Open post

Η σφαγή στο Μάι Λάι, πόλεμος του Βιετνάμ – 16 Μαρτίου 1968

Η σφαγή στο Μάι Λάι, πόλεμος του Βιετνάμ – 16 Μαρτίου 1968

Στις 16 Μαρτίου 1968 στο Μάι Λάι πραγματοποιήθηκε ένα από τα πιο μεγάλα και απάνθρωπα εγκλήματα του πολέμου του Βιετνάμ. Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ το ντοκιμαντέρ της σειράς «Αποστολή»:

VIETNAM, ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΦΡΙΚΗ
(video)

Νέο

Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς «Αποστολή», που είναι αφιερωμένο στον πόλεμο του Βιετνάμ, παρουσιάζει τα γεγονότα της σύγκρουσης, το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται, τα θύματα και τις επιπτώσεις του πολέμου, ενώ παράλληλα αντιπαραβάλλει το παρελθόν με την εικόνα του σύγχρονου Βιετνάμ. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη σφαγή που πραγματοποιήθηκε στο χωριό Μάι Λάι από στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ στις 16 Μαρτίου 1968.

Στρατιώτες και αξιωματικοί από την 11η αμερικανική ταξιαρχία εμφανίστηκαν ξαφνικά στο χωριό Μάι Λάι και άρχισαν αδιακρίτως να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους, τα ζώα τους, να βιάζουν γυναίκες και να καίνε τα σπίτια και τις καλύβες. Σε λίγες ώρες, όταν έφυγαν οι Αμερικανοί στρατιώτες, δεν υπήρχε τίποτα που να κινείται. Το χρονικό αυτής της σφαγής κρατήθηκε μυστικό από την στρατιωτική ηγεσία της Αμερικής για 11 μήνες και έγινε γνωστό όταν ο στρατιωτικός φωτογράφος, που συνόδευε τους κομάντος της επιχείρησης και κατέγραψε με το φακό του τα δραματικά γεγονότα, πούλησε το φωτογραφικό υλικό στο περιοδικό LIFE, το οποίο το δημοσίευσε. Η κοινή γνώμη συγκλονίστηκε. Ζητήθηκαν εξηγήσεις και η επίσημη εκδοχή των στρατιωτικών ήταν ότι η αποστολή που είχαν εκείνη την ημέρα οι ομάδες του λοχαγού Έρνεστ Μεντίνα ήταν να διώξουν τους Βιετκόνγκ, που σύμφωνα με πληροφορίες τους κρύβονταν στο χωριό Μάι Λάι. Όταν οδηγήθηκαν όμως στο στρατοδικείο οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί και στρατιώτες, κατέθεσαν ότι η πραγματική εντολή που είχαν ήταν να σκοτώνουν κάθε τι που ανέπνεε. Κι αυτό φυσικά έκαναν.

Στον Λάμπη Τσιριγωτάκη, που επισκέφτηκε το Βιετνάμ 30 χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, μιλά η Βο Θι Λιέν, η μοναδική κάτοικος του Μάι Λάι που σώθηκε εκείνη τη μέρα. Τότε ήταν 12 ετών και στα 39 της, όπως παραδέχεται, οι πληγές της δεν έχουν κλείσει ακόμη. Θυμάται τις δραματικές στιγμές που έζησε, όταν είδε να σκοτώνονται μπροστά της 30 μέλη της οικογένειας της, ενώ αναφέρεται και στα πολλά ψυχολογικά προβλήματα που της δημιούργησαν οι εφιάλτες της σφαγής. Αυτή ήταν η τελευταία συνέντευξη της Βο Θι Λιέν, αφού ένα μήνα μετά πέθανε.

Η εκπομπή περιλαμβάνει εκτενή αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ «Vietnam: The camera at war», παραγωγής BBC 1995, αλλά και από σχετικό αρχειακό οπτικοακουστικό και φωτογραφικό υλικό, ενώ η μουσική επένδυση περιλαμβάνει αποσπάσματα από τη συναυλία του Woodstock το 1969 στις ΗΠΑ.

Δημοσιογραφική έρευνα: Λάμπης Τσιριγωτάκης
Σκηνοθετική επιμέλεια: Αντώνης Μπακόλας
Έτος παραγωγής: 1996

Δείτε περισσότερα στο 

www.ert.gr

Open post

Σταύρος Κουγιουμτζής – 12 Μαρτίου 2012

Σταύρος Κουγιουμτζής – 12 Μαρτίου 2012

Στις 12 Μαρτίου έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος συνθέτης Σταύρος Κουγιουμτζής, αφήνοντας ως πολύτιμη παρακαταθήκη, επιτυχίες που σφράγισαν το ελληνικό τραγούδι όπως, «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», «Κάπου νυχτώνει», «Ο ουρανός φεύγει βαρύς», «Ένας κόμπος η χαρά μου», «Ήταν πέντε ήταν έξι», «Τώρα που θα φύγεις», «Στα χρόνια της υπομονής», τραγούδια που διακρίνονται για την ευαισθησία τους και τον λυρισμό τους. Το Αρχείο της ΕΡΤ τιμώντας τη μνήμη του ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

«ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ» Η΄ΜΗ ΜΟΥ ΘΥΜΩΝΕΙΣ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ (1964), στίχοι-μουσική ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ

(video)
Νέο

Σειρά εκπομπών που αναφέρεται στο ελληνικό τραγούδι και στους δημιουργούς του. Η συγκεκριμένη εκπομπή είναι αφιερωμένη στο τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», που έχει μείνει στην ιστορία και αγαπήθηκε τόσο από τον κόσμο. Μέσα από τη μαρτυρία της Αιμιλίας Κουγιουμτζή, συντρόφου του Σταύρου Κουγιουμτζή στη ζωή και στην τέχνη του, η εκπομπή σκιαγραφεί το πορτρέτο του σπουδαίου δημιουργού. Γίνεται αναφορά στα νεανικά βιώματα και στο οικογενειακό περιβάλλον του Μικρασιάτη στην καταγωγή Σταύρου Κουγιουμτζή, ο οποίος μεγάλωσε σε έναν προσφυγικό συνοικισμό στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης, πόλης με την οποία συνδέθηκε στενά.  Η Αιμιλία Κουγιουμτζή μιλάει επίσης για τις σπουδές του στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, τη σχέση του με τη μουσική, και περιγράφει στοιχεία του χαρακτήρα του και της προσωπικότητάς του.

Αφηγείται πώς γράφτηκε το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» από τον Σταύρο Κουγιουμτζή στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στη Θεσσαλονίκη, με αρχικό τίτλο «Αποχαιρετισμός», εμπνευσμένο από το τραγούδι «Είμαι αητός χωρίς φτερά» σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1966 ηχογραφήθηκε για λογαριασμό της Λύρα με τον Γιάννη Πουλόπουλο ενώ επανεκτελέστηκε το 1975 με το χαρακτηριστικό ταξίμι του Χρήστου Νικολόπουλου και με την ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα γνωρίζοντας ευρεία αποδοχή.

Σε απόσπασμα από την εκπομπή της ΕΡΤ «Αφιερώματα. Σταύρος Κουγιουμτζής 20 χρόνια τραγούδι» (1982), ο Σταύρος Κουγιουμτζής περιγράφει την πρώτη εικόνα που σχημάτισε από τη συνάντησή του με τον Γιώργο Νταλάρα, ερμηνευτή που του υπέδειξε ο Μάκης Μάτσας και στον οποίο έμελλε να εμπιστευτεί την πλειοψηφία των τραγουδιών του υπογράφοντας μαζί τεράστιες επιτυχίες.

Η Αιμιλία Κουγιουμτζή διαβάζει, τέλος, το σημείωμα που έγραψε σ’ ένα δίσκο ο Νίκος Γκάτσος για το έργο του Σταύρου Κουγιουμτζή που συνέβαλε στην καταξίωσή του στο χώρο του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλεται φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό αρχείο του μεγάλου συνθέτη.

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 6/1/2008

Έτος παραγωγής: 2007

Σκηνοθεσία-παραγωγή: Γιώργος Χρ. Ζέρβας

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Αποκριά με τη Δόμνα Σαμίου

Αποκριά με τη Δόμνα Σαμίου

Στις 10 Μαρτίου 2012 «έφυγε» από τη ζωή η σπουδαία ερμηνεύτρια Δόμνα Σαμίου, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην έρευνα και τη διάσωση της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Ανάμεσα στα δημοτικά τραγούδια που αποθησαύρισε, σημαντική θέση κατέχουν τα αποκριάτικα. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη της και με αφορμή τη γιορτή της Αποκριάς, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΠΡΟΒΑ

«ΑΠΟΨΕ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΗΑ»

(video)
Νέο

Μουσική εκπομπή της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου με θέμα τα τραγούδια της Αποκριάς. Με αφορμή το εορταστικό κλίμα της Αποκριάς, η λαϊκή μουσικός και δασκάλα του δημοτικού τραγουδιού Δόμνα Σαμίου μας παρουσιάζει παραδοσιακά αποκριάτικα τραγούδια απ’ όλη την Ελλάδα. Ερμηνεύει τα τραγούδια: «Όταν πήγα κυρά μου στον χασάπη», «Γέρασα μωρέ παιδιά», «Κλώσσα τα πουλιά», «Παντρεύουνε τον κόκκορα», «Μια γριά μπαμπόγρια», «Ένας γέρος ηρκουντάνε», «Στης ακρίβειας τον καιρό», «Λεμονάκι μυρωδάτο».  Η Δόμνα Σαμίου μιλάει στην εκπομπή για τα θέματα των σκωπτικών ή αθυρόστομων τραγουδιών, συνυφασμένων με το αποκριάτικο ξεφάντωμα.

Εμφανίζονται επίσης, ο κρητικός λυράρης Αντώνης Περιστέρης και ο λαουτιέρης Δημήτρης Σκουλάς οι οποίοι ερμηνεύουν σατυρικές μαντινάδες στο πνεύμα των εορτών. Παράλληλα, η Μελίνα Τανάγρη και ο Γιάννης Παλαμίδας μας μεταφέρουν στην ατμόσφαιρα της παλιάς Αθήνας με τραγούδια του κεφιού και του γλεντιού που ακούγονταν στις πόλεις την Αποκριά, όπως, «Να το πάρεις το κορίτσι», «Ακόμα ένα ποτηράκι», «Σαν το κρασί δεν είσαι εσύ», «Εγώ θα σ’ αγαπώ». Παίζουν οι μουσικοί: Τάκης Χαρίτος, πιάνο, Αλέκος Αραπάκης, βιολί, Πέτρος Αθανασόπουλος-Καλύβας, κλαρίνο, Κώστας Φιλιππίδης, λαούτο, Μιχάλης Κλαπάκης, τουμπελέκι και Θεολόγος Γρύλλης, τσαμπούνα.

Έτος παραγωγής: 1988

Σκηνοθεσία: Σταύρος Ζερβάκης

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Άλκης Στέας – 9 Μαρτίου 1999

Άλκης Στέας – 9 Μαρτίου 1999

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατο του Άλκη Στέα, στις 9 Μαρτίου 1999. Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ, την τηλεοπτική συνάντηση του με τη Ρένα Θεολογίδου στο αφιέρωμα για τα 60 χρόνια του ραδιοφώνου, στο πλαίσιο της εκπομπής:

ΡΙΜΕΪΚ
(video)
Νέο

Η εκπομπή είναι αφιερωμένη στα 60 χρόνια λειτουργίας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών. Στα συγκεκριμένα αποσπάσματα ο Άλκης Στέας θυμάται τα πρώτα του βήματα στο ραδιόφωνο, σημαντικές στιγμές της πολύχρονης καριέρας του, αλλά και σημαντικές στιγμές του ραδιοφώνου. Κι όπως λέει χαρακτηριστικά: «Αν δεν με διέκοπτε κανείς θα μπορούσα να μιλώ 20 ολόκληρα χρόνια, μέρα και νύχτα για το ραδιόφωνο».

Ο Άλκης Στέας θυμάται πως ξεκίνησε να κάνει ραδιόφωνο, μετά από προτροπή ενός καθηγητή του και αναφέρεται στη Θεσσαλονίκη, την οποία χαρακτηρίζει «μάνα του ραδιοφώνου», αφού όπως εξηγεί: «Ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν από το κράτος τη δημιουργία του ραδιοφώνου». Θυμάται επίσης τις πρώτες του εκφωνήσεις σε δελτία ειδήσεων, τη συνάντηση του με τον γενικό διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, Χριστόδουλο Τσιγάντε, ο οποίος, ενθουσιασμένος από τη δουλειά του, έδωσε εντολή να μονιμοποιηθεί, ενώ αποκαλύπτει και για ποιο λόγο δεν συνέβη ποτέ αυτό και συνέχισε και τα επόμενα χρόνια ως συνεργάτης της ΕΡΤ.

Αναφέρεται ακόμη στις μεταδόσεις των παρελάσεων, στις γιορτινές εκπομπές, τα ραδιοφωνικά κουίζ και τις ραδιοφωνικές χορηγίες (προσφερόμενα προγράμματα), όπως οι εκπομπές «Χαρούμενες τουλίπες» και «Τα καθημερινά του καθημερινού», την οποία παρουσίαζε ο Δημήτρης Χορν, αλλά και στους Γιάννη Διακογιάννη, Μιχάλη Γιαννακάκο και Νίκο Φώσκολο, οι οποίοι αναδείχθηκαν μέσα από τις ραδιοφωνικές περιγραφές τους στην «Αθλητική Κυριακή». Δεν θα μπορούσε βέβαια να μην αναφερθεί και στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού, το οποίο, όπως τονίζει, τον έχει σημαδέψει, όπως και στο ραδιοφωνικό τηλεφωνικό παιχνίδι, το οποίο παρουσίαζε από το 1953 έως και τις 20 Απριλίου 1967, που κόπηκε από το καθεστώς της χούντας, αφού όπως λέει: «Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι μπορεί να επιτραπεί ένα ζωντανό πρόγραμμα».

Κείμενα-παρουσίαση: Ρένα Θεολογίδου
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Κακαβιάς
Έτος παραγωγής: 1998

Δείτε περισσότερα στο 

www.ert.gr

Open post

Δημήτρης Χριστοδούλου – 5 Μαρτίου 1991

Δημήτρης Χριστοδούλου – 5 Μαρτίου 1991

Ξημερώματα 5ης Μαρτίου 1991 έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Δημήτρης Χριστοδούλου (γεν. 1924). Μεγάλη ήταν η προσφορά του ως στιχουργού, καθώς έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου. Ένα μεγάλο μέρος των στίχων του Δημήτρη Χριστοδούλου μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίο γνώρισε το καλοκαίρι του 1960. Το 1962 ο Δημήτρης Χριστοδούλου γνωρίστηκε με τον Γιώργο Ζαμπέτα και η συνεργασία τους έδωσε τραγούδια που έγιναν μεγάλες επιτυχίες: «Χάθηκες» (Δεν έχει δρόμο να διαβώ), «Πόρτα κλειστή τα χείλη σου», «Ξημερώματα», «Τι να φταίει» κ.ά. Τραγούδια του μελοποίησαν επίσης σημαντικοί συνθέτες όπως οι Σταύρος Ξαρχάκος, Μάνος Λοΐζος, Χρήστος Λεοντής, Λίνος Κόκκοτος, Μίμης Πλέσσας.

Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει το σπάνιο ντοκουμέντο του 1982:
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
(video)
Νέο

Σε συνέντευξή του, στη μουσική εκπομπή «Αφιερώματα», ο Δημήτρης Χριστοδούλου μιλάει για τη δημιουργία του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού της δεκαετίας του ’60 και των αρχών της δεκαετίας του ’70, ως εκπλήρωση της ανάγκης να εκφραστούν οι αγώνες και τα πάθη του ελληνικού λαού. Αναζητώντας τις μουσικές του ρίζες, ανατρέχει στο δημοτικό και το ρεμπέτικο τραγούδι. Καταθέτει την άποψή του για το ρόλο του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού στην εικοσάχρονη μετέπειτα πορεία του, και τις αξίες που εξέφρασε, συνδεδεμένες με τη μοίρα του ελληνικού λαού.

Αναφέρεται ιδιαίτερα στη συμβολή του Μίκη Θεοδωράκη με τον οποίο συνεργάστηκε, σχολιάζοντας τη σημασία της διάδοσης της ποίησης στο λαό, μέσα από την πλατιά απήχηση του λαϊκού τραγουδιού. Κομβικό σημείο υπήρξε η κυκλοφορία του δίσκου «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου. Σχολιάζει, επίσης, το μουσικό έργο του Μ. Χατζιδάκι, αναπόσπαστο επίσης κομμάτι του κινήματος της δεκαετίας του ’60 που οδήγησε στην αναμόρφωση του ελληνικού τραγουδιού.

Ο φακός της κάμερας ακολουθεί τον Δημήτρη Χριστοδούλου στη συνοικία του Μεταξουργείου, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, και ο ίδιος ανασύρει μνήμες από τα νεανικά του χρόνια και μιλάει για την επίδραση της γειτονιάς αυτής στην ποίησή του, κάνοντας λόγο για τα τραγούδια «Μεταξουργείο» και «Χάθηκες» σε μουσική Γ. Ζαμπέτα.

Στην εκπομπή μιλούν για τον Δημήτρη Χριστοδούλου και τη συνεργασία τους μαζί του ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Λίνος Κόκοτος και ο Μίμης Πλέσσας. Τραγούδια του μελοποιημένα από τους παραπάνω δημιουργούς ερμηνεύουν στην εκπομπή ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Αντώνης Καλογιάννης με τον Ζωρζ Μουστακί και η Ντόρα Γιαννακοπούλου. Ακούγονται τραγούδια-ορόσημα στην ιστορία της νεοελληνικής μουσικής: «Καημός», «Γωνιά-γωνιά», «Βράχο-βράχο», «Εκείνος που χάθηκε», «Παράπονο», «Φεύγω μακριά πατρίδα μου», σε μουσική Μ. Θεοδωράκη, «Κοντά στα Ξημερώματα», «Ποιός έχει κάνει τα βουνά» σε μουσική Γ. Ζαμπέτα, «Γεννήθηκα σε μια στιγμή», σε μουσική Λίνου Κόκοτου, «Μια Καλημέρα», σε μουσική Μ. Λοϊζου, «Το ποτάμι», σε μουσική Μ. Πλέσσα, «Είναι αργά», σε μουσική Ζώρζ Μουστακί.

Η εκπομπή προβλήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1982.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος

Δείτε περισσότερα στο

 

 

 

www.ert.gr

Open post

Γρηγόρης Αυξεντίου – 3 Μαρτίου 1957

Γρηγόρης Αυξεντίου – 3 Μαρτίου 1957

Στις 3 Μαρτίου 1957 ο Κύπριος αγωνιστής και υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου θυσιάστηκε στο βωμό της ελευθερίας. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, σας προτείνει το ντοκιμαντέρ του ΡΙΚ:

ΕΟΚΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΣ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΙΕΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
(video)
Νέο

Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στη ζωή και στη δράση του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου, που γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1928 στο χωριό Λύση της Αμμοχώστου. Στην εκπομπή μιλούν άνθρωποι που τον έζησαν από κοντά, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της ζωής του και περιστατικά από την αντιστασιακή του δράση.

Γίνεται αναφορά στα παιδικά και νεανικά του χρόνια, αλλά και σε στοιχεία του χαρακτήρα του, που τον έκαναν να ξεχωρίσει από πολύ μικρός. «Είχε μέσα του έντονη την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Του άρεσε η επαφή με τους γεωργούς, με τους αγρότες, τους εργάτες και έπιανε κουβέντα μαζί τους. Ρωτούσε για τα βάσανα τους, για τα προβλήματα τους, για τη ζωή τους κι αυτό ακριβώς φανέρωνε την έννοια της δικαιοσύνης που είχε μέσα του», αναφέρει χαρακτηριστικά ο φιλόλογος και φίλος του Γιώργος Λυσιώτης. Η αδελφή του Χρυσταλλού Α. Σουρούλα αποκαλύπτει ότι το μεγάλο του όνειρο να γίνει φιλόλογος τον οδήγησε στην Αθήνα, τα οικονομικά όμως της οικογένειας δεν το επέτρεπαν κι έτσι γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Αφού υπηρέτησε για λίγους μήνες στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, επέστρεψε στην Κύπρο το 1952.

Ο ένοπλος αγώνας αρχίζει την 1η Απριλίου 1955 και ο Γρηγόρης Αυξεντίου βρίσκεται στην πρώτη γραμμή ως υπαρχηγός της ΕΟΚΑ. Συναγωνιστές του, μιλούν στην εκπομπή για την αντιστασιακή του δράση, αποκαλύπτουν άγνωστα περιστατικά από την εποχή εκείνη, όπως και τις τελευταίες του στιγμές, πριν τον κάψουν ζωντανό Άγγλοι στρατιώτες, στο κρησφύγετο του κοντά στο μοναστήρι του Μαχαιρά, στις 3 Μαρτίου 1957. Για πρώτη φορά μιλά στην εκπομπή η σύζυγός του Βασιλική, με την οποία παντρεύτηκε κρυφά κατά τη διάρκεια του αντιστασιακού του αγώνα, στις 10 Ιουνίου 1955.

Κείμενο-αφήγηση: Σπύρος Κέττηρος
Σκηνοθεσία: Ανδρέας Κωνσταντινίδης
Παραγωγή: ΡΙΚ, 1995

Η ανάρτηση του προγράμματος εντάσσεται στο πλαίσιο της ανταλλαγής αρχειακού υλικού μεταξύ των Αρχείων του ΡΙΚ και της ΕΡΤ.

Δείτε περισσότερα εδώ: ΑΡΧΕΙΑ ΕΡΤ – ΡΙΚ

 

www.ert.gr

Open post

Ντίνος Δημόπουλος – 28 Φεβρουαρίου 2003

Ντίνος Δημόπουλος – 28 Φεβρουαρίου 2003

Ο Ντίνος Δημόπουλος υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου και συγγραφέας. Οι ταινίες του κατέχουν ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου ενώ αρκετές από αυτές συμμετείχαν σε φεστιβάλ του εξωτερικού: H «Αστέρω» στο φεστιβάλ Βερολίνου του 1959, η «Μανταλένα» στις Κάννες το 1961, η «Ελλάδα και η θάλασσα» κέρδισε το α’ βραβείο στο φεστιβάλ του Τορίνο το 1976 και η ταινία «Δελφινάκια του Αμβρακικού» (Κρατικό Βραβείο 1993) διακρίθηκε επίσης στα φεστιβάλ Καΐρου, Βιέννης και Νέας Αγγλίας. Με αφορμή την επέτειο θανάτου του στις 28 Φεβρουαρίου 2003, το Αρχείο της ΕΡΤ ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:
Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΠΛΑΝΩΝ
ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
(video)

Εκπομπή της σειράς ντοκιμαντέρ «Ο έρωτας των πρώτων πλάνων» όπου σκιαγραφείται το πορτρέτο του σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου μέσα από συνέντευξή του. Ο Ντίνος Δημόπουλος έγραψε σενάρια για τον κινηματογράφο και το θέατρο ενώ η συγγραφική του δουλειά επεκτάθηκε και στην πεζογραφία. Ο ίδιος ξεκινά την αφήγησή του κάνοντας αναφορά στο οικογενειακό του περιβάλλον και στο πάθος του για τα ταξίδια που στάθηκε αφορμή να συνδεθεί με το θέατρο και να γίνει ηθοποιός. Μιλά για το πρώτο σενάριο που έγραψε, για τις δυσκολίες ελεύθερης έκφρασης την εποχή εκείνη εξαιτίας της λογοκρισίας και για τους κώδικες επικοινωνίας με το κοινό. Αναφέρεται στα πρώτα σκηνοθετικά του βήματα και στη θετική κριτική του Τύπου. Σκηνοθέτησε περίπου 50 ταινίες αρχίζοντας την πλούσια φιλμογραφία του το 1953 με την ταινία «Οι ουρανοί είναι δικοί μας». Εξηγεί το ρόλο του σκηνοθέτη στην παραγωγή ταινιών τη δεκαετία του ’50 και τις συνθήκες στις οποίες γυρίζονταν οι ταινίες. Μιλά για συγκεκριμένους ρόλους που έγραψε, καθώς και για τη συνεργασία του με γνωστούς ηθοποιούς.

Τέλος, αναφέρεται στο συγγραφικό του έργο. Ξεχωριστή μνεία κάνει στο βιβλίο του τα «Δελφινάκια του Aμβρακικού» (1989) στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του που γύρισε το 1993. Το βιβλίο πήρε το Bραβείο της Διεθνούς Kριτικής Eπιτροπής του Πανεπιστημίου της Πάντοβα και η ταινία κέρδισε έξι πρώτα βραβεία σε ισάριθμα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ. Για τον Ντίνο Δημόπουλο μιλούν στην εκπομπή, ο συγγραφέας και σεναριογράφος Λάκης Μιχαηλίδης και η ηθοποιός Νόρα Βαλσάμη. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, προβάλλονται αποσπάσματα από ταινίες του.

Έτος παραγωγής: 1997

Σκηνοθεσία: Πέννυ Παναγιωτοπούλου

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Δημήτρης Ποταμίτης – 26 Φεβρουαρίου 2003

Δημήτρης Ποταμίτης – 26 Φεβρουαρίου 2003

Αφιέρωμα από το Αρχείο της ΕΡΤ στη μνήμη του πρόωρα χαμένου Δημήτρη Ποταμίτη, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή στις 26 Φεβρουαρίου 2003. Θεατρικός ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ποιητής ο Δημήτρης Ποταμίτης συνέδεσε την δραστηριότητά του με το Θέατρο Έρευνας στου Ζωγράφου, όπου παρουσιάστηκαν σημαντικές παραστάσεις από το 1973 και για τρεις δεκαετίες. Ασχολήθηκε, επίσης, με το θέατρο για παιδιά, συμβάλλοντας σημαντικά στην ανάδειξη του στην Ελλάδα.

Την πρώτη του θεατρική εμφάνιση πραγματοποίησε το 1965 με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο, στην τραγωδία «Άλκηστις» του Ευριπίδη, δίπλα στην Παξινού και τον Κωτσόπουλο. Δείτε εδώ ένα σπάνιο ντοκουμέντο από το Αρχείο της ΕΡΤ, το αρχαίο δράμα «Ατρείδες» που ανέβασε το Θέατρο Έρευνας, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ποταμίτη, με τον ίδιο στο ρόλο του Ορέστη, το καλοκαίρι του 1979 στον Λυκαβηττό:

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

ΑΤΡΕΙΔΕΣ

(video)
Νέο

Το «Θέατρο της Δευτέρας» παρουσιάζει την παράσταση «Ατρείδες» από το «Θέατρο Έρευνας» του Δημήτρη Ποταμίτη. Η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Ποταμίτη και η τηλεσκηνοθεσία του Στέλιου Ράλλη. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Λίλη Παπαγιάννη, Πίτσα Μπουρνόζου, Κώστας Μεσσάρης και Ανδρέας Φιλιππίδης. Στον ρόλο του Ορέστη, ο Δημήτρης Ποταμίτης. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει τα χορικά, σε μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη και μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη.  Οι μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων έγιναν από τους Άγγελο Τερζάκη, Κ.Χ. Μύρη, Θρασ. Σταύρου και Τάκη Ρούσσο.

Στην παράσταση προβάλλεται το χρονικό του Οίκου των Ατρειδών -ξεκινώντας από τα Θυέστεια δείπνα και φθάνοντας ως το τέλος της «Ιφιγένειας εν Ταύροις»- μέσα από αποσπάσματα των σωζόμενων τραγωδιών του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη που αναφέρονται στον Κύκλο των Ατρειδών, σε σύνθεση του Κ.Χ. Μύρη. Ο Αγαμέμνονας (Ανδρέας Φιλιππίδης) θυσιάζει την κόρη του Ιφιγένεια (Νανά Νικολάου) για να φύγουν οι Αχαιοί για την Τροία. Η μητέρα της Ιφιγένειας, Κλυταιμνήστρα (Λίλη Παπαγιάννη), περιμένει τον Αγαμέμνονα να επιστρέψει από την Τροία για να τον σκοτώσει και να τον εκδικηθεί για τη θυσία της κόρης της. Ο Ορέστης (Δημήτρης Ποταμίτης) και η Ηλέκτρα (Πίτσα Μπουρνόζου) αποφασίζουν να σκοτώνουν τη μητέρα τους και τον εραστή της Αίγισθο (Κώστας Μεσσάρης) για να εκδικηθούν για το θάνατο του πατέρα τους. Ο Ορέστης, κυνηγημένος από τις Ερινύες, φτάνει στην Αθήνα και αθωώνεται για το φόνο της Κλυταιμνήστρας από τον Άρειο Πάγο, με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς. Με εντολή της θεάς, ο Ορέστης πηγαίνει στη χώρα των Ταύρων, κλέβει το ξόανο της θεάς Αρτέμιδος και απελευθερώνει την αδερφή του Ιφιγένεια.

Η παράσταση μαγνητοσκοπήθηκε για το «Θέατρο της Δευτέρας» και προβλήθηκε από την ΕΡΤ στις 12 Νοεμβρίου 1979.

Διάρκεια: 121’

Δείτε περισσότερα στο

 

www.ert.gr

Open post

Ίδρυση της ΕΠΟΝ – 23 Φεβρουαρίου 1943

Ίδρυση της ΕΠΟΝ – 23 Φεβρουαρίου 1943

Στις 23 Φεβρουαρίου 1943, σε ένα μικρό σπίτι, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3 στους Αμπελόκηπους, ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ). Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ μαρτυρίες αγωνιστών της ΕΠΟΝ για την αντιστασιακή δράση της οργάνωσης, στην εκπομπή:

ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΝ
(video)
Νέο

H εκπομπή, που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1, στις 26 Φεβρουαρίου 1987, είναι αφιερωμένη στην ΕΠΟΝ, την πλατιά αντιστασιακή οργάνωση, που ιδρύθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1943 και συσπείρωσε τους νέους εκείνη την εποχή, με σκοπό την εθνική απελευθέρωση, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την πρόοδο και την ειρήνη.
Ο Παναγιώτης Αρώνης και ο Νίκος Καραντηνός αναφέρονται στα γεγονότα που προηγήθηκαν και οδήγησαν στην ίδρυση της ΕΠΟΝ. Ο Σταμάτης Λιάκος, που τον Αύγουστο του 1944 ήταν οργανωτικός υπεύθυνος της ΕΠΟΝ του Νομού Αττικής και ο Βασίλης Ιωαννίδης θυμούνται στιγμές από τη δράση τους στην οργάνωση. Η Βιβή Γιαννακά θυμάται την πρώτη μεγάλη κινητοποίηση της σπουδάζουσας νεολαίας, λίγο μετά την ίδρυση της ΕΠΟΝ (24 Μαρτίου 1943), ενώ μιλά και για την αλληλεγγύη, τη συναδελφικότητα και τη φιλία που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στα μέλη της οργάνωσης. Ο Δημήτρης Μουρατίδης αναφέρεται στη μεγάλη διαδήλωση που διοργανώθηκε μετά το Μπλόκο της Κοκκινιάς, στις 17 Αυγούστου 1944. Τη δική τους μαρτυρία καταθέτουν ο Λυκούργος Τσιρίκος και η Ελένη Νικολάου, όπως και ο Σπύρος Μερκούρης, ο οποίος μιλά για την αντίσταση στο Κολωνάκι, μια κοινωνία που χαρακτηρίζονταν συντηρητική κι εξηγεί πώς ο ίδιος μυήθηκε στην ΕΠΟΝ. «Ομολογώ ότι δεν φοβόμασταν διότι είχαμε θυμό. Κι όταν έχεις θυμό είναι η καλύτερη άμυνα στο φόβο», λέει χαρακτηριστικά.
Για την ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης μιλά ο Γιώργος Καραβάς, ο Τάσος Τσουκνίδας θυμάται στιγμές από το 1ο Πανθεσσαλικό Συνέδριο της ΕΠΟΝ, η Αλίκη Ζαχαρή-Σιμοπούλου μιλά για το ρόλο της γυναίκας στους αγώνες της ΕΠΟΝ και οι Θανάσης Σακκάς και Γιώργος Κρεμμύδας για τις πολιτιστικές δράσεις της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων.
Στην εκπομπή προβάλλεται φωτογραφικό υλικό από τις δράσεις της ΕΠΟΝ, καθώς και οπτικοακουστικό αρχείο από τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Επίσης ακούγεται η 2η Συμφωνία (Ειρήνη) του Αλέκου Ξένου. Τραγουδά η Νατάσσα Παπαδοπούλου.

Έρευνα-ρεπορτάζ: Παναγιώτης Βερνάρδος
Συντονισμός εκπομπής: Μάκης Γιομπαζολιάς
Σκηνοθεσία: Φώτης Λαζαρίδης
Δείτε περισσότερα στο 

www.ert.gr

Open post

Ουμπέρτο Έκο – 19 Φεβρουαρίου 2016

Ουμπέρτο Έκο – 19 Φεβρουαρίου 2016

Στις 19 Φεβρουαρίου του 2016 έφυγε από τη ζωή ο διάσημος Ιταλός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και σημειολόγος Ουμπέρτο Έκο. Έγινε παγκόσμια γνωστός το 1980 με το πρώτο του μυθιστόρημα «Το Όνομα του Ρόδου», που γνώρισε τεράστια επιτυχία και πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Στα γραπτά του, ο Ουμπέρτο Έκο εμβάθυνε περισσότερο στην ιστορία της φιλοσοφίας, τη μαζική επικοινωνία και τη σημειωτική.
Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, παρουσιάζει την εκπομπή:
ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ
ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ
(video)

Σειρά εκπομπών για τη λογοτεχνία με συνεντεύξεις διάσημων συγγραφέων οι οποίοι μας ξεναγούν στη Τέχνη τους, τη ζωή και την πόλη τους. Στο συγκεκριμένο αφιέρωμα που αποτελείται από δύο μέρη, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης και η Μικέλα Χαρτουλάρη συνομιλούν με τον Ουμπέρτο Έκο στο εξοχικό του, σ’ ένα μεσαιωνικό χωριό κοντά στο Σαν Μαρίνο. Σε μια εφ’ ολης της ύλης συνέντευξη σκιαγραφείται το πορτρέτο του Ιταλού συγγραφέα, φιλόσοφου, διακεκριμένου καθηγητή, μαχητικού αρθρογράφου και φανατικού συλλέκτη βιβλίων, με κύρια χαρακτηριστικά, την αστείρευτη ευρυμάθεια και παιγνιώδη διάθεση που τον διακρίνουν.
Ο Ουμπέρτο Έκο αναφέρεται στα πρώτα του αναγνώσματα, στους συγγραφείς που τον επηρέασαν και στις πρώτες του συγγραφικές απόπειρες. Επίσης, στην καλλιτεχνική πρωτοπορία της «Ομάδας 63» (Gruppo 63) του σημαντικότερου μεταπολεμικού κινήματος στα ιταλικά γράμματα, του οποίου υπήρξε συνιδρυτής. Γίνεται λόγος για τον προσωπικό του τρόπο γραφής και για τη σχέση του με το μυθιστόρημα το οποίο υπήρχε πάντα μέσα του, ακόμα κι όταν έγραφε τη διατριβή του για το ζήτημα της αισθητικής στον Θωμά Ακινάτη.
Περιγράφει τη δική του σχέση ανάμεσα στην δοκιμιογραφία και την πεζογραφία και παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά του ιστορικού μυθιστορήματος. Εξηγεί τί τον ώθησε στα πενήντα του χρόνια, να γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα «Το Όνομα του Ρόδου» (1980), το οποίο γνώρισε τεράστια εκδοτική επιτυχία. Μιλάει για τις ιδέες του βιβλίου του, καθώς και για την κινηματογραφική του μεταφορά, την ομώνυμη ταινία του Ζαν-Ζακ Ανό, πλάνα της οποίας παρεμβάλλονται στην εκπομπή. Ξεχωριστή αναφορά γίνεται στο βιβλίο του «Μπαουντολίνο» (2000), ιστορικό μυθιστόρημα φαντασίας που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, όπως επίσης στο έργο του «Το Κοιμητήριο της Πράγας» (2010), όπου με επίκεντρο τα αντισημιτικά στερεότυπα που εξύφαναν τα πλαστά «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» μιλάει για τη δαιμονοποίηση των θεωριών συνομωσίας ακόμη και στο σύγχρονο κόσμο.
Η συζήτηση περιστρέφεται, επίσης, γύρω από τη χρήση του διαδικτύου και τους κινδύνους που επιφυλάσσει, τα πλεονεκτήματα του τυπωμένου βιβλίου σε σχέση με τις ηλεκτρονικές εκδόσεις, και τις τεχνικές ανάγνωσης στο πέρασμα των χρόνων. Ο Ουμπέρτο Έκο μιλάει ακόμη, για το φαινόμενο της μαζικής κουλτούρας και για τη λαϊκή λογοτεχνία, αλλά και για τη δική του σχέση με τον αναγνώστη. Κατά τη διάρκεια εκπομπής, διαβάζονται αποσπάσματα από βιβλία του.
Έτος παραγωγής: 2012
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 28 29 30
Scroll to top