ικανός να βλάψει σοβαρά την αμερικανική οικονομία. Το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο σοβαρό καθώς το ρεπουμπλικανικό κόμμα κινείται προς τις εκλογές του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο με τον φόβο μαζικών απωλειών εδρών. Ο Αμερικανός πρόεδρος ελπίζει πως οι φοροαπαλλαγές που η κυβέρνησή του διασφάλισε για τις ομάδες ψηφοφόρων που παραδοσιακά ταυτίζονται με το κόμμα του θα επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα, όμως ο Νοέμβριος, οπότε και διεξάγονται οι εκλογές, είναι αρκετά μακριά για να γίνουν αισθητές οι αυξήσεις στις τιμές πολλών προϊόντων που εξαρτώνται από τις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου, από τα κουτάκια μπύρας και αναψυκτικών, μέχρι τα αυτοκίνητα, τον κατασκευαστικό κλάδο, και άλλα τμήματα της αγοράς. Εκτός αυτού, οι αντιδράσεις των χωρών που ζημιώνονται από τις αμερικανικές κινήσεις φαίνεται να στοχεύουν με εξαιρετική ακρίβεια και σοφία τα πιο αδύναμα σημεία του ρεπουμπλικανικού εκλογικού χάρτη, με τα αμερικανικά προϊόντα που έχουν ανακοινωθεί ως μέρος των αντιποίνων να προέρχονται από πολιτείες όπου οι ρεπουμπλικανοί κινδυνεύουν περισσότερο να χάσουν τις έδρες τους.

Για τους διαφωνούντες ρεπουμπλικανούς πολιτικούς, οι δυνατότητες πραγματικής αντίδρασης στις πολιτικές του προέδρου Τραμπ είναι μάλλον περιορισμένες, καθώς, όπως παρατηρεί και ο Business Insider, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει τη δύναμη να ασκήσει βέτο στις πρωτοβουλίες τους. Ακόμη και έτσι, όμως, μία συμμαχία Ρεπουμπλικανών-Δημοκρατικών θα μπορούσε να έχει αποτελέσματα. Βεβαίως, η ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη βάση του ρεπουμπλικανικού κόμματος, τουλάχιστον όπως αυτή έχει διαμορφωθεί προσφάτως, παραμένει μια ριψοκίνδυνη επιλογή για κάποιον που θέλει να εκλεγεί με αυτό το κόμμα, και χρειάζεται όχι μόνο να έχει καλή σχέση με τον Αμερικανό πρόεδρο, αλλά και να θέσει σαφείς διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους Ρεπουμπλικανούς και τους Δημοκρατικούς.

Σε αυτό το επίπεδο, ίσως η πιο προβληματική συνέπεια των δασμών να είναι για τον Ντόναλντ Τραμπ η απόφαση τον αδελφών Κόουκ να ξοδέψουν αρκετά εκατομμύρια δολάρια πολεμώντας τις σχετικές αποφάσεις του Αμερικανού προέδρου. Οι αδελφοί Κόουκ, ο καθένας από τους οποίους έχει προσωπική περιουσία που υπερβαίνει τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια, είναι οι πλέον σημαντικοί χρηματοδότες της συντηρητικής πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ανακοίνωσαν την Δευτέρα πως σκοπεύουν να επενδύσουν 400 εκατομμύρια δολάρια στις εκλογές του Νοεμβρίου. Παρ’ότι το αχανές οικονομικό και πολιτικό τους δίκτυο δεν είχε υποστηρίξει τον πρόεδρο Τραμπ στις εκλογές του 2016, είχαν προσφάτως επικροτήσει τις αποφάσεις Τραμπ, αφήνοντας κάποια παράθυρα ανοιχτά για στήριξη υποψηφίων που θα ταυτίζονταν περισσότερο μαζί του. Η απόφασή τους έχει ξεχωριστή σημασία, και σίγουρα θα δυσκολέψει τον Ντόναλντ Τραμπ. Μιλώντας για τους Ρεπουμπλικανούς στο CNBC ο πολιτικός αναλυτής Χανκ Σάινκοφ έθεσε το ζήτημα στην πλέον κυνική βάση: «Ποιον φοβούνται περισσότερο; Τους αδελφούς Κόουκ και τα εκατομμύρια δολάριά τους που τους δίνουν, ή τον Ντοναλντ Τραμπ; Ένας άνεργος πολιτικός δεν ξέρει τι να κάνει όταν είναι εκτός πολιτικής».

www.ert.gr

Open post

Ο Ντόναλντ Τραμπ στις… επαναλήψεις

Ο Ντόναλντ Τραμπ στις… επαναλήψεις

Για άλλη μια φορά, η Αμερική και ο κόσμος ολόκληρος προσπαθεί να καταλάβει αν η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ ακολουθεί κάποιο σχέδιο, ή αν πρόκειται για μια σειρά από τυχαίες κινήσεις, όπου άλλες αποδεικνύονται και τυχερές, ενώ άλλες, άτυχες.

Μέσα σε μια εβδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος (σχεδόν) ακύρωσε μια συνάντηση που μέχρι εκείνη τη στιγμή φαινόταν να αποτελεί τον κορμό της διπλωματίας στην κυβέρνησή του, έκανε μερικά βήματα εμπρός (και άλλα τόσα πίσω) στην επιβολή δασμών και τη γενική οικονομική πολιτική του, και -αν πιστεύει κανείς τους πιο επιεικείς αναλυτές- βοήθησε να φανεί μια κάποια ελπίδα για την αναστροφή του εντυπωσιακού πρόσφατου ράλι της τιμής του πετρελαίου. Κι όλα αυτά, ενώ η πορεία προς τις εκλογές του Νοεμβρίου δείχνει πως οι Ρεπουμπλικανοί μάλλον δεν θα πρέπει να ετοιμάζονται για πανηγυρισμούς.

Αλλά ας ξεκινήσουμε με τη Βόρεια Κορέα. Ο Economist δεν χαρίζεται στιγμή στον Ντόναλντ Τραμπ όταν συγκρίνει την επιστολή που συνέταξε για την ακύρωση (;) της συνάντησης με το ύφος αδικημένου εραστή -ο οποίος επικαλείται και το πυρηνικό του οπλοστάσιο, έτσι για εκδίκηση. Τα στοιχεία της επιστολής που έκαναν περισσότερη εντύπωση στον Economist είναι τα αποσπάσματα όπου ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών σχολιάζει: «Αισθανόμουν πως ένας υπέροχος διάλογος χτιζόταν ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα, και στο τέλος-τέλος μόνο ο διάλογος μετράει. (…) Αν αλλάξετε γνώμη σχετικά με αυτή τη σημαντική συνάντηση, παρακαλώ μην διστάσετε να μου τηλεφωνήσετε ή να μου γράψετε». Παρά το σχετικά ανάρμοστο σχόλιο του συνήθως, άλλωστε, δηκτικού περιοδικού, το πνεύμα του βρίσκει πολλούς σχολιαστές σύμφωνους. Το πρόβλημα δεν είναι το ύφος της επιστολής, το πρόβλημα είναι το ύφος της πολιτικής, η οποία για τον Economist μαρτυρά ασυγχώρητη «αφέλεια» από την πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ. Στον Atlantic τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σκληρά, με το περιοδικό να κατακεραυνώνει την ασύντακτη συμπεριφορά του προέδρου Τραμπ, σχολιάζοντας πως ενώ στην αρχή της θητείας του η άγνωστη προσωπικότητά του και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του λειτουργούσαν προς όφελος της αμερικανικής πολιτικής, ο κόσμος τον ανέλυσε, τον έμαθε, και τον νίκησε.

Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους -ο ένας είναι ότι η συνταγή πάλιωσε. Εκεί που οι παγκόσμιοι ηγέτες προσπαθούσαν να καταλάβουν τι θα έπρεπε να κάνουν για να πάνε με τα νερά του Ντόναλντ Τραμπ, τώρα φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έχει μερικές συγκεκριμένες ιδέες και προτεραιότητες, και πως μέσω αυτών μπορούν να τον χειραγωγήσουν ή να τον παρακάμψουν. Ο άλλος είναι ότι οι προτεραιότητές του διαψεύδονται από το εύρος των δυνατοτήτων του. Ο πρόεδρος Τραμπ οργάνωσε όλη του την προεκλογική εκστρατεία στη βάση μιας σχεδόν καθολικής απόρριψης των διεθνών σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών: Τόσο οι διμερείς σχέσεις, όσο και οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ο Ο.Η.Ε., το ΝΑΤΟ, και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκμεταλλεύονταν -σύμφωνα με τη ρητορική του ιδίου και των στενών συνεργατών του- τις αδυναμίες των προκατόχων του, προκαλώντας ζημίες στην Αμερική. Κερδίζοντας τις εκλογές με αυτήν την τακτική, το ύφος του δεν είχε λόγο να μην παραμείνει το ίδιο απορριπτικό και αυταρχικό. Ο άνθρωπος που για πολλούς προτιμά να συμπεριφέρεται ακόμα σαν να βρίσκεται σε προεκλογική εκστρατεία, χωρίς να δεσμεύεται από την πολυπλοκότητα μιας κυβερνητικής πραγματικότητας, ανακοινώνει αλλαγές πολιτικής μέσω tweets, αλλάζει συμβούλους με εντυπωσιακή ταχύτητα, και υιοθετεί απόψεις χωρίς να έχει μακροπρόθεσμο ή εναλλακτικό σχεδιασμό. Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν τη σημασία τους, και αντίστοιχες συνέπειες. Η προοπτική της πολυπόθητης για τον Τραμπ συνάντηση με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, η οποία ελπίζει ότι θα του χαρίσει ένα Νόμπελ ίδιο με εκείνο του προκατόχου του, άρχισε να απομακρύνεται όταν ο αντιπρόεδρος, Μάικ Πενς, και ο σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ σε θέματα ασφάλειας, Τζον Μπόλτον, επανέφεραν στην επικαιρότητα αυστηρές κριτικές για το καθεστώς Κιμ. Βεβαίως, υπάρχουν στον ορίζοντα και οι συνήθεις αμερικανικές στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή, αλλά αυτές αποτελούν περισσότερο ενόχληση για τη Βόρεια Κορέα, παρά έκπληξη. Και εδώ είναι που οι προτεραιότητες του προέδρου Τραμπ δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις δυνατότητές του: Ως έχει, το σύστημα που περιβάλλει τον Αμερικανό πρόεδρο (και το οποίο έχει, ασφαλώς, την μορφή που ο ίδιος επιθυμεί) αδυνατεί να του εγγυηθεί τις επιτυχίες που ονειρεύεται. Ο ίδιος διαψεύδεται από ένα ετερόκλητο πλήθος συνεργατών, οι οποίοι δεν συσπειρώνονται γύρω από κάποια κοινή ιδεολογία ή, έστω, στρατηγική. Συγχρόνως, τα μέτωπα που έχει ανοίξει ο Ντόναλντ Τραμπ αρχίζουν σιγά σιγά, ειδικά ως θέατρα αποτυχίας της πολιτικής του, να αποτελούν τείχη απομόνωσης. Ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να αντιμετωπίσει συγχρόνως το Ιράν και τη Μέση Ανατολή, την αμερικανική οικονομία και τις εμπορικές σχέσεις της χώρας του με τη διεθνή κοινότητα, την Βόρεια Κορέα, και χιλιάδες άλλα μεγαλόπνοα σχέδια. Ο αντίλογος είναι προφανής: Είναι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και το περίεργο θα ήταν να μην ασχολείται συγχρόνως με πολύπλοκα σχέδια. Πράγματι. Αλλά στην πολιτική, όπως έχει πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται, και πράγματα που γίνονται, αλλά δεν λέγονται. Λέγοντας τόσο πολλά από τα σχέδιά του, και αναδεικνύοντας σχεδόν το καθένα ως σύμβολο των πολιτικών του επιδιώξεων της στιγμής, ο Αμερικανός πρόεδρος υπονομεύει τον όποιο σχεδιασμό του, και εκτίθεται στους συμμάχους και τους εχθρούς του. Άλλωστε, οι αποτυχίες ενός εχθρού είναι περισσότερο διδακτικές από τις επιτυχίες του, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους άλλους. Με αυτό κατά νου, για παράδειγμα, η Ουκρανία -όπως σχολίαζαν οι New York Times λίγες ημέρες πριν- αποφάσισε να σταματήσει τη συνεργασία της με τον ειδικό κατήγορο που ερευνά την προεκλογική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ για συνεννόηση με την Ρωσία σε σχέση με τον παράτυπο καθορισμό του εκλογικού αποτελέσματος στις Η.Π.Α. Ο λόγος; Η Ουκρανία, η οποία είχε προλάβει να συνεργαστεί με τον Ρόμπερτ Μιούλερ όσο χρειαζόταν για να συμβάλλει στην επικίνδυνη θέση, στην οποία βρίσκεται ο πρόεδρος Τραμπ, θέλει να προμηθευτεί αμερικανικούς πυραύλους. Και, το βασικότερο, είχε κιόλας δείξει πώς θα μπορούσε να φανερώσει τις αδυναμίες του Ντόναλντ Τραμπ.

Στο ζήτημα της Βόρειας Κορέας, τα επιχειρήματα για την κάθε πιθανή απόφαση και δράση είναι πολύ παλαιότερα του Ντόναλντ Τραμπ και του Κιμ Γιονγκ Ουν. Και για την ώρα όσοι υποστήριζαν ότι ο πρόεδρος της Αμερικής ακολουθεί αφελώς τον Κιμ σε μια πορεία από την οποία μόνο εκείνος έχει να χάσει φαίνεται να επιβεβαιώνονται. Τα επεισόδια στο συγκεκριμένο σίριαλ παίζουν σε επανάληψη: Όσο χρήσιμη και αν φαίνεται η πρόσφατη συνάντηση, το Σάββατο, του Κιμ Γιονγκ Ουν με τον πρόεδρο Μουν της Νότιας Κορέας, μόνο η άμεση επικοινωνία του Βορειοκορεάτη και του Αμερικανού ηγέτη θα μπορέσει να προσφέρει κάποια χειροπιαστά στοιχεία για το μέλλον των σχέσεων στην κορεατική χερσόνησο. Ακόμα και τότε, ο πρόεδρος Τραμπ και η διεθνής κοινότητα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις μεγαλύτερες αδυναμίες του, μια και το «πρότυπο Τραμπ», το οποίο επικαλέσθηκαν προσφάτως η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου και διάφοροι αναλυτές, παραμένει ασαφές. Προπομποί του Αμερικανού προέδρου θα βρεθούν στην Σιγκαπούρη για να προετοιμάσουν τη συνάντηση των δύο ηγετών, ακόμα και αν δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει, παρά τις σχετικές διαβεβαιώσεις Κιμ.

Αν, όμως, η αμερικανική διπλωματία στη Βόρεια Κορέα έχει αρχίσει να κουράζει, στο ίδιο επίπεδο φαίνεται να βρίσκεται και η οικονομική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, με το Bloomberg να σχολιάζει με κάποια κούραση πως η προσεχής επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου, Γουίλμπουρ Ρος, στην Κίνα είναι εξίσου πιθανό να χαμηλώσει, όσο και να αυξήσει την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες. Την ίδια περίοδο που ο Ρος θα βρίσκεται στο Πεκίνο, η αμερικανική κυβέρνηση θα πρέπει να έχει αποφασίσει τι θα κάνει με τους δασμούς που έχει ανακοινώσει ότι θα επιβάλλει στις εισαγωγές προϊόντων και από την Ε.Ε., τον Καναδά και το Μεξικό, κινήσεις, τις οποίες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σχολίασε εμμέσως πλην σαφώς την Πέμπτη, με τις παρατηρήσεις του για την ανάγκη επανεκτίμησης των κινδύνων μιας προοδευτικά πιο κλειστής αμερικανικής οικονομίας. Οι δασμοί που έχει ανακοινώσει ο Ντόναλντ Τραμπ για την Κίνα και τις άλλες χώρες δεν έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Όπως σχολιάζαμε και παλαιότερα, αυτή είναι μια προσφιλής τακτική του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το αυταρχικό του και απρόβλεπτο στιλ, την αγανάκτηση και τις απειλές του για να διαμορφώσει ένα πλαίσιο διαπραγματεύσεων που θα τον οφελούν, όπως παρατηρεί το μέλος του συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων Έντουαρντ Άλεν. Αυτό που αρνείται, όμως, είναι πως, όπως σχολιάζαμε και προηγουμένως, έχει χάσει το στοιχείο της έκπληξης. Ο Μπέικερ Μακένζι, δικηγόρος και πρώην νομικός του αμερικανικού γραφείου Εμπορίου τονίζει πως «το διεθνές εμπόριο είναι ένα παιχνίδι επαναλήψεων. Ο κόσμος παρακολουθεί, για αυτό και έχει σημασία η αξιοπιστία». Αυτή ακριβώς, δηλαδή, που οι ειδικοί και οι εταίροι του παραδέχονται όλο και σπανιότερα για τον Ντόναλντ Τραμπ.

www.ert.gr

Open post

Ο αθλητισμός στις συμπληγάδες της σήψης και της βίας

Ο αθλητισμός στις συμπληγάδες της σήψης και της βίας

του Νάσου Μπράτσου

Τα πρωτοφανή επεισόδια που έγιναν στις 21/5 σε αγώνα της δεύτερης τοπικής κατηγορίας στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα μπάσκετ της Αθήνας, «άναψαν» τη συζήτηση όχι μόνο για το ίδιο το γεγονός, αλλά και για τις λογικές που πρέπει να διέπουν τον αθλητισμό.

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό θέμα που προκύπτει από αυτά τα γεγονότα και ίσως και το «κέρδος» που μπορεί να προκύψει με αφορμή ένα δυσάρεστο γεγονός, γιατί και μέσα από αυτό, φαίνονται λογικές και απόψεις διατεθειμένες να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα.

Ο αγώνας θα έκρινε την άνοδο στην Α’ ΕΣΚΑ, μεταξύ της γηπεδούχου ομάδας του ΟΚΑΜ στο γήπεδο του Μαρκόπουλου και της φιλοξενούμενης Νήαρ Ήστ και διεκόπη από επεισόδια και εισβολή οπαδών στον αγωνιστικό χώρο, χρήση πυροσβεστήρων, καπνογόνων, κλπ. Ακολούθησε μπαράζ ανακοινώσεων από τους εμπλεκόμενους φορείς, που καταδίκασαν τα επεισόδια.

H Δημοτική Αρχή της Καισαριανής, τονίζει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή της: «Καταδικάζουμε απερίφραστα τα επεισόδια που εξελίχθησαν κατά τη διάρκεια του αγώνα ερασιτεχνικού πρωταθλήματος μπάσκετ μεταξύ Ο.ΚΑ.Μ – Νήαρ Ηστ, τη Δευτέρα 21/5 προκαλώντας σοβαρούς τραυματισμούς σε αθλητές και παρευρισκόμενους και υλικές ζημιές. Οι εικόνες ντροπής που εξελίχθησαν σε έναν αγωνιστικό χώρο γεμάτο οικογένειες με μικρά παιδιά δεν έχουν βέβαια καμία σχέση με τις αξίες και τις αρχές του αθλητισμού. Δεν έχουν καμία σχέση με το ιστορικό σωματείο της Νήαρ-Ηστ. Ένα σωματείο που συνδέθηκε με το λαό της πόλης και τις αγωνίες του και αποτέλεσε για δεκαετίες διέξοδο και έκφραση του λαϊκού μαζικού αθλητισμού.

Τα επεισόδια αυτά -συνέχεια παρόμοιων που γίνονται εδώ και χρόνια- είναι άλλη μια απόδειξη της κοινωνικής σήψης που απαντάται και στον αθλητισμό. Που δεν περιορίζεται μόνο στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, αλλά διαπερνά όλο και πιο φανερά και τα ερασιτεχνικά. Που μετατρέπει τον αθλητισμό σε μπίζνα, τους αθλητικούς χώρους σε αρένα, τις διοικήσεις σε managers. Που δεν αφήνει χώρο για φιλάθλους παρά μόνο για φανατισμένους οπαδούς.

Το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα είναι κοινωνικό. Αυτό δεν δίνει συγχωροχάρτι στη διοίκηση της ομάδας της Νήαρ Ηστ που έχει σοβαρές ευθύνες για τα επεισόδια και την κατάσταση που βρίσκεται αυτή εν γένει. Στο όνομα και την ιστορία της ομάδας κάποιοι φθάνουν στο σημείο να υποθάλπουν οπαδικές πρακτικές, αδιαφορώντας για τα πρότυπα που καλλιεργούν στα μικρά παιδιά που παρακολουθούν την ομάδα και αθλούνται στις ακαδημίες της. Το αποτέλεσμα των πρακτικών τους έφερε μόνο τη διάρρηξη του δεσμού με τον απλό κόσμο της πόλης που απέχει από τα γήπεδα.

Σε άλλο σημείο της ανακοίνωσης του Δήμου Καισαριανής αναφέρεται πως: «Σε κάθε περίπτωση, οι υγιείς δυνάμεις του Αθλητισμού της πόλης μας και οι φορείς τους μπορούν να δώσουν λύση στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην ομάδα της Νήαρ Ηστ. Ξεχωριστό ρόλο μπορούν να παίξουν οι γονείς μέλη της ομάδας και όλοι όσοι εμπιστεύονται τα παιδιά τους στις ακαδημίες της.

Ως Δημοτική Αρχή θεωρούμε υποχρέωσή μας να στηρίξουμε τον αθλητισμό, ως απαραίτητο στοιχείο της σωματικής και νοητικής ανάπτυξης του νέου ανθρώπου, ως στοιχείο εκπαίδευσης, κοινωνικοποίησης και ψυχαγωγίας. Αυτές τις αρχές υποστηρίξαμε έμπρακτα από την πρώτη στιγμή και αυτές καθορίζουν τη στάση μας απέναντι στον σωματειακό αθλητισμό, ενάντια σε όσους, εντός και εκτός γηπέδου, προσβλέπουν σε προσωπικά οφέλη, συντηρούν και ενθαρρύνουν τον οπαδισμό. Με αυτές τις αρχές θα συνεχίσουμε συμπορευόμενοι με τα ερασιτεχνικά σωματεία και με όλες τις κοινωνικές δυνάμεις που τις ασπάζονται».

Η Επιτροπή Πρωταθλημάτων της Ε.Σ.Κ.Α. συνεδρίασε εκτάκτως, με αφορμή τα γεγονότα του αγώνα μεταξύ των ομάδων ΟΚΑ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ-ΑΟ ΝΗΑΡ ΗΣΤ για το Πρωτάθλημα Β’ Κατηγορίας Ανδρών, έχει ήδη ζητήσει από όλους τους εμπλεκόμενους της αναμέτρησης τις εκθέσεις και τις αναφορές τους, προκειμένου να συμπληρωθεί ο φάκελος που αφορά στα γεγονότα του αγώνα. Τις επόμενες ημέρες θα ανακοινωθούν και οι αποφάσεις που θα πάρει.

Ο γηπεδούχος ΟΚΑΜ αναφέρει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή του: «Να φτιάξουμε αθλητές – φιλάθλους μαθαίνοντας στα παιδιά μας να μην παρασύρονται, όπως ατυχώς έγινε 1-2 φορές στο συγκεκριμένο παιχνίδι, απαντώντας σε λεκτικές προκλήσεις από οποιονδήποτε άλλον στο μέλλον όποιος και αν είναι αυτός, αλλά να απολαμβάνουν τη χαρά του παιχνιδιού, γιατί τέτοιου είδους συμπεριφορές όπως όλοι ξέρουμε, έχοντας το προνόμιο να γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, δεν τους αντιπροσωπεύουν.

Ευχαριστούμε όλους τους γονείς και τους αθλητές μας αλλά και τα μέλη του ΔΣ που βρισκόμενοι στον αγωνιστικό χώρο και δείχνοντας μεγάλη ψυχραιμία απέτρεψαν τα χειρότερα, ευχαριστούμε τους εξαιρετικούς σε ήθος καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς των αγώνων παίκτες της Νήαρ Ήστ που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να συμβάλουν στην ομαλή διεξαγωγή του παιχνιδιού αλλά και με την στάση τους να προστατεύσουν τους ευρισκόμενους στο γήπεδο.

Ευτυχώς τουλάχιστον οι τραυματισμοί των Βλάχου (αθλητής), Αλεξανδράκη (γενικός αρχηγός), Λαμπρόπουλου (πρόεδρος) και Κουκουζέλη (προπονητής), είναι ήδη αντιμετωπίσιμοι.

Για ενημέρωση, η φιλοξενούμενη ομάδα δια του προπονητή της μας έκανε γνωστή την ομαδική μετακίνηση των οπαδών της προφορικά με την εμφάνισή του στο γήπεδο, μία ώρα πριν την έναρξη του παιχνιδιού, ενώ η διοργανώτρια αρχή (ΕΣΚΑ) είχε προνοήσει και με έγγραφό της στην ΓΑΔΑ την Παρασκευή 18/5 και Δευτέρα 21/5 επισημάνει την επικινδυνότητα του εν λόγω αγώνα ζητώντας παράλληλα αστυνομική δύναμη στο γήπεδο. Κλήση στο αστυνομικό τμήμα έγινε στο ημίχρονο της αναμέτρησης και από εμάς τους ίδιους μετά από απαίτηση του διαιτητή του αγώνα και του προέδρου της ΕΣΚΑ που ήταν παρόν.

Σε τέτοιες καταστάσεις αποχωρείς ή παραμένεις συνεχίζοντας να παλεύεις για κάτι καλύτερο.

Επιλέγουμε να παραμένουμε».

Η θέση της Νήαρ Ήστ

Απόσταση από τα επεισόδια πήρε και η φιλοξενούμενη ομάδα, που τονίζει σε ανακοίνωσή της: «»Το Δ.Σ της Νήαρ Ηστ καταδικάζει τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στις 21/5/2018 κατά την διάρκεια του αγώνα μεταξύ της ΟΚΑΜ και Νήαρ Ηστ τα θεωρούμε απαράδεκτα, άρρωστα και πέρα από κάθε λογική του αθλητικού πνεύματος. Οι οπαδοί που δημιούργησαν και συμμετείχαν σε αυτά τα αίσχη δεν είχαν καμία σχέση με την ομάδα μας, εισήλθαν στο γήπεδο χωρίς κανέναν έλεγχο λόγω απουσίας παρουσίας αστυνομικής δύναμης και εγκαταστάθηκαν δίπλα στους οργανωμένους φιλάθλους μας λόγω πληρότητας των υπόλοιπων θέσεων στο γήπεδο οι δικοί μας φίλαθλοι προσήλθαν στο γήπεδο με μισθωμένο πούλμαν από την διοίκηση της ομάδας μας για τον πλήρη έλεγχο αυτών.

Αποδείχθηκε βέβαια ότι οι φίλαθλοί μας δεν είχαν καμία σχέση με τα επεισόδια αφού εξετάστηκαν εξονυχιστικά από στελέχη της ΓΑΔΑ κατά την διάρκεια όλης της νύχτας και δεν αναγνωρίστηκε κανένας απο κανέναν για τυχόν συμμετοχή τους στα επεισοδια άλωστε στο σημειο που έγινε η διακοπή του αγώνα απο τους διατητες δεν μας ευνοούσε καθόλου διότι είχαμε ακόμα 6,5 λεπτά για να διεκδικήσουμε την νίκη καλύπτοντας το -10.

Οι οπαδοί αυτοί προφανώς δεν είχαν καμία επαφή με το παιχνίδι αλλά ήθελαν να ικανοποιήσουν τον δικό τους σκοπό για τον οποίον προσήλθαν στο γήπεδο. Δεν γνωρίζουμε κανέναν δεν στηρίζουμε κανέναν και η φιλοσοφία της ομάδας μας δεν συνάδει με αυτούς».

 

www.ert.gr

Open post

55 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

55 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

Βουλευτής, αθλητής υψηλών επιδόσεων, με πλούσια αγωνιστική δράση την περίοδο της γερμανικής κατοχής, γιατρός, πάντα στο πλευρό όσων είχαν ανάγκη, αλλά και σύμβολο μίας ολόκληρης εποχής, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, δέχονταν το βράδυ της 22 Μαΐου του 1963, άνανδρη δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη.

Είχε εκλεγεί βουλευτής με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) τον Οκτώβριο του 1961. Με πλούσια δράση στο κίνημα ειρήνης, ήταν άλλωστε ιδρυτικό μέλος της ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη και αντιπρόεδρός της), ήταν αυτός που στις 21 Απριλίου 1963 κατάφερε με λίγους συνοδοιπόρους του, να πραγματοποιήσει την απαγορευμένη από το καθεστώς, Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης και να γίνει σύμβολο.

Ακολούθησε η εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, με θέμα την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό, έξω από την οποία είχε οργανωθεί αντισυγκέντρωση ακροδεξιών και παρακρατικών στοιχείων, παρά τις προηγούμενες διαμαρτυρίες με διαβήματα προς την αστυνομία, στελεχών της ΕΔΑ. Το ενδιαφέρον στοιχείων είναι ότι σημαντική δύναμη της χωροφυλακής και κορυφαία στελέχη της, όπως ο επιθεωρητής χωροφυλακής Βόρειας Ελλάδας υποστράτηγος Κωνσταντίνος Μήτσου, αλλά και ο διευθυντής αστυνομικών δυνάμεων Θεσσαλονίκης, συνταγματάρχης Ευθύμιος Καμούτσης, ήταν παρόντες στο χώρο, χωρίς να εμποδιστούν από τις αστυνομικές δυνάμεις οι παρακρατικοί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι προπηλακισμούς και πετροβόλημα, υπέστη ο Γ. Λαμπράκης, επισκεπτόμενος τα γραφεία του ΔΣΚ (Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα, η κίνηση που έφτιαξε τη μαγιά για τα 115 Συνεργαζόμενα Εργατικά Σωματεία, την πιο σημαντική εργατική κίνηση βάσης εκείνη την εποχή, που ξεπέρασε κατά πολύ των αρχικό αριθμό των 115).

Επίθεση δέχτηκε και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργος Τσαρουχάς, με αποτέλεσμα τη διακομιδή του στο νοσοκομείο, περιστατικό που δεν είχε πληροφορηθεί ο Λαμπράκης, που πραγματοποιούσε την ομιλία του.

Στο τέλος της είπε από μικροφώνου: «Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Σαν εκπρόσωπος του Έθνους και του Λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Β. Ελλάδος, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή της Αστυνομίας και τον διοικητή Ασφαλείας να προστατέψουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου».

Oiι διαβεβαιώσεις των επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων ότι οι παρακρατικοί είχαν αποσυρθεί, δεν ήταν αληθινές, αφού όταν άρζισε να διασχίζει το δρόμο ο Λαμπράκης και η συνοδεία του, ξεπετάχτηκε με ταχύτητα ένα τρίκυκλο και κάποιος από τους επιβαίνοντες σε αυτό, τον χτύπησε με λοστό στο κεφάλι, για να μεταφερθεί αιμόφυρτος στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ και βαρύτατα τραυματισμένος. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 26ης Μαΐου, ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη και απεβίωσε στα 51 του χρόνια (είχε γεννηθεί το 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας).

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, εκ των συνοδών του Λαμπράκη, πρόλαβε να πηδήξει στο τρίκυκλο και να συμπλακεί με το άτομο που κρατούσε το λοστό, να σταματήσει το τρίκυκλο, να βγει ο οδηγός του για να χτυπήσει με αστυνομικό γκλομπ τον Χατζηαποστόλου και μετά από υποδείξεις περαστικών, τροχονόμος που δεν γνώριζε τα όσα είχαν προηγηθεί, να συλλάβει τον οδηγό του τρικύκλου και έτσι η απόπειρα διαφυγής και συγκάλυψης της ενέργειας να ακυρωθεί.

Ακολούθως πολλά γράφτηκαν και ακούστηκαν για το πόσο οι ενέργειες ιατρικής υποστήριξής του Λαμπράκη, ειδικά το κρίσιμο πρώτο διάστημα, ήταν αυτές που αντιστοιχούσαν στην κατάστασή του.

Στις 28 Μαΐου έγινε στην Αθήνα η κηδεία του, την οποία παρακολούθησαν χιλιάδες λαού, ενώ ήδη βρίσκονταν σε εξέλιξη πολιτική κρίση, αφού παρά την επίσημη αστυνομική και κυβερνητική εκδοχή για τροχαίο ατύχημα, η κοινή γνώμη ήταν πεπεισμένη ότι ήταν δολοφονική ενέργεια, προσχεδιασμένη και οργανωμένη.

Από τις ανακρίσεις που έγιναν από τον τότε ανακριτή και μετέπειτα (1985) και Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη, προέκυψε ότι η χωροφυλακή όχι μόνο ήξερε, αλλά οργάνωσε και «εθνικόφρονες πολίτες», ώστε να πάρουν μέρος στην αντισυγκέντρωση. Η προανακριτική διαδικασία μόνο ανέφελη δεν ήταν, καθώς εκφοβισμοί μαρτύρων και διαδικαστικά κόλπα, επιχείρησαν να την κάνουν μη αποδοτική. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κρίθηκαν προφυλακιστέα κορυφαία στελέχη της αστυνομίας και της χωροφυλακής.

Τελικά για το φόνο καταδικάστηκαν για το φόνο οι Σπύρος Γκοτζαμάνης (οδηγός του τρικύκλου και γνωστός στον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης) και Μανώλης Εμμανουηλίδης (με καταδίκες για παιδεραστία, βιασμό, κλοπή, που ήταν και αυτός που κράταγε το λοστό) και για διατάραξη της κοινής ειρήνης καταδικάστηκε, ο γνωστός δοσίλογος της κατοχής Ξενοφώντας Γιοσμάς, που για το λόγο αυτό είχε το παρατσούκλι «Φον Γιοσμάς».

Κλείνοντας η συγκεκριμένη περίοδος με την ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και την επταετή δικτατορία, οι δικηγόροι της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη για τη δολοφονία του Λαμπράκη, εξορίστηκαν στη Γιάρο, ενώ ο Χρήστος Σαρτζετάκης φυλακίστηκε για μήνες, για να μην υπάρχει πιά καμία αμφιβολία για το ποια πολιτικά κέντρα είχαν ανάμιξη στη δολοφονία και έπαιρναν τώρα τη «ρεβάνς» τους.

Το όνομα όμως του Γρηγόρη Λαμπράκη συνεχίζει να είναι σημείο αναφοράς τόσα χρόνια μετά, ενώ όσους μέσα από τις σκοτεινές διαδρομές του υποκόσμου και του παρακράτους, αλλά και του κοινού ποινικού δικαίου, οργάνωσαν και εκτέλεσαν τη δολοφονία, ελάχιστοι τους θυμούνται και όταν γίνεται αυτό, είναι ως παραδείγματα προς αποφυγή για το «μαύρο» ρόλο τους.

Kείμενο: Νάσος Μπράτσος

Σχετική είδηση: 21η Απριλίου 1963: Ο Γρηγόρης Λαμπράκης και η απαγορευμένη πορεία ειρήνης

www.ert.gr

Open post

Το ράψιμο της αλληλεγγύης και η δημιουργία σε όλες τις εποχές

Το ράψιμο της αλληλεγγύης και η δημιουργία σε όλες τις εποχές

του Νάσου Μπράτσου

Οι δραστηριότητες και συγκεκριμένα η ραπτική και οι δημιουργίες των γυναικών προσφύγων στη Λέρο, μας έδωσε την αφορμή για να θυμίσουμε την προηγούμενη αναφορά μας, στο θέμα. Όχι στη Λέρο, αλλά στη Ριτσώνα του σήμερα και τη Μ. Ανατολή της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Λέρος

Στη Λέρο οι δημιουργίες των γυναικών, η προσπάθειά τους να μείνουν ενεργές και δραστήριες, «συναντούν» αντίστοιχες δράσεις στο παρόν, αλλά και στο παρελθόν. Θα ήταν βέβαια παράλειψη να μην αναφέρουμε τη συνεχή και σημαντική στήριξη του Δικτύου Αλληλεγγύης Λέρου, αλλά και όσων από άλλες γωνιές της Ελλάδας, στηρίζουν και ενισχύουν τις δράσεις του. Oι δημιουργίες μάλιστα εκτέθηκαν και σε πρόσφατο Πασχαλινό Μπαζάρ. Πάνω από όλα μέσα από αυτές τις δράσεις βγαίνει η προσπάθεια των ανθρώπων να ξανασταθούν στα πόδια τους και να δημιουργήσουν, ξεπερνώντας τις πληγές που τους έχει δημιουργήσει ο πόλεμος και η προσφυγιά.

Ριτσώνα

Υπενθυμίζουμε από την προηγούμενη αναφορά μας στο θέμα και πριν πληροφορηθούμε τη σχετική δραστηριότητα στη Λέρο, ότι η μία φωτο είναι από το πρόγραμμα εργαστηρίων ραπτικής «Η μητέρα μας Φάτμα» στη δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα, που πρόσφατα εγκαινιάστηκε και σαν είδηση διανεμήθηκε από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και δημοσιεύτηκε και στο ert.gr.

Ελληνίδες προσφυγοπούλες στη Μέση Ανατολή – Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Η άλλη φωτο από το περιοδικό ΑΕΡΑ του 1943 που έχουμε στο προσωπικό μας αρχείο, είναι από Ελληνίδες προσφυγοπούλες της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μέση Ανατολή. Πλέκουν και αυτές όπως οι γυναίκες από τη Συρία που η φρίκη του πολέμου τις έκανε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να βρεθούν στη Ριτσώνα. Τότε πολλά από τα πλεκτά τους που πήγαιναν για τους στρατευμένους, τα βρήκαν να πουλιούνται στα παζάρια της Μ. Ανατολής.

Ελευθερία Πορτέλλου – Φράγκου

Στην τρίτη φωτο η Ελευθερία Πορτέλλου – Φράγκου (σύζυγος Νικολάου Φράγκου του Σαράντου) πρόσφυγας πολέμου το 1942 στην Αβησσυνία, από την Ικαρία, που σε συνέντευξή της μας είχε πει ότι αυτή τη ραπτομηχανή που την πήρε στην Αβησσυνία-Αιθιοπία, δούλεψε σαν προσφυγοπούλα και αργότερα έγινε και εργαλείο ζωής στην Ελλάδα.

Τις ώρες που τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν καλό είναι να θυμόμαστε τις συνέπειες των πολέμων σε όποια εποχή και αν έγιναν, μήπως και όλες οι γυναίκες του κόσμου όταν αποφασίσουν να ασχοληθούν με την ραπτική, να έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν μόνο στο σπίτι τους και την πατρίδα τους.

Σχετικές ειδήσεις:

Οι προσφυγοπούλες δύο διαφορετικών εποχών και η ραπτική

Πρόγραμμα ραπτικής στη δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα

Πρόσφυγας πολέμου το 1942 στην Αβησσυνία – Συνέντευξη της Ελευθερίας Πορτέλλου – Φράγκου

www.ert.gr

Open post

Απόδραση στην Ουάσινγκτον: Μακρόν και Μέρκελ επισκέπτονται τον Λευκό Οίκο

Απόδραση στην Ουάσινγκτον: Μακρόν και Μέρκελ επισκέπτονται τον Λευκό Οίκο

Οι Γάλλοι δεν συμπαθούν την γαλλική κυβέρνηση. Η γερμανική κυβέρνηση δεν συμπαθεί την γερμανική κυβέρνηση. Η Ευρώπη δεν συμπαθεί την αμερικανική κυβέρνηση. Τις επόμενες ημέρες, αυτές οι τρεις κυβερνήσεις θα προσπαθήσουν να αγαπήσουν η μία την άλλη, να σώσουν το υπερατλαντικό εμπόριο, και να διασφαλίσουν την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Εμανουέλ Μακρόν και η Άνγκελα Μέρκελ καταφτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες με απώτερο σκοπό να απομακρύνουν τον Ντόναλντ Τραμπ από τα πιο πολεμικά του ένστικτα σε σχέση με το διεθνές εμπόριο. Η αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποφασίσει στο τέλος του μήνα αν η εξαίρεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους επιπλέον δασμούς που επιβλήθηκαν στην εισαγωγή χάλυβα και αλουμινίου θα είναι μόνιμη. Πολλά στοιχεία υποστηρίζουν την εκτίμηση πως η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ δεν επιθυμεί πράγματι έναν παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο, και πως αξιοποίησε αποτελεσματικά τη σχετική συζήτηση για να ξεκινήσει μια διαπραγμάτευση. Συγχρόνως, όμως, ο εκλαμβανόμενος ως τουλάχιστον κυκλοθυμικός χαρακτήρας του Αμερικανού προέδρου δεν επιτρέπει στις αγορές να ησυχάσουν, με αποτέλεσμα να αναζητούνται συχνά δίαυλοι επικοινωνίας με έναν ηγέτη που φαίνεται απρόβλεπτος, ειδικά στην επιλογή των έμπιστων συνομιλητών του, οι οποίοι μπορούν να τον επηρρεάζουν. Η γαλλογερμανική ηγεσία εισέρχεται στις συζητήσεις στο πλαίσιο ευρύτερων εξελίξεων, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν την επίθεση στη Συρία –ένα ακόμη αγκάθι στις σχέσεις του προέδρου Τραμπ και της Γερμανίδας καγκελαρίου, αφού η Γερμανία δεν συμμετείχε στην επιχείρηση.

Βεβαίως, όσο οι Μακρόν και Μέρκελ καταφτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, άλλο τόσο καταφεύγουν εκεί, βάζοντας χιλιάδες χιλιόμετρα ανάμεσα στους εαυτούς τους και τα αυξανόμενα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό των χωρών τους, και τα οποία προβάλλονται σταθερά από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Σε συνεχή του άρθρα, το Bloomberg αναλύει τόσο τους τριγμούς στο εσωτερικό της γερμανικής κυβερνητικής συμμαχίας, όσο και στην γαλλική κοινωνία, όπου αυξάνεται η αντίθεση προς τις πολιτικές του Εμανουέλ Μακρόν. Οι New York Times ασχολήθηκαν εκτενώς με την τηλεοπτική συνέντευξη του Γάλλου προέδρου στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, όταν ο Ζαν-Λικ Μελανσόν βρήκε την ευκαιρία να σχολιάσει πως «ο Δίας έπεσε από τα ουράνια!».

Ο Γάλλος ηγέτης αναφερόταν σε μια συνέντευξη που στη Γαλλία χαρακτηρίστηκε ως «αγώνας πυγμαχίας» ανάμεσα στους δημοσιογράφους και τον πρόεδρο Μακρόν, και της οποίας η προσβολή μετριέται -για τους New York Times- και με τα ρούχα, αφού «οι πεπειραμένοι δημοσιογράφοι δεν φορούσαν γραβάτες». Η αμερικανική εφημερίδα συμπληρώνει τον κατάλογο των προσβολών με τις περισσότερο πολιτικές, είτε ήταν ευθείες, είτε όχι. Για παράδειγμα, ο Ζαν-Ζακ Μπουρντέν και ο Εντουί Πλενέλ, οι δημοσιογράφοι που «ανέκριναν» τον Γάλλο πρόεδρο, τον κατηγόρησαν χωρίς περιστροφές για τις πολιτικές του, με τον Μπουρντέν να τον κατηγορεί πως ψάχνει «μετρητά στις τσέπες των συνταξιούχων», και τον Πλενέλ -πρώην αρχισυντάκτη του Le Monde- να σχολιάζει πως υπάρχει «αγανάκτηση σε κάθε τομέα» της γαλλικής κοινωνίας. Κανείς από τους δύο δημοσιογράφους δεν προσφώνησε τον Εμανουέλ Μακρόν ως «κύριο Πρόεδρο», επιλέγοντας αντ’αυτού το πλήρες όνομά του, Εμανουέλ Μακρόν, κατά τρόπο που για τον αναλυτή των New York Times αντηχούσε τον τόνο της γαλλικής επανάστασης και αντιστοιχούσε στην προσφώνηση «πολίτη Μακρόν».

Πολίτης και πρόεδρος, ο Εμανουέλ Μακρόν έχασε για αρκετή ώρα την αυτοπεποίθηση και την αυτοσυγκράτησή του στην συνέντευξη, πριν καταφέρει να αντικρούσει κάποιες από τις βαρύτερες κατηγορίες εναντίον του, επιμένοντας πως οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί είναι αναγκαίες, και πως η αγανάκτηση των Γάλλων, εκ των οποίων περισσότεροι από 7 στους 10 χαρακτηρίζουν τις πολιτικές του άδικες και διχαστικές, διαφέρει ποιοτικά από τη μια κοινωνική και εργατική τάξη στην άλλη.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Γάλλος πρόεδρος είναι πως χαρακτηρίζεται ως υπερόπτης. «Δεν είσαστε δάσκαλος, και δεν είμαστε μαθητές», του είπε κάποια στιγμή ο Εντουί Πλενέλ, παραπέμποντας σε μια σειρά από επικριτικά σχόλια που ο Μακρόν έχει δεχθεί κατά καιρούς. Ο Ζαν Πιζανί-Φερί, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι και στο Βερολίνο, και προεκλογικός σύμβουλος του προέδρου Μακρόν, τόνισε στο Bloomberg πως «όταν είσαι Γάλλος, υπάρχει πάντα η εντύπωση πως θα είσαι κάπος υπερόπτης. Πρέπει να το γνωρίζεις αυτό, και να προσέχεις. Αλλά το να είσαι φιλόδοξος δεν σημαίνει ότι είσαι υπερόπτης». Ανάμεσα στα σχέδιά του που χαρακτηρίζονται υπεροπτικά είναι και αυτή η ίδια η αφοσίωση στο προσωπικό του όραμα για την σύγχρονη ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ο Γάλλος πρόεδρος έχει αρκετές φορές εκφραστεί υπέρ μιας θεσμικής ευρωπαϊκής εμβάθυνσης, η οποία βρίσκει αντίθετες αρκετές κυβερνήσεις, όπως εκείνη της Άνγκελα Μέρκελ.

Η Γερμανίδα καγκελάριος ήταν από τους ηγέτες που καλωσόρισαν την εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν ως μία δύναμη που θα επέτρεπε στην Ε.Ε. να επικεντρωθεί εκ νέου στην ενότητά της, μετά από τους κραδασμούς της οικονομικής κρίσης και το Brexit. Αυτό, όμως, ήταν όταν και η ίδια βρισκόταν επικεφαλής μιας σταθερής κυβέρνησης. Οι γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου άλλαξαν τα δεδομένα και τις ισορροπίες, αναγκάζοντας την Άνγκελα Μέρκελ να μετακινηθεί προς το κέντρο του συντηρητικού κόμματός της, προσπαθώντας συγχρόνως να δώσει περισσότερη βαρύτητα στους Σοσιαλδημοκράτες, προκειμένου να τους δεσμεύσει στην καινούρια συγκυβέρνηση.

Το πλήγμα στην εσωτερική παντοδυναμία της Μέρκελ αναπροσδιόρισε τους στόχους της και την έφερε συχνά σε ανοιχτή αντίθεση με τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος μερικές φορές έβρισκε μεγαλύτερη αποδοχή στο πρόσωπο του Μάρτιν Σουλτς. Βεβαίως, ο επιμερισμός αυτών των ρόλων βόλευε και τους ίδιους τους ηγέτες της γερμανικής πολιτικής σκηνής. Την ίδια ώρα, όμως, έδειχνε σαφώς τα προβλήματα που η ευρωπαϊκή συνοχή θα έπρεπε να αντιμετωπίσει.

Με αυτά τα προβλήματα στις αποσκευές τους, ο πρόεδρος Μακρόν και η καγκελάριος Μέρκελ θα συναντήσουν τον πρόεδρο Τραμπ -ο Μακρόν στο πλαίσιο της πρώτης επίσημης επίσκεψης ξένου ηγέτη στον Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της προεδρείας Τραμπ, και η Μέρκελ σε… ημερήσια εκδρομή λίγες ημέρες αργότερα. Ο Αμερικανός πρόεδρος εκτιμάται πως εμπιστεύεται πολύ περισσότερο τον Γάλλο ομόλογό του, παρά την Γερμανίδα καγκελάριο. Αυτό, όμως, δεν αντιμετωπίζεται από όλους ως επιβράβευση. Και το χειρότερο ίσως είναι πως αναδεικνύει τους διαφορετικούς χαρακτήρες των τριών ηγετών, κατά τρόπο που αποτρέπει την εδραίωση ισχυρών συμμαχιών σε κάθε όχθη του Ατλαντικού.

www.ert.gr

Open post

Αναδρομές στην ιστορία του Αιγαίου μέσα από το ert.gr

Αναδρομές στην ιστορία του Αιγαίου μέσα από το ert.gr

του Νάσου Μπράτσου

Μέσα στο κλίμα των ημερών και με τα όσα ακούγονται για μία σειρά μικρών νησιών του Αιγαίου, χρήσιμο είναι να θυμηθούμε τί είχε γραφτεί σε ανύποπτο χρόνο στο ert.gr στα πλαίσια ιστορικής έρευνας.

Ας θέσουμε λοιπόν τα ερωτήματα και ας σας παραπέμψουμε και στις απαντήσεις, μέσω αναρτήσεων του www.ert.gr. Να πούμε ότι η συγκεκριμένη ύλη και πολλά άλλα στοιχεία, βρίσκονται μέσα στις σελίδες του βιβλίου «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», εκδόσεις Νότιος Άνεμος, «Νότιος Άνεμος», ISBN 978-960-9511-56-8.

Kάντε κλικ πάνω στους τίτλους των αναρτήσεων.

Ποιά είναι τα νησάκια Ντιντίμ, στα ανοιχτά της ομώνυμης πόλης, στην επαρχία του Αϊδινίου, που σύμφωνα με τον Γιλντιρίμ επιχειρήθηκε να αναρτηθεί ελληνική σημαία;

ΑSYA MINOR yeniden: Η τουρκική ματιά στην ελληνική προσφυγιά του Β’ Παγκοσμίου πολέμου

Τί θυμάται από την περίοδο ο τότε κάτοικος Λειψών Τάσος Χήρας, για το όσα συνέβαιναν στα νησιά της περιοχής;

Τάσος Χήρας: Οι Λειψοί στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Τί συνέβαινε στο Αγαθονήσι κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου;

Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Πώς τα νησάκια του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών, έπαιξαν ρόλο στην επιβίωση των Φουρνιωτών στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Φουρνιώτες πρόσφυγες πολέμου – O Ι. Μαρούσης στο ert.gr

Φούρνοι – Κύπρος με βάρκα: Μια προσφυγική οδύσσεια

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 11 12 13
Scroll to top