Open post

Ο Τραμπ και ο βάλτος της Ουάσιγκτον (Άρθρο)

Ο Τραμπ και ο  βάλτος της Ουάσιγκτον (Άρθρο)

Άρθρο της Λένας Αργύρη – Ανταποκρίτρια της ΕΡΤ στην Ουάσιγκτον

Έχει γίνει το νέο λατρεμένο σλόγκαν που ακούει κανείς στα αμερικανικά προάστια και την μακρινή επαρχία. Δεν το έχω ακούσει προσωπικά γιατί δεν ζω εκεί. Ούτε τον θυμό και την απογοήτευση αυτών των ανθρώπων συμμερίζομαι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Μάλλον επειδή, όπως λένε φίλοι εδώ στην πρωτεύουσα, όταν βλέπεις κάτι από πολύ κοντά, χάνεις ολόκληρη την εικόνα.

Οι κάτοικοι της περιφέρειας απαιτούν, σαν να έφτασε η ώρα της κρίσης «να καθαρίσει επιτέλους ο βάλτος της Ουάσιγκτον» και οι ιστορικοί εκνευρισμένοι, διευκρινίζουν και πάλι στον υπόλοιπο πλανήτη, ότι «όχι, η αμερικανική πρωτεύουσα δεν χτίστηκε πάνω σε βάλτο.» Το hashtag #draintheswamp στο twitter, έχει γίνει η νέα απολαυστική πλατφόρμα ιδεών και προτάσεων, για το πως μπορεί να συμβεί αυτό.

«Μα πως θα καθαρίσει η Ουάσιγκτον από την διαπλοκή;» αναρωτιούνται οι πάντες «για να γίνει αυτό θα πρέπει να μετακομίσουν όλοι οι κάτοικοί της» σχολιάζει η Washington Post, με σαφώς σαρκαστική διάθεση απέναντι στις λαϊκίστικες εξαγγελίες που κάθε τετραετία κοσμούν τον δημόσιο διάλογο, για να αποσυρθούν διακριτικά, περίπου μετά την ορκωμοσία. Εκεί, γύρω στις 20 Ιανουαρίου.

Δύσκολοι καιροί για όσους ζουν στην πρωτεύουσα του έθνους. Έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο των υπόλοιπων συμπολιτών τους και αποκαλούνται πια απροκάλυπτα ως οι απόλυτοι εκφραστές του λεγόμενου συστήματος και οι πιο αφοσιωμένοι υπηρέτες του κατεστημένου. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε η Washington Post, δύο είναι οι λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουν τους λεγόμενους Washingtonians οι υπόλοιποι Αμερικάνοι. Διεφθαρμένους και αλαζόνες. Κολακευτικό δεν το λες.

Κάποιοι εδώ περνούν στην αντεπίθεση και λένε, ότι απλώς η υπόλοιπη Αμερική θα ήθελε να είναι στην θέση τους αλλά δεν μπορεί. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που γράφει ο John Kelly στην γνωστή στήλη του «John Kelly’s Washington» οτι «ο βάλτος ενός ανθρώπου, είναι ο υδροβιότοπος ενός άλλου.» Και προσθέτει «δεν υπάρχει καμία άλλη πόλη στον κόσμο που οι πολιτικοί ξοδεύουν τόσα πολλά χρήματα και δυνάμεις για να μετακομίσουν και μόλις τα καταφέρουν, λένε οτι θέλουν να την αλλάξουν.» Έχει πράγματι μια αντιφατικότητα εάν το σκεφτείς καλά.

Η αλήθεια είναι οτι αυτό το αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα πολιτικής-επιχειρηματικών συμφερόντων και ενίοτε μιντιακών συγκροτημάτων, έχει τόσο βαθιά τις ρίζες του στην Ουάσιγκτον, που οι προσπάθειες προηγούμενων προέδρων να το αντιμετωπίσουν-αν υποτεθεί βεβαίως ότι ήταν ειλικρινείς- απέβησαν άκαρπες.

Η αποκαλούμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» βρέθηκε στο στόχαστρο και του Μπαράκ Ομπάμα ο οποίος επιχείρησε ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο, θέτοντας τον περίφημο περιορισμό των «δύο ετών». Δηλαδή, την απαγόρευση εργασίας σε εταιρείες λόμπι για δύο χρόνια, αφότου ένα κυβερνητικό στέλεχος έφευγε από το administration. Πριν από τον Ομπάμα ήταν ο Τζωρτζ Μπους με τα ίδια φιλόδοξα σχέδια, ο Μπιλ Κλίντον νωρίτερα και πάει λέγοντας.

Το 1980 ο Ronald Reagan χρησιμοποίησε για πρώτη φορά αυτή την φράση υποσχόμενος οτι θα «καθαρίσει τον βάλτο της γραφειοκρατίας στην Ουάσιγκτον». Είναι μια υπόσχεση που πάντοτε πούλαγε. Αποτελεί κοινό μυστικό, ότι σε αυτή την πόλη «είτε είσαι στους από μέσα, είτε στους απ᾽ έξω». Και κανείς δεν θέλει να βρίσκεται απ᾽ έξω, διότι κάτι τέτοιο αναιρεί επί της ουσίας τον λόγο για τον οποίο επέλεξε να ζει εδώ.

Η άποψη ότι όλοι σε αυτό τον βάλτο είναι αλληλοεξαρτώμενοι και διαπλεκόμενοι μέσω συμφερόντων είναι περίπου αλήθεια, λέει το Bloomberg στο άρθρο «υπερασπίζοντας αυτόν τον βούρκο.» Οι λομπίστες έχουν προνομιακή πρόσβαση στην νομοθετική και εκτελεστική εξουσία για δύο λόγους. Πρώτον επειδή τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπούν χρηματοδοτούν παραδοσιακά μεμονωμένες πολιτικές εκστρατείες αλλά και τα ίδια τα κόμματα. Δεύτερον, λόγω των προσωπικών επαφών που έχουν αναπτύξει, καθώς όλοι έχουν περάσει από τις κυβερνήσεις ως στελέχη, πριν επιλέξουν την μακράν πιο κερδοφόρα ιδιωτική αγορά. Πρόκειται για την λεγόμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» που λέγαμε νωρίτερα, η οποία οδηγεί σε ένα σύστημα στο οποίο όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Και το καθοριστικό στοιχείο είναι, ότι ο ένας γνωρίζει τις αδυναμίες αλλά και τα περισσότερα από τα κρυφά χαρτιά του άλλου.

Ο Jimmy Carter, είναι ένα καλό παράδειγμα προέδρου που εναντιώθηκε στο σύστημα και παρουσίασε την εικόνα του DC outsider, στελεχώνοντας την κυβέρνηση του με την λεγόμενη «μαφία της Τζόρτζια» δηλαδή συντοπίτες του από την εποχή που ήταν κυβερνήτης στην πολιτεία. Κανείς δεν είχε την παραμικρή εμπειρία για το πως δουλεύει το σύστημα, όπως γράφει ο αναλυτής Phillip Wallach στο Brookings, και αυτό φάνηκε πολύ γρήγορα. Ο Κάρτερ επιχείρησε να δώσει την εικόνα οτι δεν θα κάνει business as usual αλλά τελικά το σύστημα τον κατάπιε με ευκολία, όπως καταλήγει το εν λόγω δημοσίευμα με τίτλο «τι μπορεί να διδαχθεί ο Τραμπ από την αποτυχία του Κάρτερ να καθαρίσει τον βάλτο της Ουάσιγκτον.» Οι outsiders δεν είχαν ποτέ τύχη σε αυτή την πόλη, η οποία όπως αναφέρει εύστοχα το Business Insider «είναι μια κλειστή κοινωνία στην οποία αν καταφέρεις και μπεις, βγαίνεις επαγγελματικά κερδισμένος. Αλλά το θέμα είναι να καταφέρεις να μπεις.»

«Διαχρονικά ο Λευκός Οίκος, όλες οι κυβερνητικές υπηρεσίες και τα Υπουργεία βασίζονται σε πρωτοκλασσάτα και ευφυή στελέχη τα οποία διαθέτουν την ικανότητα να παράγουν πολιτική επί 24ώρου βάσεως και να καταστρώνουν ταχύτατα εναλλακτικά σενάρια για οποιοδήποτε θέμα προκύψει» λέει το Bloomberg. Και το Brookings προσθέτει πως ο Τραμπ θα πρέπει εκ των πραγμάτων να βασιστεί σε στελέχη που γνωρίζουν πως γίνεται η δουλειά στην Ουάσιγκτον. Πως δουλεύει το Κογκρέσο; Ποιές ισορροπίες δεν διαταράσσονται ποτέ; Τέτοια περίπτωση είναι ο Reince Priebus» καταλήγει.

Η αποφασιστικότητα πάντως με την οποία ο νέος Πρόεδρος λέει οτι θα καθαρίσει τον βάλτο του Beltway -δηλαδή την Ουάσιγκτον και τα προάστια του Μέριλαντ και της Βιρτζίνια- είναι πράγματι αξιοθαύμαστη. Τα πρώτα δείγματα ωστόσο από την μεταβατική ομάδα του, λένε άλλα. Σαν να ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, σχολιάζουν αναλυτές. Και ο ίδιος όταν ρωτήθηκε στο «60 minutes» γιατί τελικά στελεχώνει την μεταβατική του ομάδα με ανθρώπους τέτοιας κοπής είπε «μα, γιατί μόνο τέτοιοι υπάρχουν στην Ουάσιγκτον.»

Το λεγόμενο ρεπουμπλικανικό κατεστημένο δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τα τελευταία χρόνια, κάτι που αποτυπώθηκε στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο John MacCain και ο Mitt Romney που πλάσαραν εαυτούς ως συνεχιστές της εποχής Μπους, πλήρωσαν το τίμημα. Το ίδιο και η Χίλαρι, που προήλθε από τα σπλάχνα του ίδιου του συστήματος. Ο Τραμπ που πλάσαρε τον εαυτό του ως εχθρό αυτού του συστήματος και εκφραστή του εαυτού του και μόνο, δικαιώθηκε.

Αυτό που λέει τώρα ότι θα κάνει, είναι να απαγορεύσει στους κυβερνητικούς αξιωματούχους για πέντε χρόνια αφότου φύγουν από την κυβέρνηση να εργαστούν ως λομπίστες. Η εξαγγελία αυτή έχει προκαλέσει αναταραχή στους γνωστούς κύκλους της Ουάσιγκτον, αλλά και προβληματισμό στους ορθότερα σκεπτόμενους, διότι είναι γνωστό οτι τα λεγόμενα δυνατά και ικανά στελέχη της πιάτσας δεν θα έχουν πια κανένα απολύτως κίνητρο να απασχοληθούν σε κυβερνητικά πόστα. «Όσο και αν ακούγεται παράδοξο» όπως ανέφερε το Politico «όταν έρχεται η στιγμή της επιλογής ανάμεσα στο χρήμα και την πολιτική εξουσία, ολοένα και λιγότεροι επιλέγουν πια τον πολιτικό θώκο.»

Τα φιλόδοξα σχέδια του Τραμπ να καθαρίσει αυτόν τον βάλτο και να κάνει την διαφορά που δεν κατάφερε κανείς έως σήμερα, εμπεριέχουν τον κίνδυνο, όπως σχολιάζει η Washington Post, να μετατοπίσει τις δραστηριότητες των ομάδων πίεσης από την διαφάνεια στην οποία θεωρητικά βρίσκονται σήμερα, στην σκιά. Και περιγράφει ότι παρόμοιες περιοριστικές ρυθμίσεις εφαρμόστηκαν το 2007 στο πλαίσιο του νόμου Honest Leadership and Open Government. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο. Αντί δηλαδή να μειωθεί ο ρόλος και η επιρροή των ομάδων πίεσης, που ήταν και το ζητούμενο, καταγράφηκε εντυπωσιακή πτώση της αναφοράς των δραστηριοτήτων τους στο Lobbying Disclosure Act του 1995, σύμφωνα με την μελέτη του Tim LaPira «στην σκιά, πως οι λομπίστες οδηγήθηκαν εκεί» την οποία επικαλείται η Washington Post.

Όπως είπε ο πανίσχυρος ηγέτης της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στην Γερουσία Mitch McConnell, όταν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με τα σχέδια του Τραμπ να καθαρίσει τον βάλτο της Ουάσιγκτον «αυτό δεν είναι κάτι που απασχολεί τον μέσο πολίτη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα του.» Η αποστροφή του McConnell, ο οποίος θεωρείται ένας εκ των σημαντικότερων παιχτών στην Ουάσιγκτον και σκληρός εκφραστής του κατεστημένου, μεταφράστηκε από αναλυτές, ως μια ένδειξη των εμποδίων που θα συναντήσει ο Τραμπ στην προσπάθεια του να καθαρίσει τον βάλτο. Αν υποθέσουμε ότι επιχειρεί τελικά να το κάνει. Διότι το πιθανότερο είναι, όπως προβλέπουν έμπειροι αναλυτές εδώ στην Ουάσιγκτον, ότι θα κάνει απλώς οτι έκανε και ο Μπαράκ Ομπάμα. Θα ψεκάσει τον βάλτο.

Open post

Μια μέρα στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Μια μέρα στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Του Βασίλη Βασιλόπουλου

Πρόσφατα είχα την τιμή ως στέλεχος της ΕΡΤ και με την ιδιότητα του επικεφαλής ομάδας ερευνητών του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας του Ερευνητικού Κέντρου Αθηνά του Υπουργείου Παιδείας και του αυστριακού πανεπιστημίου DUK, να δώσω δύο διαλέξεις σε φοιτητές Δημοσιογραφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Ίδρυμα Αντενάουερ και στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου.

Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση των Εκδοτικών Κωδίκων Δεοντολογίας της Ένωσης Εκδοτών Διαδικτύου*, αν και το ενδιαφέρον έχει ξυπνήσει σε κάθε τομέα του οικοσυστήματος μετά τη διαπίστωση ότι οι στρεβλώσεις στα web based media επέτρεψαν την γενικευμένη διακίνηση ψευδών πληροφοριών και τη λογοκλοπή.

Έννοιες όπως fake news, Hoaxes, clickbaiting και plagiarism συνδέθηκαν με απόλυτο και καθοριστικό τρόπο τόσο με τονκίνδυνο απαξίας και την διακινδύνευση της αξιοπιστίας των Μέσων όσο και με τις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ.
Σαφώς και οι συνθήκες παραγωγής στις αίθουσες σύνταξης
αφήνουν περιθώρια να πολλαπλασιάζονται τα λάθη λόγω του ρυθμού παραγωγής περιεχομένου, αλλά και η έλλειψη κανόνων – στη συγκεκριμένη περίπτωση εκδοτικών οδηγιών – επιτρέπει στο ψέμα να κυκλοφορεί στο network σαν μολυσματικός ιός.

Οι έννοιες misinformation και disinformation για τις οποίες όλοι μιλούν με αφορμή το facebook και την εκλογή Trump, είναι στην πραγματικότητα τεκμηριωτικά στοιχεία μιας προπαγάνδας. Κάποιοι, χρησιμοποιώντας την τεχνική της παγίδευσης του χρήστη και αξιοποιώντας τα στοιχεία συμπεριφοράς του στο δίκτυο και δη τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, επιτυγχάνουν να επηρεάζουν αντιλήψεις.
Στην πραγματικότητα, οι αίθουσες σύνταξης και οι δημοσιογράφοι μέσα σε αυτές, δεν έχουν ούτε τις γνώσεις, αλλά ούτε και τον χρόνο να τεκμηριώσουν τις χιλιάδες πληροφορίες που διακινούνται σε χρόνους μερικών miliseconds.
Για να το κάνουν χρειάζονται κανόνες δημοσιογραφικής πρακτικής, δεοντολογία, ειδικά λογισμικά και γνώσεις fact checking και verification.

Με αυτά τα δεδομένα και αφού συζητήθηκαν εκτενώς, απηύθυνα σε 50 φοιτητές δημοσιογραφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο το ερώτημα: Ποια είναι η σημαντικότερη πρόκληση – πρόβλημα στην ψηφιακή δημοσιογραφία σήμερα;

Παραθέτω τις πιο ενδεικτικές απαντήσεις αφού έχουν ομαδοποιηθεί οι παρεμφερείς:

Απόψεις φοιτητών για κρίσιμα ζητήματα Δημοσιογραφίας

Σπύρος: Χρειάζεται εκτενέστερος έλεγχος για την αποφυγή δημοσίευσης ψεύτικων ειδήσεων-hoaxes.

Κωνσταντίνος: Πρέπει να είναι ευδιάκριτος ο διαχωρισμός απόψεων των εκπροσώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της Πολιτικής εκπροσώπησης.

Κώστας: Χρειάζεται ένα εφαρμοσμένο πλαίσιο κωδίκων δεοντολογίας στα διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα.

Άρης: Είναι ανάγκη να γίνεται ειδικότερη συζήτηση μεταξύ δημοσιογράφων και καλεσμένων για κρίσιμα ζητήματα της κοινωνίας σε περιόδους κρίσης.

Χάρης: Να γίνεται αυστηρή παράθεση των δεδομένων και των συζητήσεων χωρίς σχολιασμούς και παρεμβάσεις.

Κωνσταντίνος: Πρέπει να εξαλειφθεί το φαινόμενο των «κομματικών» δημοσιογράφων.

Χάρης: Να σταματήσουν οι νέοι δημοσιογράφοι να φοβούνται πως εφόσον εφαρμόσουν τους κώδικες δεοντολογίας και προσωπικής ηθικής θα αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο της απόλυσης.

Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Απόψεις πλειοψηφίας:

  • Να σταματήσει η εκμετάλλευση της άμισθης εργασίας.

  • Χρειάζεται απόλυτη αποφυγή άσκησης της δημοσιογραφίας λογοκλοπής “copy/paste”.

  • Αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στης προσωπικές αξίες και τήρηση των αξιών αυτών.

Όπως εξήγησαν, η διαχείριση των θεματικών της πολιτικής, του προσφυγικού και οι συνθήκες εργασίας παραμένουν ψηλά στα ενδιαφέροντά τους.

Αξιοσημείωτη η παρατήρηση του ακαδημαϊκού τους δασκάλου Σταύρου Καπερώνη:

Να σταματήσει η αναγωγή θεμάτων στην κορυφή της «ατζέντας» και στην συνέχεια η παντελής αδιαφορία για την εξέλιξη και τις συνέπειες του ζητήματος.

 

*Η παρουσίαση των Κωδίκων Δεοντολογίας της ΕΝΕΔ θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 29 Νοεμβρίου στο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Μέσων

Open post

Γιατί η Ιταλία θα μπορούσε να βγει από το ευρώ

Γιατί η Ιταλία θα μπορούσε να βγει από το ευρώ

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Αν θέλει κάποιος να καταλάβει τον πραγματικό λόγο που στην Ιταλία η υποστήριξη στο ευρώ βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε ένα μικρό πινακάκι, που δείχνει πως η εισαγωγή του ευρώ κατέστρεψε την βιομηχανική παραγωγή της χώρας.

Η ιταλική βιομηχανία έχασε έδαφος και μάλιστα σημαντικό από τη στιγμή που «κλειδώθηκε» στην ίδια ισοτιμία με την ανταγωνιστικότερη γερμανική.

Η βιομηχανική παραγωγή στην Ιταλία από το 2000 μέχρι το 2015 υποχώρησε κατά 21%, στη Γαλλία 12%, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 25%, όπως φαίνεται και στο σχετικό πίνακα.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 2000 – 2015
ΓΕΡΜΑΝΙΑ +25%
ΕΥΡΩΖΩΝΗ +4%
ΓΑΛΛΙΑ -12%
ΙΤΑΛΙΑ -21%
Πηγή: ΟΟΣΑ Βασικοί Οικονομικοί Δείκτες

 

Πριν την εισαγωγή του ευρώ, οι διαφορές μεταξύ των χωρών αντισταθμίζονταν με τις νομισματικές υποτιμήσεις και η βιομηχανική παραγωγή εξελισσόταν με παρόμοιους ρυθμούς. Η λιρέτα έχανε έδαφος έναντι του μάρκου και η βιομηχανική παραγωγή της Ιταλίας είχε αντίστοιχο ρυθμό ανάπτυξης με της Γερμανίας.

Η ισορροπία διαταράχτηκε με την εισαγωγή του ευρώ, ενώ το χάσμα μεγάλωσε μετά την κρίση, λόγω της διαχείρισης η οποία αντικειμενικά ευνόησε τη Γερμανία.

Το πολιτικό αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι λιγότεροι από τους μισούς Ιταλούς υποστηρίζουν το ευρώ και δεν αποκλείεται να υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις που θα ενισχύσουν το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο είχε υποστηρίξει την έξοδο από το ευρώ, εάν ο πρωθυπουργός Μάριο Ρέντσι χάσει το δημοψήφισμα που διεξάγεται το Δεκέμβριο.

Οι Ιταλοί έχασαν από το ευρώ και αντιδρούν, πολύ περισσότερο που η χώρα τους διαθέτει ιστορία πολύ επιτυχημένων εξαγωγικών επιδόσεων, είτε πρόκειται για βαριά βιομηχανία είτε για μόδα.

Η Ιταλία διαθέτει μια πολύ σημαντική βιομηχανική υποδομή και τεχνογνωσία, η οποία «πνίγεται» στο ευρώ που είναι πολύ ακριβό για τα ιταλικά δεδομένα, ενώ, αντιστρόφως, για τη Γερμανία το κοινό νόμισμα είναι φθηνότερο από ό,τι θα ήταν ένα εθνικό νόμισμα όπως το μάρκο.

Η έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ είναι πλέον ένα ενδεχόμενο που στοιχειώνει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, καθώς ο κόμπος φτάνει στο χτένι σε μια περίοδο που η απογοήτευση από το ευρώ συμπίπτει με ένα κλίμα γενικότερης αντίδρασης της μεσαίας τάξης στην παγκοσμιοποίηση η οποία καταγράφηκε με το Brexit και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ.

Βέβαια, ακόμα κι αν η επιστροφή στη λιρέτα μπορεί να συνδυάζεται με κάποια πλεονεκτήματα για μια χώρα όπως η Ιταλία, το γεγονός είναι ότι ένα τέτοιο βήμα έχει τεράστια κόστη μετάβασης και απροσδιόριστες συνέπειες σε πολλούς τομείς.

Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία κατά την οποία η αβεβαιότητα διαρκώς ανεβαίνει και εκδηλώνονται όλο και περισσότερες γεωπολιτικές αντιθέσεις και συγκρούσεις, ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα μπορούσε να επιφέρει το ξήλωμα του ευρώ.

Είναι όμως ακριβώς σε ταραγμένους καιρούς που ο κόσμος πιέζεται και αναζητώντας διεξόδους καταφεύγει σε ακραίες λύσεις, παρά τα μεγάλα ρίσκα.

Open post

Nτόναλντ κάτσε καλά… (‘Αρθρο)

Nτόναλντ κάτσε καλά… (‘Αρθρο)

Του Νίκου Αγγελίδη

Η κόντρα συνεχίζεται και είναι σκληρότερη από ποτέ. Η ηγεσία του ρεπουμπλικανικού κόμματος προσπαθεί να επιβάλει τις γραμμές της στο νέο πρόεδρο και ο Donald Trump επιχειρεί να κρατήσει ψηλά το προφίλ του αντιστεκόμενος.

Αυτή η κολόνια δεν είναι φρέσκια, κρατάει καιρό, από την εποχή της έντονης προεκλογικής εκστρατείας. Τότε που τα σκαλοπάτια έμοιαζαν ατελείωτα για τον υποψήφιο πρόεδρο στην προσπάθεια του ν’ ανέβει στον Λευκό Οίκο.

Είναι αλήθεια ότι η σκληροπυρηνική ηγεσία των Ρεπουμπλικανών δεν είδε ποτέ με καλό μάτι τον Trump. Δεν είναι δικός τους άνθρωπος, δεν προέρχεται από τις τάξεις των «κόκκινων» της αμερικανικής πολιτικής σκηνής.

Επώνυμα στελέχη του κόμματος όχι μόνο αντιτάχθηκαν στην υποψηφιότητα Trump, αλλά και δεν πανηγύρισαν με την εκλογή του. Και ας κέρδισε την εξουσία το κόμμα τους.

Αλήθεια ποιος είναι ο νικητής; Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ή ο Donald Trump. Είναι ένας γρίφος δισεπίλυτος, τον οποίο οι πολιτικοί αναλυτές θα προσπαθήσουν να αποκωδικοποιήσουν στην πορεία. Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Η αγωνία είναι ποιος θα πάρει ουσιαστικά το πάνω χέρι.

Μέχρι σήμερα η μάχη είναι σκληρή… Από την μια ο Trump προσπαθεί να περάσει εαυτόν ως την ηγετική πολιτική μορφή, από την άλλη τα γρανάζια του κόμματος θέλουν να ελέγξουν την κατάσταση… «Ντόναλτ κάτσε καλά» φαίνεται σα να του λένε.

H κόντρα κορυφώνεται

Το ζητούμενο στην όλη ιστορία είναι ποιος θα επικρατήσει σε αυτή την χρονική περίοδο. Είναι αναμφίβολα η κρισιμότερη, η σημαντικότερη.

Η μάχη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με αντικείμενο τις διάφορες προτάσεις για την ανάληψη εξουσιών στη νέα κυβέρνηση.

Επιλογή Trump γράφουν τα media για τη μια ή την άλλη πρόταση. Είναι όμως έτσι; Μπορούμε να ξέρουμε τι αλήθεια γίνεται στο παρασκήνιο, τι παιχνίδια παίζονται κάτω από το τραπέζι;

Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

Οι επιλογές της τριπλέτας Jeff Sessions, Mike Pompeo και Michael Flynn φέρουν αναμφίβολα την σφραγίδα του Trump. Είναι επιλογές που επικρίθηκαν για τον άλφα ή βήτα λόγω από την πλειοψηφία των αμερικανικών media.

To CBS μίλησε για απότομη στροφή προς τα δεξιά, ενώ οι New York Times έγραψαν για την επιλογή του Flynn «επέλεξε τον πιο άσχημο…»

Όλοι σχεδόν μιλούν για ξεπλήρωμα του χρέους από την πλευρά του νεοεκλεγμένου προέδρου προς εκείνους που τον στήριξαν με κάθε τρόπο.

Και η ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος τι κάνει για όλα αυτά; Μη νομίζετε ότι στέκεται απαθής. Έχει και το μαχαίρι έχει και το καρπούζι. Και τα δυο σώματα του Κογκρέσου απολαμβάνουν τον απόλυτο έλεγχο του κόμματος. Στην Βουλή με ιδιαίτερη άνεση, και στη Γερουσία με επίσης καλή για τα δεδομένα πλειοψηφία.

Επίδειξη ισχύος με τις πρώτες επιλογές

Ο Trump στα πρώτα βήματα επίδειξης ισχύος, επέλεξε τους εξής συνεργάτες:

1) Τον Reince Priebus, πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής του κόμματος, ως επικεφαλής του Λευκού Οίκου, το δεξί του χέρι δηλαδή. Ο 44χρονος πολιτικός από το Wisconsin, στήριξε θερμά τον Trump και επιβραβεύτηκε με αυτό τον τρόπο, γεγονός που δεν πολυάρεσε στην ηγεσία του κόμματος.

2) Τον Steve Bannon, ως επικεφαλής του στρατηγικού σχεδιασμού και κορυφαίο σύμβουλο του. Πρόκειται για 62χρονο ακροδεξιό, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs και από τους βασικούς σχεδιαστές της προεκλογικής εκστρατείας του Trump από τον Αύγουστο. Ήδη η εβραϊκή κοινότητα και το Δημοκρατικό κόμμα ζήτησαν την απόσυρση της επιλογής αυτής.

3) Τον Γερουσιαστή Jeff Sessions, ως Γενικό Εισαγγελέα. Ο Γερουσιαστής της Alabama ήταν ο πρώτος που βγήκε ανοικτά υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα Trump στις εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία. Η συγκεκριμένη επιλογή ίσως βρει νομικά κωλύματα γιατί την εποχή που ο Sessions ήταν Εισαγγελέας της Alabama είχε κατηγορηθεί για σκάνδαλα.

4) Τον Michael Flynn, ως Υπεύθυνος Εθνικής Ασφάλειας. Διαβάστε εδώ άρθρο, για την συγκεκριμένη επιλογή και τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό

5) Tον Mike Pompeo, ως Διευθυντή της CIA. Εδώ υπάρχει διφορούμενη άποψη σε ότι αφορά στην πρωτοβουλία της επιλογής αυτής… Άλλοι λένε ότι ήταν του Donald Trump, άλλοι ότι ήρθε συστημένος από το κόμμα. Δεν υπήρξε ποτέ στενός συνεργάτης του Trump.

Ta μόνα διαπιστευτήρια του μέλους του Κογκρέσου από το Kansas, είναι οι ευθείες επιθέσεις που εξαπέλυσε στην προεκλογική περίοδο στην Hillary Clinton για τους χειρισμούς της στην Λιβύη, τα περιβόητα emails και μια σειρά άλλων θεμάτων που διαχειρίστηκε η πρώην πρώτη κυρία ως ηγέτιδα του State Department

Αυτές οι επιλογές είναι η αρχή μιας νέας και σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσας σελίδας στην αμερικανική πολιτική… Η συνέχεια θα αποτελέσει το δεύτερο μέρος μιας σκληρής μάχης… Ονόματα όπως αυτό του ακροδεξιού Newt Gingrich και του επίσης σκληροπυρηνικού Mitt Romney, σίγουρα δεν είναι επιλογές του Trump.

Η μάχη αναμένεται να κορυφωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες. Μην ξεχνάτε πως το κόμμα, έχει τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής κατάστασης. Άρα θα πρέπει να υπάρξει μια άτυπη συναίνεση. Λέτε να είναι αυτό που βλέπουμε ήδη; Ή θα ζήσουμε στιγμές πρωτόγνωρες με την κόντρα εξουσίας σε ένα κόμμα που κρατάει τα κλειδιά της εξουσίας στα χέρια του και ουσιαστικά δεν απειλείται παρά μόνο από την εσωτερική του ενότητα;

Open post

Η μάχη του Standing Rock

Η μάχη του Standing Rock

«Eδώ, σε αυτούς τους λόφους είναι θαμμένος ο γιος μου. Θυμηθείτε με, θυμηθείτε το πρόσωπό μου. Θα στέκομαι εκεί, όρθια», έλεγε τον περασμένο Απρίλιο η Λαντόνα Άλαρντ, από τη φυλή των Σιου στη Βόρεια Ντακότα. Πολύ σύντομα άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες σκηνές κοντά στο καταφύγιο του Standing Rock. Εκατοντάδες άνθρωποι, αυτόχθονες και αλληλέγγυοι, άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή. Οι καταυλισμοί μεγάλωναν. «Σταματήστε τον αγωγό πετρελαίου», ήταν το σύνθημα.  Αλλά σύντομα, η υπόθεση πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις. Όχι μόνο για τις εκατοντάδες συλλήψεις και την αντιμετώπιση των διαδηλωτών. Όχι μόνο για την έρευνα που έχει αρχίσει ο ΟΗΕ. Όχι μόνο επειδή έφερε εκεί γνωστά πρόσωπα, όπως ο Τζέσε Τζάκσον, η Σούζαν Σαράντον και ο Μαρκ Ράφαλο. Όχι μόνο επειδή έγινε τραγούδι από τον Νιλ Γιανγκ. Αλλά επειδή αυτή η υπόθεση φέρνει ξανά μπροστά το παρελθόν. Την ιστορία. Τη διαμάχη για το περιβάλλον. Και την ανισότητα.

της Μάχης Μαργαρίτη

«Μη χτυπήσετε με βέλη και τόξα», φώναξε από τον τηλεβόα ένας αξιωματικός της αστυνομίας στους διαδηλωτές, μια από τις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου. «Όλοι γελάσαμε», λέει η Γιοχάνα-«Ιερό Πρόσωπο Ελαφιού», μια γηγενής 63 χρόνων που διαδήλωνε εκείνη τη μέρα, και, όπως λέει, δεν ξέρει να χρησιμοποιεί το τόξο ούτε σαν παιδικό παιχνίδι. Αλλά τα λόγια των αστυνομικών, πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια ακόμη «ένδειξη μιας

Ο καταυλισμός «Ιερός Βράχος» κοντά στο Κάνον Μπολ, Αύγουστος 2016-φωτογραφία, Τόνι Γουέμπστερ-flickr

Μια ιστορική στιγμή

Από τον περασμένο Απρίλιο, το Κάνον Μπολ, η μικρή πόλη στη Βόρεια Ντακότα, έχει γίνει «σπίτι» για ένα πλήθος ανθρώπων. Ακτιβιστές για το περιβάλλον, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των αυτόχθονων, «ηλικιωμένοι που προσεύχονται, γονείς των προαστίων που έσυραν τα παιδιά τους μακριά από τα βιντεοπαιχνίδια».

Αλλά, αυτή που θεωρείται μοναδική στιγμή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η συνάντηση αυτόχθονων αμερικανών από 300 φυλές της χώρας, σε μια συλλογική προσπάθεια διεκδίκησης.

Ο αγωγός

Η φυλή των Σιου του Standing Rock έχει αντιταχθεί στο έργο από το 2014, οπότε προτάθηκε. Ο αγωγός Dakota Access θα μεταφέρει πετρέλαιο από το δυτικό τμήμα της Βόρειας Ντακότας στο Ιλινόι, όπου θα καταλήγει σε διυλιστήρια και άλλα δίκτυα.

Ο αγωγός σχεδιάζεται να μεταφέρει πετρέλαιο περνώντας από τέσσερις πολιτείες. Κοντά στον ποταμό Μιζούρι προβλέπεται να μπει το τελευταίο κομμάτι του. Αλλά αυτό το σημείο βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των δύο χιλιομέτρων, βόρεια από το καταφύγιο των Σιου του Standing Rock.

«Ποινή θανάτου», αποκαλούν τον αγωγό αυτοί που βρίσκονται «στην πρώτη γραμμή της μάχης».

Οι φόβοι της φυλής των Σιου

Δύο βασικές ενστάσεις έχουν οι αυτόχθονες αμερικανοί, έγραφε πριν από λίγες μέρες η Washington Post. Η μία, ότι περνά από ιερούς τους χώρους. Και πράγματι, ειδικοί από κορυφαία μουσεία όλης της χώρας έχουν επισημάνει ότι στην περιοχή υπάρχουν τάφοι και χειροτεχνήματα αρχαιολογικής αξίας. Αλλά φοβούνται ακόμη, ότι αν υπάρξει διαρροή από τον αγωγό, θα μπορούσε να μολύνει τον ποταμό Μιζούρι, από τον οποίο πίνουν νερό οι Σιου. Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει σοβαρές διαρροές από αγωγούς σε ποτάμια στη Μοντάνα και το Μίσιγκαν.

Το καταφύγιο του «Όρθιου Βράχου»-Standing Rock, οριοθετήθηκε από το Κογκρέσο το 1889. Με άλλες συνθήκες είχαν δοθεί σε φυλές γηγενών και άλλες περιοχές αυτονομίας στη Βόρεια και Νότια Ντακότα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι τους ανήκει πολύ περισσότερη γη.

«Μπορώ ειλικρινά  να σας πω ότι αυτή τη γη την πήραν από εμάς. Αυτή η κυβέρνηση τιμά τις συνθήκες σαν ιερά δισκοπότηρα, αλλά όταν αφορούν τη δική μας πατρογονική γη, βρίσκουν τρόπους να τις παραβιάσουν», λέει στην εφημερίδα ο αρχηγός των Σιου του Standing Rock, Ντέιβιντ Αρσαμπόλτ.

Τα ατυχήματα στους αγωγούς

Η κατασκευάστρια εταιρία λέει ότι με το έργο, εκατομμύρια δολάρια θα φτάσουν στις τοπικές οικονομίες, και θα δημιουργηθούν 8 ως 12 χιλιάδες θέσεις εργασίας -αν και πολύ λιγότερες θα είναι οι μόνιμες θέσεις για το μέλλον, όπως σημείωναν τον περασμένο Αύγουστο οι New York Times. Εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο υποστηρίζουν ότι είναι ασφαλέστερο να μεταφέρεται πετρέλαιο και φυσικό αέριο μέσω υπόγειων αγωγών, παρά με τρένα ή φορτηγά.

Αν σημειωθεί διαρροή ή έκρηξη στον αγωγό, όμως, έγραφε το Business Insider στις αρχές Νοεμβρίου, ο αντίκτυπος μπορεί να είναι καταστροφικός. Και διαρροές, πράγματι, γίνονται. Από το 1995, πάνω από 2.000 ατυχήματα έχουν σημειωθεί σε αγωγούς πετρελαίου, προκαλώντας ζημιές 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ιδιοκτησίες. Από το 2013 ως το 2015, κατά μέσο όρο 121 ατυχήματα συμβαίνουν κάθε χρόνο.

Κάποιες φορές οι διαρροές είναι μικρές, και κάποιες φορές είναι καταστροφικές. Το 2013, ένας αγωγός στη βόρεια Ντακότα έσπασε, και πάνω από 3.000.000 λίτρα πετρελαίου διέρρευσαν σε φάρμα. Το 2010, ανάλογη ποσότητα πετρελαίου κατέληξε στα νερά ποταμού στο Μίσιγκαν, προκαλώντας μια επιχείρηση απορρύπανσης που κράτησε χρόνια, με κόστος άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Στιγμιότυπο από διαδήλωση εναντίον του αγωγού στις 27 Οκτωβρίου

Η αντιμετώπιση των διαδηλωτών

Καθώς οι διαδηλωτές γίνονταν όλο και περισσότεροι και οι καταυλισμοί πλήθαιναν, η αντιμετώπισή τους άρχισε και αυτή να αλλάζει.

Οι πρώτες συγκρούσεις ξέσπασαν τον Αύγουστο. Την τελευταία μέρα του καλοκαιριού, συνελήφθη ο αυτόχθονας ακτιβιστής γνωστός ως «Happy», αφού έμεινε αλυσοδεμένος σε εξοπλισμό του αγωγού για έξι ώρες.

Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί στη διάρκεια των διαδηλώσεων. Αρχηγοί φυλών μιλούν για υπερβολική χρήση βίας εναντίον των διαδηλωτών, παράνομες συλλήψεις και κακομεταχείριση μέσα στις φυλακές, κάνοντας τον ΟΗΕ να ερευνά πιθανή κατάχρηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η Έιμι Γκούντμαν, βραβευμένη δημοσιογράφος του Democracy Now, κινηματογραφούσε φρουρούς στην περιοχή του αγωγού να χρησιμοποιούν σκύλους και σπρέι πιπεριού εναντίον των διαδηλωτών. Οι αρχές εξέδωσαν ένταλμα σύλληψής της, κατηγορώντας τη ότι συμμετείχε σε «ταραχές», κατηγορία που θα μπορούσε να την οδηγήσει στη φυλακή για μήνες. Το δικαστήριο απέρριψε τις κατηγορίες εναντίον της. Το ρεπορτάζ έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου. Οι εικόνες των σκύλων έγιναν viral, με 14 εκατομμύρια «χτυπήματα» στο facebook, κάνοντας μεγάλα δίκτυα των ΗΠΑ να καλύψουν το θέμα.

Η περίπτωση μιας αλληλέγγυας

Η Σίνθια Γουέστ δούλευε σε ένα μπαρ στην Ουάσινγκτον. Όταν άκουσε τι συμβαίνει, παραιτήθηκε, πήρε το παλιό της βαν, μια σκηνή και ζεστά ρούχα, και στις 7 Οκτωβρίου αναχώρησε για το Standing Rock. «Ήρθα εδώ επειδή έχω πολύ έντονα αισθήματα για το μέλλον της χώρας μας», είπε στην Washington Post τηλεφωνικά. «Έχουμε μεγάλες εταιρίες να βγάζουν τόνους χρημάτων εκμεταλλευόμενες φυσικούς πόρους και θέτοντας σε κίνδυνο φυσικούς πόρους όπως το νερό».

Μία εβδομάδα μετά την άφιξή της, αστυνομικοί από 8 πολιτείες έφτασαν στην περιοχή. Δακρυγόνα, σφαίρες από καουτσούκ και συσκευές ήχου χρησιμοποιήθηκαν για να απομακρύνουν τους διαδηλωτές που μπλόκαραν τον δρόμο και τη διαδρομή του αγωγού.

Η Γουέστ ήταν ανάμεσα στους 140 που συνελήφθησαν. Πέρασε το πρώτο μέρος του απογεύματος με τα χέρια της δεμένα πίσω από την πλάτη της με πλαστικό, σε ένα γεμάτο κλουβί στο γκαράζ της φυλακής της κομητείας Κάουντι, με 32 άλλες γυναίκες, χωρίς χώρο να καθίσει. Η εκπρόσωπος της υπηρεσίας είπε ότι τα κλουβιά ήταν απαραίτητα επειδή το κέντρο δεν είχε χώρο για περισσότερα από 42 άτομα. Στη συνέχεια, τους έβαλαν σε ένα λεωφορείο για μια τετράωρη διαδρομή ως το Φάργκο, όπου κοιμήθηκαν σε κανονικά κελιά. Την επόμενη μέρα, η Γουέστ λέει ότι της είπαν να γδυθεί και να βάλει στολή φυλακής. Της απήγγειλαν κατηγορίες, και η δίκη της θα γίνει στις 5 Δεκεμβρίου.

Αν η αστυνομία σκόπευε να φοβίσει τους διαδηλωτές, το σχέδιό της δεν είχε και μεγάλη επιτυχία.

Οι ανυποχώρητοι διαδηλωτές και ο «κυβερνο-πόλεμος»

Παρά τις συλλήψεις πάνω από 120 ατόμων στις 22 Οκτωβρίου, οι ακτιβιστές έστησαν και νέους καταυλισμούς στα εργοτάξια, όχι μακριά από το ποτάμι.

Στη φυλακή οδηγήθηκαν ηλικιωμένες γυναίκες και νέοι ακτιβιστές. Πολλοί μίλησαν για βάναυση και απάνθρωπη συμπεριφορά πίσω από τα κάγκελα και για κράτησή τους σε κλουβιά, έγραφε στο τέλος Οκτωβρίου ο Guardian, σε ένα άρθρο συνοδευόμενο από φωτογραφικό υλικό από το Κέντρο Κράτησης της Κομητείας Μόρτον.

Η Κάντι Μόσετ, 37 χρόνων, λέει, «η κυβέρνηση επιτρέπει στην αστυνομία να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτική δύναμη για να προστατεύσει μια πετρελαϊκή εταιρία. Όλο αυτό άρχισε για την προστασία του νερού, αλλά τώρα έχει γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο».

Την τελευταία Δευτέρα του Οκτωβρίου μέσω του facebook κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι η αστυνομική υπηρεσία της επαρχίας Μόρτον το χρησιμοποιούσε για να εντοπίσει άτομα που βρίσκονταν στον καταυλισμό διαμαρτυρίας. Μέσα σε λίγες ώρες, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι είχαν μπει στη σελίδα του Standing Rock στο facebook για να προκαλέσουν σύγχυση στις αρχές -οι οποίες αρνούνται τις κατηγορίες.

Ο ποταμός-πηγή ζωής για τους Σιου

«Η αρχική διαδρομή περνούσε κοντά από το Μπίσμαρκ, μια κοινότητα που αποτελείται κατά 90% από λευκούς. Αποφάσισαν να μην πάρουν αυτή τη διαδρομή, επειδή δε θέλουν να έχουν τον αγωγό δίπλα στο δικό τους νερό. Το ίδιο λέμε και εμείς, αλλά εμείς δε μετράμε», εξηγεί στο βίντεο Mni Wiconi: The Standing at Standing Rock, η Τζόντι Γκιλιέτ, πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου για ζητήματα των Αυτόχθονων Αμερικανών.

Έρευνα του 2010 από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Γουόρτσεστερ, που ασχολήθηκε με τις συνέπειες τριών μεγάλων διαρροών πετρελαίου, ανακάλυψε αυξημένα περιστατικά καρκίνου και πεπτικών προβλημάτων σε ανθρώπους που είτε είχαν προσλάβει πετρέλαιο άμεσα -μέσω του πόσιμου νερού είτε έμμεσα -καταναλώνοντας το κρέας που είχε εκτεθεί στο πετρέλαιο. Δερματικά προβλήματα παρουσιάστηκαν σε ανθρώπους που είχαν χρησιμοποιήσει το νερό για μπάνιο ή για πλύσιμο ρούχων.

«Ο ποταμός Μιζούρι είναι η μοναδική πηγή νερού της φυλής. Αν υπάρξει διαρροή, θα γίνει στο ποτάμι. Οπότε, η νομική θέση της φυλής -ότι δεν τους συμβουλεύτηκαν επαρκώς, ότι εδώ υπάρχουν πιθανά ζητήματα με το νερό- τα νομικά τους επιχειρήματα είναι ισχυρά», λέει ο Ντεβασρί Σάχα, από το Brookings Institution στο Business Insider.

Το νερό, και η ιστορία

«Είναι η ώρα να μετακινηθεί ο αγωγός στο Standing Rock», ήταν ο τίτλος άρθρου που υπέγραφε στις 3 Νοεμβρίου η συντακτική ομάδα της αμερικανικής εφημερίδας New York Times. Οι φυλές του Standing Rock, έλεγε το άρθρο, δεν είναι οι πρώτοι αυτόχθονες αμερικανοί που πληρώνουν το τίμημα της επιθυμίας των λευκών να απομακρύνουν τους περιβαλλοντικούς κινδύνους από τους ίδιους και τις δικές τους βρύσες.

Τον Σεπτέμβριο, ο Μπαράκ Ομπάμα κάλεσε το Σώμα Μηχανικών του Αμερικανικού Στρατού να αναζητήσει νέα διαδρομή. Και ζήτησε να «παγώσουν» τα έργα. Λίγο πριν από τις εκλογές στη χώρα. «Too little, too late»-«πολύ λίγο, πολύ αργά», όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικανοί;

«Θέλουμε να καταλάβουν ότι αυτό αφορά το νερό των εγγονιών μας», λέει ο 30χρονοςΤζέισον Χόπσον, από τη φυλή Μουσκόγκι Κρικ. Και η Λαντόνα Άλαρντ, που διαδηλώνει περιφρουρώντας τον τάφο του γιου της, μιλά για την ιστορία, και εξηγεί τι είναι αυτό για το οποίο αγωνίζεται. «Ζούμε με ένα τραύμα. Θυμάμαι μια ζωή να με ρωτάνε ‘τι θέλετε εσείς οι αυτόχθονες;’. Θέλουμε το δικαίωμα να μας αφήσουν να ζήσουμε μόνοι μας».

Ο Neil Young έγραψε το «Indian Givers», ένα τραγούδι για την ιστορία αυτή. Για να τη διηγηθεί με τον τρόπο που, μερικές φορές, μόνο η μουσική ξέρει. «Υπάρχει μια μάχη που μαίνεται στην ιερή γη-Οι αδελφοί και οι αδελφές μας πρέπει να πάρουν θέση-Ενάντια σε μας τώρα, για όλα όσα έχουμε κάνει-Είδα τον Happy δεμένο στη μεγάλη μηχανή-Έπρεπε να τον αποκόψουν και ξέρετε τι σημαίνει αυτό-Τότε ήταν που ο Happy πήγε στη φυλακή-Πίσω από το Μεγάλο Χρήμα, ποτέ δεν υπάρχει δικαιοσύνη».

 

πηγές: Guardian, New York Times, Washington Post, Business Insider, Deutsche Welle, The Atlantic, Rolling Stone

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Ο Tραμπ «πάγωσε» την ομογένεια (Άρθρο)

Ο Tραμπ «πάγωσε» την ομογένεια (Άρθρο)

Του Νίκου Αγγελίδη

Με αγωνία παρακολουθεί η Ελληνοαμερικανική κοινότητα, τις πολιτικές εξελίξεις μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Το κεραμίδι που έκατσε βαρύ στο κεφάλι των ομογενών και ιδιαιτέρα αυτών που έχουν ρίζες από την Κύπρο, έχει όνομα. Λέγεται Michael Flynn και θα είναι εκτός εντυπωσιακού απροόπτου, ο νέος Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.

Η αλήθεια είναι πως ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ομογένειας των ΗΠΑ, υποστήριξε τον Ντόναλντ Τραμπ με βασικό επιχείρημα ότι είναι ένας επιτυχημένος businessman που θα καθοδηγήσει το καράβι με επιτυχία σε οικονομικό επίπεδο. Σε ότι αφορά στα καυτά ελληνικά ζητήματα – ανάμεσα τους το Κυπριακό, το Σκοπιανό, αλλά και η ελληνική οικονομία, θέματα για τα οποία πασχίζει εδώ και χρόνια η ομογένεια, οι υποστηρικτές του Τραμπ έλεγαν πριν τις εκλογές με βεβαιότητα πως ο υποψήφιος… (τότε) πρόεδρος, θα τα διευθετήσει όλα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Είναι άγνωστο αν είχε ή έχει στο νου του τα ελληνικά ζητήματα ο νέος πρόεδρος.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η προϊστορία του κόμματος με το οποίο εξελέγη, δεν είναι και τόσο θερμή για τις ελληνικές θέσεις.

Αν συγκρίνουμε την τακτική των δυο κομμάτων που κυριαρχούν στο αμερικανικό πολιτικό προσκήνιο, θα δούμε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα – έστω και σε επίπεδο υποσχέσεων ή έμμεσων προωθήσεων, έχει ασχοληθεί πολύ περισσότερο με τα λεγόμενα εθνικά μας θέματα.

Το παρελθόν των Ρεπουμπλικανών δεν έχει να μας αναδείξει κάτι ενδιαφέρον σε επίπεδο διεκδίκησης των ελληνικών θέσεων.

Είναι γεγονός πως επιφανείς Ελληνοκύπριοι, βρέθηκαν μπροστάρηδες στην προεκλογική καμπάνια του Τραμπ! Σίγουρα η επιλογή Flynn έχει σκορπίσει έντονα μηνύματα ανησυχίας σε μια εποχή που το Κυπριακό βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο συζητήσεων από την περίοδο του σχεδίου Ανάν.

Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από κοντά τα έργα και τον βίο του κυρίου Flynn, να πω απλά πως η εταιρία του έχει λάβει δεκάδες χιλιάδες δολάρια κατά καιρούς από Τούρκους λομπίστες για να υποστηρίξει τις θέσεις τους. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πίνει νερό στο όνομα του και τον θεωρεί ως τον δικό του άνθρωπο στις ΗΠΑ.

Κι όλα αυτά στο περιθώριο των όσων υποσχόταν προεκλογικά ο κύριος Τραμπ περί πάταξης του βρωμερού πολιτικού συστήματος και των προσώπων που κυριαρχούν κάνοντας δουλειές κάτω από το τραπέζι.

Ο γεννημένος το 1958, πρώην Στρατηγός, παρουσιάζεται από μέρος του αμερικανικού τύπου ως η επιλογή Trump για να γεφυρώσει τις διαφορές με τη Ρωσία, έχοντας την στάμπα του Ρωσόφιλου. Περί της ταμπακιέρας που μας αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο, περί των δεσμών του με το καθεστώς της Τουρκίας, δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής καμία αναφορά, αλλά σίγουρα το παρελθόν του είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό.

Όπως και να έχει οι ομογενείς το φυσάνε και δεν κρυώνει με την συγκεκριμένη επιλογή η οποία μάλλον δεν πρέπει να είχε χειρότερη έκδοση για ένα τόσο σημαντικό πόστο.

Open post

Μην γράφεις κώδικα και βάλεις φυλακή την ιδέα σου!

Μην γράφεις κώδικα και βάλεις φυλακή την ιδέα σου!

Μια πόλη 50 χιλιάδων αντιπροσώπων της καινοτομίας -σε κλίμακα μεγαλύτερη της γηραιάς ηπείρου- που περιφέρεται σαν τις μέλισσες ανά την Ευρώπη, δίνει εδώ και έξι χρόνια τον τόνο μιας τάσης για τη νέα οικονομία, στην οποία, ενδεχομένως, θα έπρεπε να επενδύσει ολόκληρη η κυψέλη του ευρώ.

Στη Λισαβόνα, αυτή τη φορά, συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από 53 χιλιάδες άνθρωποι -always connected- που, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, συνδέονται άμεσα οικονομικώς με τη νέα αγορά, τη νέα ψηφιακή οικονομία και ειδικά το web. Πρόκειται για το websummit, το μεγαλύτερο web γεγονός στον κόσμο σε διαστάσεις και σημασία για το 2016.

Μια ιρλανδική καινοτομία από έναν διάβολο του networking, τον Paddy Cosgrave,  ο οποίος πείθει δημάρχους και πρωθυπουργούς να αποζητούν απεγνωσμένα τη βοήθειά του για να αναγεννήσουν την ανάπτυξη στον τόπο τους. Μια επιχείρηση με χρήμα και πολλές χιλιάδες εθελοντές, που όμως συγκεντρώνει τα καλύτερα μυαλά και τα χιλιάδες ευρωπαϊκά startups που διψούν για χρηματοδότηση.

Άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου παρουσιάζουν ιδέες, αγοράζουν μερίδια, ανταλλάσσουν απόψεις, ανακοινώνουν τάσεις, εκδηλώνουν προβληματισμούς, εντυπωσιάζουν με προϊόντα καινοτομίας. Νέοι κατά κύριο λόγο, με μέσο όρο ηλικίας μεταξύ 25 και 30 ετών, βρίσκονται εδώ για να αναδείξουν ή να ανακαλύψουν τις τάσεις στο περιεχόμενο, την εικονική πραγματικότητα, το design και το developing, την διαχείριση των data, τη χρηματοδότηση των λύσεων, την ψηφιακή διακυβέρνηση, την παιδεία, την υγεία και την ενσωμάτωση του δικτύου από τις κρατικές δομές.

Σε αυτή την χώρα και την πρωτεύουσά της, μια ακόμα περίπτωση κρίσης που απειλείται από τους δανειστές για την ανυπακοή της στις αριθμητικές δεσμεύσεις, ο πορτογάλος πρωθυπουργός, απευθυνόμενος σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνον στους παρευρισκόμενους, διεκδίκησε να αφήσει ένα διακριτό αποτύπωμα της Πορτογαλίας στη νέα οικονομία. «Να θυμάστε αυτή τη χώρα και αυτή την πόλη» είπε χαρακτηριστικά και εννοούσε ότι διεκδικεί κάτι παραπάνω από την τουριστική εμπειρία του συνεδριακού τουρισμού του websummit.

Τι κάνει όμως η Ευρώπη, ερήμην της οποίας γίνονται όλα αυτά; Ο αρμόδιος επίτροπος Κάρλος Μοέντας απλώς ήρθε για να κάνει πανηγυρική ανακοίνωση αύξησης των κονδυλίων καινοτομίας από την Κομισιόν ώστε να δημιουργηθεί το fund των funds (!). Περίπου 400 εκατομμύρια ευρώ, εάν τα μοχλεύσουν σωστά με τα ιδιωτικά funds (venture capitals), θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα απόθεμα 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ για την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων καινοτομίας.

Αυτά, βεβαίως, είναι ψίχουλα μπροστά σε αυτά που δίνουν οι ΗΠΑ (25 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο στην καινοτομία) και κυρίως αυτά που διακινεί ο ιδιωτικός επενδυτικός τομέας παγκοσμίως. Η Ευρώπη νοσεί – και το παραδέχεται μπροστά σε νέους ανθρώπους που μάλλον επενδύουν να βρουν λύση στα αδιέξοδα των παλαιών συστημάτων της κρίσης, δημιουργώντας υπεραξίες με εργασία και ιδέες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μεγαλύτερη απόδειξη είναι το ίδιο το websummit. Ξεκίνησε με μερικές εκατοντάδες συμμετοχές από Ιρλανδία και Μεγάλη Βρετανία και τώρα διακινεί ιδέες πολλαπλάσιες των 50 χιλιάδων συμμετεχόντων, αλλά και πολλαπλάσιας αξίας μέσα σε μόλις 6 χρόνια – όσα και τα χρόνια της κρίσης! Άλλωστε αυτό δεν είναι το web; Στο περιβάλλον του άνθησαν οι ισχυρότερες επιχειρήσεις του πλανήτη σε μόλις 5 χρόνια. Η ηλικία, δηλαδή, αυτών των οικονομικών μονάδων είναι ακόμη «προσχολική»…

Οι άνθρωποι της υψηλής τεχνολογίας μιλούν, εδώ, για 500 δισεκατομμύρια smart devices τα επόμενα χρόνια και αναφέρουν μερικές χώρες ως παραδείγματα προς μίμηση για την εστίασή τους στις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση. Είναι λίγες και γνωστές βεβαίως, ειδικά στην Ευρώπη. Έκπληξη όμως αποτελεί τα τελευταία χρόνια η Γαλλία. Έχει καταφέρει να αυξήσει κατά 20% και σε πολύ λίγο χρόνο τις χρηματοδοτήσεις γαλλικών startup επιχειρήσεων. Παρατηρείται σε αυτό το περιβάλλον -όπως είπε ο επικεφαλής της Cisco, John T. Chambers ότι η εκπαίδευση οδηγεί τους νέους σε εργασία μέσα σε μόλις έξι μήνες.

Γενική παραδοχή, ωστόσο, είναι ότι το 90% των κυβερνήσεων αδιαφορούν (μάλλον δεν κατανοούν, όπως ισχυρίζονται 96 στους 100 CEO που απάντησαν σε έρευνα) για τις εξελίξεις στην τεχνολογία και το δίκτυο. Δεν ενσωματώνουν λύσεις βελτίωσης της διακυβέρνησης και δεν αναγνωρίζουν την αξία τους. Δεν εκμεταλλεύονται τη συνεχή διάθεση διασύνδεσης των χρηστών – πολιτών τους, την ίδια ώρα που αυτή η συμπεριφορά και τα δεδομένα της (data) είναι ο λόγος που πλουτίζουν υπερεθνικά εταιρείες κολοσσοί της τεχνολογίας των υπολογιστών και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Μερικές μικρές επισημάνσεις για το World Wild West

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου φάνηκε ότι οι περισσότεροι νέοι αναζητούν έξυπνες ιδέες για το εμπόριο και την κατανάλωση. Ασχολούνται με τη συλλογή data και με την πώλησή τους. Αξιολογούν πολύ ψηλά το visualization στη διάθεση και ενσωμάτωση χρηστικών πληροφοριών, ενδιαφέρονται να γίνουν πρέσβεις γνώσης, απορρίπτοντας το αντιπροσωπευτικό σύστημα της πολιτικής, της θρησκείας, της φυλής και κάθε είδους διάκρισης.

Στην πρώτη περίπτωση ξεχώρισαν και μερικά ελληνικά startups. Δύο από αυτά από την θερμοκοιτίδα του ΕΒΕΑ. Παρέστη η πρέσβης, ο εμπορικός ακόλουθος και ένας σύμβουλος του υπουργού Φωτάκη την πρώτη μέρα. Εκατοντάδες τα ελληνόπουλα που παρευρέθηκαν. Αρκετές ήταν οι περιπτώσεις σημαντικών παικτών των startups, της διαφήμισης και του consulting, όπως και εκπροσώπων δημόσιων θεσμών.

Για την ηθική της διαχείρισης των data δεν ακούστηκε τίποτα νεότερο. Εκτός αν εννοεί κάποιος νέο την επιβεβαίωση ότι δεν υπάρχει λύση με ηθική προσέγγιση. Το opt in – opt out παρουσιάστηκε για άλλη μια φορά όπως η θρασύτατη φράση κάποιων αστέρων της τηλεόρασης την εποχή της παντοδυναμίας της: «αν δεν σας αρέσει, αλλάξτε κανάλι»!

Το VR – AR (Virtual Reality – Augmented Reality) και γενικότερα η οπτικοποίηση αποδεικνύεται ότι είναι η «νούμερο ένα» τάση αυτή την εποχή. Πλέον η τεχνολογία δίνει εντυπωσιακές λύσεις και μάλιστα αυτό αφορά κατ’ εξοχήν τους publishers. Χωρίς εθνική σημαία, η εικόνα που παρουσίαζαν 53 χιλιάδες νέοι ήταν εντυπωσιακή. Καμμία διάκριση, παρά μόνον η καλύτερη ιδέα! Και πριν προλάβει κανείς να αναθεματίσει την αποκήρυξη μιας εθνικιστικής προσέγγισης, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι περισσότερες ελληνικές παρουσίες ήταν από νέους που ίδρυσαν εταιρείες στο εξωτερικό…

Υστερόγραφο

Ο τίτλος του άρθρου έχει μια πικρία, παρά την ειρωνεία του. Την πικρία αυτού που νοιώθει ότι στη χώρα μας δαιμονοποιείται κάθε τι που θα μπορούσε να βγάλει τη νεολαία -η οποία αποκαλείται και χαμένη γεννιά- από το αδιέξοδο. Ας δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον καλύτερο για αυτά τα παιδιά και τις ιδέες τους. Ενα νομικό πλαίσιο ευνοϊκό και ένα φορολογικό κίνητρο γεναίο. Δε θα χάσουμε ως χώρα, όπως δεν χάνει η Ιρλανδία, η οποία εκτός των παραπάνω αυτονόητων και το φρενήρη ρυθμό ανάπτυξης, πληροφορηθήκαμε ότι διαθέτει regulation body για την ηθική της διαχείρισης δεδομένων!

Ας ελπίσουμε ότι θα γίνει πραγματικότητα σύντομα -και πάντως πριν από την απόλυτη εμπορευματοποίησή του- το Greece websummit. Ο Paddy είπε: «Why not?»

Open post

Πώς η «Νύχτα του Τρόμου» άνοιξε τον δρόμο για τη γυναικεία ψήφο στις ΗΠΑ

Πώς η «Νύχτα του Τρόμου» άνοιξε τον δρόμο για τη γυναικεία ψήφο στις ΗΠΑ

Στις 14 Νοεμβρίου του 1917, μια ομάδα 33 γυναικών που διαδήλωναν έξω από τον Λευκό Οίκο κάθε μέρα, μεταφέρθηκαν στις φυλακές Οκόκουαν στη Βιρτζίνια. Το βράδυ που ακολούθησε, εκτυλίχθηκαν σκηνές αγριότητας. Όσα συνέβησαν, έμειναν γνωστά ως «Νύχτα του Τρόμου». Και παρότι ο χώρος που κατέλαβαν στην ιστορία ήταν μια μικρή γωνιά, δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν πως τα γεγονότα εκείνης της νύχτας, «έστρωσαν τον δρόμο», για να πάρουν, δύο περίπου χρόνια μετά, οι γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό που για πολύ καιρό ζητούσαν: το δικαίωμα της ψήφου.

της Μάχης Μαργαρίτη

Μια μέρα του Απριλίου του 1917, οι περαστικοί είδαν να διαδραματίζεται κάτι που δεν είχε ξαναγίνει μπροστά στον Λευκό Οίκο: μια πικετοφορία. Και την είχαν οργανώσει γυναίκες. Αυτό που έκαναν -και το έκαναν κάθε μέρα- ήταν να στέκονται σιωπηλές έξω από τον Λευκό Οίκο κρατώντας τα πανό τους, ζητώντας από τον πρόεδρο Ουίλσον να στηρίξει το επί δεκαετίες αίτημα του γυναικείου κινήματος, να προστεθεί μια φράση στο Σύνταγμα: «Το δικαίωμα των πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών να ψηφίζουν δε θα τους απορρίπτεται ή περιορίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή οποιαδήποτε Πολιτεία λόγω του φύλου τους.»

40 χρόνια σε αδράνεια

Η τροπολογία που έδινε στις γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίζουν, γράφει το History Net, είχε εισαχθεί στο Κογκρέσο το 1878. «Έμεινε εκεί, να την κοιτούν με φόβο και απέχθεια, για σχεδόν 40 χρόνια.»

Το 1913, δύο γυναίκες, η Άλις Πολ και η Λούσι Μπερνς, ίδρυσαν το Εθνικό Κόμμα Γυναικών, εγκαταλείποντας την Εθνική Ένωση Σουφραζετών. Είχαν διαφωνήσει, επειδή ήθελαν το γυναικείο κίνημα να εργαστεί όχι μόνο στην πολιτεία της Ουάσινγκτον και κατά τόπους στις πολιτείες, αλλά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Και ήθελαν άμεση δράση.

16 γυναίκες-μέλη του Εθνικού Κόμματος Γυναικών διαδηλώνουν μπροστά στον Λευκό Οίκο στις 14 Ιουλίου 1917, λίγο προτού συλληφθούν-φωτογραφία, US National Archives and Records Administration, από wikipedia

Οι πρωτόγνωρες πικετοφορίες στον Λευκό Οίκο

Η αφορμή -ή η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι- ήταν μια ακόμη συνάντηση του προέδρου Γούντροου Γουίλσον -που μόλις είχε επανεκλεγεί- με αντιπροσωπεία από σουφραζέτες, η οποία έληξε χωρίς τη στήριξή του στο ζήτημα της γυναικείας ψήφου. Οι ακτιβίστριες αποφάσισαν ότι τα λόγια είχαν τελειώσει, και ήταν ώρα για δράση. Το επόμενο πρωί, 12 γυναίκες κρατώντας πανό, έφτασαν στις πύλες του Λευκού Οίκου, και πήραν θέση. Με τα κλασικά χρώματα του κινήματός τους, μωβ, λευκό και χρυσό, τα πανό έγραφαν, «Κύριε Πρόεδρε, πόσο ακόμη πρέπει να περιμένουν οι γυναίκες για την ελευθερία τους;».

Επέστρεφαν εκεί κάθε μέρα, με ήλιο και με βροχή, με καλό και με κακό καιρό. Σιωπηλές. Κανείς δεν ήξερε πώς να τις αντιμετωπίσει. Η πικετοφορία ήταν ασυνήθιστη, ανήκουστη για γυναίκες. Έξω από τον Λευκό Οίκο, πρωτοφανής. Για εβδομάδες, οι γυναίκες έστεκαν εκεί, μέσα στο κρύο, με παγωμένα χέρια και πόδια.

Οι κατηγορίες για «αντι-πατριωτισμό»

Και μετά, ήρθε ο πόλεμος. Λίγους μήνες μετά, οι ΗΠΑ μπήκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Την εποχή εκείνη, «το πατριωτικό καθήκον των γυναικών τον καιρό του πολέμου ήταν να παραμένουν σιωπηλές για τα πάντα, και να μιλούν μόνο για να δίνουν στήριξη στον στρατό. Αυτή ήταν η γενική ιδέα στις ΗΠΑ το 1917», έγραφε το Women’s News το 2004.

ΟΙ ακτιβίστριες βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα «να συνεχιστούν ή όχι οι κινητοποιήσεις». Το «μυαλό» πίσω από αυτές, η Άλις Πολ, ήταν αποφασισμένη να μην επαναληφθεί αυτό που θεωρούσε λάθος του γυναικείου κινήματος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Και να μην παύσει η δράση τους μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν, ήταν η απόφαση.

«Η Άλις Πολ, η Λούσι Μπερνς και άλλα μέλη του Εθνικού Κόμματος Γυναικών, ήθελαν να εκθέσουν την υποκρισία του ‘να κάνεις τον κόσμο πιο ασφαλή για τη δημοκρατία’, όταν δεν υπάρχει δημοκρατία στην ίδια τη χώρα.»

Τότε άρχισε να παίρνει διαστάσεις η εχθρότητα του κόσμου προς τις ακτιβίστριες. Αν πριν τις έλεγαν ανόητες, τώρα τις αποκαλούσαν αντι-πατριώτες, ή και προδότες. Κάποιες αποχώρησαν λόγω της πίεσης, αλλά ήρθαν άλλες. Οι διαδηλώτριες έγιναν ένα είδος τουριστικής ατραξιόν στην Ουάσινγκτον, αντικείμενα θαυμασμού, περιέργειας -ή  και θυμού. Τόσο ήσυχες ήταν, ώστε οι εφημερίδες τις αποκαλούσαν «Σιωπηλές Φύλακες». Αλλά προσέλκυαν την προσοχή.

Ναύτες επιτίθενται σε ακτιβίστριες, καθώς αστυνομικοί κοιτούν-φωτογραφία, Harris & Ewing, Library of Congress, από wikimedia commons

Οι συλλήψεις και οι φυλακίσεις

Στο τέλος του Ιουνίου, έγινε η «έκρηξη». Αφορμή, το πανό που ύψωσαν οι ακτιβίστριες εναντίον του προέδρου, την ώρα που ρωσική αντιπροσωπεία επισκεπτόταν τον Λευκό Οίκο. Ένα οργισμένο πλήθος κατέβασε το πανό, και έξι γυναίκες συνελήφθησαν τις επόμενες μέρες. Φυλακίστηκαν για τρεις μέρες, για παρακώλυση κυκλοφορίας. Ήταν οι πρώτες σουφραζέτες που φυλακίστηκαν εξαιτίας της δράσης τους. Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Σε εκτενές τους άρθρο στο περιοδικό American History, που αναδημοσίευσε το History Net το 2003, οι Γουίλιαμ και Μέρι Λαβέντερ αφηγούνται λεπτομερώς τα γεγονότα. Στις αρχές Ιουλίου, 11 γυναίκες οδηγήθηκαν στη φυλακή. Δύο εβδομάδες μετά, 16 γυναίκες άκουσαν άφωνες να καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης δύο μηνών, και μάλιστα, όχι στην Ουάσινγκτον, αλλά στη «φυλακή-τρόμο» του Οκόκουαν στη Βιρτζίνια. Όμως, οι γυναίκες είχαν τους δικηγόρους τους, που γνώριζαν καλά ότι το να διαδηλώνει, αποτελεί δικαίωμα του κάθε πολίτη, και ότι οι συλλήψεις ήταν παράνομες. Λίγες μέρες μετά, ξαφνικά, οι γυναίκες πήραν «άφεση».

Στα μέσα Αυγούστου, τα πράγματα φορτίστηκαν κι άλλο, όταν οι γυναίκες ξεδίπλωσαν πανό που αποκαλούσε «Κάιζερ Ουίλσον» τον πρόεδρο. Εν μέσω πολέμου, και με το αντι-γερμανικό αίσθημα στα ύψη, η κατάσταση δεν άργησε να ξεφύγει από τον έλεγχο. Επί δύο μέρες οι ακτιβίστριες δέχονταν επιθέσεις οι ίδιες, όπως και τα γραφεία τους. Είχαν να αντιμετωπίσουν, γράφει το περιοδικό Timeline για ένα από τα περιστατικά, «πλήθη αγοριών, κυβερνητικών υπαλλήλων και ναυτών που γρονθοκόπησαν τις γυναίκες, ρίχνοντάς τις στο έδαφος, στρίβοντας τα χέρια τους και αρπάζοντας τα πανό τους». Σε μία από τις επιθέσεις, η Άλις Πολ σύρθηκε στο πεζοδρόμιο από έναν ναύτη, που έσκισε την κορδέλα της και την πήρε για σουβενίρ. Η αστυνομία άρχισε και πάλι τις συλλήψεις. Αλλά οι πικετοφορίες δε σταματούσαν.

Αυτή που είχε διαφύγει της σύλληψης ήταν η Άλις Πολ, η οποία σχεδίαζε τη στρατηγική, πίσω από το προσκήνιο. Γνώριζε ότι αργά ή γρήγορα θα γινόταν μια κίνηση εναντίον της. Συνέβη τον Οκτώβριο του 1917. Συνελήφθη και της επιβλήθηκε η πιο βαριά μέχρι τότε ποινή -7 μήνες στη φυλακή της Ουάσινγκτον.

Οι κρατούμενες ζήτησαν καθεστώς πολιτικού κρατούμενου, που δεν τους δόθηκε. Κάποια στιγμή, μετά από δύο εβδομάδες στην απομόνωση, αδύναμες ακόμη και να σηκωθούν, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε απεργία πείνας.

Μετά από τρεις μέρες άρνησης τροφής, η Πολ μεταφέρθηκε στην ψυχιατρική πτέρυγα, μαζί με κάποιες συγκρατούμενές της. Εκεί, τις υπέβαλαν σε αναγκαστική σίτιση τρεις φορές τη μέρα. Η ίδια περνούσε όλη τη μέρα στην απομόνωση σε ένα μικρό κελί.

Ταυτόχρονα, όμως, και καθώς άρχιζαν να γίνονται γνωστά κάποια από τα γεγονότα, γυναίκες από όλη τη χώρα να αρχίσουν να καταφθάνουν στην Ουάσινγκτον.

Η «Νύχτα του Τρόμου»

Το αμερικανικό Timeline περιγράφει: «Τη νύχτα της 14ης Νοεμβρίου, μια ομάδα 33 γυναικών έφτασαν στις φυλακές Οκόκουαν στη Βιρτζίνια. Τις υποδέχτηκαν οι φρουροί με ξύλα. Η νύχτα έμεινε γνωστή ως ‘Η Νύχτα του Τρόμου’. Η ιστορικός Λουίζ Μπέρνικοου που μελετά τη γυναικεία ιστορία περιγράφει την τρομακτική σκηνή: ‘44 άντρες που κρατούσαν μπαστούνια ξυλοκόπησαν, έσυραν και έπιασαν από τον λαιμό τις γυναίκες για τις οποίες ήταν υπεύθυνοι, ανάμεσά τους και τουλάχιστον μία γυναίκα 73 χρόνων. Γυναίκες σηκώνονταν στον αέρα και πετάγονταν στο έδαφος… Η σουφραζέτα Λούσι Μπερνς δέθηκε με χειροπέδες στα κάγκελα του κελιού της σε μια βασανιστική στάση. Φρουροί έσερναν γυναίκες στρίβοντας τα χέρια τους και τις πετούσαν σε τσιμεντένια ‘κελιά τιμωρίας’’. Ένας φρουρός μαχαίρωσε μια γυναίκα ανάμεσα στα μάτια με το σπασμένο κομμάτι του πλακάτ της.»

Μετά από όσα συνέβησαν, οι κρατούμενες στη φυλακή της Βιρτζίνια άρχισαν και εκείνες απεργία πείνας. Πολλές είχαν παραισθήσεις και λιποθυμούσαν. Οι φύλακες προσπαθούσαν να τις δελεάσουν με φαγητά. Τίποτα δεν απέδωσε. Μετά από επτά ημέρες, υποβλήθηκαν και εκείνες σε αναγκαστική σίτιση, με εφιαλτικές σκηνές να εκτυλίσσονται, όπως οι ίδιες τις περιέγραψαν αργότερα.

Η Λούσι Μπερνς, μπροστά στο κελί της, πιθανά στις φυλακές Οκόκουαν. Έμεινε σε φυλακές περισσότερο από κάθε άλλη σουφραζέτα στις ΗΠΑ-φωτογραφία, Harris & Ewing, Library of Congress, από wikimedia commons

Η εμφάνιση στη δίκη

Όλο αυτό το διάστημα, οι δικηγόροι τους, ο Ντάντλει Μαλόουν και ο Μάθιου Ο’ Μπράιεν εργάζονταν ακατάπαυστα. Κατάφεραν να μπουν στις φυλακές με εισαγγελική εντολή. Εξοργισμένοι με ό, τι είδαν, κατόρθωσαν στη συνέχεια να αναγκάσουν τον υπεύθυνο των φυλακών Γουιτάκερ να μεταφέρει στα δικαστήρια τις σουφραζέτες για ακρόαση. Δημοσιογράφοι από όλη τη χώρα έφτασαν για να παρακολουθήσουν την ακροαματική διαδικασία στις 23 και 24 Νοεμβρίου.

Ο δικηγόρος των ακτιβιστριών μίλησε για ανείπωτες βαρβαρότητες που συνέβησαν μέσα στη φυλακή με μοναδικό σκοπό να τρομοκρατήσουν τις κρατούμενες και να σταματήσουν μια δράση που αποτελούσε νόμιμο δικαίωμά τους. Ο δικαστής στήριξε την απόφασή του στις μαρτυρίες των γυναικών. Αλλά πιο δυνατή από οποιαδήποτε αφήγηση, ήταν η ίδια η εμφάνισή τους, γράφουν οι Γουίλιαμ και Μέρι Λαβέντερ. Χλωμές και αποπροσανατολισμένες, με άσχημους μώλωπες από τη Νύχτα του Τρόμου, κάποιες με δυσκολία περπατούσαν ή στέκονταν. Προκάλεσαν σοκ στο ακροατήριο. Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες διηγήθηκαν τα πάντα, με όλες τις λεπτομέρειες. Ο δικαστής διέταξε την προσωρινή μεταφορά των γυναικών στις φυλακές της Ουάσινγκτον.

Στον δρόμο για τη 19η Τροπολογία

Η κοινή γνώμη άρχισε να μετατοπίζεται. Τρεις μέρες μετά τη δίκη, οι γυναίκες, χωρίς καμία εξήγηση, αφέθηκαν ξαφνικά ελεύθερες.

Στις 27 Νοεμβρίου, υποβασταζόμενη, η Άλις Πολ βγήκε από τη φυλακή. Το τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα, είπε, εξαρτάται από το τι θα κάνει η κυβέρνηση.

Στις 10 Ιανουαρίου του 1918 -40 χρόνια μετά την εισαγωγή της στο Κογκρέσο- η τροπολογία για την ψήφο των γυναικών- πέρασε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τον Μάρτιο, το Εφετείο έκρινε παράνομες τις συλλήψεις και τη φυλάκιση των διαδηλωτριών. Και λίγο μετά, η θητεία του Γουιτάκερ στη φυλακή Οκόκουαν, τερματίστηκε.

Μέχρι οι γυναίκες να κερδίσουν το δικαίωμα στην ψήφο, έμενε ακόμη αρκετός δρόμος. Στις 26 Αυγούστου του 1920, η «τροπολογία Άντονι», έγινε τελικά η 19η τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος. «Όταν η 19η Τροπολογία τελικά επικυρώθηκε το 1920, αυτό δε συνέβη χάρη στην καλή προαίρεση καλών αντρών που είχαν αλλάξει γνώμη μέσα σε ένα κενό. Συνέβη επειδή οι γυναίκες είχαν πολεμήσει σκληρά και είχαν υπομείνει πολύ πόνο και κακομεταχείριση για το δικαίωμα να ψηφίζουν», γράφει το Timeline.

Και μπορεί μέσα στα χρόνια να ξεχάστηκε, αλλά για όσους την έζησαν, η μάχη που έκρινε την έκβαση των γεγονότων, ήταν αυτή που δόθηκε εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου του 1917, όταν η Άλις Πολ και μερικές ακόμη γυναίκες επέλεξαν να δώσουν τη ζωή τους αν χρειαστεί, για να κερδίσουν αυτό που ήξεραν ότι δικαιούνται. Και που -ενάντια στην κυρίαρχη άποψη- δεν άφησαν κανέναν να τους το αμφισβητήσει.

 

πηγές: History Net-American History Magazine, Timeline, Women’s News, wikipedia

κεντρική φωτογραφία, Harris & Ewing-Library of Congress, από wikimedia commons

 

 

Open post

Τα Μεσόγεια στην Κατοχή την Αντίσταση και την Τραγωδία

Τα Μεσόγεια στην Κατοχή την Αντίσταση και την Τραγωδία

Μία σημαντική ημερίδα καταγραφής και διάσωσης της ιστορικής μνήμης πραγματοποιήθηκε πριν από λίγο καιρό στο Κορωπί, για την οποία το ert.gr είχε κάνει σχετικές αναφορές, προτρέποντας όσους/ες είχαν τη δυνατότητα να την παρακολουθήσουν.

Αναδημοσιεύουμε – και ευχαριστούμε για την άδεια αναδημοσίευσης του υλικού – την εισήγηση του Θωμά Πρόφη, Ταξίαρχου ΠΑ (εα), ιστορικού ερευνητή και συγγραφέα, με θέμα: «Tα ερωτήματα και οι απορίες για την Τραγωδία του Κορωπίου».

Σταδιακά θα παρουσιάσουμε και άλλα υλικά από την ημερίδα, που σημειώνουμε ότι ήταν η μοναδική μέχρι σήμερα για το θέμα αυτό.

του Θωμά Πρόφη:

Όταν πριν, σχεδόν, τέσσερεις δεκαετίες ξεκίνησα τις έρευνές μου, ο στόχος ήταν να βρεθούν όλα τα στοιχεία που θα πιστοποιούσαν τις διηγήσεις προγόνων και συμπολιτών σχετικά με την Τραγωδία του Κορωπίου (8-9 Οκτωβρίου 1944).

Στην πορεία των ερευνών ΚΑΝΕΝΑ στοιχείο από τις διηγήσεις αυτές δεν έγινε κατορθωτό να αποδειχθεί με αδιάσειστα και έγγραφα ντοκουμέντα. Πλην των θυμάτων και της καταστροφής. Αντίθετα …

Όλα αποδείχθηκαν μυθεύματα και ψεύδη αφού οι έρευνες αποκάλυψαν ένα «ιστορικό ψέμα», που διαμορφώθηκε την επαύριο της καταστροφής καθώς και μέσα στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν (Δεκεμβριανά, Βάρκιζα, Εμφύλιος), υπηρετώντας τοπικά –κυρίως- συμφέροντα κι έχοντας ως αφετηρία ατεκμηρίωτες και λανθασμένες παραδοχές.

Με αδιάσειστα, λοιπόν, στοιχεία αποκαλύπτεται ότι το έγκλημα στο Κορωπί τον Οκτώβριο του 1944 διέπραξαν γερμανοντυμένοι Έλληνες, πριν από 72 χρόνια, μια μέρα σαν τη σημερινή.

Κατάφερε δε ο μύθος περί ανταρτών που επιτέθηκαν σε δήθεν αποχωρούντες Γερμανούς και αυτοί, σε εφαρμογή αντιποίνων, σκότωσαν, λεηλάτησαν και πυρπόλησαν στο Κορωπί να γίνει αξίωμα και, ουσιαστικά, μια ευρύτατα αποδεκτή «αλήθεια».

Πέραν των όσων ο κ. Κωστόπουλος μας είπε, η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι σ’ αυτό έχει συμβάλει και η έλλειψη ιστορικής παιδείας της τοπικής –και όχι μόνο- κοινωνίας.

Ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει στον “Μικρό Ναυτίλο” για “φανταστικές αλήθειες” που “φθείρονται πολύ πιο δύσκολα” από πολλές άλλες μη “φανταστικές”(1).

Ο Κρις Γουντχάουζ, στον πρόλογο του βιβλίου του «Το Μήλο της Έριδος», γράφει πως οι μύθοι, που δημιουργήθηκαν για συμβάντα κατά την περίοδο της Κατοχής, «εξηγούν ικανοποιητικά όλα τα φαινόμενα και το μόνο τους μειονέκτημα είναι πως δεν ταιριάζουν με τα πραγματικά γεγονότα».

Τα στοιχεία που έχουν προσκομισθεί αποδεικνύουν πως υπεύθυνοι της τραγωδίας του Κορωπίου (8-9 Οκτωβρίου 1944) ήσαν γερμανοντυμένοι “Έλληνες” που εκτελούσαν τις διαταγές του, τότε, στρατιωτικού διοικητή Αττικής Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου για «εκκαθάριση από ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες, εν ανάγκη δια των όπλων».

Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των τραγικών συμβάντων, με επίσημες εκθέσεις τους προς την πολιτική και στρατιωτική ηγεσίες της εποχής –τέλη 10ετίας του ’40 και μέχρι τα μέσα της 10ετίας του ’50-,  ομολογούν. Αυτή είναι η Αλήθεια, χωρίς περιστροφές.

Και είναι οδυνηρό για τον οποιοδήποτε ερευνητή να δημοσιοποιεί ευρήματα που θίγουν συμπολίτες και συν-Έλληνες. Όμως, πιστεύω, πως η ιστορική αλήθεια με πόνο, τις περισσότερες φορές, αποκαλύπτεται.

Πολλοί είναι οι συμπολίτες μας που δυσπιστούν στα πορίσματα των ερευνών και καταλογίζουν, «υπερβολές», «κατασκευή ενόχων», κατάθεση «προσωπικών εικασιών», «αγνόηση μαρτυριών» και πολλά, πολλά άλλα. Μέχρι και για «ιστορικό ατόπημα» μίλησαν.

Ουδείς όμως, μέχρι σήμερα, έκανε τον κόπο να καταθέσει τα στοιχεία εκείνα που θα αποκάλυπταν(;) ή θα αποδείκνυαν τις υποτιθέμενες υπερβολές, τα ψεύδη, τους … δαίμονες ή τα ατοπήματα που, αναπόδεικτα επαναλαμβάνω, καταλογίζουν.

Με τη σημερινή μου τοποθέτηση θα προσπαθήσω να απαντήσω σε όλα αυτά και να αποδείξω στους επικριτές μου, με όσα στοιχεία διαθέτω, ότι κάνουν ΛΑΘΟΣ.

Ανάμεσα, πάντως, σε όλα αυτά υπάρχει και κάποιο «θετικό». Πρόκειται για την επισήμανση που περιλήφθηκε στη μαρμάρινη στήλη που τοποθετήθηκε στον χώρο του Μνημείου το 2006, όπου, χωρίς περιστροφές, αναφέρεται σε «Ναζιστικούς Μηχανισμούς Κατοχής» θεωρώντας τους υπεύθυνους της Τραγωδίας του Κορωπίου, επιμένοντας ωστόσο στην «εφαρμογή αντιποίνων».

Ξεκινάω, λοιπόν, με απαντήσεις σε αιτιάσεις, απορίες και ερωτήματα και να τα δούμε ένα προς ένα. Και να προσθέσουμε κι άλλα αν χρειαστεί.

Ήταν, λοιπόν κατ’ αρχή, οι Ταγματασφαλίτες τμήματα των «Ναζιστικών Μηχανισμών Κατοχής»;

Τα Τάγματα Ασφαλείας καταγγέλθηκαν στη Συμφωνία της Καζέρτα ως «όργανα παραμένοντα στην υπηρεσία του εχθρού».

Αυτό επιβεβαιώνεται απ’ τα όσα στοιχεία παραθέτει ο Χάγκεν Φλάϊσερ (2) επισημαίνοντας

(α) ότι «ο ίδιος ο Χίτλερ ενέκρινε, από το 1943, την συγκρότηση των Τ.Α., με την προϋπόθεση ότι δεν θα εχρησιμοποιούντο κατά των Αγγλοσαξώνων».

Ακολούθως αναφέρει ότι (β) «ο στρατιωτικός διοικητής Alexander Lohr διευκρινίζει πως οι Γερμανοί θεωρούσαν τη συγκρότηση των Τ.Α. κυρίως πολιτικό μέτρο, δηλαδή ως μέρος της εκστρατείας καταπολέμησης του κομμουνισμού, για την οποία η αντικομμουνιστική μερίδα του Ελληνικού πληθυσμού πρέπει να χρησιμοποιηθεί πλήρως για να εκδηλωθεί φανερά και για να εξαναγκασθεί σε μιαν απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας». Αλλά και για (γ) «να εξοικονομηθεί Γερμανικό αίμα»

Στη συνέχεια αναφέρει πως τα Τ.Α. (δ) «προβαίνουν, με δική τους πρωτοβουλία, σε εκτελέσεις ομήρων και επικρίνουν φιλικά τους Γερμανούς πως δεν είναι αρκετά αυστηροί απέναντι στους αιχμάλωτους κομμουνιστές. Προθυμοποιούνται δε να αναλάβουν οι ίδιοι, αποτελεσματικότερα, την «ανάκριση»..

Τέλος, (ε) επισημαίνει το ακριβώς αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, «στα μάτια του πληθυσμού τα Τ.Α. ταυτίζονται με τους πάτρωνές τους. Και πάτρωνές τους δεν είναι τόσο οι τακτικές στρατιωτικές αρχές της Βέρμαχτ, αλλά κυρίως οι «νεκροκεφαλές» των SS.

Απ’ όλα αυτά γίνεται κατανοητό πως τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούσαν οργανικό κομμάτι των δυνάμεων της Γερμανικής Κατοχής αφού και η διοίκησή τους είχε ανατεθεί στον διοικητή των SS (αρχικά στον Στρόοπ κι εν συνεχεία στον Σιμάνα).

Κατά την συγκεκριμένη περίοδο που συνέβησαν τα γεγονότα του Κορωπίου (8-9 Οκτωβρίου 1944) οι άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας είτε είχαν αυτομολήσει στην «Χ»(3), είτε είχαν παραδοθεί –σύμφωνα με τα προβλεπόμενα της Καζέρτα- στον στρατιωτικό διοικητή Αθηνών, Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο.

Ο δε Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος τους χρησιμοποίησε για να επανδρώσει τα «συντάγματα» που δημιούργησε και παραλάμβαναν όπλα απ’ τις ανατολικές ακτές των Μεσογείων, θέμα για το οποίο μας μίλησε ο κ. Λυμπεράτος.

 

Κοντά σ’ αυτό έρχεται και η επόμενη απορία αφού πολλοί είναι αυτοί που αντέτειναν το «ασφαλές» επιχείρημα ότι «και αν ακόμα έγιναν όπως τα παρουσιάζεις, δεν μας συμφέρει να τα λέμε»! Επειδή –επεξηγούν- θα χαθούν οι Γερμανικές αποζημιώσεις αν και εφόσον κάποτε δοθούν στους συγγενείς των θυμάτων.

Οι σχηματισμοί της Γερμανικής Κατοχής, για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, είχαν διαλυθεί και στη θέση τους υπήρχαν οι μεταλλαγές τους –πάντα με αντιΕΑΜικό και αντικομμουνιστικό προσανατολισμό- σε «εθνικά» ή «εθνικιστικά» μορφώματα που τελούσαν υπό τις διαταγές του στρατιωτικού διοικητή Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου.

Ο χρόνος, ωστόσο, που συνέβησαν τα γεγονότα του Κορωπίου εντοπίζεται στο «λίγο πριν» τελειώσει η Κατοχή στην περιοχή της Αττικής και της Αθήνας . Ως γνωστό, επισήμως ο χρόνος της Κατοχής στην Αθήνα και την Αττική, ολοκληρώθηκε στις 12-10-1944. Συνεπώς, ό,τι συνέβη στο Κορωπί συνέβη μέσα στον κατοχικό χρόνο όπου εστιάζεται και η δράση των γερμανικών δυνάμεων είτε προς τις ανταρτικές ομάδες είτε κατά του άμαχου πληθυσμού με μορφή αντιποίνων.

Εξ άλλου, από τις αρχές της 10ετίας του ’60 έχει επιδικασθεί και οι κληρονόμοι των θυμάτων της Τραγωδίας του Κορωπίου έχουν λάβει ένα ελάχιστο ποσό αποζημίωσης (περίπου 35.000 δρχ ανά θύμα που κατέληξε στη λήψη κάπου 22.000 δρχ μετά την αφαίρεση φόρων, δικαστικών εξόδων κλπ). Πρόκειται για ένα μικρό μέρος της αποζημίωσης που εγκρίθηκε με τη Συμφωνία της Βόννης στα 1960, ύψους 155εκ. μάρκων (827εκ.δρχ)(4). Υπάρχει συνεπώς δεδικασμένο, οπότε κακώς … ανησυχούν αυτοί που «ανησυχούν».

Ήταν η Τραγωδία του Κορωπίου αποτέλεσμα «εφαρμογής αντιποίνων μετά από Μάχη με Αντιστασιακές ομάδες»;

Φυσικά και δεν ήταν. Για κάποιους πολύ απλούς, σαφείς και διακριτούς λόγους:

Δεν υπήρχαν στην Αθήνα και την ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων Γερμανικές δυνάμεις ικανές είτε να δώσουν μάχη με αντιστασιακές ομάδες είτε να εφαρμόσουν αντίποινα. Από το Κορωπί οι Γερμανοί είχαν αποχωρήσει από τις αρχές Σεπτεμβρίου, είχαν κλείσει την «κομμαντατούρα» και είχαν αποδεσμεύσει τα επιταγμένα σπίτια(5).
Όταν, συνεπώς, ουδείς Γερμανός προσεβλήθη με όπλα προς τι τα … αντίποινα κι από ποιούς;  Άλλωστε η όλη κίνηση των δυνάμεων, που επέφεραν τον θάνατο και την καταστροφή στο Κορωπί, είναι κίνηση ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ, σύμφωνα με όλα όσα τα εγχειρίδια στρατιωτικών επιχειρήσεων προβλέπουν και διδάσκουν.

Αν, παρ’ όλα αυτά, επιμένουν κάποιοι να αποδέχονται τον ισχυρισμό της «ενέδρας» εκ μέρους των ανταρτικών δυνάμεων υπάρχουν κάποια επί πλέον ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν: Εάν έτσι έχουν τα πράγματα –δηλαδή, προγραμματισμένη ενέδρα εκ μέρους των ΕΛΑΣιτών- τότε γιατί οι ΕΛΑΣίτες ανακοίνωναν με όλους τους τρόπους την πραγματοποίηση παρέλασης; Γιατί ξεκίνησαν να πραγματοποιούν την παρέλασή τους και δεν έμεναν, όπως ήσαν συγκεντρωμένοι, στη θέση που θα πραγματοποιούσαν την … ενέδρα; Και, τέλος, γιατί ο κόσμος –Κυριακής ούσης- βγήκε από νωρίς στην καθιερωμένη Κυριακάτικη βόλτα του χωρίς ίχνος ανησυχίας (μαρτυρία Θ. Παπαμιχάλη) και, μάλλον, αδιαφορώντας για τις κινήσεις των ΕΛΑΣιτών;

Απ’ όσα ως τώρα αναλύσαμε σε ποια σημεία τους μπορεί να καταλογισθεί «ιστορικό ατόπημα»; Και γιατί θεωρείται «υπερβολή» η μνεία μαρτυριών –μεταξύ των οποίων και ζώντων, σήμερα, συμπολιτών μας- σχετικά με ακούσματα για συνεννοήσεις των θυτών στην ντοπιολαλιά των αρβανίτικων; (Μαρτυρίες Δημητρίου (Μήτσου) Γκινοσάτη, φούρναρη, Μαργαρίτας Μωραίτου, Ζαχαρούλας Παυλοπούλου)

Με κατηγορούν ότι έχω αγνοήσει μαρτυρίες! Ποιες; Και τι μας λένε οι «μαρτυρίες» αυτές;

Προφανώς αναφέρονται στις μαρτυρίες του Δημητράκη Στεργίου (που την μνημονεύει από το 1947 ο Σταύρος Παπανικολάου) και της Μαίρης Αριστείδου Γκίκα – Ρομπόκου που πολύ πρόσφατα εφευρέθηκε και μόνο προφορικά έχει υπομνησθεί από επίδοξους και όψιμους ερευνητές.

Η «μαρτυρία» του Δ. Στεργίου έχει περιληφθεί στα βιβλία μου κι έχει επιχειρηθεί η αξιολόγησή της. Τη δεύτερη «μαρτυρία» την αγνοώ και δεν γνωρίζω αν και πότε έχει καταγραφεί –αν έχει- ή δημοσιοποιηθεί.

Θα θυμίσω ακόμα πως ο Σταύρος Παπανικολάου αναπαράγει τα όσα τα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΕΑ» έγραψαν. Και θα μιλήσω στη συνέχεια γι’ αυτό. Το ποιος ήταν ο Στ. Παπανικολάου έχει εμπεριστατωμένα αναλυθεί στο βιβλίο μου «Η Τραγωδία του Κορωπίου» (σελ. 49-53). Θα θυμίσω μόνο ότι η  προαγωγή του σε αντιστράτηγο έγινε τον Ιούλιο του 1944 με την υπογραφή του Ιωάννη Ράλλη.

Κατά συνέπεια, οι γερμανομαθείς (Στεργίου κλπ) θεωρώ βέβαιο ότι «εφευρέθηκαν» για να  δικαιολογηθεί η ύπαρξη αυτών που ΔΕΝ υπήρχαν: Των Γερμανών. Κατά τα λοιπά πιστεύω ακράδαντα πως είναι ΜΥΘΟΣ.

Η πίστη μου αυτή δεν είναι αστήρικτη: Ο πρόγονός μου Γιαννάκης Πρόφης, αδελφός του πατέρα μου, ΔΕΝ γνώριζε Γερμανικά. Σε ποια γλώσσα, λοιπόν, τον προέτρεψαν ν” ανοίξει το παράθυρο και πράττοντας το να εκτελεσθεί επί τόπου; Η Σοφία Σουρλαντζή ποιους Γερμανούς αναγνώρισε και εκτελέσθηκε πάραυτα (με τη σιγουριά των 36 σφαιρών που βρέθηκαν στο σώμα της) [μαρτυρία Ιωάννου Ξ. Σουρλαντζή];
Κάποιοι διατείνονται πως «Χρειάζεται πολλή φαντασία για να βάλουμε στην ίδια πλευρά Αγγλους, Γερμανούς, Σπηλιωτόπουλο, Ι.Ραλλη, ταγματασφαλίτες, παλαιούς πολιτικούς, Γ.Παπανδρέου, και ντόπια…αστική τάξη». Κι όμως κάνουν ΛΑΘΟΣ.

Ο απροκάλυπτος αντιΕΑΜισμός/αντικομμουνισμός(6) , ειδικά από το 1943 και μετά, ήταν έντονος και διάχυτος με πηγές εκπόρευσής του τόσον τους Γερμανούς(7) –με αιχμή του δόρατος την κυβέρνηση δωσιλόγων αφού ο αντικομμουνισμός ήταν η κύρια προμετωπίδα της τρίτης και τελευταίας κατοχικής κυβέρνησης Ι. Ράλλη που πιστοποιείται με την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας -, όσο και τους Βρετανούς(8) (θυμίζω την περίπτωση Ντον Στοττ που από τον Νοέμβριο του 1943 προσπάθησε να συνενώσει όλες τις «εθνικές» οργανώσεις και δημιούργησε τον ΠΑΣ [Πανελλήνιος Απελευθερωτικός Συνασπισμός], εκπρόσωπος του οποίου [Γ. Βεντήρης, επικεφαλής της ΡΑΝ] μετείχε των εργασιών των Συνεδρίων Λιβάνου και Καζέρτα)– με συνεπίκουρη την κυβέρνηση Εθνικής ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου καθώς και όλους τους εκπροσώπους των παλαιών –προ Μεταξά- πολιτικών κομμάτων και προσώπων (Πάγκαλος, Γονατάς, Σοφούλης, Βουλπιώτης κ.ά.).

Για την επίμαχη περίοδο, ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του κλίματος αφού βασικό του «πιστεύω» ήταν, αφενός μεν η διάλυση του ΕΛΑΣ(9), αφετέρου ο υπέρμετρος αντικομμουνισμός του με χαρακτηριστικότερη τη διαταγή για σύλληψη κομμουνιστών στην οποία εμφατικά σημειώνει: “Να αποφεύγηται και η ελαχίστη χρονοτριβή”(10).

Βέβαια η στάση του Π. Σπηλιωτόπουλου και οι ενέργειές του δεν ήταν αυθαίρετες αλλά εδράζονταν σε πολιτικές θέσεις και εντολές: Ήδη από το καλοκαίρι του 1944 ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, Γεώργιος Παπανδρέου, γνωρίζοντας ότι οι βρετανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να εισέλθουν στην Αθήνα μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ανησυχούσε έντονα για τη στάση που θα τηρούσε το ΕΑΜ.

Σε τηλεγράφημά του (ημερομηνία 12-7-1944), απευθυνόμενο προς «Άρατον» (ψευδώνυμο του Παν. Σπηλιωτόπουλου) ο Γ. Παπανδρέου, επισημαίνει τα εξής: (α) Θα ενωθούν όλες αι εθνικαί οργανώσεις και θα ενισχυθούν, (β) θα κατακλυσθεί η Ελλάδα από δικά μας έντυπα, (γ) θα εισδύσουμε και θα κυβερνήσουμε την Ελλάδα και (δ) αν τολμήσει ο ΕΛΑΣ να επιτεθεί θα το μετανοήσει(11).

Τις εντολές αυτές του πρωθυπουργού ο Παν. Σπηλιωτόπουλος (και το ιδιαίτερο περιβάλλον του: Ζαλοκώστας, Λ. Ακρίτας κ.ά) εφάρμοσε απόλυτα:

1)   Ένωσε όλες τις εθνικές οργανώσεις, και

2)   Τις ενίσχυσε με όπλα που στέλνονταν απ’ τους Βρετανούς.

Και όλα αυτά συγκλίνουν σ’ αυτά που ο Γουντχάουζ, αποκαλύπτει στο βιβλίο του «Το Μήλο της Έριδος» σχετικά με σχεδιασμούς των Βρετανικών αρχών, που πιεζόμενες από τον Γ. Παπανδρέου, μελετούσαν κήρυξη πολέμου κατά του ΕΛΑΣ (σελ. 293).

Όσο για την ντόπια … αστική τάξη είναι ενδεικτικές οι μαρτυρίες που απροκάλυπτα την εντάσσουν στη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: «έκαναν δουλειές και με τους Ιταλούς και με τους Γερμανούς επειδή είχαν το εργοστάσιο».

Ας έλθουμε τώρα στην προτροπή του Παπανδρέου για τον «κατακλυσμό από δικά μας έντυπα». Τον Αύγουστο, λοιπόν, του 1944 εκδόθηκαν τα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΕΑ» ως όργανο της Εθνικής Αντίστασης. Συνέχισαν δε την έκδοσή τους μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1946.

Βασικός συντελεστής έκδοσης της εφημερίδας αυτής ήταν ο γνωστός Λουκής Ακρίτας. Άνθρωπος από τους πλέον έμπιστους του Γ. Παπανδρέου που βρισκόταν την περίοδο αυτή στην Αθήνα, ως εκπρόσωπος της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης και αποτελούσε, μαζί με τον Χρήστο Ζαλοκώστα, τα βασικά «εργαλεία» του στρατιωτικού διοικητή Π. Σπηλιωτόπουλου στον τομέα της διαφώτισης. Παράλληλα, αποτελούσε μέλος της Επιτροπής Απελευθερώσεως (Π. Σπηλιωτόπουλος, Φ. Μανουηλίδης, Λ. Ακρίτας, Χ. Ζαλοκώστας)(12).

Ο Ρόναλντ Χάμπε, υπασπιστής του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή στην Αθήνα, Χ. Φέλμυ, αναφέρει τον Λουκή Ακρίτα ως άμεσα συμμετέχοντα στις Ελληνο-Γερμανικές διαπραγματεύσεις που γίνονταν κατά τα τέλη Σεπτεμβρίου, αρχές Οκτωβρίου 1944 και αφορούσαν την ασφαλή αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων από την Αθήνα. Διέγνωσε, μάλιστα, όπως αναφέρει, ότι είχε να κάνει «με τον υπεύθυνο για τη λαϊκή διαφώτιση και την προπαγάνδα της εξόριστης κυβέρνησης …(13).

Η Τραγωδία  του Κορωπίου περιλήφθηκε στην ειδησεογραφία δύο εντύπων της εποχής.

Το ένα είναι τα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΕΑ» που με το υπ’ αριθμ.41/10-10-1944 φύλλο τους πληροφορούν τον Ελληνικό λαό για τα συμβάντα του Κορωπίου περιγράφοντάς τα ως αποτέλεσμα αντιποίνων «για τον φόνο τεσσάρων γερμανών»! Κι έτσι, απλά, ο Μύθος, που αναπαρήγαγε ο Σταύρος Παπανικολάου το 1947, στήθηκε.

Το δεύτερο «μέσο» είναι η εφημερίδα, «Ελληνικόν Αίμα», που και σ’ αυτήν έγινε αναφορά των γεγονότων του Κορωπίου στην έκδοση της 10ης Οκτωβρίου 1944 (αρ. Φ. 64).

Το «Ελληνικόν Αίμα» είναι ένα έντυπο που ξεκίνησε να εκδίδεται στην Αθήνα το 1941 διαρκούσης της Γερμανοϊταλικής κατοχής, ως όργανο ομώνυμης Εθνικής οργάνωσης, από τους δημοσιογράφους Λάζαρο Πηνιάτογλου, Κωσταντίνο Βοβολίνη  και Ιωάννη Μήλιο, και κυκλοφορούσε μυστικά χέρι με χέρι.

Τα κείμενά της διακρίνονταν από ζωηρό εθνικό ύφος που ασκούσαν  συστηματική κριτική κατά των κομμουνιστών και της αριστερής παράταξης γενικότερα. Κάτι που συνεχίστηκε εντονότερα και μετά την απελευθέρωση.

Πολλά στοιχεία για την εφημερίδα αυτή και τον ρόλο της κατά την Κατοχή περιέχονται τόσο στα «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», τόμ. 7, σελ. 157-169, έκδ. ΓΕΣ/ΔΙΣ, Αθήνα 1998 όσο και στην μεταπτυχιακή εργασία του κ. Κων/νου Αλεξίου (2013, ΠΑΝΤΕΙΟΣ), με τίτλο «Ο δοσιλογισμός στην Ελλάδα της Κατοχής μέσα από την εφημερίδα Ελληνικόν Αίμα».

Επισημαίνω πάντως ότι, παρά τον έντονο αντικομμουνισμό της, η εφημερίδα περιγράφει μεν το έγκλημα του Κορωπίου ως διαπραχθέν «παρά των Γερμανών», θεωρεί όμως άγνωστους τους «ακριβείς λόγους».

Κι ερχόμαστε τώρα στην τελευταία απορία: Αναρωτιούνται πολλοί «Μήπως οι αντιστασιακοί, στη περίπτωση της τραγωδίας του Κορωπίου, θέλησαν να αποσπάσουν όπλα και πυρομαχικά με σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν αργότερα για «δικούς τους» σκοπούς;».

Προφανώς με το ερώτημα αυτό υπονοούν τη χρήση όπλων, εκ μέρους του ΕΑΜ-ΚΚΕ, για κατάληψη της εξουσίας.

Θα κάνω τρεις επισημάνσεις:

1)   Ο Κρις Γουντχάουζ εκτιμά πως «Αν το ΕΑΜ ήθελε να αποκτήσει τον έλεγχο της Αθήνας, καθώς αποχωρούσαν οι Γερμανοί, τίποτα δεν θα μπορούσε να το εμποδίσει»(14)

2)   Ο ίδιος ο Σπηλιωτόπουλος δηλώνει πως «Αν το επιχειρούσαν και αν ακόμα έδινα διαταγήν αντιστάσεως εις τυχόν εισβολήν, η απόκρουσίς της θα ήτο αδύνατος»

3)   Το ίδιο λέει και ο μετά τον Σπηλιωτόπουλο στρατιωτικός διοικητής, Παυσανίας Κατσώτας: «Δεν είχαμε τίποτα στη διάθεσή μας».

Να δεχθώ, όμως προς στιγμήν, ότι έχουν δίκιο αυτοί που αναρωτιούνται. Η απορία, ωστόσο, και τα ερωτηματικά τους είναι μισά. Τους ρωτώ, λοιπόν, το υπόλοιπο του δικού τους ερωτήματος: Τα όπλα που έστελναν οι Εγγλέζοι και τα παραλάμβαναν οι Εθνικιστές του Σπηλιωτόπουλου, (όχι οι δυνάμεις των Σωμάτων Ασφαλείας, Χωροφυλακή, Αστυνομία πόλεων, για τις οποίες υποτίθεται προορίζονταν  κλπ), από ποιούς, πως και που θα χρησιμοποιούνταν;

Το ζήτημα είναι ευρύτατο και δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί. Του χρόνου, ίσως, στη Διημερίδα που υποσχέθηκε να πραγματοποιήσει ο Δήμαρχος να γίνει σχετική ανάλυση.

Πριν κλείσω, πάντως, την τοποθέτησή μου κι αφού υποθέσουμε ότι οι ΕΛΑΣίτες «έψαχναν» όπλα, να δούμε και  τις … ανάγκες των «Γερμανών» και το ότι για να τις καλύψουν χρειάστηκε να σκοτώσουν τον Θεόδωρο Θάνο, τον πεθερό του, Γ. Ατσαλινό, τον μικρό του γυιό και 44 ακόμα συνανθρώπους μας. Ένα έγγραφο που προέρχεται από την οικογένεια Θάνου και αποκαλύπτει τα όσα εκλάπησαν από τους «Γερμανούς» την αποφράδα εκείνη ημέρα της 9ης Οκτωβρίου 1944. Και θα θυμίσω το περιστατικό που μου αποκάλυψε ο συμπολίτης μας γιατρός, Φάνης Παπαμιχάλης, σχετικά με οικογενειακό του κειμήλιο που βρέθηκε στα χέρια κάποιου άσχετου συντοπίτη μας, αρκετά χρόνια αργότερα.

Προφανώς πολλά ίσως ακόμα ερωτήματα και απορίες έμειναν αναπάντητα. Πιστεύω όμως πως θα έχουμε τον χρόνο και τις ευκαιρίες να τα απαντήσουμε αρκεί να είμαστε όλοι καλά και να ξαναβρεθούμε. Ευχαριστώ.

Bιβλιογραφία

(1)   Οδυσσέας Ελύτης, “Ο Μικρός Ναυτίλος”, σελ. 54, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, Αθήνα 1996

(2)   Χάγκεν Φλάϊσερ, «Νέα Στοιχεία για τη σχέση Γερμανικών Αρχών Κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας» στο περιοδικό ΜΝΗΜΩΝ, τόμος 8(1980-1982), σελ. 193-195.

(3)   Καραγιάννης Ν. Γ., “Η Εκκλησία από την Κατοχή στον Εμφύλιο”, εκδ. ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ, Αθήνα 2001, σ. 26 και Ζαλοκώστας Χ, “Το Χρονικό της Σκλαβιάς”, εκδ. ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 1997, σ. 287. Επίσης, Κωστόπουλος Τάσος, «Αυτολογοκριμένη Μνήμη», εκδ. ΦΙΛΙΣΤΩΡ, Αθήνα 2005, σ. 70-71,  κ.ά.

(4)   Τίτλος της Σύμβασης «Σύμβασις μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδος και της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας περί παροχών υπέρ Ελλήνων υπηκόων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως». Σημειώνουμε εδώ ότι οι αποζημιώσεις αυτές αφορούσαν θύματα λόγω θανάτου και όχι υλικές αποζημιώσεις ή αποζημιώσεις σε θύματα που αμύνθηκαν με όπλα όπως οι νεκροί της Εθνικής Αντίστασης [Μιχάλης Π. Λυμπεράτος, «Η (ΜΗ) Διεκδίκηση των Πολεμικών Αποζημιώσεων από την Ελλάδα» στο «Γερμανικές Αποζημιώσεις – Μια Προδομένη Υπόθεση», έκδοση ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Αθήνα 2010, σελ. 175]

(5)   Ενδεικτικά για αποχώρηση Γερμανών Βλ. Ρ. Χάμπε, “Η Διάσωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944”, εκδ. ΠΟΡΕΙΑ, Αθήνα 1994, Β. Μαθιόπουλος, “Η Ελληνική Αντίσταση και οι “Σύμμαχοι””, εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 1980, Δημ. Ψαθάς, “Αντίσταση”, εκδ. ΑΙΓΑΙΟ, Αθήνα 1961, Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, “Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα”, εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ, Αθήνα 2003, Χρ. Μάρτης, “Η Αλήθεια για το Μεγάλο Ψέμα”, εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2000, Δ. Γατόπουλος, “Ιστορία της Κατοχής”, εκδ ΜΕΛΙΣΣΑ, Αθήνα χ.χ., Mark Mazower, “Στην Ελλάδα του Χίτλερ”, σελ. 387, εκδ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Αθήνα 1994, . Γρ. Φαράκος, “Ο ΕΛΑΣ και η Εξουσία”, τόμ. Α, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 2000, Κων. Σβολόπουλος, “Χαϊδάρι, 8 Σεπτεμβρίου 1944”, εκδ. ΠΑΤΑΚΗΣ, Αθήνα 2002, Δημοσθένης Παπαχρίστου, “Αναδρομή στα Γεγονότα 1931-2000 και στο Ρόλο του ΚΚΕ”, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 2002, Σπύρος Γασπαρινάτος, “Η Κατοχή”, τόμ. Γ΄, εκδ. Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ, Αθήνα 1998,Σόλων Ν. Γρηγοριάδης, «Ιστορία της συγχρόνου Ελλάδος», τόμ. 2, εκδ. ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 1975, Θανάσης Χατζής: «Η Νικηφόρα Επανάσταση που Χάθηκε», τόμ. Γ, εκδ. ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1983, Δημήτρης Ψαθάς: «Αντίσταση», εκδ. ΑΙΓΑΙΟ, Αθήνα 1961, Χρ. Ζαλοκώστας, “Το Χρονικό της Σκλαβιάς”, εκδ. ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 1997, Γιάννης Κυριακίδης,  «ΕθνικοΑπελευθερωτικός Αγώνας», βιβλίο Ι, Νέα Σμύρνη 1985 κ.ά.]

(6)   Φλάϊσερ Χ., «Νέα στοιχεία για τη σχέση γερμανικών αρχών Κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας», περιοδικό ΜΝΗΜΩΝ, τ. 8(1980-1982), σελ.195 και Μπαλτά Ν., «Διαστάσεις και Όψεις του Εθνικού και Αντεθνικού στην Κομμουνιστική και Αντικομμουνιστική Προπαγάνδα της περιόδου 1936-1949» στο «Η Ελλάδα ’36-49» (επιμ. Χ.Φλάϊσερ), έκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 2003, σ. 130-137.

(7)   Φλάϊσερ Χ., «Η Ναζιστική Προπαγάνδα στην Κατοχή» στο «Η Ελλάδα 1936-44, Πρακτικά Διεθνούς Ιστορικού Συνεδρίου», έκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα ΑΤΕ, β’ έκδοση, Αθήνα 1989, σ.381, 388,

(8)   Hondros J.L, «Η Μ. Βρετανία και τα ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας, 1943-1944» στο «Η Ελλάδα 1936-44, Πρακτικά Διεθνούς Ιστορικού Συνεδρίου», έκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα ΑΤΕ, β’ έκδοση, Αθήνα 1989, σ. 262, 265-268, 270,272.

(9)   Έκθεση Χ, 12 Αυγούστου 1943 (85-4 L.S.), που γράφτηκε από τον Έντυ (ψευδώνυμο του Τσαρλς Βολφ Μάϊερς) και απευθυνόταν προς το Ανώτατο Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Αναφέρεται στο Μαθιόπουλος Β., “Η Ελληνική Αντίσταση και οι “Σύμμαχοι””, εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 1980, σ. 166.

(10) «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», τ. 8, σελ. 25-26, εκδ. ΔΙΣ, Αθήνα 1998. Επίσης Μακρής-Στάϊκος Π, “Κίτσος ΜΑΛΤΕΖΟΣ”, σελ. 109, εκδ. ΩΚΕΑΝΙΔΑ, Αθήνα 2000  και Φαράκος Γ., ο.π., τόμος Α΄, σελ.237.

(11) «Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου», τόμος 1, σελ. 66, έκδοση ΔΙΣ, Αθήνα 1998

(12) Ρ. Χάμπε, “Η Διάσωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944”, σελ. 122, εκδ. ΠΟΡΕΙΑ, Αθήνα 1994,

(13) Ρ. Χάμπε, “Η Διάσωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944”, σελ. 122, εκδ. ΠΟΡΕΙΑ, Αθήνα 1994,

(14) Κρις Γουντχάουζ, «Ο αγώνας για την Ελλάδα 1941-1949», σελ. 184, εκδ. ΤΟΥΡΙΚΗ, 2012.

Σχετική είδηση: Επιστημονική Ημερίδα με Θέμα: Τα Μεσόγεια στην Κατοχή, την Αντίσταση και την Τραγωδία

Open post

«Δε θα μεταναστεύσουμε στον Καναδά» – Μια διαφορετική απάντηση στην εκλογή Τραμπ

«Δε θα μεταναστεύσουμε στον Καναδά» – Μια διαφορετική απάντηση στην εκλογή Τραμπ

Διαβάζοντας κανείς όσα γράφονται αυτές τις ώρες στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, καταλαβαίνει ότι από ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού, η νίκη Τραμπ βιώνεται ως μια δραματική κατάσταση. «Τα πράγματα θα χειροτερέψουν για τους φτωχούς αμερικανούς». «Η νίκη του στέλνει ενοχλητικό μήνυμα για τις σεξουαλικές επιθέσεις». «Ο Ντόναλντ Τραμπ και η απειλή πυρηνικού πολέμου». «Αβεβαιότητα για την εξωτερική πολιτική του Τραμπ». «Το Σχέδιο για την Υγεία του Ομπάμα σε κρίσιμη κατάσταση μετά τη νίκη Τραμπ». Αλλά, είναι ο φόβος το μόνο που αναδύεται αυτή τη στιγμή στην Αμερική;

της Μάχης Μαργαρίτη

Τις επόμενες ώρες μετά την εκλογή Τραμπ, το πιο δημοφιλές άρθρο του βρετανικού Independent ήταν αυτό που απαριθμούσε «τα 12 πράγματα που συνέβησαν εντός λίγων ωρών από τη στιγμή που ο Τραμπ εξελέγη πρόεδρος». Ισραηλινός υπουργός ανακήρυξε «νεκρή» την ιδέα ενός παλαιστινιακού κράτους. Μουσουλμάνες γυναίκες στην Αμερική αγωνιούν για το αν είναι πια ασφαλές να φορούν τη μαντίλα. Ο πρώην αρχηγός της Κου-Κλουξ-Κλαν  ανακήρυξε την αποψινή, «από τις πιο συναρπαστικές νύχτες της ζωής μου». Οι μετοχές των εταιριών που κατασκευάζουν όπλα είχαν άνοδο-ρεκόρ.

Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της νίκης Τραμπ, η ιστοσελίδα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης του Καναδά «κράσαρε». Είχαν προηγηθεί οι προεκλογικές παροτρύνσεις-προειδοποιήσεις αυτών που διαμήνυαν -μεταξύ σοβαρού και αστείου- ότι αν εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ, θα εγκαταλείψουν τη χώρα.

Δεν έχουν, όμως, όλοι όσοι ψήφισαν διαφορετικά -ή δεν ψήφισαν καθόλου- την ίδια πρόθεση. Και μετά το πρώτο «πάγωμα», δυνάμεις ανασυντάσσονται, για τη συνειδητοποίηση του πραγματικού προβλήματος.

«Γέφυρες, όχι τείχη», γράφει το πλακάτ, στη διαδήλωση στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της εκλογής Τραμπ

Διαδηλώσεις στους δρόμους-πορείες σε πανεπιστήμια

Σε μεγάλες και μικρότερες αμερικανικές πόλεις, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, σε μια αυθόρμητη κίνηση διαμαρτυρίας. Δεν είναι μόνο οι δρόμοι των πόλεων το σκηνικό διαδηλώσεων. Σε πολλά σημεία στη χώρα, φοιτητές κατέβηκαν σε αυθόρμητες πορείες. 2.000 στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο πανεπιστήμιο της νότιας Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϊ, τον Σαν Ντιέγκο, στη Μασαχουσέτη και τη Φιλαδέλφεια. Μαθητές λυκείων σε πολλές πόλεις, βρέθηκαν κι αυτοί στους δρόμους για διαμαρτυρία.

Συναντήσεις οργανώνονται σε πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα. «Θα μιλήσουμε ο ένας με τον άλλον για να σκεφτούμε πώς θα προχωρήσουμε», λέει στους New York Times μια φοιτήτρια ανθρωπολογίας από το UCLA.

«Χωρίς αυταπάτες, χωρίς φόβο»

«Δεν έχουμε αυταπάτες για τις συνέπειες της νίκης Τραμπ. Είναι καταστροφή», γράφει στο κεντρικό του άρθρο το αμερικανικό περιοδικό Jacobin. «Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιδράσουμε. Ο ένας είναι να κατηγορήσουμε τους ανθρώπους των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο άλλος είναι να κατηγορήσουμε την ελίτ της χώρας.

Τις επόμενες μέρες και εβδομάδες, πολλοί ειδικοί θα κάνουν το πρώτο. Φοβισμένοι φιλελεύθεροι έχουν ήδη δώσει γραπτές συμβουλές για το πώς να μετακομίσει κανείς στον Καναδά. Οι άνθρωποι που μας έφεραν στον γκρεμό, σχεδιάζουν τώρα τη διαφυγή τους. Αλλά το να κατηγορεί κανείς το αμερικανικό κοινό για τη νίκη του Τραμπ, απλώς βαθαίνει τον ελιτισμό που κινητοποίησε τους ψηφοφόρους του αρχικά. Αναμφίβολα, ο ρατσισμός και ο σεξισμός έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην άνοδο του Τραμπ. Και είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι τους τρόπους με τους οποίους ο θρίαμβός του μπορεί να ισχυροποιήσει τις πιο βάρβαρες και μισαλλόδοξες δυνάμεις της αμερικανικής κοινωνίας.

Παρόλα αυτά, μια απάντηση στον Τραμπ που αρχίζει και τελειώνει με τρόμο, δεν είναι πολιτική απάντηση -είναι μια μορφή παράλυσης, η πολιτική του να κρύβεσαι κάτω από το κρεβάτι.»

Και το άρθρο συνεχίζει με μια αναφορά στις επιλογές του Δημοκρατικού Κόμματος. Μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το «πρόσωπο», στην ουσία. «Αυτές ήταν οι εκλογές που θα έχανε η Κλίντον. Και τις έχασε. Μεγάλο μέρος των κατηγοριών θα πέσουν στην υποψήφια Κλίντον, αλλά η ίδια απλώς ενσάρκωσε τη θέληση αυτής της γενιάς ηγετών του Δημοκρατικού Κόμματος. Υπό τον πρόεδρο Ομπάμα, οι Δημοκρατικοί έχουν χάσει σχεδόν χίλιες θέσεις σε πολιτειακά κοινοβούλια, μια δωδεκάδα κυβερνητικές κούρσες, 69 θέσεις στη Βουλή και 13 στη Γερουσία. Η χθεσινή νύχτα δεν ήρθε από το πουθενά.

Χαρακτηριστικό αυτού του Δημοκρατικού Κόμματος είναι ότι οι ισχυροί παίκτες στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν τον υποψήφιο πολλούς μήνες προτού πέσει η πρώτη (εσωκομματική) ψήφος. Έκαναν μια μοιραία για όλους μας επιλογή, ‘ράβοντας και κόβοντας’ την κατάσταση ενάντια στο είδος της πολιτικής που θα μπορούσε να κερδίσει: μιας πολιτικής για την εργατική τάξη.

Το 72% των αμερικανών που ψήφισαν χθες πιστεύουν ότι ‘η οικονομία είναι στημένη προς όφελος των πλούσιων και ισχυρών’. Το 69% συμφωνούν ότι ‘τα παραδοσιακά κόμματα και πολιτικοί δε νοιάζονται για ανθρώπους σαν εμένα’.

Σχεδόν μόνος μεταξύ των Δημοκρατικών πολιτικών, ο Μπέρνι Σάντερς απευθύνθηκε σε αυτή την αίσθηση απομόνωσης και ταξικής οργής. Η πλατφόρμα της Χίλαρι Κλίντον προσέγγισε κάποιες από τις βασικές ιδέες του Σάντερς, αλλά αποκήρυξε τον πυρήνα του μηνύματός του.»

«Με όλη τη δύναμη πυρός της ACLU»

Με μια ασυνήθιστη σε ύφος ανακοίνωση, κάνει την εμφάνισή της η Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες. Και προειδοποιεί, γράφει το αμερικανικό περιοδικό The Atlantic, ότι σκοπεύει να πολεμήσει όλες τις προεκλογικές προτάσεις του Τραμπ «με όλη τη δύναμη πυρός  της ACLU, σε κάθε βήμα».

Σημειώνει η ανακοίνωση: «Πρόεδρε Τραμπ, σας καλούμε να το ξανασκεφτείτε και να αλλάξετε γραμμή σε συγκεκριμένες προεκλογικές σας δεσμεύσεις. Αυτές περιλαμβάνουν το σχέδιό σας να συγκροτήσετε μια δύναμη απελάσεων για να μετακινήσετε 11 εκατομμύρια μετανάστες χωρίς έγγραφα. Να απαγορεύσετε την είσοδο των Μουσουλμάνων στη χώρα μας και να τους παρακολουθείτε επιθετικά. Να τιμωρείτε τις γυναίκες που θέλουν να κάνουν άμβλωση. Να επιτρέψετε και πάλι τη μέθοδο (βασανιστηρίων) του εικονικού πνιγμού. Και να αλλάξετε τους νόμους του έθνους και να περιορίσετε την ελευθερία της έκφρασης.

Αν δεν αλλάξετε γνώμη και προσπαθήσετε να υλοποιήσετε αυτές τις δεσμεύσεις, θα έχετε να αντιμετωπίσετε όλη τη δύναμη πυρός της Αμερικανικής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες, σε κάθε βήμα. Όλοι οι δικηγόροι μας, οι ακτιβιστές σε κάθε πολιτεία, χιλιάδες εθελοντές και εκατομμύρια μέλη και υποστηρικτές μας είναι έτοιμοι να πολεμήσουν.»

Υποστηρικτές του Μπέρνι Σάντερς στη Φιλαδέλφεια, τον Ιούλιο του 2016

Ο ρόλος του «Our Revolution» την επόμενη μέρα

«Η επανάστασή μας» είναι η πολιτική οργάνωση που «ξεπήδησε» από την προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς. Με μια ολιγόλογη ανακοίνωση, δηλώνει παρούσα για την επόμενη μέρα.

«Οι αποψινές εκλογές καταδεικνύουν αυτό που οι περισσότεροι αμερικανοί γνώριζαν από την αρχή των προκριματικών εκλογών: η πολιτική ελίτ και των δύο κομμάτων, οι οικονομολόγοι και τα ΜΜΕ δεν έχουν καμία επαφή με το αμερικανικό εκλογικό σώμα.

Τόσο πολλές κοινότητες εγκαταλείφθηκαν στην παγκόσμια οικονομία. Τόσο πολλοί νέοι άνθρωποι δε μπορούν να καλύψουν το κόστος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τόσο πολλοί δεν έχουν πρόσβαση σε αναγκαία, όπως περίθαλψη, στέγη, ή σύνταξη. Όσοι από εμάς θέλουμε μια Αμερική μεγαλύτερης ισότητας πρέπει να χαράξουμε μια νέα πορεία. Το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε, είναι ενωμένοι να πολεμήσουμε για να προστατεύσουμε τους πιο ευάλωτους αυτής της χώρας. Όπως κάναμε και χθες, έτσι και αύριο θα είμαστε στις πρώτες γραμμές του αγώνα ενάντια στον Αγωγό της Ντακότα και τη Διατλαντική Συμφωνία. Απόψε ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος. Δουλειά μας είναι να προσφέρουμε ένα εναλλακτικό όραμα και να συνεχίσουμε να δουλεύουμε για μια πολιτική επανάσταση, μπροστά σε ένα διχασμένο έθνος».

Διαδήλωση-διαμαρτυρία στη Νέα Υόρκη , λίγο μετά την εκλογή Τραμπ

«Η πολιτική είναι η απάντηση»

Για μεγάλο μέρος των αμερικανών, η Χίλαρι Κλίντον ταυτίστηκε με το σύστημα. Και απορρίφθηκε. Το κεντρικό θέμα της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ -ότι το κατεστημένο «έσπασε»- οδήγησε κατά κύματα κόσμο να τον ψηφίσει. Παραδόξως, παρατηρεί ο καθηγητής Ρητορικής στο πανεπιστήμιο της βόρειας Καρολίνας Κρίστιαν Λούντμπεργκ στο The Conversation, αυτό το θέμα δεν «έφτασε» στην επινίκια ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ. Του «πρώτου δισεκατομμυριούχου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών». Ίσως όχι και τόσο παραδόξως.

Μια μαθήτρια λυκείου, γράφει σε επιστολή της στους New York Times: «Είναι 6.29 το πρωί, μετά την εκλογική ημέρα. Στην αρχή εξοργίστηκα με τα αποτελέσματα. Μετά, λυπήθηκα και ανησύχησα. Στον κάθε έναν που είναι αναστατωμένος με τα αποτελέσματα, συνεχίστε να πολεμάτε. Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, χρειάζεται να πολεμήσουμε για τα δικαιώματά μας. Δε θα μείνουμε καθιστοί. Δε θα σιωπήσουμε.»

«Οι ηγέτες του κόμματος (των Δημοκρατικών)  ζήτησαν από τους ψηφοφόρους να τους παραδώσουν τα κλειδιά της πολιτικής», γράφει το Jacobin. «Πίστευαν ότι ελέγχουν την κατάσταση. Έκαναν λάθος. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες. Και θα το κάνουμε. Αυτή είναι μια νέα εποχή που απαιτεί έναν νέο τύπο πολιτικής -αυτής που απευθύνεται στις ανάγκες και τις ελπίδες των ανθρώπων, και όχι στους φόβους τους. Ο ελιτίστικος φιλελευθερισμός, αποδεικνύεται, δε μπορεί να κερδίσει τον δεξιό λαϊκισμό.

Δε μπορούμε να μεταναστεύσουμε στον Καναδά, ούτε να κρυφτούμε κάτω από τα κρεβάτια. Αυτή είναι η στιγμή να αγκαλιάσουμε την πολιτική, όχι να την αποκηρύξουμε.» Για την Αμερική, η επόμενη μέρα, μόλις αρχίζει.

 

πηγές: Independent, Jacobin, New York Times, The Atlantic, ACLU, Our Revolution, The Conversation

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7 8 9
Scroll to top