Open post

Δεν μπορεί να γίνει πολιτική με τα πρόστιμα (άρθρο)

Δεν μπορεί να γίνει πολιτική με τα πρόστιμα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το τελευταίο διάστημα έχουν έρθει στο προσκήνιο νομοθετήματα και κυβερνητικές πρωτοβουλίες που βασίζονται σε μια ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα αυστηρότητα.
Η λογική του «όσο πιο σκληρή η τιμωρία, τόσο πιο καλή η εφαρμογή του κανόνα» εφαρμόζεται όλο και περισσότερο, είτε πρόκειται για τα πρόστιμα σε παραβάτες του Κ.Ο.Κ., σε ιδιοκτήτες ανασφάλιστων Ι.Χ. και οχημάτων που δεν έχουν περάσει ΚΤΕΟ, είτε σε μαζικές κατασχέσεις οφειλετών που έχουν πνιγεί στους φόρους και τις εισφορές.
Πέραν του ότι η λογική αυτή είναι εξ ορισμού βαθιά συντηρητική, το πρόσθετο πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα του 2018, το πεδίο εφαρμογής των των αυστηρών ποινών είναι τόσο στρεβλωμένο, που το αποτέλεσμα συχνά είναι το αντίστροφο.

Τελευταίο κρούσμα είναι το νομοσχέδιο για τα κατοικίδια το οποίο προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, καθώς εισάγει ένα πολύ αυστηρό πλαίσιο τόσο για τα αδέσποτα, όσο και για τα δεσποζόμενα ζώα.
Χωρίς να μπει κάποιος σε αναλυτική παρουσίαση και κριτική των ειδικών πλευρών του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, το προφανές συμπέρασμα είναι ότι το αυστηρότατο πλαίσιο που καθιερώνει, πιθανότατα θα προκαλέσει πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα θα λύσει. Η στείρωση όλων των ζώων καθίσταται υποχρεωτική, επί ποινή ετήσιου προστίμου για όσους δεν το κάνουν, απαγορεύεται η υιοθεσία νέων ζώων (κάτω από έξι μηνών), αλλά και η υιοθεσία από το εξωτερικό, μπαίνουν περιορισμοί στον αριθμό των κατοικιδίων που μπορεί να έχει κάποιος, καθώς και στον τρόπο που μπορεί να γίνεται το εμπόριο.
Πολλές από τις ρυθμίσεις, οι περισσότερες ίσως, έχουν σωστή βάση. Είναι σαφές ότι το πνεύμα του νομοθέτη δίνει προτεραιότητα στην προστασία των κατοικιδίων, την αποτροπή φαινομένων εγκατάλειψης, κακομεταχείρισης και απάνθρωπης μεταχείρισης από εμπόρους και ιδιώτες.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι τόσο αυστηρές προβλέψεις ίσως να είχαν λογική σε μια χώρα όπως η Ελβετία, όπου όλα δουλεύουν ρολόι και, βέβαια, δεν υπάρχουν αδέσποτα.
Προτεραιότητα στην Ελλάδα του 2018 δεν είναι να τιμωρούνται αυστηρά όσοι δεν στειρώνουν το κατοικίδιο, αλλά να υλοποιηθούν προγράμματα περίθαλψης και στείρωσης των εκατομμυρίων αδέσποτων που γυρνάνε στους δρόμους. Όσο για τις αγοραπωλησίες, καλό θα ήταν να απαγορεύονταν ολοσχερώς, έως ότου υιοθετηθεί και το τελευταίο αδέσποτο.
Στην Ελλάδα, όσοι ασχολούνται με το ζήτημα γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολύ πιο καυτά και επείγοντα ζητήματα, τα οποία μάλιστα θα πρέπει να επιλυθούν πριν εισαχθεί οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Από την οργάνωση και ενίσχυση των υποδομών φροντίδας, που είναι πρακτικά ανύπαρκτες σε όλη τη χώρα, παρά το γεγονός ότι κατά το νόμο οι δήμοι έχουν την ευθύνη να τις δημιουργήσουν. Μέχρι τον έλεγχο και την αστυνόμευση των εκτροφέων, των εμπόρων και όλων όσοι υποβοηθούν τις αγοραπωλησίες κατοικιδίων, που λίγους μήνες μετά εγκαταλείπονται στο δρόμο.
Εάν η νόμιμη κατοχή και φροντίδα κατοικιδίου γίνεται τόσο περίπλοκη και δαπανηρή, είναι σαφές ότι δημιουργείται ένα σοβαρό αντικίνητρο.

Μια παρόμοια λογική είδαμε και στα νέα πρόστιμα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Μειώθηκαν λίγο κάποια πρόστιμα για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 50.000 ευρώ και αυξήθηκαν αρκετά για όσους ξεπερνούν τα εισοδηματικά κριτήρια. Μάλιστα, για ορισμένες παραβάσεις που χαρακτηρίζονται επικίνδυνες (παραβίαση φωτεινού σηματοδότη, αντικανονικό προσπέρασμα, παραβίαση STOP κ.α.) τα πρόστιμα δεν μειώθηκαν, αλλά έμειναν εκεί που ήταν, στα 700 ευρώ, ενώ όσοι έχουν εισόδημα πάνω από 50.000 ευρώ το χρόνο θα πληρώνουν 1.400 ευρώ και εκείνοι που εμφανίζουν εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ θα πληρώνουν 2.100 ευρώ.

Η λογική θα υπεδείκνυε ότι σε μια χώρα όπου τα εισοδήματα έχουν υποχωρήσει κατά 30-50%, θα είχε γίνει και μια αναπροσαρμογή στα πρόστιμα κάθε είδους.
Είναι ενδεικτικό της γελοιότητας η οποία δυστυχώς διαπνέει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής στη χώρα μας, ότι τα υψηλά πρόστιμα (το 700άρι) είχε καθιερωθεί από έναν υπουργό Μεταφορών (τον Μιχάλη Λιάπη, επί κυβέρνησης Καραμανλή) ο οποίος αργότερα συνελήφθη να κυκλοφορεί με πλαστές πινακίδες για να μην πληρώνει τέλη κυκλοφορίας.
Εάν μπει κάποιος στις λεπτομέρειες του θέματος διαπιστώνει ότι τα κριτήρια ερμηνείας των παραβάσεων είναι χαλαρά σε πολλές περιπτώσεις και εναπόκεινται στην κρίσης της τροχαίας. Εάν για παράδειγμα, περάσετε με το όχημά σας τη λευκή γραμμή στο φανάρι, τότε μπορεί να σας γράψουν για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη.
Ίσως θεωρητικά, η σύνδεση του εισοδήματος με το πρόστιμο να έχει κάποια λογική.
Όμως είναι εξαιρετικά προβληματικό το γεγονός ότι στην Ελλάδα το δηλούμενο εισόδημα συχνά δεν έχει σχέση με το πραγματικό αφού οι φορολογικές δηλώσεις σε ένα ποσοστό 30% τουλάχιστον (το ποσοστό εκτιμάται ότι έχει αυξηθεί μετά τις “μεταρρυθμίσεις” Κατρούγκαλου) δείχνουν πολύ μικρότερο εισόδημα, λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Επομένως, στην πράξη, η σύνδεση των προστίμων με τη φορολογική δήλωση μόνο ως «μπόνους» στους φοροφυγάδες και ως ποινή στους ειλικρινείς φορολογούμενους μπορεί να λειτουργήσει.

www.ert.gr

Open post

Brexit με αστερίσκους και όρους

Brexit με αστερίσκους και όρους

Για τα πολιτικά δεδομένα, το καλοκαίρι του 2016 ήταν εποχή εκπλήξεων. Αρχικά, οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της αποχώρησής τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη συνέχεια, ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, και μετά από σχεδόν 4 μήνες κέρδισε και την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αναλυτές σχολίαζαν το «καινούριο, άγνωστο εκλογικό σώμα», και την άνοδο ενός ιδιότυπου, φαινομενικά πρωτόγνωρου εθνοσυντηρητισμού. Έναν χρόνο μετά, κατά τις γαλλικές εκλογές, όλοι περίμεναν τα αποτελέσματα αποφεύγοντας να τα προβλέψουν με αυτοπεποίθηση, ακόμη και όταν ήταν σαφές πως ο Εμανουέλ Μακρόν θα κατακτούσε την προεδρία. Πολλοί ξαναβρήκαν την ασφάλεια των αναμενόμενων εκλογικών αποτελεσμάτων. Και μετά οι Βρετανοί αποφάσισαν να ξαναβγάλουν μια έκπληξη από τις κάλπες των πρόωρων εκλογών που προκήρυξε η Τερέζα Μέι. Οι εκπλήξεις αυτές βρίσκονται πλέον στην εξουσία, όμως αυτή η εξουσία δεν μοιάζει με εκείνη που προέβλεπαν πολλοί στην αρχή τους. Ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικανοί φαίνεται πως οδεύουν προς μια σημαντική (πολιτικά, αν όχι και αριθμητικά) ήττα στις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου, και η Τερέζα Μέι διαχειρίζεται ένα κόμμα και μια αποχώρηση που ελάχιστα θυμίζουν όσα φαίνονταν να τάζουν στους υποστηρικτές τους.

Θυμίζοντας τα ποσοστά του δημοψηφίσματος, οι Financial Times κάνουν σήμερα το πιο ακριβές σχόλιο για την πορεία του Brexit, τονίζοντας πως πρόκειται για ένα Brexit του «52-48», με την ελαφρά πλειοψηφία να κερδίζει την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και την ελαφρά μειοψηφία να κερδίζει το ότι, για την ώρα, η αποχώρηση αυτή δεν σημαίνει κάποια σημαντική πρακτική αλλαγή. Οι περισσότερες αναλύσεις σχολιάζουν πως η κυβέρνηση της Τερέζα Μέι έχει υποχωρήσει σε όλα όσα της ζητήθηκαν, ακόμα και αν παρουσιάζει τη χρονική παράταση που κέρδισε για την έοξο της Βρετανίας από την Ε.Ε. ως σημαντική νίκη. Ελάχιστοι νομίζουν πως στους μήνες της παράτασης αυτής η βρετανική κυβέρνηση θα ανακαλύψει κάποιο σημαντικό επιχείρημα ή πλεονέκτημα για να βελτιώσει τη θέση της στις διαπραγματεύσεις. Στο ίδιο άρθρο του στους FT, ο Ντέιβιντ Άλεν Γκριν σχολιάζει πως το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι κατάφερε να της δοθεί η δυνατότητα να διαπραγματεύεται συμφωνίες για την μετά-Brexit εποχή κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για τους όρους του Brexit είναι ασήμαντο: Κανείς δεν πρόκειται να προχωρήσει σε εμπορικές συμφωνίες με την Βρετανία πριν γίνουν σαφείς οι όροι της αποχώρησής της.

Παράλληλα, το Bloomberg παρατηρεί πως την ίδια ώρα που η φυγή μεγάλων εταιρειών από την Βρετανία είναι μη αναστρέψιμη, και οι διαπραγματεύσεις για το καθεστώς των συναλλαγών των
τραπεζών στο City του Λονδίνου με την Ε.Ε. συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, οι συντηρητικοί βουλευτές που ακόμη και πριν από λίγες μόλις ημέρες ασκούσαν πίεση στην Τερέζα Μέι και διατράνωναν την απογοήτευσή τους για το υποτονικό Brexit έχουν πλέον αποδεχθεί τους όρους του, και φαίνεται να προσφέρουν στην πρωθυπουργό της χώρας τον χρόνο που τόσο χρειάζεται. Το βασικό πλεονέκτημα της Τερέζα Μέι σε αυτή την ανάλυση δεν είναι καν δικό της, αλλά των Εργατικών και του Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος πλέον υποστηρίζει την διατήρηση μιας τελωνειακής ένωσης Βρετανίας-Ε.Ε. Δεδομένων των διαφορετικών βαθμών ταύτισης των βουλευτών με τα κόμματά τους, η τοποθέτηση του Κόρμπιν καθιστά πιθανή, με την συμφωνία κάποιων λίγων Συντηρητικών βουλευτών, την ψήφιση μιας τέτοιας ένωσης –γεγονός που θα ήταν σαφής ήττα για την Τερέζα Μέι, την κυβέρνηση και το κόμμα της. Το European Research Group, λοιπόν, η πλέον δυναμικά αντιευρωπαϊκή ομάδα των Tories στο βρετανικό κοινοβούλιο, σταμάτησε να αντιτίθεται στην πρωθυπουργό, και αντιθέτως επικεντρώνεται στο ότι η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και αν γίνει, θα είναι τουλάχιστον αποχώρηση, και αυτό είναι αρκετό.

Όλοι γνωρίζουν πως ενδεχόμενη αμφισβήτηση της Τερέζα Μέι θα σήμαινε κατά πάσα βεβαιότητα και πτώση της κυβέρνησης των Συντηρητικών, χωρίς καμία εγγύηση για το αποτέλεσμα καινούριων εκλογών. Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως το καλύτερο που συνέβη στην Μέι -για τον εαυτό της, τουλάχιστον- ήταν εκείνη η απογοητευτική επίδοση των Tories στις εκλογές του 2017.

www.ert.gr

Open post

ΔΝΤ: Προετοιμασία για νέο έγκλημα (άρθρο)

ΔΝΤ: Προετοιμασία για νέο έγκλημα (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τελικά φαίνεται ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει το προνόμιο να κάνει λάθη, να τα παραδέχεται και μετά να τα επαναλαμβάνει, ατιμώρητα και χωρίς συνέπειες.
Τελευταίο κρούσμα; Η έκθεση για το παγκόσμιο χρέος με τίτλο «Σκαρφαλώνοντας έξω από το χρέος» όπου οι συγγραφείς, διακεκριμένοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι το συνολικό χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών έχει ξεπεράσει το 104% του ΑΕΠ τους.
Το πρόβλημα γίνεται οξύτερο επειδή η εποχή του φθηνού χρήματος που δημιούργησαν οι κεντρικές τράπεζες τελειώνει και έτσι, καθώς τα επιτόκια ανεβαίνουν θα αυξάνονται και τα ποσά που θα ξοδεύουν οι χώρες για να πληρώνουν τους τόκους των χρεών τους.
Με λίγα λόγια; Τα κράτη θα ξοδεύουν περισσότερα για να εξυπηρετήσουν το χρέος τους και θα διαθέτουν λιγότερους πόρους για δημόσιες υπηρεσίες, κοινωνικές και επενδυτικές δαπάνες.
Οι τρεις διακεκριμένοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ, λοιπόν, ( ο ALBERTO ALESINA του Χάρβαρντ, και οι CARLO A. FAVERO και FRANCESCO GIAVAZZI του πανεπιστημίου Μποκόνι στο Μιλάνο) διερευνούν το ερώτημα: πώς είναι προτιμότερο να μειωθεί το χρέος; Κάνοντας περικοπές δαπανών ή μειώνοντας τους φόρους;
Το ενδιαφέρον -ειδικά για εμάς τους Έλληνες που ζούμε τα τελευταία οκτώ χρόνια με την πίεση του ΔΝΤ και των άλλων δανειστών για ολοένα περισσότερα μέτρα- είναι ότι οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της φορολογίας είναι η χειρότερη μέθοδος καθώς προκαλεί διπλάσια ύφεση, η οποία μάλιστα κρατάει χρόνια.
Υπογραμμίζουν, μάλιστα, συμπερασματικά ότι εάν δημιουργηθεί πλεόνασμα με αύξηση φόρων, τότε η επίπτωση στην ανάπτυξη (δηλαδή η ύφεση που δημιουργείται) είναι τόσο μεγάλη που η σχέση δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ αυξάνεται, αντί να μειώνεται.
Θα σκεφτεί κάποιος: Χρειάζονται τρεις κορυφαίοι οικονομολόγοι για να καταλήξουν στο προφανές; Αφού το είδαμε να συμβαίνει στην Ελλάδα συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Μνημόνια επί μνημονίων, φόροι επί φόρων και ο δείκτης χρέους προς το ΑΕΠ οδεύει προς τα πάνω.
Το χειρότερο της υπόθεσης, όμως, είναι ότι παρά τις διαπιστώσεις, παρά την κριτική που έχει δεχθεί, παρά την αποτυχία, το ΔΝΤ επιμένει. Εκείνο ήταν που επέμενε να θεσπιστεί από τώρα η μείωση του αφορολόγητου ορίου από το έτος 2020 και εάν, μάλιστα, χρειαστεί, να γίνει από το 2019.
Μείωση του αφορολόγητου ορίου σημαίνει αύξηση των άμεσων φόρων. Αυτό ακριβώς δηλαδή που η έρευνα των τριών οικονομολόγων διαπιστώνει ότι ΔΕΝ πρέπει να γίνεται, διότι προκαλεί ύφεση.
Δεν πάνε να λένε, όμως, οι οικονομολόγοι. Οι διαθέσιμες πληροφορίες δείχνουν ότι το ΔΝΤ εκπέμπει για άλλη μια φορά μηνύματα ακαμψίας και σκληρότητας, καθώς ξεκινούν και πάλι οι συζητήσεις για το ρόλο του στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη και επιμένει στην αύξηση των φόρων δια της μείωσης του αφορολόγητου όπως βέβαια και για τη μείωση των συντάξεων.
Τώρα πια, βέβαια, δεν θα μπορεί να γίνει αναφορά σε “λάθος” του ΔΝΤ, αφού το πρόβλημα έχει επισημανθεί πάμπολλές φορές.
Τώρα θα πρόκειται για προμελετημένο έγκλημα.

The post ΔΝΤ: Προετοιμασία για νέο έγκλημα (άρθρο) appeared first on ert.gr.

Open post

Η καθαρή έξοδος και τα σύννεφα στις αγορές (άρθρο)

Η καθαρή έξοδος και τα σύννεφα στις αγορές (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Όποιος διαβάζει με προσοχή τις δηλώσεις που κάνουν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εύκολα αντιλαμβάνεται ότι βλέπουν την Ελλάδα ως μια «επένδυση» η οποία δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Τόσο ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ όσο και Ντέγκλαν Κοστέλο της Κομισιόν, σε δηλώσεις τους τις τελευταίες ημέρες χαρακτήρισαν «δικαιολογημένο» και «λογικό» ένα σύστημα παρακολούθησης στη μεταμνημονιακή εποχή για την Ελλάδα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι τα δάνεια που έχει λάβει η χώρα θα πληρωθούν και οι λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» θα ολοκληρωθούν χωρίς παρεκκλίσεις.

Οι λεπτομέρειες της παρακολούθησης αυτής, όπως και η ονομασία της, δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, όσο το γεγονός ότι η ευρωζώνη είναι αποφασισμένη να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα από τη μια πλευρά θα έχει πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίου, αλλά από την άλλη θα υπάρχουν εγγυήσεις ότι η χώρα δεν πρόκειται να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις της.

Είναι ενδεικτικό ότι ο κ. Ρέγκλινγκ μιλώντας στο συνέδριο των Δελφών, αναφέρθηκε σε ένα μεταμνημονιακό καθεστώς το οποίο μπορεί να ξεκινήσει με ένα χαλαρό πλαίσιο εποπτείας, αλλά θα υπάρχει η δυνατότητα το πλαίσιο να “σφίγγει” και η εποπτεία να γίνεται αυστηρότερη εφόσον οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Με τον τρόπο αυτό, θα εμφανίζεται “και η πίτα σωστή και ο σκύλος χορτάτος”, αφού θα δημιουργείται η εικόνα της επιτυχούς ολοκλήρωσης του μνημονίου, ενώ ταυτόχρονα η ευρωζώνη θα μπορεί να επιβάλλει αυστηρότερο έλεγχο ή να παράσχει στήριξη για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση της χώρας.

Στην πράξη, το παιχνίδι δεν θα κριθεί τόσο από το εάν η Ελλάδα έχει στη διάθεσή της προληπτική γραμμή στήριξης ή όχι, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλιστεί η χρηματοδότηση των υποχρεώσεων και η προσαρμογή των πληρωμών για το χρέος ανάλογα με τις συνθήκες και με βάση ένα ανώτατο όριο πληρωμών σε σχέση με το ΑΕΠ.

Επομένως, η συζήτηση για το δίλημμα “καθαρή έξοδος” ή προληπτική γραμμή μάλλον έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα, αφού ακόμα και η Γερμανία αλλά και ο ESM φαίνεται ότι έχουν υιοθετήσει τη λογική της λεγόμενης “καθαρής εξόδου” για πολιτικούς κυρίως λόγους.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, ίσως όλοι οι λογαριασμοί να γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο, αφού την ώρα που στις Βρυξέλλες και την Αθήνα γίνονται σχεδιασμοί επί χάρτου για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και την επιστροφή της χώρας στις αγορές, τα μηνύματα για το διεθνές περιβάλλον γίνονται όλο και πιο δυσοίωνα.

Γιαυτό και η λεγόμενη καθαρή έξοδος έχει και τα ρίσκα της, όπως άλλωστε παραδέχονται και κυβερνητικοί παράγοντες, οι οποίοι λένε ξεκάθαρα ότι η συγκεκριμένη επιλογή έχει ορισμένα ρίσκα τα οποία η κυβέρνηση συνειδητά αναλαμβάνει.

Διαρκώς αυξάνονται οι φόβοι για αναταράξεις που θα φέρει το τέλος της εποχής των χαμηλών επιτοκίων, αλλά και η διαφαινόμενη εμπορική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης και ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι το καλύτερο για την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές.

Έτσι κι αλλιώς, φαίνεται ότι οι λύσεις που εξετάζονται για το χρέος θα είναι σταδιακές και υπό προϋποθέσεις, επομένως το πιθανότερο είναι ότι δεν θα αρθούν εφάπαξ οι όποιες αμφιβολίες για τη βιωσιμότητά του. Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης θα είναι μια μακρά διαδικασία και εάν η αστάθεια επανέλθει διεθνώς τότε η χρηματοδότηση της Ελλάδας από τις αγορές δεν θα είναι καθόλου απλή υπόθεση.

Open post

Ποδόσφαιρο και αλληλεγγύη: Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων – Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου

Ποδόσφαιρο και αλληλεγγύη: Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων – Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου

του Νάσου Μπράτσου

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, σε έναν άλλο αγώνα, αυτόν μεταξύ Ατρομήτου Περιστερίου και Ολυμπιακού, Αιγύπτιος παίκτης των γηπεδούχων, δέχονταν οχετό ρατσιστικών ύβρεων, από μερίδα φίλων του φιλοξενούμενου.

 

Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων

Έμπρακτη απάντηση σε κάθε αντιπροσφυγική και ξενόφοβη αντίληψη και πρακτική έδωσαν από κοινού η Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων και ο Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου, ομάδα με έδρα τη συνοικία του Αγίου Παύλου κοντά στο σταθμό Λαρίσης.

Ο Λαρισαϊκός που ιδρύθηκε το 1927, είχε το ρεπό στο στο πρωτάθλημα της Γ’ ΕΠΣΑ και το αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο. Έπαιξε φιλικό με τους πρόσφυγες στα Καμίνια, στο γήπεδο του Ατρόμητου Πειραιά.

Βρεθήκαμε εκεί και διαπιστώσαμε ότι άνετα η προσφυγική ομάδα θα μπορούσε να έχει συμμετοχή στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.

Δείγμα της λογικής που προσέγγισε ο Λαρισαϊκός το παιχνίδι είναι η ανακοίνωσή του:

Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων-Λαρισαϊκός (φιλικό)
Ανακοίνωση του ΑΠΟ ΛΑΡΙΣΑΙΚΟΣ ΑΓ. ΠΑΥΛΟΥ

Φιλικό με την «Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων».

 

Έναν πολύ σημαντικό φιλικό αγώνα θα δώσει την επόμενη Κυριακή ο Λαρισαϊκός. Θα αντιμετωπίσει την «Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων», μια ποδοσφαιρική ομάδα με μεγάλο κοινωνικό έργο, σαν φορέας αλληλεγγύης και ενσωμάτωσης για τους πρόσφυγες που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας.

Ο Α.Π.Ο. Λαρισαϊκός Αγίου Παύλου υπήρξε πάντα ένας σύλλογος με έντονη κοινωνική παρουσία. Ιδρύθηκε από τους εργαζόμενους του Λαρισαϊκού Σιδηροδρόμου και είναι εδώ και περισσότερα από 90 χρόνια το πιο ζωντανό κοινωνικό κύτταρο της περιοχής του κέντρου της Αθήνας, του Αγίου Παύλου, του Σταθμού Λαρίσης και της Πλατείας Βάθης.

Πολλοί μετανάστες και πρόσφυγες έχουν βρει αθλητική διέξοδο, αγωνιζόμενοι στον Λαρισαϊκό και έχουν ενταχθεί έτσι στον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς μας. Γι αυτό και αντιλαμβανόμαστε την μεγάλη κοινωνική σπουδαιότητα που έχει η δραστηριότητα της «Αθλητικής Ελπίδας Προσφύγων» και με πολύ μεγάλη χαρά ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμά της.

Ο αγώνας θα διεξαχθεί στο γήπεδο των Καμινίων (Αμοργού και Κομοτηνής), στον Πειραιά, την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου στις 18:00 μ.μ..

Το σκορ, όχι ότι έχει σημασία, ήταν 5-1 υπέρ των προσφύγων με 1-0, 1-1, 4-1 ημίχρονο και τελικό 5-1. Στα ευτράπελα, την ωρα του αγωνα κάποιοι, προφανως από την επαρχία, σταμάτησαν με ένα αυτοκίνητο και ζητούσαν από τον γράφοντα και τον προπονητή των προσφύγων, το γήπεδο του Ατρόμητου (Περιστερίου) που έπαιζε με τον Ολυμπιακό. Κάποιοι φαίνεται τους έστειλαν αλλού γι αλλού.

παρά τις οδηγίες το φάουλ «έγραψε» στο «Γ»

 

 

Open post

Το μυστικό των ελληνικών ομολόγων (άρθρο)

Το μυστικό των ελληνικών ομολόγων (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η έκδοση επταετούς ελληνικού ομολόγου στέφθηκε με επιτυχία, καθώς η χώρα δανείστηκε τρία δισ. ευρώ με επιτόκιο 3,5%, ενώ τα ποσά που προσέφεραν οι επενδυτές ήταν διπλάσια από τα ζητούμενα, παρ’ όλη την αναταραχή στα διεθνή χρηματιστήρια.

Μοιάζει αντιφατικό, αλλά το γεγονός είναι ότι η Ελλάδα έχει ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο, δεν την εμποδίζει να πουλάει νέα ομόλογα τα οποία ευχαρίστρως αγοράζουν οι διεθνείς επενδυτές.

Η αντίφαση ξεπερνιέται εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι το χρέος της Ελλάδας και κατά συνέπεια τα νέα ομόλογα που εκδίδει είναι στην ουσία εγγυημένα από την ευρωζώνη.

Οι αποφάσεις του eurogroup για το ελληνικό χρέος και όσα αναμένεται να συμφωνηθούν τους επόμενους μήνες, στην ουσία αποτελούν μια εγγύηση ότι τα χρήματα θα πληρωθούν, εφόσον βέβαια η Ελλάδα τηρεί από τη δική της πλευρά όσα θα συμφωνηθούν.

Το σημαντικό με την έκδοση του συγκεκριμένου ομολόγου δεν είναι τόσο η πραγματική οικονομική διάσταση, αλλά ο συμβολισμός και το μήνυμα που μεταδίδεται στις διεθνείς αγορές, ότι η Ελλάδα επιστρέφει στην ομαλότητα.

Είναι ενδεικτικό, μάλιστα, ότι στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται πλέον και οι δανειστές, με χαρακτηριστικές τις δηλώσεις του επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος βρίσκεται σε επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα και μόνο καλά λόγια είχε για τη χώρα μας.

Ο επίτροπος με τις δηλώσεις του στήριξε τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για τη λεγόμενη «καθαρή έξοδο», αν και φρόντισε να επισημάνει ότι σε κάθε περίπτωση θα «υπάρχουν δεσμεύσεις» και την επόμενη ημέρα.

Είναι σαφής η πρόθεση της ευρωζώνης να παρουσιάσει θετική εικόνα για την Ελλάδα και να υποστηρίξει την επάνοδό της στις διεθνείς αγορές.

Φαίνεται, μάλιστα, ότι ήδη επιταχύνονται και οι διεργασίες για τα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Μετά το σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία, με υπουργό Οικονομικών τον Όλαφ Σολτς -ο οποίος έχει τοποθετηθεί υπέρ της αλληλεγγύης προς την Ελλάδα- οι συσχετισμοί δείχνουν υποστηρικτικοί  για τις ελληνικές θέσεις,  για πρώτη φορά ύστερα από αρκετά χρόνια.

Στο πλαίσιο αυτό, πάντως και εφόσον δεν υπάρξουν ριζικές ανατροπές στα διεθνή αλλά και εγχώρια δεδομένα, φαίνεται ότι η Ελλάδα θα αρχίσει να χρηματοδοτείται και πάλι εκδίδοντας νέα ομόλογα και να ανακυκλώνει το χρέος, αποπληρώνοντας τα δάνεια προς το ΔΝΤ και την ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα, τα επόμενα χρόνια δεν πρόκειται να δούμε μια θεαματική απελευθέρωση της χώρας από την εποπτεία, αλλά μια σταδιακή παραχώρηση βαθμών ελευθερίας στην ελληνική πλευρά για να διαμορφώσει κάποιες πολιτικές, μέσα σε ένα αυστηρό πλαίσιο με περιορισμούς στον προϋπολογισμό και δεσμεύσεις για μέτρα που θα πρέπει να εφαρμοστούν υποχρεωτικά, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις. Σταδιακά επίσης θα εφαρμόζονται και τα μέτρα για το χρέος.

Μένει να φανεί εάν με αυτά τα δεδομένα η χώρα μας θα μπορέσει να διαμορφώσει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο ουσιαστικής ανάκαμψης ή, αντιθέτως, εάν θα εισέλθει σε μια πορεία όπου θα «σέρνεται» δέσμια των χρόνιων προβλημάτων και αντιπαραγωγικών στρεβλώσεων που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες.

 

Open post

Το τίμημα της αξιολόγησης και οι προοπτικές

Το τίμημα της αξιολόγησης και οι προοπτικές

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης αποτελεί ένα οικονομικό αλλά και πολιτικό ορόσημο για την πορεία της χώρας μέσα στα μνημόνια.
Από τη μια πλευρά έγινε με σημαντικό τίμημα, αφού οι δανειστές είχαν θέσει όρους όπως το ξεκίνημα των πλειστηριασμών και η πώληση μονάδων της ΔΕΗ, τα οποία ασφαλώς έχουν κοινωνικό και πολιτικό κόστος.
Από την άλλη πλευρά, όμως, το έγκαιρο κλείσιμο της αξιολόγησης θεωρείται ένα σημαντικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης προκειμένου να θέσει στο τραπέζι το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους -για την οποία έχει δεσμευτεί η ευρωζώνη- και να ξεκινήσει την τελική φάση ολοκλήρωσης του τρίτου μνημονίου.
Η εμπειρία έχει δείξει ότι όποτε επιχειρήθηκε να αποκρουστούν οι απαιτήσεις των δανειστών στο πλαίσιο των αξιολογήσεων, το μόνο αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει χρονική παράταση με οικονομική και πολιτική φθορά, χωρίς να επιτευχθούν ουσιαστικά κέρδη για την ελληνική πλευρά.
Γιαυτό και η τρίτη αξιολόγηση κλείνει απρόσκοπτα, χωρίς να τεθούν βέτο ή να δημιουργηθούν καθυστερήσεις από την ελληνική πλευρά.
Ο σχεδιασμός βασίζεται στη λογική ότι μόνο η αποδέσμευση από το τρίτο μνημόνιο μπορεί να δημιουργήσει ένα βαθμό ελευθερίας στην οικονομική πολιτική και κάποια περιθώρια πολιτικών χειρισμών. Ασφαλώς, θα υπάρχει και πάλι εποπτεία, αλλά η εκάστοτε κυβέρνηση θα έχει μια ευχέρεια επιλογών σε σχέση με τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για να υλοποιήσει τους στόχους.
Οι δεσμεύσεις της χώρας θα αφορούν αφενός την τήρηση των δημοσιονομικών στόχων που έχουν τεθεί, αλλά και την υλοποίηση των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων.
Οι τελευταίες, όπως προκύπτει από τις πρώτες συζητήσεις που έχουν γίνει για το ζήτημα, θα αφορούν κυρίως στην πορεία των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και στην υλοποίηση μεγάλων παρεμβάσεων, από την υλοποίηση του Κτηματολογίου, μέχρι την ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης.
Στο προσκήνιο θα έρθουν κυρίως θέματα που σχετίζονται με την αποτελεσματικότητα της αγοράς και τη διεκπεραίωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών που σχετίζονται με τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα.
Στο πλαίσιο αυτό το σημείο κλειδί είναι το ζήτημα του χρέους, αφού η οριστικοποίηση των νέων μέτρων ελάφρυνσης είναι προϋπόθεση για να ανοίξει ο δρόμος για την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, η οποία θα επιτρέψει την αποδέσμευση από τα δανεικά του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).
Οι αβεβαιότητες είναι αρκετές, καθώς υπάρχουν αρκετές διαφωνίες μεταξύ των δανειστών τόσο για τα μέτρα σε σχέση με το χρέος όσο και για το μηχανισμό εποπτείας της ελληνικής οικονομίας.
Επιπλέον, όσο παρατείνεται η εκκρεμότητα σχηματισμού κυβέρνησης στη Γερμανία τόσο θα καθυστερήσει η λήψη αποφάσεων για την Ελλάδα.
Το δεδομένο, όμως, είναι ότι όλες οι πλευρές θέλουν πλέον να ολοκληρωθεί το τρίτο μνημόνιο και να επιστρέψει η Ελλάδα στις αγορές, αν μη τι άλλο διότι στην πράξη θα ήταν πολιτικά αδύνατον να ψηφιστεί ένα νέο πακέτο χρηματοδότησης της χώρας μας από τις χώρες της ευρωζώνης.
Μένει να φανεί κατά πόσον οι ελπίδες της κυβέρνησης για ανάκτηση κάποιου βαθμού ελευθερίας στην άσκηση οικονομικής πολιτικής θα επιβεβαιωθούν ή θα διαψευστούν.
Κατά πόσον δηλαδή το νέο καθεστώς θα έχει ουσιαστική διαφορά από το σημερινό ή θα πρόκειται για ένα νέο μνημόνιο, το οποίο θα έχει άλλο όνομα.
Αυτό είναι και το αντικείμενο της νέας διαπραγμάτευσης που θα διεξαχθεί τους επόμενους μήνες.

Open post

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τις αγορές (άρθρο)

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τις αγορές (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Υπό κανονικές συνθήκες η ανταλλαγή (swap) κρατικών ομολόγων που μόλις ολοκληρώθηκε θα ήταν μια τεχνική διευθέτηση που θα απασχολούσε μόνο τους ειδικούς.

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, το γεγονός έχει ευρύτερη σημασία, καθώς σφραγίζει μια διαδικασία η οποία θα καταλήξει στην επαναφορά της δυνατότητας της Ελλάδας να δανείζεται από τις αγορές εκδίδοντας νέα ομόλογα.

Η ανταλλαγή στέφθηκε με επιτυχία, καθώς υπήρξε μεγάλη συμμετοχή των επενδυτών, πράγμα που ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι αναμένουν ομαλοποίηση της κατάστασης στην ελληνική οικονομία.

Η επιχείρηση αφορούσε πρόταση προαιρετικής ανταλλαγής 20 διαφορετικών ομολόγων που είχαν εκδοθεί με την αναδιάρθρωση χρέους το 2012 (PSI) ονομαστικής αξίας 29,7 δισ. ευρώ, με πέντε νέες σειρές 5ετούς, 10ετούς, 15ετούς, 20ετούς και 25ετούς διάρκειας.

Η ανταλλαγή έγινε στην ίδια ονομαστική τιμή, οπότε δεν μπήκε φρέσκο χρήμα στα κρατικά ταμεία, αλλά βελτιώθηκε η εμπορευσιμότητα του ελληνικού χρέους, πράγμα που σημαίνει ότι τα ομόλογα πλέον έχουν τις προδιαγραφές για να αγοράζονται και από μακροχρόνιους θεσμικούς επενδυτές.

Στην ουσία, έγινε ένα “πακετάρισμα” κάθε 4 παλιών “μικρών” εκδόσεων σε μια καινούρια, με μεγαλύτερο όγκο, ενώ είναι ομαλότερη και η κατανομή των αποδόσεων των διαφορετικών εκδόσεων ανάλογα με το χρόνο λήξης, η λεγόμενη καμπύλη επιτοκίων.

Το γεγονός αυτό εξαλείφει ορισμένες τεχνικές δυσκολίες που υπήρχαν για τις αγοραπωλησίες υφιστάμενων ομολόγων αλλά και για την έκδοση νέων.

Τα υφιστάμενα αυτά ομόλογα που εκδόθηκαν με το PSI, αντιπροσωπεύουν σχεδόν το σύνολο του ελληνικού χρέους που βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών επενδυτών. Όλο το υπόλοιπο βρίσκεται στα χέρια του λεγόμενου θεσμικού τομέα, ήτοι του ΔΝΤ, των ευρωπαϊκών κρατών, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) καθώς και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία διακρατεί ορισμένα ομόλογα που δεν κουρεύτηκαν το 2012.

Στην ουσία, η  “τακτοποίηση” του χρέους που βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια η οποία έγινε με το swap αποτελεί ένα σήμα προς τους διεθνείς επενδυτές ομολόγων, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση επιστροφής στην κανονικότητα και ότι προετοιμάζει νέες εκδόσεις.

Το γεγονός ότι το σήμα αυτό έγινε δεκτό με επιτυχία από τους επενδυτές δείχνει ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τα επόμενα βήματα με νέες εκδόσεις ομολόγων.

Το οικονομικό επιτελείο, μάλιστα, σχεδιάζει πλέον νέα έκδοση ομολόγου, πενταετούς διάρκειας ύψους μεταξύ 3 και 5 δισ. ευρώ, αμέσως μετά το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.

Ο στόχος είναι να γίνουν τέσσερις εκδόσεις ομολόγων μέχρι το καλοκαίρι του 2018, που λήγει το τρίτο πρόγραμμα, έτσι ώστε να έχει δημιουργηθεί μέχρι τότε το απαραίτητο “μαξιλάρι” κεφαλαίων, ύψους περίπου 15 δισ. ευρώ, το οποίο είναι απαραίτητο να υπάρχει για να μπορεί η χώρα να απεξαρτηθεί από τη χρηματοδότηση του ESM   και να δανείζεται από την αγορά με εκδόσεις ομολόγων.

Το στόχο αυτό συμμερίζονται και οι δανειστές, οι οποίοι δεν θέλουν να χρειαστεί νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, αφενός γιατί θέλουν να δείξουν ότι η διαχείριση της κρίσης έγινε με επιτυχία και για τη δική μας χώρα, αλλά και επειδή θα ήταν πολιτικά αδύνατον να εγκριθεί ένα νέο πακέτο στήριξης από όλες τις χώρες.

Το ζήτημα είναι ότι για να επιστρέψει η Ελλάδα σε μια κατάσταση όπου θα μπορεί να δανείζεται από τις αγορές και να ανακυκλώνει με βιώσιμο τρόπο το χρέος, θα πρέπει να έχει προηγηθεί ουσιαστική ελάφρυνση του τελευταίου, με δραστική αναδιάρθρωση, όπως έχει επανειλημμένα υπογραμμίσει το ΔΝΤ, αλλά και διακεκριμένοι οικονομολόγοι σε όλο τον κόσμο.

Και τούτο διότι χωρίς δραστική ελάφρυνση του χρέους, μπορεί η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές για κάποια χρόνια, αλλά σε βάθος χρόνου, το πρόβλημα θα εμφανιστεί.

Μπορεί, λοιπόν, σε τεχνικό επίπεδο να γίνονται σημαντικά βήματα, αλλά οι ουσιαστικές αποφάσεις μένει να ληφθούν τους επόμενους μήνες.

Open post

Ιδού γιατί η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια (άρθρο)

Ιδού γιατί η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το θέατρο του παραλόγου που παίζεται επί δεκαετίες στην Ελλάδα με τη φορολογία, όπου οι μισθωτοί και συνταξιούχοι σηκώνουν τα μεγαλύτερα βάρη ενώ ορισμένοι επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν εισοδήματα που ταιριάζουν σε πένητες, είναι σε γενικές γραμμές γνωστό από παλιά σε όσους ασχολούνται με τα οικονομικά.
Δεν παύουν, όμως, να εντυπωσιάζουν τα συγκεκριμένα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σε δύο κυριακάτικες εφημερίδες.
Το πρώτο ρεπορτάζ, του δημοσιογράφου Φοίβου Κλαυδιανού που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» (περισσότερα εδώ) αποκαλύπτει στοιχεία που προκύπτουν από τον αυτόματο συσχετισμό των στοιχείων για τις καταθέσεις πολιτών που αντιστοιχούν σε 1.270.000 ΑΦΜ και περιλαμβάνονται σε 65 cd με ψηφιοποιημένες πληροφορίες που έστειλαν οι τράπεζες για την περίοδο 2002-2014.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, από τη σύγκριση των καταθέσεων με τις αντίστοιχες φορολογικές δηλώσεις προκύπτει μια διαφορά σε εισοδήματα που δεν δηλώθηκαν της τάξης των 550 δισ. ευρώ συνολικά στο χρονικό διάστημα που εξετάζεται -ένα ποσό περίπου τριπλάσιο από το ετήσιο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας σήμερα.
Το δεύτερο ρεπορτάζ, του δημοσιογράφου Θάνου Παναγόπουλου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αυγή της Κυριακής» (περισσότερα εδώ) και περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για την κατανομή των φορολογικών βαρών, τα οποία δείχνουν, ανάμεσα σε άλλα, ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δηλώνουν το 79% των συνολικών εισοδημάτων και πληρώνουν σχεδόν το 60% των φόρων.
Προκύπτει δηλαδή σαφώς μια από τις βασικές αιτίες της ελληνικής τραγωδίας: Πλούσιοι πολίτες -τουλάχιστον κάποιες κατηγορίες πολιτών-, σε ένα φτωχό κράτος, το οποίο συντηρείται υπερφορολογώντας μισθωτούς και συνταξιούχους, οι οποίοι αντικειμενικά δεν μπορούν να ξεφύγουν από την εφορία, διότι ο φόρος παρακρατείται πριν αποδοθεί ο μισθός ή η σύνταξη.
Οι λίγοι που πληρώνουν, πληρώνουν πολλά, αλλά τα κρατικά έσοδα είναι λίγα και δεν επαρκούν για να λειτουργήσει σωστά το Κράτος.
Αυτή ήταν μια βασική αιτία που το Κράτος οδηγήθηκε στον υπερδανεισμό με αποτέλεσμα να συσσωρευτεί το υψηλό δημόσιο χρέος το οποίο ήταν ένας από τους κύριους λόγους που η χώρα οδηγήθηκε στα μνημόνια.
Ασφαλώς, η φοροδιαφυγή δεν ήταν η μόνη αιτία, ενώ μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση για τις δυνάμεις που τέθηκαν σε κίνηση το 2010 για να ενταχθεί η Ελλάδα στα μνημόνια, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση και σε κάθε περίπτωση δεν αλλάζει την πραγματικότητα.
Η ουσία είναι ότι η πρώτη και μεγαλύτερη παθογένεια της ελληνικής οικονομίας είναι η φοροδιαφυγή, η οποία εκτός από βασική αιτία της πτώχευσης ήταν και ρίζα πολλών άλλων προβλημάτων, όπως, κυρίως, η διαφθορά που μαστίζει τμήματα του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα.
Τα δε στοιχεία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, προήλθαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο από τη στιγμή που τον περασμένο Μάρτιο ολοκληρώθηκε ένα λογισμικό επεξεργασίας με το οποίο, μέσα σε λίγες ώρες, έγιναν οι συγκρίσεις των στοιχείων που είχαν δώσει οι τράπεζες με εκείνα των φορολογικών δηλώσεων.
Αναφέρονται μάλιστα και εκτιμήσεις κυβερνητικών στελεχών ότι εάν αυτά τα χρήματα είχαν φορολογηθεί κανονικά «στην ώρα τους» το Δημόσιο θα είχε έσοδα γύρω στα 180 δισ. ευρώ, ενώ εάν δεν υπήρχαν οι πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, που απαγορεύουν τον αναδρομικό έλεγχο για υποθέσεις παλαιότερες των πέντε ετών, και μπορούσαν να γίνουν έλεγχοι και για πιο πριν, τα έσοδα θα κυμαίνονταν από 10 έως 50 δισ. ευρώ.
Είναι προφανές ότι η τεχνογνωσία για να γίνει αυτή η σύγκριση υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν πρόκειται για πυρηνική φυσική, αλλά για ένα λογισμικό που διασταυρώνει στοιχεία.
Τα ερωτήματα λοιπόν είναι γιατί τόσα χρόνια δεν είχαν ζητηθεί τα στοιχεία από τις τράπεζες και γιατί δεν είχαν γίνει οι διασταυρώσεις.
Πρόκειται ασφαλώς για ρητορικά ερωτήματα, αφού είναι σαφές ότι η φοροδιαφυγή ήταν και είναι μια «μηχανή» που αποδίδει τεράστια εισοδήματα σε μια μερίδα πολιτών, οι οποίοι κατά τεκμήριο ανήκουν σε ισχυρά κοινωνικά στρώματα, αλλά και σε ένα ευρύ δίκτυο επαγγελματιών και φορέων οι οποίοι κερδίζουν μερίδιο της πίτας.
Είναι εξίσου σαφές ότι η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής δεν είναι τεχνικό ζήτημα, αλλά βαθιά πολιτικό.
Μέθοδοι για την καταπολέμησή της και τον εντοπισμό των φοροφυγάδων υπάρχουν πολλές, το θέμα είναι εάν υπάρχει η πολιτική βούληση και κατά πόσον αυτή, όταν υπάρχει, επαρκεί για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που ορθώνουν οι δυνάμεις που δεν θέλουν να αλλάξει η κατάσταση.

Open post

Κοινωνικό μέρισμα και πολιτική υπεραξία (άρθρο)

Κοινωνικό μέρισμα και πολιτική υπεραξία (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η στρατηγική της κυβέρνησης είναι φανερό ότι βασίζεται σε δύο άξονες. Από τη μια επιχειρεί να ολοκληρώσει το πρόγραμμα στην ώρα του, εξασφαλίζοντας την πρόσβαση της χώρας στο δανεισμό από τις αγορές και τον μέγιστο βαθμό ελευθερίας από τους δανειστές -ή, εάν το δούμε ανάποδα, τον μικρότερο βαθμό εποπτείας.

Από την άλλη επιδιώκει να χαράξει μια διαχωριστική γραμμή από τους πολιτικούς της αντιπάλους σε σχέση με τις κοινωνικές προτεραιότητες και ευαισθησίες, διασφαλίζοντας κάποιες -ελάχιστες- παροχές στο πιο αδύνατα στρώματα της κοινωνίας.

Το πρόσθετο όφελος για την κυβέρνηση είναι ότι η «ένεση» του κοινωνικού μερίσματος θα τονώσει την οικονομική ανάπτυξη και θα βελτιώσει τους σχετικούς δείκτες, που ήδη κινούνται ανοδικά.

Σε ότι αφορά στο πρώτο, την ολοκλήρωση του προγράμματος, δεν υπάρχει ισχυρός πολιτικός αντίλογος.

Εκτός από τις μικρότερες πολιτικές δυνάμεις που επιμένουν στην αντιμνημονιακή ρητορική, η πλειονότης του πολιτικού φάσματος υιοθετεί τη λογική της εξόδου από το μνημόνιο, της εφαρμογής των μέτρων και της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης.

Στο πεδίο αυτό οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης κατά βάση εστιάζονται σε διαχειριστικές αστοχίες από την πλευρά της κυβέρνησης, σε επιχειρήματα του τύπου, «εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα γιατί ξέρουμε τη συνταγή και την πιστεύουμε» καθώς και σε κριτική ότι τα κυβερνώντα κόμματα άργησαν να αντιληφθούν την πραγματικότητα και σπατάλησαν χρόνο και χρήμα με μια άστοχη διαπραγμάτευση.

Σε κάποιο βαθμό, όμως, κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν τον ίδιο στόχο: Να βγει η χώρα από το μνημόνιο και να επιτύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης μέσα από την ανασυγκρότηση της οικονομίας.

Σε ότι αφορά στις παροχές, το λεγόμενο κοινωνικό μέρισμα, η κριτική της αντιπολίτευσης εστιάζεται στο ότι αυτό αποδίδεται από το υπερ-πλεόνασμα του προϋπολογισμού που προήλθε από την μεγάλη πίεση στην οικονομία με υψηλούς φόρους και εισφορές.

Το επιχείρημα είναι ότι δεν χρειαζόταν όλη αυτή η αφαίμαξη από την οικονομία για να προκύψουν περισσότερα έσοδα από όσα ήταν αναγκαία, έτσι ώστε να διανεμηθούν. Πολύ περισσότερο που η φορολογική πίεση εξ ορισμού λειτουργεί ανασχετικά και στην πολυπόθητη ανάπτυξη.

Από οικονομική σκοπιά, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να απορριφθεί a priori. Είναι γεγονός ότι η υψηλή φορολόγηση έχει μακροοικονομικές παρενέργειες. Το ζούμε δέκα χρόνια τώρα.

Ο παράγοντας, όμως, τον οποίο αφήνει απ΄έξω η κριτική αυτή, είναι ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι επεβλήθησαν από την τρόικα, ιδιαίτερα από το ΔΝΤ το οποίο μέχρι πρότινος αμφισβητούσε κατηγορηματικά τη δυνατότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα και απαιτούσε πρόσθετα μέτρα.

Μόλις προ ημερών άλλαξε «σκοπό» το ΔΝΤ και εκφράζει πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, αφού βέβαια είδε τις προβλέψεις του να διαψεύδονται για νιοστή φορά.

Η μόνη επιλογή που είχε η κυβέρνηση όταν οι δανειστές απαιτούσαν τα μέτρα τα οποία οδήγησαν στο σημερινό υπερ-πλεόνασμα ήταν να στυλώσει τα πόδια, προκαλώντας νέα κρίση στις σχέσεις με τους δανειστές, κάτι το οποίο απέφυγε.

Δεν είναι καθόλου προφανές ότι υπήρχε τότε άλλη επιλογή εκτός από τη σύγκρουση με τους δανειστές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι υπό το φως των νέων δεδομένων πρέπει να επιδιωχθεί και πάλι υπερ-πλεόνασμα.

Αντιθέτως, η εμπειρία μέχρι τώρα, αλλά και η διαφαινόμενη μεταστροφή των δανειστών προς μια αντικειμενικότερη και επιεικέστερη στάση πρέπει να γίνει αφορμή για να επαναπροσδιοριστούν στόχοι και εργαλεία και να σταθμιστούν κόστη και ωφέλειες, έτσι ώστε να ελαφρυνθεί όσο γίνεται το φορολογικό βάρος το οποίο έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Η φορολογική κόπωση είναι προφανής από τα στοιχεία των εσόδων και την επισημαίνει και το Δημοσιονομικό Συμβούλιο.

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7 10 11 12
Scroll to top