Open post

World Economic Forum: Μεταρρυθμίσεις για την Ε.Ε.

World Economic Forum: Μεταρρυθμίσεις για την Ε.Ε.

Οι δημοκρατικές προκλήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πολλές και σημαντικές. Τα διεθνή μέσα παρουσιάζουν σε τακτική βάση σχετικές αναλύσεις για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που καλούνται να αξιολογήσουν και να αντιμετωπίσουν το Brexit, την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων, ή ακόμα και τις εξελίξεις όπως την αυτονομία της Καταλονίας. Σε πρόσφατο δικό του άρθρο, το World Economic Forum παρουσιάζει μία πρόταση, η οποία επικεντρώνεται σε 5 ιδέες για αυτό που πολλοί περιγράφουν συνήθως ως περισσότερη δημοκρατία, ή περισσότερη Ευρώπη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη βάση τους, οι ιδέες αυτές ευθυγραμμίζονται με τις προτάσεις Μακρόν, και αντιμετωπίζουν το Brexit ως μια ευκαιρία για την Ε.Ε. να προχωρήσει με περισσότερη ταχύτητα σε μεταρρυθμίσεις.

Σε πρώτη φάση, το άρθρο παρουσιάζει το ίδιο το ιστορικό κίνητρο για μια Ενωμένη Ευρώπη ως προβληματικό σε σχέση με το αίτημα για πιο άμεση δημοκρατία, καθώς -όπως υποστηρίζει- η Ε.Ε. σχεδιάστηκε ως άμυνα απέναντι στην πιθανή μαζική απήχηση ιδεολογιών που αντίκεινται στις Αρχές της, και που οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρ’ όλα αυτά, προγράμματα όπως η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών (ΕΠΠ) είναι διαθέσιμα, ακόμη και αν αντιμετωπίζονται με δυσπιστία από αξιωματούχους, και η ισχύς τους αποδυναμώνεται από έναν ιστό προϋποθέσεων. Η ΕΠΠ επιτρέπει στους πολίτες της Ε.Ε. να αιτηθούν την προσοχή της Ένωσης σε συγκεκριμένα ζητήματα, αρκεί η αίτησή τους να συγκεντρώσει 1 εκατομμύριο υπογραφές από τουλάχιστον 7 κράτη-μέλη. Αν αναπτυχθεί και αξιοποιηθεί περισσότερο, το σύστημα θα μπορούσε σαφώς να είναι μέρος μιας περισσότερο συμμετοχικής δημοκρατικής δομής, στην οποία θα μπορούσαν να συμμετέχουν και ομάδες πολιτών που θα εργάζονταν στο πλευρό των Ευρωπαίων νομοθετών, σε ένα πρότυπο που έχουν εφαρμόσει ο Καναδάς και η Αυστραλία, και προτείνει ο Γάλλος πρόεδρος, με την υποστήριξη του Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. Οι ομάδες αυτές θα χρειαζόταν να εκπροσωπούν όλα τα κράτη-μέλη, και οι συμμετέχοντες σε αυτές θα αποφασίζονταν με κλήρωση, μία μέθοδος που σύμφωνα με το WEF θα μπορούσε να έχει περισσότερες εφαρμογές. Ακολουθώντας το παράδειγμα των κληρωτών στην αρχαία Αθήνα, το άρθρο προτείνει την κλήρωση ενός αριθμού ευρωβουλευτών, με στόχο να «διαταράξει την κομματική λογική που καθορίζει την λειτουργία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να φέρει καινούργιες, πρωτότυπες και αντισυμβατικές φωνές στο πολιτικό σύστημα της Ε.Ε.». Η τελευταία πρόταση -και μάλλον η πιο ριζοσπαστική- του άρθρου αφορά στο σύστημα εκλογής των ευρωβουλευτών, το οποίο ως έχει είναι μια εθνική υπόθεση για το κάθε κράτος-μέλος, με διαφορετικές μεθόδους ανάδειξης, και ακόμη και διαφορετικές ημερομηνίες. Στον αντίποδα, ο συντάκτης, ο οποίος είναι καθηγητής Νομικής στο Παρίσι, στην έδρα Jean Monnet, προτείνει διεθνή ψηφοδέλτια, τα οποία θα αντικατοπτρίζουν περισσότερο τα Ευρωπαϊκά, παρά τα διάφορα εθνικά κόμματα. Η πρόταση βρίσκει υποστηρικτές στην Ιταλία, το Βέλγιο και την Ισπανία, ενώ πρόκειται και πάλι για μια ιδέα που βρίσκει σύμφωνους Μακρόν και Γιουνκέρ.

Open post

Το «καρότο» δείχνει τώρα το ΔΝΤ

Το «καρότο» δείχνει τώρα το ΔΝΤ

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το ΔΝΤ τα τελευταία χρόνια έχει να επιδείξει πολύ κακές επιδόσεις στις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία, αφού έπεφτε έξω συστηματικά.

Παρ΄ όλα αυτά, επέμενε στο να απαιτεί νέα μέτρα, έστω κι αν η επιβολή τους ενίσχυε τις υφεσιακές τάσεις και εμπόδιζε την ελληνική οικονομία να σπάσει το φαύλο κύκλο.

Η ρητορική δείχνει τώρα να αλλάζει καθώς η η Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι το ταμείο δεν ζητεί νέα μέτρα από την Ελλάδα, παρόλο που εκτιμά ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ δεν θα επιτευχθεί ενώ και ο Πολ Τόμσεν ζήτησε να ξεκινήσουν γρήγορα οι συζητήσεις για το χρέος.

Με τον τρόπο αυτό το ΔΝΤ επαναλαμβάνει την εκτίμησή του ότι οι στόχοι του προγράμματος δεν θα υλοποιηθούν και επαναφέρει την απαίτησή του για δραστική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Πρακτικά, οι απόψεις αυτές δεν είναι καινούριες. Το ΔΝΤ στις τελευταίες εκθέσεις του στερεότυπα επαναλαμβάνει ότι χρειάζεται δραστική αναδιάρθρωση χρέους την οποία έχει θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση για να συμμετάσχει με χρήματα στο ελληνικό πρόγραμμα.

Στον προηγούμενο κύκλο διαπραγματεύσεων το ΔΝΤ είχε επικρίνει τα υψηλά πλεονάσματα ως ανέφικτα και ανεπιθύμητα, αλλά την ίδια στιγμή ζητούσε μέτρα για την επίτευξή τους.

Ωστόσο, αυτή τη φορά το Ταμείο δείχνει να εγκαταλείπει την τακτική της πίεσης προς την ελληνική πλευρά και να στρέφεται προς την ευρωζώνη.

Δεν είναι σαφές εάν η στάση αυτή αντανακλά διεργασίες οι οποίες πιθανόν να γίνονται στο παρασκήνιο ή μια απόπειρα της διοίκησης του Ταμείου να προσδιορίσει το πεδίο σε μια φάση που υπάρχει κενό εξουσίας στο Βερολίνο και γίνονται οι συζητήσεις για τη σύσταση κυβερνητικού συνασπισμού.

Το γεγονός είναι όμως ότι αυτή η προσέγγιση ευνοεί τις ελληνικές θέσεις καθώς το επόμενο διάστημα και μέχρι τον Αύγουστο του 2018 που λήγει το ελληνικό πρόγραμμα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα σε σχέση με το χρέος.

Βέβαια, οι αντικειμενικές συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές για δραστική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, καθώς το ζήτημα αποτελεί κόκκινη γραμμή για το κόμμα των Γερμανών Φιλελεύθερων που διαπραγματεύονται τη συμμετοχή τους στη νέα κυβέρνηση.

Μένει λοιπόν να φανεί εάν το ΔΝΤ θα επιμείνει μέχρι τέλους στις απαιτήσεις του για το χρέος ή τελικά θα συμβιβαστεί με μεσοβέζικες λύσεις όπως έχει γίνει αρκετές φορές μέχρι σήμερα ή, ακόμη, εάν θα αποστασιοποιηθεί από το ελληνικό ζήτημα μετά το τέλος του υφιστάμενου προγράμματος.

Open post

Το επικίνδυνο «κοκτέιλ» ΔΝΤ και Γερμανών Φιλελεύθερων

Το επικίνδυνο «κοκτέιλ» ΔΝΤ και Γερμανών Φιλελεύθερων

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Σε νέα φάση εισέρχεται το «σήριαλ» της σχέσης του ΔΝΤ με την Ελλάδα, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις στην ευρωζώνη αλλάζουν τα δεδομένα.

Η εκτίμηση που εδραιώνεται αυτή τη στιγμή στους κόλπους της κυβέρνησης είναι ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να αποχωρήσει σύντομα από το ελληνικό πρόγραμμα, παρά τα όσα είχαν διαφανεί το προηγούμενο διάστημα. Και τούτο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ενδεδειγμένη τακτική πλέον είναι να αξιοποιηθεί η παρουσία του ΔΝΤ για να υπάρξουν όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα στη διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, υπέρ της οποίας πιέζει τα τελευταία χρόνια το Ταμείο.

Η παραμονή του ΔΝΤ είναι ένα από τα στοιχεία που βάζει στο τραπέζι για να συμμετάσχει στον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό ο ηγέτης των Φιλελεύθερων (FDP) Κρίστιαν Λίντνερ.

Παρά το γεγονός ότι ταυτόχρονα συζητείται στην ερυωζώνη η μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητα (ESM) σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο στο μέλλον, ειδικά για την Ελλάδα φαίνεται ότι το ΔΝΤ θα συνεχίσει να διαδραματίζει ρόλο.

Η θέση των Φιλελευθέρων δεν πηγάζει από διάθεση διευκόλυνσης της Ελλάδας, αλλά αντιθέτως από την πρόθεση να αναδειχθούν οι πραγματικές διαστάσεις του ελληνικού ζητήματος στο πλαίσιο της φιλελεύθερης αντίληψης ότι τα προβλήματα δεν πρέπει να συγκαλύπτονται και να διαιωνίζονται αλλά να αντιμετωπίζονται δραστικά και με όρους αγοράς.

Παλαιότερα ο κ. Λίντνερ είχε ταχθεί υπέρ της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, υπό την προϋπόθεση ότι θα συνδυαζόταν με Grexit, το οποίο υποστηρίζει διαχρονικά.

Με αυτά τα δεδομένα, εάν το ΔΝΤ παραμείνει στο πρόγραμμα και στη γερμανική κυβέρνηση συμμετέχουν οι Φιλελεύθεροι το τοπίο για την Ελλάδα θα γίνει ιδιαίτερα περίπλοκο και ακανθώδες.

To ΔΝΤ πράγματι επιμένει σε δραστική αναδιάρθρωση του χρέους την οποία έχει θέσει ως όρο για να παραμείνει στο πρόγραμμα και από αυτήν την πλευρά η συμμετοχή του «συμφέρει» την Ελλάδα αφού μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης απέναντι στη Γερμανία.

Από την άλλη πλευρά, όμως, εάν το ΔΝΤ θέσει τον πήχη των παρεμβάσεων για το χρέος τόσο ψηλά που δεν θα μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τη γερμανική κυβέρνηση, δεν αποκλείεται τα πράγματα να οδηγηθούν και πάλι σε αδιέξοδο.

Επιπλέον, το ΔΝΤ κάθε φορά αμφισβητεί τις προβλέψεις του προγράμματος και ζητεί σκληρά μέτρα από την ελληνική κυβέρνηση.

Στην τελευταία έκθεσή του προέβλεπε ότι η Ελλάδα θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2% του ΑΕΠ το 2018 και δεν θα καλύψει το στόχο για 3,5%.

Μένει να φανεί εάν στην νέα έκθεσή του που θα ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες το Ταμείο θα επιμείνει στις εκτιμήσεις του και εάν θα ζητήσει νέα μέτρα από την ελληνική κυβέρνηση για να καλυφθεί το κενό.

Όσο για τους Γερμανούς Φιλελεύθερους, το ερώτημα είναι εάν στις διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία θα «στηλώσουν τα πόδια» για το ελληνικό ζήτημα επιμένοντας σε επώδυνες παρεμβάσεις ή εάν θα υιοθετήσουν πιο μετριοπαθή στάση, προκειμένου να περάσουν άλλες θέσεις τους, όπως η μείωση των φόρων για τις γερμανικής επιχειρήσεις που είχαν κεντρική θέση στην προεκλογική τους εκστρατεία.

Open post

H «αρπαγή» της Ευρώπης από τα αυτονομιστικά κινήματα…

H «αρπαγή» της Ευρώπης από τα αυτονομιστικά κινήματα…

Του Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Τα ιστορικά οξύμωρα είναι και πάλι παρόντα στην πορεία της Ευρώπης… Την εποχή που η ΕΕ ξεκινά διαπραγματεύσεις για περισσότερη εμβάθυνση και ενότητα , επανεμφανίζονται και πλανώνται σε κράτη μέλη της τα φαντάσματα διευρυμένων αυτονομιών ή ακόμη και αποσχίσεων!

Η αντιπαράθεση της αυτονομιστικής κυβέρνησης της Καταλονίας και της ισπανικής κυβέρνησης, με αφορμή το περί ανεξαρτησίας δημοψήφισμα στην πρώτη, είναι εκείνη που βρίσκεται στην επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο δεν πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση στην ΕΕ, καθώς αρκετές άλλες περιοχές στην  Ένωση προβάλλουν, σε διαφορετικούς βαθμούς, αυτονομιστικές διεκδικήσεις, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στις Βρυξέλλες, αλλά και σειρά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

 

Ποιές περιοχές στην ΕΕ, εκτός Καταλονίας, διεκδικούν αυξημένη αυτονομία, έως ανεξαρτησία

 

Η επόμενη πιο προβεβλημένη περίπτωση είναι αυτή της Σκωτίας. Η περιοχή απέκτησε ένα ημιαυτόνομο καθεστώς στα πλαίσια του Ηνωμένου Βασιλείου το 1998 και ήδη το 2014 η εθνικιστική πλειοψηφία, στο τοπικό κοινοβούλιο που δημιουργήθηκε, διοργάνωσε δημοψήφισμα με το ερώτημα της ανεξαρτησίας. Ωστόσο, μια μεγάλη διαφορά με την περίπτωση της Καταλονίας/Ισπανίας ήταν ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε πως δέχεται τη διαδικασία και το όποιο αποτέλεσμα. Εν συνεχεία,  με μεγάλη κινητοποίηση πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων εκτός και εκτός ΗΒ, καθώς και προειδοποιήσεις της ΕΕ ότι η παραμονή της  Σκωτίας στην Ένωση δεν θα είναι αυτόματη, το 55% των πολιτών της ψήφισαν τελικά «όχι» στην ανεξαρτησία. Πάντως, το Brexit έφερε και πάλι στο προσκήνιο το πρόγραμμα των εθνικιστών και οι οποίοι ενδεχομένως θα δοκίμαζαν άμεσα ένα νέο δημοψήφισμα, εάν το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας (SNP) που τους εκπροσωπεί δεν είχε σημαντικές απώλειες στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Η εξέλιξη αυτή έκανε την πρωθυπουργό της Σκωτίας Νίκολα Στέρτζον να αναβάλει την απόφαση για την εκ νέου διενέργεια δημοψηφίσματος τουλάχιστον έως το φθινόπωρο του 2018. Ωστόσο, το δημοψήφισμα στην Καταλονία έτυχε της υποστήριξης των Σκώτων εθνικιστών, η δε Νίκολα Στέρτζον κάλεσε την Ισπανία «να αλλάξει προσανατολισμό» και καταδίκασε την επέμβαση της αστυνομίας.

Οι αποσχιστικές ιδέες είναι, επίσης, δημοφιλείς στη Βόρεια Ιταλία, και ιδίως στις πλούσιες περιοχές της Λομβαρδίας και του Βένετο. Μάλιστα και οι δύο αυτές περιοχές θα προχωρήσουν σε δημοψηφίσματα στις 22 Οκτωβρίου, αν και θα τα περιορίσουν στο ερώτημα της περισσότερης αυτονομίας, σεβόμενες την σχετική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ιταλίας και δεσμευόμενες ότι δεν θα διαταράξουν την εθνική ενότητα της χώρας. Να υπενθυμιστεί, πάντως, ότι το 2014, η περιοχή Βένετο έκανε ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, υπέρ της οποίας ψήφισαν 2,1 εκατ. πολίτες, δηλαδή το 89% της συνολικής ψήφου! Επίσης, μεγαλύτερη πολιτική δύναμη αυτών των περιοχών έχει καταστεί η Λέγκα του Βορρά, η οποία παλιότερα προέβαλε ως διεκδίκηση την ανεξαρτησία της «Παδανίας». Σήμερα, πάντως, έχει επικεντρωθεί σε μία ρητορική κατά της συμμετοχής της Ιταλίας στο ευρώ, καθώς και εναντίον των μεταναστών.

Σοβαροί κίνδυνοι για την εθνική συνοχή παρουσιάζονται εδώ και αρκετά χρόνια και στο Βέλγιο, εξαιτίας του διχασμού που έχουν σε αρκετά ζητήματα –κυρίως οικονομικής υφής- οι κοινότητες των πλειοψηφούντων ολλανδόφωνων Φλαμανδών (6.450.000) και των μειοψηφούντων Βαλλόνων (3.790.000), ενώ στη χώρα υπάρχει και μια μικρή γερμανόφωνη κοινότητα. Ειδικά μεταξύ των Φλαμανδών, εθνικιστικές δυνάμεις που τώρα εκφράζονται από την Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA), επιθυμούν  να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος και μάλιστα προετοιμάζουν σχετικό δημοψήφισμα.   Η N-VA ενίσχυσε τη θέση της στις τελευταίες εκλογές του 2014 και έγινε πρώτο σε ψήφους και έδρες κόμμα, όχι μόνον στην Φλάνδρα αλλά σ΄ολόκληρο το Βέλγιο, εξαναγκάζοντας τον πρωθυπουργό της χώρας, φιλελεύθερο Σαρλ Μισέλ, να την συμπεριλάβει στην κυβέρνησή του. Η  Νέα Φλαμανδική Συμμαχία αναμένεται να επανεκκινήσει την πορεία προς την μεγίστη αυτονομία από το Βέλγιο, έως και του σημείου ανεξαρτησίας, μετά τις επόμενες εκλογές, που είναι προγραμματισμένες για το 2019. Στο μεταξύ σημαίες της Καταλονίας ήταν κρεμασμένες έξω από τα κεντρικά γραφεία της Συμμαχίας τις μέρες του δημοψηφίσματος, ο δε αρχηγός της και πρόεδρος της αυτόνομης περιφέρειας της Φλάνδρας Γκεερτ Μπουρζουά κάλεσε τη Μαδρίτη να σταματήσει τη βία και να προσέλθει σε διάλογο με «τους νόμιμους ηγέτες ενός ειρηνικού λαού»…

Δίπλα σ’ αυτές τις τρεις πιο προβεβλημένες σήμερα περιπτώσεις των αυτονομιστικών και αποσχιστικών κινημάτων της Σκωτίας, Β.Ιταλίας και Βελγίου Φλάνδρας, θα πρέπει να υπενθυμιστεί το ανάλογο κίνημα στη χώρα των Βάσκων/Ισπανία, αλλά και στην Κορσική/Γαλλία, Ν.Τυρόλο/Ιταλία, καθώς και στα Νησιά Φερόε/Δανία. Από κει και πέρα υπάρχουν λιγότερο οργανωμένα ή «εν υπνώσει» τέτοια κινήματα και σε αρκετές άλλες χώρες της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, παίζοντας το ρόλο της εκπροσώπησης εθνοτικών ομάδων και μειονοτήτων. Και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για πως είναι δυνατόν να εξελιχθούν στο μέλλον.

 

Η ΕΕ αντιμέτωπη με τα αυτονομιστικά και αποσχιστικά κινήματα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει με αμηχανία τα αυτονομιστικά και αποσχιστικά κινήματα που ανθούν σε ορισμένους από τους εταίρους της. Κοινοτική συμμετοχή δεκαετιών, ανάπτυξη και ευημερία των περισσότερων από αυτές τις χώρες, διαρθρωτικά ταμεία, οικονομική και διοικητική ενίσχυση της λεγόμενης «Ευρώπης των Περιφερειών», τελικά όλα τούτα δεν έχουν σταθεί ικανά στοιχεία να ανακόψουν αυτές τις τάσεις.

Βεβαίως, θεσμικά η ΕΕ εναντιώνεται σε κάθε κίνηση που μπορεί να θέσει εν αμφιβόλω την υφιστάμενη εθνική ενότητα και εδαφική ακεραιότητα των μελών της. Έτσι, έχοντας αποφύγει στο παρελθόν την οποιαδήποτε ανάμιξη σε υποθέσεις όπως το βορειοιρλανδικό και το βασκικό, το 2014 πήρε θέση στο δημοψήφισμα της Σκωτίας εναντίον της ανεξαρτησίας, ενώ τις προηγούμενες εβδομάδες στήριξε πλήρως την ισπανική κυβέρνηση και συμφώνησε ότι το δημοψήφισμα στην Καταλονία ήταν αντισυνταγματικό. Επίσης, ο Πρόεδρος της Κομισιόν και άλλοι κοινοτικοί αξιωματούχοι, υπογράμμιζαν ότι μια ανεξάρτητη Καταλονία θα μείνει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, εκτός ΕΕ και θα πρέπει να κάνει από την αρχή αίτηση ένταξης. Επανέλαβαν, δηλαδή, την ίδια προειδοποίηση που είχαν κάνει και προς την Σκωτία την εποχή του εκεί δημοψηφίσματος.

Εν τέλει μόνον μετά τα επεισόδια και τις βιαιότητες στη διαδικασία του δημοψηφίσματος, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άρχισε να καλεί αμοιβαία την Μαδρίτη και την Βαρκελώνη να αρχίσουν διάλογο για να εκτονώσουν τη σύγκρουση σχετικά με τα αιτήματα για ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Επίσης, στην τελευταία Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συζητήθηκε εκτάκτως η διενέργεια του δημοψηφίσματος στην Καταλονία, τα επεισόδια που ακολούθησαν και το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην Ισπανία, χωρίς να υπάρξει κάποια κατάληξη, ένα ψήφισμα κλπ.  Έτσι, το μόνο συγκεκριμένο που έγινε ήταν μια εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την είσοδο του ημικυκλίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, και μια συνέντευξη τύπου που συνδιοργάνωσαν οι Ευρωομάδες της Αριστεράς και των Πρασίνων, καταγγέλλοντας τη βία στην Καταλονία και τοποθετούμενες υπέρ μιας ευρωπαϊκής μεσολάβησης.

Και μια τέτοια μεσολάβηση των ευρωπαϊκών θεσμών για να ανοίξουν οι δυνατότητες διαπραγματεύσεων δείχνει να επείγει.  Οσο κι αν ο χειρισμός του καταλανικού δημοψηφίσματος είναι πρωτίστως εσωτερικό ισπανικό ζήτημα, αυτό έχει ήδη καταστεί σε μεγάλο βαθμό και  ευρωπαϊκό πρόβλημα.

 

Open post

Ο θαυμαστός νέος κόσμος & η παραβίαση ημερομηνίας λήξης του σημερινού

Ο θαυμαστός νέος κόσμος & η παραβίαση ημερομηνίας λήξης του σημερινού

Άρθρο: Βασίλης Βασιλόπουλος.

Αν και δε γίνεται αντιληπτό με χρονικά περιορισμένη παρατήρηση, το πως διεισδύει ο συνδυασμός της τεχνητής νοημοσύνης και της επαυξημένης πραγματικότητας στην καθημερινότητα, εντούτοις, αυτή η τεχνολογία, μειώνει με ραγδαίο τρόπο την ανάγκη εργατοωρών και πνευματικού κεφαλαίου για μια σειρά από λειτουργίες, δραστηριότητες και στάδια παραγωγής και υπερκαταναλώνει δεδομένα συμπεριφοράς.

Η εξέλιξη των διασυνδεδεμένων συσκευών (ΙοΤ) και η ανάπτυξη της σχέσης τεχνητής νοημοσύνης και επαυξημένης πραγματικότητας, κυριαρχούν στις ημέρες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, εμφανιζόμενες ως λύσεις για μια εποχή που έρχεται απέναντι σε έναν κόσμο (δείτε infographic).

Αυτό το αύριο των GAFA, (Google, Apple, Facebook, Amazon), παρουσιάζεται από τα Μέσα Ενημέρωσης σαν θαυμαστό επίτευγμα του ανθρώπου και προκαλεί μάλιστα το παγκόσμιο ενδιαφέρον, αλλά μάλλον δεν είναι σωστή η διάσταση του νέου Eλ Nτοράντο. Ειδικά για τους νέους τους οποίους συνεπαίρνει η σκέψη για ένα μέλλον με λυμένα προβλήματα, δεν είναι σίγουρα αισιόδοξα τα πράγματα.

Η βιασύνη να έρθει πιο κοντά χρονικά η ημερομηνία λήξης σε καθετί που σχετίζεται άμεσα με τη ζωή του ανθρώπου είναι ένα από τα ζητήματα που αφορούν μόνον τους φιλοσόφους της εποχής. Στην πραγματικότητα ο τεχνολογικός ανταγωνισμός των γιγάντων της ψηφιακής εποχής, οδηγεί σε καταιγιστική παραγωγή εφαρμογών και συσκευών που όμως δε χρονίζονται με τις ανάγκες του κόσμου σήμερα, μεσούσης της κρίσης.

Όπως αναφέρει στο νέο του βιβλίο, The Four: The Hidden DNA of Amazon, Apple, Facebook, and Google, ο αιρετικός, γκουρού του μάρκετιν, καθηγητής στο NYU, Scott Galloway: Οι GAFA αποφεύγουν τη φορολογία, εισβάλουν στα προσωπικά δεδομένα των χρηστών και καταστρέφουν δουλειές επειδή… μπορούν! Σχεδόν εξοργισμένος με τις εν λόγω εταιρείες τεχνολογίας τονίζει ότι απασχολούν μόλις 418 χιλ άτομα, ενώ η χρηματιστηριακή τους αξία φτάνει στα 2.3 τρισ. $, όσο περίπου της Γαλλίας.

Για τον Galloway οι εταιρείες αυτές που φέρονται όπως ο Νταρθ Βέϊντερ, είναι επικίνδυνες, λειτουργούν κατά της κοινωνίας. Θίγοντας το κεντρικό ζήτημα της κρίσης στις ζωές των ανθρώπων, της οργισμένης δημαγωγικής πολιτικής, ισχυρίζεται ότι δεν είναι το μεταναστευτικό και η δυσλειτουργία στο παγκόσμιο εμπόριο η αιτία, αλλά η ανάπτυξη χωρίς ευημερία και η φετιχοποίηση της τεχνολογίας. Την Amazon μάλιστα την περνάει γενεές δεκατέσσερις για τη διαχείριση των προσωπικών δεδομένων των χρηστών.

Επιπτώσεις σε αχαρτογράφητα νερά

Η βασική επίπτωση μιας ρομποτικής εποχής εργασίας και υπηρεσιών, ταχύτατων αυτοκινούμενων μέσων μεταφοράς, άυλων αξιών και νομισμάτων, δανειζόμενων εικονικών εμπειριών, ηχητικών βοηθών και απεικονίσεων επαυξημένης πραγματικότητας, εργαστηριακής τροφής και ψηφιακών χειροπέδων, είναι χωρίς αμφιβολία «ο δυτικός άνθρωπος χωρίς τα δικαιώματα της μόρφωσης και της εργασίας».

Με άλλα λόγια ο εξελιγμένος κόσμος περνά ταχύτατα στην εποχή όπου δεν θα υπάρχουν τόσες πολλές δουλειές για να απασχολήσει τον πληθυσμό, ενώ σε δεύτερο χρόνο δε θα είναι και τόσο σημαντικό να θεωρείται απαίτηση των καιρών η εξειδίκευση και άρα η εκπαίδευση.

Υπάρχει μια μεγάλη θεωρητική συζήτηση επ’ αυτών των θεμάτων. Οι κορυφές των θεωριών είναι οι προτάσεις διαφόρων δισεκατομμυριούχων όπως οι πρωτοπόροι της τεχνολογίας Gates, Zuckerberg και Musk, οι οποίοι έχουν την πολυτέλεια της υπερανάλυσης και της προβολής του μέλλοντος μάλλον πιο εύκολα από τους κοινούς θνητούς.

Να φορολογηθούν τα ρομπότς, προτείνει ο ένας, να θεσπιστεί εγγυημένος μισθός σε όλους τους ανθρώπους λέει ο άλλος και αν το σκεφτείτε λίγο περισσότερο εννοούν ότι θα δουλεύουν τα τεχνολογικά δημιουργήματά τους και οι άνθρωποι άπραγοι θα εισπράττουν τόσα όσα χρειάζεται (όχι απαραίτητα, χρειάζονται) για να καταναλώσουν. Αυτή η μορφή συμπεριφοράς, η κατανάλωση, είναι και το χρήσιμο εργαλείο λειτουργίας της οικονομίας και συνεπώς εάν οι ελεγκτές του κεφαλαίου θελήσουν να προκαλέσουν μελλοντικές φούσκες, απλώς θα διανέμουν περισσότερο «εγγυημένο» χρήμα για να αυξάνεται η μόχλευση στην αγορά.

«Τους θέλουν να κάθονται στον καναπέ» όπως λέει ο Galloway και μάλλον οι αυτοματισμοί στις πωλήσεις θέλουν αυτούς τους «απενεργοποιημένους» ανθρώπους να καταναλώνουν σαν να μην υπάρχει αύριο.

Επηρεάζονται άμεσα μια σειρά από λειτουργίες και δραστηριότητες.

  • Στις οικονομικά ανεπτυγμένες γωνιές του κόσμου, το χρήμα που διακινείται στη μορφή τραπεζογραμματίου ή κέρματος είναι μόλις το 25% των συναλλαγών. Αυτό έγινε σχετικά γρήγορα με τη βοήθεια των Τραπεζών από τις οποίες περνούν πλέον τα πάντα με τα γνωστά προσχήματα.

 

  • Εκτός από τις μεθόδους πληρωμής με φυσικά ή άυλα μέσα, ο άνθρωπος ελέγχει τα πάντα με μία ή με ελάχιστες συσκευές. Τα κινητά τηλέφωνα ή τα hubs όπως οι φωνητικοί βοηθοί επιτρέπουν την τακτοποίηση του προγραμματισμού ζωής, την κατανάλωση, την ψυχαγωγία, και μια πιο έξυπνη και από πλευράς ενέργειας και ασφάλειας διαχείριση σπιτιών και εν γένει εγκαταστάσεων.

 

  • Ασφαλώς υπάρχουν οι πολύ καλές στιγμές συγχρονισμού της καινοτομίας και της ανάγκης, όπως η περίπτωση της Tesla που ανακοίνωσε ότι μπορεί να ηλεκτροδοτήσει με μπαταρίες της το δοκιμαζόμενο Puerto Rico, αλλά και η χρήση ρομπότ στα logistics όπου αυξάνεται κατά 300% η παραγωγικότητα.

 

  • Η διασκέδαση έχει τις μορφές της εικονικής και της επαυξημένης πραγματικότητας, ενώ η μεγάλη οθόνη απέναντι από τον καναπέ σερβίρει πλέον περιεχόμενο κατ’ απαίτηση. Η κατανάλωση μπορεί να γίνει από εφαρμογές AR+AI και η οθόνη να γίνεται βιτρίνα για τα ρούχα που φορά το είδωλό σου.

 

  • Τα κλειδιά του μέλλοντος είναι χωρίς δεύτερη σκέψη τα βιομετρικά στοιχεία, η αναγνώριση προσώπου και η ταυτοποίηση μέσω ίριδας. Είναι χαρακτηριστικό ότι δυο smartphones που κυκλοφόρησαν πρόσφατα ανταγωνίζονται για το καλύτερο σύστημα. Κανείς δε δίνει δεκάρα για τα ηθικά ζητήματα αυτής της εξέλιξης σαν να μην αφορά τα προσωπικά δεδομένα κατοίκων του πλανήτη.

 

  • Τα ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα είναι το κόστος του εισιτηρίου που πληρώνουμε για τον θαυμαστό κόσμο του Internet of Things και των εφαρμογών που μας κάνουν πιο εύκολη τη ζωή. Ακόμα και οι έξυπνες πόλεις ζητούν από τους πολίτες “οικειοθελή στοιχεία συμπεριφοράς” – δημοτικά τέλη προκειμένου να προγραμματίζει μια σειρά υπηρεσιών.

 

  • Ο άνθρωπος που στον εικοστό αιώνα τίμησε τους τέσσερις τροχούς σαν θεότητα, τείνει να ξεφύγει από την διάσταση του ιδιόκτητου οχήματος. Τα αυτοκινούμενα αυτοκίνητα είναι αυτή τη στιγμή μαζί με τις εφαρμογές για την υγεία, οι ζωτικοί χώροι για την ανάπτυξη τεχνολογικής καινοτομίας και τεχνητής νοημοσύνης. Το βασικό πλεονέκτημα για τις μετακινήσεις του μέλλοντος είναι ότι ο εποχούμενος μοιράζεται με άλλους μια διαδρομή. Η δε ανάγκη για τα χύτητα στη μετάβαση πιέζει για οχήματα που κινούνται γρήγορα και προγραμματισμένα χωρίς κίνδυνο ζωής.

 

  • Η παραγωγή τροφής στα εργαστήρια αλλάζει την αγροτική οικονομία. Από την κατασκευή κρέατος απαλλαγμένου από ορμόνες και αντιβιοτικά έως και η υδροπονία σε φάρμες-θερμοκήπια αλλάζει τα δεδομένα για έναν τεράστιο οικονομικό κύκλο.

Κεντρική photo:

Open post

Τι σημαίνει το αποτέλεσμα στη Γερμανία για Ευρώπη και Ελλάδα (άρθρο)

Τι σημαίνει το αποτέλεσμα στη Γερμανία για Ευρώπη και Ελλάδα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Οι Γερμανοί εκλογείς έκαναν μια σημαντική στροφή προς τα δεξιά, βάζοντας την άκρα δεξιά στη Βουλή για πρώτη φορά μετά το 1949, για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με τα εσωτερικά τους ζητήματα, αλλά οι συνέπειες αγγίζουν όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα την Ελλάδα.

Όπως όλα δείχνουν, η κυβέρνηση θα σχηματιστεί με συνεργασία των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), των Φιλελεύθερων (Ελεύθεροι Δημοκράτες – FDP) και των Πρασίνων, αφού οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν και πάλι με την Άνγκελα Μέρκελ.

Το κόμμα του Μάρτιν Σουλτς πλήρωσε ακριβά τη συγκυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες από το 2013 και έχει καταλάβει ότι μόνο η αντιπολίτευση μπορεί να τους διασώσει πολιτικά, παρόλο που η Άνγκελα Μέρκελ θα προτιμούσε τη συνεργασία μαζί τους.

Επιπλέον, εάν σχηματιζόταν και πάλι ο “μεγάλος συνασπισμός” τότε η Ακροδεξιά, το κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) που ήρθε τρίτο, θα βρισκόταν στη θέση της αξιωματική ςαντιπολίτευσης και κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για το γερμανικό κατεστημένο.

Επομένως, “τα κουκιά” βγάζουν μόνο το λεγόμενο “συνασπισμό Τζαμάικα”, ονομασία που προκύπτει από τα χρώματα των τριών κομμάτων τα οποία συνυπάρχουν στη σημαία της μικρής αυτής χώρας της Καραϊβικής: Μαύρο για τους Χριστιανοδημοκράτες, κίτρινο για τους Φιελελεύθερους και Πράσινο για τους “Πράσινους”.
Μια πρώτη πρόβλεψη που φαίνεται ότι θα επιβεβαιωθεί είναι ότι οι διεργασίες σχηματισμού κυβέρνησης θα καθυστερήσουν. Ήδη προεκλογικά ο ηγέτης των Φιελελεύθερων Κρίστιαν Λίντνερ είχε εξηγήσει ότι δεν ήθελε τη συνεργασία με τους Πράσινους, γιατί τους χωρίζει μεγάλη απόσταση σε θέματα όπως το μεταναστευτικό και οι πολιτικές ενέργειας. Είναι λογικό επομένως ότι οι διαπραγματεύσεις για το κυβερνητικό πρόγραμμα θα είναι δύσκολες και χρονοβόρες, αφού για τους Γερμανούς το πρόγραμμα που συμφωνείται είναι “ιερό” και τηρείται μέχρι κεραίας.

Η καθυστέρηση ρίχνει πίσω τις διεργασίες για την αναμόρφωση της ευρωζώνης, οι οποίες περιμένουν τη νέα γερμανική κυβέρνηση για να ξεκινήσουν.

Αλλά και επί της ουσίας, οι διαπραγματεύσεις για τη νέα ευρωζώνη θα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκες, αφού είναι βέβαιο ότι οι Φιλελεύθεροι δεν συμφωνούν με τα γαλλικά σχέδια για τις θεσμικές αλλαγές, σχέδια τα οποία η Άνγκελα Μέρκελ είχε δηλώσει διατεθειμένη να συζητήσει.

Προ δύο τριών μηνών, τα διάφορα λόμπι στις Βρυξέλες είχαν διακρίνει μια σύμπνοια, ή έστω μια διάθεση συμβιβασμού μεταξύ Εμανουέλ Μακρόν και Άνγκελας Μέρκελ πάνω στις βασικές γραμμές των θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Έχει γίνει, μάλιστα, αρκετή προεργασία μεταξύ τεχνοκρατών και “δεξαμενών σκέψης” και από τις δύο πλευρές.

Τώρα, όμως, οι χειρισμοί της Άνγκελας Μέρκελ θα έχουν διάφορους περιορισμούς, τόσο λόγω των διαφορετικών απόψεων των κυβερνητικών εταίρων της, όσο και λόγω της ισχυρής παρουσίας στο κοινοβούλιο των ακροδεξιών του AfD, το οποίο έχει ξεκάθαρα αντιευρωπαϊκή ρητορική και στην ουσία θέλει να βγάλει τη Γερμανία από το ευρώ.

Θα είναι δύσκολο να προχωρήσουν τα γαλλικά σχέδια για ευρωπαϊκές επενδύσεις με τους Φιλελεύθερους στην κυβέρνηση αφού οι τελευταίοι πιθανότατα θα υποστηρίξουν τη “γερμανοποίηση” της ευρωζώνης με τη δημιουργία ενός σκληρού πυρήνα υπό γερμανική ηγεμονία.

Για τα ελληνικά ζητήματα, οι εξελίξεις στη Γερμανία προμηνύουν πρόσθετες δυσκολίες.

Το FDP όχι μόνο είναι αντίθετο σε κάθε είδους παραχώρηση ή βοήθεια προς την Ελλάδα, αλλά έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Grexit με δηλώσεις του ίδιου του Λίντνερ, ο οποίος λίγες μόλις ημέρες προ των εκλογών είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι: «θα ήταν πιο ανθρωπιστικό και υποσχόμενο εάν η Ελλάδα έμενε στην Ε.Ε., αλλά με μια νέα δραχμή η οποία θα της επέτρεπε να προχωρήσει σε υποτίμηση».
Για το κόμμα του αποτελούν “κόκκινο πανί” οι συζητήσεις για νέα ελάφρυνση του χρέους, παρότι η ευρωζώνη έχει δεσμευτεί για αυτές με τις συμφωνίες του Eurogroup.

Επιπλέον, το θέμα του μεταναστευτικού φαίνεται ότι ήταν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρέασαν το αποτέλεσμα καθώς εκφράστηκε δυσαρέσκεια για την πολιτική “ανοιχτές θύρες” της Άνγκελας Μέρκελ. Με τους ακροδεξιούς να φωνάζουν στη Βουλή και τους Φιλελεύθερους να πιέζουν για αυστηρή αντιμετώπιση, το πιθανότερο είναι ότι η Γερμανία θα αρχίσει να κλείνει τις πόρτες, την ίδια στιγμή που θα σκληραίνει τη στάση της έναντι της Τουρκίας, εξελίξεις που μόνο δυσκολίες μπορεί να επιφυλάσσουν για τη χώρα μας η οποία θα κληθεί να πληρώσει τα “σπασμένα”.

Open post

Ακτινογραφώντας τις γερμανικές εκλογές

Ακτινογραφώντας τις γερμανικές εκλογές

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Εδώ και μήνες είχε σχεδόν ξεκαθαριστεί ότι στις γερμανικές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου θα ερχόταν με άνεση πρώτη η Ανγκελα Μέρκελ.  Έτσι το ενδιαφέρον της ημέρας κινείται στο πόσο υψηλά θα κρατηθεί το Χριστιανοδημοκρατικό και πόσο χαμηλά θα πέσει το Σοσιαλδημοκρατικό, με τις συνέπειες που θα υπάρχουν στο εσωτερικό τους και κυρίως στις επιλογές τους.

Σημαντικό, επίσης, θέμα θα είναι το τελικό ποσοστό με το οποίο, όπως, όλα δείχνουν, θα καταλάβει την τρίτη θέση η νεοεισερχόμενη στο κοινοβούλιο «Εναλλακτική για τη Γερμανία». Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει τον συμβολισμό ότι τρίτη δύναμη της χώρας γίνεται ένα ξενοφοβικό και αντιευρωπαϊκό κόμμα, αλλά και την πρακτική συνέπεια πως αυτό θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση στην περίπτωση Μεγάλου Συνασπισμού.  Μια ορισμένη σημασία έχει, επίσης, η τελική σειρά και τα ποσοστά που θα λάβουν τα άλλα τρία κόμματα που αναμένεται να μπουν στη γερμανική Κάτω Βουλή, δηλαδή οι Φιλελεύθεροι, το Linke και οι Πράσινοι.

Όμως, το βράδι της Κυριακής, κι όταν όλα αυτά θα έχουν αποσαφηνιστεί, εκείνο που απλώς θα διαφανεί είναι οι μαθηματικές πιθανότητες για το τι είδους κυβέρνηση θα μπορεί να σχηματιστεί στη Γερμανία. Το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα μετέχουν τελικώς σ΄ αυτή την κυβέρνηση, με ποιο πρόγραμμα και ποια πρόσωπα θα αποτελέσει μια διαδικασία που αναμένεται να κρατήσει βδομάδες, ίσως και μήνες.

Γνωστό, πάντως, είναι ότι η κυβέρνηση αυτή, λόγω εκλογικού συστήματος αλλά και πολιτικών παραδόσεων, θα έχει το σχήμα και πάλι συνασπισμού, όπως όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις στην Γερμανία από το 1949. Εκείνο που κανείς δεν γνωρίζει –τουλάχιστον με βεβαιότητα- είναι ο συνδυασμός των κομμάτων στο εσωτερικό του νέου συνασπισμού, με τρία σενάρια να υπάρχουν στο τραπέζι : 1. Επανάληψη του Μεγάλου Συνασπισμού Xριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών  2. Συνασπισμός Τζαμάικα, δηλαδή συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών, Φιλελευθέρων, Πράσινων  3.Συνασπισμός μόνον Χριστιανοδημοκρατών-Φιλελευθέρων. Και στις τρεις από τις προαναφερόμενες περιπτώσεις υπάρχουν τα συν και τα πλην για όσους παίξουν στα σχετικά σενάρια.

Στην πρώτη περίπτωση, η συνέχιση του Μεγάλου Συνασπισμού προτιμάται από την Μέρκελ γιατί έτσι θα διατηρήσει μια ευρεία κοινωνική αποδοχή της κυβέρνησής της και θα αποφύγει τους πειραματισμούς με Πράσινους, αλλά ακόμη και τους σημερινούς σχεδόν ευρωσκεπτικιστές Φιλελεύθερους. Την ίδια όμως στιγμή, οι Σοσιαλδημοκράτες γνωρίζουν πως μια ακόμη ανανέωση αυτή της εταιρικότητας, παρά το δέλεαρ της εξουσίας, δεν θα τους επιτρέψει να βγουν από την ιδεολογική κρίση και την εκλογική συρρίκνωση στην οποία έχουν περιέλθει πλέον 12 χρόνια, από την ήττα του 2005.

Το σενάριο «Τζαμάικα» έχει μέχρι τώρα μια εφαρμογή στο γερμανικό πολιτικό σύστημα, με την «μαυρο-κιτρινο-πράσινη» κυβέρνηση του κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταιν. Πρόκειται όμως  για το δεύτερο μικρότερο κρατίδιο της Γερμανίας, στην βορειότερη άκρη της Γερμανίας, κάτω από τη Δανία, που δεν παρέχει ασφαλή συμπεράσματα για το πόσο βιώσιμη μπορεί να είναι σε εθνική κλίμακα η συνύπαρξη της δεξιότερης πτέρυγας των Χριστιανοδημοκρατών με τους Πράσινους, όσο κι αν αυτοί έχουν μεταβληθεί από ένα εναλλακτικό-ριζοσπαστικό κόμμα σε λίγο πολύ μια οικολογική κεντροαριστερά. Αλλά ούτε και ο «αλληλέγγυος ευρωπαϊκός ομοσπονδισμός» των Πρασίνων είναι εύκολο να συνδυαστεί με τον «οικονομικό εθνικισμό» των Φιλελεύθερων, ο οποίος πλησιάζει τον δημαγωγικό ευρωσκεπτικισμό.

Τέλος, μια κυβέρνηση, απλώς δικομματική Χριστιανοδημοκρατών/Φιλελεύθερων, εφόσον βέβαια το επιτρέψουν οι αριθμοί, ίσως θα είναι δυσκολότερη να σχηματιστεί και λιγότερο αποτελεσματική να λειτουργήσει από την προηγούμενη φορά, που ήταν η περίοδος 2009-2013, λόγω των σκληρότερων θέσεων που λαμβάνει πλέον το FDP σε σχέση με την CDU/CSU σε θέματα Ευρώπης, μεταναστών, κοινωνικού κράτους ή και οικολογίας.

Έτσι, η εξεύρεση ενός σημείου ισορροπίας, προκειμένου να προκύψει ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός, σ’ αυτές και αρκετές άλλες αντίρροπες πολιτικές τάσεις, καθώς και σε ένα 6κομματικό πλέον γερμανικό κοινοβούλιο, δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση. Κατά συνέπεια οι διαπραγματεύσεις δεν αναμένεται να κρατήσουν πολύ λιγότερο από τους τρεις μήνες που χρειάστηκαν την τελευταία φορά, το 2013, για να καταλήξουν οι συνεργασίες, το πρόγραμμα και η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Ως προς το τελευταίο, επιπλέον κρίσιμο θέμα αποτελεί το ποιο κόμμα και ποιο πρόσωπο θα έχει τη θέση του Υπουργού Οικονομικών και το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών Υποθέσεων.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όσο θα διαρκέσει αυτό το διάστημα, θα πρέπει να βρίσκεται σε αναμονή, μεταξύ των άλλων, για ακόμη μια φορά η ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και πάντως, η εικόνα που έχει διαδοθεί σε ορισμένους κύκλους της ΕΕ, πως αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές ξεκινά με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα –βοηθούντος και του Μακρόν- η μεγάλη μεταρρύθμιση της Ενωσης αποτελεί σχεδόν μια «Χιλιαστική» ιδέα… Όποιος έχει διαβάσει λίγο προσεκτικά την ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης γνωρίζει ότι, ακόμη και στις περιπτώσεις που όλοι ή σχεδόν όλοι είχαν παρόμοιους στόχους, η πορεία ήταν ιδιαίτερα εξελικτική, μακρόσυρτη, δύσκολη…

 

 

 

Open post

Πανορμίτης Κουμνιανός: Κομμάντος του Αιγαίου – Οι θρυλικοί Δρύδες

Πανορμίτης Κουμνιανός: Κομμάντος του Αιγαίου – Οι θρυλικοί Δρύδες

Δέντρο γερό ο Δρυς και από εκεί τα δύο αδέρφια από την Κάλυμνο, ο Πανορμίτης και ο Κώστας, πήραν το παρατσούκλι τους.

Στο βιβλίο των εκδόσεων «Αλφειός», με τον ίδιο τίτλο που χρησιμοποιήσαμε και εμείς, δημοσιεύονται οι σημειώσεις του Πανορμίτη, που αν και δεν ήξερε πολλά γράμματα, αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι ιδιαίτερα γλαφυρός.

Ιταλοκρατούμενα τα Δωδεκάνησα και τα δύο αδέλφια – αγωνιστές του μόχθου, πέρασαν πολλά από τους Ιταλούς πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Συνήθως ήταν σκευωρίες με ψευδομάρτυρες, επειδή δεν υποτάχτηκαν στις κατευθύνσεις «εξιταλισμού» του ελληνικού πληθυσμού. Το αποτέλεσμα ήταν οι συχνές φυλακίσεις στις ιταλικές φυλακές όλης της Δωδεκανήσου.

Όπως συνέβη σε πολλά νησιά την περίοδο της κατοχής, άλλοι έφευγαν για να γλιτώσουν από την πείνα και άλλοι για να πολεμήσουν. Αυτό περιγράφεται – αναφέρεται και στο βιβλίο αυτό. Μέσα στον ανθό της νιότης τους οι Κουμνιανοί πήγαν για να πολεμήσουν και εκπαιδεύτηκαν από τους Εγγλέζους για κομμάντος. Πέρασαν στην Κύπρο και από εκεί στην Αίγυπτο, εκπαιδεύτηκαν στη Χάιφα και με ορμητήριο τα τουρκικά παράλια, έκαναν το Χίτλερ να στέλνει υβριστικά τηλεγραφήματα στους διοικητές του στα νησιά, που δεν μπορούσαν να τους εντοπίσουν και να τους εξολοθρεύσουν.

Δεν καταδέχτηκαν να πάρουν λεφτά – μισθό, ούτε να μπουν σε υπηρεσίες που δεν θα κινδύνευε η ζωή τους.

Πεδίο δράσης τους κυρίως η Ρόδος, όπου εκεί που άλλο αποτύγχαναν, οι αδελφοί Κουμνιανοί έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των κατακτητών, κατασκοπεύοντας τις δυνάμεις του εχθρού που ακολούθως με τις συντεταγμένες που έδιναν, γίνονταν εύκολη λεία για τα αεροπλάνα των συμμάχων.

Επίσης οργάνωσαν σαμποτάζ, σκότωσαν σε μάχες σώμα με σώμα πολλούς κατακτητές, περιγράφοντας συχνά με άγρια χαρά την έκβαση αυτών των αναμετρήσεων και συνέβαλλαν καθοριστικά στον αποδεκατισμό του εχθρού.

Όταν ο πόλεμος τελείωνε οι Εγγλέζοι άρχισαν να υλοποιούν τα σχέδιά τους για να μην ενωθούν τα Δωδεκάνησα με την Ελλάδα, αλλά να είναι «αυτόνομα» και συνδεδεμένα με τη Βρετανική Αυτοκρατορία.

Επόμενο ήταν όσοι Έλληνες σαν τους «Δρύδες», πολεμούσαν για την αποτίναξη των κατακτητών και την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, να θεωρούνται πια εχθροί, επικίνδυνοι και περιττοί για τους μηχανισμούς των Εγγλέζων. «Αναλώσιμοι» και «ανακυκλώσιμοι» για να χρησιμοποιήσουμε όρους της εποχής μας.

Ο Πανορμίτης αρνήθηκε να υλοποιήσει αποστολή μεταφοράς ποσότητας πολεμοφοδίων που θα μοιραζόντουσαν τα μισά στον ΕΛΑΣ και τα μισά στον ΕΔΕΣ με διακηρυγμένο στόχο των Εγγλέζων να σκοτωθούν οι Έλληνες μεταξύ τους, διότι το διαίρει και βασίλευε τους εξυπηρετούσε, όπως τόνιζαν.

Την ίδια στιγμή της άρνησης, ο Πανορμίτης έμπαινε στο στόχαστρο των μέχρι τότε «συμμάχων», όπως και αρκετοί με παραπλήσια στάση.

Άλλοι στάλθηκαν σε αποστολές «χτισμένες» για να αποτύχουν και να σκοτωθούν, άλλους τους δολοφόνησαν οι ίδιο οι «σύμμαχοι» σε ερήμους και απόμερες περιοχές, αλλά οι «Δρύδες» με διάφορους τρόπους που αναφέρονται στο βιβλίο, κατάφεραν να διασωθούν.

Και εκεί αρχίζει το επόμενο στάδιο, η σπίλωσή τους με ποινικές κατηγορίες και προβοκάτσιες, οι φυλακίσεις και η χρήση των ίδιων μεθόδων που είχαν νοιώσει οι ήρωές μας στο πετσί τους από τους Ιταλούς. Την τελευταία στιγμή ο Πανορμίτης φυλακισμένος στην Κύπρο, γλιτώνει την εκτέλεση.

Γυρνώντας στην πατρίδα τους, βρήκαν όλους τους δοσίλογους υπηρέτες των Ιταλών και των Γερμανών να υπηρετούν πιστά τους Εγγλέζους και να ευθυγραμμίζονται με τις επιλογές τους για μη ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Η ένωση όμως έγινε, οι Κουμνιανοί δεν δείλιασαν ούτε στιγμή μπροστά στο νέο υποψήφιο δυνάστη και εργάστηκαν ενάντια στα σχέδια της «αυτονομίας» – προτεκτοράτου.

Άντεξαν ό,τι δεν φαντάζεται ο ανθρώπινος νους, άλλωστε τι σόι «Δρύδες» θα ήταν αν δεν τα κατάφερναν;

Πρόκειται για ένα καταπληκτικό βιβλίο που το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

 

Όλες οι διευθύνσεις των αναρτήσεων όλων των κύκλων της έρευνας είναι συγκεντρωμένες στην ανάρτηση Αναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Διαβάστε στο www.ert.gr κάθε μέρα στις 7πμ

24 Σεπτεμβρίου 2017: Από τον Άγιο Φωκά στην Αιθιοπία: Το προσφυγικό ταξίδι της Αργυρώς Σαφού – Κουτσούτη το 1942

25 Σεπτεμβρίου 2017: Ολοκλήρωση της έρευνας για τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

 

Open post

Γιατί η κυβέρνηση «αγάπησε» την επιχειρηματικότητα (άρθρο)

Γιατί η κυβέρνηση «αγάπησε» την επιχειρηματικότητα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τα μηνύματα που βγήκαν στο τετραήμερο της επίσκεψης Μακρόν και των εγκαινίων της ΔΕΘ έδειξαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να δώσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση είναι φιλική προς τις επιχειρήσεις και τις επενδύσεις και ότι βασίζεται στην επιχειρηματικότητα για να «γυρίσει» η οικονομία.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή, αφού τα κλασσικά εργαλεία οικονομικής πολιτικής της Αριστεράς, ήτοι η αύξηση των επενδύσεων και της κατανάλωσης με δημόσιο χρήμα δεν είναι εφικτή.
Δεν είναι μόνο ότι ο κρατικός προϋπολογισμός της Ελλάδας κινείται μέσα σε ασφυκτικό πλαίσιο λόγω του μνημονίου, αλλά και το γεγονός ότι οι λεγόμενες κεϋνσιανές πολιτικές με αύξηση των δημοσίων δαπανών είναι σχεδόν απαγορευμένες στην ευρωζώνη.
Με αυτό το δεδομένο, οι ιδιωτικές επενδύσεις είναι κρίσιμες για την ελληνική οικονομία η οποία παλεύει να βγει από μια δεκαετία ύφεσης ή στασιμότητας, ιδιαίτερα οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ).
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η Ελλάδα ποτέ δεν είχε καλές επιδόσεις στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων.
Ακόμα και στις καλές εποχές, την περίοδο της φούσκας, τα νούμερα ήταν πολύ χαμηλά.
Υπάρχει, βέβαια, η προσδοκία ότι ύστερα από την μεγάλη συμπίεση των αξιών των περιουσιακών στοιχείων (επιχειρήσεις, ακίνητα) και των αμοιβών στην Ελλάδα, υπάρχουν αρκετές “ευκαιρίες” τις οποίες τα ξένα κεφάλαια θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν.
Από την άλλη, όμως, το ευρύτερο επενδυτικό περιβάλλον δεν έχει αλλάξει.
Η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, ενώ οι συνθήκες του επιχειρείν στη χώρα μας δεν είναι και τόσο φιλικές και αυτό είναι παγκοσμίως γνωστό.
Δεν είναι μόνο τα εμπόδια στην πραγματοποίηση μιας επένδυσης, στα οποία αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός -εξαγγέλλοντας μάλιστα μια ειδική μονάδα επίλυσης προβλημάτων την οποία θα επιβλέπει ο ίδιος- αλλά και το δύσκολο περιβάλλον επιχειρηματικής λειτουργίας στην Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά, σε ότι αφορά την εσωτερική αγορά το κοκτέιλ φόρων και εισφορών λειτουργεί ως ουσιαστικό αντικίνητρο για την ανάληψη επιχειρηματικής δράσης και ρίσκου.
Με λίγα λόγια, οι συνθήκες στην Ελλάδα σήμερα δεν ευνοούν τις επενδύσεις με μακροχρόνιο ορίζοντα, από επιχειρήσεις οι οποίες θα θελήσουν να “στήσουν” μια νέα παραγωγική δραστηριότητα και να επωφεληθούν από τις προοπτικές της εσωτερικής αγοράς ή από τις εξαγωγικές ευκαιρίες.
Εκεί που πιθανόν να υπάρξει κινητικότητα είναι από κεφάλαια που θα ενδιαφερθούν για εξαγορά υφιστάμενων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων είτε από ιδιωτικοποιήσεις είτε από εταιρείες που πνίγονται στα κόκκινα δάνεια.
Και τούτο θα συμβεί κατά κύριο λόγο σε λίγους κλάδους, όπως π.χ. ο τουρισμός, που αποτελεί έναν από τους λίγους κλάδους που ανθούν διαχρονικά στην Ελλάδα, ο οποίος επειδή είναι έντασης εργασίας ευνοείται από την συμπίεση των αμοιβών και την χαλάρωση της προστασίας των εργαζομένων.
Οι επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν αυτόματα.
Θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να αλλάξει το επιχειρηματικό περιβάλλον στην Ελλάδα και θα πρέπει οι κυβερνώντες να σχεδιάσουν ειδικά ξεχωριστά κίνητρα, με γενναίες φορολογικές απαλλαγές, για κάποιους τομείς ειδικού ενδιαφέροντος, που εντάσσονται στη σφαίρα της καινοτομίας στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός.
Γιατί η σκληρή αλήθεια είναι ότι υπό καθεστώς υπερφορολόγησης οι επενδύσεις δεν πρόκειται να απογειωθούν.

Open post

Από το Μπουρούντι στην Αμερική

Από το Μπουρούντι στην Αμερική

Ugushaka Nugushobura. Στην διάλεκτο Κιρούντι, μία από τις επίσημες γλώσσες του Μπουρούντι, αυτή η τοπική παροιμία σημαίνει «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος». Αυτή η ίδια παροιμία ήταν το σύνθημα μιας ομάδας εφήβων μαθητών που έλαβαν μέρος σε έναν διεθνή διαγωνισμό ρομποτικής στην Αμερική, και φαίνεται πως δεν την διάλεξαν τυχαία. Όχι μόνο κατάφεραν να ξεπεράσουν την πλήρη προηγούμενη άγνοιά τους του αντικειμένου, κατακτώντας την 73η θέση εκ συνόλου 160 εθνικών συμμετοχών, αλλά κατόρθωσαν, μάλλον, να επιτύχουν και τον πραγματικό τους, όπως προκύπτει εκ των εξελίξεων στόχο: Την μετανάστευση στην αμερικανική ήπειρο.

Στις αρχές του περασμένου Απριλίου, οι έξι έφηβοι, δύο κορίτσια και τέσσερα αγόρια, ξεκίνησαν να προετοιμάζονται για τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό. Στο τεχνολογικό ινστιτούτο που κατέχει η μητέρα ενός εξ αυτών, οι νέοι μαθητές περνούσαν καθημερινά μέχρι 4 ώρες μετά τα μαθήματά τους, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό FIRST Global, το πνευματικό παιδί του εφευρέτη Ντιν Κέιμεν, το οποίο στοχεύει στην ανάπτυξη ενός δικτύου μηχανικών ανά τον κόσμο για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση τοπικών προβλημάτων. Σύμφωνα με τον χαιρετισμό του Κέιμεν στην έναρξη του συνεδρίου, «αν θα μπορούσαμε να βάλουμε παιδιά ανά τον κόσμο να ασχοληθούν με τα κοινά προβλήματα… θα μπορούσαμε να αγωνιζόμαστε στην ίδια ομάδα».

Ο προπονητής των παιδιών, ο οποίος τα συνόδευσε και στην Αμερική, δεν είχε ξανακάνει κάτι παρόμοιο. Τα ίδια τα παιδιά, όλα από ιδιωτικά και δημόσια σχολεία της Μπουζουμπούρα, της πρωτεύουσας του Μπουρούντι, δεν είχαν ξαναφτιάξει ρομπότ. Ο διαγωνισμός τούς έφερε σε επαφή με ένα ζευγάρι από την Αμερική, τον Ρίτσαρντ και την Ίζαμπελ Μάρτσαντ, οι οποίοι είναι γνώστες και ανέλαβαν να τους καθοδηγήσουν μέσω Skype, παρά τα διάφορα προβλήματα, όπως τις συνεχείς διακοπές ρεύματος.

Η προετοιμασία τους ολοκληρώθηκε, και η ομάδα των νέων σύντομα βρέθηκε στην Ουάσινγκτον. Φιλοξενούμενοι σε κάποια πανεπιστημιακή εστία, η ομάδα από το Μπουρούντι συμμετείχε κανονικά στον διαγωνισμό, ο οποίος για πρώτη φορά αποκτούσε διεθνές πρόσωπο. Διάφορα προβλήματα προέκυψαν στην προσπάθεια συγκέντρωσης όλων των συμμετεχόντων, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δικαίωσε την προσπάθεια. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος είχε παρέμβει για την παροχή των απαραίτητων visas για τη συμμετοχή μιας ομάδας κοριτσιών από το Αφγανιστάν.

Στο τέλος του διαγωνισμού, την προηγούμενη εβδομάδα, ο θείος ενός από τους εφήβους έβγαλε όλη την ομάδα για φαγητό. Ο προπονητής τους, Κανίσιους Μπιντάμπα, δεν τους ακολούθησε. Σκόπευε να τους ανταμείψει και εκείνος με κάτι παρόμοιο, και την επόμενη ημέρα η ομάδα θα πήγαινε μια βόλτα στα μνημεία της Ουάσινγκτον, παρέα με τους Αμερικανούς μέντορές τους. Στο πρόγραμμά τους συμπεριλαμβανόταν και μία συνέντευξη με αμερικανικό μέσο. Την τελευταία φορά που ο προπονητής της ομάδας από το Μπουρούντι είδε όλα τα μέλη της συγκεντρωμένα, βρίσκονταν στην σκηνή του διαγωνισμού, πανηγυρίζοντας με τους άλλους συμμετέχοντες την ολοκλήρωσή του. Μετά την αποχώρηση των υπολοίπων, ένας μαθητής βοήθησε τον Μπιντάμπα να φορτώσει το ρομπότ σε κάποιο όχημα. Μόλις επέστρεψαν στις εστίες όπου φιλοξενούνταν, ο ίδιος μαθητής είπε στον προπονητή του πως θα έκανε ένα μπάνιο και θα πήγαινε στο δωμάτιό του. Ο Μπιντάμπα, όμως, παρατήρησε πως στο σακίδιο του νεαρού βρίσκονταν συγκεντρωμένες οι ταυτότητες διαγωνιζομένων όλων των μελών της ομάδας. Πήγε στο δωμάτιο του νεαρού και το βρήκε άδειο.

Δύο από τα μέλη της ομάδας βρίσκονται πλέον στον Καναδά. Οι υπόλοιποι, σύμφωνα με τις Αρχές, δεν έχουν ακόμη ενωθεί με κάποιους συγγενείς τους, αλλά παραμένουν ασφαλείς. Οι ενδείξεις υποστηρίζουν ότι οι ενέργειές τους έχουν την στήριξη των οικογενειών τους στο Μπουρούντι.

πηγή: Washington Post

Posts navigation

1 2 3 4 5 7 8 9
Scroll to top