Open post

Παντελής Ζερβός – 22 Ιανουαρίου 1982

Παντελής Ζερβός – 22 Ιανουαρίου 1982

Φέτος συμπληρώνονται 39 χρόνια από το θάνατο του ηθοποιού Παντελή Ζερβού, στις 22 Ιανουαρίου 1982. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ
(video)

Μέλη της οικογένειάς του Παντελή Ζερβού, φίλοι και συνάδελφοι του μιλούν για την προσωπικότητά και το ταλέντο του και αποκαλύπτουν άγνωστα περιστατικά από την πολύχρονη καριέρα του και τη ζωή του.

Ο Παντελής Ζερβός γεννήθηκε το 1908 στην Περαχώρα Λουτρακίου. Σε ηλικία 4 ετών έχασε τη μητέρα του και στα 8 του χρόνια τον πατέρα του. Έτσι βρέθηκε στο ορφανοτροφείο, από το οποίο όμως έφυγε παιδί ακόμη για να δουλέψει. Αρχικά εργαζόταν το πρωί σε ένα καφενείο και τα βράδια πουλούσε αναψυκτικά στον κινηματογράφο, ενώ παράλληλα τελείωσε και το Σχολαρχείο. Στη συνέχεια πήγε στο Βασιλικό Ναυτικό, όπου έγινε αρχινοσοκόμος. Κάποια στιγμή μαθαίνει για ένα διαγωνισμό που κάνει η Λυρική Σκηνή, ζητώντας νέες φωνές, λαμβάνει μέρος και προσλαμβάνεται. Λίγο καιρό αργότερα ανοίγει την πρώτη του σχολή ο Κάρολος Κουν. Ο Παντελής Ζερβός πηγαίνει εκεί, τον κερδίζει τελικά το θέατρο και αφήνει τη Λυρική Σκηνή. Και κάπως έτσι ξεκινά η θεατρική του καριέρα, ενώ στη συνέχεια μπαίνει στη ζωή του και ο κινηματογράφος.

Η κόρη του Ξένια Ζερβού μιλά για τις μεγάλες του αγάπες, τη θάλασσα και το ψάρεμα, για την πορεία του στον κινηματογράφο και για την επιτυχία που ήρθε μέσα από την ταινία «Μανταλένα», αλλά και για το Λουτράκι και τους ανθρώπους του, που δέθηκε μαζί τους. Μας ξεναγεί επίσης στο πατρικό του σπίτι στην Περαχώρα, στην εκκλησία που λειτουργούσε ο πατέρας του, όπως και στο Θέατρο Παντελής Ζερβός που έγινε προς τιμήν του στο Λουτράκι. Μιλούν επίσης ο γαμπρός του Άλκης Ζερβός, η εγγονή του Μαρία Ζερβού, ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, ο παραγωγός-σκηνοθέτης Απόστολος Τεγόπουλος και ο ηθοποιός Διονύσης Καλός, ο οποίος τονίζει για τον ηθοποιό: «Ήταν ένας πολύ φιλικός πατέρας για όλους». Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλονται αποσπάσματα από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε.

Δημοσιογραφική έρευνα-παρουσίαση: Αντώνης Πρέκας
Σκηνοθεσία: Πάνος Κέκας
Έτος παραγωγής: 2001

Δείτε περισσότερα στο

 

www.ert.gr

Open post

Δημήτρης Χορν – 16 Ιανουαρίου 1998

Δημήτρης Χορν – 16 Ιανουαρίου 1998

Στις 16 Ιανουαρίου 1998 έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν ενώ φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του (9 Μαρτίου 1921). Ταλαντούχος, χαρισματικός και πληθωρικός σφράγισε με την παρουσία του το ελληνικό μεταπολεμικό θέατρο ενώ εξαιρετικές ήταν οι ερμηνείες του και στον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Δημήτρης Χορν, μαθητής του Δημήτρη Ροντήρη, αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1940. Στη διάρκεια της θεατρικής του πορείας πρωταγωνίστησε σε δεκάδες θεατρικά έργα και υποδύθηκε μερικούς από τους σημαντικότερους ρόλους του διεθνούς δραματολογίου. Ανάμεσα στα έργα ξεχωρίζουν: «Ριχάρδος Γ’», «Δωδέκατη Νύχτα», «Οδός Ονείρων», «Το Ημερολόγιο ενός τρελού», «Ερρίκος Δ΄», «Άμλετ», «Δον Ζουάν». Τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή ως ηθοποιός ήταν το 1983 στον δικό του θίασο στο έργο του Ίψεν «Αρχιμάστορας Σόλνες».

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ ένα σπάνιο οπτικοακουστικό ντοκουμέντο με συνέντευξη του Δημήτρη Χορν το 1978 στο Ηρώδειο όπου υποδυόταν τον Τίμωνα τον Αθηναίο στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ.

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

(video)

Ολιγόλεπτη εκπομπή της ΕΡΤ για τη θεατρική κίνηση της εβδομάδας που επιμελείται και παρουσιάζει η Δανάη Στρατηγάκη. Περιλαμβάνεται ρεπορτάζ για το ανέβασμα της σαιξπηρικής τραγωδίας «Τίμων ο Αθηναίος» στο Ηρώδειο, με τον Δημήτρη Χορν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.  Μεταδίδονται στιγμιότυπα από την παράσταση η οποία είχε ανέβει από το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 10-13 Αυγούστου 1978.

Ο Δημήτρης Χορν σε συνέντευξή του στη Δανάη Στρατηγάκη κάνει αναδρομή στο παρελθόν και θυμάται την πρώτη φορά που έπαιξε στο θέατρο Ηρώδου Αττικού πριν από 38 χρόνια όταν ήταν μαθητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Δεν παραλείπει να επισημάνει το λειτούργημα του ηθοποιού και σχολιάζει τη σημασία που έχει στην απόδοση ενός ηθοποιού το να μην παραμένει στον ίδιο ρόλο επί μακρό χρονικό διάστημα. Τέλος, μιλάει για τα καλλιτεχνικά σχέδιά του την προσεχή χειμερινή περίοδο.

Περιλαμβάνονται, επίσης, συνεντεύξεις του Λεωνίδα Τριβιζά, ο οποίος μιλάει για την πρώτη συμμετοχή του θιάσου του στο Φεστιβάλ Αθηνών και συνοψίζει τα χαρακτηριστικά του έργου, και του σκηνογράφου Γιάννη Κόκκου που αναφέρεται στην επιλογή των σκηνικών λαμβάνοντας υπόψη τον φυσικό χώρο και τη μοίρα του κεντρικού ήρωα.

Το έργο του Σαίξπηρ αναφέρεται σε έναν ζάπλουτο Αθηναίο ευγενή Τίμων που σπαταλάει όλη την περιουσία του για τους φίλους του, οι οποίοι τον κολακεύουν για να απολαμβάνουν τα δώρα του. Όμως έρχεται στιγμή που ζητάει από αυτούς οικονομική ενίσχυση και βρίσκεται αντιμέτωπος με την αχαριστία τους, καθώς το μόνο που θα εισπράξει είναι άρνηση. Δίπλα στον Δημήτρη Χορν εμφανίζονταν ο Κώστας Μεσσάρης (Λούκουλος), ο Νίκος Μητρογιαννόπουλος (Αλιβιάδης), ο Αντώνης Αντωνίου (Γερουσιαστής) κ.ά

Το ρεπορτάζ προβλήθηκε στις 18 Αύγουστου 1978.

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Κώστας Ρηγόπουλος – 14 Ιανουαρίου 2001

Κώστας Ρηγόπουλος – 14 Ιανουαρίου 2001

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατο του αγαπημένου ηθοποιού και θιασάρχη Κώστα Ρηγόπουλου, στις 14 Ιανουαρίου 2001. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
ΚΩΣΤΑΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΑΚΙΑ ΑΝΑΛΥΤΗ
(video)

Ο Κώστας Ρηγόπουλος και η σύζυγος του Κάκια Αναλυτή φιλοξενούνται στο «Καλλιτεχνικό καφενείο» και μιλούν για την κοινή πορεία τους στην τέχνη και στη ζωή. Θυμούνται τα πρώτα τους βήματα στο θέατρο και σημαντικές στιγμές από την πολύχρονη καριέρα τους, όπως την παράσταση «Αγάπη μου Ουά-Ουά», η οποία παίχτηκε για 12 συνεχόμενες σεζόν και στη συνέχεια μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη, όπου γνώρισε επίσης επιτυχία.

Ο Κώστας Ρηγόπουλος μιλά ακόμη για την κινηματογραφική και τηλεοπτική του καριέρα, εξηγεί γιατί δεν πιστεύει στα βραβεία και αποκαλύπτει ότι δεν πήγε ποτέ να πάρει το βραβείο του για την ταινία «Το προξενιό της Άννας». Θυμάται την πρώτη παράσταση που έδωσε στο σχολείο, τις εξετάσεις του στο Εθνικό Θέατρο, ενώ αναφέρεται και στις άδικη κριτική που ασκείται κάποιες φορές στους ηθοποιούς. Μιλά όμως και για την άλλη μεγάλη του αγάπη το τραγούδι, για την όμορφη οικογένεια που κατάφεραν να δημιουργήσουν με την Κάκια Αναλυτή, αλλά και για την κόρη τους Ζωή Ρηγοπούλου που επέλεξε να ακολουθήσει το δικό τους επάγγελμα.

Οικοδεσπότες: Βασίλης Τσιβιλίκας, Μίμης Πλέσσας, Κώστας Φέρρης
Τηλεσκηνοθεσία: Νέστωρ Παβέλλας
Έτος παραγωγής: 1987

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Γρηγόριος Ξενόπουλος – 14 Ιανουαρίου 1951

Γρηγόριος Ξενόπουλος – 14 Ιανουαρίου 1951

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος υπήρξε σημαντικός  Έλληνας λογοτέχνης, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας.  Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867, αλλά είχε καταγωγή από τη Ζάκυνθο όπου και έζησε τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του.Το 1883 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να σπουδάσει Φυσικομαθηματικά, όμως δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του μιας και τον κέρδισε από νωρίς η ενασχόληση με τη λογοτεχνία. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου 1951. Ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού «Η Διάπλασις των Παίδων», κατά την περίοδο 1896 – 1948, καθώς και ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού Νέα Εστία. Μαζί με τους Κωστή Παλαμά, Άγγελο Σικελιανό και Νίκο Καζαντζάκη ίδρυσε την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών. Έγραψε περισσότερα από 80 μυθιστορήματα και πολλά ακόμα διηγήματα και θεωρείται ο εισηγητής του «αστικού μυθιστορήματος» στην Ελλάδα. Τα περισσότερα έργα του διαδραματίζονται στην Αθήνα και τη Ζάκυνθο. Βασικό θέμα στο έργο του αποτέλεσε ο έρωτας, κυρίως μεταξύ ατόμων από διαφορετικές τάξεις. Ο Ξενόπουλος έγραψε 46 θεατρικά έργα, κυρίως θεατρικά δράματα και κωμωδίες με έντονο ηθογραφικό χαρακτήρα που αποδίδουν με ακρίβεια και γλαφυρότητα τον τρόπο ζωής της εποχής, ενώ ασχολήθηκε και με τη μετάφραση και διασκευή ξένων θεατρικών. Το Αρχείο της ΕΡΤ τιμάει την επέτειο 70 ετών από το θάνατο του σημαντικού Έλληνα λογοτέχνη και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

ΤΟ ΦΙΟΡΟ ΤΟΥ ΛΕΒΑΝΤΕ

(video)

Το Θέατρο της Δευτέρας παρουσιάζει το έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Το Φιόρο του Λεβάντε» σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Παίζουν οι: Χρήστος Δακτυλίδης (Βάλδης), Ρένα Βενιέρη (Ροζαλία), Καίτη Γρηγοράτου (Πηνελόπη), Άννα Αδριανού (Βιργινία), Ελένη Ζαφειρίου (γιαγιά), Γιώργος Γεωγλερής (Νιόνιος), Μαίρη Σαουσοπούλου (Κατερίνα), Αγαπητός Μανδαλιός (Τάκης), Δημήτρης Γιαννόπουλος (Χαρίλαος), Γιώργος Σαπανίδης (Λάζαρος), Θάλεια Παπάζογλου (Λιλή). Τα σκηνικά και κοστούμια είναι του Γιάννη Κύρου.

Το έργο παρακολουθεί τον ζακυνθινό Νιόνιο Νιονιάκη, ο οποίος με μια κιθάρα και μια γλάστρα μπουγαρίνι έρχεται να εγκατασταθεί στην Αθήνα και να εργαστεί ως επιστάτης στο σπίτι του παιδικού του φίλου και επιτυχημένου δικηγόρου Αριστοτέλη Βάλβη. Η παρουσία του φέρνει χαρά και ευθυμία στην οικογένεια Βάλβη και ο Νιόνιος φροντίζει με την εξυπνάδα και την ευαισθησία του να μεσολαβήσει ώστε οι έρωτες των δύο κορών του Βάλβη να καταλήξουν σε αρραβώνες, αλλά και ο ίδιος ο Βάλβης να σταματήσει την εξωσυζυγική σχέση που απειλεί το γάμο του. Στο τέλος του έργου ο Νιόνιος κουρασμένος από τη ζωή στην Αθήνα θα αποφασίσει να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ζάκυνθο, παρά το γεγονός ότι φοβάται τους συνεχείς σεισμούς που πλήττουν το νησί. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, στις 26 Ιούνη 1914, στο Θέατρο Συντάγματος, από τον θίασο του Νικολάου Πλέσσα με τεράστια επιτυχία.

Πρώτη τηλεοπτική εκπομπή: 24/03/1980

Διάρκεια: 1 ώρα και 48 λεπτά

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

www.ert.gr

Open post

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης -13 Ιανουαρίου 1993

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης -13 Ιανουαρίου 1993

Στις 13 Ιανουαρίου 1993 έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, μια από τις κορυφαίες πνευματικές προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας. Πεζογράφος, ποιητής αλλά και αυτοδίδακτος ζωγράφος, ο Ν.Γ.Πεντζίκης γεννήθηκε το 1908 στη Θεσσαλονίκη, όπου έζησε και πέθανε. Σπούδασε φαρμακευτική, οπτική και βοτανολογία στη Γαλλία και τη δεκαετία του 1930 ανέλαβε το φαρμακείο του πατέρα του στη Θεσσαλονίκη, το οποίο και μετατράπηκε σε ένα από τα πιο γνωστά λογοτεχνικά στέκια της πόλης. Ο Πεντζίκης άρχισε να γράφει ποίηση σε πολύ νεαρή ηλικία, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη λογοτεχνία το 1934 και από το 1935 συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με πολλά έντυπα της Θεσσαλονίκης (όπως πχ «Το τρίτο μάτι», «Κοχλίας»-στο οποίο υπήρξε ιδρυτικό μέλος-κ.ά). Έργα του έχουν μεταφραστεί, ενώ έχει τιμηθεί σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει μια εκπομπή της σειράς πολιτιστικών εκπομπών «Τέχνη και Πολιτισμός» (παραγωγής 1989) που φιλοξενεί τον Θεσσαλονικέα λογοτέχνη και ζωγράφο.

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗ

Απόσπασμα από το επεισόδιο της σειράς εκπομπών «Τέχνη και Πολιτισμός» αφιερωμένο στον πεζογράφο, ποιητή και ζωγράφο Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη. Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης  συζητά με την Έλενα Χουζούρη. Μιλούν, για τον προσωπικό του κώδικα έκφρασης, τον κώδικα συμβόλων που διατρέχει όλο του το έργο και για τη σημασία-όχι των λέξεων-αλλά των γραμμάτων. Λόγος γίνεται για τη ζωή και τον θάνατο,  την σχέση του με την Ορθοδοξία, το Βυζάντιο και τον δυτικό πολιτισμό, ενώ ο λογοτέχνης αναφέρεται και στη γενέτειρά του, τη «Μητέρα Θεσσαλονίκη». Με τον ιδιότυπο τρόπο του, καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Ν.Γ.Πεντζίκης παίζει με τις λέξεις, με μια παιδικότητα παρά τα ογδόντα του χρόνια.

Ακόμη, για τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, μιλά ο φίλος του συγγραφέας Γιώργος Κιτσόπουλος. Αναφέρεται στη γνωριμία και μακρόχρονη φιλία τους από τα γυμνασιακά τους χρόνια, και περιγράφει τις καθημερινές τους συνήθειες στο φαρμακείο που είχε αναλάβει από τον πατέρα του στην οδό Εγνατία στη Θεσσαλονίκη και είχε μετατραπεί σε φιλολογική γωνιά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940.

 

Δημοσιογραφική επιμέλεια: Έλενα Χουζούρη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαδάκης

Ημερομηνία προβολής εκπομπής:

30/1/1989

 

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Τζόαν Μπαέζ – 9 Ιανουαρίου 1941

Τζόαν Μπαέζ – 9 Ιανουαρίου 1941

Η Τζόαν Μπαέζ (Joan Chandos Báez) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της φολκ μουσικής, στιχουργός, πολιτική ακτιβίστρια και σύμβολο της γενιάς της αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60. Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1941 στο Στέιτεν Άιλαντ, στη Νέα Υόρκη και σε πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1959 και μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει περισσότερα από τριάντα άλμπουμ. Κατά τη δεκαετία του ’60 συνδέθηκε ερωτικά και συνεργάστηκε με τον Μπομπ Ντίλαν, συμμετείχε στο αντιπολεμικό κίνημα και υποστήριξε σθεναρά το κίνημα κατά των φυλετικών διακρίσεων, αντιπαρατέθηκε συχνά στις αμερικανικές αρχές και η δράση της οδήγησε αρκετές φορές στη σύλληψή της. Η μουσική της θίγει θέματα όπως ο πόλεμος, η ειρήνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι δημοκρατικές ελευθερίες και άλλα σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. Μέχρι και σήμερα παραμένει ενεργή και με μία έντονη κοινωνική δράση. Στις δεκαετίες που έχει διανύσει ως καλλιτέχνης έχει δώσει συναυλίες αλλά και αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη σε όλον τον κόσμο. Με αφορμή τα ογδοηκοστά γενέθλια της Τζόαν Μπαέζ το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει την εκπομπή:

ΤΖΟΑΝ ΜΠΑΕΖ

ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

(video)

Πρόκειται για τη συναυλία της Τζόαν Μπαέζ (Joan Baez), στο Ηράκλειο της Κρήτης, η οποία έλαβε χώρα στο στάδιο «Ελευθερίας» στη Χανιόπορτα, στις 3 Ιουλίου 1983. Η συναυλία δόθηκε στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου Ηρακλείου με γενικό τίτλο «ΗΡΑΚΛΕΙΟ ’83«, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1983.

Η επιμέλεια της παρουσίασης είναι του Γιώργου Παπαστεφάνου, τον οποίο ακούμε επίσης στον πρόλογο, που περιλαμβάνεται στην αρχή της εκπομπής, κάνοντας αναδρομή στην πορεία της πολιτικοποιημένης Αμερικανίδας μουσικού.

Η συναυλία προβλήθηκε σε απευθείας μετάδοση από την ΕΡΤ.

Η Τζόαν Μπαέζ ανεβαίνει στη σκηνή και οι θεατές επευφημούν και χειροκροτούν.

Η Τζόαν Μπαέζ ερμηνεύει τα εξής τραγούδια:

  1. «Farewell Angelina«, από τον ομώνυμο δίσκο της του 1965, σε στίχους του Μπομπ Ντίλαν (Bob Dylan).
  2. «Dida«, από το δίσκο» Gracias a la vida» του 1974
  3. «Me and bobby McGee», τραγούδι του Κρις Κριστόφερσον από το δίσκο του Roger Miller με τίτλο «Roger Miller 1970». Το συγκεκριμένο τραγούδι έγινε παγκοσμίως γνωστό όταν κυκλοφόρησε εκτέλεσή του από την Janis Joplin και έγινε Νο1 επιτυχία, μετά το θάνατό της, στις ΗΠΑ το 1971.
  4. «Oh Freedom«, σε δικούς της στίχους από το δίσκο «Joan Baez in San Francisco» (1964) με ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες. Ένα τραγούδι όπως λέει η ίδια για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους σε όλο τον κόσμο.
  5. «Don’t cry for me Argentina» των Andrew Llloyd Webber και Tim Rice από το μιούζικαλ «Evita», 1976. Το αφιερώνει στις μητέρες των εξαφανισμένων στη Χιλή από τη δικτατορία του Πινοσέτ.
  6. «The Warriors of the sun» σε δικούς της στίχους από το δίσκο «Speaking of dreams» (1989)
  7. «Children of the eighties» από το δίσκο Live Europe 83 (1984), αφιερωμένο στους σύγχρονους νέους και στα προβλήματα της εποχής τους, όπως τα ναρκωτικά.
  8. «Άσμα Ασμάτων» από τον κύκλο τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη «Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν», μελοποίηση του λογοτεχνικού έργου του Ιάκωβο Καμπανέλλη «Μαουτχάουζεν» με θέμα των έρωτα δύο κρατούμενων στο ομώνυμο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Μπαέζ αναφέρει ότι είχε υποσχεθεί πως θα μάθει ένα ελληνικό τραγούδι από την προηγούμενη επίσκεψή της στην Ελλάδα. Η συγκεκριμένη ερμηνεία αποτελεί ίσως και το σημαντικότερο τμήμα του εν λόγω οπτικοακουστικού ντοκουμέντου.
  9. «The ballad of Sacco and Vanzetti» από το soundtrack της ταινίας Sacco and Vanzetti (1971) με θέμα την ιστορία των δύο Ιταλών αναρχικών και το αφιερώνει σε όλους εκείνους που αγωνίζονται με ειρηνικά μέσα, όπως ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Λεχ Βαλέσα.
  10. «What ‘ll we do with this baby o» ένα μάλλον μακάβριο παιδικό παραδοσιακό φολκ (folk) τραγούδι, το οποίο αφιερώνει με χιουμοριστική διάθεση στα παιδάκια που στέκονται κοντά στη σκηνή και κάνουν φασαρία.
  11. «Gracias a la vida» της χιλιανής τραγoυδίστριας Violeta Parra, το οποίο υπάρχει και στον ομώνυμο δίσκο της Μπαέζ του 1974.
  12. «Α Hard rain’s a gonna fall» του Μπομπ Ντίλαν από το δίσκο του «The freewhellin’ Bob Dylan» (1963)
  13. «Donna Donna» των Sholomon Secunda και Aaron Zeitlin, από τον δίσκο της «Joan Baez» (1960)
  14. «Imagine» του John Lennon, από τον ομώνυμο δίσκο του το 1971.
  15. «Let it be«, των Beatles, από τον ομώνυμο δίσκο του 1970. Με αυτό το τραγούδι ολοκληρώνεται η συναυλία της Τζόαν Μπαέζ και η μετάδοση κλείνει με αποφώνηση από τον Γιώργο Παπαστεφάνου.

Σκηνοθεσία:Δάφνη Τζαφέρη

Πρώτη τηλεοπτική προβολή: 03/07/1983

www.ert.gr

Open post

Άννα Συνοδινού – 7 Ιανουαρίου 2016

Άννα Συνοδινού – 7 Ιανουαρίου 2016

Η μεγάλη ηθοποιός, κορυφαία ερμηνεύτρια του αρχαίου δράματος Άννα Συνοδινού έφυγε από τη ζωή στις 7 Ιανουαρίου 2016. Κάτοχος της ερμηνευτικής παράδοσης του Εθνικού Θεάτρου, η σπουδαία τραγωδός σημάδεψε το ελληνικό θέατρο με την έξοχη και επιβλητική υποκριτική της παρουσία.

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ και την εκπομπή «Μονόγραμμα», του 1991 το αφιέρωμα στην Άννα Συνοδινού η οποία μιλάει για τη ζωή της, την οικογένειά της, τη θεατρική της διαδρομή και την ιδιότητα της πολιτικού. Η εκπομπή ολοκληρώθηκε σε δύο μέρη.

Α΄Μέρος

(video)

Στην αρχή της εκπομπής, η Άννα Συνοδινού αναφέρεται στην καταγωγή της και μιλάει για το οικογενειακό της περιβάλλον. Η οικογένειά της καταγόταν από την Αμοργό ενώ η ίδια γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας τον Νοέμβριο του 1927 και ήταν το όγδοο παιδί. Μιλάει για τους γονείς της και τη ζωή τους πριν τον πόλεμο του 1940. Αφηγείται τη ζωή στο Λουτράκι κι έπειτα τα παιδικά της χρόνια στην Αθήνα όπου μετακινήθηκαν μετά το σεισμό του 1928. Μιλάει για τις αξίες με τις οποίες ανατράφηκε από τους γονείς της τους οποίους υπεραγαπούσε αλλά και τη σημασία της ελληνορθόδοξης πίστης στη ζωή της.

Κατόπιν, ξετυλίγει την καλλιτεχνική της πορεία, κάνει λόγο για το πώς ασχολήθηκε με το θέατρο και μιλάει για τους ρόλους της, τους δασκάλους της και όσους συνεργάστηκε. Αναφέρεται στη σχέση της με το θέατρο που ξεκίνησε την εποχή της Κατοχής με τα νεανικά ερασιτεχνικά σκετς στις γειτονιές των ανατολικών συνοικιών της Αθήνας, έχοντας ως θέμα την αναπαράσταση των παθών της πατρίδας. Θυμάται τις εισαγωγικές της εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1947. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1950 στον Θίασο Κοτοπούλη. Το 1955 και το 1957 τιμήθηκε με το έπαθλο Κοτοπούλη.

Από νωρίς διακρίθηκε σε ρόλους της αρχαίας τραγωδίας είδος με το οποίο τη συνέδεσε η δασκάλα της Μαρίκα Κοτοπούλη. Σταθμός στην πορεία της υπήρξε το 1955, όταν στην επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ Επιδαύρου έπαιξε δίπλα στην Παξινού την Πολυξένη, στην «Εκάβη» του Ευριπίδη. Από εκεί άρχισε η σταδιοδρομία της στο αρχαίο δράμα. Μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου διέπρεψε με τις ερμηνείες της σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της αρχαίας τραγωδίας αλλά και σε νεότερους του κλασικού δραματολογίου. Αναφέρεται στις περιοδείες στο εξωτερικό και τις διακρίσεις ενώ αλλού μιλάει για τη βαριά ευθύνη της στο θέατρο που την απέτρεψε από το να συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Ειδική αναφορά κάνει στους ρόλους της στις αρχαίες τραγωδίες και στις υποκριτικές δεξιότητες που απαιτούνται ενώ δεν παραλείπει να μνημονεύσει τις ηρωίδες που ενσάρκωσε σε έργα του κλασικού διεθνούς δραματολογίου με το Θίασο του Εθνικού Θεάτρου.

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 28 Απριλίου 1992

Σκηνοθεσία: Κώστας Στυλιάτης

Παραγωγός: Γιώργος Σγουράκης Copyright ΕΡΤ ΑΕ – ET2

Β΄Μέρος

(video)

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος η Άννα Συνοδινού μιλάει για τη γνωριμία της και τη σχέση της με τον σύζυγό της Γιώργο Μαρινάκη, πρωταθλητή του τριπλούν, δίνοντας έμφαση στο κοινό τους σημείο που υπήρξε ο κοινός αγώνας γύρω από τον ελληνικό πολιτισμό.

Μεγάλο μέρος της αφήγησής της αφορά στο σπουδαίο της έργο-δημιούργημα το «Θέατρο Λυκαβηττού» σε σχέδια του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου, οραματιζόμενη μαζί με τον σύζυγό της την παρουσίαση του αρχαίου δράματος σε ανοιχτό περιβάλλον και εκτός Επιδαύρου, καθώς και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού. Αφηγείται το χρονικό της υλοποίησης του οράματος αυτού υπό την επίβλεψη του ΕΟΤ και την έναρξη λειτουργίας του νεοσύστατου θεάτρου τον Ιούνιο του 1965, που στέγασε τον θίασο «Ελληνική Σκηνή – Άννα Συνοδινού». Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967 και τη λογοκρισία διέκοψε την θεατρική της δραστηριότητα. Από το 1973 έως το 1975 πραγματοποίησε εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Στο τελευταίο μέρος της εκπομπής η Άννα Συνοδινού μιλάει για την πολιτική της διαδρομή και την κοινοβουλευτική της ιδιότητα, καθώς πολιτεύτηκε με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, από το 1974 ως το 1989 έπειτα από προτροπή του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αναφέρεται επίσης γενικά στην πολιτική ζωή, στα πολιτιστικά και πνευματικά προβλήματα του τόπου μας.

Στη διάρκεια της εκπομπής προβάλλεται αρχειακό φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό. Περιλαμβάνονται στιγμιότυπα από την παράσταση «Τρωάδες» του Ευριπίδη, που ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο, τον Ιούλιο του 1991, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη και τη συνταρακτική ερμηνεία της Άννας Συνοδινού στο ρόλο της Εκάβης. Ήταν η εποχή που η Άννα Συνοδινού επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και στην Επίδαυρο μετά από 10 χρόνια απουσίας.

Έτος παραγωγής: 1991

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 5 Μαΐου 1992

Σκηνοθεσία: Κώστας Στυλιάτης

Παραγωγός: Γιώργος Σγουράκης Copyright ΕΡΤ ΑΕ – ET2

Το πρωτότυπο φιλμ 16mm συντηρήθηκε, ψηφιοποιήθηκε και αποκαταστάθηκε στα εργαστήρια του Αρχείου της ΕΡΤ με τον νέο εξοπλισμό και τις υποδομές που πλέον διαθέτει (film scanner, color correction).

Δείτε περισσότερα στο

 

www.ert.gr

Open post

Νικόλαος Γύζης – 4 Ιανουαρίου 1901

Νικόλαος Γύζης – 4 Ιανουαρίου 1901

Στις 4 Ιανουαρίου συμπληρώνονται φέτος 120 χρόνια από το θάνατο ενός από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα, του Νικολάου Γύζη. Γεννημένος στην Τήνο το 1842 ο Γύζης μετά τις σπουδές του στη ζωγραφική στην Αθήνα, εγκαταστάθηκε το 1865 στο Μόναχο, όπου και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, μέχρι το θάνατό του το 1901. Ο Νικόλαος Γύζης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του καλλιτεχνικού  κινήματος του ύστερου 19ου αιώνα, που είναι γνωστό ως «Σχολή του Μονάχου», με το έργο του επηρέασε την πορεία της ελληνικής τέχνης.

Τιμώντας τον σημαντικό καλλιτέχνη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 1901, το Αρχείο της ΕΡΤ ψηφιοποίησε ένα επεισόδιο από τη σειρά ντοκιμαντέρ παραγωγής 1989 με τίτλο «Οι ζωγράφοι της Σχολή του Μονάχου», αφιερωμένο στον Νικόλαο Γύζη.

ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ 1842-1901

ΜΕΡΟΣ Α’

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του ζωγράφου Νικόλαου Γύζη. Με χρονική αφετηρία τη γέννησή του, την 1η Μαρτίου 1842 στο Σκλαβοχώρι της Τήνου, παρουσιάζονται τα σημαντικότερα γεγονότα-σταθμοί της ζωής του. Γίνεται λόγος για την εγκατάσταση του ξυλουργού πατέρα του και του ιδίου στην Αθήνα το 1850, τις σπουδές ζωγραφικής που ακολούθησαν στο Πολυτεχνείο, και τις βραβεύσεις του στους ετήσιους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς. Ακολουθούν η γνωριμία του Ν.Γύζη με τον πλούσιο φιλότεχνο και συμπατριώτη του Ν.Νάζο, ο οποίος του εξασφαλίζει μια υποτροφία για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ευρώπη. Το 1865 ο νεαρός ζωγράφος αναχωρεί για το Μόναχο. Περιγράφεται το ταξίδι του και η υποδοχή του από τον Νικηφόρο Λύτρα στη γερμανική πόλη.

Παρουσιάζεται η παραμονή του Γύζη στο Μόναχο και η καλλιτεχνική ωρίμανση του ζωγράφου, ο οποίος ενστερνίστηκε τα καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά που την εποχή εκείνη κυριαρχούσαν στο Μόναχο, και ως μαθητής του Καρλ Θέοντορ Φον Πιλότυ ασχολήθηκε με το ιστορικό θέμα. Για την καλλιτεχνική σχέση του Πιλότυ με τον Γύζη μιλά ο Υποδιευθυντής της Neue Pinakothek του Μονάχου Dr Helmann, ενώ ο Μάνος Στεφανίδης, επιμελητής της Εθνικής Πινακοθήκης, αναφέρεται ιδιαίτερα στο έργο του Γύζη «Ειδήσεις νίκης» (1871) που εκτίθεται στην Neue Pinakothek.

Γίνεται λόγος για την επιστροφή του ζωγράφου το 1873 στην Αθήνα, και για τα ταξίδια του μαζί με τον Νικηφόρο Λύτρα, με σκοπό την άντληση ηθογραφικών θεμάτων. Στη συνέχεια, σχολιάζονται τα ηθογραφικά έργα της δεκαετίας 1875-1885 στα οποία κυριαρχούν σκηνές της καθημερινής ζωής από την Ελλάδα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα έργα «Τάμα», «Το κρυφό σχολειό», «Γιάντες», «Κούκου», «Η χαρτομάντισσα», «Παιδομάζωμα» και άλλα. Ιδιαίτερος λόγος γίνεται για το χαρακτηριστικό έργο του Γύζη «Παιδικοί αρραβώνες».

Το επεισόδιο κλείνει με αναφορά σε σημαντικά γεγονότα της ζωής του καλλιτέχνη (ο γάμος του και ο διορισμός του ως Τακτικού Καθηγητή στην Ακαδημία του Μονάχου το 1888), ενώ επισημαίνεται η καλλιτεχνική στροφή του Γύζη σε μια βαθιά ιδεαλιστική αλληγορική ζωγραφική, όπως αποτυπώνεται  στο έργο «Εαρινή Συμφωνία». Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπομπής παρουσιάζονται έργα του ζωγράφου, ενώ η τηλεοπτική κάμερα καταγράφει πλάνα από τις περιοχές που συνδέονται με τη ζωή και το έργο του ζωγράφου: Τήνο, Αθήνα, Τεργέστη, Μόναχο.

Έτος παραγωγής: 1989

Σκηνοθεσία-Μοντάζ: Σταμάτης Τσαρουχάς

Κείμενα: Μάνος Στεφανίδης

 

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Γεώργιος Δροσίνης – 3 Ιανουαρίου 1951

Γεώργιος Δροσίνης – 3 Ιανουαρίου 1951

Φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από το θάνατο του ποιητή, πεζογράφου και δημοσιογράφου Γεώργιου Δροσίνη. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ
(video)

Το επεισόδιο της πολιτιστικής σειράς «Εποχές και συγγραφείς» είναι αφιερωμένο Γεώργιο Δροσίνη. Για το σημαντικό έργο του μιλούν ο Κώστας Στεργιόπουλος, ποιητής, συγγραφέας, τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ο Παναγιώτης Μουλλάς, ομ. καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ο κριτικός Λογοτεχνίας Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ενώ μέσα από την αφήγηση παρακολουθούμε την πορεία της ζωής του.

Ο Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1859, την ίδια χρονιά με τον μετέπειτα συνοδοιπόρο του στην ποιητική τέχνη Κωστή Παλαμά. Η καταγωγή του, όπως και του Παλαμά, ήταν από το Μεσολόγγι, από γενιά αγωνιστών της Επανάστασης. Ο παππούς του μάλιστα, γνωστός ως Καραγιώργος, σκοτώθηκε στην έξοδο του Μεσολογγίου το 1826. Οι ρίζες ωστόσο της οικογένειάς του ανάγονται στο Βυζάντιο. Ο Δροσίνης φοίτησε αρχικά στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αργότερα μεταγράφηκε στη Φιλοσοφική και το 1885 έφυγε στη Γερμανία για να σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης και Φιλολογία στα πανεπιστήμια της Δρέσδης, της Λειψίας και του Βερολίνου. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1888 χωρίς να περατώσει τις σπουδές του.

Στα γράμματα παρουσιάζεται σε μια μεταβατική περίοδο, όπου αρχίζει να κλονίζεται η βασιλεία των ρομαντικών και οι εμφανίσεις του Βιζυηνού του Προβελέγγιου και του Παπαδιαμαντόπουλου αναγγέλλουν την έναρξη της μιας νέας εποχής. Ξεκίνησε από το φιλολογικό περιοδικό «Ραμπαγάς»  και  αργότερα συνεργάσθηκε με τη σατιρική εφημερίδα «Μη χάνεσαι». Δημοσιεύει ποιήματα στη δημοτική γλώσσα πριν τον Παλαμά και περίπου μια δεκαετία πριν κυκλοφορήσει «Το ταξίδι» του Ψυχάρη. Οι πρώτες ποιητικές συλλογές «Ιστοί αράχνης» (1880) και «Σταλακτίται» (1881) δείχνουν ήδη το  χαρακτήρα της  ποίησής του. Το έργο του είναι πλούσιο και πολυεπίπεδο. Εκτός από την ποίηση ασχολήθηκε με την πεζογραφία και τη δημοσιογραφία. Τα πρώτα ποιήματα του Δροσίνη υπήρξαν ιδιαίτερα αγαπητά και πολλά από αυτά μελοποιήθηκαν από συνθέτες όπως ο Λαμπελέτ, ο Λαυράγκας και ο Καλομοίρης. Ιδιαίτερη αγαπητή υπήρξε η «Ανθισμένη αμυγδαλιά», ένα τραγούδι που επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Ο Δροσίνης ήταν άνθρωπος δραστήριος, κοινωνικός, με μεγάλη και αξιόλογη συμμετοχή στην πνευματική ζωή και στην κοινωνική και εθνική δράση. Υπήρξε διευθυντής του περιοδικού «Εστία» και «Εικονογραφημένη Εστία», το οποίο αναμόρφωσε και από το 1898 το μετέτρεψε στην καθημερινή ομώνυμη εφημερίδα με προοδευτική γραμμή. Στη συνέχεια αποχώρησε από τη διεύθυνση της εφημερίδας την οποία παρέδωσε στον Άδωνι Κύρου. Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτελεί η δράση του στο «Σύλλογο προς διάδοσιν των ωφελίμων βιβλίων» του οποίου υπήρξε γενικός γραμματέας με πρόεδρο το Δημήτρη Βικέλα.  Πρωτοστάτησε στην ίδρυση της «Σεβαστοπουλείου Σχολής», από την οποία αποφοίτησαν πολλοί μαθητές με ειδίκευση στα τεχνικά επαγγέλματα.  Σε δικό του ενδιαφέρον οφείλεται η ίδρυση της Σχολής Τυφλών, του Μουσείου Κοσμητικών Τεχνών και το 1926, όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία Αθηνών, ο Δροσίνης υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά της μέλη.

Στην εκπομπή ακούγεται ο Γεώργιος Δροσίνης  σε μια μοναδική ηχογράφηση του 1949 του Ηλία Βενέζη να απαγγέλλει ποιήματά του, να διηγείται ιστορίες και να σχολιάζει  πρόσωπα της πολιτικής και πολιτιστικής ζωής.

Έρευνα και Σκηνοθεσία: Τάσος Ψαρράς
Αφήγηση: Κώστας Καστανάς, Μαρία Ζαχαρή
Έτος παραγωγής: 2008

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Η πρώτη Πρωτοχρονιά της Μεταπολίτευσης

Η πρώτη Πρωτοχρονιά της Μεταπολίτευσης

Το Αρχείο της ΕΡΤ ψηφιοποίησε και παρουσιάζει ένα σπάνιο τηλεοπτικό ντοκουμέντο για τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς. Η ενημερωτική εκπομπή του ΕΙΡΤ «Οι Ρεπόρτερς», η οποία προβάλλει θέματα και πρόσωπα της επικαιρότητας,  γιορτάζει την πρώτη Πρωτοχρονιά της Μεταπολίτευσης, με μια τηλεοπτική εκπομπή που προβλήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1975.

ΟΙ ΡΕΠΟΡΤΕΡΣ

Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Οι «Ρεπόρτερς», Δημήτρης Λιμπερόπουλος (στην αρχισυνταξία της εκπομπής), Χρήστος Οικονόμου και Νάσος Αθανασίου, υποδέχονται τη νέα χρονιά σε μια τηλεοπτική βραδιά γεμάτη αισιοδοξία, με οικοδεσπότες τη Νόνικα Γαληνέα και τον Αλέκο Αλεξανδράκη και καλεσμένους πρωταγωνιστές της καλλιτεχνικής αλλά και πολιτικής ζωής.

Οι παρευρισκόμενοι εκπρόσωποι του πολιτικού και καλλιτεχνικού κόσμου, απαντούν στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων Δημήτρη Λιμπερόπουλου και Χρήστου Οικονόμου σχετικά με την Πρωτοχρονιά που θυμούνται περισσότερο από τη ζωή τους και κάνουν ευχές για την νέα χρονιά (1975). Στην κάμερα της εκπομπής μιλούν οι οικοδεσπότες ηθοποιοί Νόνικα Γαληνέα και Αλέκος Αλεξανδράκης μαζί με τον Κώστα Χατζηχρήστο, και ακολουθούν ο δημοσιογράφος και πολιτικός Βάσος Βασιλείου, καθώς και εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου: ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, η Μελίνα Μερκούρη, ο Τάκης Λαμπρίας, ο Μπάμπης Δρακόπουλος και ο Νίκος Αναγνωστόπουλος. Στη συνέχεια, εύχονται για τη νέα χρονιά η Δέσπω Διαμαντίδου και η ‘Αννα Συνοδινού, και ακολουθούν ο Κώστας Βουτσάς, η Κική Μορφονιού, πρωταγωνίστρια της Λυρικής Σκηνής και ο βαθύφωνος Νίκος Ζαχαρίου, ο Κώστας Ρηγόπουλος, ο Ζιλ Ντασσέν, ο Ανδρέας Φιλιππίδης και η Λίλη Παπαγιάννη.

Η Μελίνα Μερκούρη τραγουδά το τραγούδι «Τι έχει και κλαίει το παιδί»,  και ακολουθούν και άλλα μουσικά  στιγμιότυπα, με τους καλεσμένους να τραγουδούν τα τραγούδια «Τα τρένα που φυγαν», «Άπονη ζωή», «Υπομονή».

Στο τελευταίο μέρος της εκπομπής ο Νάσος Αθανασίου παρουσιάζει τους ανθρώπους που δουλεύουν πίσω από τις κάμερες της εκπομπής, οι οποίοι θυμούνται σημαντικές  στιγμές από τα γυρίσματα. Η εκπομπή κλείνει με τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα που τραγουδούν όλοι οι καλεσμένοι μαζί.

Ημερομηνία προβολής εκπομπής: 1 Ιανουαρίου 1975

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 55 56 57
Scroll to top