Open post

Λονδίνο: Τί σημαίνει ο νίκη Μακρόν για το Brexit (άρθρο)

Λονδίνο: Τί σημαίνει ο νίκη Μακρόν για το Brexit (άρθρο)

Της Ευδοξίας Λυμπέρη

Σχεδόν αμέσως με την ανακοίνωση ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν κερδίζει τις εκλογές, η Βρετανή πρωθυπουργός έσπευσε να στείλει συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

«Η Γαλλία είναι ένας από τους στενότερους συμμάχους μας και ανυπομονούμε να συνεργαστούμε με τον νέο Πρόεδρο σε ένα ευρύ φάσμα κοινών προτεραιοτήτων» αναφέρεται σε ανακοίνωση της Ντάουνιγκ Στριτ από τον εκπρόσωπο της.

Ωστόσο η νίκη Μακρόν, δεν είναι η καλύτερη προοπτική για την Βρετανή πρωθυπουργό που όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών της Πέμπτης αλλά και οι δημοσκοπήσεις θα επανεκλεγεί στις εκλογές της 8ης Ιουνίου. Όχι για το Brexit που η ίδια θα επιθυμούσε. Για ένα ήπιο Brexit και υποστήριξη σε αυτό ιδανική νικήτρια θα ήταν η Μαρί Λεπέν. Η Μέι δεν στήριξε ανοιχτά κανέναν από τους δύο υποψηφίους αν και συναντήθηκε στην διάρκεια της προεκλογικής διαδικασίας με τον Μακρόν προκαλώντας δυσμενή σχόλια από το επιτελείο της Λεπέν.

Σκληρός στο Brexit

Ο Εμμανουέλ Μακρόν υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποδείχτηκε πόσο σημασία έχει γι’ αυτόν όταν το τόνισε στην ομιλία του για την αποδοχή της εκλογής του. Ο ίδιος υπήρξε σαφής αντίπαλος του Brexit, χαρακτηρίζοντάς το ως «έγκλημα» στο μανιφέστο του. Η εκλογή του εκλαμβάνεται άλλωστε ως νίκη εναντίον της ευρωφοβίας.

Στην διάρκεια της εκστρατείας του, είχε πει ότι η Βρετανία θα αντιμετωπίσει «συνέπειες» για την έξοδο της από την ΕΕ και υποσχέθηκε να πάρει μια σκληρή στάση στις διαπραγματεύσεις για την έξοδο από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Πλήθος δηλώσεις του Μακρόν τον φέρνουν πολέμιο του Brexit

«Εάν η κυβέρνησή σας αποφασίσει να οργανώσει ένα Brexit, θα είμαι αρκετά σκληρός σε αυτό», είχε δηλώσει στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι 4 τον Φεβρουάριο. «Πρέπει να διατηρήσουμε την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην μεταφέρουμε το μήνυμα πως μπορείτε να αποφασίσετε να φύγετε χωρίς συνέπειες».

Μιλώντας στο δίκτυο Μπλούμπεργκ ο Μακρόν παλιότερα είχε πει ότι είναι υπέρ ενός σκληρού Brexit. «Σέβομαι την ψήφο των Βρετανών είχε πει αλλά το χειρότερο θα ήταν μία αδύναμη ΕΕ».

Ο Μακρόν ευνοεί ένα Brexit που θα άφηνε τη Βρετανία έξω από την ενιαία αγορά και βάζει προτεραιότητα να προστατεύσει τα συμφέροντα των μελών της ΕΕ.

«Δεν πρόκειται για τιμωρία, αλλά για συνέπεια με την απόφαση», είχε δηλώσει στο κανάλι 4. «Δεν παίρνετε την πρόσβαση στην ενιαία αγορά όταν αποφασίζετε να φύγετε».

Λίγο μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, είχε περιγράψει το Brexit ως έναν ισχυρό παράγοντα που θα μπορούσε να καταστρέψει την ΕΕ.

«Δεν θέλω μια συγκεκριμένη προσέγγιση όπου οι Βρετανοί θα έχουν τα καλύτερα και από τους δύο κόσμους. Αυτό θα είναι πολύ μεγάλο κίνητρο για τους άλλους να εγκαταλείψουν και να σκοτώσουν την ευρωπαϊκή ιδέα, η οποία βασίζεται σε κοινές ευθύνες».

Κατηγόρησε τους Νάιτζελ Φαράτζ και Μπόρις Τζόνσον ότι προκάλεσαν το Brexit και μετά εγκατέλειψαν το πλοίο. Κατά την τότε εκτίμηση του νέου Γάλλου πρόεδρου η T. Μέι το έχει χειριστεί επιτυχώς ωστόσο αυτό που συμβαίνει στην Βρετανία είναι η επανευθυγράμμιση και υποταγή της στις ΗΠΑ σε γεωπολιτικό επίπεδο καθώς και στο οικονομικό. «Αυτό που πρόκειται να συμβεί δεν είναι να πάρει πίσω τον έλεγχο, είναι δουλεία» είπε ο Μακρόν.

Βέβαια η Τερέζα Μέι έχει από τότε πει ότι δεν θέλει να έχει πρόσβαση στην ενιαία αγορά όπως αυτή ισχύει σε ένα μέλος της ΕΕ, δηλαδή με την ελεύθερη μετακίνηση πολιτών που απορρέει από αυτήν, αλλά μία συμφωνία «ελεύθερου εμπορίου». Από την άλλη πλευρά η ΕΕ μέχρι στιγμής απορρίπτει μία συμφωνία πριν να γίνει η αποχώρηση της Βρετανίας.

Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε την στενή σχέση που έχουν οι δύο χώρες. Έχουν κοινό έλεγχο συνόρων επί γαλλικού εδάφους στο Καλαί και αρκετές διμερείς συμφωνίες σε επίπεδο άμυνας και ασφάλειας. Επίσης η Γαλλία είναι η φυσική έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου προς την Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί η ρητορική του Μακρόν να είναι έντονη κατά του Brexit αλλά όταν θα έχει την πλήρη εικόνα των συμφερόντων της χώρας του ίσως να θελήσει την ζυγαριά πιο ισορροπημένη.

Μετά την εκλογή του η πρώτη χώρα που θα επισκεφθεί ο Μακρόν θα είναι η Γερμανία και την Άνκελα Μέρκελ και μετά και τις γερμανικές εκλογές εκτιμάται ότι θα έχουμε μία αναβίωση του ισχυρού γαλλογερμανικού άξονα με κοινό στόχο την διάσωση της ΕΕ εναντίον του Brexit.

Αφού συναντήθηκε με την Τερέζα Μέι τον περασμένο Φεβρουάριο, ο κ. Μακρόν κατέστησε σαφές ότι θα προσπαθήσει να κάνει «τραπεζίτες, ταλέντα, ερευνητές, ακαδημαϊκούς» να διασχίσουν τη Μάγχη και να περάσουν στη Γαλλία.

Αντιδράσεις Βρετανών πολιτικών

Πολλοί Βρετανοί πολιτικοί συνεχάρησαν τον νέο Γάλλο πρόεδρο. Μεταξύ αυτών o αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Τζέρεμι Κόρμπιν που έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουίτερ:

«Συγχαρητήρια στον Εμμανουήλ Μακρόν για τη νίκη σου στις προεδρικές εκλογές του 2017. Ανυπομονώ να δουλέψουμε μαζί.»

Η Νίκολα Στέρτζεον πρώτη τη τάξει υπουργός της Σκοτίας έγραψε στον λογαριασμό της στο τουίτερ: «Ζήτω η Γαλλία. Συγχαρητήρια στον νέο Πρόεδρο, τον Εμμανουήλ Μακρόν, για την αποφασιστική νίκη του πάνω στο σκληρό δικαίωμα.»

Ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Κχαν έγραψε επίσης στο τουίτερ «Ο γαλλικός λαός επέλεξε την ελπίδα αντί για τον φόβο και την ενότητα ενάντια στην διαίρεση. Συγχαρητήρια Εμμανουήλ Μακρόν.»

Ο αρχηγός των Φιλελεύθερων Δημοκρατών Φάρον που είχε υποστηρίξει τον Μακρόν προεκλογικά έγραψε: «Συγχαρητήρια στον Εμμανουήλ Μακρόν. Αυτή δεν είναι μόνο μια νίκη για τη Γαλλία, αλλά μια νίκη για τη Βρετανία και τις φιλελεύθερες αξίες που αγαπάμε».

Open post

7

7

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν έδειξε ότι οι Γάλλοι, απέρριψαν τη μισαλλόδοξη, ξενοφοβική κλαι αυταρχική ρητορική της Ακροδεξιάς η οποία θυμίζει φασιστικά κινήματα του παρελθόντος.
Ο Μακρόν ήταν η μόνη δημοκρατική επιλογή στο δεύτερο γύρο και αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που γύρω από την υποψηφιότητά του συσπειρώθηκε το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία αλλά και την Ευρώπη.

Είναι ενδεικτικό ότι στην Ελλάδα τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση υποστήριξαν τον Μακρόν.

Έγινε μάλιστα δεκτή με πολύ θετικό τρόπο η δήλωσή του υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε πριν τις εκλογές, καθώς δείχνει ότι η Γαλλία θα παραμείνει στο πλευρό της ελληνικής πλευράς, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό στην παρούσα φάση που συζητείται το ελληνικό ζήτημα.

Παρά τη μεγάλη νίκη Μακρόν, το ποσοστό που συγκέντρωσε η Μαρίν Λεπέν είναι σημαντικό και αντανακλά την κοινωνική δυσαρέσκεια η οποία τροφοδοτείται από την οικονομική ανασφάλεια της μεσαίας τάξης και το κλίμα φόβου που έχει δημιουργηθεί μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις.

Δεδομένου ότι ο Μακρόν έχει ως βασικό στόχο να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της γαλλικής οικονομίας μέσα από τις ίδιες αντιδημοφιλείς πολιτικές, το πιθανότερο είναι ότι η προεδρία του θα συναντήσει κοινωνικές αντιστάσεις, ενώ μένει να φανεί ποια θα είναι η επόμενη μέρα για την ακροδεξιά η οποία έχει φτάσει πλέον σε πρωτοφανή ποσοστά.

Ο Εμανουέλ Μακρόν ετοιμάζει απελευθέρωση της οικονομίας και μείωση του κράτους, πολιτικές που για να έχουν το αποτέλεσμα που επιδιώκει θα πρέπει να ανατρέψει πολλά από τα -γενναιόδωρα- κεκτημένα της γαλλικής κοινωνίας και του γαλλικού δημόσιου τομέα.

Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες ανέπνευσαν με ανακούφιση ήδη από τη στιγμή που φάνηκε η επικράτηση Μακρόν, καθώς η Λεπέν είχε ανάγει σε βασικό άξονα της εκστρατείας της την έξοδο από το ευρώ.
Η ευρωπαϊκή ατζέντα του Μακρόν συμπίπτει σε πολλά με εκείνη της Γερμανίας, καθώς υποστηρίζει τα χαμηλά ελλείμματα και τις «μεταρρυθμίσεις» για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ενώ έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της οικονομικής ενοποίησης, με κοινό προϋπολογισμό και ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών.

Τέτοιες κινήσεις, όμως, συμβαδίζουν μόνο με την προώθηση της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, η οποία αποτελεί στόχο των μεγάλων χωρών της Ε.Ε., όπως ανοιχτά δήλωσαν ήδη από τον Φεβρουάριο.
Από την άλλη πλευρά, ο Μακρόν προεκλογικά υποστήριξε και έναν ευρωπαϊκό προστατευτισμό, με πολιτικές προστασίας των ευρωπαϊκών προϊόντων (καμπάνια «αγοράζω ευρωπαϊκά», μέτρα αντιντάμπινγκ) αλλά και των ευρωπαϊκών εταιρειών από εξαγορές.

Η τάση αυτή ενισχύεται γενικότερα και αρχίζει να υποστηρίζεται και από αρκετούς στη Γερμανία ως αναγκαστική επιλογή από τη στιγμή που οι ΗΠΑ οδηγούν το διεθνές σύστημα σε εμπορικό ανταγωνισμό.
Φαίνεται, επομένως, ότι η προεδρία Μακρόν μπορεί να οδηγήσει σε αναβίωση του γαλλο-γερμανικού άξονα με τη Γαλλία να έχει και πάλι ουσιαστικό ρόλο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα πέσει θύμα των εσωτερικών αντιφάσεων και της κοινωνικής αντίδρασης στα σχεδιαζόμενα μέτρα αύξησης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Open post

Η αλληλεγγύη της Ομογένειας προς τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Η αλληλεγγύη της Ομογένειας προς τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Αν δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων αναγκάστηκαν να πάρουν τον προσφυγικό δρόμο μετά την κατάληψη της χώρας από τους ναζί από το 1941 και μετά, θα πρέπει να τοποθετήσουμε στο σημείο που τους αξίζει τους ομογενείς, κυρίως των αραβικών χωρών, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο υποδοχής και ανακούφισης των ταλαιπωρημένων προσφύγων.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι από μεταναστευτικά ρεύματα προηγούμενων χρόνων, υπήρχαν ισχυρές ελληνικές παροικίες που η συγκρότησή τους έπαιξε σημαντικό ρόλο και στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ήδη και πριν από αυτόν βοηθούσαν με αποστολή χρημάτων. Στην περίπτωση των Αιγαιοπελαγιτών, οι Έλληνες της διασποράς στήριξαν – προ του πολέμου – οικονομικά τις προσπάθειες αποκατάστασης από τις συνέπειες των σεισμών που είχαν σημειωθεί σε αρκετά νησιά του Αιγαίου (Κως, Νίσυρος, Καστελλόριζο, κλπ).

Παράλληλα, η αποδοχή από τις κοινωνίες των αραβικών χωρών της λειτουργίας των ομογενειακών οργανώσεων και οι σχέσεις μαζί τους, είχαν δημιουργήσει ένα φιλικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο «πάτησαν» οι πρόσφυγες από τα νησιά του Αιγαίου και έγιναν σχετικά εύκολα αποδεκτοί και συμπαθείς από τον αραβικό πληθυσμό.

Επίσης πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι από το 1912 τα Δωδεκάνησα ήταν υπό ιταλική κατοχή και πάντα ο στόχος της ενίσχυσης δραστηριοτήτων με στόχο την ένωση με την Ελλάδα, ήταν στην ατζέντα. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο στόχος αυτός «περνούσε» υποχρεωτικά από την ήττα των δυνάμεων του άξονα.

Εκτιμώντας ότι οι νίκες στον ελληνοϊταλικό πόλεμο θα οδηγούσαν γρήγορα και στην ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, κυρίως οι Δωδεκανήσιοι μέσα από τις δομές τους στην Αίγυπτο, ίδρυσαν Επιτροπή Δωδεκανησιακού Εράνου, που αν και οι στρατιωτικές εξελίξεις δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες της, το έργο της ήταν σημαντικό για τη στήριξη Ελλήνων προσφύγων και στρατευμένων στις συμμαχικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.

σκίτσο του Σεβέκ περιοδικό Α.Ε.Ρ.Α. άνοιξη 1945

Έτσι ήταν απολύτως αναμενόμενο οι Δωδεκανήσιοι πρόσφυγες, αλλά και οι άλλοι νησιώτες, που έφυγαν σαν πρόσφυγες πολέμου μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας, να τύχουν – στο μέτρο του εφικτού εκείνης της εποχής – της στήριξης των ομογενών.

Σε αρκετές περιπτώσεις πρόσφυγες πολέμου από την Ελλάδα, αντί για στρατόπεδα προσφύγων έμειναν σε συγγενείς τους κυρίως στην Αίγυπτο, που είχε ήδη μία σημαντική ελληνική παροικία.

Η βοήθεια συνεχίστηκε και μεταπολεμικά, αφού η Ελλάδα μετρούσε τις πληγές της από τις συνέπειες του πολέμου, με την αποστολή βοήθειας σε τρόφιμα, ρούχα, χρήματα. Σε άλλες περιπτώσεις εκφράστηκε με τις διευκολύνσεις για να γίνουν μεταναστευτικές ροές προς τις χώρες αυτές, από την Ελλάδα. Εδώ το κέντρο βάρους αλλάζει και οι μεταναστευτικές ροές κατευθύνονται κυρίως προς ΗΠΑ και Αυστραλία.

Εκτός από τους πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του πολέμου στηρίχτηκαν και οι Έλληνες στρατευμένοι, με πρωτοβουλίες – καμπάνιες, όπως «Το Δέμα του Στρατιώτου», το «Σπίτι του Ναύτου», η «Φανέλλα τού Στρατιώτου», η «Στέγη του Στρατιώτου», κλπ.

Tarpon Springs – ΗΠΑ, άγαλμα δύτη σφουγγαρά

Ο Καλυμνιακός σύλλογος Tarpon Springs, ο Καρπαθιακός σύλλογος ΚΕΠΑ, ο Νισυριακός «Γνωμαγόρας» στις ΗΠΑ, είναι μερικές από τις περιπτώσεις συλλόγων που πρέπει να αναφέρουμε.

Λίβανος

Στο Λίβανο φιλοξενήθηκε μεγάλος αριθμός Ελλήνων προσφύγων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Ελληνική Κοινότητα της Βηρυτού: «Στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, πολλοί Έλληνες είχαν εγκατασταθεί σε αυτή την περιοχή (Βηρυτό, Τρίπολη, Χαλέπι κ.λπ.) Κάποιοι ήταν έμποροι ή υπάλληλοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ άλλοι είχαν έρθει για να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια.

η πλατεία των Μαρτύρων στη Βηρυτό – 1942

Όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), πολλοί είχαν εγκλωβιστεί εδώ. Την περίοδο εκείνη, δεν υπήρχε επίσημη εκπροσώπηση των Ελλήνων στον Λίβανο. Μια ομάδα διαπρεπών Ελλήνων που διέμεναν στον Λίβανο αποφάσισε τότε να ιδρύσει την Ελληνική Κοινότητα της Βηρυτού και αργότερα το ελληνικό σχολείο, το οποίο έδρευε επί της οδού Rue de France στη Βηρυτό.

Το οικόπεδο στην οδό Rue de France προσφέρθηκε ως δωρεά σε ένα από τα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας της Βηρυτού, το οποίο δεν έκανε δεκτή την προσφορά και την παρέδωσε στην ελληνική κυβέρνηση. Έτσι χτίστηκαν στο οικόπεδο το Ελληνικό Προξενείο και η Πρεσβεία, ενώ το ισόγειο χρησιμοποιήθηκε για να στεγάσει το ελληνικό σχολείο.

Ο αριθμός των Ελλήνων της Κοινότητας αυξήθηκε ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν πολλοί Έλληνες πρόσφυγες κατέφθασαν στον Λίβανο. Μαζί με τα αγγλικά στρατεύματα υπήρχαν επίσης βάσεις του Ελληνικού Ναυτικού».

Αν αυτά συνέβαιναν έξω από τα σύνορα της Ελλάδας, μέσα πρέπει να θυμίσουμε τη μάχη ενάντια στην πείνα και για τη λειτουργία συσσιτίων, στην οποία πρωτοστάτησε το ΕΑΜ, αλλά και την καταγραφή άτυπων επιτροπών αλληλεγγύης, που συγκέντρωναν βοήθεια για να στηρίξουν τις πιό αδύναμες περιπτώσεις που κινδύνευαν από τον υποσιτισμό. Επίσης στην ύπαιθρο δόθηκε από τις ανταρτικές δυνάμεις η λεγόμενη μάχη της σοδειάς, ώστε να προστατευθεί κατά το δυνατόν η αγροτική παραγωγή και να μην λεηλατηθεί  από τις κατοχικές δυνάμεις.

Συνεπώς η δράση και η αλληλεγγύη των ομογενών, υπήρξε καταλυτική για να απαλύνει τις συνέπειες της προσφυγιάς και να διευκολύνει τη συγκρότηση του ελληνικού στρατού της Μέσης Ανατολής.

Οι ομογενείς ήταν οι «αφανείς» ήρωες εκείνης της περιόδου.

Φωτο: Σύνθεση με την Αμπέτειο και την Αχιλλοπούλειο Σχολή της Αιγύπτου και το προσφυγικό στρατόπεδο στη Νουζεϊράτ της Παλαιστίνης.

Διαβάστε στο ert.gr κάθε μέρα λίγο μετά τις 7πμ:

Σάββατο 6 Μαΐου: Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: Η προσφυγοπούλα νοσοκόμα στο στρατόπεδο του Νουσεϊράτ (α΄μέρος)

Κυριακή 7 Μαΐου: Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: Η προσφυγοπούλα νοσοκόμα στο στρατόπεδο του Νουσεϊράτ (β΄μέρος)

Δευτέρα 8 Μαΐου: Η συμβολή της Λήμνου στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Τρίτη 9 Μαΐου: Aστυπάλαια: Πεδίο μαχών και επιχειρήσεων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Τετάρτη 10 Μαΐου: Η αντιστασιακή δράση του πρόσφυγα Πέτρου Ανδριώτη στα χρόνια της κατοχής

Πέμπτη 11 Μαΐου: Σύρος: Η κατοχή και η λιμοκτονία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Παρασκευή 12 Μαΐου: OENO: «Όλα τα πλοία εν κινήσει»

Σάββατο 13 Μαΐου: Πρόσφυγας πολέμου το 1942 στην Αβησσυνία – Συνέντευξη της Ελευθερίας Πορτέλλου – Φράγκου

Κυριακή 14 Μαΐου: Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

 

Συγκεντρωτικά όλοι οι κύκλοι του αφιερώματος στην ανάρτηση: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

 

Open post

Γαλλία: Το σύστημα νίκησε, αλλά η αμφισβήτηση παραμένει (άρθρο)

Γαλλία: Το σύστημα νίκησε, αλλά η αμφισβήτηση παραμένει (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Το ευρωπαϊκό κατεστημένο ανέπνευσε με ανακούφιση μετά την εκλογική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στις γαλλικές εκλογές, καθώς ο τελευταίος έχει υποσχεθεί ότι δεν θα ανατρέψει τα δεδομένα, αλλά αντιθέτως θα προσαρμόσει τη Γαλλία στις απαιτήσεις της ευρωζώνης και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Ο Μακρόν κινήθηκε στον αντίποδα της Μαρίν Λεπέν και η νίκη του προκάλεσε σημαντική άνοδο του ευρώ και των τιμών στα χρηματιστήρια, καθώς οι επενδυτές βλέπουν τον κίνδυνο μεγάλων ανατροπών στη Γαλλία -και κατ΄επέκταση στην ευρωζώνη- να απομακρύνεται.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι ένα μεγάλο τμήμα της γαλλικής κοινωνίας στήριξε δυνάμεις που αμφισβητούν θεμελιωδώς τη λειτουργία του συστήματος.

Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η επικράτησή του Μακρόν στο δεύτερο γύρο είναι δεδομένη και το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στα ποσοστά, κατά πόσον δηλαδή η Μαρίν Λεπέν θα ξεπεράσει το 40% εδραιώνοντας τη θέση της ως δύναμη αμφισβήτησης και αποσταθεροποίησης.

Η πρωτιά Μακρόν μπορεί να καταγράφεται από πολλούς ως επικράτηση της λογικής απέναντι στο λαϊκισμό, ως νίκη του κατεστημένου απέναντι στις αποσταθεροποιητικές δυνάμεις, αλλά το αποτέλεσμα κρύβει πολλές αποχρώσεις.

Ο Μακρόν είναι ένα «παιδί του συστήματος», με επαγγελματική θητεία στον τραπεζικό κλάδο και πολιτική προϋποηρεσία ως υπουργός Οικονομικών, αλλά ένας λόγος που κέρδισε είναι ότι αποστασιοποιήθηκε από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα.

Είναι η πρώτη φορά που τη μάχη για την προεδρία θα δώσουν δύο υποψήφιοι που βρίσκονται εκτός των δύο μεγάλων κομμάτων που κυβέρνησαν τη Γαλλία μεταπολεμικά, του Σοσιαλιστές και τους Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι υπέστησαν συντριπτική ήττα.

Πρόκειται για μια σαφή ένδειξη ότι οι Γάλλοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα, τάση η οποία άλλωστε καταγράφεται και σε άλλες χώρες, ενώ εκδηλώθηκε και με το Brexit και με την νίκη του Ντόναλντ Τραμπ.

Ασφαλώς ο κατ΄εξοχήν «συστημικός» Μακρόν, ουδεμία σχέση έχει με τις ακραίες δημαγωγικές κορώνες της Μαρίν Λεπέν η οποία στοχοποιεί γενικά «τους πολιτικούς» που συγκρινούν τα πιο συντηρητικά στρώματα (μεγάλες ηλικίες, αγροτικές περιοχές), αλλά σε μεγάλο βαθμό και ο ίδιος εξέφρασε τις επιφυλάξεις των πιο προοδευτικών και νέων σε ηλικίες στρωμάτων για το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα.

Την ίδια στιγμή, στον πρώτο γύρο σημαντικό ποσοστό καταγράφουν συνολικά οι πολιτικές δυνάμεις που αμφισβητούν το κυρίαρχο σύστημα λειτουργίας της οικονομίας διεθνώς, τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.

Ο αριστερός Ζαν Λυκ Μελανσόν, ασφαλώς βρίσκεται στον αντίποδα των ξενοφοβικών και μισαλλόδοξων θέσεων της ακροδεξιάς, αλλά απορρίπτει και εκείνος τις οικονομικές πολιτικές της ευρωζώνης και τις επιλογές του νεοφιλελευθερισμού.

Βεβαίως, οι δημαγωγικές κραυγές της Μαρίν Λεπέν κατά του ευρώ και των «ξένων», ουδεμία σχέση έχουν με τη συνολική κοινωνική θεώρηση του Μελανσόν υπέρ οικονομικών πολιτικών προς όφελος των εργαζομένων, με φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων, έλεγχο των τραπεζών και αλλαγή των πολιτικών στην ευρωζώνη.

Είναι χαρακτηριστικό, όμως, ότι ο Μελανσόν, που ναι μεν δεν έκανε τη μεγάλη έκπληξη αλλά σημείωσε πολύ σημαντική άνοδο (19,1%) δεν τοποθετήθηκε για το δεύτερο γύρο υπέρ του Μακρόν, όπως έκανε η πλειονότης των πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία, υιοθετώντας, ενδεχομένως, τη λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις που είναι αντίθετες με την Ε.Ε. και την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση ή υποστηρίζουν ένα διαφορετικό μοντέλο, μια άλλη Ευρώπη, υπολογίζεται ότι κατέγραψαν συνολικά ποσοστό πάνω από το 42% εάν υπολογίσουμε και τους υποψήφιους που πήραν μικρά ποσοστά.

Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ένα μεγάλο τμήμα της γαλλικής κοινωνίας δεν έχει απλώς διαφορετική αντίληψη για την διαχείριση των πραγμάτων, αλλά αμφισβητεί θεμελιωδώς τη λειτουργία του συστήματος.

Open post

Με κομμένη την ανάσα…

Με κομμένη την ανάσα…

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Η σημασία των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, εκτός από καθοριστική για το μέλλον της ίδιας της χώρας, είναι κρίσιμη για όλη την Ευρώπη, αλλά ιδιαίτερη και για την Ελλάδα. Η Γαλλία αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, μετά την αποχώρηση της Βρετανίας έχει γίνει το κράτος μέλος της ΕΕ με τον ισχυρότερο στρατό και το μόνο με μόνιμη συμμετοχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, για δε τη χώρα μας συνιστά έναν από τους κυριότερους οικονομικούς αλλά και πολιτικούς εταίρους της.

Ωστόσο, η Γαλλία αντιμετωπίζει, ουσιαστικά από τη δεκαετία του ’90, μια υπαρξιακή κρίση, η οποία αντικατοπτρίζεται πλέον ξεκάθαρα σ’ αυτές τις εκλογές. Σε ό,τι αφορά την οικονομία, η ανάπτυξη είναι ασθενική, η ανεργία βρίσκεται στο 10%, (με εκείνη των νέων να αγγίζει το 20%), τα δημόσια οικονομικά παραμένουν στο όριο της παραβίασης του Συμφώνου Σταθερότητας και η ανταγωνιστικότητα στους περισσότερους κλάδους μειώνεται. Μέσα σ’ όλα αυτά η κοινωνική συνοχή της Γαλλίας φθίνει, ενώ το σύστημα ενσωμάτωσης δεν αποτρέπει τη δημιουργία μιας κατηγορίας ισλαμιστών τρομοκρατών, όχι εισαγόμενων, αλλά γεννημένων και μεγαλωμένων στη χώρα. Τέλος, από την εποχή της Πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, της δημιουργίας του κοινού νομίσματος και της βιαστικής και εκτεταμένης διεύρυνσης της ΕΕ, η Γαλλία βρίσκεται σε αμηχανία ως προς το τι ακριβώς επιδιώκει από την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Κοιτώντας τα πράγματα ακόμη πιο μακροσκοπικά και μακροϊστορικά, σε μια θεώρηση που ξεκινά από την ίδια γέννηση της γαλλικής δημοκρατίας και καταλήγει στις μέρες μας, διαπιστώνει κανείς μια  διαρκή αμφιταλάντευση ανάμεσα στην επανάσταση και την συντήρηση και μια διαπάλη πάλη κέντρου–περιφέρειας (Παρισιού-επαρχίας). Παρακολουθεί μια μόνιμη αντιπαλότητα με την Γερμανία για την ηγεμονία στην Ευρώπη, αλλά και μια συχνή επιφυλακτικότητα απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και την διεκδίκηση διατήρησης της λεγόμενης «γαλλικής εξαίρεσης». Βλέπει, τέλος, την προσπάθεια συγκερασμού  μιας μοναρχικής ιδεολογίας (που παραμένει στο ημιπροεδρικό σύστημα της 5ης δημοκρατίας και την αναζήτηση ενός χαρισματικού ηγέτη με απευθείας επαφή με τον λαό),  με την δημοκρατική ιδεολογία (εκλογές και κοινοβουλευτισμός).

Απέναντι σ’ αυτό το πολιτικοοικονομικό σκηνικό, αλλά και το ιστορικό υπόβαθρο, 11 υποψήφιοι διεκδικούν το προεδρικό αξίωμα, εκ των οποίων τέσσερις (Μακρόν, Λεπέν, Φιγιόν, Μελανσόν) εμφανίζονται να έχουν πιθανότητες να περάσουν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 7 Μαΐου. Δύο εξ αυτών κατατάσσονται στο δεξιό και το αριστερό άκρο (Λεπέν, Μελανσόν) και επίσης μόνον δύο στον κεντρώο/κεντροδεξιό χώρο (Μακρόν, Φιγιόν). Επιπλέον, δύο από τους τέσσερεις κατηγορούνται για εμπλοκή σε σκάνδαλα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ (Φιγιόν, Λεπέν), τρεις χρησιμοποιούν αντιευρωπαϊκή και φιλορωσική ρητορική (Λεπέν, Μελανσόν, Φιγιόν) και  ένας είναι υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας χωρίς να έχει εκλεγεί ποτέ σε κανένα δημόσιο αξίωμα (Μακρόν). Τέλος κανείς δεν συγκεντρώνει, τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, περισσότερο από 25%, ενώ περίπου το ¼ των Γάλλων ψηφοφόρων δηλώνει μέχρι την ώρα της κάλπης αναποφάσιστο ή αποφεύγει να εκδηλωθεί.

Παραμένει έτσι απρόβλεπτο το ζευγάρι που πρόκειται να προκριθεί στο δεύτερο γύρο, μια και το επικρατών Μακρόν-Λεπέν μπορεί ακόμη να διεμβολιστεί από κάποιον εκ των Φιγιόν, Μελανσόν.

Όμως, καθώς η επικράτηση του ενός ή του άλλου υποψηφίου θα έχει, περισσότερο από άλλες φορές, σημαντικές διαφορές για τη διακυβέρνηση του «Εξαγώνου», αλλά και το ρόλο του στην Ευρώπη, είναι πολλοί στην ίδια τη Γαλλία, αλλά και σε αρκετές κοινοτικές πρωτεύουσες που κρατούν την ανάσα τους. Και θα την κρατούν μέχρι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του πρώτου γύρου, αλλά κυρίως του δεύτερου σε δύο εβδομάδες, και ενδεχομένως και ενός τρίτου, που θα αποτελέσει η διεξαγωγή κοινοβουλευτικών εκλογών, έναν περίπου μήνα πιο μετά.

Open post

Το κορίτσι και ο ταύρος

Το κορίτσι και ο ταύρος

Η Wall Street είναι ένας διεθνώς γνωστός όρος που σηματοδοτεί μία σειρά από ενέργειες και δυνάμεις σε σχέση με την αμερικανική οικονομική αγορά. Εκτός από το ίδιο το χρηματιστήριο και κάποιους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς που βρίσκονται στον δρόμο αυτό, ένα από τα πιο γνωστά της σύμβολα βρίσκεται στην πραγματικότητα σε κάποιον άλλο δρόμο. Παρά την μικρή σημειολογική διαφορά, ο ταύρος της Wall Street, το γλυπτό του Αρτούρο Ντι Μόντικα αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά υπαίθρια έργα τέχνης της πόλης, συγκεντρώνοντας τα βλέμματα κατοίκων και τουριστών για σχεδόν 30 χρόνια.

Το επίσημο όνομα του γλυπτού είναι «ταύρος επιτιθέμενος (charging bull)» και έχει να κάνει με μία από δύο μεταφορές που χρησιμοποιούνται για την κίνηση στο χρηματιστήριο, το οποίο σύμφωνα με αυτές χαρακτηρίζεται είτε ως αρκούδα, είτε ως ταύρος. Προσφάτως, ο επιτιθέμενος ταύρος επιτέθηκε σε ένα κορίτσι, το οποίο στέκεται με τόλμη απέναντί του εδώ και κάποιους μήνες. Το κορίτσι αυτό είναι ένα γλυπτό που εγκαταστάθηκε κατ’ εντολή ενός ομίλου εταιρειών της Wall Street και της διαφημιστικής εταιρείας που έχει αναλάβει την προώθησή του. Το χαρακτηριστικό του ομίλου αυτού είναι ότι οι εταιρείες που συμεριλαμβάνονται σε αυτόν απασχολούν περισσότερες γυναίκες σε διοικητικές θέσεις, συγκριτικά με άλλες εταιρείες. Το μήνυμα της εγκατάστασής του απέναντι από το γλυπτό του Ντι Μόντικα είναι η ίση αντιμετώπιση ανδρών και γυναικών στη Wall Street.

Τόσο ο ίδιος ο Ντι Μόντικα, όμως, όσο και οι δικηγόροι του, ζητούν την απομάκρυνση του νέου γλυπτού, το οποίο, όπως σχολίασαν, αλλοιώνει τον χαρακτήρα του δικού του έργου. Ο Ντι Μόντικα, ο οποίος έχει κατοχυρώσει τον ταύρο ως σήμα κατατεθέν, υποστηρίζει πως το γλυπτό το οποίο ήταν μια απάντηση στις αρνητικές επιδόσεις του χρηματιστηρίου στη δεκαετία του 1980 περιέχει ένα μήνυμα «ελευθερίας στον κόσμο, ερήνης, δύναμης, ισχύος και αγάπης», και πως το μήνυμα του «άφοβου κοριτσιού», όπως λέγεται το καινούριο γλυπτό που τοποθετήθηκε απέναντί του, αλλοιώνει το περιεχόμενό του, προφανώς καθιστώντας το μια αρνητική παρουσία.

Το άφοβο κορίτσι θα παρέμενε απέναντι από τον επιτιθέμενο ταύρο για περιορισμένο χρονικό διάστημα, όμως η αποδοχή του κοινού του διασφάλισε συνεχόμενες παρατάσεις. Οι δικηγόροι του Ντι Μόντικα σχολιάζουν πως ελπίζουν να επιλυθεί φιλικά η διαφορά ανάμεσα στις δύο πλευρές, χωρίς να αποκλείουν μια δικαστική διαμάχη.

Πηγή-Φωτο: NEW YORK TIMES

Open post

Οι πραγματικοί στόχοι των δανειστών και η πιθανή συμφωνία (άρθρο)

Οι πραγματικοί στόχοι των δανειστών και η πιθανή συμφωνία (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Όλα δείχνουν ότι οι διεργασίες μεταξύ των μεγάλων παικτών για το ελληνικό ζήτημα είναι προχωρημένες και αναζητείται ένα συμβιβασμός που θα διευκολύνει όλες τις πλευρές «να προχωρήσουν παρακάτω».

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ ζήτησε να γίνουν γνωστές οι «τεχνικές λεπτομέρειες» για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, δίνοντας το στίγμα ότι αυτή τη φορά το Ταμείο δεν πρόκειται να δεχθεί γενικόλογες δεσμεύσεις της Ευρωζώνης.

Η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικές δεσμεύσεις της Ευρωζώνης τελικά μικρή αξία έχουν, αφού ήδη από το Νοέμβριο του 2012 το Eurogroup είχε δεσμευτεί ότι θα προχωρούσε σε ελάφρυνση του χρέους εφόσον ο ελληνικός προϋπολογισμός έφτανε στο σημείο να παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα.

Η Ελλάδα πέτυχε το στόχο του πλεονάσματος ήδη από το 2013 αλλά τα μέτρα για το χρέος ακόμη τα συζητάμε κι αυτό δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι οι πολιτικές δεσμεύσεις υποχωρούν μπροστά στις εκάστοτε σκοπιμότητες των ισχυρών.

Με τα δεδομένα αυτά, για να «διαβάσει» κάποιος τις εξελίξεις, θα πρέπει να ξεκινήσει από τις πραγματικές σκοπιμότητες των δανειστών, οι οποίοι αναζητούν αυτή την περίοδο ένα συμβιβασμό για το θέμα του χρέους.

Πρώτος και καθοριστικός στόχος των δανειστών είναι να βγάλουν από πάνω τους το ελληνικό χρέος, το οποίο φορτώθηκαν από το 2010 μέχρι το 2012 όταν σταδιακά το αγόρασαν από τους ιδιώτες -κυρίως τράπεζες- μέσα από τα δάνεια που χορήγησαν στην Ελλάδα. Πριν την κρίση η Ελλάδα χρωστούσε κατά 95% σε τράπεζες και άλλους ιδιώτες επενδυτές, ενώ σήμερα χρωστάει κατά 85% στα κράτη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ.

Τώρα οι δανειστές είναι έτοιμοι να κάνουν το αντίστροφο, δηλαδή να ξαναπουλήσουν το ελληνικό χρέος στους ιδιώτες. Αυτό θα γίνει με την επαναφορά της Ελλάδας στις αγορές, που σημαίνει ότι η χώρα μας θα αρχίσει να δανείζεται για να εξοφλεί τους δανειστές, πουλώντας ομόλογα στην αγορά τα οποία θα αγοράζουν οι ιδιώτες.

Ο άλλος στόχος που φαίνεται να προσδιορίζει τις εξελίξεις είναι η πρόθεση του ΔΝΤ να απεμπλακεί σταδιακά από το ελληνικό πρόβλημα, κάτι που φαίνεται να αποτελεί στρατηγική επιδίωξη και των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών.

Προς το παρόν, όμως, φαίνεται ότι η απομάκρυνση του ΔΝΤ δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει, κυρίως για πολιτικές σκοπιμότητες που συνδέονται με τις εκλογές στη Γερμανία και αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι Ευρωπαίοι δηλώνουν κατηγορηματικά ότι το Ταμείο θα παραμείνει στο πρόγραμμα.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το ΔΝΤ δεν μπορεί να αποχωρήσει αργότερα.

Εάν συνδυάσουμε τους δύο αυτούς βασικούς στόχους των δανειστών, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είναι προς το συμφέρον όλων -και επομένως πολύ πιθανή- η επίτευξη ενός συμβιβασμού για το ελληνικό ζήτημα, ο οποίος θα κρατήσει τουλάχιστον προς το παρόν το ΔΝΤ μέσα στο ελληνικό πρόγραμμα και ταυτόχρονα θα δημιουργεί έναν «οδικό χάρτη» για να επανέλθει η Ελλάδα στις αγορές.

Open post

«Ποια Eυρώπη θέλουμε;» Aφιέρωμα για τα 60χρονα της Ε.E.

«Ποια Eυρώπη θέλουμε;» Aφιέρωμα του Α’ Προγράμματος για τα 60χρονα της Ε.E.

Με αφορμή την επετειακή συνεδρίαση των 27 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Ρώμη και την υπογραφή Διακήρυξης για το κοινό όραμα των εταίρων για την επόμενη δεκαετία, το Πρώτο Πρόγραμμα την Κυριακή 26 Μαρτίου μετέδωσε ειδικό αφιέρωμα 2.5 ωρών για τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις,  Γιώργος Κατρούγκαλος, ο εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης  Σχοινάς, η πρώην υπουργός και ευρωβουλευτής Μαριέττα Γιαννάκου, ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ Λουκάς Τσούκαλης και ο καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της  Σορβόννης  Γιώργος  Πρεβελάκης, αναλύουν στο αφιέρωμα την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απαντούν στο ερώτημα: «Ποια Ευρώπη θέλουμε;». 

Επίσης, οι ακροατές του Πρώτου Προγράμματος έχουν την ευκαιρία ν’ ακούσουν από το Αρχείο της ΕΡΤ, ηχητικά ντοκουμέντα με δηλώσεις Ελλήνων και ξένων πολιτικών, από ιστορικές στιγμές για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ/Ε.Ε.

Οργάνωση-παρουσίαση:Πολυδεύκης Παπαδόπουλος

Υποστήριξη Παραγωγής: Eφη Γιαννιώτη

Μουσική επιμέλεια: Χάρης Κουδουνάς

Επεξεργασία ηχητικών αρχείων: Θανάσης Κώστας

Ρύθμιση ήχου: Στέλιος Καμπουρόπουλος

Open post

5 Mάρτη 1943: Η νικηφόρα μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση

5 Mάρτη 1943: Η νικηφόρα μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση

του Νάσου Μπράτσου

Koμβικό σημείο για τις εξελίξεις στην κατεχόμενη από τους ναζί Ελλάδα, έπαιξε η νικηφόρα μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση, η μόνη του είδους σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Ως «πολιτική επιστράτευση» οι ναζί είχαν ονομάσει τη μεταφορά εργατικού δυναμικού από τις κατεχόμενες χώρες προς τη Γερμανία για να στηρίξουν τη βιομηχανική τους παραγωγή και ειδικά την πολεμική τους βιομηχανία.

Η πίεση μεγάλωσε από την ήττα στη μάχη του Στάλινγκραντ, που σήμανε και τη «μετάταξη» γερμανικού εργατικού δυναμικού από τις φάμπρικες στο μέτωπο, οπότε το κενό που άφηναν πίσω τους έπρεπε να καλυφθεί.

Η δοσίλογη ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί τη διάψευση των φημών για εφαρμογή του μέτρου και στην Ελλάδα, αλλά η διαταγή δεν αργεί να έρθει, με τις αντιστασιακές δυνάμεις και ειδικά το εργατικό ΕΑΜ (είχε ιδρυθεί πριν το κεντρικό ΕΑΜ – στις 16 Ιουλίου του 1941 ιδρύθηκε το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ΕΑΜ ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941)  να έχει ήδη ξεκινήσει προετοιμασίες κινητοποιήσεων.

Η διαταγή των κατακτητών είναι σαφής: «Εκαστος κάτοικος της Ελλάδος, ηλικίας από 16 μέχρι 45 ετών είναι υποχρεωμένος, εάν το απαιτήσουν αι περιστάσεις, ν’ αναλάβη υποδεικνυομένην εις αυτόν εργασίαν διά γερμανικάς ή ιταλικάς υπηρεσίας. Ιδίως είναι υποχρεωμένος να παρουσιάζεται με ακρίβειαν εις την εργασίαν, να τηρή τας ώρας εργασίας και να παρέχη απόδοσιν εργασίας, ανταποκρινομένην προς τας σωματικάς του δυνάμεις. Οι άνδρες είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται έξω του τόπου της μονίμου κατοικίας των συγκεκροτημένοι εις συμβιωτικάς ομάδας στρατοπέδου, εάν απαιτηθή το τοιούτον.

Η πρόσκλησις προς ανάληψιν εργασίας γίνεται υπό των γερμανικών αρχών απ’ ευθείας ή υπό των εντεταλμένων προς τούτο ελληνικών αρχών, ιδίως, Επιθεωρήσεων εργασίας, δημάρχων.

Αι γερμανικαί υπηρεσίαι παρέχουν ανάλογον προς τας συνθήκας αποζημίωσιν και, εφ’ όσον τούτο είναι δυνατόν, και τροφήν.

Ο μη συμμορφούμενος προς τας εκ των άρθρων 1 και 2 απορρέουσας υποχρεώσεις, τιμωρείται με: 1) χρηματικήν ποινήν απεριορίστως ή 2) φυλάκισιν ή ειρκτήν ή 3) στρατόπεδον καταναγκαστικών έργων.

Η παρούσα διάταξις τίθεται εν ισχύι από της ημέρας της κοινοποιήσεως αυτής.

Δια του Διοικητού  της Νοτιανατολικής Ευρώπης εντεταλμένου ταυτοχρόνως με την αρχηγίαν του στρατού Στρατηγού Σπάϊντελ».

Το γερμανικό φιρμάνι βγαίνει στις 23/2/1943 και από την επόμενη μέρα ξεκινούν οι αντιδράσεις.

Eκτός της ενίσχυσης της πολεμικής μηχανής των ναζί, είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων θα έφευγαν «επιστρατευμένοι» για τα γερμανικά εργοστάσια, δεν θα επέστρεφε ποτέ. Άλλοι θα πέθαιναν από την υπερεντατική δουλειά, άλλοι από τις βόμβες των συμμάχων και άλλοι θα εκτελούνταν για διάφορες αφορμές με στόχο την «πειθάρχιση» των υπολοίπων.

Έτσι το κύμα απεργιών και διαδηλώσεων που ξεκίνησε δεν είχε προηγούμενο, μέχρι που οι διαδηλωτές κατάφεραν να εισβάλουν στο κατοχικό «Υπουργείο» Εργασίας και να πυρπολήσουν τις λίστες με τα ονόματα των επιστρατευμένων.

Όλες αυτές οι μέρες των κινητοποιήσεων δεν ήταν αναίμακτες, πυροβόλα όπλα, χειροβομβίδες, συλλήψεις, βασανιστήρια, είναι η απάντηση των κατακτητών, αλλά δεν μπόρεσαν να κάμψουν τη μαζική εκδήλωση των κινητοποιήσεων. Εκτιμήσεις της εποχής κάνουν λόγο για 50.000 διαδηλωτές στις 5 Μάρτη 1943 έξω από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ συνολικά γίνεται λόγος για 300.000. Διαδηλώσεις δεν έγιναν μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε πολλές πόλεις της χώρας, ήταν μία πανελλαδική μάχη. Ιδιαίτερη συμμετοχή είχαν και οι νέοι της ΕΠΟΝ που είχε ιδρυθεί το Φεβρουάριο του 1943 και η μάχη της πολιτικής επιστράτευσης, ήταν από τα πρώτα «διαπιστευτήριά» τους.

Υπό το βάρος της κοινωνικής έκρηξης, ο κατοχικός «πρωθυπουργός» Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος παύεται και αντικαθίσταται από τον Ιωάννη Ράλλη, ενώ η πολιτική επιστράτευση ακυρώνεται στις 10/3/1943.

Οι συνέπειες της νικηφόρας έκβασης της μάχης αυτής, ήταν από τη μία ότι χιλιάδες Ελλήνων έσωσαν τη ζωή τους αφού δεν μεταφέρθηκαν στα κάτεργα της Γερμανίας και από την άλλη ότι δεν ενισχύθηκε η πολεμική μηχανή των κατακτητών με νέο αίμα στα γρανάζια της. Επιπλέον έπαιξε τεράστιο ρόλο στο ηθικό και την αυτοπεποίθηση όλων όσων αγωνίζονταν ενάντια στις δυνάμεις του φασισμού – ναζισμού, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο.

Open post

Γιατί ο Γιούνκερ κατεβάζει το «ιππικό» και τι σημαίνει η κόντρα του με τον Σόιμπλε (άρθρο)

Γιατί ο Γιούνκερ κατεβάζει το «ιππικό» και τι σημαίνει η κόντρα του με τον Σόιμπλε (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ξεκάθαρη παρέμβαση υπέρ της ελληνικής πλευράς από την Κομισιόν αποτελεί ο συνδυασμός των αναθεωρημένων προς το καλύτερο προβλέψεων για την ελληνική οικονομία και της ανακοίνωσης της επίσκεψης του επιτρόπου Πιερ Μοσκοβισί στην Αθήνα.

Η Κομισιόν εκτιμά ότι η αύξηση του ΑΕΠ στην Ελλάδα έφτασε το +,03% το 2016 (αντί για -0,3% που ήταν η εκτίμηση προ τριμήνου) και προβλέπει ότι θα κυμανθεί στο +2,7% το 2017 και στο +3,1% το 2018.

Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι στην τριμηνιαία έκθεση της Κομισιόν περιλαμβάνεται και η πρόβλεψη ότι η Ελλάδα θα επιτύχει με άνεση το στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% για το 2017, αλλά και ότι υπάρχουν «θετικά σημάδια για την επίτευξη του στόχου (σ.σ. 3,5% του ΑΕΠ) και το 2018». Γίνεται, μάλιστα, αναφορά στην υπέρβαση των εσόδων και στην πιθανότητα τα αποτελέσματα να είναι καλύτερα από τις προβλέψεις.

Η παρατήρηση αυτή της Κομισιόν έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο αμφισβητεί τη δυνατότητα της ελληνικής κυβέρνησης να πετύχει το στόχο του πλεονάσματος και για το λόγο αυτό ζητεί τα πρόσθετα μέτρα στα οποία «κολλάει» η διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Προφανώς οι κινήσεις αυτές της Κομισιόν εντάσσονται στις μεσολαβητικές προσπάθειες του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, οι οποίες πραγματοποιούνται στο παρασκήνιο.

Στόχος των κινήσεων αυτών είναι να απεμπλακεί η διαπραγμάτευση, με κλείσιμο της αξιολόγησης τώρα και παραμονή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα αλλά χωρίς χρηματοδότηση, μέχρι να συζητηθούν τα μέτρα για το χρέος το 2018.

Μια τέτοια λύση, βέβαια, προϋποθέτει πολιτική απόφαση για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο το οποίο έχει διαμορφωθεί καθώς από τη μια πλευρά οι δανειστές επιμένουν σε νομοθέτηση από τώρα μέτρων 3,6 δισ. ευρώ για το διάστημα μετά το 2018, ενώ από την άλλη η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αποδεχθεί «παράλογες απαιτήσεις», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η θετική στάση της Κομισιόν είναι σημαντική, αλλά μένει να φανεί σε ποιο βαθμό θα καθορίσει τις εξελίξεις.

Η κόντρα του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι δεδομένη και δεν είναι καινούρια. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θεωρεί ότι η Κομισιόν δεν είναι αρκετά σκληρή σε ότι αφορά την τήρηση των κανόνων και την επιβολή των δημοσιονομικών περιορισμών, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για άλλες χώρες.

Επιδιώξη του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών είναι να αφαιρέσει από την Κομισιόν αρμοδιότητες που σχετίζονται με την εποπτεία των ευρωπαϊκών οικονομιών και να τις δώσει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) ώστε να μετεξελιχθεί σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

Να γίνει ο ESM, δηλαδή, ένας κέρβερος της λιτότητας ο οποίος θα καθοδηγεί τις οικονομικές πολιτικές στην ευρωζώνη και θα επιβάλει ποινές όταν υπάρχουν παρεκκλίσεις.

Η σχετική συζήτηση διεξάγεται αυτή τη στιγμή στο παρασκήνιο, αλλά είναι πολύ σημαντική, καθώς σχετίζεται με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, για το οποίο τα σχέδια θα παρουσιαστούν τον επόμενο Μάιο.

Αυτό που «παίζεται», λοιπόν, με αφορμή την Ελλάδα δεν είναι μόνο η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος, αλλά και το κατά πόσον θα προχωρήσουν τα σχέδια για αλλαγή των της αρχιτεκτονικής στην Ε.Ε. και ανακατανομή ισχύος στα κέντρα εξουσίας.

Posts navigation

1 2 3 6 7 8 9 10 11 12 13 14
Scroll to top