Open post

ΔΝΤ και ευρωζώνη: Υπάρχει καλή συμφωνία με το διάβολο;

ΔΝΤ και ευρωζώνη: Υπάρχει καλή συμφωνία με το διάβολο;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Είναι φανερό ότι όλο το ευρωσύστημα επιδιώκει πλέον να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα για την Ελλάδα και πιέζει στην κατεύθυνση αυτή.

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του επιτρόπου Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί, ο οποίος εκφράζει τη θέση της Κομισιόν, που είναι ευμενέστερη σε σχέση με όλους τους δανειστές, και δηλωσε στην ΕΡΤ ότι το ΔΝΤ είναι πολύ σημαντικός εταίρος «πρώτα για την Ελλάδα, καθώς η παρουσία του βοήθησε πολύ».

Από την πρακτική σκοπιά, η πίεση πανταχόθεν για τη συμμετοχή του ΔΝΤ ενέχει τον κίνδυνο να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός ανάμεσα στους «σκληρούς» της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, ο οποίος θα καταλήξει σε πρόσθετα μέτρα, κίνδυνο τον οποίο αποκάλυψε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Πέρα από αυτό, όμως, οι χειρισμοί της ευρωζώνης αναδεικνύουν ένα τεράστιο πολιτικό και θεσμικό ζήτημα, το οποίο θα πρέπει να προβληματίσει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Το ΔΝΤ καλείται να συνεχίσει την παρέμβασή του σε μια χώρα της ευρωζώνης παρά το γεγονός ότι το ίδιο το Ταμείο έχει παραδεχτεί ανοιχτά και με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι με δική του ευθύνη έγιναν πολλά και σοβαρά λάθη στο ελληνικό πρόγραμμα.

Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Το ΔΝΤ παρέκαμψε την υποχρέωσή του να απαιτήσει αναδιάρθρωση χρέους το 2010, υποκύπτοντας στις πολιτικές πιέσεις των Ευρωπαίων, συνυπέγραψε ένα μείγμα πολιτικής που βασίστηκε σε υπερβολικά γρήγορη προσαρμογή και υπέρ το δέον στους φόρους με αποτέλεσμα η χώρα μας να βυθιστεί η ύφεση, υπολόγισε με λάθος τρόπο την επίπτωση στην οικονομία (το λάθος του πολλαπλασιαστή), υπερεκτίμησε τα έσοδα από ις ιδιωτικοποιήσεις και έκανε συστηματικά λάθος προβλέψεις για όλα τα βασικά οικονομικά μεγέθη.

Παρά το γεγονός ότι τα λάθη αυτά έχουν διαπιστωθεί από ανεξάρτητους οργανισμούς οργανισμούς και έχουν ομολογηθεί και από στελέχη του ίδιου του ΔΝΤ, ουδείς ενοχλείται, ουδείς μίλησε για τη ζημιά που έγινε στην Ελλάδα εξαιτίας των λαθών και τι θα γίνει για να επανορθωθεί.

Αντίθετα, το σύστημα συνεχίζει να δουλεύει στην ίδια κατεύθυνση.

Εάν υπήρχε έστω ένας ελάχιστος βαθμός λογοδοσίας και δημοκρατικού ελέγχου, οι δανειστές θα είχαν αναθεωρήσει μεγάλο μέρος των πολιτικών και θα είχαν προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα αποζημίωσης της Ελλάδας, έτσι ώστε να αναταχθεί η οικονομία, ενώ θα έπρεπε τα αρμόδια στελέχη να απολυθούν και η πολιτική ηγεσία του οργανισμού να παραιτηθεί.

Δυστυχώς, όμως, κάτι τέτοιο ούτε ως επιστημονική φαντασία δεν συζητείται, καθώς τα λάθη και η οικονομική και κοινωνική καταστροφή στη χώρα μας θεωρούνται ως απολύτως ανεκτές παρενέργειες της διαδικασίας επιβολής της υπερεθνικής οικονομικής εξουσίας.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα οξύτερο λόγω της ένοχης σιωπής της ευρωζώνης, η οποία με την ανανέωση της εμπιστοσύνης της προς το ΔΝΤ και την πρόσκλησή του να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα, παρά τα λάθη και το ένοχο παρελθόν του, επισφραγίζει την παράκαμψη του λεγόμενου «κοινοτικού κεκτημένου», το πακέτο, δηλαδή, των κοινωνικών δικαιωμάτων με τα οποία είχε ταυτιστεί η Ευρώπη -για πόσο ακόμα άραγε;

Ασφαλώς, η πολιτική δεν διεξάγεται συνήθως στη βάση του Δικαίου, αλλά ανάλογα με τους συσχετισμούς και σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη θέση του ΔΝΤ υπέρ της ελάφρυνσης του χρέους έτσι ώστε να αποκομίσει οφέλη από την πλευρά αυτή, αφού από ότι φαίνεται δεν μπορεί να αποκρούσει το διεθνή οργανισμό.

Η λογική είναι ότι, αφού ούτως η άλλως η ευρωζώνη έχει υιοθετήσει πλήρως την νεοφιλελεύθερη πολιτική του ΔΝΤ και την εφαρμόζει σταδιακά σε όλες τις χώρες, η συμμετοχή του τελευταίου θα αναγκάσει την ευρωζώνη να δεχθεί την ελάφρυνση του χρέους.

Μένει να φανεί στο επόμενο διάστημα κατά πόσον είναι εφικτή μια συμφωνία η οποία θα εξασφαλίσει τα λιγότερα δεινά από τη συμμετοχή του ΔΝΤ αποκομίζοντας το μέγιστο δυνατό από τη θετική πλευρά.

Open post

Το «κλειδί» για επενδύσεις (άρθρο)

Το «κλειδί» για επενδύσεις (άρθρο)

του Φώτη Καφαράκη

Μία από τις σημαντικότερες επιπτώσεις της κρίσης στις επιχειρήσεις είναι η δυστοκία στην εξεύρεση κεφαλαίων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τα τελευταία επτά χρόνια τα δάνεια στην περιοχή της Ευρωζώνης έχουν μειωθεί κατά 40%. Σε δεινότερη θέση βρίσκεται όπως είναι φυσικό η Ελλάδα, με τον επιχειρηματικό κόσμο να θεωρεί ως σημαντικότερο πρόβλημα την πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Μία στις τρεις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χώρα μας εκτιμά ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο αγκάθι, την ώρα που στην υπόλοιπη Ευρώπη μόνο το 10% των επιχειρήσεων συμμερίζεται αυτή την αγωνία.

Σημαντικότερα προβλήματα θεωρούνται κατά σειρά, η προσέλκυση πελατών, η εξεύρεση κατάλληλου προσωπικού και η αντιμετώπιση του ανταγωνισμού. Με δεδομένο λοιπόν ότι οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας, οι πρόσφατες ανακοινώσεις της Κομισιόν ανοίγουν ένα –έστω και μικρό- παράθυρο αισιοδοξίας.

Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ενέκρινε εννέα πράξεις του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων (EFSI) -τόσο για έργα υποδομής όσο και για συμφωνίες χρηματοδότησης Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (ΜμΕ) με ενδιάμεσους φορείς- ύψους 897 εκατομμυρίων ευρώ.

Οι πράξεις αυτές αναμένεται να οδηγήσουν σε συνολικές επενδύσεις 2,36 δισ. ευρώ.

Πιο αναλυτικά:
– Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων έχει εγκρίνει έξι έργα (χρηματοδότηση 824 εκατ. ευρώ) που οδηγούν σε συνολικές επενδύσεις ύψους 1,9 δισ. ευρώ.
– Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων έχει εγκρίνει τρεις συμφωνίες χρηματοδότησης ΜμΕ (ποσού 73 εκατ. ευρώ) οι οποίες αναμένεται να οδηγήσουν σε συνολικές επενδύσεις ύψους 462 εκατ. ευρώ. Από τις συμφωνίες αυτές αναμένεται να επωφεληθούν περίπου 1.400 επιχειρήσεις στην Ελλάδα. (για όσους ενδιαφέρονται:)

Χαρακτηριστική περίπτωση, αποτελεί ο όμιλος της Creta Farms.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων χρηματοδοτεί με 15 εκατομμύρια ευρώ την Κρητική εταιρία προκειμένου να αναπτύξει περαιτέρω την τεχνολογία της και να συνεχίσει την εξαγωγική της δραστηριότητα. «Κλειδί» για την ενίσχυση αυτή ήταν η επιμονή της εταιρίας σε καινοτόμες δράσεις, ιδιαίτερα η πατέντα της να «αντικαταστήσει» το ζωικό λίπος με παρθένο ελαιόλαδο στα προϊόντα της, στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Σχεδιάζει δε, να επεκτείνει τη μέθοδο αυτή στα snack foods, κάτι που οδηγεί στην πρόσληψη περίπου 100 υπαλλήλων.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων ενέκρινε συνολική χρηματοδότηση ύψους 27,5 δισ. ευρώ σε 27 κράτη μέλη: τα 19,8 δισ. θα διατεθούν από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΙΒ) σε 151 έργα υποδομής. Τα υπόλοιπα 7,7 δισ. θα διατεθούν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων (ΕΙF) σε 234 συμφωνίες χρηματοδότησης, από τις οποίες αναμένεται να επωφεληθούν περίπου 377.000 ΜμΕ και επιχειρήσεις μεσαίας κεφαλαιοποίησης.

Πρόκειται για την εφαρμογή του λεγόμενου «πακέτου Γιούνκερ».

Σχεδόν δύο χρόνια από την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με το Επενδυτικό Σχέδιο για την Ευρώπη, οι επενδύσεις που αναμενόταν να τεθούν σε εφαρμογή από το Σχέδιο τώρα ανέρχονται σε 154 δισ. ευρώ, το ήμισυ σχεδόν των αρχικά προβλεφθέντων 315 δισ. ευρώ. (για περισσότερα στοιχεία:

Για την ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε, θεωρείται κομβικής σημασίας η ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς είναι η «ραχοκοκαλιά» της. Το 85% των νέων θέσεων εργασίας προέρχονται από αυτές. Και καθώς ο Τραπεζικός τομέας γίνεται όλο και πιο δυσκίνητος στη χορήγηση δανείων, η Κομισιόν αναζητά εναλλακτικούς τρόπους ενίσχυσης των ΜμΕ.

Το COSME (Programme for the Competitiveness of Enterprises and SMEs) είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Όπως μας είπαν πρόσφατα στις Βρυξέλλες στελέχη του Προγράμματος, στόχος είναι η ενίσχυση εταιριών που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τραπεζική δανειοδότηση, καθώς ορισμένες φορές θεωρούνται «υψηλού ρίσκου». Το COSME δεν χρηματοδοτεί απευθείας, αλλά παρέχει στους «διαμεσολαβητές» (τράπεζες ή επενδυτικά κεφάλαια) τις απαραίτητες εγγυήσεις, που μπορεί να φτάσουν έως και το 50% του χορηγούμενου κεφαλαίου. Για του λόγου του αληθές, είχαν δίπλα τους δύο παράγοντες από τη Βουλγαρία. Ο ένας ήταν ιδιοκτήτης εταιρίας που κατασκευάζει ενεργειακές προσόψεις κτιρίων, ο άλλος τραπεζικό στέλεχος.

 

Ο επιχειρηματίας αφηγήθηκε ότι ήθελε να κατασκευάσει ένα μεγάλο έργο αλλά δεν μπορούσε να προμηθευτεί πρώτες ύλες καθώς είχε ήδη πολλά δάνεια και τα ακίνητα της εταιρίας ήταν υποθηκευμένα. Ο τραπεζίτης εξήγησε πώς βοήθησε το COSME, αφού μελέτησε τα οικονομικά δεδομένα της εταιρίας και το στρατηγικό της σχέδιο, έδωσε στην τράπεζα εγγυητική επιστολή ίση με το ήμισυ του δανείου.

Το COSME έχει δύο πυλώνες δράσης

-Το LGF (Loan Guarantee Facility): Μηχανισμός Εγγύησης Δανείων. Χορηγεί εγγυήσεις και αντεγγυήσεις σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (π.χ. εταιρείες εγγυήσεων, τράπεζες, εταιρείες χρηματοδοτικής μίσθωσης), ώστε να μπορούν να παρέχουν στις ΜμΕ μεγαλύτερα δάνεια και χρηματοδοτικές μισθώσεις. Αναμένεται ότι χάρη στο πρόγραμμα COSME, 220.000 έως 330 000 ΜμΕ θα έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτηθούν με κεφάλαια συνολικής αξίας μεταξύ 14 και 21 δισ. ευρώ. Από την Ελλάδα συμμετέχουν η Εθνική Τράπεζα και η Eurobank.

-το EFG (Equity Facility for Growth: Μηχανισμός Κεφαλαιακής Συμμετοχής για την Ανάπτυξη. Παρέχει κεφάλαιο επιχειρηματικού κινδύνου σε μετοχικά αμοιβαία κεφάλαια που επενδύουν σε ΜμΕ κυρίως κατά τα στάδια επέκτασης και ανάπτυξης. Ο μηχανισμός αναμένεται να βοηθήσει από 360 έως 560 εταιρείες να απορροφήσουν επενδύσεις κεφαλαίου, συνολικού ποσού από 2,6 έως 4 δισ. ευρώ. Στην Ελλάδα χρηματοδοτείται με 19 εκατ. ευρώ το Diorama Investments SICAR (

Ο προϋπολογισμός του Προγράμματος για την περίοδο 2014-2020 είναι 2,3 δισ. ευρώ.

Το πρόγραμμα COSME παρέχει υποστήριξη σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις για να μπορέσουν να επωφεληθούν από την ενιαία αγορά της ΕΕ και να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις ευκαιρίες που προσφέρονται από αγορές εκτός ΕΕ.

Καλύπτει τα έξοδα λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Δικτύου Επιχειρήσεων Enterprise Europe Network (ΕΕΝ) που με πάνω από 600 γραφεία σε περισσότερες από 50 χώρες, βοηθά τις ΜμΕ να βρουν εταίρους για την επιχείρηση ή για την τεχνολογία που χρειάζονται να καταλάβουν τη νομοθεσία της ΕΕ και να αποκτήσουν πρόσβαση στη χρηματοδότηση από την ΕΕ. Το COSME χρηματοδοτεί επίσης, διαδικτυακά εργαλεία, όπως την επιχειρηματική πύλη «Η Ευρώπη σου» (Your Europe Business Portal) ή την πύλη για τη διεθνοποίηση των ΜΜΕ (SME Internationalisation Portal), ειδικά σχεδιασμένα για την ανάπτυξη επιχειρήσεων.

Το COSME στηρίζει επίσης την υλοποίηση του σχεδίου δράσης για την επιχειρηματικότητα 2020 μέσω ενός ευρέος φάσματος δραστηριοτήτων, που περιλαμβάνουν κινητικότητα με ανταλλαγές προσωπικού, έρευνα, διάδοση βέλτιστων πρακτικών και πιλοτικά έργα σε τομείς όπως η εκπαίδευση στην επιχειρηματικότητα, η καθοδήγηση ή η ανάπτυξη υπηρεσιών καθοδήγησης και υποστήριξης για νέους και δυνητικούς επιχειρηματίες.

Το πρόγραμμα Erasmus για Νέους Επιχειρηματίες είναι για παράδειγμα, ένα διασυνοριακό πρόγραμμα ανταλλαγών, που σκοπό έχει να βοηθήσει νέους επιχειρηματίες και όσους φιλοδοξούν να γίνουν επιχειρηματίες να αποκτήσουν τις αναγκαίες δεξιότητες για να διευθύνουν και να επεκτείνουν μια επιχείρηση δουλεύοντας κοντά σε έναν έμπειρο επιχειρηματία σε μια άλλη χώρα, για διάστημα από έναν έως έξι μήνες. Χάρη στο πρόγραμμα αυξάνεται η τεχνογνωσία τους και ενθαρρύνεται η διασυνοριακή μεταφορά γνώσης και εμπειρίας μεταξύ των επιχειρηματιών.

Το COSME επικεντρώνεται ιδίως στην ψηφιακή επιχειρηματικότητα για να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να προωθήσουν τον ψηφιακό τους μετασχηματισμό και να επωφεληθούν πλήρως από τις πρωτόγνωρες νέες ευκαιρίες που δημιουργούνται στην ψηφιακή εποχή, ευκαιρίες ζωτικής σημασίας για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξή τους.

(για περισσότερες πληροφορίες:ec.europa.eu/growth/smes/cosme)

Τα ευρωπαϊκά βραβεία 

Οι πιο δυναμικές και ανερχόμενες εταιρίες βραβεύτηκαν στις Βρυξέλλες, στην τέταρτη απονομή των επάθλων για τις καλύτερες μικρές και μεσαίας κεφαλαιοποίησης επιχειρήσεις οι οποίες εξασφάλισαν πρόσβαση στις διεθνείς χρηματαγορές μέσω αρχικών δημόσιων προσφορών.

Στην κατηγορία International Star βραβεύτηκε η Σουηδική Gränges, η οποία ηγείται διεθνώς στα προϊόντα έλασης αλουμινλιου. Πρόσφατα εισήχθη στο Nasdaq.

Στην κατηγορία Rising Star το βραβείο απονεμήθηκε στη Γαλλική εταιρία βιοτεχνολογίας Oncodesign, για τις έρευνές της στον τομέα της αντιμετώπισης σοβαρών ασθενειών.

Στην κατηγορία Star of Innovation βραβεύτηκε η Σουηδική Immunovia, για τη στρατηγική της να αποκρυπτογραφήσει τον πλούτο των πληροφοριών στο αίμα και να το μεταφράσει σε κλινικά χρήσιμα εργαλεία για τη διάγνωση πολύπλοκων ασθενειών.

Τέλος, στην κατηγορία Star of 2016 βραβεύτηκε μια Ιρλανδική εταιρία, η Applegreen, η οποία διαθέτει το μεγαλύτερο δίκτυο πρατηρίων υγρών καυσίμων στη χώρα.

Open post

Ο Τραμπ και ο βάλτος της Ουάσιγκτον (Άρθρο)

Ο Τραμπ και ο  βάλτος της Ουάσιγκτον (Άρθρο)

Άρθρο της Λένας Αργύρη – Ανταποκρίτρια της ΕΡΤ στην Ουάσιγκτον

Έχει γίνει το νέο λατρεμένο σλόγκαν που ακούει κανείς στα αμερικανικά προάστια και την μακρινή επαρχία. Δεν το έχω ακούσει προσωπικά γιατί δεν ζω εκεί. Ούτε τον θυμό και την απογοήτευση αυτών των ανθρώπων συμμερίζομαι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Μάλλον επειδή, όπως λένε φίλοι εδώ στην πρωτεύουσα, όταν βλέπεις κάτι από πολύ κοντά, χάνεις ολόκληρη την εικόνα.

Οι κάτοικοι της περιφέρειας απαιτούν, σαν να έφτασε η ώρα της κρίσης «να καθαρίσει επιτέλους ο βάλτος της Ουάσιγκτον» και οι ιστορικοί εκνευρισμένοι, διευκρινίζουν και πάλι στον υπόλοιπο πλανήτη, ότι «όχι, η αμερικανική πρωτεύουσα δεν χτίστηκε πάνω σε βάλτο.» Το hashtag #draintheswamp στο twitter, έχει γίνει η νέα απολαυστική πλατφόρμα ιδεών και προτάσεων, για το πως μπορεί να συμβεί αυτό.

«Μα πως θα καθαρίσει η Ουάσιγκτον από την διαπλοκή;» αναρωτιούνται οι πάντες «για να γίνει αυτό θα πρέπει να μετακομίσουν όλοι οι κάτοικοί της» σχολιάζει η Washington Post, με σαφώς σαρκαστική διάθεση απέναντι στις λαϊκίστικες εξαγγελίες που κάθε τετραετία κοσμούν τον δημόσιο διάλογο, για να αποσυρθούν διακριτικά, περίπου μετά την ορκωμοσία. Εκεί, γύρω στις 20 Ιανουαρίου.

Δύσκολοι καιροί για όσους ζουν στην πρωτεύουσα του έθνους. Έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο των υπόλοιπων συμπολιτών τους και αποκαλούνται πια απροκάλυπτα ως οι απόλυτοι εκφραστές του λεγόμενου συστήματος και οι πιο αφοσιωμένοι υπηρέτες του κατεστημένου. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε η Washington Post, δύο είναι οι λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουν τους λεγόμενους Washingtonians οι υπόλοιποι Αμερικάνοι. Διεφθαρμένους και αλαζόνες. Κολακευτικό δεν το λες.

Κάποιοι εδώ περνούν στην αντεπίθεση και λένε, ότι απλώς η υπόλοιπη Αμερική θα ήθελε να είναι στην θέση τους αλλά δεν μπορεί. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που γράφει ο John Kelly στην γνωστή στήλη του «John Kelly’s Washington» οτι «ο βάλτος ενός ανθρώπου, είναι ο υδροβιότοπος ενός άλλου.» Και προσθέτει «δεν υπάρχει καμία άλλη πόλη στον κόσμο που οι πολιτικοί ξοδεύουν τόσα πολλά χρήματα και δυνάμεις για να μετακομίσουν και μόλις τα καταφέρουν, λένε οτι θέλουν να την αλλάξουν.» Έχει πράγματι μια αντιφατικότητα εάν το σκεφτείς καλά.

Η αλήθεια είναι οτι αυτό το αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα πολιτικής-επιχειρηματικών συμφερόντων και ενίοτε μιντιακών συγκροτημάτων, έχει τόσο βαθιά τις ρίζες του στην Ουάσιγκτον, που οι προσπάθειες προηγούμενων προέδρων να το αντιμετωπίσουν-αν υποτεθεί βεβαίως ότι ήταν ειλικρινείς- απέβησαν άκαρπες.

Η αποκαλούμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» βρέθηκε στο στόχαστρο και του Μπαράκ Ομπάμα ο οποίος επιχείρησε ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο, θέτοντας τον περίφημο περιορισμό των «δύο ετών». Δηλαδή, την απαγόρευση εργασίας σε εταιρείες λόμπι για δύο χρόνια, αφότου ένα κυβερνητικό στέλεχος έφευγε από το administration. Πριν από τον Ομπάμα ήταν ο Τζωρτζ Μπους με τα ίδια φιλόδοξα σχέδια, ο Μπιλ Κλίντον νωρίτερα και πάει λέγοντας.

Το 1980 ο Ronald Reagan χρησιμοποίησε για πρώτη φορά αυτή την φράση υποσχόμενος οτι θα «καθαρίσει τον βάλτο της γραφειοκρατίας στην Ουάσιγκτον». Είναι μια υπόσχεση που πάντοτε πούλαγε. Αποτελεί κοινό μυστικό, ότι σε αυτή την πόλη «είτε είσαι στους από μέσα, είτε στους απ᾽ έξω». Και κανείς δεν θέλει να βρίσκεται απ᾽ έξω, διότι κάτι τέτοιο αναιρεί επί της ουσίας τον λόγο για τον οποίο επέλεξε να ζει εδώ.

Η άποψη ότι όλοι σε αυτό τον βάλτο είναι αλληλοεξαρτώμενοι και διαπλεκόμενοι μέσω συμφερόντων είναι περίπου αλήθεια, λέει το Bloomberg στο άρθρο «υπερασπίζοντας αυτόν τον βούρκο.» Οι λομπίστες έχουν προνομιακή πρόσβαση στην νομοθετική και εκτελεστική εξουσία για δύο λόγους. Πρώτον επειδή τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπούν χρηματοδοτούν παραδοσιακά μεμονωμένες πολιτικές εκστρατείες αλλά και τα ίδια τα κόμματα. Δεύτερον, λόγω των προσωπικών επαφών που έχουν αναπτύξει, καθώς όλοι έχουν περάσει από τις κυβερνήσεις ως στελέχη, πριν επιλέξουν την μακράν πιο κερδοφόρα ιδιωτική αγορά. Πρόκειται για την λεγόμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» που λέγαμε νωρίτερα, η οποία οδηγεί σε ένα σύστημα στο οποίο όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Και το καθοριστικό στοιχείο είναι, ότι ο ένας γνωρίζει τις αδυναμίες αλλά και τα περισσότερα από τα κρυφά χαρτιά του άλλου.

Ο Jimmy Carter, είναι ένα καλό παράδειγμα προέδρου που εναντιώθηκε στο σύστημα και παρουσίασε την εικόνα του DC outsider, στελεχώνοντας την κυβέρνηση του με την λεγόμενη «μαφία της Τζόρτζια» δηλαδή συντοπίτες του από την εποχή που ήταν κυβερνήτης στην πολιτεία. Κανείς δεν είχε την παραμικρή εμπειρία για το πως δουλεύει το σύστημα, όπως γράφει ο αναλυτής Phillip Wallach στο Brookings, και αυτό φάνηκε πολύ γρήγορα. Ο Κάρτερ επιχείρησε να δώσει την εικόνα οτι δεν θα κάνει business as usual αλλά τελικά το σύστημα τον κατάπιε με ευκολία, όπως καταλήγει το εν λόγω δημοσίευμα με τίτλο «τι μπορεί να διδαχθεί ο Τραμπ από την αποτυχία του Κάρτερ να καθαρίσει τον βάλτο της Ουάσιγκτον.» Οι outsiders δεν είχαν ποτέ τύχη σε αυτή την πόλη, η οποία όπως αναφέρει εύστοχα το Business Insider «είναι μια κλειστή κοινωνία στην οποία αν καταφέρεις και μπεις, βγαίνεις επαγγελματικά κερδισμένος. Αλλά το θέμα είναι να καταφέρεις να μπεις.»

«Διαχρονικά ο Λευκός Οίκος, όλες οι κυβερνητικές υπηρεσίες και τα Υπουργεία βασίζονται σε πρωτοκλασσάτα και ευφυή στελέχη τα οποία διαθέτουν την ικανότητα να παράγουν πολιτική επί 24ώρου βάσεως και να καταστρώνουν ταχύτατα εναλλακτικά σενάρια για οποιοδήποτε θέμα προκύψει» λέει το Bloomberg. Και το Brookings προσθέτει πως ο Τραμπ θα πρέπει εκ των πραγμάτων να βασιστεί σε στελέχη που γνωρίζουν πως γίνεται η δουλειά στην Ουάσιγκτον. Πως δουλεύει το Κογκρέσο; Ποιές ισορροπίες δεν διαταράσσονται ποτέ; Τέτοια περίπτωση είναι ο Reince Priebus» καταλήγει.

Η αποφασιστικότητα πάντως με την οποία ο νέος Πρόεδρος λέει οτι θα καθαρίσει τον βάλτο του Beltway -δηλαδή την Ουάσιγκτον και τα προάστια του Μέριλαντ και της Βιρτζίνια- είναι πράγματι αξιοθαύμαστη. Τα πρώτα δείγματα ωστόσο από την μεταβατική ομάδα του, λένε άλλα. Σαν να ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, σχολιάζουν αναλυτές. Και ο ίδιος όταν ρωτήθηκε στο «60 minutes» γιατί τελικά στελεχώνει την μεταβατική του ομάδα με ανθρώπους τέτοιας κοπής είπε «μα, γιατί μόνο τέτοιοι υπάρχουν στην Ουάσιγκτον.»

Το λεγόμενο ρεπουμπλικανικό κατεστημένο δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τα τελευταία χρόνια, κάτι που αποτυπώθηκε στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο John MacCain και ο Mitt Romney που πλάσαραν εαυτούς ως συνεχιστές της εποχής Μπους, πλήρωσαν το τίμημα. Το ίδιο και η Χίλαρι, που προήλθε από τα σπλάχνα του ίδιου του συστήματος. Ο Τραμπ που πλάσαρε τον εαυτό του ως εχθρό αυτού του συστήματος και εκφραστή του εαυτού του και μόνο, δικαιώθηκε.

Αυτό που λέει τώρα ότι θα κάνει, είναι να απαγορεύσει στους κυβερνητικούς αξιωματούχους για πέντε χρόνια αφότου φύγουν από την κυβέρνηση να εργαστούν ως λομπίστες. Η εξαγγελία αυτή έχει προκαλέσει αναταραχή στους γνωστούς κύκλους της Ουάσιγκτον, αλλά και προβληματισμό στους ορθότερα σκεπτόμενους, διότι είναι γνωστό οτι τα λεγόμενα δυνατά και ικανά στελέχη της πιάτσας δεν θα έχουν πια κανένα απολύτως κίνητρο να απασχοληθούν σε κυβερνητικά πόστα. «Όσο και αν ακούγεται παράδοξο» όπως ανέφερε το Politico «όταν έρχεται η στιγμή της επιλογής ανάμεσα στο χρήμα και την πολιτική εξουσία, ολοένα και λιγότεροι επιλέγουν πια τον πολιτικό θώκο.»

Τα φιλόδοξα σχέδια του Τραμπ να καθαρίσει αυτόν τον βάλτο και να κάνει την διαφορά που δεν κατάφερε κανείς έως σήμερα, εμπεριέχουν τον κίνδυνο, όπως σχολιάζει η Washington Post, να μετατοπίσει τις δραστηριότητες των ομάδων πίεσης από την διαφάνεια στην οποία θεωρητικά βρίσκονται σήμερα, στην σκιά. Και περιγράφει ότι παρόμοιες περιοριστικές ρυθμίσεις εφαρμόστηκαν το 2007 στο πλαίσιο του νόμου Honest Leadership and Open Government. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο. Αντί δηλαδή να μειωθεί ο ρόλος και η επιρροή των ομάδων πίεσης, που ήταν και το ζητούμενο, καταγράφηκε εντυπωσιακή πτώση της αναφοράς των δραστηριοτήτων τους στο Lobbying Disclosure Act του 1995, σύμφωνα με την μελέτη του Tim LaPira «στην σκιά, πως οι λομπίστες οδηγήθηκαν εκεί» την οποία επικαλείται η Washington Post.

Όπως είπε ο πανίσχυρος ηγέτης της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στην Γερουσία Mitch McConnell, όταν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με τα σχέδια του Τραμπ να καθαρίσει τον βάλτο της Ουάσιγκτον «αυτό δεν είναι κάτι που απασχολεί τον μέσο πολίτη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα του.» Η αποστροφή του McConnell, ο οποίος θεωρείται ένας εκ των σημαντικότερων παιχτών στην Ουάσιγκτον και σκληρός εκφραστής του κατεστημένου, μεταφράστηκε από αναλυτές, ως μια ένδειξη των εμποδίων που θα συναντήσει ο Τραμπ στην προσπάθεια του να καθαρίσει τον βάλτο. Αν υποθέσουμε ότι επιχειρεί τελικά να το κάνει. Διότι το πιθανότερο είναι, όπως προβλέπουν έμπειροι αναλυτές εδώ στην Ουάσιγκτον, ότι θα κάνει απλώς οτι έκανε και ο Μπαράκ Ομπάμα. Θα ψεκάσει τον βάλτο.

Open post

Μια μέρα στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Μια μέρα στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Του Βασίλη Βασιλόπουλου

Πρόσφατα είχα την τιμή ως στέλεχος της ΕΡΤ και με την ιδιότητα του επικεφαλής ομάδας ερευνητών του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας του Ερευνητικού Κέντρου Αθηνά του Υπουργείου Παιδείας και του αυστριακού πανεπιστημίου DUK, να δώσω δύο διαλέξεις σε φοιτητές Δημοσιογραφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Ίδρυμα Αντενάουερ και στο Εργαστήριο Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου.

Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση των Εκδοτικών Κωδίκων Δεοντολογίας της Ένωσης Εκδοτών Διαδικτύου*, αν και το ενδιαφέρον έχει ξυπνήσει σε κάθε τομέα του οικοσυστήματος μετά τη διαπίστωση ότι οι στρεβλώσεις στα web based media επέτρεψαν την γενικευμένη διακίνηση ψευδών πληροφοριών και τη λογοκλοπή.

Έννοιες όπως fake news, Hoaxes, clickbaiting και plagiarism συνδέθηκαν με απόλυτο και καθοριστικό τρόπο τόσο με τονκίνδυνο απαξίας και την διακινδύνευση της αξιοπιστίας των Μέσων όσο και με τις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ.
Σαφώς και οι συνθήκες παραγωγής στις αίθουσες σύνταξης
αφήνουν περιθώρια να πολλαπλασιάζονται τα λάθη λόγω του ρυθμού παραγωγής περιεχομένου, αλλά και η έλλειψη κανόνων – στη συγκεκριμένη περίπτωση εκδοτικών οδηγιών – επιτρέπει στο ψέμα να κυκλοφορεί στο network σαν μολυσματικός ιός.

Οι έννοιες misinformation και disinformation για τις οποίες όλοι μιλούν με αφορμή το facebook και την εκλογή Trump, είναι στην πραγματικότητα τεκμηριωτικά στοιχεία μιας προπαγάνδας. Κάποιοι, χρησιμοποιώντας την τεχνική της παγίδευσης του χρήστη και αξιοποιώντας τα στοιχεία συμπεριφοράς του στο δίκτυο και δη τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, επιτυγχάνουν να επηρεάζουν αντιλήψεις.
Στην πραγματικότητα, οι αίθουσες σύνταξης και οι δημοσιογράφοι μέσα σε αυτές, δεν έχουν ούτε τις γνώσεις, αλλά ούτε και τον χρόνο να τεκμηριώσουν τις χιλιάδες πληροφορίες που διακινούνται σε χρόνους μερικών miliseconds.
Για να το κάνουν χρειάζονται κανόνες δημοσιογραφικής πρακτικής, δεοντολογία, ειδικά λογισμικά και γνώσεις fact checking και verification.

Με αυτά τα δεδομένα και αφού συζητήθηκαν εκτενώς, απηύθυνα σε 50 φοιτητές δημοσιογραφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο το ερώτημα: Ποια είναι η σημαντικότερη πρόκληση – πρόβλημα στην ψηφιακή δημοσιογραφία σήμερα;

Παραθέτω τις πιο ενδεικτικές απαντήσεις αφού έχουν ομαδοποιηθεί οι παρεμφερείς:

Απόψεις φοιτητών για κρίσιμα ζητήματα Δημοσιογραφίας

Σπύρος: Χρειάζεται εκτενέστερος έλεγχος για την αποφυγή δημοσίευσης ψεύτικων ειδήσεων-hoaxes.

Κωνσταντίνος: Πρέπει να είναι ευδιάκριτος ο διαχωρισμός απόψεων των εκπροσώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της Πολιτικής εκπροσώπησης.

Κώστας: Χρειάζεται ένα εφαρμοσμένο πλαίσιο κωδίκων δεοντολογίας στα διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα.

Άρης: Είναι ανάγκη να γίνεται ειδικότερη συζήτηση μεταξύ δημοσιογράφων και καλεσμένων για κρίσιμα ζητήματα της κοινωνίας σε περιόδους κρίσης.

Χάρης: Να γίνεται αυστηρή παράθεση των δεδομένων και των συζητήσεων χωρίς σχολιασμούς και παρεμβάσεις.

Κωνσταντίνος: Πρέπει να εξαλειφθεί το φαινόμενο των «κομματικών» δημοσιογράφων.

Χάρης: Να σταματήσουν οι νέοι δημοσιογράφοι να φοβούνται πως εφόσον εφαρμόσουν τους κώδικες δεοντολογίας και προσωπικής ηθικής θα αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο της απόλυσης.

Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Απόψεις πλειοψηφίας:

  • Να σταματήσει η εκμετάλλευση της άμισθης εργασίας.

  • Χρειάζεται απόλυτη αποφυγή άσκησης της δημοσιογραφίας λογοκλοπής “copy/paste”.

  • Αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στης προσωπικές αξίες και τήρηση των αξιών αυτών.

Όπως εξήγησαν, η διαχείριση των θεματικών της πολιτικής, του προσφυγικού και οι συνθήκες εργασίας παραμένουν ψηλά στα ενδιαφέροντά τους.

Αξιοσημείωτη η παρατήρηση του ακαδημαϊκού τους δασκάλου Σταύρου Καπερώνη:

Να σταματήσει η αναγωγή θεμάτων στην κορυφή της «ατζέντας» και στην συνέχεια η παντελής αδιαφορία για την εξέλιξη και τις συνέπειες του ζητήματος.

 

*Η παρουσίαση των Κωδίκων Δεοντολογίας της ΕΝΕΔ θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 29 Νοεμβρίου στο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Μέσων

Open post

Γιατί η Ιταλία θα μπορούσε να βγει από το ευρώ

Γιατί η Ιταλία θα μπορούσε να βγει από το ευρώ

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Αν θέλει κάποιος να καταλάβει τον πραγματικό λόγο που στην Ιταλία η υποστήριξη στο ευρώ βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε ένα μικρό πινακάκι, που δείχνει πως η εισαγωγή του ευρώ κατέστρεψε την βιομηχανική παραγωγή της χώρας.

Η ιταλική βιομηχανία έχασε έδαφος και μάλιστα σημαντικό από τη στιγμή που «κλειδώθηκε» στην ίδια ισοτιμία με την ανταγωνιστικότερη γερμανική.

Η βιομηχανική παραγωγή στην Ιταλία από το 2000 μέχρι το 2015 υποχώρησε κατά 21%, στη Γαλλία 12%, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 25%, όπως φαίνεται και στο σχετικό πίνακα.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 2000 – 2015
ΓΕΡΜΑΝΙΑ +25%
ΕΥΡΩΖΩΝΗ +4%
ΓΑΛΛΙΑ -12%
ΙΤΑΛΙΑ -21%
Πηγή: ΟΟΣΑ Βασικοί Οικονομικοί Δείκτες

 

Πριν την εισαγωγή του ευρώ, οι διαφορές μεταξύ των χωρών αντισταθμίζονταν με τις νομισματικές υποτιμήσεις και η βιομηχανική παραγωγή εξελισσόταν με παρόμοιους ρυθμούς. Η λιρέτα έχανε έδαφος έναντι του μάρκου και η βιομηχανική παραγωγή της Ιταλίας είχε αντίστοιχο ρυθμό ανάπτυξης με της Γερμανίας.

Η ισορροπία διαταράχτηκε με την εισαγωγή του ευρώ, ενώ το χάσμα μεγάλωσε μετά την κρίση, λόγω της διαχείρισης η οποία αντικειμενικά ευνόησε τη Γερμανία.

Το πολιτικό αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι λιγότεροι από τους μισούς Ιταλούς υποστηρίζουν το ευρώ και δεν αποκλείεται να υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις που θα ενισχύσουν το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο είχε υποστηρίξει την έξοδο από το ευρώ, εάν ο πρωθυπουργός Μάριο Ρέντσι χάσει το δημοψήφισμα που διεξάγεται το Δεκέμβριο.

Οι Ιταλοί έχασαν από το ευρώ και αντιδρούν, πολύ περισσότερο που η χώρα τους διαθέτει ιστορία πολύ επιτυχημένων εξαγωγικών επιδόσεων, είτε πρόκειται για βαριά βιομηχανία είτε για μόδα.

Η Ιταλία διαθέτει μια πολύ σημαντική βιομηχανική υποδομή και τεχνογνωσία, η οποία «πνίγεται» στο ευρώ που είναι πολύ ακριβό για τα ιταλικά δεδομένα, ενώ, αντιστρόφως, για τη Γερμανία το κοινό νόμισμα είναι φθηνότερο από ό,τι θα ήταν ένα εθνικό νόμισμα όπως το μάρκο.

Η έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ είναι πλέον ένα ενδεχόμενο που στοιχειώνει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, καθώς ο κόμπος φτάνει στο χτένι σε μια περίοδο που η απογοήτευση από το ευρώ συμπίπτει με ένα κλίμα γενικότερης αντίδρασης της μεσαίας τάξης στην παγκοσμιοποίηση η οποία καταγράφηκε με το Brexit και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ.

Βέβαια, ακόμα κι αν η επιστροφή στη λιρέτα μπορεί να συνδυάζεται με κάποια πλεονεκτήματα για μια χώρα όπως η Ιταλία, το γεγονός είναι ότι ένα τέτοιο βήμα έχει τεράστια κόστη μετάβασης και απροσδιόριστες συνέπειες σε πολλούς τομείς.

Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία κατά την οποία η αβεβαιότητα διαρκώς ανεβαίνει και εκδηλώνονται όλο και περισσότερες γεωπολιτικές αντιθέσεις και συγκρούσεις, ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα μπορούσε να επιφέρει το ξήλωμα του ευρώ.

Είναι όμως ακριβώς σε ταραγμένους καιρούς που ο κόσμος πιέζεται και αναζητώντας διεξόδους καταφεύγει σε ακραίες λύσεις, παρά τα μεγάλα ρίσκα.

Open post

Nτόναλντ κάτσε καλά… (‘Αρθρο)

Nτόναλντ κάτσε καλά… (‘Αρθρο)

Του Νίκου Αγγελίδη

Η κόντρα συνεχίζεται και είναι σκληρότερη από ποτέ. Η ηγεσία του ρεπουμπλικανικού κόμματος προσπαθεί να επιβάλει τις γραμμές της στο νέο πρόεδρο και ο Donald Trump επιχειρεί να κρατήσει ψηλά το προφίλ του αντιστεκόμενος.

Αυτή η κολόνια δεν είναι φρέσκια, κρατάει καιρό, από την εποχή της έντονης προεκλογικής εκστρατείας. Τότε που τα σκαλοπάτια έμοιαζαν ατελείωτα για τον υποψήφιο πρόεδρο στην προσπάθεια του ν’ ανέβει στον Λευκό Οίκο.

Είναι αλήθεια ότι η σκληροπυρηνική ηγεσία των Ρεπουμπλικανών δεν είδε ποτέ με καλό μάτι τον Trump. Δεν είναι δικός τους άνθρωπος, δεν προέρχεται από τις τάξεις των «κόκκινων» της αμερικανικής πολιτικής σκηνής.

Επώνυμα στελέχη του κόμματος όχι μόνο αντιτάχθηκαν στην υποψηφιότητα Trump, αλλά και δεν πανηγύρισαν με την εκλογή του. Και ας κέρδισε την εξουσία το κόμμα τους.

Αλήθεια ποιος είναι ο νικητής; Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ή ο Donald Trump. Είναι ένας γρίφος δισεπίλυτος, τον οποίο οι πολιτικοί αναλυτές θα προσπαθήσουν να αποκωδικοποιήσουν στην πορεία. Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Η αγωνία είναι ποιος θα πάρει ουσιαστικά το πάνω χέρι.

Μέχρι σήμερα η μάχη είναι σκληρή… Από την μια ο Trump προσπαθεί να περάσει εαυτόν ως την ηγετική πολιτική μορφή, από την άλλη τα γρανάζια του κόμματος θέλουν να ελέγξουν την κατάσταση… «Ντόναλτ κάτσε καλά» φαίνεται σα να του λένε.

H κόντρα κορυφώνεται

Το ζητούμενο στην όλη ιστορία είναι ποιος θα επικρατήσει σε αυτή την χρονική περίοδο. Είναι αναμφίβολα η κρισιμότερη, η σημαντικότερη.

Η μάχη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με αντικείμενο τις διάφορες προτάσεις για την ανάληψη εξουσιών στη νέα κυβέρνηση.

Επιλογή Trump γράφουν τα media για τη μια ή την άλλη πρόταση. Είναι όμως έτσι; Μπορούμε να ξέρουμε τι αλήθεια γίνεται στο παρασκήνιο, τι παιχνίδια παίζονται κάτω από το τραπέζι;

Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

Οι επιλογές της τριπλέτας Jeff Sessions, Mike Pompeo και Michael Flynn φέρουν αναμφίβολα την σφραγίδα του Trump. Είναι επιλογές που επικρίθηκαν για τον άλφα ή βήτα λόγω από την πλειοψηφία των αμερικανικών media.

To CBS μίλησε για απότομη στροφή προς τα δεξιά, ενώ οι New York Times έγραψαν για την επιλογή του Flynn «επέλεξε τον πιο άσχημο…»

Όλοι σχεδόν μιλούν για ξεπλήρωμα του χρέους από την πλευρά του νεοεκλεγμένου προέδρου προς εκείνους που τον στήριξαν με κάθε τρόπο.

Και η ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος τι κάνει για όλα αυτά; Μη νομίζετε ότι στέκεται απαθής. Έχει και το μαχαίρι έχει και το καρπούζι. Και τα δυο σώματα του Κογκρέσου απολαμβάνουν τον απόλυτο έλεγχο του κόμματος. Στην Βουλή με ιδιαίτερη άνεση, και στη Γερουσία με επίσης καλή για τα δεδομένα πλειοψηφία.

Επίδειξη ισχύος με τις πρώτες επιλογές

Ο Trump στα πρώτα βήματα επίδειξης ισχύος, επέλεξε τους εξής συνεργάτες:

1) Τον Reince Priebus, πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής του κόμματος, ως επικεφαλής του Λευκού Οίκου, το δεξί του χέρι δηλαδή. Ο 44χρονος πολιτικός από το Wisconsin, στήριξε θερμά τον Trump και επιβραβεύτηκε με αυτό τον τρόπο, γεγονός που δεν πολυάρεσε στην ηγεσία του κόμματος.

2) Τον Steve Bannon, ως επικεφαλής του στρατηγικού σχεδιασμού και κορυφαίο σύμβουλο του. Πρόκειται για 62χρονο ακροδεξιό, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs και από τους βασικούς σχεδιαστές της προεκλογικής εκστρατείας του Trump από τον Αύγουστο. Ήδη η εβραϊκή κοινότητα και το Δημοκρατικό κόμμα ζήτησαν την απόσυρση της επιλογής αυτής.

3) Τον Γερουσιαστή Jeff Sessions, ως Γενικό Εισαγγελέα. Ο Γερουσιαστής της Alabama ήταν ο πρώτος που βγήκε ανοικτά υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα Trump στις εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία. Η συγκεκριμένη επιλογή ίσως βρει νομικά κωλύματα γιατί την εποχή που ο Sessions ήταν Εισαγγελέας της Alabama είχε κατηγορηθεί για σκάνδαλα.

4) Τον Michael Flynn, ως Υπεύθυνος Εθνικής Ασφάλειας. Διαβάστε εδώ άρθρο, για την συγκεκριμένη επιλογή και τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό

5) Tον Mike Pompeo, ως Διευθυντή της CIA. Εδώ υπάρχει διφορούμενη άποψη σε ότι αφορά στην πρωτοβουλία της επιλογής αυτής… Άλλοι λένε ότι ήταν του Donald Trump, άλλοι ότι ήρθε συστημένος από το κόμμα. Δεν υπήρξε ποτέ στενός συνεργάτης του Trump.

Ta μόνα διαπιστευτήρια του μέλους του Κογκρέσου από το Kansas, είναι οι ευθείες επιθέσεις που εξαπέλυσε στην προεκλογική περίοδο στην Hillary Clinton για τους χειρισμούς της στην Λιβύη, τα περιβόητα emails και μια σειρά άλλων θεμάτων που διαχειρίστηκε η πρώην πρώτη κυρία ως ηγέτιδα του State Department

Αυτές οι επιλογές είναι η αρχή μιας νέας και σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσας σελίδας στην αμερικανική πολιτική… Η συνέχεια θα αποτελέσει το δεύτερο μέρος μιας σκληρής μάχης… Ονόματα όπως αυτό του ακροδεξιού Newt Gingrich και του επίσης σκληροπυρηνικού Mitt Romney, σίγουρα δεν είναι επιλογές του Trump.

Η μάχη αναμένεται να κορυφωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες. Μην ξεχνάτε πως το κόμμα, έχει τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής κατάστασης. Άρα θα πρέπει να υπάρξει μια άτυπη συναίνεση. Λέτε να είναι αυτό που βλέπουμε ήδη; Ή θα ζήσουμε στιγμές πρωτόγνωρες με την κόντρα εξουσίας σε ένα κόμμα που κρατάει τα κλειδιά της εξουσίας στα χέρια του και ουσιαστικά δεν απειλείται παρά μόνο από την εσωτερική του ενότητα;

Open post

Η μάχη του Standing Rock

Η μάχη του Standing Rock

«Eδώ, σε αυτούς τους λόφους είναι θαμμένος ο γιος μου. Θυμηθείτε με, θυμηθείτε το πρόσωπό μου. Θα στέκομαι εκεί, όρθια», έλεγε τον περασμένο Απρίλιο η Λαντόνα Άλαρντ, από τη φυλή των Σιου στη Βόρεια Ντακότα. Πολύ σύντομα άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες σκηνές κοντά στο καταφύγιο του Standing Rock. Εκατοντάδες άνθρωποι, αυτόχθονες και αλληλέγγυοι, άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή. Οι καταυλισμοί μεγάλωναν. «Σταματήστε τον αγωγό πετρελαίου», ήταν το σύνθημα.  Αλλά σύντομα, η υπόθεση πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις. Όχι μόνο για τις εκατοντάδες συλλήψεις και την αντιμετώπιση των διαδηλωτών. Όχι μόνο για την έρευνα που έχει αρχίσει ο ΟΗΕ. Όχι μόνο επειδή έφερε εκεί γνωστά πρόσωπα, όπως ο Τζέσε Τζάκσον, η Σούζαν Σαράντον και ο Μαρκ Ράφαλο. Όχι μόνο επειδή έγινε τραγούδι από τον Νιλ Γιανγκ. Αλλά επειδή αυτή η υπόθεση φέρνει ξανά μπροστά το παρελθόν. Την ιστορία. Τη διαμάχη για το περιβάλλον. Και την ανισότητα.

της Μάχης Μαργαρίτη

«Μη χτυπήσετε με βέλη και τόξα», φώναξε από τον τηλεβόα ένας αξιωματικός της αστυνομίας στους διαδηλωτές, μια από τις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου. «Όλοι γελάσαμε», λέει η Γιοχάνα-«Ιερό Πρόσωπο Ελαφιού», μια γηγενής 63 χρόνων που διαδήλωνε εκείνη τη μέρα, και, όπως λέει, δεν ξέρει να χρησιμοποιεί το τόξο ούτε σαν παιδικό παιχνίδι. Αλλά τα λόγια των αστυνομικών, πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια ακόμη «ένδειξη μιας

Ο καταυλισμός «Ιερός Βράχος» κοντά στο Κάνον Μπολ, Αύγουστος 2016-φωτογραφία, Τόνι Γουέμπστερ-flickr

Μια ιστορική στιγμή

Από τον περασμένο Απρίλιο, το Κάνον Μπολ, η μικρή πόλη στη Βόρεια Ντακότα, έχει γίνει «σπίτι» για ένα πλήθος ανθρώπων. Ακτιβιστές για το περιβάλλον, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των αυτόχθονων, «ηλικιωμένοι που προσεύχονται, γονείς των προαστίων που έσυραν τα παιδιά τους μακριά από τα βιντεοπαιχνίδια».

Αλλά, αυτή που θεωρείται μοναδική στιγμή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η συνάντηση αυτόχθονων αμερικανών από 300 φυλές της χώρας, σε μια συλλογική προσπάθεια διεκδίκησης.

Ο αγωγός

Η φυλή των Σιου του Standing Rock έχει αντιταχθεί στο έργο από το 2014, οπότε προτάθηκε. Ο αγωγός Dakota Access θα μεταφέρει πετρέλαιο από το δυτικό τμήμα της Βόρειας Ντακότας στο Ιλινόι, όπου θα καταλήγει σε διυλιστήρια και άλλα δίκτυα.

Ο αγωγός σχεδιάζεται να μεταφέρει πετρέλαιο περνώντας από τέσσερις πολιτείες. Κοντά στον ποταμό Μιζούρι προβλέπεται να μπει το τελευταίο κομμάτι του. Αλλά αυτό το σημείο βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των δύο χιλιομέτρων, βόρεια από το καταφύγιο των Σιου του Standing Rock.

«Ποινή θανάτου», αποκαλούν τον αγωγό αυτοί που βρίσκονται «στην πρώτη γραμμή της μάχης».

Οι φόβοι της φυλής των Σιου

Δύο βασικές ενστάσεις έχουν οι αυτόχθονες αμερικανοί, έγραφε πριν από λίγες μέρες η Washington Post. Η μία, ότι περνά από ιερούς τους χώρους. Και πράγματι, ειδικοί από κορυφαία μουσεία όλης της χώρας έχουν επισημάνει ότι στην περιοχή υπάρχουν τάφοι και χειροτεχνήματα αρχαιολογικής αξίας. Αλλά φοβούνται ακόμη, ότι αν υπάρξει διαρροή από τον αγωγό, θα μπορούσε να μολύνει τον ποταμό Μιζούρι, από τον οποίο πίνουν νερό οι Σιου. Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει σοβαρές διαρροές από αγωγούς σε ποτάμια στη Μοντάνα και το Μίσιγκαν.

Το καταφύγιο του «Όρθιου Βράχου»-Standing Rock, οριοθετήθηκε από το Κογκρέσο το 1889. Με άλλες συνθήκες είχαν δοθεί σε φυλές γηγενών και άλλες περιοχές αυτονομίας στη Βόρεια και Νότια Ντακότα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι τους ανήκει πολύ περισσότερη γη.

«Μπορώ ειλικρινά  να σας πω ότι αυτή τη γη την πήραν από εμάς. Αυτή η κυβέρνηση τιμά τις συνθήκες σαν ιερά δισκοπότηρα, αλλά όταν αφορούν τη δική μας πατρογονική γη, βρίσκουν τρόπους να τις παραβιάσουν», λέει στην εφημερίδα ο αρχηγός των Σιου του Standing Rock, Ντέιβιντ Αρσαμπόλτ.

Τα ατυχήματα στους αγωγούς

Η κατασκευάστρια εταιρία λέει ότι με το έργο, εκατομμύρια δολάρια θα φτάσουν στις τοπικές οικονομίες, και θα δημιουργηθούν 8 ως 12 χιλιάδες θέσεις εργασίας -αν και πολύ λιγότερες θα είναι οι μόνιμες θέσεις για το μέλλον, όπως σημείωναν τον περασμένο Αύγουστο οι New York Times. Εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο υποστηρίζουν ότι είναι ασφαλέστερο να μεταφέρεται πετρέλαιο και φυσικό αέριο μέσω υπόγειων αγωγών, παρά με τρένα ή φορτηγά.

Αν σημειωθεί διαρροή ή έκρηξη στον αγωγό, όμως, έγραφε το Business Insider στις αρχές Νοεμβρίου, ο αντίκτυπος μπορεί να είναι καταστροφικός. Και διαρροές, πράγματι, γίνονται. Από το 1995, πάνω από 2.000 ατυχήματα έχουν σημειωθεί σε αγωγούς πετρελαίου, προκαλώντας ζημιές 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ιδιοκτησίες. Από το 2013 ως το 2015, κατά μέσο όρο 121 ατυχήματα συμβαίνουν κάθε χρόνο.

Κάποιες φορές οι διαρροές είναι μικρές, και κάποιες φορές είναι καταστροφικές. Το 2013, ένας αγωγός στη βόρεια Ντακότα έσπασε, και πάνω από 3.000.000 λίτρα πετρελαίου διέρρευσαν σε φάρμα. Το 2010, ανάλογη ποσότητα πετρελαίου κατέληξε στα νερά ποταμού στο Μίσιγκαν, προκαλώντας μια επιχείρηση απορρύπανσης που κράτησε χρόνια, με κόστος άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Στιγμιότυπο από διαδήλωση εναντίον του αγωγού στις 27 Οκτωβρίου

Η αντιμετώπιση των διαδηλωτών

Καθώς οι διαδηλωτές γίνονταν όλο και περισσότεροι και οι καταυλισμοί πλήθαιναν, η αντιμετώπισή τους άρχισε και αυτή να αλλάζει.

Οι πρώτες συγκρούσεις ξέσπασαν τον Αύγουστο. Την τελευταία μέρα του καλοκαιριού, συνελήφθη ο αυτόχθονας ακτιβιστής γνωστός ως «Happy», αφού έμεινε αλυσοδεμένος σε εξοπλισμό του αγωγού για έξι ώρες.

Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί στη διάρκεια των διαδηλώσεων. Αρχηγοί φυλών μιλούν για υπερβολική χρήση βίας εναντίον των διαδηλωτών, παράνομες συλλήψεις και κακομεταχείριση μέσα στις φυλακές, κάνοντας τον ΟΗΕ να ερευνά πιθανή κατάχρηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η Έιμι Γκούντμαν, βραβευμένη δημοσιογράφος του Democracy Now, κινηματογραφούσε φρουρούς στην περιοχή του αγωγού να χρησιμοποιούν σκύλους και σπρέι πιπεριού εναντίον των διαδηλωτών. Οι αρχές εξέδωσαν ένταλμα σύλληψής της, κατηγορώντας τη ότι συμμετείχε σε «ταραχές», κατηγορία που θα μπορούσε να την οδηγήσει στη φυλακή για μήνες. Το δικαστήριο απέρριψε τις κατηγορίες εναντίον της. Το ρεπορτάζ έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου. Οι εικόνες των σκύλων έγιναν viral, με 14 εκατομμύρια «χτυπήματα» στο facebook, κάνοντας μεγάλα δίκτυα των ΗΠΑ να καλύψουν το θέμα.

Η περίπτωση μιας αλληλέγγυας

Η Σίνθια Γουέστ δούλευε σε ένα μπαρ στην Ουάσινγκτον. Όταν άκουσε τι συμβαίνει, παραιτήθηκε, πήρε το παλιό της βαν, μια σκηνή και ζεστά ρούχα, και στις 7 Οκτωβρίου αναχώρησε για το Standing Rock. «Ήρθα εδώ επειδή έχω πολύ έντονα αισθήματα για το μέλλον της χώρας μας», είπε στην Washington Post τηλεφωνικά. «Έχουμε μεγάλες εταιρίες να βγάζουν τόνους χρημάτων εκμεταλλευόμενες φυσικούς πόρους και θέτοντας σε κίνδυνο φυσικούς πόρους όπως το νερό».

Μία εβδομάδα μετά την άφιξή της, αστυνομικοί από 8 πολιτείες έφτασαν στην περιοχή. Δακρυγόνα, σφαίρες από καουτσούκ και συσκευές ήχου χρησιμοποιήθηκαν για να απομακρύνουν τους διαδηλωτές που μπλόκαραν τον δρόμο και τη διαδρομή του αγωγού.

Η Γουέστ ήταν ανάμεσα στους 140 που συνελήφθησαν. Πέρασε το πρώτο μέρος του απογεύματος με τα χέρια της δεμένα πίσω από την πλάτη της με πλαστικό, σε ένα γεμάτο κλουβί στο γκαράζ της φυλακής της κομητείας Κάουντι, με 32 άλλες γυναίκες, χωρίς χώρο να καθίσει. Η εκπρόσωπος της υπηρεσίας είπε ότι τα κλουβιά ήταν απαραίτητα επειδή το κέντρο δεν είχε χώρο για περισσότερα από 42 άτομα. Στη συνέχεια, τους έβαλαν σε ένα λεωφορείο για μια τετράωρη διαδρομή ως το Φάργκο, όπου κοιμήθηκαν σε κανονικά κελιά. Την επόμενη μέρα, η Γουέστ λέει ότι της είπαν να γδυθεί και να βάλει στολή φυλακής. Της απήγγειλαν κατηγορίες, και η δίκη της θα γίνει στις 5 Δεκεμβρίου.

Αν η αστυνομία σκόπευε να φοβίσει τους διαδηλωτές, το σχέδιό της δεν είχε και μεγάλη επιτυχία.

Οι ανυποχώρητοι διαδηλωτές και ο «κυβερνο-πόλεμος»

Παρά τις συλλήψεις πάνω από 120 ατόμων στις 22 Οκτωβρίου, οι ακτιβιστές έστησαν και νέους καταυλισμούς στα εργοτάξια, όχι μακριά από το ποτάμι.

Στη φυλακή οδηγήθηκαν ηλικιωμένες γυναίκες και νέοι ακτιβιστές. Πολλοί μίλησαν για βάναυση και απάνθρωπη συμπεριφορά πίσω από τα κάγκελα και για κράτησή τους σε κλουβιά, έγραφε στο τέλος Οκτωβρίου ο Guardian, σε ένα άρθρο συνοδευόμενο από φωτογραφικό υλικό από το Κέντρο Κράτησης της Κομητείας Μόρτον.

Η Κάντι Μόσετ, 37 χρόνων, λέει, «η κυβέρνηση επιτρέπει στην αστυνομία να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτική δύναμη για να προστατεύσει μια πετρελαϊκή εταιρία. Όλο αυτό άρχισε για την προστασία του νερού, αλλά τώρα έχει γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο».

Την τελευταία Δευτέρα του Οκτωβρίου μέσω του facebook κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι η αστυνομική υπηρεσία της επαρχίας Μόρτον το χρησιμοποιούσε για να εντοπίσει άτομα που βρίσκονταν στον καταυλισμό διαμαρτυρίας. Μέσα σε λίγες ώρες, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι είχαν μπει στη σελίδα του Standing Rock στο facebook για να προκαλέσουν σύγχυση στις αρχές -οι οποίες αρνούνται τις κατηγορίες.

Ο ποταμός-πηγή ζωής για τους Σιου

«Η αρχική διαδρομή περνούσε κοντά από το Μπίσμαρκ, μια κοινότητα που αποτελείται κατά 90% από λευκούς. Αποφάσισαν να μην πάρουν αυτή τη διαδρομή, επειδή δε θέλουν να έχουν τον αγωγό δίπλα στο δικό τους νερό. Το ίδιο λέμε και εμείς, αλλά εμείς δε μετράμε», εξηγεί στο βίντεο Mni Wiconi: The Standing at Standing Rock, η Τζόντι Γκιλιέτ, πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου για ζητήματα των Αυτόχθονων Αμερικανών.

Έρευνα του 2010 από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Γουόρτσεστερ, που ασχολήθηκε με τις συνέπειες τριών μεγάλων διαρροών πετρελαίου, ανακάλυψε αυξημένα περιστατικά καρκίνου και πεπτικών προβλημάτων σε ανθρώπους που είτε είχαν προσλάβει πετρέλαιο άμεσα -μέσω του πόσιμου νερού είτε έμμεσα -καταναλώνοντας το κρέας που είχε εκτεθεί στο πετρέλαιο. Δερματικά προβλήματα παρουσιάστηκαν σε ανθρώπους που είχαν χρησιμοποιήσει το νερό για μπάνιο ή για πλύσιμο ρούχων.

«Ο ποταμός Μιζούρι είναι η μοναδική πηγή νερού της φυλής. Αν υπάρξει διαρροή, θα γίνει στο ποτάμι. Οπότε, η νομική θέση της φυλής -ότι δεν τους συμβουλεύτηκαν επαρκώς, ότι εδώ υπάρχουν πιθανά ζητήματα με το νερό- τα νομικά τους επιχειρήματα είναι ισχυρά», λέει ο Ντεβασρί Σάχα, από το Brookings Institution στο Business Insider.

Το νερό, και η ιστορία

«Είναι η ώρα να μετακινηθεί ο αγωγός στο Standing Rock», ήταν ο τίτλος άρθρου που υπέγραφε στις 3 Νοεμβρίου η συντακτική ομάδα της αμερικανικής εφημερίδας New York Times. Οι φυλές του Standing Rock, έλεγε το άρθρο, δεν είναι οι πρώτοι αυτόχθονες αμερικανοί που πληρώνουν το τίμημα της επιθυμίας των λευκών να απομακρύνουν τους περιβαλλοντικούς κινδύνους από τους ίδιους και τις δικές τους βρύσες.

Τον Σεπτέμβριο, ο Μπαράκ Ομπάμα κάλεσε το Σώμα Μηχανικών του Αμερικανικού Στρατού να αναζητήσει νέα διαδρομή. Και ζήτησε να «παγώσουν» τα έργα. Λίγο πριν από τις εκλογές στη χώρα. «Too little, too late»-«πολύ λίγο, πολύ αργά», όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικανοί;

«Θέλουμε να καταλάβουν ότι αυτό αφορά το νερό των εγγονιών μας», λέει ο 30χρονοςΤζέισον Χόπσον, από τη φυλή Μουσκόγκι Κρικ. Και η Λαντόνα Άλαρντ, που διαδηλώνει περιφρουρώντας τον τάφο του γιου της, μιλά για την ιστορία, και εξηγεί τι είναι αυτό για το οποίο αγωνίζεται. «Ζούμε με ένα τραύμα. Θυμάμαι μια ζωή να με ρωτάνε ‘τι θέλετε εσείς οι αυτόχθονες;’. Θέλουμε το δικαίωμα να μας αφήσουν να ζήσουμε μόνοι μας».

Ο Neil Young έγραψε το «Indian Givers», ένα τραγούδι για την ιστορία αυτή. Για να τη διηγηθεί με τον τρόπο που, μερικές φορές, μόνο η μουσική ξέρει. «Υπάρχει μια μάχη που μαίνεται στην ιερή γη-Οι αδελφοί και οι αδελφές μας πρέπει να πάρουν θέση-Ενάντια σε μας τώρα, για όλα όσα έχουμε κάνει-Είδα τον Happy δεμένο στη μεγάλη μηχανή-Έπρεπε να τον αποκόψουν και ξέρετε τι σημαίνει αυτό-Τότε ήταν που ο Happy πήγε στη φυλακή-Πίσω από το Μεγάλο Χρήμα, ποτέ δεν υπάρχει δικαιοσύνη».

 

πηγές: Guardian, New York Times, Washington Post, Business Insider, Deutsche Welle, The Atlantic, Rolling Stone

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Ο Tραμπ «πάγωσε» την ομογένεια (Άρθρο)

Ο Tραμπ «πάγωσε» την ομογένεια (Άρθρο)

Του Νίκου Αγγελίδη

Με αγωνία παρακολουθεί η Ελληνοαμερικανική κοινότητα, τις πολιτικές εξελίξεις μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Το κεραμίδι που έκατσε βαρύ στο κεφάλι των ομογενών και ιδιαιτέρα αυτών που έχουν ρίζες από την Κύπρο, έχει όνομα. Λέγεται Michael Flynn και θα είναι εκτός εντυπωσιακού απροόπτου, ο νέος Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.

Η αλήθεια είναι πως ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ομογένειας των ΗΠΑ, υποστήριξε τον Ντόναλντ Τραμπ με βασικό επιχείρημα ότι είναι ένας επιτυχημένος businessman που θα καθοδηγήσει το καράβι με επιτυχία σε οικονομικό επίπεδο. Σε ότι αφορά στα καυτά ελληνικά ζητήματα – ανάμεσα τους το Κυπριακό, το Σκοπιανό, αλλά και η ελληνική οικονομία, θέματα για τα οποία πασχίζει εδώ και χρόνια η ομογένεια, οι υποστηρικτές του Τραμπ έλεγαν πριν τις εκλογές με βεβαιότητα πως ο υποψήφιος… (τότε) πρόεδρος, θα τα διευθετήσει όλα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Είναι άγνωστο αν είχε ή έχει στο νου του τα ελληνικά ζητήματα ο νέος πρόεδρος.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η προϊστορία του κόμματος με το οποίο εξελέγη, δεν είναι και τόσο θερμή για τις ελληνικές θέσεις.

Αν συγκρίνουμε την τακτική των δυο κομμάτων που κυριαρχούν στο αμερικανικό πολιτικό προσκήνιο, θα δούμε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα – έστω και σε επίπεδο υποσχέσεων ή έμμεσων προωθήσεων, έχει ασχοληθεί πολύ περισσότερο με τα λεγόμενα εθνικά μας θέματα.

Το παρελθόν των Ρεπουμπλικανών δεν έχει να μας αναδείξει κάτι ενδιαφέρον σε επίπεδο διεκδίκησης των ελληνικών θέσεων.

Είναι γεγονός πως επιφανείς Ελληνοκύπριοι, βρέθηκαν μπροστάρηδες στην προεκλογική καμπάνια του Τραμπ! Σίγουρα η επιλογή Flynn έχει σκορπίσει έντονα μηνύματα ανησυχίας σε μια εποχή που το Κυπριακό βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο συζητήσεων από την περίοδο του σχεδίου Ανάν.

Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από κοντά τα έργα και τον βίο του κυρίου Flynn, να πω απλά πως η εταιρία του έχει λάβει δεκάδες χιλιάδες δολάρια κατά καιρούς από Τούρκους λομπίστες για να υποστηρίξει τις θέσεις τους. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πίνει νερό στο όνομα του και τον θεωρεί ως τον δικό του άνθρωπο στις ΗΠΑ.

Κι όλα αυτά στο περιθώριο των όσων υποσχόταν προεκλογικά ο κύριος Τραμπ περί πάταξης του βρωμερού πολιτικού συστήματος και των προσώπων που κυριαρχούν κάνοντας δουλειές κάτω από το τραπέζι.

Ο γεννημένος το 1958, πρώην Στρατηγός, παρουσιάζεται από μέρος του αμερικανικού τύπου ως η επιλογή Trump για να γεφυρώσει τις διαφορές με τη Ρωσία, έχοντας την στάμπα του Ρωσόφιλου. Περί της ταμπακιέρας που μας αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο, περί των δεσμών του με το καθεστώς της Τουρκίας, δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής καμία αναφορά, αλλά σίγουρα το παρελθόν του είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό.

Όπως και να έχει οι ομογενείς το φυσάνε και δεν κρυώνει με την συγκεκριμένη επιλογή η οποία μάλλον δεν πρέπει να είχε χειρότερη έκδοση για ένα τόσο σημαντικό πόστο.

Open post

Μην γράφεις κώδικα και βάλεις φυλακή την ιδέα σου!

Μην γράφεις κώδικα και βάλεις φυλακή την ιδέα σου!

Μια πόλη 50 χιλιάδων αντιπροσώπων της καινοτομίας -σε κλίμακα μεγαλύτερη της γηραιάς ηπείρου- που περιφέρεται σαν τις μέλισσες ανά την Ευρώπη, δίνει εδώ και έξι χρόνια τον τόνο μιας τάσης για τη νέα οικονομία, στην οποία, ενδεχομένως, θα έπρεπε να επενδύσει ολόκληρη η κυψέλη του ευρώ.

Στη Λισαβόνα, αυτή τη φορά, συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από 53 χιλιάδες άνθρωποι -always connected- που, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, συνδέονται άμεσα οικονομικώς με τη νέα αγορά, τη νέα ψηφιακή οικονομία και ειδικά το web. Πρόκειται για το websummit, το μεγαλύτερο web γεγονός στον κόσμο σε διαστάσεις και σημασία για το 2016.

Μια ιρλανδική καινοτομία από έναν διάβολο του networking, τον Paddy Cosgrave,  ο οποίος πείθει δημάρχους και πρωθυπουργούς να αποζητούν απεγνωσμένα τη βοήθειά του για να αναγεννήσουν την ανάπτυξη στον τόπο τους. Μια επιχείρηση με χρήμα και πολλές χιλιάδες εθελοντές, που όμως συγκεντρώνει τα καλύτερα μυαλά και τα χιλιάδες ευρωπαϊκά startups που διψούν για χρηματοδότηση.

Άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου παρουσιάζουν ιδέες, αγοράζουν μερίδια, ανταλλάσσουν απόψεις, ανακοινώνουν τάσεις, εκδηλώνουν προβληματισμούς, εντυπωσιάζουν με προϊόντα καινοτομίας. Νέοι κατά κύριο λόγο, με μέσο όρο ηλικίας μεταξύ 25 και 30 ετών, βρίσκονται εδώ για να αναδείξουν ή να ανακαλύψουν τις τάσεις στο περιεχόμενο, την εικονική πραγματικότητα, το design και το developing, την διαχείριση των data, τη χρηματοδότηση των λύσεων, την ψηφιακή διακυβέρνηση, την παιδεία, την υγεία και την ενσωμάτωση του δικτύου από τις κρατικές δομές.

Σε αυτή την χώρα και την πρωτεύουσά της, μια ακόμα περίπτωση κρίσης που απειλείται από τους δανειστές για την ανυπακοή της στις αριθμητικές δεσμεύσεις, ο πορτογάλος πρωθυπουργός, απευθυνόμενος σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνον στους παρευρισκόμενους, διεκδίκησε να αφήσει ένα διακριτό αποτύπωμα της Πορτογαλίας στη νέα οικονομία. «Να θυμάστε αυτή τη χώρα και αυτή την πόλη» είπε χαρακτηριστικά και εννοούσε ότι διεκδικεί κάτι παραπάνω από την τουριστική εμπειρία του συνεδριακού τουρισμού του websummit.

Τι κάνει όμως η Ευρώπη, ερήμην της οποίας γίνονται όλα αυτά; Ο αρμόδιος επίτροπος Κάρλος Μοέντας απλώς ήρθε για να κάνει πανηγυρική ανακοίνωση αύξησης των κονδυλίων καινοτομίας από την Κομισιόν ώστε να δημιουργηθεί το fund των funds (!). Περίπου 400 εκατομμύρια ευρώ, εάν τα μοχλεύσουν σωστά με τα ιδιωτικά funds (venture capitals), θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα απόθεμα 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ για την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων καινοτομίας.

Αυτά, βεβαίως, είναι ψίχουλα μπροστά σε αυτά που δίνουν οι ΗΠΑ (25 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο στην καινοτομία) και κυρίως αυτά που διακινεί ο ιδιωτικός επενδυτικός τομέας παγκοσμίως. Η Ευρώπη νοσεί – και το παραδέχεται μπροστά σε νέους ανθρώπους που μάλλον επενδύουν να βρουν λύση στα αδιέξοδα των παλαιών συστημάτων της κρίσης, δημιουργώντας υπεραξίες με εργασία και ιδέες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μεγαλύτερη απόδειξη είναι το ίδιο το websummit. Ξεκίνησε με μερικές εκατοντάδες συμμετοχές από Ιρλανδία και Μεγάλη Βρετανία και τώρα διακινεί ιδέες πολλαπλάσιες των 50 χιλιάδων συμμετεχόντων, αλλά και πολλαπλάσιας αξίας μέσα σε μόλις 6 χρόνια – όσα και τα χρόνια της κρίσης! Άλλωστε αυτό δεν είναι το web; Στο περιβάλλον του άνθησαν οι ισχυρότερες επιχειρήσεις του πλανήτη σε μόλις 5 χρόνια. Η ηλικία, δηλαδή, αυτών των οικονομικών μονάδων είναι ακόμη «προσχολική»…

Οι άνθρωποι της υψηλής τεχνολογίας μιλούν, εδώ, για 500 δισεκατομμύρια smart devices τα επόμενα χρόνια και αναφέρουν μερικές χώρες ως παραδείγματα προς μίμηση για την εστίασή τους στις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση. Είναι λίγες και γνωστές βεβαίως, ειδικά στην Ευρώπη. Έκπληξη όμως αποτελεί τα τελευταία χρόνια η Γαλλία. Έχει καταφέρει να αυξήσει κατά 20% και σε πολύ λίγο χρόνο τις χρηματοδοτήσεις γαλλικών startup επιχειρήσεων. Παρατηρείται σε αυτό το περιβάλλον -όπως είπε ο επικεφαλής της Cisco, John T. Chambers ότι η εκπαίδευση οδηγεί τους νέους σε εργασία μέσα σε μόλις έξι μήνες.

Γενική παραδοχή, ωστόσο, είναι ότι το 90% των κυβερνήσεων αδιαφορούν (μάλλον δεν κατανοούν, όπως ισχυρίζονται 96 στους 100 CEO που απάντησαν σε έρευνα) για τις εξελίξεις στην τεχνολογία και το δίκτυο. Δεν ενσωματώνουν λύσεις βελτίωσης της διακυβέρνησης και δεν αναγνωρίζουν την αξία τους. Δεν εκμεταλλεύονται τη συνεχή διάθεση διασύνδεσης των χρηστών – πολιτών τους, την ίδια ώρα που αυτή η συμπεριφορά και τα δεδομένα της (data) είναι ο λόγος που πλουτίζουν υπερεθνικά εταιρείες κολοσσοί της τεχνολογίας των υπολογιστών και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Μερικές μικρές επισημάνσεις για το World Wild West

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου φάνηκε ότι οι περισσότεροι νέοι αναζητούν έξυπνες ιδέες για το εμπόριο και την κατανάλωση. Ασχολούνται με τη συλλογή data και με την πώλησή τους. Αξιολογούν πολύ ψηλά το visualization στη διάθεση και ενσωμάτωση χρηστικών πληροφοριών, ενδιαφέρονται να γίνουν πρέσβεις γνώσης, απορρίπτοντας το αντιπροσωπευτικό σύστημα της πολιτικής, της θρησκείας, της φυλής και κάθε είδους διάκρισης.

Στην πρώτη περίπτωση ξεχώρισαν και μερικά ελληνικά startups. Δύο από αυτά από την θερμοκοιτίδα του ΕΒΕΑ. Παρέστη η πρέσβης, ο εμπορικός ακόλουθος και ένας σύμβουλος του υπουργού Φωτάκη την πρώτη μέρα. Εκατοντάδες τα ελληνόπουλα που παρευρέθηκαν. Αρκετές ήταν οι περιπτώσεις σημαντικών παικτών των startups, της διαφήμισης και του consulting, όπως και εκπροσώπων δημόσιων θεσμών.

Για την ηθική της διαχείρισης των data δεν ακούστηκε τίποτα νεότερο. Εκτός αν εννοεί κάποιος νέο την επιβεβαίωση ότι δεν υπάρχει λύση με ηθική προσέγγιση. Το opt in – opt out παρουσιάστηκε για άλλη μια φορά όπως η θρασύτατη φράση κάποιων αστέρων της τηλεόρασης την εποχή της παντοδυναμίας της: «αν δεν σας αρέσει, αλλάξτε κανάλι»!

Το VR – AR (Virtual Reality – Augmented Reality) και γενικότερα η οπτικοποίηση αποδεικνύεται ότι είναι η «νούμερο ένα» τάση αυτή την εποχή. Πλέον η τεχνολογία δίνει εντυπωσιακές λύσεις και μάλιστα αυτό αφορά κατ’ εξοχήν τους publishers. Χωρίς εθνική σημαία, η εικόνα που παρουσίαζαν 53 χιλιάδες νέοι ήταν εντυπωσιακή. Καμμία διάκριση, παρά μόνον η καλύτερη ιδέα! Και πριν προλάβει κανείς να αναθεματίσει την αποκήρυξη μιας εθνικιστικής προσέγγισης, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι περισσότερες ελληνικές παρουσίες ήταν από νέους που ίδρυσαν εταιρείες στο εξωτερικό…

Υστερόγραφο

Ο τίτλος του άρθρου έχει μια πικρία, παρά την ειρωνεία του. Την πικρία αυτού που νοιώθει ότι στη χώρα μας δαιμονοποιείται κάθε τι που θα μπορούσε να βγάλει τη νεολαία -η οποία αποκαλείται και χαμένη γεννιά- από το αδιέξοδο. Ας δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον καλύτερο για αυτά τα παιδιά και τις ιδέες τους. Ενα νομικό πλαίσιο ευνοϊκό και ένα φορολογικό κίνητρο γεναίο. Δε θα χάσουμε ως χώρα, όπως δεν χάνει η Ιρλανδία, η οποία εκτός των παραπάνω αυτονόητων και το φρενήρη ρυθμό ανάπτυξης, πληροφορηθήκαμε ότι διαθέτει regulation body για την ηθική της διαχείρισης δεδομένων!

Ας ελπίσουμε ότι θα γίνει πραγματικότητα σύντομα -και πάντως πριν από την απόλυτη εμπορευματοποίησή του- το Greece websummit. Ο Paddy είπε: «Why not?»

Open post

Πώς η «Νύχτα του Τρόμου» άνοιξε τον δρόμο για τη γυναικεία ψήφο στις ΗΠΑ

Πώς η «Νύχτα του Τρόμου» άνοιξε τον δρόμο για τη γυναικεία ψήφο στις ΗΠΑ

Στις 14 Νοεμβρίου του 1917, μια ομάδα 33 γυναικών που διαδήλωναν έξω από τον Λευκό Οίκο κάθε μέρα, μεταφέρθηκαν στις φυλακές Οκόκουαν στη Βιρτζίνια. Το βράδυ που ακολούθησε, εκτυλίχθηκαν σκηνές αγριότητας. Όσα συνέβησαν, έμειναν γνωστά ως «Νύχτα του Τρόμου». Και παρότι ο χώρος που κατέλαβαν στην ιστορία ήταν μια μικρή γωνιά, δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν πως τα γεγονότα εκείνης της νύχτας, «έστρωσαν τον δρόμο», για να πάρουν, δύο περίπου χρόνια μετά, οι γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό που για πολύ καιρό ζητούσαν: το δικαίωμα της ψήφου.

της Μάχης Μαργαρίτη

Μια μέρα του Απριλίου του 1917, οι περαστικοί είδαν να διαδραματίζεται κάτι που δεν είχε ξαναγίνει μπροστά στον Λευκό Οίκο: μια πικετοφορία. Και την είχαν οργανώσει γυναίκες. Αυτό που έκαναν -και το έκαναν κάθε μέρα- ήταν να στέκονται σιωπηλές έξω από τον Λευκό Οίκο κρατώντας τα πανό τους, ζητώντας από τον πρόεδρο Ουίλσον να στηρίξει το επί δεκαετίες αίτημα του γυναικείου κινήματος, να προστεθεί μια φράση στο Σύνταγμα: «Το δικαίωμα των πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών να ψηφίζουν δε θα τους απορρίπτεται ή περιορίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή οποιαδήποτε Πολιτεία λόγω του φύλου τους.»

40 χρόνια σε αδράνεια

Η τροπολογία που έδινε στις γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίζουν, γράφει το History Net, είχε εισαχθεί στο Κογκρέσο το 1878. «Έμεινε εκεί, να την κοιτούν με φόβο και απέχθεια, για σχεδόν 40 χρόνια.»

Το 1913, δύο γυναίκες, η Άλις Πολ και η Λούσι Μπερνς, ίδρυσαν το Εθνικό Κόμμα Γυναικών, εγκαταλείποντας την Εθνική Ένωση Σουφραζετών. Είχαν διαφωνήσει, επειδή ήθελαν το γυναικείο κίνημα να εργαστεί όχι μόνο στην πολιτεία της Ουάσινγκτον και κατά τόπους στις πολιτείες, αλλά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Και ήθελαν άμεση δράση.

16 γυναίκες-μέλη του Εθνικού Κόμματος Γυναικών διαδηλώνουν μπροστά στον Λευκό Οίκο στις 14 Ιουλίου 1917, λίγο προτού συλληφθούν-φωτογραφία, US National Archives and Records Administration, από wikipedia

Οι πρωτόγνωρες πικετοφορίες στον Λευκό Οίκο

Η αφορμή -ή η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι- ήταν μια ακόμη συνάντηση του προέδρου Γούντροου Γουίλσον -που μόλις είχε επανεκλεγεί- με αντιπροσωπεία από σουφραζέτες, η οποία έληξε χωρίς τη στήριξή του στο ζήτημα της γυναικείας ψήφου. Οι ακτιβίστριες αποφάσισαν ότι τα λόγια είχαν τελειώσει, και ήταν ώρα για δράση. Το επόμενο πρωί, 12 γυναίκες κρατώντας πανό, έφτασαν στις πύλες του Λευκού Οίκου, και πήραν θέση. Με τα κλασικά χρώματα του κινήματός τους, μωβ, λευκό και χρυσό, τα πανό έγραφαν, «Κύριε Πρόεδρε, πόσο ακόμη πρέπει να περιμένουν οι γυναίκες για την ελευθερία τους;».

Επέστρεφαν εκεί κάθε μέρα, με ήλιο και με βροχή, με καλό και με κακό καιρό. Σιωπηλές. Κανείς δεν ήξερε πώς να τις αντιμετωπίσει. Η πικετοφορία ήταν ασυνήθιστη, ανήκουστη για γυναίκες. Έξω από τον Λευκό Οίκο, πρωτοφανής. Για εβδομάδες, οι γυναίκες έστεκαν εκεί, μέσα στο κρύο, με παγωμένα χέρια και πόδια.

Οι κατηγορίες για «αντι-πατριωτισμό»

Και μετά, ήρθε ο πόλεμος. Λίγους μήνες μετά, οι ΗΠΑ μπήκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Την εποχή εκείνη, «το πατριωτικό καθήκον των γυναικών τον καιρό του πολέμου ήταν να παραμένουν σιωπηλές για τα πάντα, και να μιλούν μόνο για να δίνουν στήριξη στον στρατό. Αυτή ήταν η γενική ιδέα στις ΗΠΑ το 1917», έγραφε το Women’s News το 2004.

ΟΙ ακτιβίστριες βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα «να συνεχιστούν ή όχι οι κινητοποιήσεις». Το «μυαλό» πίσω από αυτές, η Άλις Πολ, ήταν αποφασισμένη να μην επαναληφθεί αυτό που θεωρούσε λάθος του γυναικείου κινήματος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Και να μην παύσει η δράση τους μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν, ήταν η απόφαση.

«Η Άλις Πολ, η Λούσι Μπερνς και άλλα μέλη του Εθνικού Κόμματος Γυναικών, ήθελαν να εκθέσουν την υποκρισία του ‘να κάνεις τον κόσμο πιο ασφαλή για τη δημοκρατία’, όταν δεν υπάρχει δημοκρατία στην ίδια τη χώρα.»

Τότε άρχισε να παίρνει διαστάσεις η εχθρότητα του κόσμου προς τις ακτιβίστριες. Αν πριν τις έλεγαν ανόητες, τώρα τις αποκαλούσαν αντι-πατριώτες, ή και προδότες. Κάποιες αποχώρησαν λόγω της πίεσης, αλλά ήρθαν άλλες. Οι διαδηλώτριες έγιναν ένα είδος τουριστικής ατραξιόν στην Ουάσινγκτον, αντικείμενα θαυμασμού, περιέργειας -ή  και θυμού. Τόσο ήσυχες ήταν, ώστε οι εφημερίδες τις αποκαλούσαν «Σιωπηλές Φύλακες». Αλλά προσέλκυαν την προσοχή.

Ναύτες επιτίθενται σε ακτιβίστριες, καθώς αστυνομικοί κοιτούν-φωτογραφία, Harris & Ewing, Library of Congress, από wikimedia commons

Οι συλλήψεις και οι φυλακίσεις

Στο τέλος του Ιουνίου, έγινε η «έκρηξη». Αφορμή, το πανό που ύψωσαν οι ακτιβίστριες εναντίον του προέδρου, την ώρα που ρωσική αντιπροσωπεία επισκεπτόταν τον Λευκό Οίκο. Ένα οργισμένο πλήθος κατέβασε το πανό, και έξι γυναίκες συνελήφθησαν τις επόμενες μέρες. Φυλακίστηκαν για τρεις μέρες, για παρακώλυση κυκλοφορίας. Ήταν οι πρώτες σουφραζέτες που φυλακίστηκαν εξαιτίας της δράσης τους. Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Σε εκτενές τους άρθρο στο περιοδικό American History, που αναδημοσίευσε το History Net το 2003, οι Γουίλιαμ και Μέρι Λαβέντερ αφηγούνται λεπτομερώς τα γεγονότα. Στις αρχές Ιουλίου, 11 γυναίκες οδηγήθηκαν στη φυλακή. Δύο εβδομάδες μετά, 16 γυναίκες άκουσαν άφωνες να καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης δύο μηνών, και μάλιστα, όχι στην Ουάσινγκτον, αλλά στη «φυλακή-τρόμο» του Οκόκουαν στη Βιρτζίνια. Όμως, οι γυναίκες είχαν τους δικηγόρους τους, που γνώριζαν καλά ότι το να διαδηλώνει, αποτελεί δικαίωμα του κάθε πολίτη, και ότι οι συλλήψεις ήταν παράνομες. Λίγες μέρες μετά, ξαφνικά, οι γυναίκες πήραν «άφεση».

Στα μέσα Αυγούστου, τα πράγματα φορτίστηκαν κι άλλο, όταν οι γυναίκες ξεδίπλωσαν πανό που αποκαλούσε «Κάιζερ Ουίλσον» τον πρόεδρο. Εν μέσω πολέμου, και με το αντι-γερμανικό αίσθημα στα ύψη, η κατάσταση δεν άργησε να ξεφύγει από τον έλεγχο. Επί δύο μέρες οι ακτιβίστριες δέχονταν επιθέσεις οι ίδιες, όπως και τα γραφεία τους. Είχαν να αντιμετωπίσουν, γράφει το περιοδικό Timeline για ένα από τα περιστατικά, «πλήθη αγοριών, κυβερνητικών υπαλλήλων και ναυτών που γρονθοκόπησαν τις γυναίκες, ρίχνοντάς τις στο έδαφος, στρίβοντας τα χέρια τους και αρπάζοντας τα πανό τους». Σε μία από τις επιθέσεις, η Άλις Πολ σύρθηκε στο πεζοδρόμιο από έναν ναύτη, που έσκισε την κορδέλα της και την πήρε για σουβενίρ. Η αστυνομία άρχισε και πάλι τις συλλήψεις. Αλλά οι πικετοφορίες δε σταματούσαν.

Αυτή που είχε διαφύγει της σύλληψης ήταν η Άλις Πολ, η οποία σχεδίαζε τη στρατηγική, πίσω από το προσκήνιο. Γνώριζε ότι αργά ή γρήγορα θα γινόταν μια κίνηση εναντίον της. Συνέβη τον Οκτώβριο του 1917. Συνελήφθη και της επιβλήθηκε η πιο βαριά μέχρι τότε ποινή -7 μήνες στη φυλακή της Ουάσινγκτον.

Οι κρατούμενες ζήτησαν καθεστώς πολιτικού κρατούμενου, που δεν τους δόθηκε. Κάποια στιγμή, μετά από δύο εβδομάδες στην απομόνωση, αδύναμες ακόμη και να σηκωθούν, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε απεργία πείνας.

Μετά από τρεις μέρες άρνησης τροφής, η Πολ μεταφέρθηκε στην ψυχιατρική πτέρυγα, μαζί με κάποιες συγκρατούμενές της. Εκεί, τις υπέβαλαν σε αναγκαστική σίτιση τρεις φορές τη μέρα. Η ίδια περνούσε όλη τη μέρα στην απομόνωση σε ένα μικρό κελί.

Ταυτόχρονα, όμως, και καθώς άρχιζαν να γίνονται γνωστά κάποια από τα γεγονότα, γυναίκες από όλη τη χώρα να αρχίσουν να καταφθάνουν στην Ουάσινγκτον.

Η «Νύχτα του Τρόμου»

Το αμερικανικό Timeline περιγράφει: «Τη νύχτα της 14ης Νοεμβρίου, μια ομάδα 33 γυναικών έφτασαν στις φυλακές Οκόκουαν στη Βιρτζίνια. Τις υποδέχτηκαν οι φρουροί με ξύλα. Η νύχτα έμεινε γνωστή ως ‘Η Νύχτα του Τρόμου’. Η ιστορικός Λουίζ Μπέρνικοου που μελετά τη γυναικεία ιστορία περιγράφει την τρομακτική σκηνή: ‘44 άντρες που κρατούσαν μπαστούνια ξυλοκόπησαν, έσυραν και έπιασαν από τον λαιμό τις γυναίκες για τις οποίες ήταν υπεύθυνοι, ανάμεσά τους και τουλάχιστον μία γυναίκα 73 χρόνων. Γυναίκες σηκώνονταν στον αέρα και πετάγονταν στο έδαφος… Η σουφραζέτα Λούσι Μπερνς δέθηκε με χειροπέδες στα κάγκελα του κελιού της σε μια βασανιστική στάση. Φρουροί έσερναν γυναίκες στρίβοντας τα χέρια τους και τις πετούσαν σε τσιμεντένια ‘κελιά τιμωρίας’’. Ένας φρουρός μαχαίρωσε μια γυναίκα ανάμεσα στα μάτια με το σπασμένο κομμάτι του πλακάτ της.»

Μετά από όσα συνέβησαν, οι κρατούμενες στη φυλακή της Βιρτζίνια άρχισαν και εκείνες απεργία πείνας. Πολλές είχαν παραισθήσεις και λιποθυμούσαν. Οι φύλακες προσπαθούσαν να τις δελεάσουν με φαγητά. Τίποτα δεν απέδωσε. Μετά από επτά ημέρες, υποβλήθηκαν και εκείνες σε αναγκαστική σίτιση, με εφιαλτικές σκηνές να εκτυλίσσονται, όπως οι ίδιες τις περιέγραψαν αργότερα.

Η Λούσι Μπερνς, μπροστά στο κελί της, πιθανά στις φυλακές Οκόκουαν. Έμεινε σε φυλακές περισσότερο από κάθε άλλη σουφραζέτα στις ΗΠΑ-φωτογραφία, Harris & Ewing, Library of Congress, από wikimedia commons

Η εμφάνιση στη δίκη

Όλο αυτό το διάστημα, οι δικηγόροι τους, ο Ντάντλει Μαλόουν και ο Μάθιου Ο’ Μπράιεν εργάζονταν ακατάπαυστα. Κατάφεραν να μπουν στις φυλακές με εισαγγελική εντολή. Εξοργισμένοι με ό, τι είδαν, κατόρθωσαν στη συνέχεια να αναγκάσουν τον υπεύθυνο των φυλακών Γουιτάκερ να μεταφέρει στα δικαστήρια τις σουφραζέτες για ακρόαση. Δημοσιογράφοι από όλη τη χώρα έφτασαν για να παρακολουθήσουν την ακροαματική διαδικασία στις 23 και 24 Νοεμβρίου.

Ο δικηγόρος των ακτιβιστριών μίλησε για ανείπωτες βαρβαρότητες που συνέβησαν μέσα στη φυλακή με μοναδικό σκοπό να τρομοκρατήσουν τις κρατούμενες και να σταματήσουν μια δράση που αποτελούσε νόμιμο δικαίωμά τους. Ο δικαστής στήριξε την απόφασή του στις μαρτυρίες των γυναικών. Αλλά πιο δυνατή από οποιαδήποτε αφήγηση, ήταν η ίδια η εμφάνισή τους, γράφουν οι Γουίλιαμ και Μέρι Λαβέντερ. Χλωμές και αποπροσανατολισμένες, με άσχημους μώλωπες από τη Νύχτα του Τρόμου, κάποιες με δυσκολία περπατούσαν ή στέκονταν. Προκάλεσαν σοκ στο ακροατήριο. Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες διηγήθηκαν τα πάντα, με όλες τις λεπτομέρειες. Ο δικαστής διέταξε την προσωρινή μεταφορά των γυναικών στις φυλακές της Ουάσινγκτον.

Στον δρόμο για τη 19η Τροπολογία

Η κοινή γνώμη άρχισε να μετατοπίζεται. Τρεις μέρες μετά τη δίκη, οι γυναίκες, χωρίς καμία εξήγηση, αφέθηκαν ξαφνικά ελεύθερες.

Στις 27 Νοεμβρίου, υποβασταζόμενη, η Άλις Πολ βγήκε από τη φυλακή. Το τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα, είπε, εξαρτάται από το τι θα κάνει η κυβέρνηση.

Στις 10 Ιανουαρίου του 1918 -40 χρόνια μετά την εισαγωγή της στο Κογκρέσο- η τροπολογία για την ψήφο των γυναικών- πέρασε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τον Μάρτιο, το Εφετείο έκρινε παράνομες τις συλλήψεις και τη φυλάκιση των διαδηλωτριών. Και λίγο μετά, η θητεία του Γουιτάκερ στη φυλακή Οκόκουαν, τερματίστηκε.

Μέχρι οι γυναίκες να κερδίσουν το δικαίωμα στην ψήφο, έμενε ακόμη αρκετός δρόμος. Στις 26 Αυγούστου του 1920, η «τροπολογία Άντονι», έγινε τελικά η 19η τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος. «Όταν η 19η Τροπολογία τελικά επικυρώθηκε το 1920, αυτό δε συνέβη χάρη στην καλή προαίρεση καλών αντρών που είχαν αλλάξει γνώμη μέσα σε ένα κενό. Συνέβη επειδή οι γυναίκες είχαν πολεμήσει σκληρά και είχαν υπομείνει πολύ πόνο και κακομεταχείριση για το δικαίωμα να ψηφίζουν», γράφει το Timeline.

Και μπορεί μέσα στα χρόνια να ξεχάστηκε, αλλά για όσους την έζησαν, η μάχη που έκρινε την έκβαση των γεγονότων, ήταν αυτή που δόθηκε εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου του 1917, όταν η Άλις Πολ και μερικές ακόμη γυναίκες επέλεξαν να δώσουν τη ζωή τους αν χρειαστεί, για να κερδίσουν αυτό που ήξεραν ότι δικαιούνται. Και που -ενάντια στην κυρίαρχη άποψη- δεν άφησαν κανέναν να τους το αμφισβητήσει.

 

πηγές: History Net-American History Magazine, Timeline, Women’s News, wikipedia

κεντρική φωτογραφία, Harris & Ewing-Library of Congress, από wikimedia commons

 

 

Posts navigation

1 2 3 6 7 8 9 10 11
Scroll to top