Open post

Δίκη Κ. Πελετίδη – Ποιός δικάζει ποιόν στην Πάτρα

Δίκη Κ. Πελετίδη – Ποιός δικάζει ποιόν στην Πάτρα

Σε εξέλιξη βρίσκονταν μέχρι αργά το μεσημέρι της Δευτέρας, η δίκη του Δημάρχου Πατρέων Κώστα Πελετίδη, για παράβαση καθήκοντος.

Ο Δήμαρχος αρνήθηκε να διευκολύνει τη δράση της Χρυσής Αυγής, με παραχώρηση δημοτικών χώρων, αλλά και στοιχείων για αλλοδαπά παιδάκια που φιλοξενούνταν σε παιδικούς σταθμούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μηνυθεί από τον τότε βουλευτή της Χ.Α., Μ. Αρβανίτη. Η μαζική συμμετοχή πολιτών στη συγκέντρωση, ο μεγάλος αριθμός ψηφισμάτων συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα, από μεγάλο εύρος μαζικών φορέων, εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δίκη αποτέλεσε πεδίο έκφρασης συμπαράστασης στο Δήμαρχο για τις επιλογές του στο συγκεκριμένο θέμα και δημιουργεί μεγαλύτερη πίεση στη Χρυσή Αυγή, από ότι η άρνηση διευκόλυνσής της από το Δήμαρχο.

Πριν την έναρξη της δίκης, ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, έκανε την εξής δήλωση: «Σήμερα δεν δικάζεται ο Δήμαρχος Πατρέων, αλλά το σύνολο του Πατραϊκού λαού, που δεν θέλει να έχουμε εγκληματικές, ναζιστικές οργανώσεις, των οποίων τις πράξεις έχει ζήσει η ανθρωπότητα. Έχουμε κι εμείς βιώσει τι θα πει ναζιστική οργάνωση, με τα Προσφυγικά και τα Καλάβρυτα. Ο κόσμος που βρίσκεται εδώ σήμερα συγκεντρωμένος, το κάνει γιατί θέλει να υπερασπιστεί τις ανθρώπινες αξίες, να χτυπήσει το ρατσισμό κι εκείνες οι απόψεις που δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή της πόλης».

Στο ερώτημα τι περιμένει από το Δικαστήριο, ο Δήμαρχος απάντησε: «Το καθήκον του. Το οποίο είναι να σταθεί με τον Ελληνικό, τον Πατραϊκό λαό και να σταματήσει την πορεία αυτών που στάζουν δηλητήριο, διχάζουν και αμαυρώνουν με τα εγκλήματά τους, την ζωή του τόπου μας».

Εν τω μεταξύ, παραμένει έξω από τα Δικαστήρια πλήθος που συγκεντρώθηκε από νωρίς το πρωί για να υποστηρίξει αγωνιστικά τον Δήμαρχο Πατρέων, ο οποίος, υπενθυμίζεται ότι διώκεται ύστερα από μήνυση της Χρυσής Αυγής και να απαιτήσει να σταματήσει η δίωξή του και να αναλάβουν προς αυτή την κατεύθυνση πρωτοβουλίες η κυβέρνηση και οι αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες.

Open post

Τι μπορεί πραγματικά να διαλύσει την Ευρώπη (άρθρο)

Τι μπορεί πραγματικά να διαλύσει την Ευρώπη (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Εάν δούμε τον τρόπο αντίδρασης της ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια στις κρίσεις προκύπτει ένας κοινός παρονομαστής που δείχνει ότι το θεσμικό σύστημα που έχει συγκροτηθεί γύρω από το κοινό νόμισμα δεν αλλάζει πορεία ακόμα και όταν δημιουργούνται προβλήματα που βάζουν σε αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξή της.

Το φαινόμενο αυτό το έχουμε δει στην περίπτωση της χώρας μας, για την οποία το ευρωπαϊκό διευθυντήριο συνεχίζει να επιμένει στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, παρά το γεγονός ότι τις αποκηρύσσει πλέον και το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρά το γεγονός ότι το ίδιο ήταν ο «ηθικός αυτουργός» της αδιέξοδης στρατηγικής.

Το ίδιο μοτίβο, όμως, το βλέπουμε σε πολλές περιπτώσεις και σε διάφορα πεδία.
Οι οικονομικές πολιτικές δεν κάμπτονται ούτε στην περίπτωση της Ιταλίας και της Γαλλίας, παρότι στις χώρες αυτές δημιουργούνται μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις που τροφοδοτούν πολιτικές δυνάμεις οι οποίες αμφισβητούν συνολικά τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το σύστημα, όμως, παραμένει προσκολλημένο στην ίδια γραμμή και μάλιστα αντιμετωπίζει το πρόβλημα με αφορισμούς και απλουστεύσεις, μακριά από την ουσία του προβλήματος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ χαρακτηρίζουν «λαϊκιστές», τους ακροδεξιούς αντιευρωπαϊστές, χωρίς όμως να εξετάζουν σε βάθος τα αίτια της ανόδου τους και τις δυνάμεις που τους τροφοδοτούν.

Ασφαλώς η ακροδεξιά είναι λαϊκιστική δύναμη, πάντα ήταν.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, μάλιστα, φλερτάρει με το φασισμό.

Το ζήτημα, είναι, όμως ότι οι συγκεκριμένες δυνάμεις εκμεταλλεύονται την αντίδραση του κόσμου ο οποίος πιέζεται από πραγματικά προβλήματα.

Το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης υποχωρεί στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, ενώ ένα μεγάλο τμήμα του μικρού και μεσαίου επιχειρηματικού κεφαλαίου βλέπει ότι «χάνει το τρένο» της παγκοσμιοποίησης και αισθάνεται απογοήτευση, οργή και ανασφάλεια.

Από τη στιγμή που το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας δεν ακούει τη διαμαρτυρία και δεν ανταποκρίνεται στις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες της κοινωνίας, είναι λογικό ότι τα απογοητευμένα στρώματα θα βρουν καταφύγιο στην λαϊκιστική και αυταρχική ρητορική της ακροδεξιάς, η οποία υπόσχεται τη λύτρωση, απευθυνόμενη περισσότερο στο θυμικό, παρά στη λογική σκέψη των πολιτών.

Το φαινόμενο το έχει ξαναζήσει η Ευρώπη και το πλήρωσε ακριβά με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δυστυχώς, οι κυρίαρχες ελίτ στην Ευρώπη σήμερα δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τους κινδύνους, δεν αντιδρούν, δεν αλλάζουν πορεία, δεν προσαρμόζονται.

Προγραμματίζουν, βέβαια, μια συζήτηση για θεσμικές αλλαγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον επόμενο Μάιο, σε μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις στις διαλυτικές τάσεις που άρχισαν να εκδηλώνονται με την απόφαση για το Brexit.

Από τα λίγα, όμως, που έχουν γίνει γνωστά, φαίνεται ότι είναι υπό επεξεργασία σχέδια για διαφορετικές «ταχύτητες» στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με επιστροφή κάποιων αρμοδιοτήτων στα εθνικά κοινοβούλια.

Ουδεμία συζήτηση όμως δεν γίνεται για σχέδια επενδύσεων και τόνωσης της οικονομίας, που θα δημιουργήσουν δουλειές και εισόδημα και θα καλύψουν την οικονομική αβεβαιότητα των Ευρωπαίων πολιτών.

Η αντιευρωπαϊκή ακροδεξιά είναι η λάθος απάντηση σε πραγματικά προβλήματα.
Όσο, όμως, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της Ε.Ε. δεν προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της κοινωνίας η ακροδεξιά και ο αντιευρωπαϊσμός θα φουντώνει, ενισχύοντας τις διαλυτικές τάσεις.

Open post

Έχει νόημα η συζήτηση για τη δραχμή;

Έχει νόημα η συζήτηση για τη δραχμή;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η συζήτηση για τη δραχμή επανέρχεται κατά καιρούς, τις περισσότερες φορές με όρους δαιμονολογίας και υπό συνθήκες εκβιασμού.
Όποιος στην Ελλάδα σκέφτεται εθνικό νόμισμα θεωρείται τουλάχιστον ύποπτος, καθώς το Grexit έχει ταυτιστεί με γενικευμένη καταστροφή, ενώ οι κατά καιρούς αναφορές σε γερμανικά μέσα ενημέρωσης στα σχέδια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για Grexit, εκλαμβάνονται ως απαράδεκτες απειλές.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι πρόκειται για γερμανική μπλόφα, δεδομένου ότι για τη Γερμανία το ευρώ αποτελεί το βασικό εργαλείο της επιτυχίας των εξαγωγών της, οι οποίες είναι ο βασικός πυλώνας της οικονομικής στρατηγικής της. Σύμφωνα με την άποψη αυτή ένα Grexit θα έθετε σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα, κάτι το οποίο θα επέφερε σοβαρή βλάβη στα γερμανικά συμφέροντα και ως εκ τούτου οι σχετικές αναφορές από γερμανικές πηγές αποτελούν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι εκφοβισμού των ελληνικών κυβερνήσεων.

Αντιθέτως, κάποιοι άλλοι, θεωρούν ότι το Grexit εντάσσεται στον στρατηγικό σχεδιασμό του κ. Σόιμπλε, με στόχο να δημιουργήσει μια νέα θεσμική αρχιτεκτονική στην ευρωζώνη και ένα νέο ευρώ χωρίς «αδύναμους κρίκους» που δεν θα έχει τα προβλήματα του σημερινού.
Σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η πραγματικότητα, το γεγονός είναι ότι οι αβεβαιότητες γύρω από το ευρώ είναι πλέον πολλές, ανεξάρτητα από τις ελληνικές επιδιώξεις ή τα σχέδια των άλλων σε σχέση με την Ελλάδα.

Σε ορισμένες χώρες, όπως η Γαλλία αλλά και η Ιταλία κάποιες ανερχόμενες πολιτικές δυνάμεις υποστηρίζουν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ευρώ, ενώ και από τις ΗΠΑ πλέον έρχονται μηνύματα αμφισβήτησης, καθώς μέσα σε δύο ημέρες δύο σημαντικά στελέχη του Τραμπ μίλησαν ο ένας για πιθανή κατάρρευση του ευρώ μέσα σε ενάμιση χρόνο και ο άλλος για αθέμιτη εκμετάλλευση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος από τη Γερμανία σε βάρος των εμπορικών εταίρων της.

Με αυτά τα δεδομένα, κάθε ευρωπαϊκή κυβέρνηση, πολύ δε περισσότερο η ελληνική, θα έπρεπε να έχει στα απόρρητα συρτάρια της εναλλακτικά σχέδια για το ενδεχόμενο ανατροπών σε σχέση με το ευρώ, ανεξάρτητα εάν επιθυμεί κάτι τέτοιο ή όχι.
Και η δημόσια συζήτηση για το θέμα αυτό θα έπρεπε να γίνεται με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

Δυστυχώς, όμως, συμβαίνει το αντίθετο.

Οι υπέρμαχοι του εθνικού νομίσματος, συντριπτικά μειοψηφικοί, αρκούνται σε γενικόλογες αναφορές περί επαναφοράς της εθνικής κυριαρχίας, με ένα σχεδόν μεσσιανικό λόγο, όπου η δραχμή ταυτίζεται με έναν χαμένο παράδεισο και το ευρώ με τα δεινά της κρίσης και των μνημονίων.
Μέχρι σήμερα ουδείς έχει παρουσιάσει σχέδιο και στρατηγικές για ένα εθνικό νόμισμα, ούτε μια ανάλυση των υπέρ και των κατά.
Αλλά και από την άλλη πλευρά, ο κυρίαρχος λόγος απορρίπτει συλλήβδην κάθε συζήτηση, με μια σχεδόν θεολογικού χαρακτήρα προσήλωση στο ευρώ το οποίο ταυτίζεται με το ιδανικό της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η αλήθεια είναι ότι από οικονομική σκοπιά, πολλά -ίσως τα περισσότερα- οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας δεν οφείλονται στο ευρώ ούτε η λύση τους συνδέεται με το νόμισμα.
Επιπλέον, θα έπρεπε κάποιος να σταθμίσει τα συν και τα πλην κάθε λύσης.

Όσοι πιστεύουν ότι ένα εθνικό νόμισμα θα βοηθούσε την ελληνική παραγωγή, ξεχνούν ακριβώς ότι η Ελλάδα πλέον δεν έχει δικά της προϊόντα να πουλήσει -τουλάχιστον προϊόντα με υψηλή προστιθέμενη αξία. Παραγνωρίζουν επίσης το γεγονός ότι για να χτίσεις μια οικονομία υπηρεσιών διεθνώς ανταγωνιστική μάλλον βοηθάει περισσότερο το ευρώ, παρά μια ευάλωτη δραχμή.

Αλλά και από την άλλη πλευρά, οι υπέρμαχοι του status quo δεν αξιολογούν τη συμβολή που ενδεχομένως θα μπορούσε να έχει ένα εθνικό νόμισμα ως «φράγμα» στις εισαγωγές για να τονωθεί η εγχώρια παραγωγή, αλλά και ως εργαλείο για χρηματοδότηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
Το γεγονός είναι όμως ότι πολλές αλλαγές με μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος πρέπει να γίνουν στη χώρα μας έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα με το νόμισμα.
Η ουσία είναι ότι σε κάθε περίπτωση προαπαιτούμενο είναι ένα παραγωγικό σχέδιο και πολιτική και κοινωνική βούληση για να εφαρμοστεί, παρά το υψηλό κόστος.

Όσο δεν γίνεται η συζήτηση για το σχέδιο αυτό, η κουβέντα για το νόμισμα είναι άνευ αντικειμένου.

Πολύ δε περισσότερο που το βασικό κριτήριο για την αρχική επιλογή της Ελλάδας υπέρ του ευρώ ήταν πολιτικό και όχι οικονομικό, καθώς πρυτάνευσε η βούληση να ενταχθεί η χώρα μας ως ισότιμο μέλος στο κλαμπ των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, παρά τα μειονεκτήματα που θα είχε η νομισματικής σύνδεση της -υστερούσας οικονομικά και τεχνολογικά- Ελλάδας με πολύ πιο ανταγωνιστικές οικονομίες.
Τώρα πια, βέβαια, η έννοια του ισότιμου μέλους έχει χαθεί ανεπιστρεπτί, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Φωτο: Eurokinissi

Open post

Η ανεπιθύμητη τριχοφυΐα ως ένδειξη παθολογίας (επιστημονικό άρθρο)

Η ανεπιθύμητη τριχοφυΐα ως ένδειξη παθολογίας (επιστημονικό άρθρο)

Οι τρίχες είναι ένα από τα «εξαρτήματα» του δέρματος οι οποίες καλύπτουν την επιφάνειά του, εκτός από τις παλάμες, τα πέλματα, την ονυχοφόρο φάλαγγα των δακτύλων και κάποια σημεία των γεννητικών οργάνων. Πότε αυτό το εξάρτημα αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό; Για την ανεπιθύμητη τριχοφυΐα ως ένδειξη παθολογίας γράφει η Κοσμετολόγος-Αισθητικός MSc, Παρασκευή Καλοφύρη.

Όταν αντί για χνούδι εμφανίζουμε σκούρα, σκληρή και μακριά τριχοφυΐα (τελικό τρίχωμα), σε μέρη που κανονικά θα έπρεπε να είναι άτριχα (πρόσωπο, κοιλιά κ.λπ.) μας απασχολεί ως ένα πρόβλημα -ιδίως τον γυναικείο πληθυσμό (αν και στην εποχή μας όλο και περισσότεροι άντρες ψάχνουν λύσεις αποτρίχωσης). Επίσης, η εμφάνιση αυξημένης τριχοφυΐας μπορεί να κρύβει ένα πιο σοβαρό πρόβλημα και να αποτελεί σύμπτωμα κάποιας υποκείμενης ενδοκρινικής ή άλλης νόσου, για τη διερεύνηση της οποίας θα πρέπει να συμβουλευτούμε ενδοκρινολόγο.

Η παρουσία αυξημένης τριχοφυΐας αφορά σε δύο νοσολογικές καταστάσεις που ορίζονται ως υπερτρίχωση και δασυτριχισμός.

Ο όρος υπετρίχωση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ανάπτυξη των τριχών πέρα του φυσιολογικού σε ολόκληρη την επιφάνεια του σώματος με φυσιολογική όμως για το φύλο κατανομή και αφορά τις γυναίκες, τους άντρες και τα παιδιά. Η υπετρίχωση διακρίνεται σε:

  • συγγενή χνοώδη που είναι κληρονομική,
  • επίκτητη χνοώδη που παρουσιάζεται σε άτομα με ιστορικό κακοήθους νόσου,
  • εντοπισμένη (μπορεί να είναι υπεύθυνοι διάφοροι παράγοντες που δρουν τοπικά (ακτινοβολίες) και
  • γενικευμένη από παθολογικά αίτια (διαταραχή των ενδοκρινών αδένων ή του συνδετικού ιστού ή από τη λήψη ορισμένων φαρμάκων).

Από την άλλη, ο δασυτριχυσμός αφορά μόνο στις γυναίκες και είναι η μετατροπή του τριχώματος, το οποίο είναι κανονικά χνούδι σε τελική τρίχα δηλαδή σκληρή μαύρη τρίχα. Οι γυναίκες αυτές εμφανίζουν τριχοφυΐα σε σημεία που κανονικά θα εμφάνιζαν οι άντρες. Οι περιοχές που μας απασχολούν περισσότερο είναι το πρόσωπο, ο θώρακας, η κοιλιά, το στήθος, η εσωτερική πλευρά των μηρών και η πλάτη. Αυτές είναι και οι λεγόμενες ορμονοεξαρτώμενες περιοχές, δηλαδή περιοχές που επηρεάζονται από τις ορμόνες, στην προκειμένη από τα ανδρογόνα. Η ύπαρξη τριχοφυΐας διακρίνεται σε βαθμούς ανάλογα με την πυκνότητα έκφυσης των τριχών και τον τύπο τους, μπορούμε να την διακρίνουμε σε μικρή ποσοτικά τριχοφυΐα, μεγαλύτερη, ακόμα πιο μεγάλη και πλήρης κάλυψη της περιοχής.

Γιατί όμως κάποιες γυναίκες έχουν περισσότερη τριχοφυΐα και πότε αυτό πρέπει να τις ανησυχήσει;  

Οι λόγοι μπορεί να είναι α) γενετικοί, β) ενδοκρινικοί, γ) φυλετικοί.

Οι ορμόνες που ευθύνονται για την αύξηση της τριχοφυΐας είναι τα ανδρογόνα. Οι γυναίκες παράγουν ανδρικές ορμόνες από τις ωοθήκες και τα επινεφρίδια τους. Οι ανδρικές ορμόνες είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη του σκελετού, των τριχών, την έναρξη της εφηβείας, τη σεξουαλικότητα. Σε κάποιες γυναίκες τα επίπεδα των ανδρικών ορμονών είναι αυξημένα πάνω από το φυσιολογικό ή ασκούν πιο έντονη δράση.

Η αυξημένη τριχοφυΐα από μόνη της δεν υποδηλώνει κάποια ορμονική διαταραχή, εάν όμως συνοδεύεται από τα παρακάτω πρέπει να γίνει έλεγχος από ειδικό γιατρό:

  • Δασυτριχισμός προσώπου
  • Αραίωση ανδρικού τύπου κεφαλής
  • Λιπαρό δέρμα
  • Βράγχος φωνής
  • Μεγέθυνση κλειτορίδας
  • Ανάπτυξη σκελετικών μυών ανδρικού τύπου
  • Διαταραχές έμμηνης ρύσεως(περίοδο)
  • Υποπλαστικοί μαστοί
  • Πρώιμη σύγκλιση επιφύσεων των οστών
  • Κατανομή λίπους ανδρικού τύπου
  • Αύξηση της libido

Είδη διαταραχών που μπορεί να σχετίζονται με την αυξημένη τριχοφυΐα είναι:

  • Η πιο συχνή διαταραχή που σχετίζεται με τα αυξημένα ανδρογόνα είναι το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ). Μπορεί να συνδυάζεται με ακμή, αλωπεκία, παχυσαρκία, ολιγομηνόρροια ή και αμηνόρροια, στειρότητα κ.ά.
  • Επινεφριδιακής προέλευσης: συγγενής υπερπλασία επινεφριδίων.
  • Νεοπλασίες: ωοθηκών, επινεφριδίων.
  • Περιφερικά αίτια ενδοκρινικής φύσεως: μείωση συνδετικής σφαιρίνης SHBG, αύξηση 5α-αναγωγάσης.
  • Υπολειτουργία θυρεοειδή, επινεφρίδια, υπερβολική έκκριση κορτιζόλης (σύνδρομο Cushing), υπόφυση (μεγαλακρία).
    Φαρμακευτικά αίτια. Μερικά φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν αυξημένη παραγωγή ανδρικών ορμονών (όπως τα αναβολικά στεροειδή) ή φάρμακα που προκαλούν διακοπή στην περίοδο ή αύξηση στα επίπεδα της προλακτίνης.
  • Τέλος, υπάρχει και ο λεγόμενος ιδιοπαθής δασυτριχισμός, όπου έχουμε υπερτρίχωση χωρίς να υπάρχει εμφανής αιτία.

Θεραπεία

Η υπερτρίχωση, ακόμα και σε ήπια επίπεδα, μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ζωή μιας γυναίκας και να επηρεάσει την ψυχική της ισορροπία. Κάθε γυναίκα που θεωρεί ότι έχει τριχοφυΐα που επηρεάζει την εικόνα που έχει για το σώμα της και την εμφάνιση της, θα πρέπει να το συζητά με την/τον αισθητικό της. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υποψία διαταραχής των ανδρικών ορμονών, θα πρέπει να γίνει αξιολόγηση από ενδοκρινολόγο, ο οποίος μπορεί να ζητήσει ειδικές ορμονικές εξετάσεις για να καθορίσει την πιθανή αιτία της υπερανδρογοναιμίας (αυξημένες ανδρικές ορμόνες). Πρώτα πρέπει να αντιμετωπίσει φαρμακευτικά το αίτιο, δηλαδή τη νόσο και δευτερευόντως ο ασθενής θα πρέπει να αντιμετωπίσει την τριχοφυΐα με αισθητικές μεθόδους.

Η ριζική εξαίρεση τριχών καλό είναι να αρχίσει 6 μήνες μετά την έναρξη της ορμονικής υποστήριξης. Η ριζική απομάκρυνση τριχών είναι απαραίτητη προκειμένου να υπάρξει οριστικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Μέθοδοι μόνιμης απομάκρυνσης των τριχών

Ως μόνιμη αποτρίχωση ονομάζουμε την οριστική καταστροφή του τριχικού θύλακα και των αναγεννητικών κυττάρων του. Η μόνη μέθοδος που επιτυγχάνει οριστική αποτρίχωση θεωρείται η ηλεκτροχειρουργική (ηλεκτρόλυση ή θερμόλυση). Αυτό επιτυγχάνεται διά μέσου της χορήγησης χαμηλής έντασης ηλεκτρικού ρεύματος και ενδείκνυται για μικρές περιοχές, καθώς είναι χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία.

  1. Η μέθοδος της ενζυμικής αποτρίχωσης με τη χρήση πρωτεολυτικών ενζύμων, με καλύτερα αποτελέσματα στο χνοώδες τρίχωμα. Το αποτέλεσμα της δράσης του ενζύμου, έχει να κάνει με την ποιότητα της τρίχας, καθώς και με το χρόνο επανέκφυσης.
  2. Συνδυασμός με ηλεκτροχειρουργική. Είναι η καλύτερη λύση για περιοχές όπως είναι το πρόσωπο.
  3. Αποτρίχωση με τη χρήση Laser ή με IPL. Έχουν επικρατήσει τα τελευταία χρόνια με το λέιζερ σε εξέχουσα θέση. Τα πλεονεκτήματα του είναι ότι απομακρύνει από μεγάλες επιφάνειες το τρίχωμα γρήγορα και σχετικά ανώδυνα. Η λειτουργία τους βασίζεται στην αρχή, ότι η δέσμη φωτός απορροφάται επιλεκτικά μόνο από τη μελανίνη στη ρίζα της τρίχας και προκαλεί θερμική νέκρωση του βολβού της. Εφαρμόζεται σε όλα τα σημεία του σώματος και φαίνεται ότι στους περισσότερους ασθενείς που την εφαρμόζουν έχει οριστικά αποτελέσματα, με όχι τόσο καλά αποτελέσματα στο πρόσωπο. Μειονεκτήματα είναι ότι δεν καταστρέφει τις λευκές τρίχες και δεν εφαρμόζεται σε πολύ σκουρόχρωμα δέρματα.

Μέθοδοι προσωρινής αποτρίχωσης πχ. κερί, χαλάουα κ.λπ. δεν ενδείκνυνται για αυτά τα περιστατικά. Απαγορεύονται στις ορμονοεξαρτώμενες περιοχές, όπου με το τράβηγμα ενεργοποιούμε κάποιες διαδικασίες και μεγαλώνει η ήδη υπάρχουσα τρίχα, αλλά και διπλανοί θύλακοι.

Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι οι ασθενείς που εμφανίζουν αυξημένη τριχοφυΐα θα πρέπει να συμβουλεύονται την/τον αισθητικό τους και σε στενή συνεργασία με ενδοκρινολόγο να προχωρούν στην αντιμετώπιση της νόσου (αν υπάρχει ) και έπειτα στην αντιμετώπιση της ανεπιθύμητης τριχοφυΐας.


***Η Παρασκευή Καλοφύρη είναι επιστημονική συνεργάτιδα στο ΑΤΕΙ Αισθητικής και Κοσμητολογίας Αθηνών.

Open post

Πού οδηγεί η διμέτωπη πίεση του ΔΝΤ (άρθρο)

Πού οδηγεί  η διμέτωπη πίεση του ΔΝΤ (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Σε δύο κατευθύνσεις πιέζει πλέον το ΔΝΤ το οποίο επιμένει στη λήψη μέτρων από την ελληνική πλευρά, ενώ ταυτόχρονα ζητεί δραστικά μέτρα για ελάφρυνση του χρέους από την ευρωζώνη.

Σύμφωνα τα στοιχεία που διέρρευσαν από την έκθεση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, το Ταμείο δεν θεωρεί αρκετά τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που ήδη αποφασίστηκαν και ζητεί περίοδο χάριτος μέχρι το 2040, επιμήκυνση των δανείων μέχρι το 2070 και κλείδωμα χαμηλών επιτοκίων.
Διαπιστώνει, επίσης, ότι το χρέος δεν πρόκειται να γίνει βιώσιμο ούτε με το σχήμα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για μια δεκαετία, γεγονός που περιπλέκει και τις συζητήσεις για το λεγόμενο “δημοσιονομικό μονοπάτι”, τον καθορισμό δηλαδή των στόχων του προϋπολογισμού για το διάστημα μετά το 2018.
Είναι απίθανο ότι η ευρωζώνη θα δεχθεί τέτοια μέτρα, τη στιγμή που η Γερμανία δεν θέλει καν να ανοίξει τη συζήτηση πριν από τις γερμανικές εκλογές το Σεπτέμβριο.
Την ίδια στιγμή, όμως, στο Eurogroup έγινε σαφές ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ θεωρείται απαραίτητη.
Το “καλό” με τη στάση του ΔΝΤ είναι ότι αναδεικνύει την ανάγκη για ελάφρυνση του χρέους, χωρίς να κρύβει κάτω από το χαλί την πραγματικότητα, όπως είχε κάνει το 2010 και το 2012.
Το “κακό”, όμως, είναι ότι όσο η ευρωζώνη δεν δέχεται να λάβει τα μέτρα, οι επισημάνσεις του για τη μη βιωσιμότητα του χρέους δυσκολεύουν την ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, η οποία θα μπορούσε να διευκολύνει τη ρευστότητα.
Με τα δεδομένα αυτά και δεδομένου ότι η ευρωζώνη δεν δέχεται την αποχώρηση του ΔΝΤ, ένα πιθανό σενάριο είναι ότι το Ταμείο θα αναβάλει την απόφαση για χρηματοδότηση της Ελλάδας όσο η ευρωζώνη δεν ξεκαθαρίζει τι θα πράξει με το ελληνικό χρέος και μέχρι τότε θα παραμείνει στο πρόγραμμα ως τεχνικός σύμβουλος.
Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, θα συνεχίσει να υφίσταται η πίεση για τη λήψη μέτρων σε περίπτωση που οι στόχοι για τα πλεονάσματα δεν επιτυγχάνονται, μέτρα που θα αγγίζουν τις συντάξεις και το αφορολόγητο.
Με δεδομένη την πολιτική δέσμευση της κυβέρνησης να μην λάβει νέα μέτρα, μένει να φανεί εάν θα βρεθεί μια λύση μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου η οποία θα καταλήγει σε έναν κοινά αποδεκτό μηχανισμό ο οποίος θα προβλέπει ενεργοποίηση των μέτρων σε περίπτωση που ο προϋπολογισμός δεν παράγει τα πλεονάσματα που θα συμφωνηθούν.

Open post

Τι παζαρεύει η Αθήνα με τους δανειστές για να πετύχει συμβιβασμό (άρθρο)

Τι παζαρεύει η Αθήνα με τους δανειστές για να πετύχει συμβιβασμό (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Σε έναν συμβιβασμό με τρία σκέλη μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου ελπίζει η ελληνική κυβέρνηση για να κλείσει η αξιολόγηση.

Οι προσδοκίες για Eurogroup της Πέμπτης 26 Ιανουαρίου περιορίζονται σε ένα «ξεπάγωμα» των διαπραγματεύσεων και την επάνοδο της τρόικας στην Αθήνα, έτσι ώστε μέχρι την επόμενη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών να έχει κλείσει μια συμφωνία «πακέτο» η οποία θα περιλαμβάνει και το ΔΝΤ, τουλάχιστον ως τεχνικό σύμβουλο.

Κυβερνητικές πηγές έλεγαν ότι εάν μέχρι τέλος Φεβρουαρίου κλείσει η διαπραγμάτευση θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να κινηθεί με θετικούς ρυθμούς η οικονομία, ενώ σε αντίθετη περίπτωση είναι πιθανόν να εισέλθει η χώρα σε νέα περίοδο αβεβαιότητας.

Το πρώτο εμπόδιο για την επίτευξη συμφωνίας αφορά τη σχέση μεταξύ ΔΝΤ και ευρωζώνης και αφορά στη βιωσιμότητα του χρέους η οποία θα τεθεί επί τάπητος με την ανακοίνωση της νέας Ανάλυσης Βιωσιμότητας (Debt Sustainability Analysis – DSA) του ελληνικού χρέους από το ΔΝΤ η οποία ενδεχομένως να κατατεθεί και στο eurogroup της 26ης Ιανουαρίου.

Είναι βέβαιο ότι το νέο DSA θα χαρακτηρίζει ανεπαρκή τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που ήδη ενεργοποιήθηκαν και θα απαιτεί και την εφαρμογή των μεσοπρόθεσμων μέτρων, τα οποία όμως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν θέλει να συζητήσει πριν τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Η συμβιβαστική λύση στην οποία ελπίζει η Αθήνα είναι να γίνει από το eurogroup μια πολιτική δήλωση -δέσμευση για την εφαρμογή των μέτρων στο μέλλον καθώς και μια περιγραφή τους, η οποία θα κριθεί ικανοποιητική από το ΔΝΤ έτσι ώστε να παραμείνει στο πρόγραμμα, ως τεχνικός σύμβουλος ή μεμια συμβολική χρηματοδότηση, έως ότου τα μεσοπρόθεσμα μέτρα εφαρμοστούν στην πράξη.

Δεδομένου ότι τα μέτρα είναι λίγο-πολύ γνωστά, η εκ νέου γενικόλογη αναφορά τους από το Εurogroup, χωρίς ποσοτικές και χρονικές δεσμεύσεις για την εφαρμογή τους, θεωρείται εφικτή, καθώς η Γερμανία δεν θα χρειαστεί να «περάσει» αποφάσεις από το εθνικό κοινοβούλιο.

Το δεύτερο σκέλος του επιδιωκόμενου συμβιβασμού είναι η συμφωνία των δανειστών στην ελληνική πρόταση για χρήση του «ενισχυμένου κόφτη» ο οποίος θα ενεργοποιείται μετά το 2018 σε περίπτωση που δεν καλύπτονται οι στόχοι για πρωτογενή πλεονάσματα (της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ).

Τρίτο στοιχείο του συμβιβασμού είναι να καθοριστεί το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα πρέπει να επιτυγχάνονται τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Δεδομένου ότι στα συμπεράσματα του προηγούμενου Eurogroup γίνεται αναφορά σε «μεσοπρόθεσμο χρόνο», η Αθήνα ελπίζει ότι δεν θα επικρατήσει η άποψη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που απαιτεί χρονικό διάστημα δεκαετίας, αλλά θα βρεθεί μια μέση λύση, πιο κοντά στα τρία ή στα πέντε χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι μια τέτοια συμφωνία μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν το ΔΝΤ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποφασίσουν να «βάλουν νερό στο κρασί τους» αλλά προς το παρόν δεν έχουν γίνει γνωστές οι προθέσεις τους.

Open post

Κοινωνική και αθλητική προσφορά με διάρκεια 90 χρόνων

Κοινωνική και αθλητική προσφορά με διάρκεια 90 χρόνων

Eκεί που διασταυρώνεται η κοινωνική δυναμική με την αθλητική ιστορία «συναντήθηκαν» διαφορετικές γενιές, αλλά με κοινό παρανομαστή την αγάπη τους και την προσφορά τους στον αθλητισμό.

Υπηρέτησαν σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας της, την 90χρονη Προοδευτική στο ποδόσφαιρο, που παρά την «ηλικία της», παραμένει ακμαία, όπως αποδείχτηκε και από τη συμμετοχή του κόσμου στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας των παλαιμάχων.

Παράλληλα ανακοινώθηκε σειρά πρωτοβουλιών με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 χρόνων, ενώ πρέπει να σημειωθεί η συμμετοχή και στήριξη φορέων της περιοχής (Τοπική Αυτοδιοίκηση κλπ), που δείχνει τη βαθιά κοινωνική ρίζα του σωματείου.

Πηγή φωτο: Βετεράνοι Προοδευτικής – Δήμος Κορυδαλλού

Διαβάστε αναλυτικό ρεπορτάζ στη σχετική ανάρτηση του sports.ert.gr:

Η πίτα των βετεράνων της Προοδευτικής

Open post

Η γέννηση μιας συνωμοσίας στην Αμερική των post truth politics #pizzagate (Άρθρο)

Η γέννηση μιας συνωμοσίας στην Αμερική των post truth politics #pizzagate (Άρθρο)

Της Λένας Αργύρη – Ανταποκρίτρια της ΕΡΤ στην Ουάσιγκτον

Τι σχέση άραγε μπορεί να έχει μια πιτσαρία Έλληνα ομογενούς στην Ουάσιγκτον, το Δημοκρατικό κόμμα, ένα γιγαντιαίο κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας και μια παραλίγο μαζική δολοφονία. Απολύτως καμία.

Στην Αμερική όμως των post-truth politics, όπου η αλήθεια έχει πάψει να έχει σημασία και το ψέμα έχει πάψει να σοκάρει, όλα αυτά μπορούν με ευκολία να γίνουν ένα και να συνθέσουν μια ζουμερή θεωρία συνωμοσίας. Η μετατροπή της σε γεγονός (sic), είναι απλώς ζήτημα χρόνου.

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Στις αρχές Νοεμβρίου, τα wikileaks δίνουν στην δημοσιότητα σειρά από mail του Τζον Ποντέστα, επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας της Χίλαρι Κλίντον. Οι αντιπολιτευόμενες περιθωριακές ιστοσελίδες και τα παρακμιακά blogs που αναλαμβάνουν την βρώμικη δουλειά εντοπισμού στοιχείων, που θα μπορούσαν να πλήξουν την υποψήφια των Δημοκρατικών, γρήγορα απογοητεύονται. Όσο και αν ψάχνουν δεν βρίσκουν κάτι. Όμως κάτι πρέπει να βρεθεί. Βρισκόμαστε άλλωστε λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές.

Σε αρκετά mail του Ποντέστα γίνεται αναφορά σε πίτσες. Αυτό είναι. Το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα. Μάλλον η λέξη πίτσα αποτελεί μυστικό κωδικό επικοινωνίας που παραπέμπει σε κάτι άλλο, πιο σκοτεινό. Τα αρχικά του cheese pizza θα μπορούσαν να είναι για παράδειγμα, τα αρχικά για child pornography, σκέφτονται. Και το σατανικό σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή, χωρίς περιττές καθυστερήσεις και αχρείαστους ενδοιασμούς.

Όμως μια θεωρία συνωμοσίας δεν είναι αρκετά πειστική αν δεν έχει τους σωστούς πρωταγωνιστές. Σε αυτό το σημείο έρχεται βολικά στο προσκήνιο ο Τζειμς Αλεφαντής ιδιοκτήτης γνωστής πιτσαρίας στην Ουάσιγκτον και υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος. Σε ένα από τα μειλ συνομιλεί με τον αδελφό του Ποντέστα για το ενδεχόμενο διοργάνωσης βραδιάς συγκέντρωσης χρημάτων υπέρ της Χίλαρι στην πιτσαρία του.

Ο Αλεφαντής είναι το τέλειο θύμα μιας και η πιτσαρία του, που λέγεται Comet Ping Pong έχει ως σήμα δύο ρακέτες. Οι δυο ρακέτες αν τις κοιτάξεις λίγο καχύποπτα μοιάζουν να σχηματίζουν μια πεταλούδα. Η πεταλούδα κατά πολλούς θεωρείται διεθνές σύμβολο παιδικής πορνογραφίας. Και το όνομά του James Alefantis, θα μπορούσε να είναι ψεύτικο και να σημαίνει J’aime les enfants, δηλαδή «αγαπώ τα παιδιά».

Σε ένα από τα mail η γνωστή καλλιτέχνης Μαρίνα Αμπράμοβιτς προσκαλεί τον Ποντέστα σε δείπνο στο σπίτι της. Δεν διευκρινίζει να θα φάνε πίτσα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Η αδυναμία της για το αίμα, το οποίο κοσμεί συχνά τον καλλιτεχνικό της κόσμο, δίνει τροφή για νέες θεωρίες, αυτή τη φορά περί σατανιστικών τελετών. Με θύματα πάντα παιδιά, που προέρχονται από τα δυστοπικά υπόγεια της πιτσαρίας του Αλεφαντή.

Αυτά τα υπόγεια γίνονται το ιδανικό γκροτέσκο σκηνικό για τον συντονισμό των επιχειρήσεων του δικτύου παιδικής πορνογραφίας, εκμετάλλευσης ανηλίκων από την Αιτή και εμπορίας παιδικών οργάνων. Τα μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος, που παραδοσιακά τρώνε πίτσα εκεί, γίνονται οι αδίστακτοι πελάτες και η Χίλαρι ο εγκέφαλος πίσω από την κερδοφόρα επιχείρηση. Οι αναρτήσεις σε παρακμιακά και ακροδεξιά site, καθώς και στο twitter αρχίζουν και αποκτούν οργανωμένη μορφή.

Ένας σοβαρός αναγνώστης ενδεχομένως να μην κατάλαβε ποτέ πως γεννήθηκε το pizza gate. Και αυτό, διότι ένας σοβαρός αναγνώστης δεν συνηθίζει να ανοίγει διάλογο στο reddit ή να ποστάρει σχόλια στο 4chan. Επειδή όμως στον κόσμο μας και δη στις ΗΠΑ, υπάρχουν εκατομμύρια μη σοβαροί αναγνώστες το pizza gate παίρνει γρήγορα εξωφερνικές διαστάσεις. Κανείς δεν ζητεί παραπάνω στοιχεία και συνεπώς κανείς δεν δίνει. Κανείς δεν αμφισβητεί αυτά που διαβάζει. Κανείς δεν θεωρεί σκόπιμο να διπλοτσεκάρει τις πηγές. Δεν υπάρχει αντίλογος.

Για κάποιες ημέρες η είδηση περιορίζεται στις παρακμιακές ιστοσελίδες που λέγαμε. Στα μέσα Νοεμβρίου όμως το hashtag #pizzagate αρχίζει να εμφανίζεται και σε τουρκικά φιλοκυβερνητικά site. Από εκεί περνάει αμέσως στα αμερικανικά mainstream media, τα οποία ενώ έχουν μια απέχθεια για τα αμερικάνικα ακροδεξιά site, αναπαράγουν με σχετική ευκολία τον διεθνή τύπο ακόμη και αν εξυπηρετεί οφθαλμοφανείς σκοπιμότητες.

Ο Αλεφαντής που θα πει στους New York Times οτι «η πιτσαρία μου δεν έχει καν υπόγειο» αρχίζει να δέχεται εκατοντάδες ανώνυμες απειλές για την ζωή του, την ώρα που οργισμένοι πολίτες συγκεντρώνονται καθημερινά έξω από το μαγαζί του. Αναγκάζεται να κλείσει βιαστικά τους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προσπαθεί με την βοήθεια των δικηγόρων του να βρει τρόπο να αμυνθεί αποτελεσματικά.

Πριν από λίγες ημέρες ένας 28χρονος άντρας κρατώντας ένα ημιαυτόματο όπλο εισβάλει στην πιτσαρία και ανοίγει πυρ αδιακρίτως. Η επέμβαση της αστυνομίας είναι άμεση και αποφεύγονται τα χειρότερα. Ο νεαρός παραδέχεται οτι ήθελε να σώσει τα ανήλικα θύματα από τα κελιά τους που βρίσκονται στα υπόγεια της πιτσαρίας και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους του pizza gate.

Ως μητέρα, πρέπει να εξομολογηθώ οτι έχω μια εμμονική ευαισθησία σε οποιαδήποτε είδηση σχετίζεται με παιδική πορνογραφία. Με πιάνει ναυτία μόνο με την σκέψη της παιδικής εκμετάλλευσης, σε οποιαδήποτε μορφή της. Και επίσης πρέπει να παραδεχθώ οτι έχω δει και εγώ πολλές αμερικάνικες ταινίες με εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας. Αρκετές από αυτές μάλιστα, θα τις χαρακτήριζα απολαυστικές, ακόμη και brain twisting.

Δεν μου περνάει απαρατήρητο επίσης το γεγονός, οτι τόσο ο Μπιλ Κλίντον όσο και ο Ντόναλντ Τραμπ έχουν χρησιμοποιήσει για τις μετακινήσεις τους το ιδιωτικό αεροσκάφος του καταδικασμένου για κακοποίηση ανηλίκων Τζέφρει Επσταιν. Ούτε οτι ο Τόνι Ποντέστα αδελφός του επικεφαλής της εκστρατείας της Χίλαρι, είναι φίλος με τον ρεπουμπλικάνο Ντένις Χάρστερ, ο οποίος στις αρχές του χρόνου καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκιση μετά την παραδοχή του οτι κακοποιούσε αγόρια. Πράγματι, όσο μεγαλύτερο και πιο βρώμικο είναι το σκάνδαλο, τόσο μεγαλύτερη και πιο βρώμικη είναι και η προσπάθεια συγκάλυψής του.

Στο pizza gate όμως δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη ή ψείγμα αξιόπιστης πληροφορίας οτι πρόκειται για αληθινό γεγονός. Υπόγειο δεν βρέθηκε ποτέ. Ούτε κελιά. Καταγγελίες δεν έγιναν, εξαφανισμένα παιδιά δεν υπήρξαν, έρευνα της αστυνομίας και των ομοσπονδιακών αρχών δεν άρχισε, μυστηριώδεις υποκλαπείσες συνομιλίες δεν διέρρευσαν, αυτόπτες μάρτυρες δεν εμφανίστηκαν, ανεξήγητος θάνατος κάποιου «που ήξερε πολλά», δεν έπεσε στην αντίληψη κανενός. Δεν υπάρχει καμία βάσιμη υποψία, οτι οι αρχές γνωρίζουν και αποσιωπούν. Η αστυνομία της Ουάσιγκτον, χαρακτήρισε επισήμως το pizza gate ως «κατασκευασμένη θεωρία συνωμοσίας».

Και όπως όλα δείχνουν πρόκειται για μια θεωρία συνομωσίας που εξυφάνθηκε εξ ολοκλήρου, στην σκοτεινή πλευρά της, νέου τύπου, ενημέρωσης. Στις αισθητικά φθηνές ιστοσελίδες, που μπαίνουν στην ζωή μας σχεδόν βίαια και επιχειρούν να καθορίσουν την ατζέντα της ενημέρωσης. Οι αντιστάσεις του κοινού χαλαρώνουν, η ποιότητα της ενημέρωσης διολισθαίνει και τα λεγόμενα fringe sites πολλαπλασιάζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση παραγωγής – ζήτησης κατασκευασμένων ειδήσεων. Όσοι προέβλεψαν οτι ζούμε στην Αμερική των post truth politics, απλώς δικαιώνονται. Και όσοι ακόμη ενδιαφέρονται για την πραγματική είδηση, δεν θα πρέπει πια να την θεωρούν δεδομένη.

Πηγή φωτογραφίας: metroweekly

Open post

Ο Τραμπ κι αυτοί που θέλουν να κλέψουν τα Χριστούγεννα μας (άρθρο)

Ο Τραμπ κι αυτοί που θέλουν να κλέψουν τα Χριστούγεννα μας (άρθρο)

 

Της Λένας Αργύρη

Περπατώντας τα Χριστούγεννα στους δρόμους της Ουάσιγκτον, δυσκολεύομαι να μπω στο εορταστικό κλίμα. Οι στολισμοί, όπου υπάρχουν, δεν είναι φανταχτεροί. Κάποια στεφάνια, μερικά χριστουγεννιάτικα δέντρα, λίγα φωτάκια σε ορισμένα κτίρια. Ολα με μέτρο. Η αμερικανική πρωτεύουσα μοιάζει εγκλωβισμένη στην πολιτική ορθότητα. Αποφεύγει με προσοχή να ταυτιστεί με τα Χριστούγεννα, καθώς είναι υπόλογη στην πολυθρησκευτικότητα μιας ολόκληρης χώρας. Είναι λίγο ενοχλητικός αυτός ο χριστουγεννιάτικος καθωσπρεπισμός της. Κάποιος μου είπε οτι του θυμίζει προσποιητή σεμνότητα και εγώ συμφώνησα χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Το Εθνικό Χριστουγεννιάτικο δέντρο που βρίσκεται στην νότια πλευρά του Λευκού Οίκου, δείχνει φαντασμαγορικό στις φωτογραφίες. Εάν όμως το δεις από κοντά, κυρίως στο φως της ημέρας, είναι απογοητευτικά αδιάφορο. Τόσο, που αναρωτιέσαι αν επίτηδες απέφυγαν να του χαρίσουν λίγη παραπάνω μεγαλοπρέπεια. Τι και αν μέσα στην προεδρική κατοικία η εικόνα μοιάζει παραμυθένια; Εξω από αυτήν, εκεί που όλα φαίνονται και κρίνονται, η παρουσία των άλλων θρησκειών, των άθεων, των αγνωστικιστών και των υπέρμαχων της ελεύθερης σκέψης, αποδεικνύεται πιο επιβλητική από κάθε χριστουγεννιάτικο στολίδι, μυρωδιά ή μελωδία. Τα Χριστούγεννα στην Ουάσιγκτον μοιάζουν μικρότερα. Εν αντιθέσει με όλα τα υπόλοιπα σε αυτή την πόλη, που μοιάζουν μεγαλύτερα από ότι είναι.

Στην χώρα όπου οι συμβολισμοί έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ουσία, η εορταστική κάρτα της οικογένειας Ομπάμα γράφει απλώς «καλές διακοπές». Η λέξη Χριστούγεννα απουσιάζει. «Ουπς, κάτι ξέχασε πάλι ο Πρόεδρος» άρχισαν να πέφτουν βροχή τα καυστικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δίνοντας έναν πιο εύθυμο τόνο στον λεγόμενο «πόλεμο των Χριστουγέννων». Μια διαμάχη που εξελίσσεται ανοιχτά, τουλάχιστον από το 2000 οπότε και κυκλοφόρησε το δημοφιλές βιβλίο του Τζον Γκίμπσον «The war on Christmas. How the liberal plot to ban the Sacred Christian holiday is worse than you thought». Ηταν τότε που ο όρος «πόλεμος των Χριστουγέννων» μπήκε και επισήμως στην ζωή των αμερικάνων.

Και οι αντιμαχόμενες πλευρές παρατάχθηκαν έκτοτε σε θέση μάχης. Οι μεν υποστηρίζοντας οτι τα Χριστούγεννα πρέπει να εορτάζονται χωρίς περιορισμούς διότι η Αμερική είναι πρωτίστως μια χριστιανική χώρα. Οι δε επικαλούμενοι την πρώτη τροποποίηση του αμερικανικού συντάγματος που απαγορεύει την εγκαθίδρυση εθνικής θρησκείας.

Παρόλο που δεν με συμφέρει, διότι δηλώνω Christmas groupie, νομίζω ότι η θεωρία πως «τα χριστούγεννα μας βάλλονται από παντού» δεν συνοδεύεται από πειστική επιχειρηματολογία. Νοιώθω ότι είναι απλώς μια ακόμη ευκαιρία γκρίνιας των συντηρητικών, που περισσότερο ενοχλούνται επειδή βλέπουν τις δημογραφικές αλλαγές να επηρεάζουν την χριστιανική πλειοψηφία, το προσφυγικό να αναδεικνύεται σε τεράστιο διεθνές ζήτημα και ορισμένους προοδευτικούς νόμους να προσκρούουν στις βαθιά συντηρητικές αξίες τους. Κανείς δεν μοιάζει να πιστεύει πραγματικά πως τα χριστούγεννα μας κινδυνεύουν από τους άπιστους.

Αυτό που ενδεχομένως κινδυνεύει, είναι η λογική ενός κανονικού ανθρώπου, ο οποίος πρέπει να είναι προσεχτικός, σε βαθμό κόπωσης, στις συναναστροφές της καθημερινότητας. Και να υπακούει στους άγραφους κανόνες που μαθαίνονται μόνο εμπειρικά. Μόλις πριν δύο χρόνια έμαθα, εμπειρικά και εγώ οφείλω να παραδεχθώ, οτι θεωρείται κοινωνικά πρωτόγονο να ευχηθείς σε κάποιον «καλά χριστούγεννα». Πρέπει να ευχηθείς «καλές διακοπές». Πρόκειται για ένα ευαίσθητο θέμα και οι αμερικάνοι δεν σηκώνουν αστεϊσμούς επ᾽ αυτού.

Τα Starbucks είναι ένα καλό παράδειγμα εταιρείας που αποφεύγει συνειδητά τις χριστουγεννιάτικες αναφορές, δίνοντας τον τόνο στην διαμάχη. Χρόνια τώρα πρωτοστατεί με δυναμισμό, στην εκστρατεία τήρησης των ισορροπιών, είτε αυτές είναι θρησκευτικές είτε άλλων φιλοσοφικών θεωρήσεων. Τα χάρτινα ποτηράκια του καφέ, αρχές κάθε Δεκέμβρη βάφονται κόκκινα ή πράσινα και στολίζονται σχεδόν πρόχειρα με χιόνι, για να ξεγελάσουν τον ανυποψίαστο καταναλωτή. Και το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται χωρίς ανατροπές, με τις συντηρητικές οργανώσεις να καλούν σε μποικοτάζ και τους καταναλωτές να αδιαφορούν, όχι απαραιτήτως συνειδητά. Το προοδευτικό ρεύμα, τον πόλεμο της χάρτινης κούπας έως σήμερα τον σάρωνε.

Τι γίνεται όμως με τον πόλεμο των χριστουγέννων εν γένει, τώρα που η χριστιανική Αμερική απέκτησε τον πιο θερμό και ισχυρό σύμμαχο της; Τι θα κάνουν αυτοί που θέλουν «να κλέψουν τα Χριστούγεννα μας» και αυτοί που μηχανεύονται την εκκοσμίκευση τους, τώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ είναι εδώ; Τι έχουν να πουν για την υπόσχεση του νέου προέδρου, οτι ήρθε η ώρα να πούμε και πάλι «καλά Χριστούγεννα» σε αυτή την χώρα;

Την απάντηση την έδωσε ήδη η Washington Post στο ελαφρώς ειρωνικό δημοσιεύμα της «Καλά Χριστούγεννα, ο πόλεμος των Χριστουγέννων μόλις τελείωσε και υπάρχει νικητής». Στο οποίο μάλιστα αποφαίνεται, ότι τώρα πια στην εποχή του Τραμπ, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι ο Άγιος Βασίλης είναι λευκός.

ΠΗΓΗ: Λένα Αργύρη- Ουάσιγκτον

Open post

Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση με τη συμμετοχή της Ελλάδας

Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση με τη συμμετοχή της Ελλάδας

Της Ζωής Παχούντη

Πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, με τη συμμετοχή 70 κρατών μελών, στις 7-9 Δεκεμβρίου 2016, η διεθνής συνδιάσκεψη για την Ανοικτή Διακυβέρνηση.  Στη σύνοδο παρευρέθηκε ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολλάντ, ενώ απηύθυνε χαιρετισμό ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, τονίζοντας τη σημασία του Συνεδρίου.

#OGP16

Η Ελλάδα συμμετείχε με την Ομάδα Έργου για την Ανοικτή Διακυβέρνηση που λειτουργεί υπό το συντονισμό του εθνικού εκπροσώπου στην OGP (Open Government Partnership) και κεντρικό ομιλητή τον Υπουργό Επικρατείας  Χριστόφορο Βερναρδάκη.

Τα κεντρικά θέματα που απασχόλησαν τη Σύνοδο ήταν η διαφάνεια και η καταπολέμηση της διαφθοράς, η προστασία του περιβάλλοντος, οι δράσεις για το κλίμα και την αειφορία, οι ψηφιακές πηγές και η τεχνολογική πρόσβαση των πολιτών, η ανοικτή διαβούλευση και η ανοικτή διακυβέρνηση, καθώς και η υιοθέτηση και εφαρμογή της σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου.

Σε περισσότερα από 300 στρογγυλά τραπέζια και εργαστήρια:  ανακοινώθηκαν νέες προσπάθειες και δεσμεύσεις, ξεκίνησαν συλλογικές δράσεις και διεθνείς συνεργασίες. Οι συμμετέχοντες αντάλλαξαν τις εμπειρίες τους για καλές πρακτικές ενώ παρουσιάστηκαν συγκεκριμένες ενέργειες εκ μέρους των κυβερνήσεων που μετασχημάτισαν θετικά τη ζωή των πολιτών.

#OGP16

Οι εργασίες της Συνδιάσκεψης βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων στη Γαλλία και στην Ευρώπη.  Με την ανανέωση της υπογραφής-δέσμευσης εκ μέρους των χωρών και των οργανώσεων των πολιτών που συμμετείχαν, της λεγόμενης Διακήρυξης του Παρισιού για την OGP,  διατρανώνεται η πίστη στις αρχές και τις αξίες της Συνέργειας για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και την συμμετοχή των πολιτών που θα προάγουν, θα εμβαθύνουν και θα εγγυηθούν την δημοκρατία.

#OGP16

Με την υπογραφή της Διακήρυξης οι κυβερνήσεις, η Κοινωνία των Πολιτών και οι Ανεξάρτητες Αρχές δεσμεύτηκαν να αναλάβουν συλλογικές δράσεις για την επιτάχυνση των διαδικασιών ανοικτής διακυβέρνησης.

Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκαν:

α. Συλλογική πλατφόρμα που συγκεντρώνει τις ενέργειες και τις προτάσεις δράσης και θα  αποτελέσει επομένως πηγή έμπνευσης και γνώσης για όλους.

β. Εργαλειοθήκη ψηφιακών λύσεων για την υποστήριξη όσων συλλογικών δράσεων  αναλαμβάνονται στο πλαίσιο των Εθνικών Σχεδίων Δράσης.

#OGP16

Στη διάρκεια της Συνδιάσκεψης υπήρξε η δυνατότητα ενημέρωσης των συνέδρων για τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου των πολιτών και κοινωνικών φορέων, που έχει θεσμοθετήσει η ΕΡΤ, τα οποία υπηρετούν την προσπάθεια ανοικτής διακυβέρνησης στη χώρα μας με διαφάνεια, λογοδοσία, καθώς και με την διαβούλευση και ενεργό συμμετοχή των πολιτών που προάγουν την δημοκρατία.

Ζωή Παχούντη, MSc., MBA
Διεύθυνση Εταιρικής Επικοινωνίας ΕΡΤ

 

Posts navigation

1 2 3 6 7 8 9 10 11 12 13
Scroll to top