Open post

Βαυαρικές εκλογές: Η ήττα του κατεστημένου, οι «λαϊκιστές» και η ελπίδα

Βαυαρικές εκλογές: Η ήττα του κατεστημένου, οι «λαϊκιστές» και η ελπίδα

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Οι εκλογές στο κρατίδιο της Βαυαρίας επιβεβαίωσαν μια τάση που καταγράφεται σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Τα παραδοσιακά κόμματα υποχωρούν και ανεβαίνουν δυνάμεις που αμφισβητούν πολλά στοιχεία του κατεστημένου, συχνά από το χώρο της ακροδεξιάς, αλλά όχι μόνο.

Κατά κανόνα δε το κυρίαρχο σύστημα, χαρακτηρίζει ισοπεδωτικά όλες τις φωνές αμφισβήτησης ως «λαϊκιστές», ένας χαρακτηρισμός που δίνεται εύκολα για δυνάμεις που προέρχονται από την ακροδεξιά, την αριστερά ή ακόμα από ετερόκλητα κινήματα διαμαρτυρίας όπως το «Κίνημα των 5 Αστέρων». «Λαϊκιστική» ήταν ο χαρακτηρισμός που δόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση το 2015, όταν επιχείρησε να αντικρούσει το δόγμα της λιτότητας, ενώ «λαϊκιστές» χαρακτηρίζονται η Μαρίν Λεπέν, Σαλβίνι ή το «Κίνημα των 5 Αστέρων».
Στη Βαυαρία, όμως, αναδείχθηκε και η άλλη πλευρά: Οι ακροδεξιοί του Afd, ενισχύθηκαν μεν, όπως αναμενόταν, αλλά οι μεγάλοι νικητές ήταν οι Πράσινοι, το κόμμα των οικολόγων.
Είναι, άραγε, κι αυτοί λαϊκιστές;
Το γεγονός ότι ένα κατ’ εξοχήν προοδευτικό πολιτικό κίνημα όπως αυτό των Πρασίνων σημείωσε τόσο σημαντική επιτυχία είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί από τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις.
Η τάση αμφισβήτησης των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων είναι μια γενικότερη τάση στον «δυτικό κόσμο», όπως φάνηκε και με την ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ.
Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις αποδείχθηκαν ανίκανες να διαχειριστούν τα προβλήματα της μεσαίας τάξης ενώ διαρκώς υποκύπτουν στις δυνάμεις της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, σε βάρος του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.
Γιαυτό και «τιμωρούνται» σχεδόν κάθε φορά που στήνεται κάλπη.
Τα προβλήματα στην Ευρωζώνη περιπλέκονται από την ύπαρξη του ευρώ, μιας νομισματικής ένωσης η οποία δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη πολιτική εξουσία, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ανταγωνιστικές και συγκρουσιακές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της.
Γιαυτό και το ευρώ γίνεται όλο και πιο αντιδημοφιλές, τόσο στο Νότο όσο και στο Βορρά, έστω και για διαμετρικά αντίθετους λόγους. Οι μεν Νότιοι αισθάνονται εκμεταλλευόμενοι από τος Βόρειους, ενώ οι τελευταίοι πιστεύουν ότι αναγκάζονται να πληρώνουν τα σπασμένα των πρώτων.
Ασφαλώς, η άνοδος των ακροδεξιών σχεδόν σε όλη την Ευρώπη είναι ανησυχητική. Είναι πολύ πιθανόν ότι στις επόμενες ευρωεκλογές ένα μεγάλο ποσοστό των βουλευτών θα είναι… αντιευρωπαϊστές.
Απέναντι στους λεγόμενους «λαϊκιστές» που ενισχύονται από την αντίδραση των πολιτών στα αδιέξοδα της μεσαίας τάξης στο δυτικό κόσμο, δεν αντιπαρατίθενται προοδευτικές προτάσεις για μια άλλη Ευρώπη, που θα δίνει προτεραιότητα στους πολίτες, την εργασία, την ευημερία.
Οποιαδήποτε εναλλακτική πολιτική απορρίπεται ως ανέφικτη μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά όπου αναδύονται νέοι πρωταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ινδία.
Υπάρχει μόνο η ξεκάθαρη απειλή από το κατεστημένο, ότι εκτός του κυρίαρχου συστήματος παραμονεύει το χάος, η τιμωρία των αγορών και η οικονομική κατάρρευση.
Αυτή ήταν η απειλή προς την Ελλάδα το 2015 και είναι η ίδια σήμερα προς την Ιταλία.
Δεν μπορεί, όμως, η ενοποιητική δύναμη της ευρωζώνης και της Ε.Ε. να είναι η απειλή του χειρότερου, της τιμωρίας.
Ας ελπίσουμε ότι η άνοδος των Πράσινων στις περιφερειακές εκλογές στη Βαυαρία θα είναι η πρώτη σπίθα μιας προοδευτικής αντίδρασης των πολιτών απέναντι στην απαξίωση των πολιτικών δυνάμεων που επικράτησαν τις τελευταίες δεκαετίες.
Γιατί εάν η ακροδεξιά μονοπωλήσει την έκφραση της κοινωνικής διαμαρτυρίας θα έρθουν πολύ σκοτεινότερες εποχές.

www.ert.gr

Open post

Το ert.gr στα δημοτικά γήπεδα ποδοσφαίρου του Δήμου Πατρέων

Το ert.gr στα δημοτικά γήπεδα ποδοσφαίρου του Δήμου Πατρέων

Βρεθήκαμε στην Πάτρα και δεν χάσαμε την ευκαιρία για να καταγράψουμε την εικόνα, αλλά και την πολιτική του Δήμου Πατρέων στη χρήση των εγκαταστάσεών του από ερασιτεχνικά ποδοσφαιρικά σωματεία.

Συνομιλητής μας ήταν ο Κώστας Καραγκούνης πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Δήμου Πατρέων για τα ποδοσφαιρικά γήπεδα του Δήμου. Αξίζει να σταθούμε στο θεσμό των γενικών συνελεύσεων και της πολιτικής των συνδρομών στα τμήματα υποδομών, που αναφέρει ο συνομιλητής μας.

-Ποιά είναι η εικόνα των δημοτικών ποδοσφαιρικών εγκαταστάσεων στο Δήμο Πατρέων;

-Στον καλλικρατικό δήμο Πατρέων έχουμε 16 γήπεδα ποδοσφαίρου εκ των οποίων λειτουργικά είναι μόνο τα έξι, αυτά στα Ζαρουχλέϊκα, τα Βραχνέϊκα, την Παραλία, το «Κώστας Ζάρας» στο Σαραβάλι, στο Ρίο και στο Μιντιλόγλι. Τα γήπεδα Παραλίας και Μιντιλογλίου έχουν φυσικό τάπητα. Στα έξι γήπεδα συνωστίζεται το 83% των ομάδων του Δήμου Πάτρας, περίπου 46 σωματεία. Εξ αυτών υποδομές δουλεύουν ο Αχαιός, ο Ατρόμητος, ο Αετός Ρίου, η Δόξα Παραλίας, ο Διαγόρας Βραχνέικων, ενώ ο Ατρόμητος Πατρών έχει και γυναικείο τμήμα στη Γ’ Εθνική.

-Πρακτικά τί σημαίνει για τη χρήση των εγκαταστάσεων αυτός ο συνωστισμός;

-Ως προς τις ώρες χρήσης συνωστίζονται 14 ομάδες στα Ζαρουχλέικα, 17 στο Σαραβάλι, 9 στο Ρίο και 6-7 στην Παραλία.Από την πλευρά μας σαν δημοτική αρχή εκτός από βελτιωτικές παρεμβάσεις στις υποδομές, που φθείρονται από την έντονη χρήση, θεσπίσαμε κανονισμό λειτουργίας των γηπέδων και φτιάξαμε Διοικούσα Επιτροπή, που δεν υπήρχε πριν αναλάβουμε.
Οι ώρες προπόνησης δίνονται με μοριοδότηση (πχ η πορεία και η κατηγορία της ομάδας, η εντοπιότητα, κλπ) και γίνεται συνέλευση ανά γήπεδο με τη συμμετοχή των σωματείων που κάνουν χρήση και εκεί γίνεται το μοίρασμα ωρών, με κριτήρια διαφανή σε όλους και συμμετοχή των σωματείων στη συνέλευση. Επίσης κάνουμε και μία ετήσια συνέλευση όλων των ποδοσφαιρικών σωματείων.


-Υπάρχουν όροι χρήσης για τα σωματεία;

-Η χρήση των δημοτικών γηπέδων γίνεται δωρεάν από τα σωματεία και για το λόγο αυτό και για να μην στερηθεί κανένα παιδί το ποδόσφαιρο, έχουμε βάλει τον όρο οι συνδρομές στις υποδομές να μην ξεπερνάνε τα 10 ευρώ. Έτσι κανένα παιδί ανέργου ή πολύτεκνου δεν καλείται να πληρώσει συνδρομές 25-30 ευρώ που ζητούν υποδομές που δεν κάνουν χρήση των δημοτικών εγκαταστάσεων. Είδατε και τη σχετική αφίσα στην είσοδο του γηπέδου των Ζαρουχλέικων.

Ο προϋπολογισμός που έχουμε ως δημοτική αρχή με δήμαρχο τον Κώστα Πελετίδη, είναι κατά 62% μειωμένος σε σχέση με την προηγούμενη δημοτική αρχή και από αυτόν συντηρούμε τις εγκαταστάσεις. Τα έξι δημοτικά γήπεδα που λειτουργούν είναι αδειοδοτημένα και στόχος μας είναι και τα 10 μη λειτουργικά να λειτουργήσουν.

Το εμπόδιο είναι ότι η κτηματική υπηρεσία τα έχει μέσα στους δασικούς χάρτες και χρειάζεται θετική εισήγηση από το δασαρχείο για αποχαρακτηρισμό, πρόσφατα συνέβη αυτό για το γήπεδο Ψαθόπυργου.

 

Η οικοδομή στο Κ. Ζάρρας, πριν γίνουν τα έργα

-Έχετε απευθυνθεί στην Πολιτεία ή σε άλλους φορείς για να λύσετε τα προβλήματα που έχετε περιγράψει;

-Έχουμε στείλει επιστολές στο Γ.Γ. Αθλητισμού, όπου μέχρι στιγμής δεν έχουμε λάβει απάντηση και στην Περιφέρεια όπου πέρασε στη μελέτη βελτιωτικά έργα στο «Κ. Ζάρρας», ενώ ο Δήμος Πατρέων με δικά του χρήματα κατασκευάζει νέο γήπεδο στο Πετρωτό, που εκτιμούμε ότι τέλη Νοεμβρίου, αρχές Δεκεμβρίου 2018 θα είναι έτοιμο προς χρήση.

Στο «Κ. Ζάρρας» που υπάρχει μία οικοδομή δίπλα στο γήπεδο, καταφέραμε και στο ισόγειό της φτιάξαμε αποδυτήρια.
Επίσης ο Δήμος Πατρέων εφοδίασε όλα τα γήπεδα με φορείο-φαρμακείο-απινιδωτή (δεν υπήρχαν μέχρι τότε) και σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό, οργανώσαμε σεμινάρια για τη χρήση του απινιδωτή με συμμετέχοντες από τα σωματεία, ενώ πρέπει να σημειώσουμε ότι σε όλη αυτή τη δουλειά, σημαντικός παράγοντας ήταν η εθελοντική δουλειά αρκετών προσώπων.

Συνέντευξη & φωτο: Nάσος Μπράτσος

Σχετικές ειδήσεις:

Έκαναν πράξη το «Χάνουμε, κερδίζουμε, εμείς θα το γλεντήσουμε»

Δήμος Πατρέων: Ανάδειξη & ενίσχυση του κοινωνικού ρόλου του αθλητισμού – Συνέντευξη του Τ. Πετρόπουλου στο ert.gr

Η πρώτη Δημοτική πίστα Pump Track στην Ελλάδα από το Δήμο Πατρέων

Το έργο του Αθλητικού Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πάτρας «Ιάσων» και οι παρεμβάσεις του Δήμου στην πλαζ – Το ert.gr στην Αχαΐα

www.ert.gr

Open post

Το φάντασμα της Ακροδεξιάς πάνω από την Ευρώπη

Το φάντασμα της Ακροδεξιάς πάνω από την Ευρώπη

Του Πιέρρου Τζανετάκου

Από τις δεκάδες ευρωπαϊκές δημοκρατίες που ορθώθηκαν σταδιακά στα ερείπια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ούτε οι μισές δεν άντεξαν να ζήσουν περισσότερο από είκοσι χρόνια. Ενώ το 1920 μόλις 2 από τα 28 κράτη της νέας Ευρώπης διοικούνταν από μη δημοκρατικά καθεστώτα, το 1939- λίγο πριν την γερμανική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία- μόνο 10 από τις 27 ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προέρχονταν από ελεύθερες εκλογές.

«Για πολλούς Ευρωπαίους οι ρίζες της μεταπολεμικής άνθησης της δικτατορίας βρίσκονταν στην κρίση της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης της εποχής», γράφει ο Μαρκ Μαζάουερ στην «Σκοτεινή Ήπειρο», που δεν είναι άλλη από την Ευρώπη. Πληθωρισμός, ανεργία, κομμουνιστικός κίνδυνος, οικονομική κρίση, εθνικά κράτη, ισχυρή παράδοση και σύμβολα, ολοκληρωτισμός. Αυτές είναι οι βασικές έννοιες που καθόρισαν την διαδρομή του Μεσοπόλεμου, που από ένα σημείο και μετά οδηγούσε μαθηματικά στον όλεθρο του δεύτερου μεγάλου πολέμου.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα στην Ευρώπη και πολλοί μιλούν- παρότι πρόκειται για επιστημονική παραδοξότητα- για έναν νέο, σύγχρονο Μεσοπόλεμο; Πως φτάσαμε από το new deal, το κοινωνικό κράτος, την κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, τα κινήματα, την οικολογία και τους τόσους άλλους πολιτικούς νεωτερισμούς να απειλούμαστε από την επανεμφάνιση των ακροδεξιών φαντασμάτων πάνω από την Γηραιά Ήπειρο;

Όπως τότε, έτσι και τώρα, οι πρώτοι που αμφισβητούνται είναι οι εκπρόσωποι των παραδοσιακών κομματικών σχηματισμών. Τόσο η φιλελεύθερη δεξιά, όσο και η σοσιαλδημοκρατία βρίσκονται εδώ και χρόνια στο στόχαστρο της κριτικής, καθώς αδυνατούν εν μέσω της οικονομικής κρίσης και της λιτότητας να προσφέρουν στις πλατιές μάζες των ψηφοφόρων τις θέσεις εργασίας και την οικονομική ασφάλεια που οι τελευταίοι αναζητούν.

Είναι, άλλωστε, αυτές οι δυνάμεις, που σύμφωνα με τους επικριτές τους, παρέδωσαν τα κλειδιά των αποφάσεων στην ελίτ και την γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την οποία η εμπιστοσύνη των πολιτών βαίνει όλο και μειούμενη.

«Κάποιοι λίγοι, πίσω από κλειστές πόρτες, αποφασίζουν για εμάς τους πολλούς», είναι το μήνυμα που όλο και πιο ηχηρό φτάνει από κάθε άκρη της Ευρώπης στους διαδρόμους των Βρυξελλών. Αυτή η στενή ευρωπαϊκή κάστα εξουσίας κατηγορείται από την σύγχρονη Ακροδεξιά ως η εφαρμόζουσα την πολυπολιτισμική στρατηγική της Ένωσης, η οποία- βασισμένη στην πολιτική ορθότητα- στοχεύει στην αλλοίωση των εθνικών χαρακτηριστικών, τον εξισλαμισμό της Ευρώπης και την περαιτέρω κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου παγκόσμιου κεφαλαίου.

Με βάση ένα αμάλγαμα από τα παραπάνω δεδομένα και επιχειρήματα η Ακροδεξιά κερδίζει τα τελευταία χρόνια όλο και μεγαλύτερο έδαφος επιρροής στην Ευρώπη. Στην Αυστρία συγκυβερνά, στην Ουγγαρία ο Όρμπαν υιοθετεί όλο και περισσότερο την ατζέντα του σχεδόν φασιστικού Jobbik, στην Ελβετία αγγίζει το 30%, σε Δανία, Φινλανδία, Σουηδία ξεπερνά το 10%, στην Γαλλία διεκδίκησε την προεδρία, στην Ολλανδία είναι η δεύτερη πολιτική δύναμη και βέβαια στην Ελλάδα ο εσμός των χρυσαυγιτών δολοφόνων ενδεχομένως να φλερτάρει και με διψήφιο εκλογικό ποσοστό.

Την ώρα που περισσότεροι από 120 εκατομμύρια Ευρωπαίοι (26%) ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, η Ακροδεξιά μετακινήθηκε από το περιθώριο στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Το Προσφυγικό- Μεταναστευτικό Ζήτημα ήρθε ως επιστέγασμα της κρίσης, όχι μόνο ως αφορμή αναζωπύρωσης της αντι- μουσουλμανικής φωτιάς, αλλά και ως αιτία αποδυνάμωσης του ήδη καταρρέοντος κοινωνικού κράτους. «Δίνετε χρήματα για τους μετανάστες, αλλά αρνείστε να βοηθήσετε τους χιλιάδες Γάλλους αστέγους», ήταν μια από τις τελευταίες κορώνες της Μαρίν Λεπέν.

Αν η δυτική Ευρώπη απέτυχε να δημιουργήσει κοινωνίες ισότητας, να εντάξει ομαλά τους μετανάστες και ν’ αυξήσει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της, στην ανατολική πλευρά του χάρτη είναι φανερό ότι δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς αυτό που ονομάζεται «κοινωνία των πολιτών». Δεν υπάρχει συνείδηση της διαφορετικότητας και δεν γίνεται αποδεκτή η ανάγκη στήριξης των πιο αδύναμων.

Η μετάβαση από τον ολοκληρωτισμό στον σύγχρονο κόσμο είναι αργή, γεμάτη εμπόδια και ενδεχομένως να μην επιτευχθεί ποτέ. Η Πολωνία (μεγαλύτερη πρώην κομμουνιστική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και η Ουγγαρία μας δίνουν τις εναργέστερες αποδείξεις για το μέγεθος της προβλήματος. Ο Όρμπαν έδειξε τις προθέσεις του σχεδόν από την αρχή της πρωθυπουργικής θητείας του.

Το 2012 προχώρησε στην αποκατάσταση του ναυάρχου Χόρτυ, συμμάχου του Μουσολίνι και του Χίτλερ, υπεύθυνου για την επιβολή της στυγνής μεσοπολεμικής δικτατορίας και υπαίτιου της εξόντωσης χιλιάδων Εβραίων και δημοκρατικών πολιτών. Ένα από τα συνθήματα του ουγγρικού κυβερνώντος κόμματος είναι η «επιστροφή στα περασμένα μεγαλεία», την οποία εμποδίζουν οι Βρυξέλλες με την πολιτική λιτότητας που επιβάλλουν στην- πάλαι ποτέ κέντρο της Ευρώπης- Βουδαπέστη. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη προσπάθεια σύνδεσης της βιολογικής κοινότητας του αίματος, του εθνικού κράτους, με το ένδοξο παρελθόν.

Ο κλονισμός των βεβαιοτήτων από το σάρωμα της παγκοσμιοποίησης οδηγεί σε αναζήτηση νέων σταθερών, δημιουργώντας χώρο στους ακροδεξιούς για να κάνουν αυτό που τους αρέσει περισσότερο: Να δημιουργούν ξανά νέα (αλλά παλαιά) εθνικιστικά σύμβολα. Ο πολωνικός εθνικισμός, επίσης, κατ’ εξοχήν παράδειγμα εθνικού ρομαντισμού, χαρακτηρίζεται από μια μυθοποιημένη εκδοχή του παρελθόντος. «Θεός, τιμή, πατρίδα», «Ζήτω η Λευκή Ευρώπη των αδελφικών εθνών», «Καθαρή Πολωνία», «Να φύγουν οι Εβραίοι από την εξουσία», είναι κάποια από τα συνθήματα των Πολωνών ακροδεξιών, που δεν έχασαν την ευκαιρία να στηρίξουν τον Όρμπαν στην πρόσφατη διένεξή του με την Ε. Ε.

Κοινός παρονομαστής και στις δύο περιπτώσεις είναι αφενός η αναζήτηση μιας νέας εθνικής «καθαρής» ταυτότητας και ο επαναπροσδιορισμός της παράδοσης, αφετέρου η διάθεση για κοινή παρουσία στον επερχόμενο «πόλεμο» για την πολιτισμική και οικονομική επιβίωση. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ανησυχητική αν κανείς εξετάσει την εξάπλωση του ακροδεξιού φαινομένου στην Σκανδιναβία, όπου η εκλογική άνοδος του ολοκληρωτισμού δεν οφείλεται στην πτώση του βιοτικού επιπέδου, αλλά στον φόβο αλλοίωσης του έθνους εξαιτίας της μετανάστευσης. Πρόκειται για τον «εξτρεμισμό της ευημερίας», όπως εύστοχα έχει χαρακτηριστεί σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Σε πολλές περιπτώσεις, τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα προκειμένου ν’ αναχαιτίσουν την επέλαση των ακροδεξιών σχηματισμών επέλεξαν να υιοθετήσουν μέρος της ατζέντας τους. «Η πολυπολιτισμικότητα απέτυχε», δήλωνε το 2012 η Άγγελα Μέρκελ, χωρίς να μπορεί να προβλέψει ούτε τις επιπτώσεις του Προσφυγικού στην εκλογική βάση της, ούτε τον αντίκτυπο των γεγονότων του Κέμνιτς στην επαναφορά των φασιστικών επιχειρημάτων στον δημόσιο διάλογο.

Ομοίως και ο νεαρός καγκελάριος της Αυστρίας, ο οποίος όσο περνά ο καιρός πλησιάζει όλο και εγγύτερα στις θέσεις του ακροδεξιού εταίρου τους. «Η ευυπόληπτη Δεξιά για να αποτρέψει τον ακροδεξιό εξτρεμισμό, δανείστηκε την γλώσσα και κάποιες από τις ισχυρές πολιτικές του», έγραφε πρόσφατα ο Τόνι Μπάρμπερ στους Financial Times. Τελικά το αποτέλεσμα της συμπερίληψης των επιχειρημάτων της Ακροδεξιάς στον κατεστημένο πολιτικό λόγο είναι το αντίθετο από το επιθυμητό: Αντί να μειώνει, διογκώνει την επιρροή της ατζέντας του ολοκληρωτισμού.

Βέβαιο είναι ότι και τα ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή μικροπολιτική προσέγγιση κρίσιμων ζητημάτων, έπαιξαν καίριο ρόλο στην νομιμοποίηση της ακροδεξιάς ρητορικής. Γυρνώντας χρόνια πίσω, μπορούμε να δούμε πως ο Μιτεράν χρησιμοποίησε την δημόσια τηλεόραση της Γαλλίας για την προβολή του Λεπέν, με στόχο να πλήξει την γκωλική Δεξιά. Αντιστοίχως έπραξε το ΠΑΣΟΚ, προωθώντας στο μιντιακό σύστημα της εποχής των ταυτοτήτων την περίπτωση Καρατζαφέρη, προκειμένου ν’ αποδυναμώσει την κεντρώα στροφή της Νέας Δημοκρατίας. Ακόμα πιο πρόσφατες είναι οι εικόνες ξεπλύματος της Χρυσής Αυγής από ελληνικά μέσα ενημέρωσης μεγάλης εμβέλειας. Αν, όπως είπαμε προηγουμένως, οι εθνικιστές επιδιώκουν μετ’ επιτάσεως την δημιουργία των νέων συμβόλων, τα μίντια είναι αυτά που γεμάτα προθυμία τα κατασκευάζουν.

Είναι η επιστροφή στα εθνικά κράτη η λύση στο πρόβλημα; Προφανώς και δεν είναι. Εν μέσω του παγκόσμιου ανταγωνισμού με τους όρους των αγορών, πιθανή επιστροφή στον προστατευτισμό και την απομόνωση θα σημάνει- ειδικά για τους πιο αδύναμους- την πλήρη καταστροφή. Άλλωστε, η αποφυγή μιας νέας καταστροφής, αυτής που θα προέκυπτε από έναν τρίτο μεγάλο πόλεμο, ήταν η συγκολλητική ουσία για την ενοποίηση της Ευρώπης.

Δεν αρκεί όμως μόνον αυτό. Η φιλελεύθερη δημοκρατία οφείλει να δώσει απαντήσεις. Πρέπει να εντάξει ομαλότερα τους μετανάστες στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Να ρίξει όλο το βάρος της στην ενίσχυση της αγοράς εργασίας. Να δημιουργήσει νέες συλλογικές ταυτότητες, με βάση τις αρχές της προόδου, της ισότητας και της ελευθερίας. Οι επερχόμενες ευρωεκλογές, στις οποίες πολλοί ακροδεξιοί σχηματισμοί συζητούν κοινή συμμετοχή υπό την μπαγκέτα του ακροδεξιού πρώην συμβούλου του Τραμπ Στηβ Μπάνον, θα είναι μια μεγάλη δοκιμασία. Η δημοκρατία μπορεί εύκολα να εξανεμιστεί, χωρίς ούτε καν να το καταλάβουμε. Κάπως έτσι συνέβη άλλωστε και στον Μεσοπόλεμο. Οι λύσεις είναι στα χέρια των κρατούντων, όχι όμως για πολύ ακόμα.

www.ert.gr

Open post

Παρουσίαση του book.ert.gr στο 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Παρουσίαση του book.ert.gr στο 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Με την παρουσίαση του διαδικτυακού project της ΕΡΤ, book.ert.gr, ανάμεσα σε άλλες εκδηλώσεις, έπεσε η αυλαία του 47ου Φεστιβάλ Βιβλίου την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018. 

Το διαδικτυακό project παρουσίασαν οι δημοσιογράφοι της Γενικής Διεύθυνσης Νέων Μέσων της ΕΡΤ, Δάφνη Σκαλιώνη και Τζένη Χαραλαμπίδου, και η υπεύθυνη Τύπου της διοργάνωσης «Αθήνα – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου 2018», Άννα Ρούτση. 

Από αριστερά: Δάφνη Σκαλιώνη, Άννα Ρούτση, Τζένη Χαραλαμπίδου

Ο θεματικός ιστότοπος book.ert.gr, που δημιουργήθηκε με αφορμή τη διοργάνωση «Αθήνα – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου 2018», εντοπίζει στο Αρχείο της ΕΡΤ και παρουσιάζει online τους δεσμούς της από τότε που ξεκίνησε η λειτουργία της εταιρείας με το βιβλίο.

Στο book.ert.gr μπορούμε να δούμε:

  • Τηλεοπτικές σειρές μυθοπλασίας και ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές από το Αρχείο της ΕΡΤ με θέμα το βιβλίο και τους συγγραφείς του
  • Ρεπορτάζ για τις δράσεις της διοργάνωσης «Αθήνα – Παγκόσμια πρωτεύουσα Βιβλίου 2018»
  • Συνεντεύξεις από Έλληνες και ξένους συγγραφείς.

Επίσης, στο book.ert.gr το κοινό δηλώνει το αγαπημένο του βιβλίο που επιθυμεί να δει σε τηλεοπτική ή ραδιοφωνική μεταφορά στην ΕΡΤ.

Παρακολουθείστε στο video την παρουσίαση του book.ert.gr

Το 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου, στο οποίο συμμετείχαν 160 εκδότες, είχε κεντρικό αφιέρωμα τη «Μελοποιημένη ποίηση». Πραγματοποιήθηκαν αφιερωματικές βραδιές στους μεγάλους δημιουργούς (ποιητές και συνθέτες) με τη συμμετοχή κορυφαίων τραγουδιστών, μουσικών και ηθοποιών, και με τις παρεμβάσεις σημαντικών ανθρώπων από τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών, οι οποίοι ξενάγησαν τον κόσμο στα μονοπάτια της περιπετειώδους διαδρομής του ποιήματος, από τη δημιουργία του στις σελίδες του βιβλίου, μετά στο πεντάγραμμο, κι από εκεί στα χείλη όλων μας.

Στο περίπτερο της ΕΡΤ, και καθόλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ, εκατοντάδες μικροί και μεγάλοι ενημερώθηκαν για το πλούσιο Αρχείο της ΕΡΤ και πλοηγήθηκαν στο book.ert.gr με τη βοήθεια μίας smart τηλεόρασης που είχε στηθεί για το κοινό στο περίπτερο.

Στο περίπτερο της ΕΡΤ

Το 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου (31 Αυγούστου-16 Σεπτεμβρίου 2018) συνδιοργάνωσαν ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ), ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και το Ζάππειο Μέγαρο (ΟΛΥΜΠΙΑ 2016-2018, Επιτροπή Ολυμπίων & Κληροδοτημάτων), σε συνεργασία με την ΕΡΤ, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο. Πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Δήμου Αθηναίων και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Αθήνα 2018-Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου».

Ευχαριστούμε τη bookia.gr για τη διάθεση του video της παρουσίασης  

Φωτογραφίες: Μάχη Παπαγεωργίου

www.ert.gr

Open post

Ένα ελληνικό πάρκο στην Οδησσό

Ένα ελληνικό πάρκο στην Οδησσό

Σε μία πόλη με πλούσια ελληνική ιστορία, εκεί που στο σπίτι του Γρηγόρη Μαρασλή ιδρύθηκε η Φιλική Εταιρεία, στην Οδησσό, εγκαινιάστηκε την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου ένα σημαντικό έργο, το «Ελληνικό πάρκο».

Αποστολή στην Οδησσό: Νατάσα Βησσαρίωνος – δημοσιογράφος της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Ακριβώς στο κέντρο της πόλης, δίπλα στην περίφημη σκάλα Ποτέμκιν, σήμα κατατεθέν της Οδησσού, εκτείνεται το ελληνικό πολυθεματικό πάρκο έκτασης 34.000 τ.μ. Πρόκειται για μία όαση ξεγνοιασιάς, με χιλιάδες δέντρα, πεζόδρομους και παγκάκια, που προσφέρει ανέμελες στιγμές στους κατοίκους και επισκέπτες της Οδησσού, αλλά και με έντονο ελληνικό χρώμα…

Αγάλματα, πιστά αντίγραφα των αρχαίων ελληνικών, είναι διασκορπισμένα σε διάφορα σημεία του πάρκου. Παράλληλα ολοκληρώνεται η δημιουργία της μεγαλύτερης παιδικής χαράς της Οδησσού (2000 τ.μ.), ελληνικού μουσείου, αφιερωμένου στους Έλληνες ευεργέτες της Ουκρανίας, αλλά και ο χώρος ελληνικού εστιατορίου, στο σημείο ακριβώς που υπήρχε πριν από 100 χρόνια. Το «Ελληνικό πάρκο» χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από το Ίδρυμα Μπούμπουρα, (το κόστος κατασκευής του ανέρχεται στα 4 εκατ. ευρώ), μια κοινωφελή οργάνωση που εδρεύει στην Οδησσό και στηρίζει τους κοινωνικά αδύναμους κατοίκους της Ουκρανίας με πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, έχοντας ως κύριο στόχο από την ίδρυσή της, την προβολή της ελληνικής ιστορίας της Οδησσού και την ενδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου της πόλης.

Ο δήμαρχος της Οδησσού Γενάντι Τρουχάνοφ, παρασημοφορεί με το μετάλλιο «Γρηγόρης Μαρασλής» τον Παντελή Μπούμπουρα, για την προσφορά του στην πόλη

Τα εγκαίνια του πάρκου πραγματοποιήθηκαν ανήμερα της επετείου της ίδρυσης της Οδησσού, κατά τη διάρκεια των εορτασμών για τα 224 χρόνια της πόλης, υπό τους ήχους του «Ζορμπά» και με τον δήμαρχο της πόλης κ. Γενάντι Τρουχάνοφ να παρασημοφορεί τον πρόεδρο του Ιδρύματος Μπούμπουρα, κ. Παντελή Μπούμπουρα για την πολύτιμη προσφορά του στον τόπο, με το μετάλλιο «Γρηγόρης Μαρασλής».

Ο κ. Παντελής Μπούμπουρας, που εμπνεύστηκε και δώρισε το πάρκο, εξέφρασε τη χαρά του που στη δεύτερη πατρίδα του, στην Οδησσό, την πόλη των Ελλήνων, υπάρχει πια το Ελληνικό πάρκο. «Ευχαριστώ τον Θεό που πριν από 21 χρόνια με έστειλε στην Ουκρανία, σε μια πόλη γεμάτη Έλληνες, γιατί αν δεν υπήρχε η Οδησσός δεν ξέραμε πότε θα ελευθερωνόμασταν».

Το παρών στα εγκαίνια από ελληνικής πλευράς έδωσαν ο τομεάρχης Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας κ. Γιώργος Κουμουτσάκος, ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράστασης κ. Βασίλης Κεγκέρογλου, ο σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στο Κίεβο κ. Αλέξανδρος Μπουντούρης, η πρόεδρος της εθνικής επιτροπής για την UNESCO κα. Καίτη Τζιτζικώστα, ο κ. Παναγιώτης Φασούλας, αλλά και ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης, και ο Αντιδήμαρχος κ. Ανδρέας Βεντούρης, αφού φέτος κλείνουν 25 χρόνια από την αδελφοποίηση των δύο λιμανιών, της Οδησσού με τον Πειραιά.

1 of 10

Άποψη του Ελληνικού Πάρκου. Μια όαση πρασίνου, 34.000 τ.μ. στο κέντρο της Οδησσού.

Μώραλης, Μπουντούρης, Μπούμπουρας, Κλίμκιν και Τρουχάνοφ εγκαινιάζουν το πάρκο.

“The Beginning of begins”. Γλυπτό του διάσημου Ουκρανού γλύπτη Μιχαήλ Ρέβα, στο κέντρο του πάρκου.

Κάτοικοι της Οδησσού, ελληνικής και ουκρανικής καταγωγής, χορεύουν ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς στα εγκαίνια.

Στιγμιότυπο από τους εορτασμούς των 224 χρόνων από την ίδρυση της Οδησσού.

Ομοιώματα των Ξάνθου, Σκουφά και Τσακάλωφ, στο Μουσείο Φιλικής Εταιρείας της Οδησσού.

Κορίτσια ουκρανικής καταγωγής ντυμένα ως αρχαίες Ελληνίδες, λίγο πριν παρουσιάσουν χορευτικό δρώμενο.

Η ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι η παλαιότερη εκκλησία της Οδησσού.

Η προτομή του Γρηγόριου Μαρασλή, δημάρχου της Οδησσού για 17 χρόνια, δεσπόζει στην ελληνική πλατεία.

Σηματοδότης για την οδό των Ελλήνων. Οι Έλληνες της Οδησσού περηφανεύονται ότι είναι μεγαλύτερη από την Σταδίου!

«Όσο περπατάς στο δρόμο και βλέπεις μικρά παιδιά να χορεύουν συρτάκι, καταλαβαίνεις πόσο ελληνική είναι σήμερα η Οδησσός. 224 χρόνια από τη δημιουργία της και δε μπορεί να φανταστεί κανείς την Οδησσό, χωρίς τους Έλληνες» δήλωσε κατά τη διάρκεια των εγκαινίων ο υπουργός εξωτερικών της Ουκρανίας, κ. Παβλό Κλίμκιν.

Στο ιστορικό κέντρο της Οδησσού άλλωστε αποπνέει ακόμη και σήμερα ελληνικό αέρα. Με την οδό των Ελλήνων, το μουσείο Φιλικής Εταιρείας, την ελληνική πλατεία, την ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδας, και τόσα άλλα στοιχεία που θυμίζουν την ελληνική ιστορία της και τους μεγάλους ευεργέτες (Φλογαΐτης, Μαρασλής, Ροδοκανάκης κ.α.).

Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε πως στα επόμενα σχέδια του κ. Παντελή Μπούμπουρα, είναι να μετατραπεί σε μουσείο το «Ροδοκανάκειο Παρθεναγωγείο» της Οδησσού, καθώς και το σπίτι του Υψηλάντη στο Κισινάου.

Μεγαλόπνοα σχέδια – θα αναλογιστεί κανείς –  αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι Έλληνες της Διασποράς κατάφερναν πάντα να υλοποιούν τα όνειρά τους, προβάλλοντας την πατρίδα τους, όπου γης.

Στο παρακάτω απόσπασμα από την εκπομπή Απευθείας της ΕΡΤ, η Νατάσα Βησσαρίωνος μιλάει για τα εγκαίνια του πάρκου και το ελληνικό χρώμα της Οδησσού.

www.ert.gr

Open post

Ο.Κ.Α. Αρκάδι: Προσφορά στον αθλητισμό τον πολιτισμό και την ιστορική μνήμη

Ο.Κ.Α. Αρκάδι: Προσφορά στον αθλητισμό τον πολιτισμό και την ιστορική μνήμη

Ο Όμιλος Κλασσικού Αθλητισμού (ΟΚΑ) Αρκάδι, εκτός από τη σπουδαία αθλητική και την κοινωνική του προσφορά, με τη συμμετοχή του στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για το Ολοκαύτωμα στο Ρέθυμνο, στα χωριά του Κέντρους, από τους ναζί, στις 22 Αυγούστου 1944, δείχνει ότι τα αθλητικά σωματεία τιμούν την ιστορική μνήμη και ο αθλητισμός μπορεί και πρέπει να είναι ενεργό κύτταρο του κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο λειτουργεί.

Για το σύλλογο μας μίλησε ο πρόεδρός του Φώτης Τσιμπούκας.

-Πότε ιδρύθηκε ο σύλλογος;

-Το 1976 με δραστηριότητα τον κλασσικό αθλητισμό, αλλά έως το 1980 ιδρύσαμε τμήματα μπάσκετ, βόλεϊ, άρσης βαρών, πάλης, ενόργανης και τραμπολίνο. Έχουμε τμήματα υποδομής και γυναικών, όπως η γυναικεία ομάδα μπάσκετ που αγωνίζεται στην Α2 κατηγορία.

Tα πρώτα ιδρυτικά μέλη

-Ποιος είναι ο αριθμός των αθλητών και αθλητριών που δραστηριοποιούνται σε όλα τα τμήματα του συλλόγου;

-Είναι 900 παιδιά.

-Σε ποιες εγκαταστάσεις λειτουργεί ο σύλλογος;

-Σε δημοτικά γυμναστήρια, σχολικά γυμναστήρια, το Πανεπιστημιακό κλειστό και τα δημοτικά γήπεδα της περιοχής, όπως η Σοχώρα και το γήπεδο του Γάλλου.

Μιχάλης Μαράκης

-Οργανώνετε τα «Μαράκεια», προς τιμήν του Μιχάλη Μαράκη. Πείτε μας ποιος ήταν.

– Ήταν από τα τρία ιδρυτικά μέλη του συλλόγου και πρωταθλητής δισκοβολίας. Τα «Μαράκεια» διεξάγονται για να τιμήσουμε τη μνήμη του.

-O σύλλογος παίρνει μέρος σε αγώνα δρόμου στα πλαίσια των εκδηλώσεων για το Ολοκαύτωμα στα χωριά του Ρεθύμνου από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Με ποιο σκεπτικό συμμετέχει ο σύλλογος σε δραστηριότητες σχετικές με την ιστορική μνήμη;

 

-Δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε αφού γίνονται στην περιοχή του Άδελε, όπου βρίσκεται και η Μονή Αρκαδίου, από την οποία πήραμε και το σήμα μας.

Ο σύλλογος εκτός από αμιγώς αθλητικές δράσεις, έχει και πολιτιστικές και στις διοργανώσεις αυτές είμαστε συνδιοργανωτές.

 

Συνέντευξη: Nάσος Μπράτσος

www.ert.gr

Open post

Tελικός – γιορτή, να διηγείσαι στα εγγόνια σου…

Tελικός – γιορτή, να διηγείσαι στα εγγόνια σου…

του Ιωσήφ Νικολάου

Ο τελικός ξεκινά στις 18:00 – κι όταν στις 12:00 αντικρίζεις 10.000 ανθρώπους να τραγουδούν μπροστά από το Λουζνίκι ανατριχιάζεις. Μα τι μπορεί να κάνουν 6 ώρες πριν από το ματς όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Η απάντηση είναι απλή. Δεν έχουν έρθει μόνο για το ματς, έχουν έρθει για την γιορτή. Έχουν έρθει για την εμπειρία ζωής που θα διηγούνται στα εγγόνια τους. Οι Κροάτες μπορεί να μην το ξαναζήσουν. Μπορεί να συμβεί ό,τι και στη χώρα μας το 2004, ένα ποδοσφαιρικό θαύμα που άλλαξε τη ζωή μας για λίγες μέρες και μας έκανε να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας.

Pre-Game

Μπροστά από το επιβλητικό άγαλμα του Λένιν είναι η Coca – Cola και η Bud. Σουρεαλιστικό, αλλά αληθινό. Οι χορεύτριες δίνουν τον ρυθμό και ο κόσμος παίζει μπάλα, αντιμετωπίζοντας την πρόκληση να νικήσουν τον τερματοφύλακα ρομπότ που έχει εγκαταστήσει η εταιρεία, για να κερδίσει μία κούπα με τη φωτογραφία τους δίπλα στον Ρονάλντο (το φαινόμενο, όχι τον CR7). Ο Ιωσήφ Νικολάου απέτυχε, το καταθέτω.

Στις πέντε έχουν όλοι εξαφανιστεί και βρίσκονται μέσα στο κατάμεστο Λουζνίκι.
Ακούγοντας AC/DC από τα ηχεία του σταδίου ξεκινά το πάρτι. Οι Κροάτες επικρατούν, κερδίζουν την μάχη της εξέδρας, ακόμα και ο Ρονάλντο τους βγάζει φωτογραφίες. Το τελετουργικό ξεκινά. Από τον Γουίλ Σμιθ και τον χαμογελαστό Ροναλντίνιο με τα τύμπανα περνάμε στην σέντρα.

Ο Αγώνας

Η Κροατία του Μόντριτς κρατά μπάλα και η Γαλλία περιμένει να βγει στο τρανζίσιον και να σκοτώσει. Τελικά το γκολ έρχεται από στημένη μπάλα με αυτογκόλ του Μάντζουκιτς, αλλά οι Κροάτες είναι παιδιά του πολέμου, δεν τα παρατούν, σκοράρουν με τον τραυματία Πέρισιτς κι ο τελικός παίρνει φωτιά.
Το VAR μας έκανε σοφότερους σ’ αυτό το μουντιάλ και αναλαμβάνει και στον τελικό σε μια δύσκολη φάση να διορθώσει τον διαιτητή. Το βλέπει, το ξαναβλέπει, το αποφασίζει. Πέναλτι 2-1 η Γαλλία με το Γκριεζμάν. Η Κροατία δεν επέστρεψε ποτέ· Πογμπά – Εμπαπέ έδωσαν τέλος στον παραγωγικότερο τελικό από το 1966. Το γκολ της Κροατίας διαμόρφωσε απλώς το τελικό 4-2.

AP Photo/Matthias Schrader

Οι Ρώσοι τα είχαν σχεδιάσει όλα τέλεια, αλλά δεν υπολόγιζαν στις Pussy Riot και στον καιρό. Ο Μακρόν και η Κιτάροβιτς φιλούν το ομορφότερο τρόπαιο στον κόσμο σαν μικρά παιδιά που ονειρεύονται να το σηκώσουν. Ο Γιορίς συγκινημένος δέχεται τα συγχαρητήρια του προέδρου της χώρας και σηκώνει μαζί με την χρυσή φουρνιά των Γάλλων την κούπα. Δεν φεύγει κανείς, δεν θέλει κανένας να τελειώσει. Στην μεικτή ζώνη ο αρχηγός της Γαλλίας με διορθώνει: Δεν είναι μόνο o Εμπαπέ που έκανε την διαφορά σε σχέση με το 2016, είναι και ο Ουμτιτί, είναι και ο Καντέ και μην ξεχνάτε ότι ο Εμπαέ είναι ένα μικρό παιδί, θέλει προσοχή, μου λέει με αυστηρό ύφος.

Η Γιορτή

Όλοι μεταφέρονται στο στέκι των τρελών σε αυτό το μουντιάλ, στην Κόκκινη Πλατεία για έναν τελευταίο χορό. Το πρωί είναι όλα μια ωραία ανάμνηση, όπως και όλα τα παγκόσμια κύπελλα που μας συντροφεύουν στη ζωή μας. Ραντεβού σε 4 χρόνια πάλι – και τη φορά αυτή, χειμώνα.
Η ζωή, ορισμένες φορές, έχει περισσότερη φαντασία κι από τα όνειρά μας, μπορεί και να ‘ναι ακόμα πιο μαγικό το επόμενο μουντιάλ. Ρωτήστε τον 19χρονο Εμπαπέ· κάτι ξέρει, ακόμα δεν έχει κοιμηθεί…

www.ert.gr

Open post

Aπόφαση – σταθμός για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο

Aπόφαση – σταθμός για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο

Σημαντική απόφαση που αλλάζει τα δεδομένα ειδικά στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, αποτελεί η αναγνώριση της κατάρτισης των νεαρών ποδοσφαιριστών, σε σημείο που τα σωματεία στα οποία αυτοί έκαναν τα πρώτα βήματά τους, να έχουν οικονομικό όφελος σε περίπτωση μεταγραφής τους σε επαγγελματικό επίπεδο.

Χαρακτηριστική είναι η ανακοίνωση του αθλητικού ομίλου Νέας Ιωνίας (αγωνίζεται στην Α’ ΕΠΣΑ), που αναφέρει τα εξής:
«Με πρόσφατη απόφασή του το Διαιτητικό Δικαστήριο Ποδοσφαίρου της ΕΠΟ δικαίωσε το σωματείο μας, «ΑΟ Νέας Ιωνίας», σε προσφυγή του κατά της ΠΑΕ ΟΦΗ 1925.
Το Διαιτητικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την προσφυγή του σωματείου μας, που εκπροσωπήθηκε από το Νεοϊωνιώτη δικηγόρο Αθηνών Γεώργιο Τσοπανίδη, και υποχρεώνει την ΠΑΕ ΟΦΗ 1925 να καταβάλει στο σωματείο μας αποζημίωση για την κατάρτιση ποδοσφαιριστή που είχαμε στο δυναμικό μας ως ερασιτέχνη (ΜΑΡΙΟΣ ΟΓΚΜΠΟΕ), ο οποίος και μεταγενέστερα έγινε επαγγελματίας με την μεταγραφή του στην ΠΑΕ ΟΦΗ 1925 από άλλο ερασιτεχνικό σωματείο.

Η παραπάνω δικαστική απόφαση είναι πρωτοποριακή, καθώς αναγνωρίζει το δικαίωμα όλων των ερασιτεχνικών σωματείων που εκπαιδεύουν ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές να λάβουν αποζημίωση για την εκπαίδευση του ποδοσφαιριστή, όταν αυτός αποκτήσει την επαγγελματική του ιδιότητα με την μεταγραφή του σε κάποια ΠΑΕ.

Ο Α.Ο ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ευχαριστεί θερμά τον δικηγόρο κ. Γεώργιο Τσοπανίδη για την πολύτιμη συμβολή του ώστε να δικαιωθεί το σωματείο μας στην συγκεκριμένη υπόθεση».

Ο Γ. Τσοπανίδης

Το ert.gr επικοινώνησε με το δικηγόρο κ. Τσοπανίδη που χειρίστηκε την υπόθεση και μας ενημέρωσε ότι η απόφαση είναι στον ανώτατο βαθμό και δεν υπάρχει περιθώριο έφεσης, βασίστηκε στο γεγονός ότι ο ποδοσφαιριστής ήταν στο σύλλογο από ηλικία 12 ετών έως και 21, όπως προκύπτει και από τα δελτία του και συνεπώς η αγωνιστική του κατάρτιση έγινε στη Νέα Ιωνία. Ακολούθως ο Μ. Όγκμποε πήρε μεταγραφή στο Φωστήρα, από εκεί στον ΟΦΗ και σήμερα αγωνίζεται στη Σκωτία στη Χάμιλτον.

Οι υπόλοιπες ομάδες μετά τη Νέα Ιωνία δεν έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν χρήματα, αφού η κατάρτιση προκύπτει ότι συνέβη στα αρκετά χρόνια που θήτευσε ο ποδοσφαιριστής στα τμήματα της Νέας Ιωνίας.
Το ποσό ανέρχεται στις 29.500 ευρώ, που για τα δεδομένα του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, μόνο αμελητέο δεν είναι.

www.ert.gr

Open post

Φεστιβάλ ζακυνθινών γεύσεων και πολιτισμού στην Κίνα

Φεστιβάλ ζακυνθινών γεύσεων και πολιτισμού στην Κίνα

Γεύσεις, εικόνες και μελωδίες της Ζακύνθου και των νησιών του Ιονίου απόλαυσαν μικροί και μεγάλοι σε μια σειρά εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν το Μάιο σε τρεις μεγάλες πόλεις της Νότιας Κίνας, προβάλλοντας τον ελληνικό τουρισμό και πολιτισμό.

Της απεσταλμένης Χρυσάνθης Φραντζεσκάκη

Τις εκδηλώσεις διοργάνωσαν από τις 9 έως και τις  20 Μαΐου στις πόλεις Γκουανγκτζόου, Σιάμεν και Σενζέν ο Δήμος Ζακύνθου σε συνεργασία με τον Πρόξενο Γρηγόρη Τασσιόπουλο στο ελληνικό Προξενείο της Γκουανγκτζόου, υπό την αιγίδα του ΕΟΤ και με τη στήριξη της Enterprise Greece.

Η Ζάκυνθος είναι τα τελευταία χρόνια ένας εξαιρετικά αναγνωρίσιμος προορισμό στη Ανατολική Ασία και σίγουρα είναι ανάμεσα στους τρεις δημοφιλέστερους ελληνικούς προορισμούς στην Κίνα. Όπως μας αποκαλύπτει ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τουρισμού Ζακύνθου,  Αντώνης Νικολιδάκης, όλα ξεκίνησαν με ένα κορεατικό σίριαλ του οποίου ένα μέρος εξελισσόταν στην περίφημη ζακυνθινή παραλία Ναυάγιο. Στη συνέχεια, η ιστορία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και σε άλλες ασιατικές χώρες, ανάμεσα στις οποίες και της Κίνας, κάνοντας και εκεί γνωστό  το πανέμορφο νησί των Επτανήσων. Η προώθηση στην κινεζική τουριστική αγορά, λοιπόν, τονίζει ο κ. Νικολιδάκης, ήταν απαραίτητη και αποφασίστηκε να ξεκινήσει από τις τρεις συγκεκριμένες πόλεις επειδή οι κάτοικοί τους συνδυάζουν υψηλό εισοδηματικό επίπεδο και μεγαλύτερη εξωστρέφεια από άλλες περιοχές της Κίνας.

Βασικοί συντελεστές  αυτού του σπονδυλωτού φεστιβάλ ήταν οι έξι χορευτές και δύο μουσικοί από τον πολιτιστικό σύλλογο Φιόρο του Λεβάντε που μετέφεραν το ελληνικό κέφι στην καρδιά της κινεζικής ενδοχώρας, καθώς και οι δύο σεφ, Νίκος Δαούτης, από το Chef’s Club of Attica Acropolis και Κωσταντίνος Βαρέλης, από το Chef’s Corfu Club που μάγεψαν με τις γνήσιες ελληνικές γεύσεις.

Ωστόσο, πραγματικοί «πρωταγωνιστές» ήταν τα τοπικά προϊόντα που παρουσιάστηκαν στις εκδηλώσεις και ήταν προσφορά από ζακυνθινές επιχειρήσεις. Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν μια μεγάλη ποικιλία παρθένων βιολογικών και συμβατικών ελαιολάδων από το επισκέψιμο ελαιοτριβείο Αρισταίον της οικογένειας Χαϊκάλη και τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζακύνθου, αλλά και μια μεγάλη ποικιλία τοπικά κρασιά.

Ο ζακυνθινός αμπελώνας είναι εντυπωσιακά πλούσιος και αξιοποιείται δυναμικά από τους ντόπιους οινοποιούς: τα λευκά κρασιά γίνονται συνήθως με τις ποικιλίες Λευκή Ρομπόλα, Γουστολίδι, Παύλος και Σκιαδόπουλος, ενώ για τα κόκκινα χρησιμοποιείται ο εμβληματικός Αυγουστιάτης, το Μαύρο Ρομπόλα και ο Κατσακούλιας. Τις λευκές ποικιλίες έχει σαν βάση η περίφημη βερντέα, ένα από τα παλιότερα κρασιά της Ευρώπης με παραγωγή από το 1800, με όνομα που προέρχεται από την ιταλική λέξη verde και σημαίνει πράσινο, από το χρώμα των πράσινων και άγουρων σταφυλιών που χρησιμοποιούνται και δίνουν υψηλό αλκοολικό τίτλο και πικάντικη γεύση. Όλες οι ντόπιες ποικιλίες πάντως εκπροσωπήθηκαν στα κρασιά που παρουσιάστηκαν στις εκδηλώσουν και που προσέφεραν τα οινοποιεία Κτημα Γράμψα στο χωριό Λαγωπόδο, Οινόλπη στην περιοχή Αγρία του Μαχαιράδο, Κτήμα Γκούμα με το επισκέψιμο αγρόκτημα «Τέχνη και Οίνος» και τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζακύνθου που εκτός από τα περίφημα κρασιά του συνεισέφερε και την πολύτιμη μαύρη κορινθιακή σταφίδα που έκλεψε καρδιές στην σκέτη ή την καλυμμένη με σοκολάτα εκδοχή της. Επιπλέον, για τις αυξημένες ανάγκες της παρουσίασης (πρόκειται για τρεις πόλεις με συνολικό πληθυσμό γύρω στα 30 εκατ. κατοίκους!), ελληνικό κρασί και λάδι προσέφεραν και δύο εισαγωγείς ελληνικών προϊόντων της περιοχής, το Greek Agricultural Products Asian Promotion Centre και το Hellenic Agora.

Γκουανγκτζόου  

Με ένα παρελθόν πάνω από 2200 χρόνια, η  Γκουαντγκτζόου (γνωστή στο παρελθόν στους Ευρωπαίους και ως Καντόνα από το όνομα Γκουανγκντόνγκ, της επαρχίας στην οποία βρίσκεται)  είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας με πάνω από 16 εκάτ κατοίκους, ενώ βρίσκεται στη ζώνη της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής της ηπειρωτικής  Κίνας. Είναι χτισμένη πάνω στο ποταμό Πέρλ και υπήρξε το τελικό λιμάνι του Δρόμου του Μεταξιού,  ενώ πρωταγωνίστησε στον Πόλεμο του Οπίου.

Σήμερα, η πόλη είναι σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, προνόμιο που πληρώνει με τίμημα την επιβαρυμένη  ατμόσφαιρα και έναν ουρανό που φαίνεται πάντα σκεπασμένος από γκρίζα σύννεφα. Οι πολυώροφες πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες δεσπόζουν στον ορίζοντα της πόλης, η οποία ωστόσο έχει πολλούς κοινόχρηστους χώρους και πράσινο. 

Η αυλαία των εκδηλώσεων άνοιξε στην πόλη του Γκουανγκτζόου, με μια εβδομάδα Πολιτισμού και Γαστρονομίας της Ζακύνθου στο ξενοδοχείο Sofitel Sunrise, της οποία προηγήθηκε και συνέντευξη τύπου στα τοπικά μέσα. Η πόλη Γκουανγκτζόου αλλά και ολόκληρη η περιφέρεια της Γκουαναγκντόνγκ αναγνωρίζεται ως περιοχή καλοφαγάδων, καθώς βρίσκεται  στην καρδιά της περιοχής της καντονέζικης κουζίνας,  της θεωρούμενης ως καλύτερης και πλέον εκλεπτυσμένης της Κίνας.

Την πρώτη μέρα της παρουσίασης, πάνω από 250 άτομα γεύτηκαν επτανησιακές νοστιμιές, όπως μπουρδέτο  και ψάρι μπιάνκο, αλλά και κλασσικά ελληνικά πιάτα όπως γεμιστά, γαρίδες σαγανάκι, μουσακά, γύρο και αρνί στο φούρνο με πατάτες ενώ γλυκάθηκαν με φρεσκοφτιαγμένο παστέλι, μπακλαβά, λουκουμάδες, χαλβά και λουκούμια. Στο επίσημο δείπνο που παρατέθηκε από το ξενοδοχείο παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της τοπικής κυβέρνησης, επιχειρηματίες και μέλη της τοπικής διπλωματικής κοινότητας που, μαζί με τους υπόλοιπους επισκέπτες, παρακολούθησαν τους παραδοσιακούς ζακυνθινούς χορούς που παρουσίασαν οι χορευτές από το Φιόρο του Λεβάντε και διασκέδασαν με καντάδες αλλά και άλλα ελληνικά τραγούδια από τους δύο μουσικούς του συγκροτήματος.

Σύμφωνα με τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, περισσότερα από 1000 άτομα παρακολούθησαν τις καθημερινές εκδηλώσεις και γεύτηκαν τα τοπικά, ζακυνθινά προϊόντα αλλά και τις σπεσιαλιτέ που ετοίμασαν οι δύο σεφ, ενώ διασκέδασαν και χόρεψαν με γνήσιο ελληνικό κέφι στους ρυθμούς της ελληνικής μουσικής.

 

Σιάμεν

Χτισμένη δίπλα στη θάλασσα και με το κυριότερο μέρος της πάνω στο νησί Χουλί, η Σιάμεν είναι ένα παραδοσιακό θέρετρο για τους κατοίκους της ενδοχώρας. Συγκεντρώνει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες που προστίθενται στα 3,2 εκατομμύρια των δικών της κατοίκων. Μεγάλα, πολυώροφα ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα στολίζουν την πόλη ενώ υπάρχουν και τα αναπόφευκτα καταστήματα για σουβενίρ -στην κινεζική εκδοχή τους, που περιλαμβάνει πολλά κοσμήματα από ημιπολύτιμους λίθους και άφθονες τσαγερίες.  

Χρησιμοποιώντας τα γρήγορα κινεζικά τραίνα που αναπτύσσουν ταχύτητες άνω των 200 χλμ, η 12μελής ελληνική ομάδα ταξίδεψε από την Γκουανγκτζόου μέχρι τη πόλη Σιάμεν, μια δυναμική πόλη της γειτονικής επαρχίας Φουτσιάν. Στην πλατεία Paragon Plaza, στο κέντρο, όπου βρίσκεται και το πολυτελέστερο shopping mall της πόλης, μας περίμενε ένα κομμάτι Ελλάδα: το εστιατόριο Golden Olives, Οι Χρυσές Ελιές. Μπαίνοντας στο εστιατόριο, σε καλωσορίζουν φωτογραφίες από Μύκονο, Σαντορίνη, Ζάκυνθο και άλλα μέρη, ενώ η όσφρηση αναγνωρίζει τις μυρωδιές από δάφνη, ρίγανη και ψητό κρέας στην πλέον αυθεντική τους εκδοχή.

Ο Βασίλης Μπαμπάολος και ο Θωμάς Καραβασίλης, οι δύο ιδιοκτήτες μας υποδέχονται με την κλασική φιλόξενη διάθεση του Μακεδόνα. Πριν από έξι χρόνια, όταν άνοιξαν στην πόλη το πρώτο τους κατάστημα –ένα κλασικό, ελληνικό ψητοπωλείο –αντιμετώπισαν στην αρχή κάποια επιφυλακτικότητα, όπως συμβαίνει με όλες τις δυτικές κουζίνες. «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να βρεις τα υλικά στην σωστή ποιότητα» θυμάται ο Βασίλης. «Όμως, ήμασταν αποφασισμένοι να μην κάνουμε προσαρμογές, να μείνουμε στις αυθεντικές γεύσεις». Και η συνέχεια τους αντάμειψε: ο κόσμος αγκάλιασε την ελληνική κουζίνα και μέσα από αυτήν πλησίασε την Ελλάδα, ενώ το μαγαζί στήριξαν και οι άλλοι ξένοι που ζουν στην περιοχή.

Πράγματι, στη γιορτή για τα έκτα γενέθλια της επιχείρησης που έγινε την επομένη ημέρα, πάνω από 200 άτομα, Κινέζοι και μέλη της διεθνούς κοινότητας της Σιάμεν, γεύτηκαν το αγαπημένο τους σουβλάκι, τα ψητά κρεατικά, τις ελληνικές σαλάτες και νοστιμιές που ετοίμασαν οι 2 σεφ της ομάδας, όπως μακαρονάκι με χταπόδι και παστιτσάδα. Άφθονα ήταν και τα ελληνικά κρασιά, προσφορά του Μιχάλη Μπουτάρη που παρευρισκόταν στη γιορτή και του τοπικού, Έλληνα εισαγωγέα Κωσταντίνου Λιάκου. Όπως μάθαμε, οι Κινέζοι προτιμούν το κόκκινο κρασί, ενώ συμπαθούν πολύ και την Ελληνική μπύρα. Στη συνέχεια, μικροί και μεγάλοι παρακολούθησαν ζακυνθινούς και ελληνικούς χορούς από το Φιόρο του Λεβάντε, ανεβαίνοντας και οι ίδιοι στην πίστα για τα πρώτα τους βήματα στο συρτάκι.

Σεντζέν

Μέχρι τη δεκαετία του ’80, η Σεντζέν ήταν ένας ασήμαντος σταθμός στη σιδηροδρομική γραμμή Κουουλουν-Καντόνα. Όμως, η θέση της, απέναντι στο Χονγκ Κονγκ (από το οποίο τη χωρίζει μόνο μια μικρή χερσόνησος), την έφερε στο επίκεντρο όταν δημιουργήθηκε εκεί η πρώτη Ειδική Οικονομική Ζώνη. Μέσα στα περίπου 40 χρόνια που μεσολάβησαν η περιοχή εκτοξεύτηκε στα 12 εκατομμύρια κατοίκους (απογραφή 2015) και παράλληλα εξελίχθηκε  σε έδρα ορισμένων από τις πλέον γνωστές κινεζικής εταιρίες υψηλής τεχνολογίας. Εδώ έχουν τα γραφεία τους επιχειρήσεις  όπως οι Huawei, ZTE, BYD, JXD, Dingoo, Netac και πολλές άλλες, ενώ το λιμάνι της είναι ένα από τα πλέον πολυσύχναστα λιμάνια εμπορευματοκιβωτίων στη χώρα.

Μετά το διήμερο στην Σιάμεν, ακολούθησε η επιστροφή στην επαρχία Γκουανγκντόνγκ, με κατεύθυνση τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού, την πόλη Σεντζέν που βρίσκεται στο δέλτα που ποταμού Πέρλ. Μια πολύ όμορφη και καταπράσινη πόλη, με καθαρή ατμόσφαιρα και μεγάλα πάρκα, αλλά και τους αναπόφευκτους ουρανοξύστες που δεσπόζουν στον ορίζοντα. Η προσφορά άφθονων και καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας έχει δημιουργήσει μια σταθερή, αυξανόμενη ροή νέων ανθρώπων με υψηλά προσόντα, τόσο από την Κίνα όσο και από άλλες χώρες.

Χώρος των εκδηλώσεων «Καλοκαίρι στη Ζάκυνθο» ήταν το Intercontinental στην Σεντζέν, ένα γιγαντιαίο ξενοδοχείο με μέγεθος …μιας μικρής ελληνικής πόλης, αφού έχει πάνω από πεντακόσια (500) δωμάτια. Το ξενοδοχείο, καθώς και διάφορες άλλες επιχειρήσεις στο χώρο του τουρισμού και του real estate στην περιοχή καθώς και το λιμάνι, ανήκουν στην εταιρία Overseas Chinese Town (OTC), έναν οικονομικό  γίγαντα με σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής.

Εδώ, οι εκδηλώσεις που περιλάμβαναν και πάλι ζακυνθινούς  χορούς και καντάδες από το Φιόρο του Λεβάντε καθώς και σπεσιαλιτέ της επτανησιακής κουζίνας από τους δύο σεφ, ουσιαστικά ξεκίνησαν ένα δεκαήμερο προβολής για τον ελληνικό τουρισμό που συνεχίστηκε και μετά την αναχώρηση της ομάδας μέχρι το τέλος Ιουνίου.

Την πρώτη βραδιά, στο κεντρικό εστιατόριο του ξενοδοχείου συγκεντρώθηκε όλη η ελληνοκυπριακή κοινότητα της πόλης, με τους περισσότερους να απασχολούνται σε θέσεις συναφείς με την ναυτιλία και τα κτηματομεσιτικά, καθώς και πολλοί εκπρόσωποι της διεθνούς κοινότητας της Σεντζέν. Λόγω της επιτυχίας της πρώτης βραδιάς, το ξενοδοχείο «μοίρασε» τις παραστάσεις σε καθένα από τα πέντε διεθνή εστιατόρια του, με την εξαιρετικά δημοφιλή εικόνα της παραλίας του Ναυαγίου να δεσπόζει στα κεντρικά σημεία στην είσοδο και τους χώρους υποδοχής.

Προξενείο-Προωθητικές Ενέργειες

Στο διάστημα των τελευταίων ετών το ελληνικό προξενείο της Γκουανγκτζόου έχει πραγματοποιήσει σειρά από προωθητικές ενέργειες με στόχο την προβολή του πολιτισμού και της κοινωνίας της χωράς μας στο κινεζικό κοινό, όπως λέει ο γενικός πρόξενος Γρήγορης Τασσιόπουλος.

Ξεκινώντας από την άνοιξη του 2016, τον Μάρτιο έγινε παρουσίαση για τα ελληνικά ελαιόλαδα και τους οίνους σε κινέζους επιχειρηματίες, ενώ παρατέθηκαν και δυο δείπνα, Μάρτιο και Απρίλιο, σε τοπικούς φορείς,  επιχειρηματίες και τουριστικά γραφεία. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, ελληνίδα σεφ παρουσίασε σε τουριστικούς παράγοντες, τοπικές αρχές, επιχειρηματίες και κοινό την ελληνική γαστρονομία σε συνδυασμό με οίνους της πατρίδας μας, ενώ τον ίδιο μήνα ακολούθησαν τρεις συναυλίες Ελλήνων καλλιτεχνών σε επιλεγμένο κοινό.

Το 2017 την άνοιξη πραγματοποιήθηκαν δυο εκθέσεις φωτογραφίας στις πόλεις Φουντού και Γκουανγκτζοου, πρωτεύουσες των δυο γειτονικών επαρχιών, ενώ είχε προηγηθεί το Φεβρουάριο παρουσίαση ελληνικών κρασιών στην Γκουανγκτζόου. Τον Ιούνιο, έγινε η παρουσίαση της γαστρονομίας και του τουρισμού για το Ρέθυμνο και τα Χανιά, με την παρουσία μουσικοχορευτικού συγκροτήματος αλλά και ενός σεφ που ετοίμασε πιάτα της κρητικής κουζίνας καθώς και κλασικές ελληνικές σπεσιαλιτέ στο κοινό που περιλάμβανε τοπικές αρχές, ΜΜΕ, επιχειρηματίες και ταξιδιωτικά γραφεία. Τον ίδιο μηνά, πραγματοποιήθηκαν σε Γκουανγκτζόου και Φοσάν παραστάσεις ελληνικού μοντέρνου χορού από την Άρτεμις Ιγνατίου, καθώς και επιχειρηματικό φόρουμ επενδύσεων και καινοτομίας με την παρουσία του Νίκου Λάμπρου καθηγητή του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο στην Φοσάν η έμφαση πάλι δόθηκε στη ελληνική γαστρονομία, με προβολή των ελληνικών οίνων και του ελαιόλαδου, ενώ το Νοέμβριο ακολούθησε παρόμοια έκθεση στη Σενζέν. Οι εκδηλώσεις της φωτογραφίας, γαστρονομίας και το φόρουμ έγιναν υπό την αιγίδα του έτους πολιτιστικής συνεργασίας Ελλάδας Κίνας.

Για το 2018, υπό την αιγίδα του έτους πολιτιστικής συνεργασίας Ελλάδας Κίνας πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο έκθεση του ζωγράφου Αποστόλου Γεωργίου στη Σενζέν, ενώ εξασφαλίστηκε περίπτερο του ΕΟΤ στην τουριστική έκθεση της Γκουανγκτζόου στις αρχές Μαρτίου καθώς και μέριμνα για την εξασφάλιση περίπτερων για εταιρίες εισαγωγής ελληνικών  λαδιών και κρασιών στην Κίνα.

 

Ρεπορτάζ: Χρυσάνθη Φραντζεσκάκη

 

www.ert.gr

Open post

Η επιστροφή της οικογένειας Μισιρλή από την Κύπρο στη Χίο το 1946

Η επιστροφή της οικογένειας Μισιρλή από την Κύπρο στη Χίο το 1946

Ήταν μέσα στους χιλιάδες Έλληνες που ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οδήγησε στην προσφυγιά και στη συγκεκριμένη περίπτωση στην Κύπρο, που αποδείχτηκε φιλόξενη αγκαλιά.

Μιλάμε για την οικογένεια Μισιρλή από τη Χίο και στην οποία είχαμε αναφερθεί με την παρουσίαση της μαρτυρίας του Απόστολου Μισιρλή, σε εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης του βιβλίου «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» στο Δημαρχείο Περάματος.

Σήμερα συμπληρώνουμε τη μαρτυρία με ντοκουμέντα από το αρχείο της οικογένειας, την οποία και ευχαριστούμε. Αρχικά με την ημερομηνία επιστροφής που ήταν αρχές Ιανουαρίου 1946 η έναρξη της διαδικασίας και Φεβρουάριος 1946 (15-19/02/1946) ο επαναπατρισμός. Το πλοίο «Τριπολιτάνια», ήταν αυτό, που όπως και σε άλλα ταξίδια εκείνη την εποχή, ήταν γεμάτο με πρόσφυγες. Το ημερολόγιο ήταν του Σταμάτη Μισιρλή, πατέρα της οικογένειας που διατέλεσε χρέη στρατιωτικού διοικητή προσφύγων, στο Ξηρό και στο Ζύγι.

Ακολουθούν φωτογραφίες από την περίοδο της διαβίωσης στην Κύπρο.

Ο Δημήτρης Μισιρλής βρίσκεται στα αριστερά της φωτογραφίας, στο κέντρο ο Κύπριος Κωστάκης Κουννάς και δεξιά (ο μικρότερος) είναι ο Απόστολος Μισιρλής.

 

Στην ανάρτηση με τίτλο: Το προσφυγικό ταξίδι του Α. Μισιρλή στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαμε παρουσιάσει τις μαρτυρίες των παιδιών του Σταμάτη Μισιρλή, του Απόστολου Μισιρλή, που είχε μιλήσει στη σχετική εκδήλωση, αλλά και χειρόγραφο ημερολόγιο του Δημήτρη Μισιρλή.

A. Mισιρλής – ΦΩΤΟ Μάνος Σαββίδης

Στην παρέμβασή του ο Α. Μισιρλής είχε πει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
«Περίπου το 50%, των εκατοντάδων που ξεκινήσαμε – εκείνη την ημέρα – από την Τουρκία για την Κύπρο, φτάσαμε ζωντανοί.

Εγώ είχα πατέρα που ήδη υπηρετούσε ως αξιωματικός στη Μέση Ανατολή και φύγαμε η μητέρα μου, η αδελφή μου 5 ετών, ο αδελφός μου 13 ετών, εγώ και άλλα συγγενικά πρόσωπα, αφού πρώτα κάναμε οικογενειακή σύσκεψη για το αν θα φεύγαμε ή όχι.

Φύγαμε από την παραλία στην περιοχή της Καλαμωτής με μία βάρκα που τη βρήκαμε καμουφλαρισμένη με φύκια.

Την τελευταία στιγμή ήρθε ένας που δεν τον περιμέναμε και δεν μπόρεσε να επιβιβαστεί γιατί ήδη η βάρκα ήταν υπερπλήρης και απείλησε ότι θα μας καταδώσει. Ίσως και να το έκανε γιατί μας εντόπισε με προβολέα μία γερμανική ακταιωρός, αλλά δεν μας πείραξε. Στη βιασύνη μας έσπασε το ένα από τα τέσσερα κουπιά.

Φτάνοντας στην Τουρκία, κρυφτήκαμε σε μία σπηλιά στις βραχώδεις ακτές της Τουρκίας και έτσι δεν μας εντόπισε η τουρκική ακταιωρός που περιπολούσε.

Το επόμενο πρωί, περάσαμε ένα απότομο ύψωμα με αγκάθια και τελικά φτάσαμε σε μια παραλία όπου μας ενημέρωσαν ότι αν έβρισκαν κάτι πολύτιμο επάνω μας, θα είχαμε συνέπειες. Τότε, η μάνα μου τρομοκρατημένη, προτίμησε να πετάξει στη θάλασσα ένα σακούλι με μαστίχα που είχε μαζί της, προκειμένου να την ανταλλάξει για να μας εξασφαλίσει λίγα τρόφιμα. Στη συνέχεια ενωθήκαμε και με άλλους πρόσφυγες και οδηγηθήκαμε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων.

Οι Τούρκοι ζητούσαν το θείο μου τον Παναγιώτη Αυγουλά που ήταν μαζί μας αλλά δεν τον μαρτύρησε κανείς παρά τις απειλές.
Μας βάλανε σε δύο πλοία (εκατοντάδες πρόσφυγες) για να μας στείλουν στην Κύπρο, εμείς μπήκαμε σε ένα παλιό και σάπιο πλοίο, το άλλο ήταν ολοκαίνουργιο. Το καλό πλοίο έπεσε σε ξέρα και ναυάγησε, οι πιο πολλοί πνίγηκαν και σώθηκαν ελάχιστοι που τους μαζέψαμε εμείς και θυμάμαι ακόμα να στάζουν τα νερά από τα μαλλιά και τα ρούχα τους.

Κάποια στιγμή μας έκαναν σινιάλο οι Τούρκοι να σταματήσουμε, δεν το καταλάβαμε και άρχισαν τους πυροβολισμούς από τους οποίους σκίστηκε το πανί. Ήρθαν έκαναν έλεγχο μας είδαν να ταξιδεύουμε κάτω από τραγικές συνθήκες και μας άφησαν. Με σκισμένο πανί και μηχανή που κάποια στιγμή πήρε φωτιά συνεχίσαμε για την Κύπρο. 24 ώρες περιμέναμε να φύγει ένα υποβρύχιο για να μην μας εντοπίσει το οποίο, εν τέλει, απεδείχθη ότι ήταν βραχονησίδα στα ανοιχτά της Μεγαλονήσου. Μετά από 12 μέρες ταξίδι φτάσαμε στην Κύπρο και μείναμε αρχικά στο Ακάκι, μετά στο Ξηρό, και τέλος στο Ζύγι».

 

Tα υλικά αυτά αποτελούν προδημοσίευση υλικού από τη Β’ και εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου

Posts navigation

1 2 3 4 6 7 8
Scroll to top