Open post

ΔΝΤ: Προετοιμασία για νέο έγκλημα (άρθρο)

ΔΝΤ: Προετοιμασία για νέο έγκλημα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τελικά φαίνεται ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει το προνόμιο να κάνει λάθη, να τα παραδέχεται και μετά να τα επαναλαμβάνει, ατιμώρητα και χωρίς συνέπειες.
Τελευταίο κρούσμα; Η έκθεση για το παγκόσμιο χρέος με τίτλο «Σκαρφαλώνοντας έξω από το χρέος» όπου οι συγγραφείς, διακεκριμένοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι το συνολικό χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών έχει ξεπεράσει το 104% του ΑΕΠ τους.
Το πρόβλημα γίνεται οξύτερο επειδή η εποχή του φθηνού χρήματος που δημιούργησαν οι κεντρικές τράπεζες τελειώνει και έτσι, καθώς τα επιτόκια ανεβαίνουν θα αυξάνονται και τα ποσά που θα ξοδεύουν οι χώρες για να πληρώνουν τους τόκους των χρεών τους.
Με λίγα λόγια; Τα κράτη θα ξοδεύουν περισσότερα για να εξυπηρετήσουν το χρέος τους και θα διαθέτουν λιγότερους πόρους για δημόσιες υπηρεσίες, κοινωνικές και επενδυτικές δαπάνες.
Οι τρεις διακεκριμένοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ, λοιπόν, ( ο ALBERTO ALESINA του Χάρβαρντ, και οι CARLO A. FAVERO και FRANCESCO GIAVAZZI του πανεπιστημίου Μποκόνι στο Μιλάνο) διερευνούν το ερώτημα: πώς είναι προτιμότερο να μειωθεί το χρέος; Κάνοντας περικοπές δαπανών ή μειώνοντας τους φόρους;
Το ενδιαφέρον -ειδικά για εμάς τους Έλληνες που ζούμε τα τελευταία οκτώ χρόνια με την πίεση του ΔΝΤ και των άλλων δανειστών για ολοένα περισσότερα μέτρα- είναι ότι οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της φορολογίας είναι η χειρότερη μέθοδος καθώς προκαλεί διπλάσια ύφεση, η οποία μάλιστα κρατάει χρόνια.
Υπογραμμίζουν, μάλιστα, συμπερασματικά ότι εάν δημιουργηθεί πλεόνασμα με αύξηση φόρων, τότε η επίπτωση στην ανάπτυξη (δηλαδή η ύφεση που δημιουργείται) είναι τόσο μεγάλη που η σχέση δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ αυξάνεται, αντί να μειώνεται.
Θα σκεφτεί κάποιος: Χρειάζονται τρεις κορυφαίοι οικονομολόγοι για να καταλήξουν στο προφανές; Αφού το είδαμε να συμβαίνει στην Ελλάδα συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Μνημόνια επί μνημονίων, φόροι επί φόρων και ο δείκτης χρέους προς το ΑΕΠ οδεύει προς τα πάνω.
Το χειρότερο της υπόθεσης, όμως, είναι ότι παρά τις διαπιστώσεις, παρά την κριτική που έχει δεχθεί, παρά την αποτυχία, το ΔΝΤ επιμένει. Εκείνο ήταν που επέμενε να θεσπιστεί από τώρα η μείωση του αφορολόγητου ορίου από το έτος 2020 και εάν, μάλιστα, χρειαστεί, να γίνει από το 2019.
Μείωση του αφορολόγητου ορίου σημαίνει αύξηση των άμεσων φόρων. Αυτό ακριβώς δηλαδή που η έρευνα των τριών οικονομολόγων διαπιστώνει ότι ΔΕΝ πρέπει να γίνεται, διότι προκαλεί ύφεση.
Δεν πάνε να λένε, όμως, οι οικονομολόγοι. Οι διαθέσιμες πληροφορίες δείχνουν ότι το ΔΝΤ εκπέμπει για άλλη μια φορά μηνύματα ακαμψίας και σκληρότητας, καθώς ξεκινούν και πάλι οι συζητήσεις για το ρόλο του στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη και επιμένει στην αύξηση των φόρων δια της μείωσης του αφορολόγητου όπως βέβαια και για τη μείωση των συντάξεων.
Τώρα πια, βέβαια, δεν θα μπορεί να γίνει αναφορά σε “λάθος” του ΔΝΤ, αφού το πρόβλημα έχει επισημανθεί πάμπολλές φορές.
Τώρα θα πρόκειται για προμελετημένο έγκλημα.

The post ΔΝΤ: Προετοιμασία για νέο έγκλημα (άρθρο) appeared first on ert.gr.

Open post

Η καθαρή έξοδος και τα σύννεφα στις αγορές (άρθρο)

Η καθαρή έξοδος και τα σύννεφα στις αγορές (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Όποιος διαβάζει με προσοχή τις δηλώσεις που κάνουν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εύκολα αντιλαμβάνεται ότι βλέπουν την Ελλάδα ως μια «επένδυση» η οποία δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Τόσο ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ όσο και Ντέγκλαν Κοστέλο της Κομισιόν, σε δηλώσεις τους τις τελευταίες ημέρες χαρακτήρισαν «δικαιολογημένο» και «λογικό» ένα σύστημα παρακολούθησης στη μεταμνημονιακή εποχή για την Ελλάδα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι τα δάνεια που έχει λάβει η χώρα θα πληρωθούν και οι λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» θα ολοκληρωθούν χωρίς παρεκκλίσεις.

Οι λεπτομέρειες της παρακολούθησης αυτής, όπως και η ονομασία της, δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, όσο το γεγονός ότι η ευρωζώνη είναι αποφασισμένη να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα από τη μια πλευρά θα έχει πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίου, αλλά από την άλλη θα υπάρχουν εγγυήσεις ότι η χώρα δεν πρόκειται να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις της.

Είναι ενδεικτικό ότι ο κ. Ρέγκλινγκ μιλώντας στο συνέδριο των Δελφών, αναφέρθηκε σε ένα μεταμνημονιακό καθεστώς το οποίο μπορεί να ξεκινήσει με ένα χαλαρό πλαίσιο εποπτείας, αλλά θα υπάρχει η δυνατότητα το πλαίσιο να “σφίγγει” και η εποπτεία να γίνεται αυστηρότερη εφόσον οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Με τον τρόπο αυτό, θα εμφανίζεται “και η πίτα σωστή και ο σκύλος χορτάτος”, αφού θα δημιουργείται η εικόνα της επιτυχούς ολοκλήρωσης του μνημονίου, ενώ ταυτόχρονα η ευρωζώνη θα μπορεί να επιβάλλει αυστηρότερο έλεγχο ή να παράσχει στήριξη για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση της χώρας.

Στην πράξη, το παιχνίδι δεν θα κριθεί τόσο από το εάν η Ελλάδα έχει στη διάθεσή της προληπτική γραμμή στήριξης ή όχι, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλιστεί η χρηματοδότηση των υποχρεώσεων και η προσαρμογή των πληρωμών για το χρέος ανάλογα με τις συνθήκες και με βάση ένα ανώτατο όριο πληρωμών σε σχέση με το ΑΕΠ.

Επομένως, η συζήτηση για το δίλημμα “καθαρή έξοδος” ή προληπτική γραμμή μάλλον έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα, αφού ακόμα και η Γερμανία αλλά και ο ESM φαίνεται ότι έχουν υιοθετήσει τη λογική της λεγόμενης “καθαρής εξόδου” για πολιτικούς κυρίως λόγους.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, ίσως όλοι οι λογαριασμοί να γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο, αφού την ώρα που στις Βρυξέλλες και την Αθήνα γίνονται σχεδιασμοί επί χάρτου για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και την επιστροφή της χώρας στις αγορές, τα μηνύματα για το διεθνές περιβάλλον γίνονται όλο και πιο δυσοίωνα.

Γιαυτό και η λεγόμενη καθαρή έξοδος έχει και τα ρίσκα της, όπως άλλωστε παραδέχονται και κυβερνητικοί παράγοντες, οι οποίοι λένε ξεκάθαρα ότι η συγκεκριμένη επιλογή έχει ορισμένα ρίσκα τα οποία η κυβέρνηση συνειδητά αναλαμβάνει.

Διαρκώς αυξάνονται οι φόβοι για αναταράξεις που θα φέρει το τέλος της εποχής των χαμηλών επιτοκίων, αλλά και η διαφαινόμενη εμπορική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης και ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι το καλύτερο για την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές.

Έτσι κι αλλιώς, φαίνεται ότι οι λύσεις που εξετάζονται για το χρέος θα είναι σταδιακές και υπό προϋποθέσεις, επομένως το πιθανότερο είναι ότι δεν θα αρθούν εφάπαξ οι όποιες αμφιβολίες για τη βιωσιμότητά του. Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης θα είναι μια μακρά διαδικασία και εάν η αστάθεια επανέλθει διεθνώς τότε η χρηματοδότηση της Ελλάδας από τις αγορές δεν θα είναι καθόλου απλή υπόθεση.

Open post

Ποδόσφαιρο και αλληλεγγύη: Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων – Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου

Ποδόσφαιρο και αλληλεγγύη: Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων – Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου

του Νάσου Μπράτσου

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, σε έναν άλλο αγώνα, αυτόν μεταξύ Ατρομήτου Περιστερίου και Ολυμπιακού, Αιγύπτιος παίκτης των γηπεδούχων, δέχονταν οχετό ρατσιστικών ύβρεων, από μερίδα φίλων του φιλοξενούμενου.

 

Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων

Έμπρακτη απάντηση σε κάθε αντιπροσφυγική και ξενόφοβη αντίληψη και πρακτική έδωσαν από κοινού η Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων και ο Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου, ομάδα με έδρα τη συνοικία του Αγίου Παύλου κοντά στο σταθμό Λαρίσης.

Ο Λαρισαϊκός που ιδρύθηκε το 1927, είχε το ρεπό στο στο πρωτάθλημα της Γ’ ΕΠΣΑ και το αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο. Έπαιξε φιλικό με τους πρόσφυγες στα Καμίνια, στο γήπεδο του Ατρόμητου Πειραιά.

Βρεθήκαμε εκεί και διαπιστώσαμε ότι άνετα η προσφυγική ομάδα θα μπορούσε να έχει συμμετοχή στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.

Δείγμα της λογικής που προσέγγισε ο Λαρισαϊκός το παιχνίδι είναι η ανακοίνωσή του:

Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων-Λαρισαϊκός (φιλικό)
Ανακοίνωση του ΑΠΟ ΛΑΡΙΣΑΙΚΟΣ ΑΓ. ΠΑΥΛΟΥ

Φιλικό με την «Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων».

 

Έναν πολύ σημαντικό φιλικό αγώνα θα δώσει την επόμενη Κυριακή ο Λαρισαϊκός. Θα αντιμετωπίσει την «Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων», μια ποδοσφαιρική ομάδα με μεγάλο κοινωνικό έργο, σαν φορέας αλληλεγγύης και ενσωμάτωσης για τους πρόσφυγες που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας.

Ο Α.Π.Ο. Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου υπήρξε πάντα ένας σύλλογος με έντονη κοινωνική παρουσία. Ιδρύθηκε από τους εργαζόμενους του Λαρισαϊκού Σιδηροδρόμου και είναι εδώ και περισσότερα από 90 χρόνια το πιο ζωντανό κοινωνικό κύτταρο της περιοχής του κέντρου της Αθήνας, του Αγίου Παύλου, του Σταθμού Λαρίσης και της Πλατείας Βάθης.

Πολλοί μετανάστες και πρόσφυγες έχουν βρει αθλητική διέξοδο, αγωνιζόμενοι στον Λαρισαϊκό και έχουν ενταχθεί έτσι στον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς μας. Γι αυτό και αντιλαμβανόμαστε την μεγάλη κοινωνική σπουδαιότητα που έχει η δραστηριότητα της «Αθλητικής Ελπίδας Προσφύγων» και με πολύ μεγάλη χαρά ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμά της.

Ο αγώνας θα διεξαχθεί στο γήπεδο των Καμινίων (Αμοργού και Κομοτηνής), στον Πειραιά, την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου στις 18:00 μ.μ..

Το σκορ, όχι ότι έχει σημασία, ήταν 5-1 υπέρ των προσφύγων με 1-0, 1-1, 4-1 ημίχρονο και τελικό 5-1. Στα ευτράπελα, την ωρα του αγωνα κάποιοι, προφανως από την επαρχία, σταμάτησαν με ένα αυτοκίνητο και ζητούσαν από τον γράφοντα και τον προπονητή των προσφύγων, το γήπεδο του Ατρόμητου (Περιστερίου) που έπαιζε με τον Ολυμπιακό. Κάποιοι φαίνεται τους έστειλαν αλλού γι αλλού.

παρά τις οδηγίες το φάουλ «έγραψε» στο «Γ»

 

 

Open post

Το μυστικό των ελληνικών ομολόγων (άρθρο)

Το μυστικό των ελληνικών ομολόγων (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η έκδοση επταετούς ελληνικού ομολόγου στέφθηκε με επιτυχία, καθώς η χώρα δανείστηκε τρία δισ. ευρώ με επιτόκιο 3,5%, ενώ τα ποσά που προσέφεραν οι επενδυτές ήταν διπλάσια από τα ζητούμενα, παρ’ όλη την αναταραχή στα διεθνή χρηματιστήρια.

Μοιάζει αντιφατικό, αλλά το γεγονός είναι ότι η Ελλάδα έχει ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο, δεν την εμποδίζει να πουλάει νέα ομόλογα τα οποία ευχαρίστρως αγοράζουν οι διεθνείς επενδυτές.

Η αντίφαση ξεπερνιέται εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι το χρέος της Ελλάδας και κατά συνέπεια τα νέα ομόλογα που εκδίδει είναι στην ουσία εγγυημένα από την ευρωζώνη.

Οι αποφάσεις του eurogroup για το ελληνικό χρέος και όσα αναμένεται να συμφωνηθούν τους επόμενους μήνες, στην ουσία αποτελούν μια εγγύηση ότι τα χρήματα θα πληρωθούν, εφόσον βέβαια η Ελλάδα τηρεί από τη δική της πλευρά όσα θα συμφωνηθούν.

Το σημαντικό με την έκδοση του συγκεκριμένου ομολόγου δεν είναι τόσο η πραγματική οικονομική διάσταση, αλλά ο συμβολισμός και το μήνυμα που μεταδίδεται στις διεθνείς αγορές, ότι η Ελλάδα επιστρέφει στην ομαλότητα.

Είναι ενδεικτικό, μάλιστα, ότι στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται πλέον και οι δανειστές, με χαρακτηριστικές τις δηλώσεις του επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος βρίσκεται σε επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα και μόνο καλά λόγια είχε για τη χώρα μας.

Ο επίτροπος με τις δηλώσεις του στήριξε τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για τη λεγόμενη «καθαρή έξοδο», αν και φρόντισε να επισημάνει ότι σε κάθε περίπτωση θα «υπάρχουν δεσμεύσεις» και την επόμενη ημέρα.

Είναι σαφής η πρόθεση της ευρωζώνης να παρουσιάσει θετική εικόνα για την Ελλάδα και να υποστηρίξει την επάνοδό της στις διεθνείς αγορές.

Φαίνεται, μάλιστα, ότι ήδη επιταχύνονται και οι διεργασίες για τα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Μετά το σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία, με υπουργό Οικονομικών τον Όλαφ Σολτς -ο οποίος έχει τοποθετηθεί υπέρ της αλληλεγγύης προς την Ελλάδα- οι συσχετισμοί δείχνουν υποστηρικτικοί  για τις ελληνικές θέσεις,  για πρώτη φορά ύστερα από αρκετά χρόνια.

Στο πλαίσιο αυτό, πάντως και εφόσον δεν υπάρξουν ριζικές ανατροπές στα διεθνή αλλά και εγχώρια δεδομένα, φαίνεται ότι η Ελλάδα θα αρχίσει να χρηματοδοτείται και πάλι εκδίδοντας νέα ομόλογα και να ανακυκλώνει το χρέος, αποπληρώνοντας τα δάνεια προς το ΔΝΤ και την ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα, τα επόμενα χρόνια δεν πρόκειται να δούμε μια θεαματική απελευθέρωση της χώρας από την εποπτεία, αλλά μια σταδιακή παραχώρηση βαθμών ελευθερίας στην ελληνική πλευρά για να διαμορφώσει κάποιες πολιτικές, μέσα σε ένα αυστηρό πλαίσιο με περιορισμούς στον προϋπολογισμό και δεσμεύσεις για μέτρα που θα πρέπει να εφαρμοστούν υποχρεωτικά, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις. Σταδιακά επίσης θα εφαρμόζονται και τα μέτρα για το χρέος.

Μένει να φανεί εάν με αυτά τα δεδομένα η χώρα μας θα μπορέσει να διαμορφώσει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο ουσιαστικής ανάκαμψης ή, αντιθέτως, εάν θα εισέλθει σε μια πορεία όπου θα «σέρνεται» δέσμια των χρόνιων προβλημάτων και αντιπαραγωγικών στρεβλώσεων που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες.

 

Open post

Το τίμημα της αξιολόγησης και οι προοπτικές

Το τίμημα της αξιολόγησης και οι προοπτικές

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης αποτελεί ένα οικονομικό αλλά και πολιτικό ορόσημο για την πορεία της χώρας μέσα στα μνημόνια.
Από τη μια πλευρά έγινε με σημαντικό τίμημα, αφού οι δανειστές είχαν θέσει όρους όπως το ξεκίνημα των πλειστηριασμών και η πώληση μονάδων της ΔΕΗ, τα οποία ασφαλώς έχουν κοινωνικό και πολιτικό κόστος.
Από την άλλη πλευρά, όμως, το έγκαιρο κλείσιμο της αξιολόγησης θεωρείται ένα σημαντικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης προκειμένου να θέσει στο τραπέζι το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους -για την οποία έχει δεσμευτεί η ευρωζώνη- και να ξεκινήσει την τελική φάση ολοκλήρωσης του τρίτου μνημονίου.
Η εμπειρία έχει δείξει ότι όποτε επιχειρήθηκε να αποκρουστούν οι απαιτήσεις των δανειστών στο πλαίσιο των αξιολογήσεων, το μόνο αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει χρονική παράταση με οικονομική και πολιτική φθορά, χωρίς να επιτευχθούν ουσιαστικά κέρδη για την ελληνική πλευρά.
Γιαυτό και η τρίτη αξιολόγηση κλείνει απρόσκοπτα, χωρίς να τεθούν βέτο ή να δημιουργηθούν καθυστερήσεις από την ελληνική πλευρά.
Ο σχεδιασμός βασίζεται στη λογική ότι μόνο η αποδέσμευση από το τρίτο μνημόνιο μπορεί να δημιουργήσει ένα βαθμό ελευθερίας στην οικονομική πολιτική και κάποια περιθώρια πολιτικών χειρισμών. Ασφαλώς, θα υπάρχει και πάλι εποπτεία, αλλά η εκάστοτε κυβέρνηση θα έχει μια ευχέρεια επιλογών σε σχέση με τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για να υλοποιήσει τους στόχους.
Οι δεσμεύσεις της χώρας θα αφορούν αφενός την τήρηση των δημοσιονομικών στόχων που έχουν τεθεί, αλλά και την υλοποίηση των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων.
Οι τελευταίες, όπως προκύπτει από τις πρώτες συζητήσεις που έχουν γίνει για το ζήτημα, θα αφορούν κυρίως στην πορεία των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και στην υλοποίηση μεγάλων παρεμβάσεων, από την υλοποίηση του Κτηματολογίου, μέχρι την ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης.
Στο προσκήνιο θα έρθουν κυρίως θέματα που σχετίζονται με την αποτελεσματικότητα της αγοράς και τη διεκπεραίωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών που σχετίζονται με τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα.
Στο πλαίσιο αυτό το σημείο κλειδί είναι το ζήτημα του χρέους, αφού η οριστικοποίηση των νέων μέτρων ελάφρυνσης είναι προϋπόθεση για να ανοίξει ο δρόμος για την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, η οποία θα επιτρέψει την αποδέσμευση από τα δανεικά του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).
Οι αβεβαιότητες είναι αρκετές, καθώς υπάρχουν αρκετές διαφωνίες μεταξύ των δανειστών τόσο για τα μέτρα σε σχέση με το χρέος όσο και για το μηχανισμό εποπτείας της ελληνικής οικονομίας.
Επιπλέον, όσο παρατείνεται η εκκρεμότητα σχηματισμού κυβέρνησης στη Γερμανία τόσο θα καθυστερήσει η λήψη αποφάσεων για την Ελλάδα.
Το δεδομένο, όμως, είναι ότι όλες οι πλευρές θέλουν πλέον να ολοκληρωθεί το τρίτο μνημόνιο και να επιστρέψει η Ελλάδα στις αγορές, αν μη τι άλλο διότι στην πράξη θα ήταν πολιτικά αδύνατον να ψηφιστεί ένα νέο πακέτο χρηματοδότησης της χώρας μας από τις χώρες της ευρωζώνης.
Μένει να φανεί κατά πόσον οι ελπίδες της κυβέρνησης για ανάκτηση κάποιου βαθμού ελευθερίας στην άσκηση οικονομικής πολιτικής θα επιβεβαιωθούν ή θα διαψευστούν.
Κατά πόσον δηλαδή το νέο καθεστώς θα έχει ουσιαστική διαφορά από το σημερινό ή θα πρόκειται για ένα νέο μνημόνιο, το οποίο θα έχει άλλο όνομα.
Αυτό είναι και το αντικείμενο της νέας διαπραγμάτευσης που θα διεξαχθεί τους επόμενους μήνες.

Open post

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τις αγορές (άρθρο)

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τις αγορές (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Υπό κανονικές συνθήκες η ανταλλαγή (swap) κρατικών ομολόγων που μόλις ολοκληρώθηκε θα ήταν μια τεχνική διευθέτηση που θα απασχολούσε μόνο τους ειδικούς.

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, το γεγονός έχει ευρύτερη σημασία, καθώς σφραγίζει μια διαδικασία η οποία θα καταλήξει στην επαναφορά της δυνατότητας της Ελλάδας να δανείζεται από τις αγορές εκδίδοντας νέα ομόλογα.

Η ανταλλαγή στέφθηκε με επιτυχία, καθώς υπήρξε μεγάλη συμμετοχή των επενδυτών, πράγμα που ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι αναμένουν ομαλοποίηση της κατάστασης στην ελληνική οικονομία.

Η επιχείρηση αφορούσε πρόταση προαιρετικής ανταλλαγής 20 διαφορετικών ομολόγων που είχαν εκδοθεί με την αναδιάρθρωση χρέους το 2012 (PSI) ονομαστικής αξίας 29,7 δισ. ευρώ, με πέντε νέες σειρές 5ετούς, 10ετούς, 15ετούς, 20ετούς και 25ετούς διάρκειας.

Η ανταλλαγή έγινε στην ίδια ονομαστική τιμή, οπότε δεν μπήκε φρέσκο χρήμα στα κρατικά ταμεία, αλλά βελτιώθηκε η εμπορευσιμότητα του ελληνικού χρέους, πράγμα που σημαίνει ότι τα ομόλογα πλέον έχουν τις προδιαγραφές για να αγοράζονται και από μακροχρόνιους θεσμικούς επενδυτές.

Στην ουσία, έγινε ένα “πακετάρισμα” κάθε 4 παλιών “μικρών” εκδόσεων σε μια καινούρια, με μεγαλύτερο όγκο, ενώ είναι ομαλότερη και η κατανομή των αποδόσεων των διαφορετικών εκδόσεων ανάλογα με το χρόνο λήξης, η λεγόμενη καμπύλη επιτοκίων.

Το γεγονός αυτό εξαλείφει ορισμένες τεχνικές δυσκολίες που υπήρχαν για τις αγοραπωλησίες υφιστάμενων ομολόγων αλλά και για την έκδοση νέων.

Τα υφιστάμενα αυτά ομόλογα που εκδόθηκαν με το PSI, αντιπροσωπεύουν σχεδόν το σύνολο του ελληνικού χρέους που βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών επενδυτών. Όλο το υπόλοιπο βρίσκεται στα χέρια του λεγόμενου θεσμικού τομέα, ήτοι του ΔΝΤ, των ευρωπαϊκών κρατών, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) καθώς και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία διακρατεί ορισμένα ομόλογα που δεν κουρεύτηκαν το 2012.

Στην ουσία, η  “τακτοποίηση” του χρέους που βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια η οποία έγινε με το swap αποτελεί ένα σήμα προς τους διεθνείς επενδυτές ομολόγων, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση επιστροφής στην κανονικότητα και ότι προετοιμάζει νέες εκδόσεις.

Το γεγονός ότι το σήμα αυτό έγινε δεκτό με επιτυχία από τους επενδυτές δείχνει ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τα επόμενα βήματα με νέες εκδόσεις ομολόγων.

Το οικονομικό επιτελείο, μάλιστα, σχεδιάζει πλέον νέα έκδοση ομολόγου, πενταετούς διάρκειας ύψους μεταξύ 3 και 5 δισ. ευρώ, αμέσως μετά το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.

Ο στόχος είναι να γίνουν τέσσερις εκδόσεις ομολόγων μέχρι το καλοκαίρι του 2018, που λήγει το τρίτο πρόγραμμα, έτσι ώστε να έχει δημιουργηθεί μέχρι τότε το απαραίτητο “μαξιλάρι” κεφαλαίων, ύψους περίπου 15 δισ. ευρώ, το οποίο είναι απαραίτητο να υπάρχει για να μπορεί η χώρα να απεξαρτηθεί από τη χρηματοδότηση του ESM   και να δανείζεται από την αγορά με εκδόσεις ομολόγων.

Το στόχο αυτό συμμερίζονται και οι δανειστές, οι οποίοι δεν θέλουν να χρειαστεί νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, αφενός γιατί θέλουν να δείξουν ότι η διαχείριση της κρίσης έγινε με επιτυχία και για τη δική μας χώρα, αλλά και επειδή θα ήταν πολιτικά αδύνατον να εγκριθεί ένα νέο πακέτο στήριξης από όλες τις χώρες.

Το ζήτημα είναι ότι για να επιστρέψει η Ελλάδα σε μια κατάσταση όπου θα μπορεί να δανείζεται από τις αγορές και να ανακυκλώνει με βιώσιμο τρόπο το χρέος, θα πρέπει να έχει προηγηθεί ουσιαστική ελάφρυνση του τελευταίου, με δραστική αναδιάρθρωση, όπως έχει επανειλημμένα υπογραμμίσει το ΔΝΤ, αλλά και διακεκριμένοι οικονομολόγοι σε όλο τον κόσμο.

Και τούτο διότι χωρίς δραστική ελάφρυνση του χρέους, μπορεί η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές για κάποια χρόνια, αλλά σε βάθος χρόνου, το πρόβλημα θα εμφανιστεί.

Μπορεί, λοιπόν, σε τεχνικό επίπεδο να γίνονται σημαντικά βήματα, αλλά οι ουσιαστικές αποφάσεις μένει να ληφθούν τους επόμενους μήνες.

Open post

Ιδού γιατί η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια (άρθρο)

Ιδού γιατί η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το θέατρο του παραλόγου που παίζεται επί δεκαετίες στην Ελλάδα με τη φορολογία, όπου οι μισθωτοί και συνταξιούχοι σηκώνουν τα μεγαλύτερα βάρη ενώ ορισμένοι επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν εισοδήματα που ταιριάζουν σε πένητες, είναι σε γενικές γραμμές γνωστό από παλιά σε όσους ασχολούνται με τα οικονομικά.
Δεν παύουν, όμως, να εντυπωσιάζουν τα συγκεκριμένα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σε δύο κυριακάτικες εφημερίδες.
Το πρώτο ρεπορτάζ, του δημοσιογράφου Φοίβου Κλαυδιανού που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» (περισσότερα εδώ) αποκαλύπτει στοιχεία που προκύπτουν από τον αυτόματο συσχετισμό των στοιχείων για τις καταθέσεις πολιτών που αντιστοιχούν σε 1.270.000 ΑΦΜ και περιλαμβάνονται σε 65 cd με ψηφιοποιημένες πληροφορίες που έστειλαν οι τράπεζες για την περίοδο 2002-2014.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, από τη σύγκριση των καταθέσεων με τις αντίστοιχες φορολογικές δηλώσεις προκύπτει μια διαφορά σε εισοδήματα που δεν δηλώθηκαν της τάξης των 550 δισ. ευρώ συνολικά στο χρονικό διάστημα που εξετάζεται -ένα ποσό περίπου τριπλάσιο από το ετήσιο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας σήμερα.
Το δεύτερο ρεπορτάζ, του δημοσιογράφου Θάνου Παναγόπουλου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αυγή της Κυριακής» (περισσότερα εδώ) και περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για την κατανομή των φορολογικών βαρών, τα οποία δείχνουν, ανάμεσα σε άλλα, ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δηλώνουν το 79% των συνολικών εισοδημάτων και πληρώνουν σχεδόν το 60% των φόρων.
Προκύπτει δηλαδή σαφώς μια από τις βασικές αιτίες της ελληνικής τραγωδίας: Πλούσιοι πολίτες -τουλάχιστον κάποιες κατηγορίες πολιτών-, σε ένα φτωχό κράτος, το οποίο συντηρείται υπερφορολογώντας μισθωτούς και συνταξιούχους, οι οποίοι αντικειμενικά δεν μπορούν να ξεφύγουν από την εφορία, διότι ο φόρος παρακρατείται πριν αποδοθεί ο μισθός ή η σύνταξη.
Οι λίγοι που πληρώνουν, πληρώνουν πολλά, αλλά τα κρατικά έσοδα είναι λίγα και δεν επαρκούν για να λειτουργήσει σωστά το Κράτος.
Αυτή ήταν μια βασική αιτία που το Κράτος οδηγήθηκε στον υπερδανεισμό με αποτέλεσμα να συσσωρευτεί το υψηλό δημόσιο χρέος το οποίο ήταν ένας από τους κύριους λόγους που η χώρα οδηγήθηκε στα μνημόνια.
Ασφαλώς, η φοροδιαφυγή δεν ήταν η μόνη αιτία, ενώ μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση για τις δυνάμεις που τέθηκαν σε κίνηση το 2010 για να ενταχθεί η Ελλάδα στα μνημόνια, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση και σε κάθε περίπτωση δεν αλλάζει την πραγματικότητα.
Η ουσία είναι ότι η πρώτη και μεγαλύτερη παθογένεια της ελληνικής οικονομίας είναι η φοροδιαφυγή, η οποία εκτός από βασική αιτία της πτώχευσης ήταν και ρίζα πολλών άλλων προβλημάτων, όπως, κυρίως, η διαφθορά που μαστίζει τμήματα του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα.
Τα δε στοιχεία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, προήλθαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο από τη στιγμή που τον περασμένο Μάρτιο ολοκληρώθηκε ένα λογισμικό επεξεργασίας με το οποίο, μέσα σε λίγες ώρες, έγιναν οι συγκρίσεις των στοιχείων που είχαν δώσει οι τράπεζες με εκείνα των φορολογικών δηλώσεων.
Αναφέρονται μάλιστα και εκτιμήσεις κυβερνητικών στελεχών ότι εάν αυτά τα χρήματα είχαν φορολογηθεί κανονικά «στην ώρα τους» το Δημόσιο θα είχε έσοδα γύρω στα 180 δισ. ευρώ, ενώ εάν δεν υπήρχαν οι πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, που απαγορεύουν τον αναδρομικό έλεγχο για υποθέσεις παλαιότερες των πέντε ετών, και μπορούσαν να γίνουν έλεγχοι και για πιο πριν, τα έσοδα θα κυμαίνονταν από 10 έως 50 δισ. ευρώ.
Είναι προφανές ότι η τεχνογνωσία για να γίνει αυτή η σύγκριση υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν πρόκειται για πυρηνική φυσική, αλλά για ένα λογισμικό που διασταυρώνει στοιχεία.
Τα ερωτήματα λοιπόν είναι γιατί τόσα χρόνια δεν είχαν ζητηθεί τα στοιχεία από τις τράπεζες και γιατί δεν είχαν γίνει οι διασταυρώσεις.
Πρόκειται ασφαλώς για ρητορικά ερωτήματα, αφού είναι σαφές ότι η φοροδιαφυγή ήταν και είναι μια «μηχανή» που αποδίδει τεράστια εισοδήματα σε μια μερίδα πολιτών, οι οποίοι κατά τεκμήριο ανήκουν σε ισχυρά κοινωνικά στρώματα, αλλά και σε ένα ευρύ δίκτυο επαγγελματιών και φορέων οι οποίοι κερδίζουν μερίδιο της πίτας.
Είναι εξίσου σαφές ότι η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής δεν είναι τεχνικό ζήτημα, αλλά βαθιά πολιτικό.
Μέθοδοι για την καταπολέμησή της και τον εντοπισμό των φοροφυγάδων υπάρχουν πολλές, το θέμα είναι εάν υπάρχει η πολιτική βούληση και κατά πόσον αυτή, όταν υπάρχει, επαρκεί για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που ορθώνουν οι δυνάμεις που δεν θέλουν να αλλάξει η κατάσταση.

Open post

Κοινωνικό μέρισμα και πολιτική υπεραξία (άρθρο)

Κοινωνικό μέρισμα και πολιτική υπεραξία (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η στρατηγική της κυβέρνησης είναι φανερό ότι βασίζεται σε δύο άξονες. Από τη μια επιχειρεί να ολοκληρώσει το πρόγραμμα στην ώρα του, εξασφαλίζοντας την πρόσβαση της χώρας στο δανεισμό από τις αγορές και τον μέγιστο βαθμό ελευθερίας από τους δανειστές -ή, εάν το δούμε ανάποδα, τον μικρότερο βαθμό εποπτείας.

Από την άλλη επιδιώκει να χαράξει μια διαχωριστική γραμμή από τους πολιτικούς της αντιπάλους σε σχέση με τις κοινωνικές προτεραιότητες και ευαισθησίες, διασφαλίζοντας κάποιες -ελάχιστες- παροχές στο πιο αδύνατα στρώματα της κοινωνίας.

Το πρόσθετο όφελος για την κυβέρνηση είναι ότι η «ένεση» του κοινωνικού μερίσματος θα τονώσει την οικονομική ανάπτυξη και θα βελτιώσει τους σχετικούς δείκτες, που ήδη κινούνται ανοδικά.

Σε ότι αφορά στο πρώτο, την ολοκλήρωση του προγράμματος, δεν υπάρχει ισχυρός πολιτικός αντίλογος.

Εκτός από τις μικρότερες πολιτικές δυνάμεις που επιμένουν στην αντιμνημονιακή ρητορική, η πλειονότης του πολιτικού φάσματος υιοθετεί τη λογική της εξόδου από το μνημόνιο, της εφαρμογής των μέτρων και της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης.

Στο πεδίο αυτό οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης κατά βάση εστιάζονται σε διαχειριστικές αστοχίες από την πλευρά της κυβέρνησης, σε επιχειρήματα του τύπου, «εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα γιατί ξέρουμε τη συνταγή και την πιστεύουμε» καθώς και σε κριτική ότι τα κυβερνώντα κόμματα άργησαν να αντιληφθούν την πραγματικότητα και σπατάλησαν χρόνο και χρήμα με μια άστοχη διαπραγμάτευση.

Σε κάποιο βαθμό, όμως, κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν τον ίδιο στόχο: Να βγει η χώρα από το μνημόνιο και να επιτύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης μέσα από την ανασυγκρότηση της οικονομίας.

Σε ότι αφορά στις παροχές, το λεγόμενο κοινωνικό μέρισμα, η κριτική της αντιπολίτευσης εστιάζεται στο ότι αυτό αποδίδεται από το υπερ-πλεόνασμα του προϋπολογισμού που προήλθε από την μεγάλη πίεση στην οικονομία με υψηλούς φόρους και εισφορές.

Το επιχείρημα είναι ότι δεν χρειαζόταν όλη αυτή η αφαίμαξη από την οικονομία για να προκύψουν περισσότερα έσοδα από όσα ήταν αναγκαία, έτσι ώστε να διανεμηθούν. Πολύ περισσότερο που η φορολογική πίεση εξ ορισμού λειτουργεί ανασχετικά και στην πολυπόθητη ανάπτυξη.

Από οικονομική σκοπιά, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να απορριφθεί a priori. Είναι γεγονός ότι η υψηλή φορολόγηση έχει μακροοικονομικές παρενέργειες. Το ζούμε δέκα χρόνια τώρα.

Ο παράγοντας, όμως, τον οποίο αφήνει απ΄έξω η κριτική αυτή, είναι ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι επεβλήθησαν από την τρόικα, ιδιαίτερα από το ΔΝΤ το οποίο μέχρι πρότινος αμφισβητούσε κατηγορηματικά τη δυνατότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα και απαιτούσε πρόσθετα μέτρα.

Μόλις προ ημερών άλλαξε «σκοπό» το ΔΝΤ και εκφράζει πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, αφού βέβαια είδε τις προβλέψεις του να διαψεύδονται για νιοστή φορά.

Η μόνη επιλογή που είχε η κυβέρνηση όταν οι δανειστές απαιτούσαν τα μέτρα τα οποία οδήγησαν στο σημερινό υπερ-πλεόνασμα ήταν να στυλώσει τα πόδια, προκαλώντας νέα κρίση στις σχέσεις με τους δανειστές, κάτι το οποίο απέφυγε.

Δεν είναι καθόλου προφανές ότι υπήρχε τότε άλλη επιλογή εκτός από τη σύγκρουση με τους δανειστές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι υπό το φως των νέων δεδομένων πρέπει να επιδιωχθεί και πάλι υπερ-πλεόνασμα.

Αντιθέτως, η εμπειρία μέχρι τώρα, αλλά και η διαφαινόμενη μεταστροφή των δανειστών προς μια αντικειμενικότερη και επιεικέστερη στάση πρέπει να γίνει αφορμή για να επαναπροσδιοριστούν στόχοι και εργαλεία και να σταθμιστούν κόστη και ωφέλειες, έτσι ώστε να ελαφρυνθεί όσο γίνεται το φορολογικό βάρος το οποίο έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Η φορολογική κόπωση είναι προφανής από τα στοιχεία των εσόδων και την επισημαίνει και το Δημοσιονομικό Συμβούλιο.

Open post

Πολιτική δοκιμασία για τον Πάπα Φραγκίσκο στην Αμερική

Πολιτική δοκιμασία για τον Πάπα Φραγκίσκο στην Αμερική

Στο επίκεντρο της αμερικανικής πολιτικής θα βρεθεί την επόμενη εβδομάδα ο Πάπας Φραγκίσκος, καθώς μια εκλογή στο αμερικανικό συνέδριο καθολικών επισκόπων αναμένεται να προσδιορίσει τον φιλελεύθερο ή συντηρητικό χαρακτήρα της αμερικανικής εκκλησίας, με ξεκάθαρες συνέπειες για την κομματική της ευθυγράμμιση με το δημοκρατικό ή συντηρητικό κόμμα, αντίστοιχα.

Ο Πάπας Φραγκίσκος μπορεί να έχει κερδίσει την εκτίμηση και τον θαυμασμό πολλών πιστών και μη, όμως ο διάδοχος του Πάπα Βενέδικτου και του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ έχει απομακρυνθεί σαφώς από τις πολιτικές των προκατόχων του, με αποτέλεσμα να έχει έρθει σε αντίθεση με τις πιο συντηρητικές θέσεις της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και τους εκφραστές τους. Περισσότερο φιλελεύθερος από τους προηγούμενους ποντίφικες, ο Φραγκίσκος κατηγορείται ότι απομακρύνεται από το δόγμα της εκκλησίας, επιτρέποντας, για παράδειγμα, σε διαζευγμένους καθολικούς να μεταλαμβάνουν. Οι θέσεις του για την ομοφυλοφιλία, είναι επίσης ενδεικτικές των πολιτικών και πρωτοβουλιών που φαίνεται να τον έχουν θέσει σε τροχιά σύγκρουσης με μεγάλη μερίδα του καθολικού κλήρου. Μιλώντας στην Wall Street Journal, ένας επίσκοπος παρατήρησε ότι το συνέδριο των επισκόπων είναι κατακερματισμένο: Το ένα τρίτο υποστηρίζει τον Πάπα Φραγκίσκο, το ένα τρίτο τον Πάπα Βενέδικτο (πρώην υπεύθυνο Δόγματος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας), και ένα τρίτο, το οποίο παραμένει ουδέτερο.

Οι ισορροπίες αυτές θα δοκιμαστούν την επόμενη εβδομάδα με την εκλογή προέδρου της επιτροπής για «Δραστηριότητες Υπέρ της Ζωής», μιας επιτροπής που ασχολείται ως επί το πλείστον με ζητήματα που αφορούν στις αμβλώσεις και την δεδομένη αντίθεση της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας σε αυτές. Δύο είναι οι υποψήφιοι που θα αναμετρηθούν για τη θέση –ο καρδινάλιος Κιούπιτς από το Σικάγο, και ο αρχιεπίσκοπος Νόμαν από το Κάνσας. Και οι δύο αντιτίθενται στις αμβλώσεις, αλλά διαφέρουν ως προς την ερμηνεία του εύρους των δραστηριοτήτων της επιτροπής, το οποίο και καθορίζει την ταύτιση ή διαφωνία τους με τις πολιτικές του Πάπα Φραγκίσκου. Ο αρχιεπίσκοπος Κιούπιτς, ο οποίος βρίσκεται περισσότερο στη γραμμή των προκατόχων του Πάπα Φραγκίσκου, υποστηρίζει πως το βασικό μέλημα της επιτροπής θα πρέπει να είναι οι αμβλώσεις και η ευθανασία. Αντιθέτως, ακολουθώντας την πολιτική του ποντίφικα, ο καρδινάλιος Κιούπιτς υποστηρίζει πως η φροντίδα των φτωχών, των μεταναστών, η μέριμνα για την φτώχεια παγκοσμίως, και η προστασία του περιβάλλοντος θα πρέπει να βρεθούν ως αρμοδιότητες της επιτροπής δίπλα στο δικαίωμα στη ζωή.

Η αμερικανική ρωμαιοκαθολική εκκλησία βρίσκεται στο επίκεντρο της αντίθεσης στις πολιτικές του Πάπα Φραγκίσκου, και το μέγεθος και η ισχύς της, οικονομική και πολιτική, την καθιστούν σημαντική ένδειξη της δύναμης του ποντίφικα για την προώθηση των αλλαγών που επιθυμεί. Η εκλογή προέδρου της επιτροπής θα είναι χαρακτηριστική των ισορροπιών στην αμερικανική εκκλησία, ειδικά σε μια συγκυρία όπου η εκκλησία, σύμφωνα με ειδικούς, θα θέλει να αποφύγει την ταύτιση με το ρεπουμπλικανικό κόμμα, με το οποίο παραδοσιακά συμφωνούν οι συντηρητικότερες θέσεις της.

Open post

Γραφείο Προϋπολογισμού: Όταν ένα λάθος διορθώνεται με ένα χειρότερο (άρθρο)

Γραφείο Προϋπολογισμού: Όταν ένα λάθος διορθώνεται με ένα χειρότερο (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το λάθος που έκανε το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής στους υπολογισμούς του για τους τόκους του δημοσίου χρέους πρέπει να προβληματίσει διότι, δυστυχώς, αναδεικνύει πολλές από τις παθογένειες που ταλαιπωρούν τη χώρα μας.

Δεν φτάνει που οι συντάκτες της σχετικής έκθεσης έκαναν ένα λάθος… γύρω στα 24 δισ. ευρώ, αλλά εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία επιχειρούν να το υποβαθμίσουν αποδίδοντάς το στα ανεπίκαιρα στοιχεία που χρησιμοποίησαν και σπεύδουν να υποδείξουν ότι η ουσία είναι το… μήνυμά τους προς τις πολιτικές δυνάμεις να υιοθετήσουν συναινετική στάση.

Στην τριμηνιαία έκθεσή του, το γραφείο περιέλαβε την εκτίμηση ότι χωρίς σοβαρή ελάφρυνση του χρέους «η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει», καθώς την εξαετία 2021-2026 οι πληρωμές μόνο των τόκων φτάνουν τα 84,3 δισ. ευρώ.

Το ποσό των τόκων είναι λάθος, αφού το γραφείο έλαβε υπ’ όψιν του στοιχεία του 2014, ενώ στο μεταξύ έχουν μεσολαβήσει τα λεγόμενα «βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους» με τα οποία ένα μέρος των τόκων που επρόκειτο να πληρωθούν τα επόμενα έτη έχουν μετατεθεί στο απώτερο μέλλον.

Το υπουργείο Οικονομικών επισήμανε το λάθος, υπογραμμίζοντας ότι «οι τόκοι για την περίοδο 2021-2026 θα είναι μειωμένοι από 24% έως και 36% σε σχέση με τα όσα αναφέρονται στην έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους, ανάλογα με τις παραδοχές που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό τους», ενώ ο πρόεδρος της Βουλής εξέφρασε την έκπληξή του για το γεγονός.

Ύστερα από την επισήμανση του λάθους, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, συντονιστής του οποίου είναι ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου Παναγιώτης Λιαργκόβας, με ανακοίνωσή του παραδέχθηκε το λάθος και το απέδωσε στο γεγονός ότι τα επικαιροποιημένα στοιχεία για το χρέος, μετά τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης δεν ήταν στη διάθεσή του.

Στην ανακοίνωση του Γραφείου Προϋπολογισμού αναφέρεται όμως ότι, παρά το λάθος, η ουσία της θέσης του παραμένει, ότι δηλαδή «εάν δεν προκύψουν μακροπρόθεσμες ελαφρύνσεις και ρυθμίσεις ικανές να απεγκλωβίσουν το ελληνικό κράτος από τις παγίδες που επιφέρει το υψηλό χρέος, μακροπρόθεσμα η βιωσιμότητα του χρέους τίθεται υπό σοβαρή διακινδύνευση ή ακόμη δεν είναι εφικτή».

Το αξιοσημείωτο είναι ότι το Γραφείο Προϋπολογισμού τονίζει ότι η ουσία της θέσης του είναι ότι «καθώς το ζήτημα του χρέους είναι εθνικό, απαιτείται να διαμορφωθεί ένα περιβάλλον συναίνεσης και σύμπραξης όλων των δυνάμεων, πολιτικών και τεχνοκρατικών, για την επίτευξη της καλύτερης δυνατής λύσης για τη χώρα μας. Αυτή είναι και η ουσία της θέσης του ΓΠΚΒ όπως αποτυπώθηκε στη σχετική τριμηνιαία έκθεση».

Με λίγα λόγια, το Γραφείο Προϋπολογισμού βάζει σε δεύτερη μοίρα το λάθος του και δίνει την έμφαση στην… πολιτική παραίνεσή του προς τα κόμματα να υιοθετήσουν συναινετική γραμμή, λες και η αποστολή του συγκεκριμένου θεσμού είναι να δίνει πολιτική γραμμή.

Υποτίθεται ότι το Γραφείο Προϋπολογισμού λειτουργεί ακριβώς για να παρέχει τεχνοκρατική υποστήριξη στους βουλευτές ώστε αυτοί να γνωρίζουν ακριβώς περί τίνος διαβουλεύονται όταν συζητούν στα έδρανα, αλλά φαίνεται ότι τελικά κάποιοι εκεί μέσα προτιμούν να κάνουν πολιτική.

Σε μια σοβαρή χώρα, το Γραφείο θα είχε σπεύσει να ανακαλέσει την έκθεση και να εκδώσει νέα, με τα σωστά στοιχεία, αντί να κάνει πολιτική επί του λάθους.

Αυτή, όμως, είναι μια από τις βασικές παθογένειες στη χώρα μας, καθώς ελάχιστοι παραδέχονται τα λάθη τους και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 9 10 11
Scroll to top