Open post

Σάμιουελ Μπέκετ – 22 Δεκεμβρίου 1989

Σάμιουελ Μπέκετ – 22 Δεκεμβρίου 1989

Στις 22 Δεκεμβρίου 1989 πεθαίνει ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς του 20ου αι., ο Ιρλανδός λογοτέχνης Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett). Το 1969 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Ο Μπέκετ σημάδεψε, με το έργο του, το παγκόσμιο θέατρο, υπογραμμίζοντας την ανθρώπινη αγωνία για τα αναπάντητα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ την εκπομπή «Θεατροπληξία» με θέμα το θέατρο του νομπελίστα Ιρλανδού συγγραφέα και καλεσμένους τον Δημήτρη Καταλειφό και τον Θόδωρο Τερζόπουλο οι οποίοι αναλύουν το έργο του και την πρόσληψή του από το κοινό.

ΘΕΑΤΡΟΠΛΗΞΙΑ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ

(video)

Εβδομαδιαία εκπομπή με θέμα τα θεατρικά δρώμενα. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο, παραγωγής 2003, η Ίλια Παπασπύρου συζητά στο στούντιο με τους καλεσμένους της, τον ηθοποιό Δημήτρη Καταλειφό και τον σκηνοθέτη Θόδωρο Τερζόπουλο για τα έργα του Μπέκετ, τις ιδιαιτερότητες που τα χαρακτηρίζουν και τον τρόπο που προσέγγισαν οι ίδιοι τα κείμενά του.

Ο Δημήτρης Καταλειφός μιλάει για τον ρόλο του ανήμπορου μπεκετικού ήρωα στον θεατρικό μονόλογο «Η μαγνητοταινία του Κραπ» (1958), που ο ίδιος ερμήνευε στο Απλό Θέατρο, με σκηνοθεσία Π.Παπαδόπουλου. Παράλληλα, ο Θόδωρος Τερζόπουλος αναφέρεται στην παράσταση «Τρίπτυχο» έργων του Μπέκετ που ανέβασε την ίδια σεζόν στο Θέατρο Άττις με τα έργα «Οχάιο Ιμπρόπτου», «Αυτοσχεδιασμός» και «Νανούρισμα» με την Σοφία Μιχοπούλου στο ρόλο της ηλικιωμένης γυναίκας. Στη διάρκεια της εκπομπής, προβάλλεται οπτικοακουστικό υλικό από τις θεατρικές παραγωγές των δύο καλεσμένων.

Μιλούν μεταξύ άλλων, για τα θέματα που πραγματεύεται στο έργο του ο Ιρλανδός συγγραφέας όπως, το λίγο πριν το θάνατο, τη μοναξιά και την απελπισία του μόνου ανθρώπου. Γίνεται επίσης αναφορά στην έννοια του χρόνου στο έργο του, στις σκηνοθετικές οδηγίες του Μπέκετ σε σχέση με το προσωπικό βίωμα του κάθε δημιουργού και στο θέμα της ελευθερίας του θεατή στην πρόσληψη και την ερμηνεία των έργων του.

Τον Οκτώβριο του 2003 παρουσιάστηκαν, επίσης, για πρώτη φορά, 13 θεατρικά κείμενα, τα «μικρά» του Μπέκετ,  στο Φεστιβάλ που διοργάνωσε η ηθοποιός Άννα Κοκκίνου στο θέατρο «Σφενδόνη». Στην εκπομπή προβάλλονται αποσπάσματα από τις παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στο «Φεστιβάλ Μπέκετ», όπως το «Νανούρισμα» με την Άννα Κοκκίνου, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη, και το «Τότες που» σε σκηνοθεσία Ηλία Κουντή όπου ερμηνεύει ο Ρένος Μάντης και περιλαμβάνονται συνεντεύξεις καλλιτεχνών που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ (της Άννας Κοκκίνου, του Ρένου Μάντη, του Νίκου Χατζόπουλου, του Γιάννη Νταλιάνη και του Τάκη Τζαμαργιά). Προβάλλεται ακόμη, η ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Αμερικανού ηθοποιού Ρικ Κλάτσεϊ (Rick Cluchey), φίλου και, επί σειρά ετών, συνεργάτη του Μπέκετ, που ερμήνευσε στο Φεστιβάλ το έργο «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» σε σκηνοθεσία Μπέκετ.

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Νταής

Η εκπομπή προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2003

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

 

www.ert.gr

Open post

Μπάμπης Κλάρας – 19 Δεκεμβρίου 1986

Μπάμπης Κλάρας – 19 Δεκεμβρίου 1986

Στις 19 Δεκεμβρίου 1986 έφυγε από τη ζωή ο σημαντικός λογοτέχνης και δημοσιογράφος Μπάμπης Κλάρας. Γεννημένος το 1910 στη Λαμία, τελευταίο παιδί  του Δημήτρη και της Αγλαϊας Κλάρα, μετά τον Περικλή, τη Λιλή και τον Θανάση (Άρης Βελουχιώτης). Σπούδασε νομικά και από το 1930 ασχολούνταν με τη δημοσιογραφία-από το 1936 έως το 1974 στην εφημερίδα «Βραδυνή», υπεύθυνος για τη διεύθυνση σύνταξης. Άφησε πίσω του ένα ποικίλο συγγραφικό έργο που αποτελείται από μελέτες, φιλοσοφία, πεζογραφήματα, ποίηση, αλλά και ιστοριογραφία, με πρώτο το δοκίμιο «Το πιστεύω ενός απλού ανθρώπου» που εκδόθηκε το 1954. Τιμήθηκε δύο φορές με Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Μπάμπη Κλάρα, το Αρχείο της ΕΡΤ ψηφιοποίησε και παρουσιάζει ένα επεισόδιο της σειράς αυτοβιογραφικών ντοκιμαντέρ «Μονόγραμμα» (παραγωγής 1982) αφιερωμένο στον διακριτικό και ανθρωπιστή στοχαστή, συγγραφέα και δημοσιογράφο.

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΛΑΡΑΣ

Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς αυτοβιογραφικών ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στον Μπάμπη Κλάρα. Ο ίδιος ο συγγραφέας και δημοσιογράφος μιλά για τη γενέτειρά του τη Λαμία και για την οικογένειά του. Αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τα παιδικά του χρόνια στη Λαμία, όπως η επίσκεψη του Ελευθέριου Βενιζέλου, η «Δίκη των Δημοκρατικών» κ.α. Κάνει λόγο για τις κοινωνικές και πολιτικές πεποιθήσεις που είχε σχηματίσει-ήδη από τα εφηβικά του χρόνια.

Μιλά για την εγκατάστασή του στην Αθήνα και την πολύχρονη ενασχόληση του με τη δημοσιογραφία (στις εφημερίδες Ριζοσπάστης, Βραδυνή, Καθημερινή, Ελευθέρα Γνώμη και άλλες), σε όλα τα είδη της ειδησεογραφίας και ρεπορτάζ, στην αρχισυνταξία, καθώς και τη διεύθυνση σύνταξης (στην εφημερίδα Βραδυνή). Θυμάται στιγμές της δημοσιογραφικής του καριέρας-από τη δεκαετία του 1930-και μιλά για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Εθνική Αντίσταση. Αναφέρεται στον αδερφό του, Άρη Βελουχιώτη, αλλά και στη δική του ενεργό συμμετοχή στην Αντίσταση, καθώς και στη δράση του στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Μιλά ακόμη, για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη της λογοτεχνικής κριτικής, μέσα από τη Φιλολογική Βραδυνή-από το 1952 έως το τέλος του 1973-καθώς και στην κριτική του θεάτρου, και τέλος αναφέρεται στην οικογένειά του. Απαριθμεί τα συγγραφικά του έργα, και συνοψίζει την φιλοσοφική του θεώρηση για την ζωή και τον κόσμο, υπογραμμίζοντας στο κοινωνικό πεδίο την ανάγκη ανάδυσης μιας νέας κοινωνικής μορφής με χαρακτήρα κοινωνικού και προσωπικού νεοανθρωπισμού, με την προϋπόθεση διατήρησης της ειρήνης σε παγκόσμια κλίμακα.

Έτος παραγωγής: 1982

Παραγωγός: Γιώργος Σγουράκης

Διεύθυνση παραγωγής: Ηρώ Σγουράκη

Σκηνοθεσία: Νίκος Τριανταφυλλίδης

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 14/12/1982

 

Δείτε περισσότερα στο 

www.ert.gr

Open post

Τασσώ Καββαδία – 18 Δεκεμβρίου 2010

Τασσώ Καββαδία – 18 Δεκεμβρίου 2010

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο της Τασσώς Καββαδία, στις 18 Δεκεμβρίου 2010. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη της, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ
ΤΑΣΣΩ ΚΑΒΒΑΔΙΑ
(video)

Υπήρξε η αγαπημένη «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου. Η Τασσώ Καββαδία υπηρέτησε με την ίδια συνέπεια το θέατρο και την τηλεόραση, ενώ εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός και μεταφράστρια λογοτεχνικών και θεατρικών έργων. Στην εκπομπή κάνει μια αναδρομή στην πολύχρονη πορεία της και θυμάται τις σημαντικές στιγμές που την καθόρισαν.

Η αφήγηση της ξεκινά από τα παιδικά της χρόνια αρχικά στην Πάτρα και στη συνέχεια στην Αθήνα. Θυμάται την πρώτη φορά που είδε κινηματογράφο, αλλά και τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Αποκαλύπτει πως ενώ ο πατέρας της αποφάσισε να την παντρέψει για να μην σπουδάσει, εκείνη, μετά το χωρισμό της κι αφού είχε αποκτήσει τρία παιδιά, αποφάσισε να πάει στο Παρίσι και να σπουδάσει διακόσμηση. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ασχολήθηκε αρχικά με τη σκηνογραφία, έχοντας δάσκαλο της τον Γιάννη Τσαρούχη, που ήταν και αυτός που τη συμβούλεψε να σπουδάσει υποκριτική. Η ζωή της Τασσώς Καββαδία αλλάζει όταν συναντά τυχαία τον Μιχάλη Κακογιάννη στο καμαρίνι του Δημήτρη Χορν και παίρνει τον πρώτο της ρόλο στην ταινία «Κυριακάτικο ξύπνημα», ενώ ακόμη σπουδάζει στην δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. «Ο κινηματογράφος μου άνοιξε μια περίεργη πόρτα. Ανακάλυψα ότι μ’ αρέσει να έχω έναν θεατή για να παίξω. Κι αυτός ο θεατής ήταν ο φακός που μ’ έβλεπε. Με ενθουσίαζε η ιδέα ότι παίζω σε κάποιον μπροστά», τονίζει.

Η Τασσώ Καββαδία διέγραψε επίσης σημαντική πορεία στο θέατρο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τις μεταφράσεις λογοτεχνικών και θεατρικών έργων. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλονται σκηνές από τις ταινίες: «Προς την ελευθερία», «Κυριακάτικο ξύπνημα», «Στέλλα», «Ο μετανάστης», «Η δίκη ενός αθώου», «Ο γιος μου ο Στέφανος», «Ο τρίτος δρόμος», «Φίλησε με πριν φύγεις για πάντα» και «Διακοπές στην Αίγινα», στις οποίες συμμετείχε.

Δημοσιογραφική έρευνα-παρουσίαση: Αντώνης Πρέκας
Σκηνοθεσία: Πάνος Κέκας
Έτος παραγωγής: 2001

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Κατίνα Παξινού – 17 Δεκεμβρίου 1900

Κατίνα Παξινού – 17 Δεκεμβρίου 1900

Για την επέτειο των 120 χρόνων από την γέννηση της ιέρειας της Τέχνης Κατίνας Παξινού, η οποία γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1900, το Αρχείο της ΕΡΤ ψηφιοποίησε και παρουσιάζει από τη σειρά «Παρασκήνιο» ένα αφιέρωμα στην μεγάλη ηθοποιό. Εκτός από τους ρόλους της στις αρχαίες τραγωδίες, στους οποίους ξεχώρισε σε διεθνή κλίμακα, αξιοσημείωτη ήταν η παρουσία της και στον κινηματογράφο ενώ ήταν η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που κατάφερε να γίνει γνωστή στο Χόλιγουντ.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ – Μέρος Α΄

(video)

Μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν και εργάστηκαν δίπλα στην Κατίνα Παξινού, καθώς και το πλούσιο αρχειακό υλικό σκιαγραφούν την προσωπικότητα και την καλλιτεχνική πορεία της Ελληνίδας τραγωδού.

Ο εγγονός της, ηθοποιός Αλέξανδρος Αντωνόπουλος ξεκινά την αφήγησή του από τα παιδικά χρόνια και της μουσικές σπουδές της ηθοποιού, η οποία σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης και το Βερολίνο. Ιδιαίτερος λόγος γίνεται για την επίδραση του Δημήτρη Μητρόπουλου, αγαπημένου της παιδικού φίλου, και για την όπερα «Αδελφή Βεατρίκη» του Μέτερλινγκ, που ο Μητρόπουλος συνέθεσε για την νεαρή Παξινού η οποία ερμήνευσε τον βασικό ρόλο όταν ανέβηκε το 1920 κάνοντας μεγάλη αίσθηση.

Γίνεται αναφορά στον πρώτο της γάμο με τον γαιοκτήμονα, δικηγόρο και θεατρικό συγγραφέα Ιωάννη Παξινό με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, η μία εκ των οποίων πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία. Η γνωριμία της με τον Αλέξη Μινωτή υπήρξε καθοριστική για τη στροφή των καλλιτεχνικών της προτιμήσεων προς το θέατρο. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1929 με τον θίασο Κοτοπούλη. Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στην προπολεμική περίοδο του Εθνικού Θεάτρου (1932-1940) και ειδικά στην παράσταση της σοφόκλειας «Ηλέκτρας» στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου το 1938. Την ίδια περίοδο η Κατίνα Παξινού αξιοποιώντας τη μουσική της καλλιέργεια είχε γράψει τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη το 1933 και το 1951 σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Με την Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ο Μινωτής και η Παξινού κάνουν για πρώτη φορά περιοδεία στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, ανεβάζοντας την Ηλέκτρα του Σοφοκλή αλλά και τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ σημειώνοντας τεράστια επιτυχία.

Στη συνέχεια παρουσιάζεται η μεγαλειώδης πορεία της Παξινού στην Αμερική όπου εγκαταστάθηκε κατά την περίοδο του πολέμου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Παρακολουθούμε την κινηματογραφική της καριέρα με αποκορύφωμα την  ταινία «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» όπου υποδύθηκε συγκλονιστικά την Ισπανίδα Πιλάρ και κέρδισε το 1944 το Όσκαρ Β΄γυναικείου ρόλου που της χάρισε διεθνή αναγνώριση. Για το κινηματογραφικό έργο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» το 1947 βραβεύτηκε με το Βραβείο Κοκτώ.

Το ντοκιμαντέρ καταλήγει με την περίοδο της επιστροφής της στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’50. Το 1951, προσκλήθηκε από το Εθνικό Θέατρο να επιστρέψει με τον Αλέξη Μινωτή στην Ελλάδα, ώστε να εμφανιστούν εκτάκτως σε παραστάσεις αρχαίου ελληνικού δράματος για τις γιορτές του απόδημου ελληνισμού. Γίνεται αναφορά στις περιοδείες τους στο εξωτερικό και στις εμφανίσεις τους στο Εθνικό Θέατρο σε έργα της κλασικής δραματουργίας όπως του Ίψεν και του Λόρκα. Κεντρικό γεγονός η έναρξη του Φεστιβάλ Επιδαύρου το 1955 με την παράσταση της «Εκάβης» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και την Παξινού στον ομώνυμο ρόλο.

Στη διάρκεια της εκπομπής ακούγονται και προβάλλονται αποσπάσματα συνεντεύξεων της ίδιας της Κατίνας Παξινού (το 1961 στο BBC) και του Αλέξη Μινωτή. Ακούγεται επίσης η φωνή του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη και του ηθοποιού Μάνου Κατράκη οι οποίοι μιλούν για την Κατίνα Παξινού. Περιλαμβάνεται συνέντευξη του συγγραφέα-κριτικού θεάτρου Κώστα Γεωργουσόπουλου ο οποίος αναφέρεται στην τραγωδό Κατίνα Παξινού και στη συμβολή της στην ερμηνεία στο αρχαίο ελληνικό δράμα. Ακούγεται η φωνή της Παξινού στο μοιρολόι της Ηλέκτρας του Σοφοκλή και στην Εκάβη του Ευριπίδη, ενώ παρακολουθούμε πλάνα από σπάνιο αρχειακό υλικό των παραστάσεων. Μεταξύ αυτών περιέχεται στιγμιότυπο από πρόβες της Εκάβης του Ευριπίδη στους Δελφούς με την Παξινού και τον Μινωτή. Τέλος, προβάλλονται αποσπάσματα από τις κινηματογραφικές παρουσίες της Κατίνας Παξινού.

Έτος παραγωγής: 2001

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 14/01/2002

Σενάριο-σκηνοθεσία: Δημήτρης Δημογεροντάκης, Κώστας Μαχαίρας

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

www.ert.gr

Open post

Δημήτρης Κεχαΐδης – 15 Δεκεμβρίου 2005

Δημήτρης Κεχαΐδης – 15 Δεκεμβρίου 2005

Ο Δημήτρη Κεχαΐδης κατατάσσεται ανάμεσα στους σημαντικότερους νεοέλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1933, μεγάλωσε στο Βόλο και σπούδασε Νομική στην Αθήνα, αλλά τον κέρδισε από νωρίς η μαγεία του θεάτρου. Από φοιτητής ακόμα έγραφε τα πρώτα του έργα και στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν παρουσίασε για πρώτη φορά το 1958 τα μονόπρακτα του «Μακρινό λυπητερό τραγούδι» και «Παιχνίδια στις αλυκές«. Με τη σύζυγο και επίσης θεατρική συγγραφέα, Ελένη Χαβιαρά, παρουσίασαν μερικά από τα πλέον σημαντικά νεοελληνικά  θεατρικά έργα όπως ο «Ο μεγάλος περίπατος«, «Το πανηγύρι«, «Η βέρα-το τάβλι» και «Δάφνες και πικροδάφνες«. Ο Κεχαΐδης ασχολήθηκε στα έργα του με φαινόμενα της ελληνικού μικροαστισμού και η ιδιαίτερη θεατρική γραφή του ξεχωρίζει επειδή μοιάζει πιστή στον απλό καθημερινό λόγο, αλλά ταυτόχρονα διακρίνεται από την ποιητικότητα τη συναισθηματική δύναμη. Τα έργα του παίχτηκαν στο Θέατρο Τέχνης στο Εθνικό θέατρο στο κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος σε Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, ενώ το τελευταίο του έργο «Με δύναμη από τη Κηφισιά» έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες. Το Αρχείο της ΕΡΤ με αφορμή τη συμπλήρωση 15 ετών από το θάνατο του Δημήτρη Κεχαΐδη, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει την εκπομπή:

ΠΡΟΣΩΠΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΕΧΑΪΔΗΣ

(video)

Η εκπομπή ξεκινάει με απόσπασμα συνέντευξης του Καρόλου Κουν, ο οποίος εξηγεί ότι ήθελε το Θέατρο Τέχνης να αποτελέσει βήμα για νέους Έλληνες συγγραφείς και ότι ο Δημήτρης Κεχαΐδης αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα θεατρικού συγγραφέα που εξελίσσεται και βελτιώνεται διαρκώς και ο οποίος προσφέρει έργα σημαντικά για το ελληνικό θέατρο.

Στη συνέχεια παρακολουθούμε τον ίδιο τον συγγραφέα να μιλάει για τη ζωή και το έργο του. ο Δημήτρης Κεχαΐδης θυμάται την παιδική του ηλικία στα Τρίκαλα, τη φοιτητική ζωή στην Αθήνα και επισημαίνει χαρακτηριστικές στιγμές και πρόσωπα. Μιλάει για το πώς συνειδητοποίησε ότι αγαπούσε το θέατρο, την αδυναμία του για τους διαλόγους, περιγράφει την επώδυνη διαδικασία της συγγραφής ενός έργου, την απλότητα του λόγου ως επιθυμητό αποτέλεσμα των κειμένων του και την αφέλεια ως μεγαλύτερο προσόν ενός έργου τέχνης. Η θεατρική συγγραφέας και σύζυγός του, Ελένη Χαβιαρά, μιλάει για τη συνεργασία τους  και για τον τρόπο που αποτυπώνεται σε έργα τους όπως το «Δάφνες και πικροδάφνες» η ποιητικότητα του λόγου του Κεχαΐδη και η δική της σαρκαστική διάθεση.

Ο Δημήτρης Κεχαΐδης εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο εμπνέεται για τους χαρακτήρες των έργων του. Συμπαθεί τους λαϊκούς χαρακτήρες, συχνάζει σε λαϊκές περιοχές και η συναναστροφή με τέτοιους ανθρώπους γεννάει  χαρακτήρες που  ο ίδιος ελπίζει ότι αποτυπώνουν πλευρές του σύγχρονου νεοέλληνα. Ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης μιλάει για το χαρακτήρα και το έργο του Κεχαΐδη, για τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται και για τους χαρακτήρες που πλάθει στα έργα του. Ο Κεχαΐδης μιλάει για το επόμενο έργο που θα ήθελε να γράψει, για την ανάγκη του να ανακαλύπτει καθημερινούς χαρακτήρες, θυμάται την πρώτη του συνάντηση με τον Κάρολο Κουν και προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το νόημα των έργων του.

Η εκπομπή περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό αρχειακό υλικό από παραστάσεις των έργων του Κεχαΐδη, καθώς και φωτογραφίες από το οικογενειακό αρχείο του συγγραφέα.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος

Έτος παραγωγής: 1984

Το πρωτότυπο φιλμ 16mm συντηρήθηκε, ψηφιοποιήθηκε και αποκαταστάθηκε στα εργαστήρια του Αρχείου της ΕΡΤ με τον νέο εξοπλισμό και τις υποδομές που πλέον διαθέτει (film scanner, color correction).

Δείτε περισσότερα στο

www.ert.gr

Open post

Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ) – 13 Δεκεμβρίου 1995

Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ) – 13 Δεκεμβρίου 1995

25 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο του Μέντη (Χρύσανθου) Μποσταντζόγλου, γνωστού περισσότερο με το ψευδώνυμο «Μποστ». Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1918 με ρίζες στον Πόντο, ο Μποστ υπήρξε ένας πολύπλευρος δημιουργός· πολιτικός γελοιογράφος και σκιτσογράφος, ζωγράφος, αλλά και θεατρικός συγγραφέας και στιχουργός, ο Μποστ άφησε πίσω του ένα πλούσιο καλλιτεχνικό έργο στο οποίο κυριαρχεί το προσωπικό του σατιρικό ύφος με τις χαρακτηριστικές φιγούρες και την ανορθόγραφη γραφή, το πηγαίο χιούμορ και την καυστική κοινωνική κριτική. Ο Μέντης Μποσταντζόγλου έφυγε από τη ζωή στις 13 Δεκεμβρίου 1995.

Με αφορμή τα 25 χρόνια από τον θάνατό του, το Αρχείο της ΕΡΤ προτείνει το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ του Γιώργου Σγουράκη «Μονόγραμμα».

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

ΜΕΝΤΗΣ ΜΠΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ

Στη συγκεκριμένη εκπομπή της σειράς αυτοβιογραφικών ντοκιμαντέρ «Μονόγραμμα», αυτοπαρουσιάζεται ο γελοιογράφος, ζωγράφος, στιχουργός και θεατρικός συγγραφέας Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, γνωστός με το ψευδώνυμο «Μποστ». Η αυτοβιογραφική αυτή καταγραφή του Μποστ πραγματοποιήθηκε το 1984.

Ο Μέντης Μποσταντζόγλου ξεκινά την αφήγησή του αναφερόμενος στο όνομά του. Μιλά για την καταγωγή του από τον Πόντο, τη γέννησή του στην Κωνσταντινούπολη, τη διαμονή της οικογένειάς του κατά τα παιδικά του χρόνια στη Ρουμανία και την εγκατάστασή του το 1926 στην Αθήνα. Αναφέρεται στα σχολικά του χρόνια, τη φοίτησή του στη Σχολή Καλών Τεχνών για έξι μόνο μήνες και την θητεία του στο Ναυτικό. Στη συνέχεια περιγράφει το ξεκίνημα της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, ως σκιτσογράφος στον «Θησαυρό των παιδιών», την εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών και τη συνεργασία του αργότερα με εφημερίδες και έντυπα της εποχής όπως, η «Η Καθημερινή», η «Ελευθερία», η «Αυγή» και ο «Ταχυδρόμος».

Κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο ξεκίνημά του στην πολιτική γελοιογραφία και περιγράφει τα χαρακτηριστικά των πολιτικών του σκίτσων, τις ανορθόγραφες γελοιογραφικές συνθέσεις του. Ακόμη, αφηγείται αναμνήσεις από την περίοδο της απριλιανής δικτατορίας. Μιλά για τα θεατρικά του έργα μεταξύ των οποίων η «Όμορφη Πόλη» (καλοκαίρι 1962), η «Φαύστα», καθώς και για τη θεματολογία της ζωγραφικής του, με κυρίαρχες φιγούρες από την αρχαιότητα αλλά και την Επανάσταση του 1821.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλεται φωτογραφικό υλικό και ακούγεται απόσπασμα από το τραγούδι «Η Ρομβία», σε στίχους του Μποστ και σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη. Την εκπομπή, η οποία προβλήθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το θάνατο του Μ. Μποσταντζόγλου, προλογίζει ο Γιώργος Σγουράκης.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σγουράκης

Διεύθυνση παραγωγής: Ηρώ Σγουράκη

Έτος παραγωγής: 2005

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

 

www.ert.gr

Open post

Παγκόσμια Ημέρα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – 10 Δεκεμβρίου

Παγκόσμια Ημέρα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – 10 Δεκεμβρίου

Η Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου, ημέρα που η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου υιοθετήθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 1948.

Ο φετινός εορτασμός σχετίζεται με την κρίση της πανδημίας του COVID-19 σε συνδυασμό με την εμβάθυνση της φτώχειας και τις αυξανόμενες ανισότητες και διακρίσεις, υπογραμμίζοντας την προτεραιότητα της διασφάλισης και της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων ως ύψιστης σημασίας στην προσπάθεια της ανάκαμψης και της οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου.

Το Αρχείο της ΕΡΤ, με αφορμή την επέτειο, σας προτείνει να δείτε την εκπομπή «Η Εποχή των Εικόνων» που παρουσιάζει το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσα από τη ματιά καλλιτεχνών απ’ όλο τον κόσμο.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

Εκπομπή με θέμα τις εικαστικές τέχνες που παρουσιάζει κι επιμελείται η Κατερίνα Ζαχαροπούλου. Η εκπομπή παρακολουθεί την πολιτιστική επικαιρότητα και ενημερώνει το κοινό για τα πολιτιστικά γεγονότα σε πανελλήνιο & διεθνές επίπεδο.

(video)


Η συγκεκριμένη εκπομπή, που προβλήθηκε το Νοέμβριο του 2012, στο πλαίσιο του κοινωνικού αφιερώματος ‘Why Poverty’ της δημόσιας τηλεόρασης, ταξιδεύει στη βελγική πόλη Μέχελεν (Mechelen) και παρουσιάζει τη διεθνή έκθεση σύγχρονης τέχνης Newtopia: The State of Human Rights.  

Εβδομήντα πέντε και πλέον καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο εξετάζουν την εξέλιξη των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την ιστορία διεκδίκησής τους από το 1948, έτος οικουμενικής διακήρυξης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μέχρι και τις μέρες μας.

Η Ελληνίδα επιμελήτρια Κατερίνα Γρέγου μιλάει στην Κατερίνα Ζαχαροπούλου για την αφετηρία έμπνευσης της έκθεσης που στάθηκε το Μουσείο για το Ολοκαύτωμα και τα Ανθρώπινα δικαιώματα της πόλης Μέχελεν μας ξεναγεί στις θεματικές ενότητες της έκθεσης, εξηγώντας τους στόχους και τα ερωτήματα στα οποία η έκθεση προσπαθεί να απαντήσει, μέσα από τον καλλιτεχνικό λόγο σε καιρό ανθρωπιστικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης.

Παράλληλα, η κάμερα περιηγείται στους χώρους της έκθεσης και στέκεται σε συγκεκριμένα έργα, τα οποία προβάλλονται μέσα από την εκπομπή και ερμηνεύεται η πρόθεση του καλλιτέχνη. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες και ο Άντι Γουόρχολ, ο Στέλιος Φαϊτάκης, ο Κώστας Τσώλης, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, η Μόνα Χατούμ, ο Ίλια Καμπάκοφ, ο Γκέντελ Γκιρς, καθώς και ο Χανς Χάακε.

Σκηνοθεσία: Αννίτα Κουτρούλη

Έρευνα-Επιμέλεια-Παρουσίαση: Κατερίνα Ζαχαροπούλου

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

 

www.ert.gr

Open post

Θύμιος Καρακατσάνης – 8 Δεκεμβρίου 1940

Θύμιος Καρακατσάνης – 8 Δεκεμβρίου 1940

Στις 8 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 80 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου ηθοποιού Θύμιου Καρακατσάνη το 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, εργάστηκε ως βασικό στέλεχος στο Θέατρο Τέχνης και έπειτα στο ελεύθερο θέατρο. Ο Θύμιος Καρακατσάνης ταυτίστηκε με τις αριστοφανικές κωμωδίες, καθώς οι ερμηνείες του υπήρξαν χαρακτηριστικές και τον καθιέρωσαν ως αριστοφανικό ηθοποιό ενώ στην πλούσια διαδρομή του ερμήνευσε πολλούς και διαφορετικούς ρόλους σε έργα του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ  και την εκπομπή «Θέατρο της Δευτέρας» τον Θύμιο Καρακατσάνη και την εμβληματική ερμηνεία του στον ρόλο του Αρνόλφ («πνευματώδης, φρικτός, αξιολύπητος και γκροτέσκ συγχρόνως») στην απολαυστική παράσταση «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου, μια από τις πρώτες μεγάλες κωμωδίες του Γάλλου συγγραφέα, σκανδαλώδες έργο για την εποχή του, που αποτέλεσε σταθμό του παγκόσμιου θεάτρου και ρεπερτορίου.

 ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ του Μολιέρου
(video)


Το «Θέατρο της Δευτέρας», παραγωγής 1979, παρουσιάζει την κωμωδία ηθών του Μολιέρου, «Σχολείο Γυναικών» (1662) σε μετάφραση Κώστα Βάρναλη, σκηνοθεσία Γιώργου Εμιρζά και τηλεσκηνοθεσία Δάφνης Τζαφέρη.

Παίζουν ακόμη οι ηθοποιοί: Όλια Λαζαρίδου (Αγνή), Αλμπέρτο Εσκενάζυ (Οράτιος), Γιώργος Γεωγλέρης (Κρυζάλντ), Χρήστος Βαλαβανίδης (Γιαννάκης), Χρυσούλα Διαβάτη (Γεωργία), Βασίλης Τσάγκλος (Ορόντ, πατέρας του Οράτιου), Κωνσταντίνος Τζούμας (Συμβολαιογράφος) και Πέτρος Ζαρκάδης (Αλέν). Τα σκηνικά και κοστούμια ήταν του Γιάννη Κύρου και η μουσική επιμέλεια του Ζακ Μεναχέμ.

Το κείμενο της μετάφρασης του έργου από τον Κώστα Βάρναλη πρωτοδημοσιεύτηκε το 1967 από τις Εκδόσεις «Κέδρος». Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε η έκδοση με την απόδοση στα νεοελληνικά από τον Βάρναλη του «Μισάνθρωπου» του Μολιέρου.

Στο «Σχολείο Γυναικών», ο Μολιέρος αναφέρεται σε ένα καυτό πρόβλημα του καιρού του, την οικογένεια, καυτηριάζοντας τα ήθη της εποχής του σε σχέση με το θέμα του γάμου και της επιλογής συζύγου. Παράλληλα, θίγει μέσα από μια προοδευτική ματιά το επίμαχο ζήτημα της εκπαίδευσης των κοριτσιών, η οποία εξακολουθούσε να κυριαρχείται από συντηρητικά πρότυπα, και εισάγει νέες αντιλήψεις όπως, της καλλιέργειας της ελεύθερης βούλησης ως προς την επιλογή συζύγου, της ισοτιμίας και του σεβασμού της προσωπικότητας των γυναικών που προσέκρουε στην παραδοσιακή αστική ηθική.

Κεντρικός ήρωας του έργου ο αστός μεσήλικας Αρνόλφ που θέλει να παντρευτεί αλλά τυραννιέται από την εμμονή ότι θα τον απατήσει η γυναίκα του. Φανατικός μισογύνης, παίρνει υπό την προστασία του το από τεσσάρων χρονών κοριτσάκι την Αγνή, φροντίζοντας να την αναθρέψει μέσα στον τρόμο της αμαρτίας με σκοπό να την παντρευτεί, γαλουχημένη με τα πιστεύω του. Η κοπέλα μεγαλώνει υπό την επιτήρηση δύο άξεστων υπηρετών και αποκομμένη από τον κόσμο για να παραμείνει αφελής και αγράμματη, στοιχεία που ο Αρνόλφ θεωρεί απαραίτητα σε μια καλή και υπάκουη σύζυγο.

Όμως η τύχη φέρνει στην πόλη τον νεαρό Οράτιο, που ερωτεύεται την Αγνή και καταφέρνει να της κλέψει την καρδιά. Μετά από μια σειρά κωμικών παρεξηγήσεων, όπου ο Αρνόλφ προσπαθεί ανεπιτυχώς να απομακρύνει τον Οράτιο, η λύση δίνεται με τους δύο νέους να ενώνονται με τα δεσμά του γάμου και τον Αρνόλφ να αποχωρεί ηττημένος.

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 30 Απριλίου 1979

Διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

 

 

 

 

 

 

www.ert.gr

Open post

Νίκος Γκάτσος – 8 Δεκεμβρίου 1911

Νίκος Γκάτσος – 8 Δεκεμβρίου 1911

Σαν σήμερα, στις 8 Δεκεμβρίου 1911 γεννιέται στην Ασέα Αρκαδίας ο Νίκος Γκάτσος. Κορυφαίος ποιητής, σημαντικός μεταφραστής και πολυγραφότατος στιχουργός, ο Ν.Γκάτσος άφησε πίσω του μια και μοναδική ποιητική συλλογή («Αμοργός», 1943) αλλά και μια μεγάλη σειρά τραγουδιών.

Τιμώντας την επέτειο γέννησης του Νίκου Γκάτσου, το Αρχείο της ΕΡΤ ψηφιοποίησε και προτείνει ένα επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ του Τάσου Ψαρρά «Εποχές και Συγγραφείς».

ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ ΜΕΡΟΣ Α’

Σειρά ντοκιμαντέρ του Τάσου Ψαρρά με θέμα τη ζωή και το έργο
σημαντικών Ελλήνων λογοτεχνών και την προσφορά τους στην
πνευματική ζωή του τόπου. Η συγκεκριμένη εκπομπή αποτελεί το
πρώτο μέρος του διμερούς αφιερώματος στον ποιητή Νίκο Γκάτσο
με τίτλο «Από την Ασέα στην Αθήνα και στην «Αμοργό».

Η ζωή και το έργο του Νίκου Γκάτσου με αναφορές σε γεγονότα-σταθμούς της προσωπικής του ζωής, αλλά και της λογοτεχνικής του πορείας, από τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα έως την δεκαετία του 50. Χρονική αφετηρία της αφήγησης, η γέννησή του στην Ασέα της Αρκαδίας, τα παιδικά του χρόνια σε μια αγροτική οικογένεια στο χωριό και τα μαθητικά
στην Τρίπολη. Ακολουθεί η εγκατάστασή του στην Αθήνα και η φοίτησή του από το 1930 στη Φιλοσοφική Σχολή, σπουδές τις οποίες δεν ολοκληρώνει ποτέ.

Υπογραμμίζεται η «ιδιορρυθμία» του Νίκου Γκάτσου στα ελληνικά γράμματα, η οποία φαίνεται να ξεκινά από την «Αμοργό», έργο με το οποίο καθιερώθηκε. Παρουσιάζονται τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα, επηρεασμένα από την ποιητική γενιά του Μεσοπολέμου. Η πρώτη του λογοτεχνική παρουσία το 1931 εκδηλώνεται με το μικρό διήγημα «Ένας ασήμαντος Άνθρωπος», και ακολουθούν μια περιορισμένη έντυπη συγγραφική
δραστηριότητα με δημοσιεύσεις κάποιων ποιημάτων αλλά και κριτικών σημειωμάτων σε περιοδικά όπως η «Νέα Εστία» και «Ρυθμός» κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην καθοριστική γνωριμία του με τον Οδυσσέα Ελύτη στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1936-η οποία αποτέλεσε την απαρχή μιας πολύχρονης φιλίας, που έχει αποτυπωθεί και στους στίχους του τραγουδιού «Δάμων και Φιντίας».

Παρουσιάζεται η λογοτεχνική δραστηριότητα του Γκάτσου τη δεκαετία του 1940-τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου αποτελούν σημείο καμπής. Ιδιαίτερος λόγος γίνεται για την πρώτη και μοναδική ποιητική συλλογή του Ν.Γκάτσου, την περίφημη «Αμοργό», η κυοφορία και συγγραφή της οποίας πραγματοποιήθηκε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής (1941-42) και έκδοσή της τον Αύγουστο του 1943.

Αναφορά γίνεται επίσης, στη μεταφραστική δραστηριότητα του Γκάτσου, και το επεισόδιο κλείνει με την παρουσίαση της παράστασης του «Ματωμένου Γάμου» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Γκάτσου, μουσική Μ.Χατζιδάκι από το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν το 1947.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής μιλούν για τον Γκάτσο η ποιήτρια Αγαθή Δημητρούκα, ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός, ο συνθέτης Χριστόδουλος Χάλαρης, η Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο Μαρία Καρακαουζι, ο ποιητής-Γραμματολόγος Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ο Κριτικός Λογοτεχνίας Αλέξανδρος Αργυρίου, ο Σταύρος Καρτσωνάκης-εκπαιδευτικός, οι σκηνοθέτες Γιώργος Λαζάνης και Κώστας Μπάκας και ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης.

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Τάσος Ψαρράς
Παραγωγή: 2011

 

www.ert.gr

Open post

Πέτρος Φυσσούν – 5 Δεκεμβρίου 2016

Πέτρος Φυσσούν – 5 Δεκεμβρίου 2016

Στις 5 Δεκεμβρίου 2016 έφυγε από τη ζωή ο δημοφιλής ηθοποιός Πέτρος Φυσσούν. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης το 1954, ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Στην μακρά καλλιτεχνική διαδρομή του, εκτός από το ελεύθερο θέατρο στο οποίο εργάστηκε ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο (1961-1965) και το Θέατρο Βορείου Ελλάδος (δεκαετία ’70), ερμηνεύοντας όλα τα είδη της θεατρικής τέχνης, από το κλασικό δράμα ως την κωμωδία και την επιθεώρηση ενώ αγαπήθηκε στους δραματικούς ρόλους. Χαρακτηριστική ήταν η φωνή του στο Ραδιοφωνικό θέατρο και αξέχαστη η ερμηνεία του στον πρωταγωνιστικό ρόλο της τηλεοπτικής σειράς «Συνταγματάρχης Λιάπκιν» (1979), σε σκηνοθεσία Βασ.Γεωργιάδη, διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Μ. Καραγάτση.

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ τον Πέτρο Φυσσούν, πρωταγωνιστή στο σπουδαίο θεατρικό έργο της Λίλιαν Χέλμαν «Φρουρά στο Ρήνο» που παρουσιάστηκε από το «Θέατρο της Δευτέρας» το 1985.

Έργο αντιφασιστικό που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αθήνα το 1972, στη διάρκεια της Χούντας, στο μικρό θέατρο «Όρβο» στη Βουκουρεστίου, απ’ το θίασο του Πέτρου Φυσσούν, με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παράσταση είχε σημειώσει τεράστια επιτυχία, καθώς είχε προσληφθεί από το κοινό ως πράξη αντιστασιακή, κι επαναλήφθηκε και την επόμενη σεζόν 1973-1974 στο θέατρο «Ακάδημος».

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

ΦΡΟΥΡΑ ΣΤΟ ΡΗΝΟ
(video)

Το «Θέατρο της Δευτέρας» παρουσιάζει το έργο της Αμερικανίδας Λίλιαν Χέλμαν (1905-1984) «Φρουρά στο Ρήνο», σε μετάφραση της Μέλπως Ζαρόκωστα, σκηνοθεσία του Πέτρου Φυσσούν και τηλεσκηνοθεσία του Γιώργου Αγαθονικιάδη.  Ένα διαχρονικό αντιναζιστικό έργο, βαθιά ανθρώπινο, γραμμένο το 1941, μέσα στη λαίλαπα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ορθώνοντας κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια σε εκείνους που επέτρεψαν την ανάπτυξη και εξάπλωση του φασισμού.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Φυσσούν, Κατερίνα Χέλμη, Μαρία Αλκαίου, Μάκης Ρευματάς, Τιτίκα Βλαχοπούλου, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Κατερίνα Σώλου, Σοφία Ολυμπίου κ.ά.

Σκηνικά-κοστούμια: Γιάννης Καρύδης. Μουσική επιμέλεια: Ζακ Μεναχέμ. Έπαιξε πιάνο ο Γιάννης Ζουγανέλης.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται την άνοιξη του 1940 και αφορά στην ιστορία ενός Γερμανού αντιστασιακού που δεν διστάζει να αφήσει παιδιά και γυναίκα στην Αμερική και να θυσιάσει τον εαυτό του, περνώντας τα σύνορα της χιτλερικής Γερμανίας, για να ελευθερώσει κάποιους συντρόφους του.

Ο Γερμανός Κερτ Μίλερ (Πέτρος Φυσσούν), που κάνει αντιναζιστικό αγώνα, η Αμερικανίδα γυναίκα του Σάρα (Κατερίνα Χέλμη) και τα τρία τους παιδιά, αφήνουν την Ευρώπη μετά την δεκαεπτάχρονη παραμονή τους εκεί και φτάνουν στην Αμερική όπου ζει η οικογένεια της Σάρα. Φτάνοντας στο σπίτι της η Σάρα συναντά τη μητέρα της Φάνι Φάρελι (Μαρία Αλκαίου) και τον αδελφό της Ντέιβιντ (Αλέξανδρος Αντωνόπουλος) μετά από τόσα χρόνια.

Λίγο αργότερα, ο Κερτ γνωρίζει τον Τεκ Ντε Μπράνκοβιτς (Μάκης Ρευματάς) και τη γυναίκα του Μάρτι (Τιτίκα Βλαχοπούλου), οι οποίοι φιλοξενούνται στο σπίτι των Φάρελι. Ο Τεκ είναι κόμης από την Ρουμανία που συνωμοτούσε με τους Γερμανούς στον εμφύλιο της χώρας του.

Ο Τεκ αποφασίζει να αναχωρήσει με την Μάρτι υπό το βάρος των αποκαλύψεων για την εξωσυζυγική σχέση της γυναίκας του με τον Ντέιβιντ. Η Μάρτι του ανακοινώνει ότι δεν θα τον ακολουθήσει και έτσι φεύγει μόνη της. Ο Τεκ μαθαίνει πως έχει συλληφθεί ο αρχηγός των αντιστασιακών στην Γερμανία και αντιλαμβάνεται ότι ο Κερτ είναι ο καταζητούμενος Γερμανός αντιστασιακός, καθώς έχει βρει στα πράγματά του ένα όπλο και χρήματα που προορίζονται για τη χρηματοδότηση της αντίστασης. Για να μην τον προδώσει απαιτεί ως αντάλλαγμα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ο Κερτ αποφασίζει να αφήσει πίσω την οικογένειά του στο ασφαλές σπίτι της πεθεράς του και να επιστρέψει στην Γερμανία για να βοηθήσει τους συντρόφους του. Λίγο πριν αναχωρήσει ο Κερτ σκοτώνει τον Τεκ που προηγουμένως τον εκβίαζε. Η Φάνι και η υπόλοιπη οικογένεια αποφασίζουν να τον βοηθήσουν στον αγώνα του καθώς ο Κερτ αναχωρεί για την Γερμανία.

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 25 Μαρτίου 1985

Διάρκεια: 2 ώρες και 11 λεπτά

Δείτε περισσότερα στο archive.ert.gr

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7 57 58 59
Scroll to top