Open post

Ουγγαρία: εκλογές με ευρωπαϊκή σημασία

Ουγγαρία: εκλογές με ευρωπαϊκή σημασία

Του Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Βουλευτικές εκλογές διεξάγονται στην Ουγγαρία στις 8 Απριλίου, μια βδομάδα μετά το Πάσχα των Καθολικών/Διαμαρτυρομένων. Περίπου έξι εκατομμύρια ψηφοφόροι θα αποφασίσουν για την νέα Ουγγρική Βουλή, σε μια εκλογική αναμέτρηση που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εκτός από τους Ούγγρους, για τις Βρυξέλλες, αλλά για και αρκετές άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Εκπρόσωποι των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, κυβερνήσεις και πολιτικές δυνάμεις αρκετών άλλων χωρών μελών της Ένωσης θα παρακολουθούν όχι το αν θα κερδίσει ο Βίκτορ Ορμπάν για 4η φορά τις κοινοβουλευτικές εκλογές της χώρας (τρίτη συνεχόμενη από το 2010 και άλλη μία το 1998), αλλά με ποια διαφορά θα το πετύχει κι αν θα κατορθώσει αυτός και οι σύμμαχοί του να συγκεντρώσουν τα 2/3 των 199 εδρών του κοινοβουλίου. Σε μια τέτοια περίπτωση ο Ορμπάν θα μπορεί να προχωρήσει σε νέα αλλαγή του συντάγματος, ολοκληρώνοντας τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε το 2011 και οι οποίες επικρίθηκαν έντονα εντός και εκτός, ως υπερβαίνουσες τα όρια για τις θεσμικές ισορροπίες μιας δημοκρατικής ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν λίγες οι φορές που εκπρόσωποι των οργάνων της ΕΕ, αλλά και κυβερνήσεων των χωρών μελών έχουν ασκήσει κριτική για τους χειρισμούς της κυβέρνησης Ορμπάν ειδικά σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής,  ελευθερίας του τύπου, ανεξαρτησίας των δικαστηρίων, ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και βασικών ελευθεριών των ατόμων. Κι αν κάτι τέτοιο συνεχιστεί και μετά τις εκλογές τότε αυτό σημαίνει περισσότερη αντιπαράθεση  και της επόμενης κυβέρνησης της χώρας με τις Βρυξέλλες.

 

Οι σχέσεις με την ΕΕ και το ενδιαφέρον για άλλα μοντέλα…

Σημαντικό σημείο αντιπαράθεσης στις εκλογές είναι το μεταναστευτικό, αφού η Ουγγαρία βρίσκεται στην καρδιά της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης από το 2015.

Ο Βίκτορ Όρμπαν έχει δεχθεί έντονη κριτική από άλλους ευρωπαίους ηγέτες αλλά και από πολιτικούς εντός της Ουγγαρίας για την σκληρή μεταναστευτική πολιτική του και για  δηλώσεις, που μερικές φορές έχουν κριθεί έως και ρατσιστικές.  Ωστόσο, ο Ορμπάν δεν έχει πτοηθεί και αντιστρέφει τις κριτικές, δηλώνοντας πως ο «στρεβλός φιλελευθερισμός» στα πολιτικά και οικονομικά θέματα της ΕΕ και οι «θεωρίες» για τη σημασία της πολυπολιτισμικότητας και των ανοικτών συνόρων στα ζητήματα της μετανάστευσης θέτουν σε κίνδυνο τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τις αξίες τους… Ο ίδιος δεν έχει κρύψει την συμπάθεια του σε καθεστώτα όπως του Πούτιν και του Ερντογάν, και όπως προαναφέρεται, θεωρεί πως το μοντέλο της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας πάσχει σε πολλά σημεία.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι, μεταξύ των άλλων, επιρρίπτει τις ευθύνες για το «πρόβλημα» της παράνομης μετανάστευσης στην χώρα  του στον γεννημένο στην Ουγγαρία δισεκατομμυριούχο Τζορτζ Σόρος. Ο Ορμπάν τον κατηγορεί ότι χρηματοδοτεί ΜΚΟ που προωθούν τις αντιλήψεις των ανοιχτών συνόρων για όλους. Και ως ένα μέτρο αντίδρασης έχει επιβάλει φορολογία 25% για τις ξένες δωρεές που γίνονται προς ΜΚΟ  της Ουγγαρίας, ενώ επιδιώκει να συρρικνώσει το «Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης», ένα ιδιωτικό ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης που ίδρυσε ο Σόρος και το οποίο θεωρεί «όργανο προπαγάνδας».

 

Το προεκλογικό σκηνικό

Όπως προαναφέρεται, το κόμμα Fidesz του Όρμπαν αναμένεται ότι θα είναι και πάλι ο νικητής, με δεύτερη δύναμη, το πιθανότερο, το ακροδεξιό Jobbik και τρίτους τους Σοσιαλιστές.

Το Fidesz (που σημαίνει Ουγγρική Ένωση Πολιτών) είναι το συντηρητικό εθνικιστικό δεξιό κόμμα της χώρας, το οποίο σε συνεργασία με τους Χριστιανοδημοκράτες (KDNP) βρίσκεται διαρκώς στην κυβέρνηση από το 2010. Ο 54χρονος σήμερα, Ορμπάν είχε βοηθήσει μαζί με άλλους στην ίδρυση του κόμματος Fidesz το 1988 και ανέβηκε στην εξουσία ως πρωθυπουργός το 1998 μέχρι το 2002, ενώ εκλέχθηκε και πάλι πρωθυπουργός το 2010 μέχρι σήμερα.

Η νίκη του Fidesz θεωρείται δεδομένη, καθώς έχει ένα μεγάλο προβάδισμα έναντι των αντιπάλων του. Όμως δεν είναι σίγουρο, ακόμη, ότι θα καταφέρει να πάρει μόνο του την αυτοδυναμία στην Βουλή, αλλά και μαζί με τους συμμάχους τους να ανακτήσει την πλειοψηφία των δύο τρίτων, η οποία απαιτείται για να κάνει συνταγματικές αλλαγές. Μετά από ορισμένες αποχωρήσεις και διακοπή πολιτικών συνεργασιών, ο Βίκτορ Ορμπάν έχασε αυτή τη λεγόμενη «υπερ-πλειοψηφία» το 2015. Για να το καταφέρει, μάλιστα, ο Ορμπαν κάνει εκστρατεία πέρα από τα σύνορα, απευθυνόμενος στους Ούγγρους που ζουν στις γύρω χώρες και έχουν πολιτικά δικαιώματα στην Ουγγαρία.

Το κόμμα που εμφανίζεται δεύτερο στις δημοσκοπήσεις είναι το Jobbik, που σημαίνει «Κίνημα για μια Καλύτερη Ουγγαρία». Πρόκειται για το εθνικιστικό ακροδεξιό κόμμα της χώρας, με αρκετούς νεοναζί και αντισημιτικούς στους κόλπους του. Στις τελευταίες εκλογές είχε κερδίσει ένα αρκετά υψηλό ποσοστό της τάξης του 20%. Ηγέτης του κόμματος είναι ο Γκάμπορ Βόνα, ο οποίος περιγράφει τον εαυτό του ως σκληρό πατριώτη, ενώ τώρα, σύμφωνα με αναλυτές, προσπαθεί να εμφανίσει τον εαυτό του ως πιο μοντέρνο, προσπαθώντας να κερδίσει ψήφους από τους κεντρώους ψηφοφόρους. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αποτελεί τον μεγαλύτερο αντίπαλο του Fidesz, με αποτέλεσμα ορισμένες αντιπολιτευόμενες ομάδες, που αγωνίζονται να απομακρύνουν τον Ορμπάν από την εξουσία, να φτάνουν να υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να συνεργαστούν ακόμη και μαζί του.

Τρίτοι στις προβλέψεις έρχονται οι Ούγγροι Σοσιαλιστές, που ονομάζονται «Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα» (MSZP). Αποτελούν κατά πολύ συνέχεια του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, που κυβερνούσε τη χώρα κατά διάρκεια του κομμουνισμού. Ωστόσο και μετά το 1989 το ΜSZP αποτέλεσε βασική δύναμη των περισσότερων  μετακομμουνιστικών κυβερνήσεων της Ουγγαρίας, έως το 2008-2009, όταν κατέρρευσε μαζί με την ουγγρική οικονομία και έφτασε σε μονοψήφια ποσοστά. Σήμερα είναι στον ίδιο χώρο με το κεντρώο κόμμα φιλελευθέρων, Parbeszed και πιστεύεται ότι η δύναμη του θα κινηθεί περίπου στο 15%.

Ακόμη, ελπίδες για εκλογή βουλευτών στο νέο κοινοβούλιο έχει και το σχήμα «Η Πολιτική Μπορεί να είναι Διαφορετική» (LMP). Είναι το κόμμα των Πρασίνων στην Ουγγαρία, η εκστρατεία του οποίου κινείται κυρίως σε θέματα περιβαλλοντικής προστασίας, καθώς και σε μεταρρυθμίσεις που αφορούν το πολιτικό σύστημα και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Στο τελευταίο κοινοβούλιο είχε έξι έδρες από τις 199.

Να σημειωθεί ότι μέχρι τις εκλογές του 2010 το ουγγρικό κοινοβούλιο απαρτιζόταν από 386 βουλευτές, αλλά από τις προηγούμενες εκλογές του 2014 ο αριθμός μειώθηκε στους 199, ως συνέπεια των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων του 2011.

 

H ιδιαίτερη πολιτική προϊστορία της Ουγγαρίας

H νεότερη ιστορία της Ουγγαρίας θεωρείται πως ξεκινά το 1867, όταν η χώρα ανακηρύσσεται ισότιμος εταίρος στα πλαίσια της Αυστρουγγαρικής Αυτοκρατορίας. Ανεξάρτητα πόσο αυτή η σχέση ήταν πραγματική ή συμβολική, η Ουγγαρία ακολουθεί την Αυστρουγγαρική Αυτοκρατορία στη συμμετοχή στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην ήττα. Η αποσύνθεση της Αυτοκρατορίας γεννά, μεταξύ άλλων, την Ουγγρική Δημοκρατία το 1918. Το ιδιαίτερο, όμως, ιστορικό δεδομένο είναι ότι το 1919, και για περίπου ένα χρόνο, η Ουγγαρία μετατρέπεται, στο δεύτερο ευρωπαϊκό κράτος με κομμουνιστικό καθεστώς, πέραν της ΕΣΣΔ, υπό τον Μπέλα Κουν. Ωστόσο, η άρτι κομμουνιστική Ουγγαρία έρχεται σε σύγκρουση ταυτόχρονα με την Τσεχοσλοβακία και τη Ρουμανία. Στρατεύματα της τελευταίας καταλαμβάνουν τη Βουδαπέστη, ανατρέπουν τους κομμουνιστές και εγκαθιστούν στην κυβέρνηση τον ναύαρχο επί Αυστρουγγαρικής Αυτοκρατορίας Μίκλος Χόρτι.

Η Συνθήκη του Τριανόν του 1920, που ακολουθεί, συρρικνώνει την Ουγγαρία περίπου στο ½ των ιστορικών της εδαφών και αφήνει τα 2/3 των ουγγρικής καταγωγής κατοίκων εκτός εθνικής επικράτειας, καθώς οι περιοχές που ζούσαν απετέλεσαν εδάφη της Τσεχοσλοβακίας, Γιουγκοσλαβίας και Ρουμανίας. Η Ουγγαρία, με ένα έντονο αίσθημα εθνικού ακρωτηριασμού και υπό τη διακυβέρνηση αυταρχικών κυβερνήσεων, οδηγείται στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της χιτλερικής Γερμανίας. Μεγάλο μέρος των στρατευμάτων που μετείχαν στην εισβολή των Ναζί ήταν ουγγρικά και τα οποία έχασαν στις ρωσικές στέπες τους περισσότερους άνδρες τους. Το 1944 η Ουγγαρία κηρύσσει συνθηκολόγηση με τους συμμάχους, για να  υποστεί με τη σειρά της εισβολή των Ναζί. Τον ένα χρόνο που η Ουγγαρία έμεινε κατειλημμένη, οι Γερμανοί Ναζί έστειλαν εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους και Τσιγγάνους κατοίκους της στα στρατόπεδα του θανάτου.

Μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουγγαρία εισέρχονται τα σοβιετικά στρατεύματα, με τη βοήθεια των οποίων οι Ούγγροι κομμουνιστές καταλαμβάνουν την εξουσία οριστικά το 1947. Ωστόσο, η εξέγερση της Βουδαπέστης τον Οκτώβριο του 1956 είναι η πρώτη μεγάλη αντίδραση στην Α. Ευρώπη εναντίον ενός τέτοιου καθεστώτος, καθώς και της σοβιετικής παρουσίας. Η εξέγερση διαρκεί μερικές εβδομάδες και προς στιγμήν, το Νοέμβριο, εγκαθίσταται μια μεταρρυθμιστική κυβέρνηση, υπό τον Ιμρε Νάγκι, έναν μετριοπαθή και δημοφιλή κομμουνιστή πολιτικό, που ήταν πρωθυπουργός την περίοδο 1953-1955. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται, ο σοβιετικός στρατός επεμβαίνει και παραδίδει την εξουσία στην σκληρή πτέρυγα του ΚΚΟ, υπό τον Γιάνος Καντάρ. Ο Νάγκι και η ηγεσία του κινήματος της Βουδαπέστης συλλαμβάνονται, περνούν από δίκη, καταδικάζονται σε θάνατο και εκτελούνται, ο δε Καντάρ μένει στη θέση του Γ.Γ. του ΚΚΟ έως το 1988.

Ωστόσο, ο Γιάνος Καντάρ είναι εκείνος που, μετά το 1968 και την Άνοιξη της Πράγας, αρχίζει να μετατρέπει την Ουγγαρία στην πρώτη χώρα της ΚΟΜΕΚΟΝ με στοιχεία ελεύθερης οικονομίας. Η δεύτερη πρωτιά της Ουγγαρίας έρχεται τον Μάιο του 1989,  όταν γίνεται η πρώτη χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας που ανοίγει τα σύνορά της με την Αυστρία για να περάσουν χιλιάδες πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας που είχαν εισρεύσει, προσπαθώντας να περάσουν στη Δύση.  Και τελικά το άνοιγμα αυτό αποβαίνει καθοριστικό για την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, αλλά και όλου του Ανατολικού Μπλοκ μέσα σε μερικούς μήνες…

 

www.ert.gr

Open post

Ανορθόγραφα μηνμύματα σε έναν ανορθόδοξο πόλεμο

Ανορθόγραφα μηνμύματα σε έναν ανορθόδοξο πόλεμο

της ανταποκρίτριάς μας στις ΗΠΑ Λένας Αργύρη

Πήγα και εγώ στην «διαδήλωση κατά των όπλων» στο κέντρο της Ουάσιγκτον, μόνο και μόνο για να είμαι ένας αριθμός παραπάνω. Για την ακρίβεια τρεις αριθμοί, διότι πήγα με τις κόρες μου. Είχαν, από μέρες, δώσει ραντεβού με όλους τους φίλους τους εκεί, μέσα στο κρύο.

Ξέρουν τα παιδιά εδώ στην Αμερική, ότι η ασφάλεια τους μέσα στις τάξεις δεν είναι δεδομένη, ούτε αυτονόητη. Θέλει κόπο, πείσμα και δουλειά πολύ για να κατακτηθεί. Έχω μάλιστα μια δυσάρεστη υποψία, οτι δεν θα κατακτηθεί ποτέ. Αλλά αυτό προτίμησα να μην τους πω.

Απέφυγα να τους πω επίσης, ότι αυτό το οποίο διεκδικούμε δεν είναι η καθολική απαγόρευση των όπλων. Αυτό νόμιζαν. Η αλήθεια είναι άλλη. Και είναι σοκαριστική. Διαδηλώσαμε για να απαγορευθεί η πώληση ημιαυτόματων τουφεκιών σε 18χρονους και να ανέβει το όριο ηλικίας στα 21 χρόνια.

Με απλά λόγια, διαδηλώσαμε τόσο μαχητικά, για να περιορίσουμε ελαφρώς τις επιλογές που θα έχει ένας έφηβος, όταν αποφασίσει να κάνει statement θανάτου, στο επόμενο σχολείο. Διαδηλώσαμε για να γίνονται καλύτεροι έλεγχοι, στο ιστορικό όσων θέλουν να αγοράσουν όπλο. Διαδηλώσαμε για να μην μπορούν οι ψυχικά ασθενείς να αγοράζουν όπλο.

Σε αυτό το τρίπτυχο περίπου, περιορίζονται τα αιτήματα μας, γιατί πάνω από όλα είμαστε κοινωνία ρεαλιστών και απεχθανόμαστε τις υπερβολές. Για πολλούς, αυτά τα αιτήματα είναι καλοδεχούμενα. Για άλλους, τόσο επαναστατικά που αν ικανοποιηθούν θα καταλύσουν ένα ένα τα δικαιώματα μας. Για όλους τους υπόλοιπους, απλώς παρωδία.

Το μόνο που χρειάστηκε να διευκρινήσω στα παιδιά, έτσι για να έχουν στο μυαλό τους την μεγάλη εικόνα, είναι οτι σε άλλες χώρες όπως π.χ στην Ελλάδα, οι άνθρωποι δεν οπλοφορούν. Και τα παιδιά στα σχολεία δεν σκοτώνονται μέσα στις τάξεις τους. Με αντιμετώπισαν με δυσπιστία, σχεδόν δεν με πίστεψαν.

Οχτώ και δέκα χρονών οι μικρές, έγραψαν με κέφι από το προηγούμενο βράδυ τα πανό που θα κρατούσαν. «Δεν θέλω το σχολείο μου να γίνει Parkland» έγραψε η μεγάλη, «είμαστε παιδιά και θέλουμε να μεγαλώσουμε» έγραψε η μικρή, «δεν θέλω η δασκάλα μου να οπλοφορεί» έγραψε μια φίλη τους, «ήταν 6 χρονών τα παιδιά που σκοτώθηκαν στο Sandy Hook, σαν εμένα» έγραψε ένα άλλο. Σκόρπιες φράσεις σε πανό πολύχρωμα, που και που ανορθόγραφα. Δηλαδή παιδικά. Χωρίς δράματα και υπερβολές. Χωρίς δεύτερες αναγνώσεις και βαθύτερα νοήματα.

Και έτσι απλά χωρίς κραυγές και φανατισμούς, βρεθήκαμε και εμείς μέσα στο πλήθος. Τρεις ακόμη αριθμοί ανάμεσα σε ένα εκατομμύριο ανθρώπους, 62 αμερικανικών πόλεων. Όσο πιο πολύ βαδίζαμε, τόσο πιο πολύ νιώθαμε ότι όλα είναι δυνατά. Η ισχύς των όπλων για πρώτη φορά, δεν φαινόταν ικανή να μας τρομάξει. Ηταν η πρώτη φορά άλλωστε, που γινόταν κάτι τόσο σαρωτικό στην Αμερική. Δεν μπορεί, θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Όμως όχι, όλο αυτό ήταν φευγαλέο.

Γιατί, επανήλθαμε γρήγορα στην αμερικανική πραγματικότητα, από τις φωνές των φανατικών της δεύτερης τροπολογίας, που μας υπενθύμησαν ποιο είναι το πραγματικό αφεντικό. Οι «κακοί» όπως τους χαρακτήρισαν οι κόρες μου, είχαν από νωρίς πάρει θέση κατά μήκος της πορείας. «Και τι γνωρίζετε εσείς σε αυτή την ηλικία, που θέλετε να καταργήσετε το δικαίωμα μας να οπλοφορούμε;» ούρλιαζαν στα οχτάχρονα, με θυμό πραγματικό.

Και αυτά σαστισμένα, απλώς παρατηρούσαν προσεχτικά, τους εκφραστές ενός πανίσχυρου συστήματος σε πανικό. Οι «πραγματικοί πατριώτες της πατρίδας» όπως αυτοαποκαλούνται, σε

κατάσταση υστερίας, μπροστά σε πιτσιρίκια με ανορθόγραφα πανό. Η αναχρονιστική και ξεπερασμένη Αμερική της υπερσυντήρησης και των αγκυλώσεων, απέναντι στην Αμερική που θέλει να προσαρμοστεί, να αλλάξει, να απεξαρτηθεί, να απωθήσει τον φόβο. Δεν ήταν μια εύκολη συνάντηση.

Τελικά η πορεία ολοκληρώθηκε χωρίς άλλα απρόοπτα. Τα παιδιά χοροπηδώντας σε ομάδες και έχοντας ξεχάσει κιόλας τους «κακούς», γύρισαν σπίτια τους. Συνεπαρμένα. Είτε γιατί νόμιζαν οτι κάτι πέτυχαν, είτε γιατί επιτέλους θα επέστρεφαν στα παιχνίδια τους.

Έκτοτε πέρασαν ημέρες πολλές και το πλήθος σκόρπισε, η συζήτηση ατόνισε, το μήνυμα ξεθώριασε, τα δάκρυα για τους μαθητές του Parkland σχεδόν στέγνωσαν. Όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο. Γνώριμο και ανιαρό pattern αντίδρασης της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία πρόσφερε απλόχερα και ειλικρινά αυτό που μπορούσε. Μα μετά σιώπησε ξανά. Περιμένοντας χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει, την επόμενη συγκυρία αίματος για να ενεργοποιηθεί και πάλι. Σαν φαύλος κύκλος θανάτου. Αρκεί να είναι μακριά μας.

Με ρωτήσαν οι κόρες μου προχθές απλουστευτικά, αν τελικά «καταργηθήκανε τα όπλα στην Αμερική». Τους είπα «όχι». Με ξαναρώτησαν επίμονα «αν δηλαδή νίκησαν εκείνοι οι κακοί». Τους είπα κουρασμένα ότι «δεν είναι πόλεμος για να υπάρχει νικητής και ηττημένος». Και κάπως έτσι απότομα, έκοψα την συζήτηση. Γιατί μέσα μου ήξερα και πόλεμος πως είναι και ποιος είναι ο χαμένος. Αλλα σε τι εξυπηρετεί να γνωρίζουν όλη την αλήθεια, τόσο μικρά που είναι;

www.ert.gr

Open post

Mία αισθητή απουσία καταγράφεται στην Καισαριανή

Mία αισθητή απουσία καταγράφεται στην Καισαριανή

του Νάσου Μπράτσου

Έναν πενταετή κύκλο σημαντικής προσφοράς και δράσης ολοκλήρωσε το Δίκτυο Αλληλεγγύης Καισαριανής, που ανακοίνωσε τη διακοπή της λειτουργίας του.

Είχαμε αναφερθεί στη δράση του με σχετική ανάρτηση στο ert.gr: To ert.gr παρουσιάζει το Δίκτυο Αλληλεγγύης Καισαριανής

Αν και πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που λειτουργούν συλλογικά, αλληλέγγυα και δημιουργικά, δεν χάνονται, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος για αποχαιρετισμούς, επισυνάπτουμε την ανακοίνωση του Δικτύου για το σταμάτημα της δράσης του.

Το Δίκτυο Αλληλεγγύης Καισαριανής δημιουργήθηκε το 2012 με σκοπό να αναδείξει, να ευαισθητοποιήσει και να παλέψει τα σοβαρά προβλήματα που προέκυψαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Στα 5 χρόνια λειτουργίας του ανέπτυξε δράσεις που αφορούσαν:

· Ενίσχυση ευάλωτων ομάδων με τρόφιμα

· Συλλογή φαρμάκων με τα οποία ενισχύσαμε το Κοινωνικό φαρμακείο του Βύρωνα, το κοινωνικό φαρμακείο Αθήνας και τελευταία το κοινωνικό φαρμακείο του Δήμου Καισαριανής

· Μαθήματα σε μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ξένων γλωσσών

· Ενίσχυση συνεργατικών εγχειρημάτων (ΒΙΟΜΕ)

· Συμπαράσταση σε απολυμένους εργαζόμενους

· Ενημερώσεις για τους πλειστηριασμούς της Λαϊκής Κατοικίας και παράδοση ψηφίσματος στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας

· Πολιτιστικές εκδηλώσεις με ιδιαίτερη έμφαση στο Βιβλίο και ειδική αυτοέκδοση με διηγήματα και ποιήματα με θέμα την Αλληλεγγύη το οποίο συνέγραψαν λογοτέχνες της Καισαριανής και όχι μόνο

· Παραχώρηση του χώρου για λογοτεχνικές βραδιές στους συμπολίτες μας

· Συνεργασία με τα σχολεία της πόλης μας, την κοινωνική υπηρεσία του Δήμου μας καθώς και το Κέντρο υγείας του παιδιού

· Συμμετοχή σε ημερίδες και διημερίδες με Θέμα την αλληλεγγύη όπως και συνεργασίες με άλλα δίκτυα αλληλεγγύης

· Διοργάνωση χαριστικών και ανταλλακτικών παζαριών

· Συμμετοχή σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ

· Υλική και ηθική συμπαράσταση προς τους πρόσφυγες (συλλογή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, παρουσία ανθρώπινου δυναμικού στους καταυλισμούς)

Όταν δημιουργήσαμε το Δίκτυο Αλληλεγγύης Καισαριανής ελπίζαμε να μην υπάρχει ανάγκη μακροημέρευσης του κάτω από αυτές τις συνθήκες, αλλά γιατί θέσαμε ως στόχο το να είμαστε μαζί, γιατί ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ.

Σήμερα 5 χρόνια μετά με μεγάλη λύπη διακόπτουμε την λειτουργία του όχι γιατί δεν συντρέχουν οι ίδιες ανάγκες που το δημιούργησαν αλλά, από επιλογή, γιατί, παρά την αμφίδρομη σχέση που δημιουργήθηκε, αυτή η αμφίδρομη σχέση δεν ήταν τόσο ισχυρή ώστε να μην μας καταγράφει και εμάς στη λογική της ανάθεσης που καλλιεργούν ψηφοθηρικά δίκτυα, αδιαφανείς Μ.Κ.Ο και τηλεοπτικοί σταθμοί που έχουν σαν αποτέλεσμα την αδράνεια της κοινωνίας να διεκδικήσει και να παλέψει μέσα από αυτοοργάνωση για τα αυτονόητα: το δικαίωμα στην υγεία, την παιδεία, την εργασία, τον πολιτισμό.

Θέλοντας να ευχαριστήσουμε όλους όσους μας στήριξαν αυτά τα χρόνια, επισημαίνουμε πως από αυτή την αμφίδρομη σχέση βγήκαμε όλοι πλουσιότεροι σε αισθήματα και προβληματισμό όπως και ανοιχτοί σε καλέσματα που θα κάνουν την δράση του κάθε ενός από εμάς πιο δημιουργική και αποτελεσματική για μια δικαιότερη κοινωνία.

Σας ευχόμαστε από καρδιάς Καλή Ανάσταση!

www.ert.gr

Open post

Λονδίνο: Ατόπημα Guardian για Ελλάδα

Λονδίνο: Ατόπημα Guardian για Ελλάδα

Της Ευδοξίας Λυμπέρη ανταποκρίτριας της ΕΡΤ στο Λονδίνο

Την περασμένη Τετάρτη ο Guardian στην σελίδα του για τα πακέτα διακοπών και σε ένα εξειδικευμένο είδος, αυτό που ονομάζει “πολιτκές διακοπές” προσέφερε ένα πακέτο 7 διανυκτερεύσεων στην Ελλάδα αξίας 2,500 στερλινών με τίτλο “Η Ελλάδα και το ευρώ”.

Το πακέτο περιείχε ξεναγήσεις στη Σάμο και στη δοκιμαζόμενη τοπική κοινωνία από το κύμα προσφύγων και την οικονομική κρίση. Κατόπιν, μετάβαση στην Αθήνα και τον Πειραιά όπου και εκεί θα συνεχιζόταν το ταξίδι καιν η ενημέρωση από φορείς και παθόντες, στον τρόπο ζωής των προσφύγων και των δοκιμαζόμενων από την κρίση Ελλήνων. Στο ταξίδι θα συμμετείχε και η ανταποκρίτρια του Γκάρντιαν στην Αθήνα, Ελένα Σμιθ.

Η δημοσίευση, όπως είναι εύλογο προκάλεσε έκρηξη αντιδράσεων, αρχικά στο τουίτερ με λόγια όπως “ντροπή στον Γκάρντιαν”, και κατόπιν παντού σε κοινωνικά και ενημερωτικά δίκτυα. Το “τουριστικό πακέτο” κατέβηκε από την ιστοσελίδα λίγο αργότερα και το γραφείο τύπου του ομίλου εξέδωσε απολογητική ανακοίνωση. Το θέμα όμως δεν έμεινε εκεί.

Shame on you @guardian and @HelenaSmithGDN. You came up with the most disgusting, depreciating way to promote your so-called ‘investigative’ journalism. People have suffered immensely in #Greece and you try to benefit from that? You better place a paywall. pic.twitter.com/IueqyAdZp9

— Dim Rapidis (@rapidis) March 28, 2018

Ο εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης Δημήτρης Τζανακόπουλος έστειλε επιστολή την Πέμπτη στον όμιλο Γκάρντιαν καταδικάζοντας την ανάρτηση και γράφοντας ότι με αποστροφή και σοκ διάβασε την εν λόγω ταξιδιωτική διαφήμιση που την χαρακτήρισε προσβλητική και μειωτική.

Η επιστολή του Κυβερνητικού Εκπροσώπου

«Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τη διαφημιστική καταχώρηση για διακοπές στην Ελλάδα με τίτλο ‘Η Ελλάδα και το Ευρώ’ στο ταξιδιωτικό ένθετο της εφημερίδας σας», αναφέρει στην επιστολή του ο κ.Τζανακόπουλος.

«Το ενδιαφέρον μου γρήγορα μετατράπηκε σε σοκ και αποστροφή όταν κατάλαβα ότι το πακέτο διακοπών που διαφημίζετε είναι σχεδιασμένο ‘αποκλειστικά για τους αναγνώστες του Guardian’ έτσι ώστε να εμπεδώσουν τα ‘συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν για την υπόλοιπη Ευρώπη’ από την Ελληνική κρίση, ενώ παράλληλα θα επισκέπτονται νησιά και θα λαμβάνουν μέρος σε γευσιγνωστικές εκδρομές σε αμπελώνες», συνεχίζει ο κ.Τζανακόπουλος.

«Είναι απαξιωτικό μια εφημερίδα εγνωσμένου κύρους όπως η δική σας να καταφεύγει σε τακτικές που μόνο ως νεοαποικιοκρατικές μπορούν να χαρακτηριστούν», τονίζει μάλιστα επισημαίνοντας: «Ο Ελληνικός λαός, που έχει κάνει τεράστιες θυσίες τα χρόνια της κρίσης, αντιμετωπίζεται από την εφημερίδα σας ως έκθεμα σε μουσείο προς τέρψιν των πλέον εύπορων από τους αναγνώστες σας (σημειώνω ότι το διαφημιζόμενο πακέτο κοστολογείται στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 2,500 Στερλινών ανά άτομο). Οι αναγνώστες σας θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν τον αγώνα των φτωχών Ελλήνων και να γίνουν μάρτυρες της προσπάθειάς τους για ανάκαμψη.”

«Το γεγονός ότι η διαφήμισή σας χρησιμοποιεί συγκαταβατικές και συγκεκαλυμμένα μειωτικές εκφράσεις για τους Έλληνες («Οι Έλληνες έχουν παραμείνει ανθεκτικοί») καθιστά το περιεχόμενό της ακόμη πιο αποκρουστικό, καθώς αποσκοπεί να καλύψει κάτι που ουσιαστικά είναι μία προσβλητική δραστηριότητα.»

Και ο κ.Τζανακόπουλος κλείνει την επιστολή του, τονίζοντας: «Ο Guardian έχει μεγάλη παράδοση στην ελεύθερη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Θα πρέπει να προφυλάξετε αυτήν την παράδοση αντί να τη στιγματίζετε με τέτοιου είδους ατυχώς σχεδιασμένες εμπορικές δραστηριότητες. Ο αγώνας του ελληνικού λαού αξίζει του σεβασμού σας και μόνο. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις.”

Σε επικοινωνία μας με το γραφείο τύπου του Γκάρντιαν μας εστάλη σημερινή (Παρασκευή 30 Μαρτίου) ανακοίνωση όπου απολογούνται ακόμη μία φορά για το ατόπημα ουσιαστικά που διέπραξε ο όμιλος.

Ανακοίνωση Guardian

“Ο Guardian συνεργαζόταν με τις Πολιτικές Περιηγήσεις, σε ένα δοκιμαστικό πόνημα, το οποίο περιελάμβανε ένα ταξίδι στην Ελλάδα για ανθρώπους που ήθελαν να κατανοήσουν βαθύτερα το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο της χώρας. Ακυρώσαμε τώρα αυτό το έργο και ζητούμε συγγνώμη για το αδίκημα που προκλήθηκε. Ο Guardian παραμένει αφοσιωμένος στην ανεξάρτητη αναφορά μας στην Ελλάδα και πάντα θα είναι.

Αυτή ήταν μια πρωτοβουλία υπό την ηγεσία μιας εμπορικής ομάδας και όχι από τους δημοσιογράφους μας. Η Έλενα Σμιθ, ανταποκρίτρια της Guardian στην Ελλάδα, συμφώνησε να μιλήσει αλλά δεν είχε καμία συμμετοχή στην οργάνωση, την καθοδήγηση ή την προώθηση του ταξιδιού.”

www.ert.gr

Open post

Σαν σήμερα πριν 54 χρόνια «έφυγε» ο Φώτης Αγγουλές

Σαν σήμερα πριν 54 χρόνια «έφυγε» ο Φώτης Αγγουλές

του Νάσου Μπράτσου

Το πραγματικό του όνομα ήταν Φώτης Χονδρουλάκης, αλλά έμεινε στην ιστορία σαν Φώτης «Αγγουλές». Ήταν ξημέρωμα της 27ης Μαρτίου στο κατάστρωμα του πλοίου «Κολοκοτρώνης», όταν έφυγε από τη ζωή (1911-1964) ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες και πένης.

Εκτός από το ποιητικό του έργο είχε σημαντική δραστηριότητα στο αντιφασιστικό κίνημα του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή.

Πολλά στοιχεία για τη δράση του αναφέρονται και στο βιβλίο «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Όπως μας είχε δηλώσει η Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη στα πλαίσια συνέντευξής της για το προσφυγικό της ταξίδι στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Επόμενος σταθμός μας οι πηγές του Μωυσέως στην Αίγυπτο, σε ένα στρατόπεδο προσφύγων που πριν από μας είχαν Πολωνούς και Γιουγκοσλάβους, που όταν πήγαμε εμείς είχαν φύγει οι περισσότεροι. Εκεί βρεθήκαμε αρκετοί Έλληνες. Κάναμε διαμαρτυρίες για να μην μας στείλουν στο Κονγκό, όπου είχαμε μάθει ότι αρρώσταιναν πολλοί.

Μιλάμε για διαμαρτυρίες γυναικών, αφού οι άντρες ήταν στο στρατό. Κάποια στιγμή κρύψαμε κάτω από ένα καναπέ την Πασβάνη από το χωριό Οξέ της Ικαρίας που ήθελαν με τα κοριτσάκια της να την πάνε στο πλοίο για το Κονγκό. Δεν βρήκαν τη μάνα που κόντεψε να σκάσει κάτω από καναπέ που καθόμασταν και κάναμε ότι πλέκαμε και δεν πήγαν ούτε τα κοριτσάκια. Τελικά το καράβι έφυγε χωρίς να φορτώσει επιβάτες.

Εκεί γνώρισα τον Φώτη Αγγουλέ και εκεί αρχίζει και η ουσιαστική μου επαφή με τα βιβλία, την ποίηση, την κουλτούρα, κλπ Ερχόταν μαζί με ένα Χιώτη επιλοχία, σύνδεσμο της ΑΣΟ».

Για τον Φώτη Αγγουλέ είχαμε γράψει στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος και συγκεκριμένα στην ανάρτηση H διπλή προσφυγιά του ποιητή Φώτη Αγγουλέ.

Την αναδημοσιεύουμε τιμώντας τη μνήμη του με αφορμή την θλιβερή επέτειο του θανάτου του.

Από τις πλέον εμβληματικές μορφές μεταξύ των Ελλήνων προσφύγων και στρατευμένων στη Μέση Ανατολή, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ο Φώτης Αγγουλές. Το Αγγουλές που σημαίνει παλληκάρι, ήταν ψευδώνυμο αφού το κανονικό επίθετο ήταν Χονδρουλάκης.

Από το σημείο που έμελλε να γίνει στα χρόνια της κατοχής το hot spot των Ελλήνων προσφύγων, ξεκίνησε ο Φ. Αγγουλές το προσφυγικό του ταξίδι. Γεννήθηκε το 1911 στον Τσεσμέ και βρέθηκε πρόσφυγας στη Χίο, όπου κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, έδειξε τα δείγματα γραφής του ταλέντου του.

Η χιακή κοινωνία τον αγκάλιασε και αυτός με σκληρή δουλειά όχι μόνο επαγγελματική, αλλά και προσπάθεια να μορφωθεί, ακόμα και νυχτερινές ώρες στη βιβλιοθήκη της Χίου «Κοραής». Εργάστηκε αρχικά σε ψαράδικο και μετά σαν τυπογράφος στη χιώτικη εφημερίδα «Ελευθερία» και άρχισε και τα πρώτα του βήματα στην ποίηση αλλά και στη δημοσιογραφία. Γνώρισε και διώξεις με αφορμή ένα σατιρικό ποίημα κατά του Μουσολίνι το 1936, που δημοσίευσε η εφημερίδα «Αλήθεια». Η σάτιρα μέσω της ποίησης ήταν η επιλογή του και στις εφημερίδες «Μιχαλού» και «Καμπάνα» των οποίων υπήρξε εκδότης, με συνέπειες φυλάκισης.

Ο πόλεμος τον οδήγησε σε άλλο ένα προσφυγικό ταξίδι, στη Μέση Ανατολή, που όπως πολλοί πρόσφυγες, εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις και τύπωνε και το ψυχαγωγικό περιοδικό του στρατού «Ελλάς».

Η φυσιογνωμία του και η λογοτεχνική του παρουσία, είχαν απήχηση μεταξύ των προσφύγων, αφού όπως μας είχε δηλώσει η Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: «Εκεί γνώρισα τον Φώτη Αγγουλέ και εκεί αρχίζει και η ουσιαστική μου επαφή με τα βιβλία, την ποίηση, την κουλτούρα, κλπ Ερχόταν μαζί με ένα Χιώτη επιλοχία, σύνδεσμο της ΑΣΟ».

Δίκαια ο Αγγουλές χαρακτηρίστηκε και σαν ο ποιητής της προσφυγιάς.

Η συμμετοχή του στο αντιφασιστικό κίνημα των στρατευμένων της Μέσης Ανατολής , είχε σαν συνέπεια να γνωρίσει όπως και αρκετοί άλλοι τις διώξεις και τα «σύρματα» και συγκεκριμένα στο Ντεκαμερέ, αφού μεταφέρθηκε με άλλους με το πλοίο Sheridan. Οι διώξεις συνεχίστηκαν και στη μεταπολεμική – μετεμφυλιακή περίοδο, έως το 1956, αφού ο Φ.Α. ποτέ δεν έκρυψε τη στράτευσή του στο χώρο της αριστεράς. Εργάστηκε στην εφημερίδα «Χιακός Λαός» και απεβίωσε στις 27/3/1964, σε ηλικία 53 ετών ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες.

Ενδεικτικό της ποιητικής του γραφής είναι το «Μπιρ Χακίμ», τοποθεσία στη Λιβύη, όπου στις 24/5/1942 ο Ρόμελ επιτέθηκε και ανάγκασε τις συμμαχικές δυνάμεις σε ήττα και υποχώρηση. Ειδικά οι Γάλλοι στρατιώτες πλήρωσαν βαρύτατο φόρο αίματος. Αργότερα το Μπιρ Χακίμ, έγινε τόπος φυλάκισης Ελλήνων φαντάρων από τους Εγγλέζους, επειδή πήραν μέρος στην εξέγερση του ελληνικού στρατού, που στην ορολογία της ιστορίας έμεινε σαν «κίνημα της Μέσης Ανατολής».

Mπιρ Χακίμ
Αντιφασίστες Έλληνες το προσκλητήριο να γενεί
χωρίς κανένα σάλπισμα με σιγανή φωνή.

Τα ελληνικά σαλπίσματα αντιφασίστες σαλπιστές
για τους νεκρούς του Μπιρ Χακίμ γνώριμα τόσο πού `ναι
μέσα σ’ αυτή την έρημο δεν πρέπει ν’ ακουστούνε
μη σηκωθούνε κι οι νεκροί συντρόφοι μας και τρέξουνε
γιατί δεν πρέπει ο βωμός της Άγιας Του θυσίας
τόπος εξορίας πως έγινε να δούνε.

Μην τύχει και ξυπνήσουμε μέσα στην άναστρη βραδιά
τους Έλληνες συντρόφους μας που γαληνά κοιμούνται
αγκαλιασμένοι αδελφικά με τους φρουρούς του Μπιρ Χακίμ
του ήρωα γαλλικού λαού αθάνατα παιδιά.

Οι στίχοι έγιναν τραγούδι με μουσική επένδυση του Θωμά Μπακαλάκου και περιέχονται στο δίσκο «Πορεία στη Νύχτα».

www.ert.gr

Open post

Δεν μπορεί να γίνει πολιτική με τα πρόστιμα (άρθρο)

Δεν μπορεί να γίνει πολιτική με τα πρόστιμα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το τελευταίο διάστημα έχουν έρθει στο προσκήνιο νομοθετήματα και κυβερνητικές πρωτοβουλίες που βασίζονται σε μια ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα αυστηρότητα.
Η λογική του «όσο πιο σκληρή η τιμωρία, τόσο πιο καλή η εφαρμογή του κανόνα» εφαρμόζεται όλο και περισσότερο, είτε πρόκειται για τα πρόστιμα σε παραβάτες του Κ.Ο.Κ., σε ιδιοκτήτες ανασφάλιστων Ι.Χ. και οχημάτων που δεν έχουν περάσει ΚΤΕΟ, είτε σε μαζικές κατασχέσεις οφειλετών που έχουν πνιγεί στους φόρους και τις εισφορές.
Πέραν του ότι η λογική αυτή είναι εξ ορισμού βαθιά συντηρητική, το πρόσθετο πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα του 2018, το πεδίο εφαρμογής των αυστηρών ποινών είναι τόσο στρεβλωμένο, που το αποτέλεσμα συχνά είναι το αντίστροφο.

Τελευταίο κρούσμα είναι το νομοσχέδιο για τα κατοικίδια το οποίο προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, καθώς εισάγει ένα πολύ αυστηρό πλαίσιο τόσο για τα αδέσποτα, όσο και για τα δεσποζόμενα ζώα.

Χωρίς να μπει κάποιος σε αναλυτική παρουσίαση και κριτική των ειδικών πλευρών του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, το προφανές συμπέρασμα είναι ότι το αυστηρότατο πλαίσιο που καθιερώνει, πιθανότατα θα προκαλέσει πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα θα λύσει. Η στείρωση όλων των ζώων καθίσταται υποχρεωτική, επί ποινή ετήσιου προστίμου για όσους δεν το κάνουν, απαγορεύεται η υιοθεσία νέων ζώων (κάτω από έξι μηνών), αλλά και η υιοθεσία από το εξωτερικό, μπαίνουν περιορισμοί στον αριθμό των κατοικιδίων που μπορεί να έχει κάποιος, καθώς και στον τρόπο που μπορεί να γίνεται το εμπόριο.

Πολλές από τις ρυθμίσεις, οι περισσότερες ίσως, έχουν σωστή βάση. Είναι σαφές ότι το πνεύμα του νομοθέτη δίνει προτεραιότητα στην προστασία των κατοικιδίων, την αποτροπή φαινομένων εγκατάλειψης, κακομεταχείρισης και απάνθρωπης μεταχείρισης από εμπόρους και ιδιώτες.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι τόσο αυστηρές προβλέψεις ίσως να είχαν λογική σε μια χώρα όπως η Ελβετία, όπου όλα δουλεύουν ρολόι και, βέβαια, δεν υπάρχουν αδέσποτα.
Προτεραιότητα στην Ελλάδα του 2018 δεν είναι να τιμωρούνται αυστηρά όσοι δεν στειρώνουν το κατοικίδιο, αλλά να υλοποιηθούν προγράμματα περίθαλψης και στείρωσης των εκατομμυρίων αδέσποτων που γυρνάνε στους δρόμους. Όσο για τις αγοραπωλησίες, καλό θα ήταν να απαγορεύονταν ολοσχερώς, έως ότου υιοθετηθεί και το τελευταίο αδέσποτο.

Στην Ελλάδα, όσοι ασχολούνται με το ζήτημα γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολύ πιο καυτά και επείγοντα ζητήματα, τα οποία μάλιστα θα πρέπει να επιλυθούν πριν εισαχθεί οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Από την οργάνωση και ενίσχυση των υποδομών φροντίδας, που είναι πρακτικά ανύπαρκτες σε όλη τη χώρα, παρά το γεγονός ότι κατά το νόμο οι δήμοι έχουν την ευθύνη να τις δημιουργήσουν. Μέχρι τον έλεγχο και την αστυνόμευση των εκτροφέων, των εμπόρων και όλων όσοι υποβοηθούν τις αγοραπωλησίες κατοικιδίων, που λίγους μήνες μετά εγκαταλείπονται στο δρόμο.
Εάν η νόμιμη κατοχή και φροντίδα κατοικιδίου γίνεται τόσο περίπλοκη και δαπανηρή, είναι σαφές ότι δημιουργείται ένα σοβαρό αντικίνητρο.

Μια παρόμοια λογική είδαμε και στα νέα πρόστιμα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Μειώθηκαν λίγο κάποια πρόστιμα για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 50.000 ευρώ και αυξήθηκαν αρκετά για όσους ξεπερνούν τα εισοδηματικά κριτήρια. Μάλιστα, για ορισμένες παραβάσεις που χαρακτηρίζονται επικίνδυνες (παραβίαση φωτεινού σηματοδότη, αντικανονικό προσπέρασμα, παραβίαση STOP κ.α.) τα πρόστιμα δεν μειώθηκαν, αλλά έμειναν εκεί που ήταν, στα 700 ευρώ, ενώ όσοι έχουν εισόδημα πάνω από 50.000 ευρώ το χρόνο θα πληρώνουν 1.400 ευρώ και εκείνοι που εμφανίζουν εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ θα πληρώνουν 2.100 ευρώ.

Η λογική θα υπεδείκνυε ότι σε μια χώρα όπου τα εισοδήματα έχουν υποχωρήσει κατά 30-50%, θα είχε γίνει και μια αναπροσαρμογή στα πρόστιμα κάθε είδους.
Είναι ενδεικτικό της γελοιότητας η οποία δυστυχώς διαπνέει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής στη χώρα μας, ότι τα υψηλά πρόστιμα (το 700άρι) είχε καθιερωθεί από έναν υπουργό Μεταφορών (τον Μιχάλη Λιάπη, επί κυβέρνησης Καραμανλή) ο οποίος αργότερα συνελήφθη να κυκλοφορεί με πλαστές πινακίδες για να μην πληρώνει τέλη κυκλοφορίας.

Εάν μπει κάποιος στις λεπτομέρειες του θέματος διαπιστώνει ότι τα κριτήρια ερμηνείας των παραβάσεων είναι χαλαρά σε πολλές περιπτώσεις και εναπόκεινται στην κρίσης της τροχαίας. Εάν για παράδειγμα, περάσετε με το όχημά σας τη λευκή γραμμή στο φανάρι, τότε μπορεί να σας γράψουν για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη.

Ίσως θεωρητικά, η σύνδεση του εισοδήματος με το πρόστιμο να έχει κάποια λογική.
Όμως είναι εξαιρετικά προβληματικό το γεγονός ότι στην Ελλάδα το δηλούμενο εισόδημα συχνά δεν έχει σχέση με το πραγματικό αφού οι φορολογικές δηλώσεις σε ένα ποσοστό 30% τουλάχιστον (το ποσοστό εκτιμάται ότι έχει αυξηθεί μετά τις “μεταρρυθμίσεις” Κατρούγκαλου) δείχνουν πολύ μικρότερο εισόδημα, λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Επομένως, στην πράξη, η σύνδεση των προστίμων με τη φορολογική δήλωση μόνο ως «μπόνους» στους φοροφυγάδες και ως ποινή στους ειλικρινείς φορολογούμενους μπορεί να λειτουργήσει.

www.ert.gr

Open post

Η Αμερική και το τέλος της κανονικότητας (άρθρο)

Η Αμερική και το τέλος της κανονικότητας (άρθρο)

Της Λένας Αργύρη ανταποκρίτριας της ΕΡΤ στις ΗΠΑ

Οι ημέρες στην Ουάσιγκτον αρχίζουν πια νωρίς τα ξημερώματα. Την ώρα που ξυπνά ο Πρόεδρος και με το πρώτο tweet δίνει τον ρυθμό, στον οποίο κινείται υποτακτικά ολόκληρο το μιντιακό σύστημα. «Δεν θυμάμαι καν τι καλύπταμε πριν γίνει πρόεδρος ο Τραμπ» μου είπε πρόσφατα συνάδελφος, διαπιστευμένος εδώ και δεκαετίες στον Λευκό Οίκο, αναπολώντας νοσταλγικά τις ημέρες της «δημοσιογραφικής ανίας» όπως αποκαλούν οι Αμερικάνοι δημοσιογράφοι την οχταετία Ομπάμα.

Η ροή των πληροφοριών είναι τόσο καταιγιστική, που χάνει κανείς τον έλεγχο αν μείνει μια ώρα μακριά από το twitter. Τα περισσότερα κωμικά shows μεταδίδονται πια real time, διότι τα νέα είναι τόσο ανατρεπτικά που καθιστούν απαγορευτικές τις μαγνητοσκοπημένες εκπομπές. Μια είδηση που παλαιότερα θα μονοπωλούσε τα «παράθυρα» των ειδήσεων εβδομάδες και θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη και θεσμική κρίση, σήμερα αντέχει στον τηλεοπτικό χρόνο ελάχιστα. Ο εξαντλητικός ειδησεογραφικός ρυθμός, αποτυπώνει τη νέα πολιτική πραγματικότητα.

Αυτό που άρχισε με κάποια γραφικότητα ως σύγκρουση ανάμεσα στο Τραμπ και τα mainstream ΜΜΕ, έχει πια εξελιχθεί σε κτηνώδη πόλεμο διαρκείας ανάμεσα στον Τραμπ και τους πάντες. Αυτό που κάποτε άκουσα να περιγράφουν ως «τιτανομαχία» και το θεώρησα υπερβολικό, σήμερα χαρακτηρίζεται ανοιχτά ως μάχη μέχρις εσχάτων, από την οποία η Αμερική θα πάρει χρόνια να συνέλθει. Δεν μου ακούγεται πια υπερβολικό.

Το κλίμα στην Ουάσιγκτον είναι πολεμικό. Η κατάσταση τοξική. Δημοσιογραφικά απολαυστική αλλά επί της ουσίας άκρως προβληματική. Ο Προέδρος που ήρθε για να βάλει την Αμερική πρώτη, βάλλει εναντίον των θεσμών πάνω στους οποίους η χώρα αυτή θεμελίωσε την ισχύ της.

Η Αμερική δεν είναι πρώτη. Η Αμερική είναι σε απόλυτη σύγχυση. Η Εκτελεστική εξουσία απέναντι από την Δικαστική, απέναντι από την Νομοθετική, απέναντι από την τέταρτη εξουσία, απέναντι από τις πιο ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών του κόσμου, απέναντι από το Στειτ Ντιπάρτμεντ, απέναντι από την διοικητική μηχανή του κράτους. Και όλοι αυτοί μαζί, απέναντι από τον Πρόεδρο.

Από την μία ο Πρόεδρος, από την άλλη το λεγόμενο «βαθύ κράτος» ή «κατεστημένο» της Ουάσιγκτον, το οποίο ποτέ δεν ήταν τμήμα κανενός κομματικού μηχανισμού. Αυτό το «βαθύ κράτος», ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπόρεσε να το ελέγξει και έτσι άρχισε μεθοδικά να το απαξιώνει. Ώστε να μην μπορεί να τον ελέγξει και αυτό. Ή αν τελικά καταφέρει να τον ελέγξει και να του αποδώσει ευθύνες, η ετυμηγορία να μην είναι καθόλου πειστική. «Βασικό ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης» το χαρακτήρισε πρόσφατα γνωστός μου, προερχόμενος από την συντηρητική παράταξη.

Πολλοί αναλυτές καταλήγουν οτι ο Πρόεδρος Τραμπ, δεν χτυπά τους θεσμούς επειδή είναι ένας κυκλοθυμικός, απρόβλεπτος και ασυγκράτητος άνθρωπος. Τους χτυπά διότι η στρατηγική του είναι, να τους διαλύσει πριν τον διαλύσουν. «Ξέρει καλά τι κάνει» ακούω να λένε ολοένα και συχνότερα, εδώ στην Ουάσιγκτον.

«Δεν μπορώ να θυμηθώ καμία άλλη στιγμή στην ιστορία της χώρας, όπου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο» λέει στους New York Times ο Τζακ Γκόλντσμιθ, καθηγητής δικαίου στο Χάρβαρντ. Ομως, μπορεί άραγε κάποιος να θυμηθεί άλλη στιγμή στην ιστορία, που ο θεσμός της αμερικανικής προεδρίας δέχθηκε τόσο καλά συντονισμένη και λυσσαλέα επίθεση από τόσα πολλά κέντρα ταυτόχρονα; «Οποιοσδήποτε άλλος στην θέση του Τραμπ δεν θα είχε αντέξει πολιτικά» σχολίασε πρόσφατα αναλυτής στο FOX προσθέτοντας οτι «είναι ο μοναδικός πρόεδρος στην ιστορία, που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία του».

Από το χάος που επισκιάζει την κανονικότητα ο κίνδυνος είναι πολλαπλός, λένε αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα. Η εικόνα της Αμερικής διεθνώς, διαβρώνεται διαρκώς χαρίζοντας στιγμές ξεκαρδιστικού γέλιου στην Μόσχα και το Πεκίνο. Δεν χρειάζονται βαρύγδουπες αναλύσεις με «διακυβεύματα» για να υποψιαστεί κανείς τι σημαίνει αυτό.

Στο εσωτερικό της χώρας, η συστηματική υποβάθμιση των θεσμών μειώνει τα επίπεδο εμπιστοσύνης των πολιτών. Κάτι που μπορεί σε πρώτη ανάγνωση να δείχνει θεωρητικό, όμως για παράδειγμα όταν ο πολίτης παύει να εμπιστεύεται τις υπηρεσίες ασφαλείας ή πληροφοριών, συνεργάζεται με μεγαλύτερη καχυποψία μαζί τους. Αυτό προσθετικά και μακροπρόθεσμα επηρρεάζει το επίπεδο ασφαλείας στην χώρα, λένε αναλυτές.

Νομίζω πως υπάρχουν πια δυο σενάρια. Ενα καλό και ένα κακό. Είτε σε λίγα χρόνια θα κοιτάμε πίσω και όλο αυτό θα μοιάζει μακρινά συγκυριακό, είτε θα κοιτάμε πίσω μα δεν θα βλέπουμε τίποτα το παρακμιακό. Γιατί αυτό που θα ζούμε θα έχει γίνει «κανονικό» από τη δύναμη της συνήθειας.

Δεν είναι διόλου απίθανο δηλαδή, να βαδίζουμε σε δρόμο χωρίς γυρισμό, αφού όλα τα πολιτικά ταμπού είναι σπασμένα. Η πολιτική ορθότητα αποτελεί «the old fashioned way», ο δημόσιος διάλογος είναι καφενειακού τύπου, η ατζέντα καθορίζεται εν πολλοίς μέσω twitter, οι σοβαροί διαμορφωτές γνώμης τα έχουν χαμένα, ο σεβασμός στον πολιτικό αντίπαλο έχει γίνει το πιο σύντομο αμερικανικό ανέκδοτο, τα check and balances είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Σε αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον καμία αποκάλυψη δεν μας σοκάρει, καμία ύβρις δεν μας προσβάλλει, κανένα πολιτικό δράμα δεν είναι ικανό να τραβήξει την προσοχή μας. Υπάρχει μια συλλογική ανοσία, απέναντι στο τέλος της πολιτικής κανονικότητας που απροκάλυπτα εξελίσσεται μπροστά μας. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό από όλα.

www.ert.gr

Open post

Οι εμπορικοί πόλεμοι στη νέα εποχή παγκοσμιοποίησης

Οι εμπορικοί πόλεμοι στη νέα εποχή παγκοσμιοποίησης

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Η 22η Μαρτίου ίσως θεωρηθεί στο μέλλον ιστορική ημέρα. Ενδεχομένως να μνημονεύεται ως το σημείο που άρχισε να αλλάζει το σύστημα διεθνούς εμπορίου, τουλάχιστον στη μορφή που καθιερώθηκε τις τελευταίες δυόμιση δεκαετίες παγκοσμιοποίησης. Και τούτο διότι στις 22/3 υπεγράφη τελικά από τον Ντόναλτ Τραμπ το διάταγμα για την επιβολή δασμών σε εισαγόμενα στις ΗΠΑ προϊόντα χάλυβα και αλουμινίου.

Βεβαίως, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε στις διεθνείς αγορές, ο Αμερικανός Πρόεδρος έκανε εν μέρει πίσω, εξαιρώντας  -προσωρινά- από τους δασμούς αρκετούς σημαντικούς εμπορικούς εταίρους και συμμάχους των ΗΠΑ, όπως είναι οι χώρες μέλη της EE, η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, το Μεξικό και η Νότια Κορέα. Έτσι, η απόφαση του Αμερικανού πρόεδρου προς το παρόν ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή δασμών έως και 60 δισ. δολαρίων κυρίως σε εισαγόμενα προϊόντα από την Κίνα. Ωστόσο, αρκετοί αναλυτές, συνυπολογίζοντας και άλλες σχετικές εξελίξεις τα τελευταία χρόνια θεωρούν ότι οι διεθνείς εμπορικές συναλλαγές δεν θα είναι ίδιες μετά την προηγούμενη Πέμπτη.

Η κινεζική «απειλή»

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι γίνονται διαπραγματεύσεις με την Κίνα και επιχειρώντας να χαμηλώσει τους τόνους, περιέλαβε στο διάταγμα τον όρο ότι οι δασμοί θα επιβάλλονται έπειτα από διαβουλεύσεις με λομπίστες και μέλη του Κογκρέσου, προκειμένου να επιλεγούν οι στόχοι από λίστα 1.300 κινεζικών προϊόντων. Ακόμη, το ίδιο το νομοθέτημα  αφήνει περιθώρια στην Κίνα για να αντιδράσει στα μέτρα του Λευκού Οίκου, μετριάζοντας έτσι τον κίνδυνο δραματικών αντιποίνων από το Πεκίνο.

Από την άλλη, η βασική ανάλυση του Αμερικανού προέδρου παραμένει στη θέση της: υπάρχει σημαντική απώλεια θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ εξαιτίας αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, κλοπής πνευματικών δικαιωμάτων κλπ. χωρών όπως η Κίνα﮲ η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης ήταν ένας βασικός λόγος που τον ψήφισαν οι Αμερικανοί στις εκλογές το 2016﮲ το εμπορικό έλλειμμα των 375 δις $ με τη χώρα αυτή πρέπει να μειωθεί κατά τουλάχιστον 100 δις το χρόνο.

Βέβαια, τα αντίποινα από την Κίνα είναι πολύ πιθανά. Το δε εύρος  στο οποίο μπορεί να κινηθεί το Πεκίνο είναι μεγάλο και πηγαίνει από μέτρα που θα επηρεάσουν εισαγωγές σόγιας και άλλων γεωργικών προϊόντων από τις ΗΠΑ (συνολικής αξίας 20 δις $ το χρόνο) και φτάνει έως τα εκατοντάδες αεροσκάφη της Boeing, που σχεδιάζεται να πουληθούν τα επόμενα 20 χρόνια στην Κίνα. Ήδη το υπουργείο Εμπορίου της Κίνας έβγαλε ανακοίνωση στην οποία σημειώνει ότι δε θα μείνει αδρανές όσο παραβιάζονται τα έννομα δικαιώματά της χώρας.

Ωστόσο, η υπόθεση των δασμών για τον χάλυβα και του αλουμίνιο είναι μόνον η πιο εμφανής πλευρά των σημερινών εμπορικών αντιπαραθέσεων. Πριν λίγες βδομάδες ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ματαιώσει επιθετική εξαγορά αξίας 117 δις δολ. (!) την οποία επιχειρούσε να κάνει η Broadcom, κινεζικών συμφερόντων, αποκτώντας την αμερικανική Qualcomm. Και οι δύο εταιρίες ασχολούνται με την κατασκευή μικροεπεξεργαστών, ο δε Αμερικανός Πρόεδρος απέτρεψε την συγχώνευσή τους, μετά μάλιστα από σχετική σύσταση της Επιτροπής για τις Ξένες Επενδύσεις των ΗΠΑ (CFIUS),  επιχειρηματολογώντας ότι αποτελούσε απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ.

Ο Τραμπ είχε ήδη εμποδίσει πέρυσι, μετά πάλι από συστάσεις της CFIUS, την εξαγορά της αμερικανικής κατασκευάστριας μικροεπεξεργαστών Lattice από έναν κινεζικό κρατικό όμιλο. Και στις δύο περιπτώσεις επρόκειτο για σαφή άσκηση πολιτικής προστατευτισμού, με σκοπό να εμποδιστούν κινεζικές εταιρίες να αποκτήσουν πρόσβαση σε τεχνολογίες αιχμής και ιδίως σ ’αυτές που έχουν σχέση με τα επερχόμενα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας 5G. Ομως και η κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα, αν και στη θεωρία θιασώτης των ανοικτών εμπορικών συνόρων, είχε κινητοποιηθεί το 2016 για να αποτραπεί η εξαγορά της γερμανικής εταιρείας oπτοηλεκτρονικών Aixtron από μια άλλη κινεζική εταιρεία! Κι αυτό διότι υπήρχε θυγατρική της Αixtron στις ΗΠΑ. Τελικά και εκείνη η εξαγορά εγκαταλήφθηκε.

Ωστόσο, oι προστατευτικές τάσεις των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα δεν είναι άνευ λόγου και έρχονται να συμπέσουν πλέον με ανάλογες ανησυχίες και ευρωπαϊκών χωρών, όπως κυρίως της Γαλλίας. Και τούτο διότι από το 2001, που η Κίνα έγινε δεκτή στο σύστημα του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου με αμερικανική, αλλά ευρωπαϊκή, υποστήριξη, είχε υποσχεθεί να ανοίξει τις πόρτες της στις εξαγωγές των νέων εμπορικών εταίρων της. Ωστόσο, αυτό που κυρίως έκανε η Κίνα στα 17 χρόνια που πέρασαν ήταν να περιορίσει τον ανταγωνισμό στο εσωτερικό της  και να παρέχει αθρόες ενισχύσεις σε κρατικές και ιδιωτικές επιχειρήσεις της για να εισέλθουν στις αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Αυτές, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια δεν περιορίζονται σε εξαγωγές, αλλά περνούν και σε εξαγορές στρατηγικού χαρακτήρα.  Ταυτοχρόνως, όμως, όσες ξένες επιχειρήσεις ενδιαφέρονται για την κινεζική αγορά οφείλουν να δημιουργούν «κοινοπραξίες» με κινεζικές εταιρίες.  Υπάρχουν, μάλιστα, κατηγορίες ότι ορισμένες τέτοιες «κοινοπραξίες» ειδικεύονται στην εμπορική κατασκοπεία και στην κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από τους δυτικούς, ενώ, βέβαια είναι μόνιμες οι επικρίσεις των υπολοίπων στο G7 για το ότι το Πεκίνο διατηρεί τεχνητά χαμηλή τιμή του γουάν. Έτσι, μπορεί το «ελεύθερο» εμπόριο με την Κίνα να δημιουργεί οφέλη στους καταναλωτές των δυτικών χωρών υπό τη μορφή φτηνών προϊόντων, αλλά έχει συνέπειες για τους ίδιους ως εργαζόμενους, καθώς κλείνουν, συρρικνώνονται ή στην καλύτερη των περιπτώσεων εξαγοράζονται αρκετές από τις επιχειρήσεις που δούλευαν.

Η ευρωπαϊκή σχοινοβασία…

Οι δασμοί στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου αναστέλλονται και για τα 28 μέλη της ΕΕ, αλλά μόνον έως την 1η Μαΐου 2018, σύμφωνα με τις τελευταίες αποφάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης. Στο μεταξύ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε συζητήσεις με τις ευρωπαϊκές χώρες «πάνω σε εναλλακτικά ικανοποιητικά μέσα», όπως είναι η σχετική ανακοίνωση.

Να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες της Επιτροπής είχαν εκτιμήσει ότι σε περίπτωση που οι ΗΠΑ έκαναν τα λόγια πράξεις, οι κοινοτικές εξαγωγές χάλυβα και αλουμινίου προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μειώνονταν κατά 15 εκατ. τόνους, το δε κόστος για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα ανερχόταν στο επίπεδο των 2,8 δισ. ευρώ. Επιπλέον, πριν από την εξαίρεση της ΕΕ, ο Τραμπ είχε υπονοήσει ότι οι δασμοί θα μπορούσαν να επεκταθούν και στις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, κάτι που θα είχε μεγάλες συνέπειες στις ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες και ειδικά στις γερμανικές.

Από την άλλη, οι 28 ηγέτες της ΕΕ, ζήτησαν στο πλαίσιο του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 23/3,  μόνιμη εξαίρεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους δασμούς στις εισαγωγές αλουμινίου και χάλυβα που έχει εξαγγείλει  ο Τραμπ.  Στην κοινή δήλωση των «28» στην εν λόγω Σύνοδο αναφέρεται: «Τα μέτρα αυτά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με την επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας και η προστασία ολόκληρων τομέων στις ΗΠΑ δεν είναι μια κατάλληλη θεραπεία για τα πραγματικά προβλήματα που προκαλεί η υπερπαραγωγή».

Ωστόσο, θεωρείται αρκετά δύσκολο να μην υπάρξει καμιά αλλαγή στις εμπορικές σχέσεις ΗΠΑ/ΕΕ, ενώ και ο Επίτροπος Πιέρ Μοσκοβισί παραδέχθηκε ότι οι δύο πλευρές βρίσκονται τώρα μακριά από το πνεύμα που επικρατούσε πριν 3-4 χρόνια για τη σύναψη μιας ολοκληρωμένης διατλαντικής συνθήκης (όπως ήταν η TTIP).

Kαι ενώ αρκετοί ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν την ευαρέσκειά τους για την εξαίρεση των χωρών τους, στο βαθμό που αυτή παραμένει προσωρινή, διατηρείται η προετοιμασία την οποία ξεκίνησε η ΕΕ για αντίμετρα.  Τη σχετική προειδοποίηση είχε κάνει ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, δηλώνοντας προ ημερών ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο αν οι Ηνωμένες Πολιτείες οριστικοποιήσουν τα σχέδιά τους να επιβάλουν δασμούς 25% στις εισαγωγές χάλυβα και 10% σε εκείνες αλουμινίου από ευρωπαϊκές χώρες.

Η δε Επίτροπος Εμπορίου της ΕΕ, Σεσίλια Μάλμστρομ είχε δηλώσει ότι, αν χρειαστεί, οι Βρυξέλλες θα κινηθούν ταυτόχρονα σε τρία μέτωπα:  -θα καταγγείλουν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) την επιβολή δασμών σε ευρωπαϊκά προϊόντα από τις ΗΠΑ  -θα κάνουν χρήση της δυνατότητας που παρέχει ο ΠΟΕ για λήψη προσωρινών μέτρων προστασίας της ευρωπαϊκής αγοράς -θα προχωρήσουν στη λήψη αντίμετρων στις εισαγωγές αμερικανικών προϊόντων στην Ε.Ε. Η Επίτροπος απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με το ποια προϊόντα θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενα επιβολής δασμών, αλλά  αναγνώρισε ότι σ’ αυτά θα μπορούσαν να περιληφθούν το ουίσκι μπέρμπον, τα τζίν Levi’s, οι μοτοσικλέτες Harley-Davidson, οι χυμοί φρούτων κ.ά.

Τα διαφαινόμενα «όρια» της τρέχουσας παγκοσμιοποίησης

Από το 1994, οπότε υπεγράφη ο Γύρος της Ουρουγουάης για το ελεύθερο εμπόριο πάνω στον οποίο στηρίζεται ακόμη η απελευθέρωση που ακολούθησε, δεν έχει ολοκληρωθεί καμία άλλη παγκόσμια συμφωνία ελευθέρου εμπορίου. Αντιθέτως, είναι άφθονες οι διμερείς και περιφερειακές συμφωνίες που περιλαμβάνουν ειδικές ρυθμίσεις, εργατικές νομοθεσίες, κανόνες για την προστασία του περιβάλλοντος και πνευματικά δικαιώματα.

Επίσης, δύο πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Τζορτζ Μπους, είχαν προβεί σε κινήσεις ανάλογες με τους δασμούς του Τραμπ, αλλά και τις αναίρεσαν μετά λίγα χρόνια.

Αν και ο Τραμπ έφτασε να πει ότι «οι εμπορικοί πόλεμοι μπορεί να είναι και όμορφοι γιατί μπορούν να κερδηθούν», ωστόσο δεν είναι πολλοί ούτε στις ΗΠΑ, ούτε πουθενά αλλού που πιστεύουν το ίδιο. Η οικονομική ιστορία ήδη από τον 19ο αιώνα έχει πολλά παραδείγματα για τις παρενέργειες που δημιουργήθηκαν –μέχρι και την κήρυξη κανονικών πολέμων- από τις έντονες εμπορικές συγκρούσεις και τον προστατευτισμό που ακολουθούσε.

Ωστόσο, είναι λίγοι και εκείνοι που πιστεύουν πλέον ότι το παγκόσμιο εμπόριο μπορεί να λειτουργήσει ομαλά στον 21ο αιώνα, με την «εξιδανικευμένη» απελευθέρωση και ανταγωνιστικότητα που διακήρυσσαν οι Ανταμ Σμιθ και  Ντέιβιτ Ρικάρντο στον 18ο και 19ο αιώνα. Στις θεωρίες τους οι δύο βρετανοί οικονομολόγοι ήθελαν, ιδανικά, με τη μείωση των δασμών στα προϊόντα και την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, κάθε προϊόν να παράγεται όπου έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και οι εργαζόμενοι να πηγαίνουν όπου τους χρειάζονται περισσότερο.

Όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα οικονομικά μοντέλα, οι θεωρίες τους βασίστηκαν σε υποθέσεις που δεν επαληθεύονται πλήρως στην πραγματικότητα. -Π.χ. καμιά χώρα δεν αφήνει να υπάρξει ανόθευτος ανταγωνισμός και παρεμβαίνει εκεί που την συμφέρει, με πρώτη και καλύτερη σήμερα την Κίνα  -Οι δασμοί, εκτός από βάρος για την ιδιωτική οικονομία, αποτελούν και έσοδα για τα κράτη, μέσω των οποίων χρηματοδοτούν ορισμένες πολιτικές τους χωρίς να χρειάζεται να επιβάλουν νέους φόρους  -Στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα χώρα αποκλειστικά για να βρουν κάπου αλλού καλύτερη εργασία  -Και μόνον η λειτουργία μηχανισμών και θεσμών που κανείς δεν απορρίπτει, όπως είναι ο Παγκόσμιος  Οργανισμού Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ κλπ. και άλλων διεθνών οργανισμών αντιβαίνει τη συλλογιστική περί πλήρως ελευθέρου εμπορίου  -Η παγκοσμιοποίηση θέτει, επιπλέον, νέα ερωτήματα στην εποχή του Διαδικτύου, οδηγώντας στη συγκέντρωση υπερβολικής δύναμης από τεράστιες, κυρίως αμερικανικές, εταιρείες υψηλής τεχνολογίας. Αυτές με τη σειρά τους, εκτός από την κλασσική επιχειρηματική δράση, φθάνουν να ελέγχουν προσωπικά δεδομένα μεγάλου ποσοστού κατοίκων όλου του κόσμου, με σοβαρές παρενέργειες, όπως τα τελευταία περιστατικά με το Facebook.

To που θα καταλήξουν όλα αυτά, αν θα δημιουργηθούν καινούργιες ισορροπίες ή νέες ρήξεις, ακόμη δεν έχει φανεί. Το μόνο εμφανές είναι ότι η πρόσφατη παγκοσμιοποίηση –η οποία δρομολογήθηκε την περίοδο 1991-2016, μετά την πτώση του Τείχους, τη μεγάλη διάδοση της νέας τεχνολογίας και την εκτίναξη ορισμένων αναπτυσσόμενων χωρών, με κυρίαρχη περίπτωση την Κίνα-  δύσκολα θα συνεχίσει να έχει την ίδια μορφή.

 

 

www.ert.gr

Open post

Η Αμερική και το τέλος της κανονικότητας

Η Αμερική και το τέλος της κανονικότητας

Της Λένας Αργύρη – Ανταπόκριση από Ουάσιγκτον

Οι ημέρες στην Ουάσιγκτον αρχίζουν πια νωρίς τα ξημερώματα. Την ώρα που ξυπνά ο Πρόεδρος και με το πρώτο tweet δίνει τον ρυθμό, στον οποίο κινείται υποτακτικά ολόκληρο το μιντιακό σύστημα. «Δεν θυμάμαι καν τι καλύπταμε πριν γίνει πρόεδρος ο Τραμπ» μου είπε πρόσφατα συνάδελφος, διαπιστευμένος εδώ και δεκαετίες στον Λευκό Οίκο, αναπολώντας νοσταλγικά τις ημέρες της «δημοσιογραφικής ανίας» όπως αποκαλούν οι αμερικανοί δημοσιογράφοι την οχταετία Ομπάμα.

Η ροή των πληροφοριών είναι τόσο καταιγιστική, που χάνει κανείς τον έλεγχο αν μείνει μια ώρα μακριά από το twitter. Τα περισσότερα κωμικά shows μεταδίδονται πια real time, διότι τα νέα είναι τόσο ανατρεπτικά που καθιστούν απαγορευτικές τις μαγνητοσκοπημένες εκπομπές. Μια είδηση που παλαιότερα θα μονοπωλούσε τα «παράθυρα» των ειδήσεων εβδομάδες και θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη και θεσμική κρίση, σήμερα αντέχει στον τηλεοπτικό χρόνο ελάχιστα. Ο εξαντλητικός ειδησεογραφικός ρυθμός, αποτυπώνει τη νέα πολιτική πραγματικότητα.

Αυτό που άρχισε με κάποια γραφικότητα ως σύγκρουση ανάμεσα στο Τραμπ και τα mainstream ΜΜΕ, έχει πια εξελιχθεί σε κτηνώδη πόλεμο διαρκείας ανάμεσα στον Τραμπ και τους πάντες. Αυτό που κάποτε άκουσα να περιγράφουν ως «τιτανομαχία» και το θεώρησα υπερβολικό, σήμερα χαρακτηρίζεται ανοιχτά ως μάχη μέχρις εσχάτων, από την οποία η Αμερική θα πάρει χρόνια να συνέλθει. Δεν μου ακούγεται πια υπερβολικό.

Το κλίμα στην Ουάσιγκτον είναι πολεμικό. Η κατάσταση τοξική. Δημοσιογραφικά απολαυστική αλλά επί της ουσίας άκρως προβληματική. Ο Προέδρος που ήρθε για να βάλει την Αμερική πρώτη, βάλλει εναντίον των θεσμών πάνω στους οποίους η χώρα αυτή θεμελίωσε την ισχύ της.

Η Αμερική δεν είναι πρώτη. Η Αμερική είναι σε απόλυτη σύγχυση. Η Εκτελεστική εξουσία απέναντι από την Δικαστική, απέναντι από την Νομοθετική, απέναντι από την τέταρτη εξουσία, απέναντι από τις πιο ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών του κόσμου, απέναντι από το Στεϊτ Ντιπάρτμεντ, απέναντι από την διοικητική μηχανή του κράτους. Και όλοι αυτοί μαζί, απέναντι από τον Πρόεδρο.

Από την μία ο Πρόεδρος, από την άλλη το λεγόμενο «βαθύ κράτος» ή «κατεστημένο» της Ουάσιγκτον, το οποίο ποτέ δεν ήταν τμήμα κανενός κομματικού μηχανισμού. Αυτό το «βαθύ κράτος», ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπόρεσε να το ελέγξει και έτσι άρχισε μεθοδικά να το απαξιώνει. Ώστε να μην μπορεί να τον ελέγξει και αυτό. Ή αν τελικά καταφέρει να τον ελέγξει και να του αποδώσει ευθύνες, η ετυμηγορία να μην είναι καθόλου πειστική. «Βασικό ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης» το χαρακτήρισε πρόσφατα γνωστός μου, προερχόμενος από την συντηρητική παράταξη.

Πολλοί αναλυτές καταλήγουν οτι ο Πρόεδρος Τραμπ, δεν χτυπά τους θεσμούς επειδή είναι ένας κυκλοθυμικός, απρόβλεπτος και ασυγκράτητος άνθρωπος. Τους χτυπά διότι η στρατηγική του είναι, να τους διαλύσει πριν τον διαλύσουν. «Ξέρει καλά τι κάνει» ακούω να λένε ολοένα και συχνότερα, εδώ στην Ουάσιγκτον.

«Δεν μπορώ να θυμηθώ καμία άλλη στιγμή στην ιστορία της χώρας, όπου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο» λέει στους New York Times ο Τζακ Γκόλντσμιθ, καθηγητής δικαίου στο Χάρβαρντ. Ομως, μπορεί άραγε κάποιος να θυμηθεί άλλη στιγμή στην ιστορία, που ο θεσμός της αμερικανικής προεδρίας δέχθηκε τόσο καλά συντονισμένη και λυσσαλέα επίθεση από τόσα πολλά κέντρα ταυτόχρονα; «Οποιοσδήποτε άλλος στην θέση του Τραμπ δεν θα είχε αντέξει πολιτικά» σχολίασε πρόσφατα αναλυτής στο FOX προσθέτοντας οτι «είναι ο μοναδικός πρόεδρος στην ιστορία, που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία του».

Από το χάος που επισκιάζει την κανονικότητα ο κίνδυνος είναι πολλαπλός, λένε αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα. Η εικόνα της Αμερικής διεθνώς, διαβρώνεται διαρκώς χαρίζοντας στιγμές ξεκαρδιστικού γέλιου στην Μόσχα και το Πεκίνο. Δεν χρειάζονται βαρύγδουπες αναλύσεις με «διακυβεύματα» για να υποψιαστεί κανείς τι σημαίνει αυτό.

Στο εσωτερικό της χώρας, η συστηματική υποβάθμιση των θεσμών μειώνει τα επίπεδο εμπιστοσύνης των πολιτών. Κάτι που μπορεί σε πρώτη ανάγνωση να δείχνει θεωρητικό, όμως για παράδειγμα όταν ο πολίτης παύει να εμπιστεύεται τις υπηρεσίες ασφαλείας ή πληροφοριών, συνεργάζεται με μεγαλύτερη καχυποψία μαζί τους. Αυτό προσθετικά και μακροπρόθεσμα επηρεάζει το επίπεδο ασφαλείας στην χώρα, λένε αναλυτές.

Νομίζω πως υπάρχουν πια δυο σενάρια. Ενα καλό και ένα κακό. Είτε σε λίγα χρόνια θα κοιτάμε πίσω και όλο αυτό θα μοιάζει μακρινά συγκυριακό, είτε θα κοιτάμε πίσω μα δεν θα βλέπουμε τίποτα το παρακμιακό. Γιατί αυτό που θα ζούμε θα έχει γίνει «κανονικό» από τη δύναμη της συνήθειας.

Δεν είναι διόλου απίθανο δηλαδή, να βαδίζουμε σε δρόμο χωρίς γυρισμό, αφού όλα τα πολιτικά ταμπού είναι σπασμένα. Η πολιτική ορθότητα αποτελεί «the old fashioned way», ο δημόσιος διάλογος είναι καφενειακού τύπου, η ατζέντα καθορίζεται εν πολλοίς μέσω twitter, οι σοβαροί διαμορφωτές γνώμης τα έχουν χαμένα, ο σεβασμός στον πολιτικό αντίπαλο έχει γίνει το πιο σύντομο αμερικανικό ανέκδοτο, τα check and balances είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Σε αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον καμία αποκάλυψη δεν μας σοκάρει, καμία ύβρις δεν μας προσβάλλει, κανένα πολιτικό δράμα δεν είναι ικανό να τραβήξει την προσοχή μας. Υπάρχει μια συλλογική ανοσία, απέναντι στο τέλος της πολιτικής κανονικότητας που απροκάλυπτα εξελίσσεται μπροστά μας. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό από όλα.

www.ert.gr

Open post

Σαν σήμερα πριν 54 χρόνια «έφυγε» ο Φώτης Αγγουλές

Σαν σήμερα πριν 54 χρόνια «έφυγε» ο Φώτης Αγγουλές

του Νάσου Μπράτσου

Το πραγματικό του όνομα ήταν Φώτης Χονδρουλάκης, αλλά έμεινε στην ιστορία σαν Φώτης «Αγγουλές». Ήταν ξημέρωμα της 27ης Μαρτίου στο κατάστρωμα του πλοίου «Κολοκοτρώνης», όταν έφυγε από τη ζωή (1911-1964) ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες και πένης.

Εκτός από το ποιητικό του έργο είχε σημαντική δραστηριότητα στο αντιφασιστικό κίνημα του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή.

Πολλά στοιχεία για τη δράση του αναφέρονται και στο βιβλίο «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Όπως μας είχε δηλώσει η Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη στα πλαίσια συνέντευξής της για το προσφυγικό της ταξίδι στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Επόμενος σταθμός μας οι πηγές του Μωυσέως στην Αίγυπτο, σε ένα στρατόπεδο προσφύγων που πριν από μας είχαν Πολωνούς και Γιουγκοσλάβους, που όταν πήγαμε εμείς είχαν φύγει οι περισσότεροι. Εκεί βρεθήκαμε αρκετοί Έλληνες. Κάναμε διαμαρτυρίες για να μην μας στείλουν στο Κονγκό, όπου είχαμε μάθει ότι αρρώσταιναν πολλοί.

Μιλάμε για διαμαρτυρίες γυναικών, αφού οι άντρες ήταν στο στρατό. Κάποια στιγμή κρύψαμε κάτω από ένα καναπέ την Πασβάνη από το χωριό Οξέ της Ικαρίας που ήθελαν με τα κοριτσάκια της να την πάνε στο πλοίο για το Κονγκό. Δεν βρήκαν τη μάνα που κόντεψε να σκάσει κάτω από καναπέ που καθόμασταν και κάναμε ότι πλέκαμε και δεν πήγαν ούτε τα κοριτσάκια. Τελικά το καράβι έφυγε χωρίς να φορτώσει επιβάτες.

Εκεί γνώρισα τον Φώτη Αγγουλέ και εκεί αρχίζει και η ουσιαστική μου επαφή με τα βιβλία, την ποίηση, την κουλτούρα, κλπ Ερχόταν μαζί με ένα Χιώτη επιλοχία, σύνδεσμο της ΑΣΟ».

Για τον Φώτη Αγγουλέ είχαμε γράψει στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος και συγκεκριμένα στην ανάρτηση H διπλή προσφυγιά του ποιητή Φώτη Αγγουλέ.

Την αναδημοσιεύουμε τιμώντας τη μνήμη του με αφορμή την θλιβερή επέτειο του θανάτου του.

Από τις πλέον εμβληματικές μορφές μεταξύ των Ελλήνων προσφύγων και στρατευμένων στη Μέση Ανατολή, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ο Φώτης Αγγουλές. Το Αγγουλές που σημαίνει παλληκάρι, ήταν ψευδώνυμο αφού το κανονικό επίθετο ήταν Χονδρουλάκης.

Από το σημείο που έμελλε να γίνει στα χρόνια της κατοχής το hot spot των Ελλήνων προσφύγων, ξεκίνησε ο Φ. Αγγουλές το προσφυγικό του ταξίδι. Γεννήθηκε το 1911 στον Τσεσμέ και βρέθηκε πρόσφυγας στη Χίο, όπου κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, έδειξε τα δείγματα γραφής του ταλέντου του.

Η χιακή κοινωνία τον αγκάλιασε και αυτός με σκληρή δουλειά όχι μόνο επαγγελματική, αλλά και προσπάθεια να μορφωθεί, ακόμα και νυχτερινές ώρες στη βιβλιοθήκη της Χίου «Κοραής». Εργάστηκε αρχικά σε ψαράδικο και μετά σαν τυπογράφος στη χιώτικη εφημερίδα «Ελευθερία» και άρχισε και τα πρώτα του βήματα στην ποίηση αλλά και στη δημοσιογραφία. Γνώρισε και διώξεις με αφορμή ένα σατιρικό ποίημα κατά του Μουσολίνι το 1936, που δημοσίευσε η εφημερίδα «Αλήθεια». Η σάτιρα μέσω της ποίησης ήταν η επιλογή του και στις εφημερίδες «Μιχαλού» και «Καμπάνα» των οποίων υπήρξε εκδότης, με συνέπειες φυλάκισης.

Ο πόλεμος τον οδήγησε σε άλλο ένα προσφυγικό ταξίδι, στη Μέση Ανατολή, που όπως πολλοί πρόσφυγες, εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις και τύπωνε και το ψυχαγωγικό περιοδικό του στρατού «Ελλάς».

Η φυσιογνωμία του και η λογοτεχνική του παρουσία, είχαν απήχηση μεταξύ των προσφύγων, αφού όπως μας είχε δηλώσει η Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: «Εκεί γνώρισα τον Φώτη Αγγουλέ και εκεί αρχίζει και η ουσιαστική μου επαφή με τα βιβλία, την ποίηση, την κουλτούρα, κλπ Ερχόταν μαζί με ένα Χιώτη επιλοχία, σύνδεσμο της ΑΣΟ».

Δίκαια ο Αγγουλές χαρακτηρίστηκε και σαν ο ποιητής της προσφυγιάς.

Η συμμετοχή του στο αντιφασιστικό κίνημα των στρατευμένων της Μέσης Ανατολής , είχε σαν συνέπεια να γνωρίσει όπως και αρκετοί άλλοι τις διώξεις και τα «σύρματα» και συγκεκριμένα στο Ντεκαμερέ, αφού μεταφέρθηκε με άλλους με το πλοίο Sheridan. Οι διώξεις συνεχίστηκαν και στη μεταπολεμική – μετεμφυλιακή περίοδο, έως το 1956, αφού ο Φ.Α. ποτέ δεν έκρυψε τη στράτευσή του στο χώρο της αριστεράς. Εργάστηκε στην εφημερίδα «Χιακός Λαός» και απεβίωσε στις 27/3/1964, σε ηλικία 53 ετών ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες.

Ενδεικτικό της ποιητικής του γραφής είναι το «Μπιρ Χακίμ», τοποθεσία στη Λιβύη, όπου στις 24/5/1942 ο Ρόμελ επιτέθηκε και ανάγκασε τις συμμαχικές δυνάμεις σε ήττα και υποχώρηση. Ειδικά οι Γάλλοι στρατιώτες πλήρωσαν βαρύτατο φόρο αίματος. Αργότερα το Μπιρ Χακίμ, έγινε τόπος φυλάκισης Ελλήνων φαντάρων από τους Εγγλέζους, επειδή πήραν μέρος στην εξέγερση του ελληνικού στρατού, που στην ορολογία της ιστορίας έμεινε σαν «κίνημα της Μέσης Ανατολής».

Mπιρ Χακίμ
Αντιφασίστες Έλληνες το προσκλητήριο να γενεί
χωρίς κανένα σάλπισμα με σιγανή φωνή.

Τα ελληνικά σαλπίσματα αντιφασίστες σαλπιστές
για τους νεκρούς του Μπιρ Χακίμ γνώριμα τόσο πού `ναι
μέσα σ’ αυτή την έρημο δεν πρέπει ν’ ακουστούνε
μη σηκωθούνε κι οι νεκροί συντρόφοι μας και τρέξουνε
γιατί δεν πρέπει ο βωμός της Άγιας Του θυσίας
τόπος εξορίας πως έγινε να δούνε.

Μην τύχει και ξυπνήσουμε μέσα στην άναστρη βραδιά
τους Έλληνες συντρόφους μας που γαληνά κοιμούνται
αγκαλιασμένοι αδελφικά με τους φρουρούς του Μπιρ Χακίμ
του ήρωα γαλλικού λαού αθάνατα παιδιά.

Οι στίχοι έγιναν τραγούδι με μουσική επένδυση του Θωμά Μπακαλάκου και περιέχονται στο δίσκο «Πορεία στη Νύχτα».

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 10 11 12
Scroll to top