Open post

Ξεκίνησε στις ΗΠΑ η πρώτη δίκη συνεργάτη του προέδρου Τραμπ

Ξεκίνησε στις ΗΠΑ η πρώτη δίκη συνεργάτη του προέδρου Τραμπ

Ξεκίνησε χθες, στην Αλεξάντρια της πολιτείας της Βιρτζίνια, η πρώτη δίκη που προέκυψε από τις ενέργειες του ειδικού ερευνητή Ρόμπερτ Μιούλερ, και η οποία ακουμπάει -από σημαντική απόσταση για την ώρα- τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το δικαστικό σύστημα της περιοχής είναι γνωστό στους αμερικανικούς νομικούς κύκλους ως… πυραυλικό, για την ταχύτητα, με την οποία εκδικάζονται οι διάφορες υποθέσεις. Στην υπόθεση του Πολ Μάναφορτ, του πρώην επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ για την προεδρία των Η.Π.Α., η επβεβαίωση αυτής της ταχύτητας είναι μια απρόσμενη διάσταση, αφού πολλοί εκτιμούσαν ότι η βαρύτητα της υπόθεσης και η πολυπλοκότητα των κατηγοριών θα απαιτούσαν παρατεταμένες διαδικασίες. Φαίνεται, όμως, πως υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο -εν προκειμένω τον δικαστή Έλλις, ο οποίος, όπως τονίζει και το CNN ξεκαθάρισε από την αρχή πώς περιμένει να εξελιχθούν τα πράγματα. Έτσι, λοιπόν, ο κατήγορος και ο συνήγορος υπεράσπισης του Πολ Μάναφορτ είχαν μέχρι μισή ώρα το πολύ για τις εναρκτήριες δηλώσεις τους, ενώ ο δικαστής Έλλις κατέστησε σαφές πως οι ένορκοι δεν θα πρέπει να κατακλυστούν με βαρετές λεπτομέρειες για τις εξειδικευμένες πτυχές των δραστηριοτήτων του Μάναφορτ.

Γιατί, όμως, τόσοι άνθρωποι εκτιμούν πως αυτή η πολυαναμενόμενη δίκη, με όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να την καθιστούν εντυπωσιακή, θα είναι βαρετή; Κατ’ αρχήν, όσο στενή και αν είναι η σύνδεση του Πολ Μάναφορτ με τον Ντόναλντ Τραμπ, και όσο στενή και αν είναι η σύνδεση αυτής της δίκης με τον Ρόμπερτ Μιούλερ και την έρευνά του, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν συνδέεται με τα αδικήματα για τα οποία διώκεται ο κάποτε ισχυρός άνδρας του επιτελείου του. Για την ακρίβεια, ο Μάναφορτ κατηγορείται για αδικήματα φοροδιαφυγής και τραπεζικής απάτης που ξεκινούν το 2008, και παρ’ότι εκτείνονται στο σήμερα. Ο New Yorker κάνει μια χρήσιμη διάκριση ανάμεσα στα αδικήματα, τα οποία ο Μάναφορτ κατηγορείται πως διέπραξε κατά την εποχή των παχέων αγελάδων του, και σε εκείνα που φαινομενικά συνδέονται με την ταραχή του κατά την εποχή των ισχνών. Πριν, όμως, από τον δαιδαλώδη λαβύρινθο που οι εταιρείες, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, και οι καταθέσεις από διεθνείς τράπεζες σε αμερικανικές επιχειρήσεις συνθέτουν, και ο οποίος οδηγεί άλλοτε στο Ηνωμένο Βασίλειο, άλλοτε στην Κύπρο, και άλλοτε σε άλλες χώρες, οι ένορκοι είναι πολύ πιθανό να βαρεθούν, ή τουλάχιστον να κουραστούν, προσπαθώντας νακαταλάβουν πως ο Πολ Μάναφορτ έβγαλε τα χρήματα που κατηγορείται ότι στη συνέχεια έκρυψε.

Την Τρίτη, ο πρώτος μάρτυρας που κήθηκε να καταθέσει έδωσε μια εικόνα όσων υποστηρίζουν αυτή την πιθανότητα. Ο Ταντ Ντεβάιν, πολιτικός σύμβουλος των Δημοκρατικών και πρώην συνεργάτης του Μάναφορτ ανέλαβε, απαντώντας στις ερωτήσεις του κατηγόρου Γκρεγκ Άντρες, να εξηγήσει τις σχέσεις του Μάναφορτ με τους πρωταγωνιστές της ουκρανικής πολιτικής, στο πεδίο της οποίας είχαν συνεργαστεί για τη διοργάνωση πολιτικών εκστρατειών στη χώρα. Ο Μάναφορτ και ο τότε βοηθός του, Ρόμπερτ Γκέιτς, ο οποίος πλέον συνεργάζεται με τον Ρόμπερτ Μιούλερ, και στον οποίο βασίζεται σημαντικό μέτος της δικογραφίας, είχαν -κατά τον Ντεβάιν- προσπαθήσει το 2014 να συνεργαστούν με τον νυν πρόεδρο της Ουκρανίας, Βίκτορ Ποροσένκο. Ο βασικός του πελάτης, όμως, ήταν ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο προκάτοχος του Ποροσένκο, ο οποίος συνδέεται στενά με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Και πάλι, όσο και αν το όνομα του Ρώσου προέδρου προκαλεί αναταραχή όποτε ακούγεται έστω και σε απόσταση χιλιομέτρων από τον πρόεδρο Τραμπ, αυτή η σύνδεση δεν επηρεάζει τον τελευταίο. Τι συμβαίνει, όμως; Το 2014, ο Πολ Μάναφορτ έχασε την πρόσβασή του στην ουκρανική προεδρία, αλλά και στις οικονομικές απολαβές που αυτή σήμαινε για εκείνον. Σταδιακά, τα εκατομμύρια δολάρια που κατηγορείται πως νομιμοποιούσε μέσω εξωχώριων επιχειρήσεων και τραπεζικών λογαριασμών έδωσαν τη θέση τους σε προσπάθειες διασφάλισης δανείων υπό συνθήκες που αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης της εγκυρότητας των πληροφοριών που προσέφερε στους χρηματωπιστωτικούς οργανισμούς. Είναι η περίοδος των ισχνών αγελάδων. Το θέμα είναι πως ειδικά κατά αυτή την περίοδο, τα αδικήματα του Μάναφορτ δεν είναι εξαιρετικά. Είναι περιορισμένα σε σχέση με τα προηγούμενα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, και όπως σημειώνει ο New Yorker, σίγουρα δεν είναι το είδος των αδικημάτων με τα οποία θα ασχολείτο ένας ειδικός ερευνητής. Για τον Άνταμ Ντέιβιντσον, όμως, ο οποίος και υπογράφει το σχετικό σχόλιο, αυτά τα υποδεέστερα αδικήματα αποκαλύπτουν ένα σημαντικό γνώρισμα του Πολ Μάναφορτ, το οποίο παρουσιάζει ως το βασικό στοίχημα και επιχείρημα του Ρόμπερτ Μιούλερ: Από το 2014 και μετά, ο Πολ Μάναφορτ βρισκόταν σε πανικό, και χωρίς χρήματα. Το 2016, όταν αναλαμβάνει επικεφαλής της προεδρικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ, θέση για την οποία δεν εισπράττει κάποια οικονομική αποζημίωση, είναι πολύ πιθανό να κεφαλαιοποίησε την πρόσβασή του στον ολοένα και ισχυρότερο υποψήφιο, τότε, πρόεδρο.

Βεβαίως, το επιχείρημα είναι τραβηγμένο. Ακόμα χειρότερα, είναι αστήρικτο. Κάπως έτσι ξεκινά ο αντίλογος στον ερευνητή Μιούλερ, υποστηρίζοντας πως η δικαστική δίωξη του Μάναφορτ είναι υπερβολική. Για την ακρίβεια, όσοι κι αν σχολίαζαν πως η δίκη θα είναι βαρετή ή αργή, άλλοι τόσοι σχολίαζαν πως δεν θα γινόταν καν. Ο συλλογισμός τους, όμως, δεν ήταν πως θα αποσύρονταν οι κατηγορίες (άλλωστε, ο Πολ Μάναφορτ αντιμετωπίζει και δεύτερο δικαστήριο, στην Ουάσινγκτον, για κατηγορίες που σχετίζονται με ξέπλυμα χρήματος, και με την παράλειψη γνωστοποίησης, όπως προβλέπει η αμερικανική νομοθεσία, της δραστηριότητάς του στην ουκρανική κυβέρνηση), αλλά πως κατηγορούμενος και κατήγορος θα οδηγούνταν σε κάποια συμφωνία. Σε αντίθεση, κατά πώς δείχνουν οι εξελίξεις, με τον δικηγόρο του Αμερικανού προέδρου, ο Πολ Μάναφορτ δεν φαίνεται πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Ρόμπερτ Μιούλερ. Η πρόσφατη τακτική της νομικής ομάδας του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και οι ενέργειες του ίδιου του Αμερικανού προέδρου προσφέρουν κάποιες πιθανές εξηγήσεις, επιπροσθέτως της πιθανότητας απουσίας ενοχοποιητικών στοιχείων που θα μπορούσε, θεωρητικά, να προσφέρει ο Μάναφορτ.

Σε κάθε δίκη, το χειρότερο σενάριο για κάθε κατηγορούμενο είναι η καταδίκη του. Ο πρόεδρος Τραμπ, όμως, έχει δείξει πως δεν διστάζει να απονείμει χάρη σε καταδικασθέντες για εγκλήματα διαφθοράς, ο οποίος, μέσω της αγαπημένης του πλατφόρμας επικοινωνίας, το twitter, εξέφρασε την συμπαράστασή του στον Μάναφορτ, χαρακτηρίζοντας «πολύ άδικη» τη δίωξή του.

www.ert.gr

Open post

Ο Τουρισμός – αλλιώς

Ο Τουρισμός – αλλιώς

της Μάχης Μαργαρίτη

«Χρονιά-ρεκόρ για τον τουρισμό.» «Απογειώνεται ο τουρισμός.» «Ρεκόρ εισπράξεων από τον τουρισμό.» Οι τίτλοι στις ειδήσεις είναι γνωστοί. Η εικόνα παρουσιάζεται ειδυλλιακή. Τα νησιά και οι τουριστικοί προορισμοί της χώρας γεμίζουν, τα ταμεία -κρατικά και ιδιωτικά- γεμίζουν, δεκάδες χιλιάδες οι θέσεις εργασίας.

«Βαρέθηκα να μένω σε δωμάτια που κοστίζουν το μισό από όσο τα χρεώνουν», έλεγε πρόσφατα μια γνωστή, συζητώντας για τις επερχόμενες διακοπές -ή μη-σε κάποιο ελληνικό νησί. Φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα κάθε καλοκαίρι στις συζητήσεις ανθρώπων που προγραμματίζουν – ή προσπαθούν να προγραμματίσουν – τις διακοπές τους. Όχι κάπου μακριά, όχι κάπου εξωτικά. Σε κάποιον προορισμό εντός. Με απλά πράγματα. Θάλασσα και ήλιο. Κάτι που δεν αποδεικνύεται πάντα τόσο απλό.

Ένα ζήτημα είναι τα καταλύματα. Ναι, υπάρχουν και φθηνά δωμάτια. Αλλά, σε γενικές γραμμές, το να βρει κανείς ένα καλό από άποψης παροχών δωμάτιο, δεν είναι πάντα οικονομική υπόθεση, δεδομένου του επιπέδου των μισθών, πολύ περισσότερο όταν αυξάνονται συνεχώς οι ροές τουριστών από όλο τον κόσμο. Συχνά, στη διαδικασία αναζήτησης καταλύματος,  προκύπτει ότι μεγάλος αριθμός κρατήσεων έχει γίνει μήνες νωρίτερα «από ξένους τουρίστες, αυτοί κλείνουν νωρίς τις διακοπές τους», όπως συχνά λένε οι ιδιοκτήτες καταλυμάτων. Κάτι που δε μπορεί να συμβεί σε μία χώρα όπου, στη διάρκεια της χρονιάς, μεγάλο μέρος του πληθυσμού επικεντρώνεται στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα – και δεν του περισσεύουν και χρήματα για να προπληρώσει καλοκαιρινές διακοπές μήνες πριν. Ενώ, συχνά, «γουρλώνει κανείς τα μάτια», βλέποντας πόσο αυξάνονται οι τιμές δωματίων επειδή «τώρα είναι Δεκαπενταύγουστος». Πολλοί το λένε, ελεύθερη αγορά. Και άλλοι, επιτρεπόμενη αισχροκέρδεια.

Έπειτα, έρχεται το ζήτημα της μετακίνησης προς τον προορισμό. Η επιλογή αεροπλάνου σημαίνει αεροπορικά εισιτήρια και ενοικίαση αυτοκινήτου στο μέρος των διακοπών. Κοστίζει. Η επιλογή πλοίου, κάτι που επιτρέπει τη μεταφορά αυτοκινήτου, επίσης, δεν είναι φθηνή επιλογή για μια οικογένεια -πολλές φορές το κόστος είναι δυσθεώρητο, και τελικά, αποτρεπτικό. Η οδική μετάβαση, αν πρόκειται για μεγάλη απόσταση, έχει, επίσης, το κόστος της, και περιορίζει τις επιλογές προορισμού.

Και μετά, είναι το κόστος της διαμονής στον τόπο των διακοπών. Πολλές φορές, ακόμα και η ξαπλώστρα πληρώνεται, δηλαδή πωλείται το δικαίωμα να έχει κάποιος μια θέση στην άμμο μπροστά στη θάλασσα. Φυσικά, έρχεται το αντεπιχείρημα, «μπορείς να καθίσεις εκεί όπου δεν είναι ‘οργανωμένη’ η παραλία» -στην πράξη, στα κομμάτια που μένουν ελεύθερα από τις ξαπλώστρες των καταστημάτων, όπου στριμώχνονται όσοι δε μπορούν, ή δε θέλουν,  να πληρώσουν.

Στο τέλος, το σύνολο των χρημάτων που πρέπει να δώσει κανείς για να κάνει μία εβδομάδα διακοπών σε ένα αξιοπρεπές κατάλυμα σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος, φτάνει να γίνεται απλησίαστο. Και όλο και περισσότεροι, καταλήγουν στις «διακοπές στο χωριό» -όσοι έχουν- ή και στις καθόλου διακοπές.

Όσον αφορά τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται, πράγματι, οι αριθμοί δείχνουν ότι ο τουρισμός «γεννά» θέσεις εργασίας -συχνά, όμως, προσωρινές, λόγω της εποχικότητας του κλάδου. Όσο για τις εργασιακές σχέσεις, ο λόγος σε αυτούς που -πάντα- ξέρουν καλύτερα από όλους τις συνθήκες εργασίας: στους ίδιους τους εργαζόμενους. Τον περασμένο χειμώνα, στο απολογιστικό συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων, ο πρόεδρός της έλεγε πως, «σε έναν κλάδο όπως ο Τουρισμός, παρά τη συνεχή μεγέθυνση και τα ρεκόρ επισκεψιμότητας και εσόδων, η εργοδοτική ασυδοσία έχει επιφέρει απορρύθμιση, μισθολογική ανισότητα και χειραγώγηση των εργασιακών σχέσεων, με συνεχή και βίαιη αποειδίκευση των κλαδικών ειδικοτήτων σε όρους εργασίας και αποδοχές ανειδίκευτου εργάτη, καθώς και γενικευμένη ανασφάλεια ιδιαίτερα στον χαοτικό χώρο του Επισιτισμού». Ενώ πριν από λίγες μέρες γινόταν γνωστό ότι στην Κρήτη καταγράφεται «φρενήρης αύξηση» της εργασίας ανηλίκων στον τουρισμό. Το περασμένο καλοκαίρι, η ομοσπονδία πραγματοποιούσε απεργία στον επισιτιστικό και τουριστικό κλάδο, και το γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ARD έκανε ρεπορτάζ για τις συνθήκες εργασίας στον τουριστικό κλάδο της Ελλάδας, με τίτλο «Σύγχρονοι σκλάβοι».

«Αντι-τουριστικό αίσθημα»

Το πρόβλημα δεν είναι «εθνικό». Στην Ισπανία, ακτιβιστές κατά του τουρισμού μιλούν για «μαζικό τουρισμό που καταστρέφει τη Μαγιόρκα και καταδικάζει σε μια ζωή δυστυχίας την εργατική τάξη». «Πρώτα η Βενετία και η Βαρκελώνη: τώρα οι διαδηλώσεις κατά του τουρισμού εξαπλώνονται στην Ευρώπη», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η εφημερίδα Guardian. Και ο βρετανικός Independent συμπλήρωνε, «κάτοικοι των τουριστικών προορισμών βλέπουν τα ενοίκια να εκτοξεύονται. Το ίδιο και οι τιμές αγοράς των ακινήτων. Νέοι εργαζόμενοι στον τουρισμό στερούνται μιας αξιοπρεπούς και σταθερής ζωής, δουλεύοντας σε μια βιομηχανία με χαμηλούς μισθούς και επιμηκυμένα ωράρια».

Ο τουρισμός είναι βιομηχανία, γράφει ο καθηγητής του πανεπιστημίου του ανατολικού Λονδίνου, Ραούλ Μπιάνκι, και το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι μεγάλες εταιρίες που ελέγχουν τον κλάδο. «Μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις συχνά είναι ανταγωνιστικές προς το ξένο κεφάλαιο και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Όλες οι τουριστικές επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους, κινούνται επιζητώντας το κέρδος. Συχνά, τοπικοί επιχειρηματίες είναι το ίδιο επιθετικοί στο κυνήγι του κέρδους όσο και οι ‘μεγάλοι παίκτες’».

Και υπάρχει και το οικολογικό αποτύπωμα του τουρισμού, που όλο και μεγαλώνει. Οι προβλέψεις είναι ότι μέχρι το 2030, ο αριθμός των τουριστών που περνούν σύνορα, θα πλησιάζει τα δύο δισεκατομμύρια. Η πίεση σε φυσικούς πόρους και οικοσυστήματα μεγαλώνει. Και άρα, «να σταματήσει ο άνθρωπος να ταξιδεύει και να γνωρίζει νέα πράγματα;», αναρωτιούνται πολλοί. Μάλλον, να μπορεί -ο καθένας- να απολαύσει, με βιώσιμο τρόπο, διακοπές, και αυτό να μην είναι προνόμιο για λίγους.

Αν κοιτά κανείς σκέτους αριθμούς, είναι αλήθεια ότι ο τουρισμός συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στο ΑΕΠ της Ελλάδας. Αλλά, η κοινωνία θα πρέπει να σκεφτεί αν το να προσφέρει διαμονή, εστίαση και αναψυχή στον υπόλοιπο πλανήτη, είναι ο βασικός δρόμος ανάπτυξης που θέλει να ακολουθήσει. Ή αν θέλει να αξιοποιήσει -και- αλλιώς τους ανθρώπους της και τους πόρους της.

Και υπάρχουν, ακόμα, και τα ευρύτερα ερωτήματα για το τι πραγματικά είναι τουρισμός. Στο βιβλίο τους για τη Γεωγραφία του Τουρισμού, οι Χολ και Πέιτζ εξηγούν με ποιους τρόπους τα μέσα ενημέρωσης και η διαφήμιση συνδέουν -τεχνητά- νοήματα και αξίες, με αντικείμενα και τόπους. Ηρεμία, ρομαντισμός, ευτυχία, συνδέονται με συγκεκριμένους τόπους και δραστηριότητες -έναντι τιμήματος- κινώντας μια παγκόσμια βιομηχανία. «Στρατηγικές της επιθυμίας», τις έχει ονομάσει ο Μποντριγιάρ, με στόχο να ικανοποιούνται τα ενδιαφέροντα των τουριστών μέσω της κατανάλωσης. Όλα αυτά, σε ένα οικονομικό σύστημα που διαχωρίζει -απόλυτα- την ψυχαγωγία, από τη ζωή στο σπίτι και τη δουλειά. Περνώντας το μήνυμα ότι χρόνος και χώρος για την απόλαυση και την ευτυχία δεν υπάρχει στην καθημερινότητα, αλλά μόνο στις «αποδράσεις». Ίσως επειδή, αν αυτό το μήνυμα δεν περάσει, ο άνθρωπος αρχίσει να αναζητά τη χαρά και την απόλαυση εκεί όπου ζει. Στην καθημερινότητά του. Ως δικαίωμα. Και αυτά, είναι αχαρτογράφητα νερά. Και, γι΄αυτό, τόσο ενδιαφέροντα.

 

 

 

www.ert.gr

Open post

Ένας δικαστής για τον Τραμπ

Ένας δικαστής για τον Τραμπ

Με την πολυαναμενόμενη ανακοίνωση του υποψήφιου δικαστή για το ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε ο Ντόναλντ Τραμπ την εβδομάδα του, η οποία κατά τα άλλα κυριαρχείται από την επίσκεψή του στην Ευρώπη για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, και την συνάντησή του με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Μαζί με την εβδομάδα του, ο πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε και μια μάχη που αναμένεται να είναι εξαιρετικά σκληρή, τόσο για την υπερψήφιση της υποψηφιότητας του Μπρετ Κάβανο, όσο και την πρώιμη προεκλογική περίοδο, στην οποία η υποψηφιότητα του 53χρονου δικαστή αναμένεται να πρωταγωνιστήσει.

Η σημασία της παραίτησης του δικαστή Κένεντι και της πιθανότητας μιας συντηρητικής πλειοψηφίας στο ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι προφανής, όμως ο άνθρωπος που επέλεξε ο Αμερικανός πρόεδρος, εκτός από τις αναμενόμενες αντιρρήσεις των Δημοκρατικών, προσφέρει επιχειρήματα εναντίον του και σε αρκετούς από τους Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς. Ο πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να προτείνει τον Κάβανο για το σημαντικό αυτό αξίωμα έπειτα από ένα σχετικά περιορισμένο χρονικό διάστημα, το οποίο, όμως, δεν στερήθηκε δράματος στο ελάχιστο. Οι επιλογές του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν δεδομένες, καθώς ο ίδιος είχε δεσμευτεί πως οι προτάσεις του για σχετικά ανοίγματα στην κορυφή της δικαστικής εξουσίας της χώρας θα προέρχονταν από τη λίστα (συντηρητικών) υποψηφίων που είχε ανακοινώσει κατά την προεκλογική του εκστρατεία. Ακόμα και έτσι, όπως σχολιάζουν οι New York Times και άλλα Μέσα, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορούσε να πάρει απόφαση μέχρι και το μεσημέρι της Δευτέρας, ακούγοντας τις προτάσεις των συμβούλων του, δημοσιογράφων, και… συγγενών του μέχρι την τελευταία στιγμή. Από τα περίπου 20 ονόματα της λίστας του, τρία με τέσσερα είχαν φτάσει μέχρι το νήμα, με τον Μπρετ Κάβανο να κερδίζει χάρη και στην εξαιρετική εντύπωση που έκανε στον πρόεδρο Τραμπ κατά τη συνάντησή τους.

Οι αμφιβολίες του Ντόναλντ Τραμπ για τον δικαστή Κάβανο έχουν να κάνουν με τη θητεία του δίπλα στον νεότερο πρόεδρο Μπους, αλλά και την φιλική του σχέση με την οικογένεια Μπους γενικότερα. Το 2000 ο Κάβανο ήταν μέλος της ομάδας που διαχειρίστηκε για λογαριασμό του Τζορτζ Μπους την επαναμέτρηση των ψήφων στην Φλόριντα, η οποία και καθόρισε τον νικητή των προεδρικών εκλογών με μια απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου, στο οποίο καλείται τώρα να βρεθεί ο Κάβανο. Αργότερα, ο δικαστής εργάστηκε ως βοηθός του προέδρου, πλέον, Μπους, ο οποίος και τον πρότεινε για το εφετείο της Ουάσινγκτον, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα, απολαμβάνοντας μια σημαντική θέση για την εδραίωση πολιτικού δικτύου. Την ίδια ώρα, η σύζυγός του ήταν προσωπική γραμματέας του προέδρου Μπους, με τον οποίο συνδέεται φιλικά. Τόσο η Washington Post, όσο και άλλες αναλύσεις, τονίζουν πως η δυσπιστία του προέδρου Τραμπ απέναντι στην οικογένεια των Αμερικανών προέδρων και κυβερνητών που καθόρισαν για δεκαετίες την πολιτική ζωή της χώρας, αλλά δεν ψήφισαν καν τον Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2016, δεν ήταν ένα μικρό εμπόδιο για τον Κάβανο.

Από την εκδήλωση ανακοίνωσης της υποψηφιότητας Κάβανο στον Λευκό Οίκο (AP/ Evan Vucci)

Συγχρόνως, ο υποψήφιος ανώτατος δικαστής χρειάστηκε να ξεπεράσει τις ενστάσεις υψηλόβαθμων ρεπουμπλικανών στελεχών, όπως ακόμα και του ίδιου του επικεφαλής του κόμματος στη Γερουσία, όπου θα κριθεί η επιτυχία της υποψηφιότητάς του. Ο Μιτς ΜακΚόνελ, ο οποίος από την ημέρα της ανακοίνωσης της παραίτησης του δικαστή Κένεντι συνομιλούσε καθημερινά με τον πρόεδρο Τραμπ και το στενό του επιτελείο, είχε εκφράσει πολλές φορές την προτίμησή του για άλλες υποψηφιότητες, τονίζοντας πως ο Κάβανο θα προσέφερε πολλά επιχειρήματα στους Δημοκρατικούς γερουσιαστές, ενώ θα αποξένωνε με τις απόψεις του εναντίον της συνταγματικότητας του δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση και τουλάχιστον δύο γυναίκες που συγκαταλέγονται στους γερουσιαστές του κόμματος. Για τον επικεφαλής της συντηρητικής πλειοψηφίας στη Γερουσία, το πρόβλημα έγκειται στο τεράστιο δικαστικό έργο του Κάβανο, το οποίο έπειτα από 15 χρόνια στο ομοσπονδιακό εφετείο αναμένεται να δώσει ικανό και αρκετό υλικό στους Δημοκρατικούς για να παρατείνουν τις ακροάσεις μέχρι, αν όχι και μετά, τις εκλογές του Νοεμβρίου. Αν και οι πιθανότητες οποιασδήποτε επιρροής των Δημοκρατικών εναντίον της υπερψήφισης της υποψηφιότητας Κάβανο είναι ελάχιστες, το πραγματικό διακύβευμα σε αυτή την περίπτωση θα είναι οι συσπειρώσεις των ψηφοφόρων των δύο κομμάτων. Σε αυτό το επίπεδο είναι χρήσιμη η υπενθύμιση πως η πρώτη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μετά την παραίτηση Κένεντι έδινε στουςΔημοκρατικούς προβάδισμα 9 ποσοστιαίων μονάδων. Επιπλέον, ακόμη και αν ο υποψήφιος επιμείνει στην απόφασή του να μην σχολιάσει συγκεκριμένες υποθετικές ή πραγματικές υποθέσεις που μπορεί να βρεθούν στο δικαστήριο, η πληθώρα κειμένων που έχει συντάξει μπορεί να προσφέρει επικίνδυνα στοιχεία στη διαδικασία.

Όμως το ακόμα πιο επικίνδυνο κομμάτι του βιογραφικού του Μπρετ Κάβανο είναι η συμμετοχή του στην ομάδα του ειδικού ανακριτή Κένεθ Σταρ, ο οποίος διαχειρίστηκε την έρευνα σε βάρος του προέδρου Κλίντον τη δεκαετία του 1990. Η έκθεσή του, στην συντακτική ομάδα της οποίας συμμετείχε ο Κάβανο, περιέγραφε ευρύτατα κριτήρια για την παραπομπή ενός εν ενεργεία προέδρου, τονίζοντας τις ψευδές δηλώσεις του ιδίου, αλλά και εκείνες με τις οποίες τροφοδοτούσε τους συνεργάτες του, γνωρίζοντας ότι, σε ενδεχόμενη κλήτευσή τους, θα επαναλάμβαναν τους ισχυρισμούς του ως αληθείς. Για τον πρόεδρο Τραμπ και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την δικαιοσύνη, αν ο υποψήφιός του υποστηρίζει ακόμα τις απόψεις εκείνης της έκθεσης, η διαδικασία της υπερψήφισής του θα μπορούσε να ορίσει ένα επικίνδυνο νομικό πλαίσιο για την παραπομπή και του ιδίου.

www.ert.gr

Open post

Από τη Μόρια του 2018 μέχρι τον Τσεσμέ του 1942

Από τη Μόρια του 2018 μέχρι τον Τσεσμέ του 1942

του Νάσου Μπράτσου

Με μελανά χρώματα περιέγραψε τις συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια η ΠΟΕΔΗΝ μετά από επίσκεψη κλιμακίου της την Τετάρτη 5/7/2018. 

Η περιγραφή μας θύμισε τις μαρτυρίες που καταγράψαμε κάνοντας έρευνα για τους πρόσφυγες μίας άλλης εποχής, αυτής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και οι ιστορικές περίοδοι είναι διαφορετικές, το κοινό στοιχείο είναι οι δραματικές συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και τότε και τώρα. Και βεβαίως ο διαχρονικός στόχος είναι να μην υπάρχουν οι συνθήκες και οι εξελίξεις εκείνες που οδηγούν τον κόσμο να επιλέγει το προσφυγικό ταξίδι για να σώσει τη ζωή του.

Aπό την ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ για το Κέντρο Υποδοχής στη Μόρια:
«Συναντήσαμε ένα σύγχρονο Υγειονομικό ναρκοπέδιο.
Στο ΚΥΤ Μόριας από ενημέρωση που είχαμε από αρμοδίους, διαβιούν σε άθλιες απαράδεκτες συνθήκες 7.368 μετανάστες και πρόσφυγες, αν και η δυναμικότητα του Κέντρου είναι για 3.000. Από Κέντρο Υποδοχής και καταγραφής των μεταναστών και προσφύγων με διαμονή έως ένα μήνα το πολύ που χρειάζεται να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες καταγραφής, κατέληξε να γίνει καταυλισμός με διαμονή επ’ αορίστου.
Κάθε ημέρα το λιμενικό ή η frontex φέρνουν στη Μόρια 100 περίπου νέους μετανάστες – πρόσφυγες και δεν φεύγει ούτε ένας λόγω μη εφαρμογής των μέτρων επαναπροώθησης και της έλλειψης κατάλληλων χώρων φιλοξενίας.
Νοίκιασαν χωράφια δίπλα από το ΚΥΤ Μόριας και συνεχώς ο καταυλισμός (έτσι εξελίχθηκε) μεγαλώνει με σκηνές που στήνονται. Ζουν ένας πάνω στον άλλον. Οι ΜΚΟ κάνουν χρυσές. Κάνουν ότι θέλουν. Δεν υπολογίζουν τίποτα. Εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Στον καταυλισμό δεν υπάρχει νερό πολλές ώρες την ημέρα. Δεν υπάρχει αποχετευτικό δίκτυο. Τα λήμματα είναι εκτεθειμένα σε χώρους διαμονής. Σμήνος κουνουπιών και άλλων εντόμων τα οποία είναι φορείς μετάδοσης μικροβίων. Βρώμα και δυσοσμία παντού.
Όλα τα λήμματα καταλήγουν σε ένα ποτάμι που περνάει από τον καταυλισμό και από εκεί στη θάλασσα.
Τρέχει το ποτάμι με λήμματα.
Έχουμε κρούσματα με λοιμώδη νοσήματα, ηπατίτιδα, φυματίωση, AIDS που λόγω των συνθηκών διαβίωσης είναι αυξημένα».

Aπό το βιβλίο «Αιγαιοπελαγίτες Πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» (εκδόσεις Νότιος Άνεμος ISBN 978-960-9511-56-8) και το κεφάλαιο «Στο hotspot του Τσεσμέ»:

Όπως μας περιέγραψε η Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: «Εκεί μείναμε σε στρατόπεδο προσφύγων σε σκηνές, σε έναν λόφο που εκεί ήταν πρώτα στρατιωτικός τόπος εκπαίδευσης, σε πετρώδες έδαφος. Οι συνθήκες εκεί ήταν κακές και είχαμε και πολλούς θανάτους γερόντων από κακουχίες, μολύνσεις, τυφοειδή πυρετό, κακή διατροφή. Εκεί έχασαν τα παιδιά τους ο Γιώργος Φουντούλης και η σύζυγός του Θεοδοσία.
Τα χαντάκια που είχαν σκάψει για εκπαίδευση οι στρατιώτες, πριν πάμε εμείς, ήταν οι ανοιχτοί αγωγοί των ακαθαρσιών από τις τουαλέτες που είχαν στηθεί ακριβώς από πάνω τους».

Από την πλευρά της η Αντιγόνη Ρωμυλίου θυμάται: «Ο Τσεσμές είχε πολλά ερειπωμένα σπίτια Ελλήνων που είχαν φύγει το 1922 και μετά. Μείναμε σε μία παλιά, εγκαταλελειμμένη αποθήκη, όπου ήμασταν διακόσια άτομα σε χώρο όσο έπιανε το σώμα μας. Όσοι ήταν δίπλα στον τοίχο ήταν τυχεροί, γιατί όσοι ήταν στη μέση συχνά τους πατούσε άλλος μπαίνοντας ή βγαίνοντας».

Ιωάννα Ξηρού – Τσαγκά: «Καταγραφήκαμε και μείναμε σε σκηνές, ενώ υπήρχε πολύ ψείρα. Στρώσαμε ψάθες σε μία σκηνή για δέκα άτομα και τα πόδια έβγαιναν έξω. Μείναμε τρεις μήνες στον Τσεσμέ, αρχικά τρώγαμε από συσσίτιο και μετά μας έδιναν κάποια χρήματα για σίτιση. Από τη δυσεντερία σημειώθηκαν αρκετοί θάνατοι και τους θάβαμε στον λόφο. Από τον τύφο προσβλήθηκε ένας ξάδερφός μου, ο Γιάννης Κατσάς, που τον πήγαμε στο νοσοκομείο και έγινε καλά. Τους ιερείς μας οι Τούρκοι τους υποχρέωναν σε κούρεμα και σε κοστούμι, όχι ράσα. Οι έμποροι έκαναν χρυσές δουλειές από τους πρόσφυγες.
Είχαμε έναν τενεκέ, τον είχαμε κάνει κατσαρόλα και τρώγαμε μέσα από αυτόν. Νοικιάζαμε σκάφες από τις Τουρκάλες και πλέναμε τα ρούχα μας. Πηγαινοφέρναμε τα ρούχα για πλύσιμο και κρύβαμε από τον σκοπό τρόφιμα μέσα στα ρούχα».

Η Ελευθερία Φράγκου – Πορτέλλου μας είχε πει: «μας πήγαν στον Τσεσμέ. Εκεί μας έδωσαν ψάθες να στρώσουμε και να κοιμηθούμε και μας έβαλαν σε μεγάλες αποθήκες, όπου ήταν χιλιάδες πρόσφυγες και υπήρχαν και πολλές ψείρες».

www.ert.gr

Open post

Δένδρο 700 ετών στη Ραφήνα – Χαρακτηρισμένο ως μνημείο από το ΥΠ.ΠΟ

Δένδρο 700 ετών στη Ραφήνα – Χαρακτηρισμένο ως μνημείο από το ΥΠ.ΠΟ

του Νάσου Μπράτσου

Για τη βελανιδιά που βρίσκεται κοντά στη Ραφήνα, επί της λεωφόρου Φλέμιγκ, έχουν γραφτεί πολλά. Λίγοι όμως, εκτός από τους μόνιμους κατοίκους της περιοχής, περνώντας από την περιοχή, αντιλαμβάνονται ότι έχουν μπροστά τους ένα δένδρο με μεγάλη ιστορία.

Ως προς την ηλικία του άλλοι μιλούν για 700 χρόνια, βασιζόμενοι στις διηγήσεις που περνούν από γενιά σε γενιά, στις οποίες υπάρχει το δένδρο, άλλοι μιλούν για λιγότερα χρόνια (πάντα μετρώντας με εκατοντάδες). Στην τοπική βιβλιογραφία αναφέρεται ότι το βρήκαν εκεί οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, ακούγοντας και αυτοί ιστορίες που χάνονταν στα βάθη της ιστορίας.

Το δένδρο όπως βλέπετε και στις φωτο βρίσκεται σε χώρο ιδιοκτησίας του Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου και έχουν γίνει εργασίες υποστηλώσεων σε κάποια από τα κλαδιά του. Σήμερα χρειάζεται να γίνουν και άλλες. Αξίζει να σταματήσει κανείς και να το περιεργαστεί, με πλάτη τη Ραφήνα και μέτωπο προς τη διασταύρωση με τη λεωφόρο Μαραθώνος, βρίσκεται στο δεξί μας χέρι.

Όπως μας δήλωσε ο ιστορικός ερευνητής και παλιός κοινοτάρχης Ραφήνας Δημήτρης Μακρής, το δένδρο έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως μνημείο, ενώ η προφορική ιστορική παράδοση, θέλει να έχουν ξεκουραστεί στον ίσκιο του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο Άρης Βελουχιώτης, όταν οι διαδρομές τους, τους έφεραν στη συγκεκριμένη περιοχή.

Υποστηλώσεις

Φωτο: Νάσος Μπράτσος

www.ert.gr

Open post

Κερδίζει έδαφος ο «Αθλητικός Τουρισμός» – Συνέδριο στους Λειψούς

Κερδίζει έδαφος ο «Αθλητικός Τουρισμός» – Συνέδριο στους Λειψούς

του Νάσου Μπράτσου

Αυξανόμενο είναι το ενδιαφέρον σε αρκετές τοπικές κοινωνίες και τους φορείς που τις εκπροσωπούν, για τον αθλητικό τουρισμό, μία δραστηριότητα που τα τελευταία χρόνια κερδίζει συνεχώς έδαφος.

Πρόσφατα η Πάτρα με μία μεγάλη διεθνή διοργάνωση ιστιοπλοΐας Laser 4,7 είχε την ευκαιρία να προβάλλλει την περιοχή και ως προς το φυσικό περιβάλλον και ως προς τις δυνατότητες αξιοποίησης της περιοχής για ιστιοπλοϊκές διοργανώσεις διεθνούς εμβέλειας.

Σειρά έχουν οι Λειψοί όπου την Παρασκευή 22 και το Σάββατο 23 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί στο όμορφο νησί συνέδριο με θέμα “Αθλητικός Τουρισμός, η περίπτωση των Λειψων”.

Όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση: «Το Συνέδριο συνδιοργανώνουν το Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου (Π.Σ.Α.Τ.), η Εταιρεία Επιστημόνων Επικοινωνίας και Δημοσιογράφων ΤΑΔ, η Ένωση Συντακτών Επαρχιακού Τύπου, και o Δήμος Λειψών.

Θα αναπτυχθούν θέματα που αφορούν την αθλητική δραστηριότητα στους Λειψούς ως προσέλκυση τουρισμού, τις μορφές αθλητικού τουρισμού, την προβολή των αθλητικών δραστηριοτήτων απο τα Μ.Μ.Ε. κ.α.

Τα συμπεράσματα που θα προκύψουν θα είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για το πως μπορεί ο αθλητισμός να συμβάλει στην τουριστική ανάπτυξη του νησιού».

Με πρόσφατη την επίσκεψή μου στους Λειψούς, όπου σημαντικό μέρος των τουριστών είναι Ιταλοί, μένει να δούμε ποιός θα είναι ο αντίκτυπος στη συγκεκριμένη κατηγορία τουριστών, που έχουν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με το νησί.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η τάση αναπτυξης του αθλητικού τουρισμού, ενισχύεται από το γεγονός ότι στο εξωτερικό είναι σαφώς πιο διαδεδομένο φαινόμενο και οι «απαιτήσεις»-αναζητήσεις που υπάρχουν, δημιούργησαν και στη χώρα μας, που τα τελευταία χρόνια λόγω κρίσης, ψάχνει (ειδικά στις τοπικές κοινωνίες)  συνεχώς ευκαιρίες για νέες δραστηριότητες, τη θέληση για αξιοποίηση και αυτού του τομέα, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.

Ταυτόχρονα αποτελεί ευκαιρία ανάδειξης και προβολής αθλημάτων που δεν έχουν το χρόνο προβολής που θα τους άξιζε. Αρκεί βέβαια η είσοδος χορηγών και διαφημιζομένων να μην γίνει με υπερβολικούς τρόπους, όπως συχνά γίνεται πχ στο δρομικό κίνημα, όπου κυριαρχεί (πάντα κατά την υποκειμενική γνώμη του γράφοντος) η εικόνα της άκρατης διαφήμισης και όχι του αθλητισμού, που πατάει συνήθως στην οικονομική καχεξία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που προκειμένου να προχωρήσει σε διοργανώσεις, δέχεται και τις σχετικές προσφορές, με τους όρους που τις συνοδεύουν.

Σχετική είδηση:

Αθλητισμός και Κοινωνική Προσφορά στις εσχατιές του Αιγαίου – Το ert.gr παρουσιάζει τον Αθλητικό Όμιλο Λειψών (pic)

«Αθλητικός Τουρισμός: Η περίπτωση των Λειψών»

Πάτρα: Τονωτική οικονομική ένεση τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Laser 4,7

Το έργο του Αθλητικού Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πάτρας «Ιάσων» και οι παρεμβάσεις του Δήμου στην πλαζ – Το ert.gr στην Αχαΐα

www.ert.gr

Open post

Αντέχοντας, μαζί, την πίεση

Αντέχοντας, μαζί, την πίεση

της Μάχης Μαργαρίτη

Είναι οι μέρες των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Άλλη μια «σειρά» υποψήφιων κάθεται στα θρανία. Του λένε ότι «τίποτα δεν κρίνεται σε μία στιγμή». Ότι «υπάρχουν κι άλλες ευκαιρίες». Αλλά την ίδια στιγμή, όλοι μιλούν για αυτές. Τηλεοράσεις και ιστοσελίδες, συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, όλοι δίνουν οδηγίες. Για το «πώς να αντιμετωπίσετε το άγχος των πανελλαδικών». Για «τη σωστή διατροφή τις ημέρες των εξετάσεων». Για το «τι να κάνετε -και τι να μην κάνετε- το προηγούμενο βράδυ». Και η μαμά στίβει πορτοκαλάδες. Όπως κάνει χρόνια τώρα. Λίγο ακόμα. Σε λίγο φτάνουν στο νήμα. Εκεί όπου -κανονικά θα έπρεπε να αρχίσει μια νέα, ανεξάρτητη ζωή.

Κι αν δεν περάσει στο πανεπιστήμιο; Αν δε μπει στη σχολή που θέλει; Δεν πειράζει, η ζωή έχει κι άλλες ευκαιρίες, του λένε. Υπάρχουν αυτοί που το λένε επειδή, πραγματικά, είναι το μόνο σωστό να ακουστεί αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν κι εκείνοι που το λένε επειδή πιστεύουν ότι «δε χρειάζεται να γίνουμε όλοι γιατροί και δικηγόροι, χρειάζονται και χειρώνακτες σε αυτή την κοινωνία». Μπορεί να τα καταφέρει κανείς και χωρίς πτυχίο, αν «είναι ικανός», αν «έχει το μυαλό του ανοιχτό και βρει τι του αρέσει». Αν «είναι εργατικός και δημιουργήσει ο ίδιος την τύχη του».

Μπορεί και να συμβεί. Και, αλήθεια, υπάρχουν πολλά ωραία πράγματα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος -ούτε χρειάζεται να κάνουν όλοι το ίδιο. Αλλά, συχνά, σε αυτή την «αγορά εργασίας», το πτυχίο καταλήγει να είναι το μοναδικό «όπλο». Στον ιδιωτικό τομέα, το πτυχίο συχνά αποτελεί μια δικλείδα ασφαλείας για μια καλύτερη ατομική σύμβαση εργασίας. Στον δημόσιο τομέα -στον οποίο, παρά την προσπάθεια απαξίωσής του, το ενδιαφέρον εισόδου παραμένει τεράστιο- δεν είναι πια απαραίτητο μόνο το πτυχίο αλλά και το μεταπτυχιακό δίπλωμα για να διεκδικήσει ένας νέος άνθρωπος μια θέση εργασίας. Και, φυσικά, το πτυχίο είναι απαραίτητο αν θελήσει -δηλαδή, συχνά, αναγκαστεί λόγω της έλλειψης προοπτικής- να φύγει σε άλλη χώρα για να ζήσει με καλύτερους όρους.

Οι σπουδές δίνουν αυτοπεποίθηση να διεκδικεί κανείς το παραπάνω για τον εαυτό του, και, εκτός από αυτό, το πέρασμα από αληθινά πανεπιστημιακά έδρανα είναι εφόδιο για πολλούς λόγους -όσο κι αν επιχειρείται να καλλιεργηθεί μια διαφορετική εικόνα. Τη σημασία της μόρφωσης τη γνωρίζουν οι οικογένειες. Γι΄ αυτό και συνεχίζουν να «μετρούν» οι πανελλαδικές εξετάσεις και τα πανεπιστήμια.

Πολλοί -οι περισσότεροι καλοπροαίρετα, κάποιοι εκ του ασφαλούς- κατηγορούν τους γονείς για το άγχος που μεταδίδουν στα παιδιά τους. Αλήθεια, είναι «βουνό» το άγχος επί τουλάχιστον δύο χρόνια στο λύκειο -και ειδικά στην τρίτη λυκείου. Αλήθεια είναι, ακόμα, ότι οι γονείς αγχώνονται κι αυτοί -και πιέζουν τα παιδιά τους. Αλήθεια είναι ότι τις μέρες των εξετάσεων εκτυλίσσονται σκηνές, τουλάχιστον, υπερβολικές -συνάδελφος περιέγραφε γονείς να κλαίνε και να οδύρονται μόλις έκλεισε η πόρτα του εξεταστικού κέντρου όπου άφησε το παιδί του. Αλήθεια είναι ότι πολλές φορές οι γονείς ζητούν κοινωνική επιβεβαίωση μέσα από τις επιδόσεις και τους βαθμούς του παιδιού. Και, πραγματικά, η περίφημη «ελληνική οικογένεια», σε μια κοινωνία που παραμένει συντηρητική αλλά και χωρίς το «δίχτυ ασφαλείας» ενός σταθερού κράτους πρόνοιας, ευθύνεται για πολλές μετέπειτα δυσλειτουργίες. Όμως, ένα μεγάλο μέρος των γονιών που αγχώνονται για τις εξετάσεις, συνήθως δεν είναι -πια- «επειδή θέλουν να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα από τα παιδιά τους». Είναι επειδή νιώθουν φόβο. Επειδή ξέρουν τι περιμένει εκεί έξω τα παιδιά τους έτσι κι αλλιώς, πολύ περισσότερο χωρίς μόρφωση.

Δεν είναι για όλους το ίδιο. Υπάρχει η οικογένεια που, αν το παιδί της δε μπει στο πανεπιστήμιο, μπορεί να καλύψει οικονομικά τις σπουδές του στο εξωτερικό. Υπάρχει η οικογένεια που έχει μια έτοιμη δουλειά την οποία μπορεί να συνεχίσει το παιδί. Και υπάρχει η οικογένεια που δεν έχει τίποτα από αυτά -ούτε εισοδήματα από ακίνητα, ούτε μετοχές, ούτε επιχείρηση, ούτε έτοιμη δουλειά, ούτε καταθέσεις, ούτε καν χρήματα για να περάσει τον μήνα. Και αυτές οι οικογένειες είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Για όλες αυτές τις οικογένειες, το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι η μόνη ελπίδα για κάτι καλύτερο για τα παιδιά τους. Με αυτή τη σκέψη στο μυαλό τους, γονείς αναγκάζονται να πληρώνουν για φροντιστήρια «κόβοντας» από παντού χρήματα, πέφτοντας για ύπνο και ξυπνώντας με την αγωνία για την επόμενη μέρα.

Γι΄αυτό, μην «πυροβολείτε» τους γονείς. Και γονείς, να αγαπάμε τα παιδιά μας. Να μην τους δείχνουμε τον φόβο μας για το μέλλον τους. Να υπερβούμε, για χάρη τους, τον εαυτό μας. Να τους μαθαίνουμε, ταυτόχρονα, ότι αξίζουν να μορφωθούν, ότι αξίζουν να ανακαλύψουν τη δουλειά που θα τα κάνει ευτυχισμένα. Ότι αξίζουν -όλα- μια ωραία ζωή. Να τους μαθαίνουμε να διεκδικούν, για τους εαυτούς τους και τους άλλους. Έτσι θα τα κάνουμε δυνατούς χαρακτήρες, που θα μπορούν να διαχειριστούν την κάθε δυσκολία και να προχωρούν μπροστά.

Να διεκδικούμε κι εμείς για αυτά. Μαζί με τους άλλους. Σχολείο μακριά από το «τεχνοκρατικό μοντέλο», με επίκεντρο την ανθρωπιστική και κοινωνική παιδεία και το περιβάλλον. Νέα φιλοσοφία στα αναλυτικά προγράμματα. Έμφαση στη σκέψη, και όχι στην πληροφορία. Ανθρώπινο σχολείο, που θα κάνει όμορφα τα χρόνια της νεότητας. Δημοκρατικό σχολείο, όπου κάθε παιδί, ανεξάρτητα από την υποστήριξη που έχει στο σπίτι του, θα μπορεί να γίνει ένας μορφωμένος άνθρωπος. Ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια -με θέσεις που θα καλύπτουν τους αριθμούς των υποψήφιων – με ένα «γερό» απολυτήριο από ένα ενιαίο λύκειο που θα προετοιμάζει ουσιαστικά τους μαθητές για τις σχολές επιλογής τους και θα έχει αξία. Ριζοσπαστικού χαρακτήρα οικονομική ενίσχυση της εκπαίδευσης. Η αληθινή ανάπτυξη για την κοινωνία, μόνο από αυτόν τον δρόμο μπορεί να έρθει. Όχι κάποτε, όχι αύριο. Σήμερα. Ας μη χαθεί ούτε μια μέρα ακόμα.

 

 

www.ert.gr

Open post

Ώδινεν όρος και έτεκεν… Κιμ

Ώδινεν όρος και έτεκεν… Κιμ

Έγινε κι αυτό! Ολοκληρώθηκε η συνάντηση των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βόρειας Κορέας, και εκτός από τους δυο τους, κανείς δεν φαίνεται να είναι ενθουσιασμένος, τουλάχιστον στην Αμερική. Μπορεί οι συμβολισμοί να περίσσεψαν, όμως φαίνεται πως οι δύο άνδρες τσιγκουνεύτηκαν την ουσία. Για επαναλαμβανόμενες γενικότητες κάνουν λόγο οι περισσότεροι αναλυτές σχετικά με το κείμενο που υπέγραψαν οι Τραμπ-Κιμ, παρ’ότι όλοι συμφωνούν ότι ο κόσμος είναι πλέον σε καλύτερη, περισσότερο απομακρυσμένη θέση από τον πυρηνικό όλεθρο που προσκαλούσε πριν από λίγους μήνες η ρητορική των δύο ηγετών.

Το φημισμένο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS), το οποίο βρίσκεται στην Ουάσινγκτον, συνέθεσε μια ψύχραιμη και περιεκτική εκτίμηση της συνάντησης, η οποία βασίζεται σε 5 άξονες. Στην κορυφή, για να μην επιμένει οποιοσδήποτε στα προφανή, βρίσκεται η εμφατική παρατήρηση πως, ασφαλώς, η συνάντηση των δύο ανδρών είναι μια ιστορική στιγμή. Ο πρόεδρος Τραμπ επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια ακριβώς εκτίμηση, και παρ’ότι επιμένει να σταματά σε αυτήν, ενώ η αλήθεια επεκτείνεται και προεκτείνεται περαιτέρω, αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την ακρίβεια αυτής της μικρής, εισαγωγικής φράσης. Ποτέ πριν δεν είχαν συναντηθεί ηγέτες από τις δύο χώρες, αν και τόσο ο πατέρας, όσο και ο παππούς του Κιμ, το επιθυμούσαν διακαώς. Ο λόγος είναι προφανής και πολυσυζητημένος, και έχει να κάνει με την νομιμοποίηση που προσφέρει στο καθεστώς της Βόρειας Κορέας η εμφάνιση του επικεφαλής του, ως ίσου, στο πλευρό του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Κάπου εδώ κάνει και την εμφάνισή του ο προαναφερθείς συμβολισμός, ο οποίος και επέβαλε, κατόπιν ρητής απαίτησης της Πιονγκγιάνγκ, το… τείχος των εναλλασσόμενων σημαιών των δύο χωρών: ίσο μέγεθος, ίσο πλήθος, ίση εντύπωση. Με αυτά και με εκείνα, οι ειδικοί του CSIS τονίζουν ότι ο Κιμ έγραψε περισσότερη Ιστορία από τον πρόεδρο Τραμπ.

Στον δεύτερο άξονα της ανάλυσης βρίσκεται η παραδοχή της αυξημένης παγκόσμιας ασφάλειας, μια και η Βόρεια Κορέα παραδοσιακά αποφεύγει τις προκλήσεις όταν βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις Η.Π.Α. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αυξημένη ασφάλεια δεν σημαίνει και πολλά, μια και το κείμενο που προέκυψε από τη συνάντηση δεν απαιτεί καμία δέσμευση που θα την προστατεύει. Η αποπυρηνικοποίηση παραμένει το ίδιο ασαφής όσο ήταν και μήνες, ή χρόνια νωρίτερα. Η Βόρεια Κορέα δεν έχει προσφέρει λεπτομέρειες για την έκταση του πυρηνικού της προγράμματος και οπλοστασίου, και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν απαιτήσει κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα διεθνών ελέγχων. Το οποίο και οδηγεί στον τρίτο άξονα της ανάλυσης, τις προσδοκίες για το μέλλον των συνομιλιών. Δύο χαρακτηριστικά περιμένουν στο CSIS να βοηθήσουν στη θετική έκβαση των διπλωματικών προσπαθειών, και αυτά είναι η δυναμική -το momentum- και τα πρακτικά αποτελέσματα. Για τις δύο πλευρές, τα αποτελέσματα αυτά είναι, ασφαλώς, διαφορετικά. Η Βόρεια Κορέα περιμένει την άρση των οικονομικών κυρώσεων που περιορίζουν την οικονομία της χώρας, ενώ για τις Ηνωμένες Πολιτείες «αποτελέσματα» σημαίνει παρουσία διεθνών παρατηρητών, και πλήρης έλεγχος των πυρηνικών δυνατοτήτων του καθεστώτος της Πιονγκγιάνγκ. Κάποια από τα αποτελέσματα αυτά θα πρέπει να έρθουν γρήγορα και να έρθουν και για τις δύο μεριές, αν είναι να διατηρηθεί η δυναμική που προβάλλουν με τόση ένταση οι δύο ηγέτες, ειδικά αν ο Ντόναλντ Τραμπ εννοούσε το σχόλιο περί πρόσκλησης του Κιμ Γιονγκ Ουν στον Λευκό Οίκο το ερχόμενο φθινόπωρο. Μιλώντας για το τι εννοούσε ο Αμερικανός πρόεδρος και τι όχι, φτάνουμε στον τέταρτο άξονα, ο οποίος αφορά στα κέρδη -τα ασυγκρίτως μεγαλύτερα, για την ώρα, κέρδη- της Πιονγκγιάνγκ από την συνάντηση. Ο άνθρωπος που κατηγορείται ότι διέταξε την δολοφονία του θείου του προκειμένου να ισχυροποιήσει τη θέση του, ο ηγέτης που έχτισε ένα πυρηνικό οπλοστάσιο και το επέδειξε τόσο μόνο όσο χρειαζόταν για να κλείσει αυτήν ακριβώς τη συνάντηση, ο επικεφαλής μιας χώρας που είχε θέσει ως στόχους την ελάφρυνση των οικονομικών κυρώσεων και την παροχή διαβεβαιώσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ασφάλεια της χώρας του, πέτυχε όλα όσα ήθελε. Βγάζοντας selfies στην Σιγκαπούρη και φωτογραφίες με τον Ντόναλντ Τραμπ, το προφίλ του ιδίου και της χώρας του αναβαθμίστηκαν, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος -όσο και αν το εννοούσε- είπε πως στοχεύει στην αναστολή των στρατιωτικών ασκήσεων Η.Π.Α.-Νότιας Κορέας. Βεβαίως, όλα αυτά τα μεγάλα λόγια, πρέπει τώρα να αποκτήσουν αστερίσκους, καθώς οι αξιωματούχοι των δύο χωρών αναλαμβάνουν δράση και οι διαπραγματεύσουν αναμένεται να ενταθούν, ενόσω η διεθνής κοινότητα, ο πέμπτος άξονας της ανάλυσης, μπαίνει και αυτή στο κάδρο των εξελίξεων.

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί, καθώς η ιστορική πρωτοτυπία της συνάντησης σημαίνει σε μεγάλο βαθμό και ότι το μέλλον είναι απρόβλεπτο. Από μια άποψη, ίσως αυτή να είναι και η πλέον αισιόδοξη ανάλυση, καθώς όσοι ειδικοί κάνουν προβλέψεις επιμένουν να τονίζουν, όπως ο Τζέιμς Τράουμπ του Foreign Policy, όχι μόνο το παρελθόν παρόμοιων συζητήσεων με την Βόρεια Κορέα, αλλά και τις ομοιότητες, επί παραδείγματι, με τις διαπραγματεύσεις με το καθεστώς Χουσεΐν, που είχε με υπερηφάνεια αναλάβει ως Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. ο Κόφι Άναν, και οι οποίες ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει το ναυάγιο της εκδίωξης των διεθνών παρατηρητών από τη Βαγδάτη, και τελικά ο βομβαρδισμός του Ιράκ. Η διαφορά, όπως με χαρακτηριστικό σαρκασμό υπονοεί ο Τράουμπ είναι πως, τουλάχιστον, στο Ιράκ υπήρχε η πρόβλεψη και η πράξη διεθνούς ελέγχου.

Κι αν ο Τράουμπ είναι μάλλον εγκρατής σε αυτόν τον τομέα, ο σαρκασμός πολλών άλλων μέσων βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό σε πλήθος σχολίων που έκανε ο πρόεδρος Τραμπ στη Σιγκαπούρη. Από τα πλέον προβληματικά δεν μπορεί παρά να είναι εκείνα με τα οποία επαινούσε τον Κιμ Γιονγκ Ουν, ακόμα και σε συνέντευξη με τον Τζορτζ Στεφανόπουλος, ο οποίος του υπενθύμιζε τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βόρεια Κορέα, αλλά και τις παλαιότερες απόψεις του ίδιου του Αμερικανού προέδρου για τον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή χαρακτήριζε εξαιρετικά ικανό και αγαπητό στη χώρα του, μια «σπουδαία προσωπικότητα και πολύ έξυπνο», που σε νεαρή ηλικία κατάφερε πάρα πολλά. Παρόμοια προσοχή συγκέντρωσε και το σχόλιο του Ντόναλντ Τραμπ για τις φυσικές ομορφιές της Βόρειας Κορέας, αφού σχολίασε πως «έχουν υπέροχες παραλίες. Μπορείς να τις δεις όποτε πυροβολούν τα κανόνια τους στον ωκεανό. Έλεγα “κοίτα, παιδί μου, αυτήν τη θέα. Δεν θα ήταν καταπληκτική για διαμέρισμα;” Θα μπορούσες να έχεις τα καλύτερα ξενοδοχεία του κόσμου εκεί. Σκέφτείτε το από την κτηματομεσιτική μεριά». Αν πράγματι το σκεφτεί κάποιος έτσι, οι ειδικοί επιμένουν: Το οικόπεδο που αγόρασε ο Κιμ στην συνάντηση έχει καλύτερη θέα από εκείνο που πούλησε.

www.ert.gr

Open post

Ο Πέδρο και η Μπεγκόνια: «Οι Ισπανοί Ομπάμα»

Ο Πέδρο και η Μπεγκόνια: «Οι Ισπανοί Ομπάμα»

Μαδριτη, Ισπανία – Ανταπόκριση Δώρα Μακρή

Παντρεύτηκαν το 2006. Έχουν δύο κόρες. Τους αποκαλούν «οι Ισπανοί Ομπάμα». Η Μαρία Μπεγκόνια Γκόμεθ Φερνάντεθ (Μπεγκόνια Γκόμεθ 1972) γεννημένη στο Μπιλμπάο, αλλά μεγαλωμένη στη Λεόν είναι ειδική στο μάρκετινγκ και στην αναζήτηση πόρων για ΜΗΚΥΟ. Έχει εργαστεί σε μία σειρά από μεγάλους οργανισμούς ως σύμβουλος ,όπως την Oxfam Intermón, Anesvad αλλά και στη Διεθνή Αμνηστία. Είναι γνωστή για τις αρχές της, που συμβαδίζουν με έναν ιδιαίτερο κώδικα δεοντολογίας. Είναι η σύζυγος του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ (1972). Ακούγοντας τον Σάντσεθ να μιλάει για ανισότητα, παιδική φτώχεια και δικαιώματα μοιάζουν φράσεις βγαλμένες από το στόμα της συζύγου του. Ασχολείται με αυτά κάθε μέρα. Και με επιτυχία, όπως λένε οι συνεργάτες της.

AP Photo/Abraham Caro Marin

Οι κόρες τους Αϊνόα, 13 ετών και Καρλότα, 11 ετών είναι η μεγάλη τους αδυναμία. Οι δυο τους, ο Πέδρο και η Μπεγκόνια, γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι και ερωτεύτηκαν από την πρώτη στιγμή. Ο ίδιος είχε εξομολογηθεί παλιότερα ότι μόλις την είδε ένιωσε, ότι ήταν η γυναίκα της ζωής του. Όπως έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις της η Μπεγκόνια, η γυναίκα της ζωής του «ο Πέδρο είναι πολύ ρομαντικός, μου έχει γράψει γράμματα αγάπης τα οποία φυλάω σε ένα μικρό μπαούλο».

EPA/EFE/ JJ GUILLEN

Η Μπεγκόνια Γκόμεθ, είναι μαζί του σε όλα. Στα πάνω και τα κάτω του. Άλλωστε μόλις πριν ενάμιση χρόνο τον είδε να εγγράφεται στις λίστες των ανέργων. Είχε παραιτηθεί κι από τη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος και από την βουλευτική του έδρα. Γιατί; Διότι η ομοσπονδιακή επιτροπή του κόμματος με τους βαρώνους της επαρχίας είχαν αποφασίσει να στηρίξουν τον Ραχόι στην εκλογή του ως πρωθυπουργού. Για να μην υπάρξει αστάθεια στη χώρα. Το έκαναν δια της αποχής από την ψηφοφορία. Τα βρόντηξε και έφυγε. Επί επτά μήνες όργωσε τη χώρα με το αυτοκίνητό του ως απλό μέλος του κόμματος. Και επέστρεψε δριμύτερος. Επανεξελέγη γενικός γραμματέας, ξεκαθάρισε το κόμμα από στελέχη που τον είχαν εκπαραθυρώσει και σήμερα είναι πρωθυπουργός. Και η Μπεγκόνια πάντα δίπλα του.

EPA/Javier Lizon

Η ίδια δεν θέλει να πρωταγωνιστεί, λένε οι φίλοι τους. Αλλά είναι και η μόνη γυναίκα πολιτικού που την είδαμε να ανεβαίνει στις ομιλίες του και να τον αγκαλιάζει. Σχεδόν όπως η Μισέλ Ομπάμα. Και οι δυό τους διαθέτουν λαμπερό χαμόγελο, προσέχουν τη διατροφή τους και γυμνάζονται. Άλλωστε ο Σάντσεθ εκτός από οικονομολόγος με δύο μάστερ και ένα διδακτορικό, που τον έκαναν καθηγητή πανεπιστημίου, από πολύ νωρίς έπαιζε μπάσκετ. Και κάθε φορά που προλαβαίνει, γυμνάζεται. Βέβαια, τώρα με τη μειοψηφία που έχει στη Βουλή και με τα δεκάδες ανοιχτά θέματα στην οικονομία δεν γνωρίζουμε αν θα βρίσκει χρόνο.

Σχημάτισε  μία κυβέρνηση με βαρυσήμαντα στελέχη, με ιδιαίτερες ικανότητες κι από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε, η Μονκλόα (το πρωθυπουργικό γραφείο) μας βομβαρδίζει με δελτία τύπου. Επικοινωνιακή ταχύτητα που είχαμε ξεχάσει τα τελευταία 7 χρόνια με τον Μαριάνο Ραχόι. Ακόμα και οι υπουργοί του βγαίνουν σχεδόν καθημερινά όλοι τους στα ΜΜΕ και μοιάζουν καλά προετοιμασμένοι για το αντικείμενό τους. Αν δεν είναι φούσκα που θα ξεφουσκώσει σύντομα τότε μπορούμε να μιλάμε και για μία νέα ανανεωμένη εποχή διακυβέρνησης στην Ισπανία. Την ίδια ακριβώς ανανέωση στην οποία μοιάζει να οδηγείται και η απέναντι πλευρά αυτή του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος το οποίο οργανώνει το συνέδριό του για τις 20 και 21 Ιουλίου. Για πρώτη φορά η βάση θα εκλέξει τον νέο πρόεδρο του κόμματος. Το οποίο επιδιώκει αίφνης την απόλυτη ανανέωσή του μετά την εποχή Ραχόι.

www.ert.gr

Open post

Ο Τραμπ στο G7: Ποιος θα δοκιμάσει το μπρόκολο;

Ο Τραμπ στο G7: Ποιος θα δοκιμάσει το μπρόκολο;

Δεν ήταν και ακριβώς απρόσμενο: Μετά από πολλές ημέρες ανταλλαγών ειρωνικών ή και ξεκάθαρα εχθρικών σχολίων, μετά από την επιβολή δασμών και αντιποίνων, την εκτόξευση απειλών για τα χειρότερα, τις παρασκηνιακές συναντήσεις Ευρωπαίων ηγετών για τη διαμόρφωση μιας πολιτικής που δεν θα συμπεριλάμβανε απαραιτήτως τις Ηνωμένες Πολιτείες, και μετά και από την αμερικανική «πρόσκληση» της Ρωσίας στο τραπέζι, η σύνοδος του G7 δεν πήγε καλά. Κι όμως, το προσδοκόμενο μπορεί και αυτό να εκπλήσσει, ή ακόμα και να τρομάζει. Οι δασμοί έχουν αναλυθεί σε βάθος. Η προοπτική ενός παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, επίσης. Ποια ήταν η είδηση, λοιπόν, από τον Καναδά και την ταραχώδη συνάντηση των ηγετών 7 εκ των 10 ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου; Για άλλη μια φορά, η είδηση είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποσυρθεί από τις συμβάσεις της παραδοσιακής διπλωματίας. Και, για πρώτη φορά με τόση βεβαιότητα, η είδηση είναι πως η Ευρώπη επεξεργάζεται διπλωματικά σενάρια, στα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι καν σύμμαχη χώρα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει καταφέρει τουλάχιστον ένα πράγμα, το οποίο γνωρίζουν όλοι. Ο Αμερικανός πρόεδρος αψηφά την έννοια των προσδοκιών, αφού εχθροί και φίλοι αντιλαμβάνονται ότι οι απόψεις του δεν έχουν απαραιτήτως συνέχεια, και η ατζέντα του δεν παγιώνεται ποτέ. Παρ’ότι αυτά τα στοιχεία είναι ακριβώς εκείνα που συγκεντρώνουν τα βέλη της κριτικής εναντίον του, είναι τα ίδια που του επιτρέπουν να διαπραγματεύεται σχεδόν συνεχώς σαν εκ του μηδενός -μια τακτική που δεν είναι πάντα σωστή, αλλά δεν είναι και πάντα λάθος. Υπό παρόμοιες συνθήκες βρέθηκε και στην Σύνοδο του G7. Έχοντας ξεκινήσει μια αυστηρή εμπορική πολιτική και πηγαίνοντας μπρος-πίσω ανάμεσα σε προσβολές και διαβεβαιώσεις φιλίας, ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει την προβλεπόμενη συντονισμένη επίθεση των ομολόγων του, ελπίζοντας πως η συμπεριφορά του θα τους αποσυντονίσει. Λίγο πριν φτάσει στον Καναδά, μετά από αρκετές διαρροές περί σκέψεων για αποχή από την Σύνοδο, ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε, μέσω twitter, τον διάλογο με τους άλλους ηγέτες της Συνόδου, ζητώντας να συμπεριληφθεί εκ νέου στο group η Ρωσία, η οποία αποκλείστηκε μετά την προσάρτηση της Κριμαίας. Στην ίδια τη Σύνοδο, και πάλι εν μέσω αρχικώς ασαφώς διαρροών περί νωρίτερης αποχώρησής του, ο Αμερικανός πρόεδρος φρόντισε να κάνει και πάλι αισθητή την ξεχωριστή παρουσία του, πότε φτάνοντας με αργοπορία σε συναντήσεις, και πότε αλλάζοντας συνεχώς το πρόγραμμα των κατ’ιδίαν συναντήσεών του με τους άλλους ηγέτες. Στο τέλος, όπως σε τόσες και τόσες παρόμοιες… οικογενειακές συναντήσεις, οι παρεξηγήσεις φάνηκαν να παραμερίζονται, και το τελικό ανακοινωθέν παρουσιάστηκε να έχει την έγκριση όλων. Σίγουρα, ήταν η πρώτη φορά που αργούσε τόσο πολύ να κυκλοφορήσει, έστω και σε κάποια αρχική μορφή. Αλλά κάποια στιγμή κυκλοφόρησε. Και για μια Σύνοδο που το βασικό της αντικείμενο συχνά φαινόταν πως ήταν η ίδια η σταθερότητα του 43χρονου θεσμού, αυτό ήταν αρκετό. Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ σχολίαζε πως ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει τους δασμούς αν και οι άλλες χώρες έκαναν το ίδιο. Τι καλύτερο; Αν επαληθευόταν, οι σύμμαχοί του θα υποστήριζαν πως είχε εξ αρχής οργανώσει όλες τις κινήσεις του προς αυτόν τον στόχο. Αν διαψευδόταν, θα υποστήριζαν πως τουλάχιστον προσπάθησε. Το μόνο πρόβλημα είναι πως είχε συγχρόνως καταφέρει να αποσυντονίσει, αν όχι τους ίδιους τους ηγέτες των άλλων χωρών, τότε τουλάχιστον το πλέγμα των σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα σε αυτές. Και όταν ο Καναδός πρωθυπουργός ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου για τις επιλογές του Καναδά σχετικά με την αντίδρασή του στους δασμούς που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, απάντησε σε συνάρτηση με την ισχύουσα συνθήκη, τη μόνη πραγματική, αντικειμενική αλήθεια. Είπε, λοιπόν, πως ο Καναδάς θα αντιδράσει, διότι μπορεί να είναι ευγενικοί οι Καναδοί, αλλά η συμπεριφορά των Η.Π.Α. είναι λίγο προσβλητική και αρκετά ασύμφορη.

Αυτά τα σχόλια έγιναν η αρχή ενός καινούριου γύρου προσβολών από τον πρόεδρο Τραμπ και το επιτελείο του αυτή τη φορά, με τον ίδιο να χαρακτηρίζει λίγο-πολύ τον Καναδό προωθυπουργό ως διπρόσωπο, και τον σύμβουλο του Λευκού Οίκου, Πίτερ Ναβάρο, να λέει πως «υπάρχει ειδικό μέρος στην κόλαση για όποιον ξένο ηγέτη διατηρεί διπλωματικές σχέσεις κακή τη πίστει» με τον πρόεδρο Τραμπ, όπως έκανε ο Τζάστιν Τριντό. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε τον Τριντό «εξαιρετικά ανειλικρινή και αδύναμο», λέγοντας πως άλλα έλεγε μπροστά στον ίδιο, και άλλα είπε στη συνέντευξή του. Ξαφνικά, τα μπαλώματα στις σχέσεις των ηγετών του G7 σκίστηκαν, και όλοι βρέθηκαν να ψάχνουν ξανά τις διαχωριστικές γραμμές, και να μετρούν μέτωπα. Η αλήθεια είναι πως ο πρόεδρος Τραμπ απάντησε στον πρωθυπουργό του Καναδά με το βλέμμα σαφώς και στην συνάντησή του με τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Μιλώντας στο CNN, ο οικονομικός σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου, Λάρι Κούντλοου, κατέστησε σαφές πως «ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα επιτρέψει να τον χειραγωγεί ένας Καναδός πρωθυπουργός. Δεν θα επιτρέψει καμία επίδειξη αδυναμίας καθ’οδόν προς τις διαπραγματεύσεις με την Βόρεια Κορέα». Κάπου εκεί, μια ακόμα πτυχή των γεγονότων φωτίστηκε λίγο περισσότερο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ χρειαζόταν την Σύνοδο του G7 ως ένα ακόμα στήριγμα στην προετοιμασία του για την συνάντηση με τον Κιμ. Μια ηγετική, αδιαπραγμάτευτη παρουσία απέναντι στα άλλα μέλη της ομάδας θα καθιστούσε σαφές στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας ότι το μέγεθός του δεν συγκρίνεται με εκείνο των εχθρών που με ευκολία διαλέγει ο Αμερικανός πρόεδρος. Αυτό το κομμάτι του προφίλ του, όμως, φαίνεται πως έπεσε από τα χέρια του… Τζάστιν Τριντό στη συνέντευξή του. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να έχει ανοίξει πολλά μέτωπα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν φαίνεται να τα διαχειρίζεται συγχρόνως. Όπως έχουν τονίσει πολλοί αναλυτές, προτιμά να ασχολείται με το καθένα όποτε βρίσκεται στο επίκεντρο της καθημερινότητας. Η συνάντησή του με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, την οποία βλέπει ως την πραγματική δοκιμασία (ή, μάλλον, επιβεβαίωση) των ηγετικών του δυνάμεων, συγκεντρώνει αυτή τη στιγμή όλη του την προσοχή. Όταν τον αποσπά ένα σχόλιο όπως του Καναδού πρωθυπουργού, τότε αναγκάζεται, με αυξημένο εκνευρισμό, να αντιμετωπίσει τα καινούρια δεδομένα όπως και όσο γίνεται πιο γρήγορα. Έτσι, λοιπόν, το σταθερό αμερικανικό επιχείρημα περί των δασμών ως πρόνοιας υπέρ της εθνικής ασφαλείας της χώρας άλλαξε, με τον Αμερικανό πρόεδρο να τονίζει ότι οι δασμοί στα καναδικά προϊόντα είναι απάντηση στους δασμούς που επιβάλλει και ο Καναδάς στα αντίστοιχα αμερικανικά, όπως τη φορολογία 270% στα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπως τα επικαλούνται οι New York Times, οι δασμοί που επιβάλλει η Αμερική στα εισαγόμενα προϊόντα είναι κατά μέσο όρο υψηλότεροι από τους καναδικούς ή τους ιαπωνικούς, και αριβώς αντίστοιχοι εκείνων που επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές χώρες του G7. Αυτό, όμως, δεν αφορά τόσο τη ρητορική της αμερικανικής κυβέρνησης, και ίσως δεν αφορά πια και την Ευρώπη. Σε εκτενές της άρθρο στον New Yorker, η Σούζαν Γκλέισερ περιγράφει την μακρά πορεία, μετά την εκλογή Τραμπ, της ευρωπαϊκής πολιτικής προς μια ανοιχτή διπλωματική σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με αρκετούς ανώτερους αξιωματούχους να χαρακτηρίζουν τη χώρα ως μεγαλύτερη απειλή για την ευρωπαϊκή συνοχή από ότι χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα. Είναι χαρακτηριστικό πως η Γερμανία, η οποία παραδοσιακά έχει καλές σχέσεις με τις Η.Π.Α., ξεκίνησε την προηγούμενη χρονιά τη χάραξη μιας υποθετικής πολιτικής που θα αντιδρούσε σε ενδεχόμενο επαναπροσανατολισμό της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μακριά από τους παραδοσιακούς της συμμάχους στη Γηραιά ήπειρο, και εγγύτερα στο Ισραήλ, και τα ευρωπαϊκά πολιτικά άκρα. Η είδηση δεν μπορεί να εκπλήσσει, όταν η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ είχε από τις πρώτες της συζητήσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ τονίσει την ανάγκη να στηριχθεί πλέον η Ευρώπη στις δικές της δυνάμεις και να μην εξαρτάται πλέον από τις Ηνωμένες Πολιτείες στον ίδιο βαθμό.

Ο Daily Intelligencer χρησιμοποίησε την εμπειρία της Συνόδου του G7 για να κάνει μια γενική αποτίμηση της ως τώρα στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ -ενός «δόγματος Τραμπ», αν θέλετε. Ανάμεσα στα σημαντικά στοιχεία περιλαμβάνεται η διαπίστωση πως η προεκλογική ρητορική του Αμερικανού προέδρου δεν ήταν μια απλή ψηφοθηρική τοποθέτηση, αλλά αποτελεί πράγματι τη βάση της πολιτικής του, προσφέροντας μια σταθερή εκτίμηση της ελάχιστης εμπιστοσύνης που έχει σε εδραιωμένες διεθνείς συμφωνίες. Ένα άλλο στοιχείο που περιλαμβάνεται στην ανάλυση είναι η απουσία κάθε πολιτικής αντίδρασης στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών -και εδώ πρέπει να γίνει σαφές ότι η συζήτηση αφορά σε ξεκάθαρες πολιτικές αντιδράσεις. Διότι μπορεί πολλοί Ρεπουμπλικανοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία να διαφωνούν με τον πρόεδρο Τραμπ και να εκφράζουν αυτή τους τη διαφωνία σε συνεντεύξεις τους και στο twitter, αλλά ο πρόεδρος Τραμπ εξακολουθεί να περνά τον κοινοβουλευτικό έλεγχο αλώβητος, ειδικά αφού απολαμβάνει, όπως φαίνεται και σε άρθρο του Bloomberg, την επάνοδο της αμερικανικής οικονομίας στην κορυφή της ανταγωνιστικότητας.

Σε διαγωνισμό λεζάντας εξελίχθηκε η φωτογραφία που ανήρτησε η γερμανική καγκελαρία (Jesco Denzel/German Federal Government/ AP)

Το άρθρο του Daily Intelligencer σχολιάζει και την αυριανή συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, παρατηρώντας ότι ο Βορειοκορεάτης ηγέτης γνωρίζει καλά την πραγματική αξία της, η οποία για τον συντάκτη είναι η φωτογραφία με τον Αμερικανό πρόεδρο. Όχι μόνο επειδή αυτή θα παρουσιάζει τους δύο πολιτικούς να συναντιούνται ως ίσοι, αλλά επειδή και ο πρόεδρος Τραμπ απολαμβάνει τις συνθήκες που σχεδιάζονται ειδικά για τις κάμερες. Στην περίπτωση του G7, όμως, αυτή ήταν μια μάχη που έχασε. Η περιβόητη φωτογραφία με τον ίδιο καθισμένο και με τα χέρια του σταυρωμένα, ενόσω η Άνγκελα Μέρκελ, ανάμεσα στους άλλους ηγέτες, στέκεται από πάνω του με μάλλον κυρίαρχο ύφος, καθόρισε τις εντυπώσεις, και έδωσε ευκαιρία σε πολλούς να προσφέρουν τις δικές τους λεζάντες. Ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, Γκι Φερχόφσταντ, πρόσφερε μια άκρως σαρκαστική, υποθέτωντας πως οι άλλοι ηγέτες του G7 έλεγαν στον Ντόναλντ Τραμπ: «Τουλάχιστον πες μας με τι σε κρατάει ο Βλάντιμιρ. Ίσως μπορούμε να σε βοηθήσουμε». Την ίδια ώρα, στη Γερμανία, η Süddeutsche Zeitung προτιμούσε να παρομοιάσει τον Αμερικανό πρόεδρο με κακομαθημένο παιδί, οι γονείς του οποίου προσπαθούν να το συνετίσουν: «Τουλάχιστον δοκίμασε το το μπρόκολο», λέει η λεζάντα. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση θα αναγκαστούν να καταπιούν κάτι που δεν θέλουν. Στη Σύνοδο του G7 πήραν μια γεύση. Έστω μπρόκολου.

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 11 12 13
Scroll to top