Open post

Ο Τραμπ κι αυτοί που θέλουν να κλέψουν τα Χριστούγεννα μας (άρθρο)

Ο Τραμπ κι αυτοί που θέλουν να κλέψουν τα Χριστούγεννα μας (άρθρο)

 

Της Λένας Αργύρη

Περπατώντας τα Χριστούγεννα στους δρόμους της Ουάσιγκτον, δυσκολεύομαι να μπω στο εορταστικό κλίμα. Οι στολισμοί, όπου υπάρχουν, δεν είναι φανταχτεροί. Κάποια στεφάνια, μερικά χριστουγεννιάτικα δέντρα, λίγα φωτάκια σε ορισμένα κτίρια. Ολα με μέτρο. Η αμερικανική πρωτεύουσα μοιάζει εγκλωβισμένη στην πολιτική ορθότητα. Αποφεύγει με προσοχή να ταυτιστεί με τα Χριστούγεννα, καθώς είναι υπόλογη στην πολυθρησκευτικότητα μιας ολόκληρης χώρας. Είναι λίγο ενοχλητικός αυτός ο χριστουγεννιάτικος καθωσπρεπισμός της. Κάποιος μου είπε οτι του θυμίζει προσποιητή σεμνότητα και εγώ συμφώνησα χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Το Εθνικό Χριστουγεννιάτικο δέντρο που βρίσκεται στην νότια πλευρά του Λευκού Οίκου, δείχνει φαντασμαγορικό στις φωτογραφίες. Εάν όμως το δεις από κοντά, κυρίως στο φως της ημέρας, είναι απογοητευτικά αδιάφορο. Τόσο, που αναρωτιέσαι αν επίτηδες απέφυγαν να του χαρίσουν λίγη παραπάνω μεγαλοπρέπεια. Τι και αν μέσα στην προεδρική κατοικία η εικόνα μοιάζει παραμυθένια; Εξω από αυτήν, εκεί που όλα φαίνονται και κρίνονται, η παρουσία των άλλων θρησκειών, των άθεων, των αγνωστικιστών και των υπέρμαχων της ελεύθερης σκέψης, αποδεικνύεται πιο επιβλητική από κάθε χριστουγεννιάτικο στολίδι, μυρωδιά ή μελωδία. Τα Χριστούγεννα στην Ουάσιγκτον μοιάζουν μικρότερα. Εν αντιθέσει με όλα τα υπόλοιπα σε αυτή την πόλη, που μοιάζουν μεγαλύτερα από ότι είναι.

Στην χώρα όπου οι συμβολισμοί έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ουσία, η εορταστική κάρτα της οικογένειας Ομπάμα γράφει απλώς «καλές διακοπές». Η λέξη Χριστούγεννα απουσιάζει. «Ουπς, κάτι ξέχασε πάλι ο Πρόεδρος» άρχισαν να πέφτουν βροχή τα καυστικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δίνοντας έναν πιο εύθυμο τόνο στον λεγόμενο «πόλεμο των Χριστουγέννων». Μια διαμάχη που εξελίσσεται ανοιχτά, τουλάχιστον από το 2000 οπότε και κυκλοφόρησε το δημοφιλές βιβλίο του Τζον Γκίμπσον «The war on Christmas. How the liberal plot to ban the Sacred Christian holiday is worse than you thought». Ηταν τότε που ο όρος «πόλεμος των Χριστουγέννων» μπήκε και επισήμως στην ζωή των αμερικάνων.

Και οι αντιμαχόμενες πλευρές παρατάχθηκαν έκτοτε σε θέση μάχης. Οι μεν υποστηρίζοντας οτι τα Χριστούγεννα πρέπει να εορτάζονται χωρίς περιορισμούς διότι η Αμερική είναι πρωτίστως μια χριστιανική χώρα. Οι δε επικαλούμενοι την πρώτη τροποποίηση του αμερικανικού συντάγματος που απαγορεύει την εγκαθίδρυση εθνικής θρησκείας.

Παρόλο που δεν με συμφέρει, διότι δηλώνω Christmas groupie, νομίζω ότι η θεωρία πως «τα χριστούγεννα μας βάλλονται από παντού» δεν συνοδεύεται από πειστική επιχειρηματολογία. Νοιώθω ότι είναι απλώς μια ακόμη ευκαιρία γκρίνιας των συντηρητικών, που περισσότερο ενοχλούνται επειδή βλέπουν τις δημογραφικές αλλαγές να επηρεάζουν την χριστιανική πλειοψηφία, το προσφυγικό να αναδεικνύεται σε τεράστιο διεθνές ζήτημα και ορισμένους προοδευτικούς νόμους να προσκρούουν στις βαθιά συντηρητικές αξίες τους. Κανείς δεν μοιάζει να πιστεύει πραγματικά πως τα χριστούγεννα μας κινδυνεύουν από τους άπιστους.

Αυτό που ενδεχομένως κινδυνεύει, είναι η λογική ενός κανονικού ανθρώπου, ο οποίος πρέπει να είναι προσεχτικός, σε βαθμό κόπωσης, στις συναναστροφές της καθημερινότητας. Και να υπακούει στους άγραφους κανόνες που μαθαίνονται μόνο εμπειρικά. Μόλις πριν δύο χρόνια έμαθα, εμπειρικά και εγώ οφείλω να παραδεχθώ, οτι θεωρείται κοινωνικά πρωτόγονο να ευχηθείς σε κάποιον «καλά χριστούγεννα». Πρέπει να ευχηθείς «καλές διακοπές». Πρόκειται για ένα ευαίσθητο θέμα και οι αμερικάνοι δεν σηκώνουν αστεϊσμούς επ᾽ αυτού.

Τα Starbucks είναι ένα καλό παράδειγμα εταιρείας που αποφεύγει συνειδητά τις χριστουγεννιάτικες αναφορές, δίνοντας τον τόνο στην διαμάχη. Χρόνια τώρα πρωτοστατεί με δυναμισμό, στην εκστρατεία τήρησης των ισορροπιών, είτε αυτές είναι θρησκευτικές είτε άλλων φιλοσοφικών θεωρήσεων. Τα χάρτινα ποτηράκια του καφέ, αρχές κάθε Δεκέμβρη βάφονται κόκκινα ή πράσινα και στολίζονται σχεδόν πρόχειρα με χιόνι, για να ξεγελάσουν τον ανυποψίαστο καταναλωτή. Και το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται χωρίς ανατροπές, με τις συντηρητικές οργανώσεις να καλούν σε μποικοτάζ και τους καταναλωτές να αδιαφορούν, όχι απαραιτήτως συνειδητά. Το προοδευτικό ρεύμα, τον πόλεμο της χάρτινης κούπας έως σήμερα τον σάρωνε.

Τι γίνεται όμως με τον πόλεμο των χριστουγέννων εν γένει, τώρα που η χριστιανική Αμερική απέκτησε τον πιο θερμό και ισχυρό σύμμαχο της; Τι θα κάνουν αυτοί που θέλουν «να κλέψουν τα Χριστούγεννα μας» και αυτοί που μηχανεύονται την εκκοσμίκευση τους, τώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ είναι εδώ; Τι έχουν να πουν για την υπόσχεση του νέου προέδρου, οτι ήρθε η ώρα να πούμε και πάλι «καλά Χριστούγεννα» σε αυτή την χώρα;

Την απάντηση την έδωσε ήδη η Washington Post στο ελαφρώς ειρωνικό δημοσιεύμα της «Καλά Χριστούγεννα, ο πόλεμος των Χριστουγέννων μόλις τελείωσε και υπάρχει νικητής». Στο οποίο μάλιστα αποφαίνεται, ότι τώρα πια στην εποχή του Τραμπ, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι ο Άγιος Βασίλης είναι λευκός.

ΠΗΓΗ: Λένα Αργύρη- Ουάσιγκτον

Open post

Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση με τη συμμετοχή της Ελλάδας

Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση με τη συμμετοχή της Ελλάδας

Της Ζωής Παχούντη

Πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, με τη συμμετοχή 70 κρατών μελών, στις 7-9 Δεκεμβρίου 2016, η διεθνής συνδιάσκεψη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση.  Στη σύνοδο παρευρέθηκε ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολλάντ, ενώ απηύθυνε χαιρετισμό ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, τονίζοντας τη σημασία του Συνεδρίου.

#OGP16

Η Ελλάδα συμμετείχε με την Ομάδα Έργου για την Ανοικτή Διακυβέρνηση που λειτουργεί υπό το συντονισμό του εθνικού εκπροσώπου στην OGP (Open Government Partnership) και κεντρικό ομιλητή τον Υπουργό Επικρατείας  Χριστόφορο Βερναρδάκη.

Τα κεντρικά θέματα που απασχόλησαν τη Σύνοδο ήταν η διαφάνεια και η καταπολέμηση της διαφθοράς, η προστασία του περιβάλλοντος, οι δράσεις για το κλίμα και την αειφορία, οι ψηφιακές πηγές και η τεχνολογική πρόσβαση των πολιτών, η ανοικτή διαβούλευση και η ανοικτή διακυβέρνηση, καθώς και η υιοθέτηση και εφαρμογή της σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου.

Σε περισσότερα από 300 στρογγυλά τραπέζια και εργαστήρια:  ανακοινώθηκαν νέες προσπάθειες και δεσμεύσεις, ξεκίνησαν συλλογικές δράσεις και διεθνείς συνεργασίες. Οι συμμετέχοντες αντάλλαξαν τις εμπειρίες τους για καλές πρακτικές ενώ παρουσιάστηκαν συγκεκριμένες ενέργειες εκ μέρους των κυβερνήσεων που μετασχημάτισαν θετικά τη ζωή των πολιτών.

#OGP16

Οι εργασίες της Συνδιάσκεψης βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων στη Γαλλία και στην Ευρώπη.  Με την ανανέωση της υπογραφής-δέσμευσης εκ μέρους των χωρών και των οργανώσεων των πολιτών που συμμετείχαν, της λεγόμενης Διακήρυξης του Παρισιού για την OGP,  διατρανώνεται η πίστη στις αρχές και τις αξίες της Συνέργειας για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και την συμμετοχή των πολιτών που θα προάγουν, θα εμβαθύνουν και θα εγγυηθούν την δημοκρατία.

#OGP16

Με την υπογραφή της Διακήρυξης οι κυβερνήσεις, η Κοινωνία των Πολιτών και οι Ανεξάρτητες Αρχές δεσμεύτηκαν να αναλάβουν συλλογικές δράσεις για την επιτάχυνση των διαδικασιών ανοικτής διακυβέρνησης.

Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν:

α. Συλλογική πλατφόρμα που συγκεντρώνει τις ενέργειες και τις προτάσεις δράσης και θα  αποτελέσει επομένως πηγή έμπνευσης και γνώσης για όλους.

β. Εργαλειοθήκη ψηφιακών λύσεων για την υποστήριξη όσων συλλογικών δράσεων  αναλαμβάνονται στο πλαίσιο των Εθνικών Σχεδίων Δράσης.

#OGP16

Στη διάρκεια της Συνδιάσκεψης υπήρξε η δυνατότητα ενημέρωσης των συνέδρων για τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου των πολιτών και κοινωνικών φορέων, που έχει θεσμοθετήσει η ΕΡΤ, τα οποία υπηρετούν την προσπάθεια ανοικτής διακυβέρνησης στη χώρα μας με διαφάνεια, λογοδοσία, καθώς και με την διαβούλευση και ενεργό συμμετοχή των πολιτών που προάγουν την δημοκρατία.

Ζωή Παχούντη, MSc., MBA
Διεύθυνση Εταιρικής Επικοινωνίας ΕΡΤ

 

Open post

Η υπεροψία στις «Διχασμένες Πολιτείες της Αμερικής» (άρθρο)

Η υπεροψία στις «Διχασμένες Πολιτείες της Αμερικής» (άρθρο)

Άρθρο της Λένας Αργύρη (Ουάσιγκτον)

«Από την ημέρα που κέρδισε ο Τραμπ, οι λευκοί πελάτες και κυρίως οι πιο ηλικιωμένοι έχουν αποκτήσει υπεροπτικό ύφος και μας μιλούν απότομα, συχνά προσβλητικά» μου είπε σχεδόν παραιτημένα, βιετναμέζα υπάλληλος καταστήματος σε προάστιο της Ουάσιγκτον. Ο μονόλογός της άρχισε απροειδοποίητα, αφότου με άκουσε να μιλάω ελληνικά στο κινητό και συμπέρανε ότι δεν ανήκω στα «παιδιά του ήλιου» όπως αποκάλεσε τους λευκούς αμερικάνους, ηγετικό στέλεχος του κινήματος της εναλλακτικής δεξιάς στην Ουάσιγκτον. «Δεν τους ενδιαφέρει αν είσαι νόμιμα εδώ, αρκεί που βλέπουν άλλο χρώμα ή διαφορετικά χαρακτηριστικά προσώπου» πρόσθεσε κουρασμένα.

Βγήκα από το μαγαζί αιφνιδιασμένη. Δεν είχα αντιληφθεί ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο. Διάβαζα και άκουγα περιστασιακά για έκρηξη της ρητορικής μίσους και για περιστατικά φυλετικής βίας που αυξήθηκαν μετά τις εκλογές, αλλά νόμιζα οτι όλα αυτά συνέβαιναν στην άλλη Αμερική. Την μακρινή. Την λεγόμενη flyover. Στις πολιτείες δηλαδή που διασχίζει κανείς με το αεροπλάνο για να πάει από την ανατολική στην δυτική ακτή. Στις πολιτείες που ο κάτοικος των λεγόμενων coastal elite, σπανίως προσγειώνεται. Δεν μπορούσα να φανταστώ οτι οι άνθρωποι θα άλλαζαν και εδώ. Εδώ νόμιζα ότι υπήρχε δυσανεξία στην ρατσιστική συμπεριφορά. Αλλά έκτοτε, άρχισα να παρατηρώ καλύτερα. Και να προσπαθώ να καταλάβω.

Και θυμήθηκα οτι η ταϊλανδέζα μαμά στην ποδοσφαιρική ομάδα της κόρης μου, πριν από τις εκλογές τασσόταν φανατικά υπέρ της Χίλαρι. Μετά μου είπε οτι ψήφισε Τραμπ, χωρίς καν να την ρωτήσω. Για να πληροφορηθώ σε τυχαία συζήτηση αργότερα, οτι υιοθετεί αυτή την στάση όταν μιλά με λευκούς, για να προστατεύσει τον εαυτό της από ενδεχόμενη εχθρότητα.

Τόσο η στάση της ταιλανδέζας μαμάς, όσο και η ίδια η συζήτηση για το τι τελικά ψήφισε ένα μέλος της μειονότητας που βρίσκεται απολύτως νόμιμα στην χώρα, αυτο- ακυρώνουν τον ὀποιο προοδευτισμό της αμερικανικής κοινωνίας. Της κοινωνίας που μόλις πρὀσφατα, όταν τολμούσε να εκφράσει την αντίθεση της στην ενσωμάτωση ή έκανε ρατσιστικά σχόλια, εισέπραττε καχύποπτα και υποτιμητικά βλέμματα. Της κοινωνίας που 8 χρόνια πριν, εξέλεξε τον πρώτο μαύρο πρόεδρο στην ιστορία της. Και σήμερα έφερε στην εξουσία έναν άνθρωπο που αρχικά δίστασε να αποκηρύξει την Κου Κλουξ Κλαν και το κίνημα «alt right».

Τα περιστατικά στα σχολεία είναι αυτά που προβληματίζουν περισσότερο και απαιτούν σοβαρή αντιμετώπιση. Το bullying πια, έχει αποκτήσει και φυλετική μορφή και πολύ συχνά λευκοί μαθητές απειλούν συνομιλικούς τους κυρίως ισπανόφωνους, ότι «θα τους διώξουν από την χώρα». Στο Σιάτλ μαθητές έγραψαν σε πανό ότι «πρέπει να χτιστεί τείχος στην καφετέρια του σχολείου». ‘Οπως αναφέρει ο New Yorker, μητέρα στο Κολοράντο, κατήγγειλε στην μη κερδοσκοπική οργάνωση Southern Poverty Law Center που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ότι μαθητής είπε στην δωδεκάχρονη κόρη της ότι «τώρα που βγήκε ο Τραμπ, θα πυροβολήσω εσένα και όσους μαύρους βρω μπροστά μου».

Πιο χαρακτηριστικό από όλα είναι το σχόλιο του Trevor Noah, του αφροαμερικανού κωμικού στο εξαιρετικά δημοφιλές Daily Show, κατά την διάρκεια συνέντευξης που πήρε πριν από λίγες ημέρες από τον απερχόμενο πρόεδρο Ομπάμα «όταν είσαι λευκός και μιλάς για φυλετικές διακρίσεις, είσαι απλώς ένας πολίτης που ενδιαφέρεται για το θέμα. Οταν όμως είσαι μαύρος και μιλάς για φυλετικές διακρίσεις, τότε είσαι ο μαύρος που άρχισε πάλι να γκρινιάζει». Είναι ενδεικτικό οτι η επισκεψιμότητα στο ακροδεξιό site Breitbart μετά τς εκλογές, έφτασε τα 45 εκατομμύρια, σε διάστημα ενός μηνός, όπως αναφέρει ο Economist.

O Richard Spencer πρόεδρος του National Policy Institute, της δεξαμενής σκέψης που προάγει τον λεγόμενο «λευκό εθνικισμό» και διοργάνωσε το συνέδριο του κινήματος «alt right» στην Ουάσιγκτον, λέει σε ντοκιμαντέρ του Atlantic «ως λευκός βλέπω την ταυτότητα μου από τότε που γεννήθηκα να εξευτελίζεται. Ζω σε ένα πολυπολιτισμικό χάος και προσπαθώ να δραπετεύσω». Ηταν αυτός που λίγα τετράγωνα από τον Λευκό Οίκο, χαρακτήρισε τους λευκούς «παιδιά του ήλιου», καταφέρθηκε εναντίον των εβραίων και με εμπρηστικά συνθήματα οδήγησε τους παρευρισκόμενους να υψώσουν τα χέρια τους χαιρετώντας ναζιστικά. Τα παραδείγματα του νέου κλίματος που παγιώνεται, δεν έχουν τελειωμό στα μέσα ενημέρωσης. Μια απλή αναζήτηση στο google ή στο youtube και έρχεσαι αντιμέτωπος με μια δύσπεπτη πραγματικότητα.

Είναι τουλάχιστον επιπόλαιο να βγάζει κανείς γενικευμένα και βεβιασμένα συμπεράσματα, ειδικά για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Δεν επιχειρώ να το κάνω. Απλώς μεταφέρω δημοσιογραφικά το κλίμα που οσμίζομαι γύρω μου, αυτά που ακούω σε συζητήσεις και αυτά που διαβάζω καθημερινά στον αμερικανικό τύπο, και κυρίως στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Δεν υποστηρίζω ότι ξαφνικά η Αμερική άλλαξε. Νομίζω ότι απλώς τώρα, άρχισε να εκφράζεται χωρίς ενοχές. Αξιοποίησε στο έπακρο την υπόσχεση του Τραμπ ότι «θα γίνω η φωνή σας» και η Αμερική της λευκής υπεροχής, που σιωπούσε υπομονετικά την τελευταία 8ετία, τελικά μίλησε. Τα προσχήματα παραμερίστηκαν. Το ένα μετά το άλλο τα σημαντικότερα μέσα ενημέρωσης και πιο πρόσφατα το περιοδικό Time που ανακήρυξαν τον Ντόναλντ Τραμπ ως τον Πρόεδρο των «Διχασμένων Πολιτειών της Αμερικής» αναλύουν τεκμηριωμένα τις αλλαγές, που εγώ μεταφέρω εμπειρικά.

Στις περισσότερες παρέες λευκών γίνεται πια συζήτηση για τις φυλετικές διακρίσεις. Και αν κάποιος ακούσει προσεχτικά, εντοπίζει μια δυσδιάκριτη υπεροψία. Ενδεχομένως αυτή η υπεροψία να ήταν πάντα εκεί, απλώς να μην την παρατηρούσα. Η ίδια συζήτηση από άλλη οπτική όμως, γίνεται και στις μειονότητες. Ασιάτες, αφροαμερικανοί, ισπανόφωνοι, ομοφυλόφιλοι, μουσουλμάνοι. Σε αυτές τις συζητήσεις, διακρίνει κανείς μια μεγάλη ανησυχία. Λένε οτι αφού ο Μπαράκ Ομπάμα δεν κατάφερε να πετύχει την ουσιαστικότερη ενσωμάτωση των μαύρων στην αμερικανική κοινωνία, ενδεχομένως και να έχει χαθεί κάθε ευκαιρία για την χώρα. Και αναρωτιούνται πως θα χειριστεί ο νέος Πρόεδρος πιθανά επεισόδια που θα ξεσπάσουν σε περίπτωση αστυνομικής βίας κάτα μαύρου πολίτη. Όπως αυτά τα επεισόδια στο Μιζούρι ή στην Βαλτιμόρη. Και ποια θα είναι η αντίδραση του κινήματος «black lives matter».

Η αίσθηση που επικρατεί είναι, ότι αυτή θα είναι η τετραετία των λευκών αμερικανών. Ο Trevor Noah το έθεσε εξαιρετικά και με αρκετή δόση αυτοσαρκασμού στην ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει.«Το 2016 ήταν μια πολύ κακή χρονιά. Αλλά όχι για όλους. Μόνο για όσους είναι μαύροι, μουσουλμάνοι, ομοφυλόφιλοι, πρόσφυγες, μετανάστες και γυναίκες. Για όλους τους υπόλοιπους ήταν μια πολύ καλή χρονιά».

Η Αμερική μετά από αυτή την τετραετία, ό,τι και αν συμβεί δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια, καταλήγει το TIME στο αφιέρωμα του στον νέο πρόεδρο. «Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει» συνεχίζει «για την χώρα που μετέτρεψε την πολιτική στο μεγαλύτερο show στον κόσμο. Για την Αμερική της ανανεωμένης ελπίδας για κάποιους, αλλά και του παραλυτικού φόβου για κάποιους άλλους. Για την Αμερική που κανείς δεν φανταζόταν ένα χρόνο πριν».

ΠΗΓΗ:ΕΡΤ

Open post

Η αύξηση των επιτοκίων του δολαρίου, ο Τραμπ και ο “πόλεμος” με το ευρώ

Η αύξηση των επιτοκίων του δολαρίου, ο Τραμπ και ο “πόλεμος” με το ευρώ

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα, η FED, ανακοίνωσε αύξηση του βασικού επιτοκίου της σηματοδοτώντας την είσοδο της παγκόσμιας οικονομίας σε μια νέα φάση, με πολλές αβεβαιότητες.

Η FED αποφάσισε να ακολουθήσει “σφικτή” νομισματική πολιτική, ανεβάζοντας το βασικό επιτόκιό της επειδή διαπιστώνει ότι η αμερικανική οικονομία βρίσκεται σε ανοδική πορεία και προεξοφλεί ότι θα συνεχίσει στην κατεύθυνση αυτή χάρη στη μείωση της φορολογίας και την αύξηση των δημοσίων δαπανών για δημόσια έργα σε σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα που έχει εξαγγείλει ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της χώρας Ντόναλντ Τραμπ.

Η ομοσπονδιακή τράπεζα ανακοίνωσε αύξηση κατά 0,25% του βασικού επιτοκίου της, το οποίο διαμορφώνει το κόστος χρήματος στην αγορά και στο εξής θα κυμαίνεται στη ζώνη 0,5%-0,75%, ενώ προανήγγειλε και τρεις αντίστοιχες αυξήσεις μέσα στο 2017.

Με λίγα λόγια επιβεβαιώνεται ότι η οικονομία των ΗΠΑ βρίσκεται σε άνοδο και ότι μπορεί να συνεχίσει ακόμα και χωρίς φθηνό χρήμα. Για το λόγο αυτό η FED σπεύδει να αυξήσει τα επιτόκια για να εμποδίσει την υπερθέρμανση της οικονομίας και την εμφάνιση υψηλού πληθωρισμού.

Βασικός παράγων που συντηρεί τις ανοδικές προβλέψεις για την οικονομία των ΗΠΑ είναι τα σχέδια Τραμπ για δημοσιονομική επέκταση.

Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μόλις προ ημερών αποφάσισε ότι θα συνεχίσει την χαλαρή νομισματική πολιτική κρατώντας τα δικά της επιτόκια στο μηδέν ή κάτω από αυτό και ότι θα συνεχίσει να “τυπώνει” χρήμα και να το διοχετεύει στην αγορά αγοράζοντας ομόλογα.

Η πολιτική της ΕΚΤ οφείλεται στο ότι η οικονομία της Ευρωζώνης “σέρνεται” με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ επιπλέον το 2017 υπάρχει μεγάλη πολιτική αβεβαιότητα, λόγω των εκλογών στην Ολλανδία, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία, η οποία ενδεχομένως να επηρεάσει αρνητικά τις κεφαλαιαγορές. Έτσι, η ΕΚΤ θέλει να έχει ενεργό το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης για να παρεμβαίνει εκτονώνοντας τις πιέσεις.

Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι η Κομισιόν, αλλά και η ΕΚΤ το τελευταίο διάστημα τάσσονται υπέρ περισσότερων δημοσίων επενδύσεων και στην Ευρώπη για να “πάρει μπροστά” η οικονομία, τέτοιες λύσεις δεν προχωρούν λόγω των αντιρρήσεων της Γερμανίας, η οποία επιμένει στις περιοριστικές πολιτικές, στη λεγόμενη “λιτότητα”.

Με τα δεδομένα αυτά η εικόνα που διαμορφώνεται διεθνώς συνηγορεί υπέρ της ανόδου του δολαρίου σε σχέση με το ευρώ καθώς η αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων αλλά και η ανοδική πορεία θα στρέψει κεφάλαια στο αμερικανικό νόμισμα (σε καταθέσεις, ομόλογα και μετοχές). Δεν αποκλείεται σύντομα η ισοτιμία των δύο νομισμάτων να διαμορφωθεί στο 1 προς 1, επίπεδο που βρίσκεται περίπου 5% ψηλότερα για το δολάριο από τη σημερινή του τιμή.

Οι προβλέψεις είναι θετικές και για τις αμερικανικές μετοχές, οι τιμές των οποίων το τελευταίο διάστημα έχουν σημειώσει σημαντική άνοδο, παρά τη χθεσινή πτώση μετά την ανακοίνωση της αύξησης των επιτοκίων, καθώς η είδηση ήταν αναμενόμενη, αλλά όχι και η προαναγγελία ότι τα αμερικανικά επιτόκια θα αυξηθούν ταχύτερα το επόμενο διάστημα.

Εκείνο που μένει να φανεί είναι εάν η αύξηση των επιτοκίων του δολαρίου αυτή τη φορά θα έχει παρενέργειες στις αναδυόμενες αγορές, όπως είχε γίνει πέρσι το Δεκέμβριο όταν η FED είχε προχωρήσει στην πρώτη αύξηση επιτοκίων και οι επενδυτές διεθνώς είχαν φοβηθεί ότι η αύξηση του κόστους χρήματος θα δημιουργήσει προβλήματα σε υπερδανεισμένες εταιρείες και χώρες που έχουν λάβει μεγάλα δάνεια σε δολάρια τα τελευταία χρόνια που υπήρχαν μηδενικά επιτόκια.

Open post

Το βρώμικο παιχνίδι του Πολ Τόμσεν (Άρθρο)

Το βρώμικο παιχνίδι του Πολ Τόμσεν (Άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το άρθρο που συνυπογράφει ο Πολ Τόμσεν στον ιστότοπο του ΔΝΤ με το οποίο ζητά σκληρά μέτρα φαίνεται ότι είναι μια νέα προσπάθειά του να δυναμιτίσει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και δανειστών με πιθανό στόχο να οδηγήσει το Ταμείο εκτός ελληνικού προγράμματος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τομέα του ΔΝΤ επιχειρεί να βάλει φωτιά στις διαπραγματεύσεις.

Το είχε επιχειρήσει τον περασμένο Μάρτιο, όταν δεν ήθελε να επιστρέψει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, ώστε να καθυστερήσει η αξιολόγηση, προκειμένου η Αθήνα να μείνει χωρίς λεφτά και να υποχρεωθεί να δεχτεί τις απαιτήσεις για νέα σκληρά μέτρα, που δεν προβλέπονταν στη συμφωνία.

Τα γεγονότα προέκυπταν από τους διαλόγους μεταξύ Πολ Τόμσεν και Ντέλιας Βελκουλέσκου που είχε δημοσιεύσει ο ιστότοπος Wikileaks στις αρχές Απριλίου.

Τώρα, ο κ. Τόμσεν με το άρθρο του επιχειρεί να πείσει ότι δεν είναι το ΔΝΤ εκείνο που ζητεί τη λιτότητα αλλά ότι είναι υποχρεωμένο «για λόγους αξιοπιστίας» να ζητήσει πρόσθετα μέτρα για να επιτευχθεί ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ, παρότι πιστεύει πως ο στόχος αυτός δεν μπορεί να υλοποιηθεί.

Είναι προφανές ότι τα επιχειρήματα του κ. Τόμσεν είναι αντιφατικά και συγκρούονται με την κοινή λογική, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά.

Τα λάθη και οι παραλείψεις του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα είναι διαπιστωμένα και καταγραμμένα με τον πλέον επίσημο τρόπο και το ζήτημα είναι ότι βαρύνουν και προσωπικά τον κ. Τόμσεν, ο οποίος έχει συνδυάσει το όνομά του και την άνοδό του στην ιεραρχία του ΔΝΤ με τα ευρωπαϊκά προγράμματα.

Ο κ. Τόμσεν έχει την ευθύνη για τις λανθασμένες εκτιμήσεις, για τους λάθος πολλαπλασιαστές, ενώ είναι πιθανόν να είχε παίξει και καθοριστικό ρόλο για το γεγονός ότι το 2010 το ΔΝΤ υποτάχθηκε στις πολιτικές πιέσεις των Ευρωπαίων να μην γίνει κούρεμα του ελληνικού χρέους προκειμένου να προστατευθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες.

Δεν μπορούμε, βέβαια, να γνωρίζουμε ακριβώς την αλήθεια γιατί όλα έγιναν μακριά από τη δημοσιότητα και το δημοκρατικό έλεγχο, αλλά η αξιολόγηση του ανεξάρτητου γραφείου που ερεύνησε την υπόθεση έκανε σαφέστατα λόγο για πολιτικές πιέσεις και για ευθύνες του τεχνοκρατικού προσωπικού (the staff) του ΔΝΤ, φωτογραφίζοντας στην ουσία τον κ. Τόμσεν.

Στο πλαίσιο αυτό, όταν ο κ. Τόμσεν ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν έχει κάνει όλες τις αναγκαίες «μεταρρυθμίσεις» επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα ότι η χώρα μας είναι εκείνη που οδηγεί το πρόγραμμα σε αποτυχία, ότι είναι «μια χαμένη υπόθεση» και επομένως δεν φταίει εκείνος που η Ελλάδα, μαζί με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ είναι εγκλωβισμένοι όλοι επί επτά χρόνια σε ένα αδιέξοδο.

Οι παρεμβάσεις του κ. Τόμσεν πιθανώς έχουν στόχο να οδηγήσουν το ΔΝΤ εκτός ελληνικού προγράμματος και να αφήσει την «καυτή πατάτα» στην ευρωζώνη, έτσι ώστε το Ταμείο να φύγει από την εικόνα και ο ίδιος να μείνει αλώβητος χωρίς να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των δικών του χειρισμών.

Σε οποιαδήποτε οργανωμένη ιδιωτική επιχείρηση ή δημόσιο οργανισμό που λογοδοτεί στην κοινωνία, ο κ. Τόμσεν θα είχε απολυθεί, ενώ πιθανότατα θα αντιμετώπιζε και ποινικές ή αστικές ευθύνες.

Στην περίπτωση του ΔΝΤ, όμως, «ζει και βασιλεύει» και μάλιστα επιχειρεί να συνεχίσει το παιχνίδι του.
Θα τον αφήσει η ευρωζώνη;

Open post

Ήρθε η ώρα για φόρο στις συναλλαγές με μείωση των τραπεζικών προμηθειών (Άρθρο)

Ήρθε η ώρα για φόρο στις συναλλαγές με μείωση των τραπεζικών προμηθειών  (Άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει η οικονομία, ακόμα και μια μικρή επιβάρυνση μπορεί να έχει παρενέργειες. Στην περίπτωση, όμως, του τέλους επί των συναλλαγών ή επί των αναλήψεων μετρητών που φέρεται να εξετάζει το οικονομικό επιτελείο τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Ένα μικρό τέλος επί των ηλεκτρονικών συναλλαγών, της τάξης του ένα ή δύο επί τοις χιλίοις θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά έσοδα στο Κράτος χωρίς να επηρεάσει αρνητικά την οικονομική δραστηριότητα.

Μια τέτοια κίνηση, όμως, θα πρέπει να συνδυαστεί με μέτρα για να μειωθούν οι προμήθειες που επιβάλουν οι τράπεζες επί των ηλεκτρονικών συναλλαγών οι οποίες είναι αρκετά υψηλές και σε κάποιες περιπτώσεις κινούνται γύρω από το 1-1,5%.

Η κλασσική δικαιολογία που χρησιμοποιείται για τις υψηλές αυτές προμήθειες είναι ότι οι επενδύσεις που απαιτούνται για τα συστήματα είναι υψηλές, αλλά και ότι σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς το Κράτος δεν μπορεί να παρέμβει και να περιορίσει το ύψος των χρεώσεων.

Αυτή, όμως, είναι η μισή αλήθεια, διότι στην πραγματικότητα η ελεύθερη αγορά δεν λειτουργεί από τη στιγμή που ισχύουν οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων και τις αναλήψεις μετρητών με αποτέλεσμα όλοι να είναι αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν υποχρεωτικά τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες των τραπεζών.

Η χρήση, δηλαδή, των ηλεκτρονικών περιορισμών είναι υποχρεωτική και οι καταναλωτές δεν έχουν ελευθερία επιλογής. Υπό τις έκτακτες αυτές συνθήκες είναι απολύτως θεμιτό αλλά και αναγκαίο να θεσπιστούν περιορισμοί στις προμήθειες που χρεώνουν οι τράπεζες, έτσι ώστε το συνολικό κόστος να μειωθεί και να δημιουργηθούν περιθώρια για να αντληθούν έσοδα υπέρ του Κράτους.

Εξίσου αναγκαία, αλλά για διαφορετικούς λόγους είναι η επιβολή ενός μικρού φόρου επί των αναλήψεων μετρητών. Κάτι τέτοιο θα ενισχύσει τη χρήση του ηλεκτρονικού χρήματος η οποία θα συμβάλει σημαντικά στον περιορισμό της φοροδιαφυγής.

Τελικά, θα πρέπει να δημιουργηθεί αφενός ένας «κλοιός» για το μαύρο χρήμα το οποίο «ανθίζει» με τα μετρητά και από την άλλη πρέπει να θεσπιστούν σοβαρά κίνητρα για τους πολίτες προκειμένου να πληρώνουν ηλεκτρονικά.

Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν αλλάξει ριζικά το φορολογικό σύστημα και οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να εκπίπτουν από το φόρο το σύνολο των δαπανών που πραγματοποιούν ηλεκτρονικά, έτσι ώστε να έχουν σοβαρό κίνητρο να διεκπεραιώνουν ηλεκτρονικά κάθε συναλλαγή.

Υπό τις συνθήκες που βρίσκεται η χώρα η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής αποτελεί προϋπόθεση εθνικής επιβίωσης και δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί χωρίς γενναίες αποφάσεις.

Ήρθε η ώρα κάποιος να τις πάρει.

Open post

Δημοσιογραφία, νέα μέσα και δυναμικό κοινό (Άρθρο)

Δημοσιογραφία, νέα μέσα και δυναμικό κοινό (Άρθρο)

Της Μαριάννας Πετράκη

Στις 7 Ιουλίου του 2005, μέσα σε έξι ώρες από τις επιθέσεις στο Λονδίνο, το βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο BBC έλαβε περισσότερες από 1000 φωτογραφίες, 20 ερασιτεχνικά βίντεο και 20,000 emails.

Ο τότε Γενικός Διευθυντής του BBC Richard Sambrook έγραφε …, «οι Βρετανοί πολίτες συμμετέχουν στην κάλυψη των γεγονότων με ένα τρόπο, που δεν έχουμε ξαναδεί έως σήμερα». Την επόμενη ημέρα, το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του BBC ξεκινούσε με τα βίντεο που είχαν στείλει αποκλειστικά οι πολίτες.

Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους και στα chat rooms της ψηφιακής ενημέρωσης, η δημοσιογραφία μεταμορφώνεται. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης έχουν χάσει το μονοπώλιο της πληροφόρησης και της εξουσίας, την ώρα που ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γιγαντώνεται.

Στο αποτυχημένο πραξικόπημα της Τουρκίας, τον περασμένο Ιούλιο, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χρησιμοποίησε ακριβώς αυτά τα «εργαλεία», τα οποία απεχθάνεται, για την πολιτική του επιβίωσή.

Όταν οι αντίπαλοί του έτρεχαν να καταλάβουν τους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας, ο Ερντογάν, με ένα απλό iPhone βγήκε σε ζωντανή μετάδοση μέσω του FaceTime στο CNN Turk. Ήταν η καθοριστική στιγμή.

Δήλωσε παρών και καθοδήγησε τις μετέπειτα εξελίξεις, χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη τεχνολογία, τις τελευταίες εφαρμογές σε ένα κινητό τηλέφωνο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τόσο είχε πολεμήσει στο παρελθόν.

Στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές τον Νοέμβριο, τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και τα πανίσχυρα τηλεοπτικά δίκτυα είχαν τα αποτελέσματα κάτω από την μύτη τους, απλά δεν ήξεραν που να κοιτάξουν.

Την εβδομάδα, λίγο πριν από τις 8 Νοεμβρίου, η δημοφιλέστερη αναζήτηση στο google ήταν «ψηφίστε Τραμπ», αφήνοντας πολύ πίσω την Χίλαρι Κλίντον. Η τάση ήταν εκεί, κανείς όμως δεν ενδιαφέρθηκε να googl-αρει.
Πολλοί κατηγορούν τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα ότι έχουν σταματήσει να ακούν το κοινό τους και να αφουγκράζονται τις αλλαγές που συμβαίνουν στην καθημερινότητα τους.

Και όμως εκεί ανάμεσα στα like, στα share, στα retweet υπάρχει ένα τεράστιο δυναμικό κοινό, που είναι διψασμένο για σφαιρική, έγκυρη και εξειδικευμένη ενημέρωση και πανέτοιμο να αλληλεπιδράσει, μοιραστεί τις σκέψεις του και να δηλώσει ξεκάθαρα τις προτιμήσεις του.

Πρόκειται κυρίως για τους Μillenials ή αλλιώς Generation Υ, γενιά της τεχνολογίας, της μόρφωσης, των σπουδών, των social media. Νέοι, ηλικίας 18-35 ετών. Για τη γενιά αυτή το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει η προέκταση του χεριού τους, είτε βρίσκονται στο σπίτι, είτε έξω από αυτό. Είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάνε το πρωί και το τελευταίο το βράδυ.

Εκεί ενημερώνονται, ψυχαγωγούνται, ανακαλύπτουν την επόμενη δουλειά τους, φλερτάρουν, αλληλεπιδρούν, συγκινούνται. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 75% των Millennials έχουν προφίλ σε τουλάχιστον ένα δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης, facebook, instagram, twitter, snap chat.

Το Facebook αναδεικνύεται σε απόλυτο πρωταγωνιστή, αριθμώντας 1,79 δισ. μηνιαίους ενεργούς χρήστες. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, οι μετρήσεις του εκτοξεύτηκαν όταν καταγράφηκε η κίνηση 1, 18 δισ. χρηστών μέσα σε μόλις μία ημέρα. Την ίδια ώρα, η τεράστια ζήτηση για live βίντεο οδήγησε στη δημιουργία μιας νέας διαδικτυακής πλατφόρμας live streaming.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Κάθε ημέρα, περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν βίντεο στο Facebooκ. Τον τελευταίο χρόνο, παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση 66% στο μέσο όρο θέασης βίντεο ανά άτομο στο Facebook.

Αυτό το δυναμικό κοινό λοιπόν επιχειρούν να προσελκύσουν όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα, επενδύοντας εκατομμύρια δολάρια στον εκσυγχρονισμό της ψηφιακής πλατφόρμας τους. Το σύνθημα, ας ξανα-εφεύρουμε τον εαυτό μας, τη δημοσιογραφία.

Τα μέσα ενημέρωσης έχουν την ευκαιρία να ξαναγεννηθούν και να δώσουν βήμα στην κοινωνία, να γίνουν αλλά και να πάρουν έμπνευση από τους ενεργούς πολίτες, που επιδιώκουν να μάθουν το γιατί της ενημέρωσης, θέλουν να γνωρίσουν τα βαθύτερα αίτια της είδησης, το παρασκήνιο.

Είναι αυτοί που ζητούν να εκπροσωπηθούν, να εμπνευστούν, να αφυπνιστούν, αναζητούν και διεκδικούν απλά το χώρο και το βήμα.

Φωτογραφία: ΑΜΠΕ

Open post

Μπλοφάρει για το Grexit ο κ. Σόιμπλε ή έχει σχέδιο;

Μπλοφάρει για το Grexit ο κ. Σόιμπλε ή έχει σχέδιο;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε άρχισε πάλι τις σκληρές δηλώσεις σε βάρος της Ελλάδας, λέγοντας σε συνέντευξή του ότι ο δρόμος της Ελλάδας μέσα από τη νομισματική ένωση είναι δύσκολος και τα σκληρά μέτρα αναπόφευκτα εάν δεν θέλουμε να έρθει το Grexit.

Σε κάποιο βαθμό οι δηλώσεις αυτές είναι αναμενόμενες, καθώς ο Γερμανός πολιτικός απευθύνεται πρωτίστως στο εσωτερικό ακροατήριο, όπου εν όψει των εκλογών το επόμενο φθινόπωρο, όποιος «βρίζει» την Ελλάδα κερδίζει πόντους.

Είναι, όμως, μόνον αυτό ή εκδηλώνεται και πάλι η παλιά άποψη του κ. Σόιμπλε υπέρ της αποχώρησης των αδύναμων κρίκων του ευρώ, έτσι ώστε να προκύψει μια ομοιογενής νομισματική ένωση, αποτελούμενη από οικονομίες με κοινά χαρακτηριστικά, όπως εκείνες των πλεονασματικών χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Αυτός ήταν ο στόχος του και όταν τον Ιούλιο του 2015 πρότεινε την -υποτιθέμενη προσωρινή- αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, η οποία απορρίφθηκε, χάρη και στο βέτο του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

Δεν αποκλείεται σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να γίνονται εναλλακτικοί σχεδιασμοί, καθώς η αμφισβήτηση που καταγράφεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε συνδυασμό με τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις πιθανόν να αλλάξει δραστικά τις πολιτικές ισορροπίες στην Ευρώπη και κάτι τέτοιο θα επηρεάσει και τις προοπτικές του ευρώ.

Το ερώτημα είναι εάν η υπόλοιπη ευρωζώνη είναι διατεθειμένη να κινηθεί σε αυτήν την κατεύθυνση, αλλά και εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει την πρόθεση να υιοθετήσει ένα τέτοιο σενάριο, συντασσόμενο με τους σχεδιασμούς του κ. Σόιμπλε.

Διότι εάν το ΔΝΤ αλλάξει τακτική και συμβιβαστεί με την αναβολή της δραστικής αναδιάρθρωσης ελληνικούς χρέους παρά το γεγονός ότι μέχρι τώρα την ζητούσε ανυποχώρητα, αυτό θα σηματοδοτήσει μια σημαντική αλλαγή τακτικής από την πλευρά του και μια ταύτιση με την πλευρά Σόιμπλε.

Αντίθετα, εάν το ΔΝΤ επιμείνει και τελικά μείνει εκτός του ελληνικού προγράμματος, αυτό θα είναι μια πολιτική ήττα για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, αν και μέχρι στιγμής τα γεγονότα δεν υποδηλώνουν κάτι τέτοιο, το αντίθετο.

Δεν αποκλείεται, πάντως, να υπάρξει ένας συμβιβασμός μεταξύ ΔΝΤ και Σόιμπλε, με ένα «πακέτο» που θα περιλαμβάνει εγγυήσεις για μια μικρή χρηματοδοτική συμμετοχή του Ταμείου και με τις σημαντικές αποφάσεις να αναβάλλονται για μετά την αλληλουχία των ευρωπαϊκών εκλογών που αναμένονται τους επόμενους μήνες, με τις ολλανδικές να γίνονται στα μέσα Μαρτίου, τις γαλλικές τον Απρίλιο και τις γερμανικές το Σεπτέμβριο.

Φαίνεται όμως αρκετά δύσκολο ένας τέτοιος συμβιβασμός να είναι ανώδυνος για την ελληνική πλευρά, αφού ήδη καλείται να πληρώσει το τίμημα με σκληρά μέτρα νέων περικοπών στις συντάξεις και το αφορολόγητο.

Open post

Συνάρθρωση Ανοικτής Διακυβέρνησης, ΜΜΕ και Πολιτών (Άρθρο)

Συνάρθρωση Ανοικτής Διακυβέρνησης, ΜΜΕ και Πολιτών (Άρθρο)

Της Ζωής Παχούντη

Μπορούν τα ΜΜΕ να συμβάλλουν σε μια Ανοιχτή Διακυβέρνηση με λογοδοσία, διαφάνεια και έλεγχο; Προτάσεις υιοθέτησης δράσεων.

Ο ευρύτατος πλέον όρος «MME» δεν περιλαμβάνει απλώς τα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση, ραδιόφωνο, τύπος) και τα διαδικτυακά (blogs, sites και άλλες διαδικτυακές εφαρμογές), αλλά όλους τους τρόπους με τους οποίους αναπτύσσεται ραγδαία το σύγχρονο τοπίο των Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας.

Με τον όρο «Ανοικτή Διακυβέρνηση» αναφερόμαστε στη νέα μορφή λειτουργίας των θεσμών, οι εννοιολογικές διαστάσεις της οποίας περιλαμβάνουν τη δυνατότητα πρόσβασης στην πληροφορία, ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα, διαφάνεια και έλεγχο, με συνεπακόλουθο την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και τη μείωση της διαφθοράς.

Η εμπλοκή και των ΜΜΕ στην Ανοικτή Διακυβέρνηση παραμένει προς το παρόν περιορισμένης κλίμακας, με δεδομένο ότι και τα ίδια αντιμετωπίζουν προβλήματα στην υιοθέτηση περισσότερο ανοιχτών τρόπων λειτουργίας και λογοδοσίας. Γι’ αυτό, μεγάλη σημασία έχουν οι καινοτόμες προσπάθειες ανοίγματος στην κοινωνία, όχι μόνο από τα επικοινωνιακά εργαλεία που διαθέτουν (τηλεόραση, ραδιόφωνα, sites), αλλά και με νέες συμμετοχικές μορφές όπως τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου της ΕΡΤ που προβλέπουν συγκρότηση σώματος πολιτών.

Εδώ έγκειται η πρόκληση: αν τα ΜΜΕ αποκτήσουν τις δεξιότητες για να παρακολουθούν και να ερμηνεύουν καλύτερα τα σχέδια δράσης της Ανοικτής Διακυβέρνησης, θα εμπλακούν πιο ενεργά στον τρόπο που αυτή θεσμοθετείται και διεξάγεται. Ακόμα, με την ανάλογη κοινωνική υποστήριξη, θα αποτελέσουν τη γέφυρα που θα φέρει πιο κοντά τους πολίτες στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν, βελτιώνοντας τη θεσμική λειτουργία και ενισχύοντας τη δημοκρατία.

Προς το παρόν η απόσταση μεταξύ Κυβέρνησης, Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτών είναι μεγάλη, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης όλων προς όλους και τα Μέσα δεν φαίνεται να διαθέτουν τον μηχανισμό για να την γεφυρώσουν.

Απαραίτητη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση κρίνεται η υιοθέτηση των παρακάτω σημαντικών δράσεων:

α) Για τις κυβερνήσεις

– να υποστηρίζουν την ελευθεροτυπία και την ελευθερία έκφρασης
– να εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη πρόσβαση στην πληροφόρηση (συναφή με τις ανάγκες των πολιτών)
– να ενθαρρύνουν την εκπαίδευση τόσο των Πολιτών όσο και των Μέσων στους όρους και τους τρόπους της Ανοικτής Διακυβέρνησης
– να συμπεριλαμβάνουν τόσο τα Μέσα όσο και τους Πολίτες στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων
– να είναι ανοικτές στη λογοδοσία, τη διαφάνεια και τον έλεγχο

β) Για τα ΜΜΕ

– να αναγνωρίσουν και να αναδείξουν τη σημασία της Ανοικτής Διακυβέρνησης
– να αποκτήσουν πρόσβαση σε πηγές και κατάλληλους τρόπους να την επικοινωνήσουν
– να ελέγχουν τις κυβερνήσεις για τις διατυπωμένες δεσμεύσεις τους
– να συμπεριλαμβάνουν τις απόψεις/θέσεις/εμπειρίες των πολιτών
– να συνεργάζονται με τα Νέα Μέσα και τους Πολίτες
– να εφαρμόζουν τη λογοδοσία και τη διαφάνεια κατά τη λειτουργία τους

και

γ) Για τους Πολίτες

– να υποστηρίζουν τις κυβερνήσεις στην υιοθέτηση δράσεων Ανοικτής Διακυβέρνησης
– να ενθαρρύνουν τα Μέσα στην υιοθέτηση τρόπων και μεθόδων που προάγουν την Ανοικτή Διακυβέρνηση
– να διασφαλίζουν ότι τόσο οι κυβερνήσεις όσο και τα Μέσα ελέγχονται και λογοδοτούν.


Ζωή Παχούντη, MSc., MBA
Διεύθυνση Εταιρικής Επικοινωνίας ΕΡΤ

Open post

Η καμπάνια ενός συνδικάτου στη Σουηδία κατά του «mansplaining»

Η καμπάνια ενός συνδικάτου στη Σουηδία κατά του «mansplaining»

Πόσες φορές έχετε ακούσει έναν άντρα να ξεκινά μια φράση του προς εσάς λέγοντας, «δεν κατάλαβες…» ή «πρόσεξε τώρα…», και, συνεχίζοντας, να εξηγεί κάτι που δεν τον ρωτήσατε; Ή κάτι που ήδη ξέρετε; Ή κάτι που γνωρίζετε καλύτερα από αυτόν; Και πόσες φορές έχετε αναγκαστεί να περιμένετε, κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά μέχρι να ολοκληρώσει τη σκέψη του για αυτό για το οποίο δεν τον ρωτήσατε ή γνωρίζετε πολύ καλύτερα -επειδή, αν τον διακόψετε, είναι πιθανό να ακούσετε τη φράση -υποτιμητικά- «μη με διακόπτεις», ή -πατερναλιστικά- «περίμενε να σου εξηγήσω»; Είναι η ώρα να το πείτε, λέει ένα σουηδικό συνδικάτο, και καλεί τις γυναίκες να μιλήσουν.

της Μάχης Μαργαρίτη

Το Unionen είναι το δεύτερο μεγαλύτερο συνδικάτο της Σουηδίας. Εκπροσωπεί πάνω από μισό εκατομμύριο εργαζόμενους στον τομέα των υπηρεσιών, και θεωρείται το μεγαλύτερο συνδικάτο «λευκών κολάρων» στον κόσμο. Πριν από λίγες μέρες, εγκαινίασε μια τηλεφωνική γραμμή στην οποία μπορούν να καλούν οι γυναίκες για να αναφέρουν περιστατικά «mansplaining» στον εργασιακό τους χώρο. Και πώς ορίζει το φαινόμενο το συνδικάτο; Με προέλευση από τις λέξεις «man»-«άντρας» και «explain»-«εξηγώ», «είναι όταν ένας άντρας εξηγεί κάτι σε μια γυναίκα χωρίς να έχει ερωτηθεί, κυρίως κάτι για το οποίο εκείνη γνωρίζει περισσότερα από τον ίδιο». Με το που έγινε γνωστή η εκστρατεία, η σελίδα του συνδικάτου στο facebook «πλημμύρισε» με επιθετικά σχόλια -τα περισσότερα αντρών- πολλοί από τους οποίους δηλώνουν ότι θα το εγκαταλείψουν. Αλλά η ανταπόκριση των γυναικών στην τηλεφωνική γραμμή, δείχνει ότι εδώ, υπάρχει κάτι.

Τι λέει το συνδικάτο

Μόνο τις πρώτες μέρες λειτουργίας της γραμμής, η υπηρεσία έχει δεχτεί εκατοντάδες τηλεφωνήματα, και πολύ περισσότερα σχόλια έχουν γίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα για την καμπάνια, αλλά η προσοχή έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες μας», μου λέει στην επικοινωνία μας η Ματίλντα Στρομ, από το γραφείο Τύπου του συνδικάτου Unionen. Τι αναφέρουν, όμως, οι γυναίκες που τηλεφωνούν; Η ίδια μας δίνει ένα πρώτο δείγμα.

-«Έχω έναν πελάτη/συνάδελφο/διευθυντή/συνεργάτη που απευθύνεται μόνο στους άντρες συναδέλφους μου, ακόμη κι όταν έχω εγώ την ευθύνη. Πώς να το αντιμετωπίσω;»

-«Μου είναι δύσκολο να μιλήσω όταν αισθάνομαι ότι με προσπερνούν σαν να είμαι η ‘μέγαιρα-φεμινίστρια’. Πώς να κάνω το πρόβλημα θέμα συζήτησης με καλό τρόπο;»

-«Ο άντρας συνάδελφός μου, που έχει την ίδια θέση με μένα, δεν αναλαμβάνει την ίδια ευθύνη. Παρόλα αυτά, αισθάνομαι ότι του πιστώνονται περισσότερα. Θα έπρεπε να μιλήσω σε αυτόν ή τον διευθυντή μου;»

Μια «γυναικεία» ιστορία

Τον Απρίλιο του 2008, η συγγραφέας Ρεμπέκα Σόλνιτ έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Άντρες Μου Εξηγούν Πράγματα». Έκανε τόση αίσθηση, ώστε γυναίκες πρόσθεσαν στο λεξικό τη λέξη «mansplaining». Η συγγραφέας διηγείται πώς, λίγο μετά τα 40 της χρόνια, με μια καριέρα ήδη πίσω της, βρέθηκε σε μια δεξίωση, με τον οικοδεσπότη να τη ρωτά, λίγο πριν φύγει, συγκαταβατικά, για το περιεχόμενο των βιβλίων της. Μόλις του ανέφερε τον τίτλο, εκείνος βρήκε αφορμή ένα όνομα που άκουσε, και τη ρώτησε αν γνώριζε ένα άλλο «σπουδαίο» βιβλίο.

Προτού το καταλάβει, βρέθηκε να ακούει τον οικοδεσπότη «να μου λέει για το πολύ σπουδαίο βιβλίο -με την επηρμένη έκφραση -την οποία γνωρίζω πολύ καλά- ενός άντρα που κάθεται κοιτώντας μπροστά, με τα μάτια καρφωμένα στον μακρινό ορίζοντα της δικής του εξουσίας».

«Οι άντρες μου εξηγούν πράγματα, σε μένα και σε άλλες γυναίκες, είτε ξέρουν είτε δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλούν. Τουλάχιστον κάποιοι άντρες», έγραφε στο άρθρο της η Σόλνιτ.

«Κάθε γυναίκα γνωρίζει για τι μιλάω. Είναι αυτό που τα κάνει όλα πιο δύσκολα για τις γυναίκες, σε οποιοδήποτε πεδίο. Αυτό που εμποδίζει τις γυναίκες να μιλήσουν και να ακουστούν όταν το τολμήσουν. Που συντρίβει τις νέες γυναίκες στη σιωπή, υποδεικνύοντάς τους ότι αυτός δεν είναι ο δικός τους κόσμος. Μας εκπαιδεύει στην αυτο-αμφισβήτηση και τον αυτο-περιορισμό, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκπαιδεύει τους άντρες στην αστήρικτη υπέρμετρη αυτοπεποίθηση.»

Για τη συγγραφέα, το «mansplaining» συμβαίνει όταν συναντιούνται «η υπερβολική αυτοπεποίθηση με την άγνοια ή το ‘αστοιχείωτο’ των επιχειρημάτων, μια  περιοχή όπου μια μερίδα του αντρικού πληθυσμού κολλά».

Εγγενές ελάττωμα ή κοινωνική κατασκευή;

Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν την τάση να αποκτούν αυτοπεποίθηση καθώς μεγαλώνουν, και οι άντρες γενικά έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση σε σχέση με τις γυναίκες, αλλά αυτό το χάσμα στο ζήτημα της αυτοπεποίθησης είναι εντονότερο στις δυτικές βιομηχανοποιημένες χώρες, σύμφωνα με έρευνα της American Psychological Association.

Μελετήθηκαν στοιχεία από 985.000 άντρες και γυναίκες, 16-45 ετών, από 48 χώρες, από το 1999 ως το 2009. Γενικά, οι άντρες είχαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ενώ άντρες και γυναίκες αποκτούσαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μεγαλώνοντας. Όταν, όμως, αναλύθηκαν τα αποτελέσματα ανά χώρα, τα ευρήματα είχαν ενδιαφέρον.

«Χώρες αναπτυγμένες, ευημερούσες, με αρχές ατομικότητας, και μεγαλύτερη ισότητα των φύλων, είχαν μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ των φύλων στην αυτοπεποίθηση, σε σχέση με χώρες αναπτυσσόμενες, φτωχότερες, με πιο συλλογική κουλτούρα και μεγαλύτερη ανισότητα φύλων», λέει ο επικεφαλής της έρευνας Γίμπκε Μπλάιντορν, από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

Σε άρθρο του καθηγητή Άντριαν Φέρνχαμ στο Psychology Today, αναφέρονται τα ευρήματα μελέτης του, σύμφωνα με τα οποία, οι άντρες έχουν την τάση να υπερεκτιμούν την ευφυία τους, πολύ περισσότερο από ό,τι οι γυναίκες. «Άντρες όλων των ηλικιών και κάθε περιβάλλοντος, έχουν την τάση να εκτιμούν τη συνολική τους ευφυία περίπου 5-15 μονάδες IQ υψηλότερα από ό, τι κάνουν οι γυναίκες. Το επιχείρημα που εξηγεί γιατί, είναι ότι τα αρσενικά κοινωνικοποιούνται μέσα στην ύβρι, και τα θηλυκά στην ταπεινότητα, με σωστή αντίληψη της ευφυίας τους. Το γνωρίζουμε επειδή τα στοιχεία δείχνουν μικρή ή καμία διαφορά ανάμεσα στα φύλα στις επιδόσεις στα τεστ IQ.»

Οι αντιδράσεις αντρών στην καμπάνια

Ένας άντρας-μέλος του συνδικάτου γράφει στη σελίδα του Unionen στο Facebook, «ευχαριστώ και αντίο Unionen», κατηγορώντας το για την καμπάνια. Το συνδικάτο απαντά ότι έχει εντολή από τα μέλη του να εργάζεται και με σκοπό την ισότητα στους εργασιακούς χώρους.

«Έχετε στατιστικές για το ζήτημα; Ή βασίζετε όλη την καμπάνια σε μια ‘αίσθηση’ που έχετε;», γράφει ένας άλλος άντρας. Πολλά από τα σχόλια ξεχειλίζουν θυμό και επιθετικότητα, άλλα είναι υποτιμητικά. Αλλά το κοινό τους στοιχείο -των περισσότερων- είναι ότι δε «βλέπουν» κανένα πρόβλημα.

«Γιατί τόση οργή στα σχόλια;», ρωτάω την εκπρόσωπο του συνδικάτου. «Η έντονη συζήτηση δείχνει πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα», απαντά. «Το να ξυπνούν συνειδήσεις και να γίνεται συζήτηση, είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή».

«Τι χρειαζόμαστε την τηλεφωνική γραμμή για το φαινόμενο των ‘αντρών που εξηγούν’, όταν τριγύρω υπάρχουν τόσοι άντρες που μπορούν να μας το εξηγήσουν;», αναρωτιέται η δημοσιογράφος Γκουέντολιν Σμιθ στον βρετανικό Independent, για να εισπράξει και εκείνη σωρεία σχολίων «οργισμένων αντρών».

Το δικαίωμα να μιλάς -και να σε ακούν

«Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, αμφισβητούσα τον εαυτό μου και υποχωρούσα. Το ότι απέκτησα δημόσιο βήμα γράφοντας, με βοήθησε να υπερασπιστώ τη θέση μου. Αλλά λίγες γυναίκες έχουν αυτή την ευκαιρία, και, εκεί έξω στον πλανήτη, δισεκατομμύρια γυναίκες ακούν να τους λένε ότι δεν είναι αξιόπιστες μάρτυρες των δικών τους ζωών, ότι η αλήθεια δεν είναι ιδιοκτησία τους, τώρα ή ποτέ.

Παρόλα αυτά, οι άντρες ακόμη μου εξηγούν πράγματα. Και κανείς τους δεν έχει απολογηθεί για το ότι εξηγεί, λανθασμένα, πράγματα που εγώ ξέρω και εκείνοι όχι», γράφει η Ρεμπέκα Σόλνιτ, λίγα χρόνια μετά το άρθρο της που «άνοιξε» τη συζήτηση.

Και αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτό είναι ένα ασήμαντο ζήτημα, η συγγραφέας εξηγεί αυτό που ξεκινά ως μικρού μεγέθους κοινωνική δυσάρεστη κατάσταση, μπορεί να μετατραπεί σε βίαιη σιωπή, ακόμη και σε βίαιο θάνατο.

«Το να έχεις το δικαίωμα να βγαίνεις μπροστά και να μιλάς, είναι βασικό δικαίωμα για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, και την ελευθερία. Είμαι ευγνώμων που, μετά από μια ζωή όπου αρχικά αναγκαζόμουν να σιωπώ, μερικές φορές βίαια, μεγάλωσα έτσι ώστε να αποκτήσω φωνή -κάτι που με κάνει να δεσμεύομαι να μιλάω για αυτούς που δεν έχουν φωνή.

Η μάχη με τους Άντρες Που Εξηγούν Πράγματα έχει τσαλαπατήσει πολλές γυναίκες -της δικής μου γενιάς, και της γενιάς που έρχεται. Οι περισσότερες γυναίκες πολεμούν σε δύο μέτωπα: το ένα αφορά το ίδιο το -οποιοδήποτε- θέμα της συζήτησης, και το άλλο αφορά απλώς και μόνο το δικαίωμά τους να μιλούν. Τα πράγματα σίγουρα είναι καλύτερα σήμερα, αλλά αυτός ο πόλεμος δε θα τελειώσει όσο ζω. Ακόμη πολεμώ γι’ αυτό, για τον εαυτό μου, αλλά και για όλες τις νεότερες γυναίκες που έχουν κάτι να πουν, ελπίζοντας ότι θα τους δοθεί η ευκαιρία.»

Σε ένα σύστημα διαιρέσεων και διαχωρισμών, η γυναίκα έχει να ξεπεράσει τον πιο μεγάλο: αυτόν του φύλου. Τόσο βαθιά ριζωμένο, ώστε συχνά, να μην τον αντιλαμβάνεται ούτε η ίδια. Δεν τον βιώνουν όλες οι γυναίκες στον ίδιο βαθμό. Ούτε μπορούν όλες να τον αντιμετωπίσουν με τον ίδιο τρόπο. Η συγγραφέας που τον συνάντησε σε μια δεξίωση στο Άσπεν, έχει «όπλα» για να συγκρουστεί με αυτόν. Ισχύει, όμως, το ίδιο για τη μη-προνομιούχα γυναίκα που θα τον βρει μπροστά της στο γραφείο, το εργοστάσιο, ή στο σπίτι της;  Έτσι ή αλλιώς, την επόμενη φορά που θα ακούσει έναν άντρα να αναρωτιέται «αθώα», «πού τον είδαν οι γυναίκες τον σεξισμό στη σημερινή κοινωνία», ας κοιτάξει λίγο γύρω της. Λίγο πιο προσεκτικά.

 

πηγές: RebeccaSolnit.Net, Science Daily, Independent, American Psychological Association, Psychology Today

φωτογραφία, pexels

Posts navigation

1 2 3 5 6 7 8 9 10 11
Scroll to top