Open post

Γ. Τυρίκος–Εργάς: «Zω γιατί κάποιοι άνθρωποι στη Μ. Ανατολή ήταν ευγενικοί με τους δικούς μας πρόσφυγες»

Γ. Τυρίκος–Εργάς: «Zω γιατί κάποιοι άνθρωποι στη Μ. Ανατολή ήταν ευγενικοί με τους δικούς μας πρόσφυγες»

Παρουσιάζουμε αποσπάσματα από την ομιλία που έκανε ο Γιώργος Τυρίκος – Εργάς, στις 29 Ιανουαρίου 2020 στη Λέσβο, στα πλαίσια εκδήλωσης – παρουσίασης του βιβλίου «Αιγαιοπελαγίτες Πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», που πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη Αίθουσα Εκδηλώσεων του Νέου Κτιρίου του Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης.

ο χώρος της εκδήλωσης

Την εκδήλωση διοργάνωσαν οι Φίλοι της Ιστορικής Μνήμης και Πολιτιστικής Δημιουργίας και η ΕΣΗΕΠΗΝ.

Είναι η ιστορία της γιαγιάς του από την Κάλυμνο, της Ελένης Παύλου, που μαζί με τη μητέρα της, τη θεία της και τις δύο της ξαδέρφες, έκανε το προσφυγικό ταξίδι στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πούλησαν χωράφια και σπίτι, πήραν κάποιες χρυσές λίρες και πλήρωσαν βαρκάρηδες για να γίνει το ταξίδι στα απέναντι τουρκικά παράλια στην Αλικαρνασσό.

Ήταν η προσφυγική διαδρομή που ξεκίναγε από ένα άγονο νησί που δεν μπορεί κανείς να βιοποριστεί εύκολα, εκτός από τη θάλασσα, που όμως σε περίοδο πολέμου, αυτό είναι σχεδόν απαγορευτικό.

Στην παρέμβασή του ο κ. Τυρίκος τόνισε πως: «Zω επειδή ένα βιολογικό ον κατάφερε να ζήσει αρκετά και να αναπαραχθεί, γι’ αυτό είμαι εδώ».

Και συνέχισε λέγοντας: «Το 1943 μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών υπήρχε τρομερή πείνα και μεγάλες πιέσεις από τους Γερμανούς. Για να φανταστείτε το μέγεθος της πείνας, η θεία μου ήταν παράλυτη μέχρι τα έξι της χρόνια που τότε τη στήριξε ο Ερυθρός Σταυρός και μπόρεσε και συνήλθε και για να μην κλαίει της έδιναν ένα κουκούτσι ελιάς ή ένα κομμάτι ξύλο για να το πιπιλάει και να μην γκρινιάζει. Ήταν τόση η απελπισία της μάνας της που προσευχόταν στην Αγία Αικατερίνη να την πάρει κοντά της για να μην τυραννιέται.

Αλικαρνασσός

Από την Αλικαρνασσό (το Μποντρούμι όπως το έλεγαν τότε) με τα πόδια και μέσα από ορεινές διαδρομές, μαζί με άλλους πρόσφυγες, έφτασαν τελικά στη Συρία, στο Χαλέπι. Εκεί έμειναν κάποιους μήνες και μετά πήγαν στην Παλαιστίνη στη Γάζα, στο κάμπ. Εκεί η κατάσταση δεν ήταν και η καλύτερη, πολλά παιδιά πέθαιναν και η γιαγιά μου φοβόταν, αλλά τελικά η προσφυγική γυναικοπαρέα από την Κάλυμνο, κατάφερε να καταλήξει φιλοξενούμενη μίας οικογένειας στην Παλαιστίνη.

Έμεναν στο κατώι ενός δίπατου σπιτιού, στην αρχή μαζί με τα ζώα. Η μητέρα της δούλευε στο σπίτι και η θεία που ήξερε από υφαντική τέχνη, είχε βρει κάποια δουλειά και στην ουσία ήταν αυτή που συντηρούσε την οικογένεια.

Αυτό που θυμόταν και έλεγε συχνά, ήταν το πόσο καλοί ήταν οι σπιτονοικοκύρηδες που τους είχαν επιτρέψει να μένουν στο ισόγειο του σπιτιού, αλλά και πως μία γιαγιά εκεί κοντά την έμαθε και εκείνη να γνέθει, μία τέχνη που την κράτησε μέχρι που γύρισε στην Κάλυμνο.
Μία μέρα έκλεψε ένα κουτάκι ζάχαρη και την κυνηγούσε ένας μουστακαλής και τελικά της το χάρισε για «χαλάλι» της. Άλλη μία φορά την πονούσε το δόντι της και για να περάσει χρειαζόταν ένα ποτό που ήταν ακριβό και δυσεύρετο, με αποτέλεσμα να το κλέψει και όπως θυμόταν, ήταν η μοναδική φορά που μέθυσε και κοιτώντας ένα καντήλι που είχαν στο σπίτι «έβλεπε» τους ποντικούς να είναι πιασμένοι χέρι-χέρι και να χορεύουν.
Γυρίσανε πίσω το 1948-1949.

Η γιαγιά μου στήριζε ιδιαίτερα το κίνημα των αιμοδοτών, ήταν από τις πρώτες που το οργάνωσαν στην Κάλυμνο. Όταν ήρθαν στο νησί οι πρώτοι πρόσφυγες της σημερινής εποχής, έπλυνε σταφύλια και πήγε να τους τα δώσει, καλωσορίζοντάς τους με τα λίγα αραβικά που ήξερε. Δυστυχώς αυτοί ήταν Κούρδοι και δεν ήξεραν αραβικά. Η ίδια απαντούσε στο ερώτημα γιατί τους μοίραζε σταφύλια, ότι «εγώ γι’ αυτά τα σταφύλια υπάρχω και εσείς γι’ αυτά τα σταφύλια ζείτε».

Υπάρχουμε γιατί κάποιοι άνθρωποι στη Μέση Ανατολή ήταν ευγενικοί με τους δικούς μας πρόσφυγες, αλλιώς θα είχαν χαθεί.

Στη σημερινή εποχή ένας τσαγκάρης από το Χαλέπι που ήρθε στο καταφύγιο της “Αγκαλιάς” που έχουμε στην Καλλονή και του δώσαμε ένα τοστ και κάποιες μπανάνες και χώρο για να κοιμίσει τα παιδιά του, μέχρι να ξεκινήσει το άλλο πρωί για τη Μυτιλήνη, μου έδωσε το κλειδί του μαγαζιού του, που ήταν το πιο πολύτιμο πράγμα που είχε, είχε κλειδώσει το τσαγκάρικό του όταν έφυγε. Μου είπε ότι όταν κάποτε τα πράγματα ηρεμήσουν και επιστρέψουν, τότε με αυτό το κλειδί είσαι καλεσμένος στο μαγαζί μου».

Ο κ. Τυρίκος έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι: «Είμαι βέβαιος πως ό,τι κάνουμε και ό,τι δίνουμε “αντηχεί” στην ιστορία και θα “αντηχεί” και στη μνήμη, αιώνες μετά. Μετά από χρόνια θα βρεθούν οι απόγονοί τους, να φτιάξουν τη δικιά τους ιστορία, τη δικιά τους ζωή, να βρεθούν σε αντίστοιχες εκδηλώσεις σε καλύτερες συνθήκες και να πουν ότι περάσαμε από την Ελλάδα και μας φέρθηκαν καλά, αν μη τι άλλο, μπορέσαμε και επιβιώσαμε».

www.ert.gr

Open post

«Backpack Journalism στην πόλη»: Ένα εργαστήριο για εκπαιδευτικούς

«Backpack Journalism στην πόλη»: Ένα εργαστήριο για εκπαιδευτικούς

Ένα «έξυπνο» κινητό τηλέφωνο, ένας φορητός υπολογιστής και δύο μάτια που παρατηρούν και καταγράφουν είναι τα πλέον βασικά εργαλεία για τους δημοσιογράφους της εποχής. Στην περίπτωση του backpack journalism όλα τα απαραίτητα χωρούν σ’ ένα σακίδιο πλάτης, και αυτός που παράγει/διαδίδει μια είδηση δεν είναι κατ’ ανάγκη επαγγελματίας δημοσιογράφος που εργάζεται σε κάποιο δημοσιογραφικό οργανισμό.

Από προηγούμενο εκπαιδευτικό εργαστήριο της «Στέγης» που απευθυνόταν σε εφήβους (Φωτογραφία: Μανώλης Ανδριωτάκης)

Αυτήν ακριβώς την τεχνολογία, ιδιαίτερα χρήσιμη στους δημοσιογράφους, μπορούν να χρησιμοποιήσουν και οι εκπαιδευτικοί, προκειμένου να βοηθήσουν τους μαθητές τους να αποκτήσουν γνώσεις, ενθαρρύνοντάς τους να γίνουν «backpack journalists», να αναζητήσουν και να αναδείξουν τις δικές τους «ειδήσεις».

Το Εργαστήριο

Με πέντε συναντήσεις (τις Τετάρτες 5, 12 & 19 και τις Πέμπτες 6 & 13 Φεβρουαρίου 2020), η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση προσφέρει σε εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν το εργαστήριο «Backpack Journalism στην πόλη», προκειμένου να μάθουν όσα χρειάζεται για τη «δημοσιογραφία του σακιδίου» αξιοποιώντας συγκεκριμένες πρακτικές μέσα και -κυρίως- έξω από τις σχολικές αίθουσες.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μανώλης Ανδριωτάκης, βασικός συντελεστής του εργαστηρίου (στην υλοποίηση του οποίου συμμετέχει και η δημοσιογράφος Μελίνα Σιδηροπούλου), μιλά στο ert.gr για τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

«Το εργαστήριο είναι ανοιχτό σε εκπαιδευτικούς που ενδιαφέρονται να διδάξουν θεωρία και πρακτική της δημοσιογραφίας σε μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν απαιτείται κάποιος ιδιαίτερος βαθμός εξοικείωσης με το αντικείμενο.

»Οι συμμετέχοντες θα πειραματιστούν οι ίδιοι με μερικά από τα εργαλεία που θα τους παρουσιαστούν, ενώ το τελικό πρόγραμμα θα λάβει υπόψη τις ατομικές τους ανάγκες, είτε για την εφημερίδα του σχολείου, το blog, ή κάποιο ντοκιμαντέρ που θα ήθελαν να επιμεληθούν οι μαθητές τους. Εστιάζουμε στη δημοσιογραφία της πόλης, για να δείξουμε ότι δεν χρειάζεται κάποιος να ταξιδέψει μακριά για να εντοπίσει ενδιαφέρουσες ιστορίες».

Φωτογραφία: Βαγγέλης Λαϊνάς

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές, το εργαστήριο έχει έναν διπλό στόχο· αφενός αφορά τον «εξοπλισμό» των εκπαιδευτικών με τις δεξιότητες, τα εργαλεία σκέψης και δουλειάς των δημοσιογράφων, και αφετέρου αναμένεται να συμβάλει στην εξοικείωσή των εκπαιδευτικών -και κατ’ επέκταση των μαθητών- με την καλλιέργεια κριτικού πνεύματος για την κατανάλωση ειδησεογραφικού περιεχομένου.

«Το εργαστήριο έχει ένα μεγάλο θεωρητικό μέρος, αλλά κι ένα πολύ πρακτικό. Ως συνεισηγήτρια θα συμμετάσχει και η εκλεκτή δημοσιογράφος και εκπαιδεύτρια Μελίνα Σιδηροπούλου, η οποία θα μοιραστεί με τους συμμετέχοντες τις γνώσεις και τις πλούσιες εμπειρίες που έχει αποκομίσει διδάσκοντας δημοσιογραφία σε εφήβους για πολλά χρόνια, και θα δείξει τι λειτουργεί και τι όχι στα μαθήματα δημοσιογραφίας. Επίσης, στο εργαστήριο θα μου κάνει την ιδιαίτερη τιμή να έρθει ως επισκέπτης κι ένας πολύ γνωστός κι αγαπητός δημοσιογράφος της πόλης», αναφέρει ο Μανώλης Ανδριωτάκης.

Φωτογραφία: Βαγγέλης Λαϊνάς
Δημοσιογραφία και μάθηση

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση φιλοξενεί εργαστήριο με θέμα την αξιοποίηση της δημοσιογραφίας στην εκπαίδευση. Μάλιστα, οι προηγούμενες πρωτοβουλίες αφορούσαν απευθείας τους μαθητές, οι οποίοι δραστηριοποιούνταν με τη συνδρομή των δασκάλων τους.

«Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι το ίδιο το προϊόν της δημοσιογραφίας γίνεται πολύ συχνά εκπαιδευτικό υλικό. Πολλοί εκπαιδευτικοί διδάσκουν με τη βοήθεια δημοσιογραφικών άρθρων κι αυτό είναι πολύ ενδεικτικό. Το να γνωρίζει ένας εκπαιδευτικός τους μηχανισμούς λειτουργίας της δημοσιογραφίας είναι ένα πρόσθετο πλεονέκτημα συνολικά για τη διδασκαλία του. Ειδικότερα όμως πιστεύω ότι θα τον βοηθήσει η επαφή με τα εργαλεία και τις καλές πρακτικές έρευνας, παραγωγής και διανομής των δημοσιογραφικών προϊόντων, αλλά και οι μέθοδοι υπεύθυνης κατανάλωσης δημοσιογραφικών προϊόντων. Το εργαστήριο φιλοδοξεί να εμπνεύσει το ενδιαφέρον για την καλή και υπεύθυνη δημοσιογραφία», εξηγεί ο εισηγητής της εκπαιδευτικής δράσης «Backpack Journalism στην πόλη».

«Τα νέα εργαλεία αλλάζουν τη δημοσιογραφία, αλλά και η δημοσιογραφία αλλάζει τα νέα εργαλεία. Θεωρώ ότι οδεύουμε σε μια κατάσταση όπου ο δημοσιογράφος θα ανταγωνίζεται αλλά και θα συνεργάζεται με αυτοματοποιημένα συστήματα. Γι’ αυτό και θα χρειάζεται να είναι διαρκώς ενήμερος για τις εξελίξεις γύρω απ’ την τεχνολογία. Τα παιδιά που μεγαλώνουν μ’ αυτές τις τεχνολογίες απ’ την πρώτη τους μέρα θα πρέπει να διδαχθούν την καταγωγή της δημοσιογραφίας, έτσι ώστε να σχεδιάσουν και να διαμορφώσουν τα ίδια ένα καλύτερο μέλλον της. Το ότι οι μαθητές έχουν τεχνική επαφή με τα (τεχνολογικά-δημοσιογραφικά) εργαλεία δεν σημαίνει ότι γνωρίζουν πώς να τα αξιοποιούν κατάλληλα. Χρειάζονται καθοδήγηση», προσθέτει ο ίδιος.

Φωτογραφία: Βαγγέλης Λαϊνάς
«Η δημοσιογραφία του σακιδίου»

Πόσο αποτελεσματική είναι άραγε η δημοσιογραφία που πραγματοποιείται μόνο με τα βασικά τεχνολογικά εργαλεία (κινητό τηλέφωνο, φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής κλπ.), ανεξάρτητα από συνεργασίες με επίσημους ειδησεογραφικούς οργανισμούς και μέσα ενημέρωσης, ειδικότερα δε όταν ασκείται από μαθητές;

«Η “δημοσιογραφία του σακιδίου” δεν είναι απαραίτητα μια δουλειά του “ποδαριού”. Το να δημοσιογραφεί κάποιος με ελάχιστα μέσα στη διάθεσή του δεν είναι νεωτερισμός. Ούτε είναι τόσο καινοτόμα η έννοια της αυτονομίας του δημοσιογράφου. Οι δημοσιογράφοι πάντα ήθελαν να είναι ευέλικτοι. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι μπορεί σήμερα κάποιος να δημιουργήσει πολυμεσικό περιεχόμενο (βίντεο, ήχο, φωτογραφία) έχοντας μαζί του μόνο ένα κινητό τηλέφωνο. Αυτός είναι ο ορισμός του δημοσιογράφου-πολυεργαλείου. Πριν από δέκα χρόνια κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ πιο δύσκολο, και πολύ πιο κοστοβόρο, αλλά σήμερα, μπορεί κάποιος με τις κατάλληλες δεξιότητες και γνώσεις να παραγάγει πλούσιο περιεχόμενο. Για να το κάνει όμως αυτό δεν αρκεί η τεχνική εκπαίδευση, η οποία εξάλλου είναι σχεδόν “προεγκατεστημένη” στο λογισμικό των νεαρών παιδιών, αλλά και η εξοικείωση με τις αρχές και της αξίες, με την ουσία της δημοσιογραφίας.

»Με εργαστήρια αυτού του είδους έχουμε την ευκαιρία να θυμίζουμε στους εκπαιδευτικούς, και κατ’ επέκταση στα παιδιά, ότι η δημοσιογραφία δεν είναι ένα στείρο πράγμα που χάνει διαρκώς την αξιοπιστία του στα μάτια του κοινού επειδή υπάγεται σε κάθε λογής συμφέροντα, αλλά αποτελεί ζωντανή διεργασία που έχει ζωτική σημασία για τις δημοκρατίες μας, και γι’ αυτό πρέπει να διέπεται από ήθος, δεοντολογία και αξίες», απαντά ο Μανώλης Ανδριωτάκης.

Φωτογραφία: Βαγγέλης Λαϊνάς
Η δημοσιογραφία ως «αντίδοτο» ενάντια στις ψευδείς ειδήσεις

Η εξοικείωση εκπαιδευτικών -και μαθητών- με τα εργαλεία που βοηθούν στον εντοπισμό των ψευδών ειδήσεων και στην καταπολέμηση της παραπληροφόρησης αποτελεί έναν ακόμα βασικό στόχο του εργαστηρίου.

«Το σημαντικό εδώ προφανώς είναι να καλλιεργηθεί η κριτική σκέψη, αλλά χρειάζονται και μερικές τεχνικές γνώσεις που δεν είναι αυτονόητες. Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζουμε είναι ότι ο υπεύθυνος δημοσιογράφος πρέπει πρώτα και κύρια ο ίδιος να είναι υπεύθυνος καταναλωτής δημοσιογραφικών προϊόντων. Το ίδιο ισχύει για όλους μας, όμως, γιατί σήμερα όλοι είμαστε ερασιτέχνες δημοσιογράφοι, εφόσον εκθέτουμε διαρκώς στα νέα μέσα τις απόψεις και τις μαρτυρίες μας. Αν θα πρέπει να καλλιεργήσουν πιο συστηματικά μια δεξιότητα οι πολίτες του αύριο, αυτή είναι σίγουρα η κριτική τους ικανότητα», σημειώνει ο Μανώλης Ανδριωτάκης και προσθέτει: «Για τους εκπαιδευτικούς υπάρχει ένας παραπάνω λόγος να ενδιαφερθούν για τη δημοσιογραφία και τους μηχανισμούς της. Η τεχνολογική υπεροχή των νέων παιδιών μάς βάζει όλους μπροστά σε νέες καίριες προκλήσεις».

Φωτογραφία: Βαγγέλης Λαϊνάς
Χρήσιμες πληροφορίες

Το εργαστήριο «Backapack Journalism στην πόλη» πραγματοποιείται στη «Στέγη» του Ιδρύματος Ωνάση. Το κόστος συμμετοχής είναι 15 ευρώ και οι θέσεις 15. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή είτε στο email: [email protected] ή τηλεφωνικά στο 213 017 8002.

Επιμέλεια κειμένου: Μπέττυ Σαβούρδου
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Παναγόπουλος/Μανώλης Ανδριωτάκης/Βαγγέλης Λαϊνάς

 

www.ert.gr

Open post

H Έφη Μπαχτσεβάνα υποψήφια για το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου

H Έφη Μπαχτσεβάνα υποψήφια για το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου

Σε ένα δημόσιο σχολείο της Ινδίας, οι μικροί μαθητές και οι δάσκαλοί τους παρακολουθούν μια καθηγήτρια μουσικής από το σπίτι της στη… Θεσσαλονίκη η οποία τους μαθαίνει τις νότες μέσω Skype. Ο λόγος για την Έφη Μπαχτσεβάνα, η οποία τα τελευταία 20 χρόνια εργάζεται ως καθηγήτρια μουσικής στα Δημοτικά Ωδεία του Δήμου Νεάπολης-Συκεών. Η ίδια μιλάει στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ με αφορμή την υποψηφιότητά της για το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου 2020 (Global Teacher Award 2020) από τον Εκπαιδευτικό Οργανισμό AKS Education Awards. Μεταξύ άλλων, μας εξηγεί πώς η μέθοδός της για τη διδασκαλία μουσικής με τα boomwhackers (χρωματιστοί πλαστικοί σωλήνες) της επιτρέπει όχι μόνο να πρωτοτυπεί, αλλά, το κυριότερο, να προσφέρει χαρά και γνώσεις σε παιδιά και ενήλικες.

Δουλεύοντας σε ομάδες με τα boomwhackers

«Τα boomwhackers είναι μουσικά όργανα που επινόησε ο Αμερικανός Craig Ramsell το 1995. Tα ανακάλυψα τυχαία ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Με το πρώτο κιόλας άκουσμα ενθουσιάστηκα και είπα πως πρέπει οπωσδήποτε να τα εντάξω στα μουσικά μου μαθήματα. Είναι πλαστικοί, κουρδισμένοι σωλήνες, σε διαφορετικά μεγέθη και χρώματα, που όταν τους χτυπήσουμε σε ένα σταθερό σημείο (π.χ. παλάμη, χέρια, μηροί, γόνατα, πάτωμα, τραπέζι, καρέκλα κλπ.) παράγουν από έναν διαφορετικό μουσικό ήχο. Κάθε ήχος αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη νότα της διατονικής και χρωματικής κλίμακας. Ανάλογα με το μέγεθος του κάθε σωλήνα παράγεται και η αντίστοιχη νότα», σημειώνει η κυρία Έφη Μπαχτσεβάνα.

Φωτογραφία: CC-FREDDYTHEHAT-SA 3.0

Γνωρίζοντας καλά την απήχηση που έχει στα παιδιά η διαδικασία του να αναπαράγουν ομαδικά μουσική με απλά εργαλεία, δημιούργησε το 2012 την «Boomwhackers Οrchestra» του Δημοτικού Ωδείου Νεάπολης-Συκεών. Πρόκειται για την πρώτη ορχήστρα του είδους στην Ελλάδα, η οποία αποτελείται από παιδιά ηλικίας 5 ως 12 ετών και έχει «πρωταγωνιστήσει» σε πολλές εκδηλώσεις. Είτε συμμετέχουν στην ορχήστρα είτε στα μαθήματα, «τα παιδιά δουλεύουν σε ομάδες και όχι μεμονωμένα· συντονίζονται μεταξύ τους, συγκεντρώνονται, συνεργάζονται, παίρνουν αποφάσεις κ.ά.».

Τα πλεονεκτήματα που εντόπισε στη συγκεκριμένη μέθοδο την ώθησαν να την εφαρμόσει και στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Νεάπολης-Συκεών. Παράλληλα πραγματοποιεί σεμινάρια για εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, παιδαγωγούς προσχολικής και σχολικής ηλικίας, νηπιαγωγούς, βρεφονηπιοκόμους, εμψυχωτές, γυμναστές, μουσικούς, καθώς και για καθηγητές αγγλικών που ενδιαφέρονται να αξιοποιήσουν τα boomwhackers στα μαθήματά τους.

Φωτογραφία: CC-WESLEY FRYER-SA 2.0

Το 2016 η Έφη Μπαχτσεβάνα εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Παίζω εύκολα μουσική με τα BOOMWHACKERS» (εκδ. Fagotto Books).

Το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Let’s play Boomwhackers» (εκδ. Κυριακίδη) εκδόθηκε το 2017 και επιτρέπει στα παιδιά να μάθουν μουσική, ενώ ταυτόχρονα τα βοηθά να αποκτήσουν εξοικείωση με την αγγλική γλώσσα. Το εν λόγω βιβλίο χρησιμοποιείται ως μέθοδος διδασκαλίας σε δημοτικά σχολεία στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία, την Ουκρανία και την Κύπρο.

Τα μαθήματα μουσικής μέσω Skype και η υποψηφιότητα

Η δημοσιοποίηση υλικού της δουλειάς της μέσα από τις σελίδες της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε ως αποτέλεσμα το έργο της κυρίας Μπαχτσεβάνα να διαδοθεί πολύ πιο πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Και κάπως έτσι, τα μαθήματα μουσικής σε σχολείο της Ινδίας μέσω Skype οδήγησαν και στην υποψηφιότητά της για το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου 2020. Με την εν λόγω διάκριση τιμώνται κάθε χρόνο εκπαιδευτικοί από διάφορες χώρες του κόσμου, οι οποίοι εφαρμόζουν καινοτόμες πρακτικές προκειμένου να εφοδιάζουν τους μαθητές με γνώσεις, ενισχύοντας παράλληλα τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, και τη διάθεσή τους να εκφραστούν μέσα από τη μάθηση.

Η φωτογραφία δημοσιεύεται με την άδεια της Έφης Μπαχτσεβάνα και έχει ήδη αναρτηθεί στη σελίδα της Let’s play Boomwhackers στο Facebook

«Ένας δάσκαλος από δημόσιο σχολείο της Ινδίας με βρήκε μέσω facebook και μου είπε ότι δεν γνωρίζουν τα boomwhackers στη χώρα του. Μου ζήτησε εάν μπορούσα να συνδεθώ ζωντανά μέσω Skype και να παρουσιάσω τη μέθοδο μου “Let’s Play Boomwhackers” στους μαθητές του. Έτσι έγινε η αρχή. Αμέσως μετά άρχισαν να πέφτουν “βροχή” οι προτάσεις για Skype sessions από σχολεία της Ινδίας. Στη συνέχεια με εντόπισε και ο διεθνώς αναγνωρισμένος εκπαιδευτικός οργανισμός AKS Education Awards. Σε πρώτη φάση με κάλεσαν να επισκεφτώ τον Απρίλιο την Ινδία (όπου και εδρεύει ο οργανισμός) και να εκπαιδεύσω 400 δασκάλους στη μέθοδό μου. Αμέσως μετά ακολούθησε και η πρόταση της υποψηφιότητάς μου για τα Global Teacher Award 2020».

Οι νικητές του διεθνούς εκπαιδευτικού βραβείου αναμένεται να ανακοινωθούν τον Σεπτέμβριο του 2020.

Η δομή του διαδικτυακού μαθήματος

«Στα Skype sessions μετέχουν μαθητές δημοτικού από δημόσια σχολεία της Ινδίας, από διαφορετικές περιοχές κάθε φορά. Πριν συνδεθούμε με κάθε σχολείο, στέλνω υλικό της δουλειάς μου για να το μελετήσουν οι μαθητές με τον δάσκαλό τους.

»Η παρουσίαση της μεθόδου δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί οι μαθητές δεν έχουν boomwhackers. Αποφασίσαμε από κοινού να χρησιμοποιούν τα χέρια τους για τα χτυπήματα. Στην αρχή μου κάνουν κάποιες ερωτήσεις και μετά ακολουθεί ένα μικρό βιωματικό εργαστήριο. Συνήθως διαρκεί μια ώρα».

Η φωτογραφία δημοσιεύεται με την άδεια της Έφης Μπαχτσεβάνα και έχει ήδη αναρτηθεί στη σελίδα της Let’s play Boomwhackers στο Facebook

Το εργαστήριο περιλαμβάνει γενικές έννοιες για τα boomwhackers, τα χρώματα και τις νότες, την ένταση, το ύψος και τη διάρκεια, ρυθμικές δραστηριότητες με τις αξίες των νοτών και τις παύσεις, μουσικές έννοιες με τη μορφή παιχνιδιού, μουσικοκινητικά τραγούδια, ανάγνωση μιας μουσικής παρτιτούρας απλά και εύκολα, με βάση τα χρώματα.

«Οι μαθητές ανταποκρίνονται με χαρά και ενθουσιασμό. Συμμετέχουν και το ευχαριστιούνται. Είναι παιδιά ευγενικά, με εξαιρετική γνώση της αγγλικής γλώσσας. Τους εντυπωσιάζει το γεγονός ότι μπορούν να παίξουν μουσική χωρίς να ξέρουν τις νότες», προσθέτει η ίδια.

Η μουσική στη ζωή μας

Η εκπαιδευτικός με τις καινοτόμες ιδέες και τη διάθεση για προσφορά γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και ζει στη Θεσσαλονίκη από την ηλικία των δέκα ετών.

«Η μουσική θα έπρεπε να έχει πρωτεύοντα ρόλο, όχι μόνο στην εκπαίδευση αλλά γενικότερα στη ζωή μας. Να δίνεται η δυνατότητα σε όλα τα παιδιά να μαθαίνουν μουσική, να μην θεωρείται πολυτέλεια η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου», υπογραμμίζει η κυρία Μπαχτσεβάνα, επισημαίνοντας κάτι που που η ίδια πιθανότατα είχε συνειδητοποιήσει από τα παιδικά της χρόνια, όταν ήδη ήξερε τι επάγγελμα θα ακολουθούσε.


Επιμέλεια κειμένου: Μπέττυ Σαβούρδου

Οι φωτογραφίες και τα βίντεο από τα μαθήματα-σεμινάρια μουσικής για εκπαιδευτικούς με τα boomwhackers δημοσιεύονται με την άδεια της κυρίας Έφης Μπαχτσεβάνα. Το υλικό έχει ήδη αναρτηθεί στις σελίδες της στο Facebook («Let’s play Boomwhackers» και Boomwhackers Greece-Workshop»).

Άλλες φωτογραφίες: CC-FREDDYTHEHAT-SA 3.0 και CC-WESLEY FRYER-SA 2.0

 

www.ert.gr

Open post

Η Anne van den Ouwelant, το Τραύμα και η Τέχνη ως Θεραπεία

Η Anne van den Ouwelant, το Τραύμα και η Τέχνη ως Θεραπεία

«Τι κάνει η τέχνη στον νου; Συνδέει το μη λεκτικό με το λεκτικό μας κομμάτι, την ασυνείδητη πλευρά του εγκεφάλου με τη συνειδητή. Θραύσματα και μνήμες τραυματικών εμπειριών αποθηκεύονται στο ασυνείδητο κομμάτι του εγκεφάλου. Γι’ αυτό και η τέχνη δημιουργεί μια θεραπευτική σύνδεση στο μυαλό».

H Anne van den Ouwelant είναι θεραπεύτρια και εκπαιδεύτρια θεραπείας μέσω Τέχνης (Art Therapy) και διαχείρισης ψυχικού τραύματος σε εμπόλεμες περιοχές, καθώς και πολιτισμική ανθρωπολόγος. Τη συναντήσαμε στο πλαίσιο του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου για τους Πρόσφυγες και την Ψυχική Υγεία στην Αθήνα, όπου συντόνισε δύο εργαστήρια για τους ανθρώπους που δουλεύουν με πρόσφυγες: «Φροντίδα για τους Φροντιστές» και «Πρόληψη Δευτερογενούς Μετατραυματικής Διαταραχής».

Εργαστήριο «Care for the Caretakers» στην Αθήνα

«Να χρησιμοποιήσω τη δική μου τύχη για τα παιδιά που δεν την έχουν» 

«Όταν ήμουν 14 ετών, είδα μια διαφήμιση για μία ΜΚΟ που δούλευε με παιδιά σε εμπόλεμες περιοχές – τότε ήταν ο πόλεμος στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πόσο τυχερή ήμουν που μεγάλωνα στην Ολλανδία σε μια αγαπημένη οικογένεια… Θα μπορούσα να είμαι εγώ ένα απ’ αυτά τα παιδιά! Και τότε πήρα την απόφαση για τον εαυτό μου: “Θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τη δική μου τύχη για τα παιδιά που δεν την έχουν”. Οπότε, από εκείνη την ηλικία ήξερα ότι ήθελα να δουλέψω με παιδιά σε εμπόλεμες περιοχές και σχεδίασα τον δρόμο μου. Έκανα τις σπουδές που έκρινα απαραίτητες για αυτόν τον σκοπό. Ξεκίνησα με πολιτισμική ανθρωπολογία, ώστε να μπορώ να κινούμαι εύκολα ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες.

»Αμφιταλαντευόμουν για το επόμενο βήμα… Εκείνη την εποχή έπαιζα πιάνο και φλέρταρα με την ιδέα της μουσικοθεραπείας, όμως σκέφτηκα πως δεν θα μπορούσα να κουβαλάω παντού ένα πιάνο, ενώ η τέχνη είναι εύκολα προσβάσιμη, οπουδήποτε βρίσκει κάποιος κάτι στο οποίο να μπορεί να ζωγραφίσει και μπορώ να κουβαλάω χαρτί και μολύβι μαζί μου. Έτσι επέλεξα να ειδικευτώ στη θεραπεία μέσω τέχνης (art therapy).

»Είμαστε τόσο κολλημένοι στο νοητικό, όλες οι θεραπείες επικεντρώνονται στον λόγο, όλο πρέπει να μιλάμε… Ας δοκιμάσουμε μη λεκτικά, ας περάσουμε σε άλλο επίπεδο».

Η εικαστική ψυχοθεραπεία ως ασφαλές καταφύγιο

Από το 2007, η Anne ξεκίνησε να εργάζεται ως εικαστική ψυχοθεραπεύτρια με ψυχικά τραυματισμένα παιδιά και νέους σε διάφορα πλαίσια στην Ολλανδία και στο εξωτερικό, από εργαστήρια τέχνης για εφήβους αιτούντες άσυλο στην Ολλανδία, μέχρι εικαστική θεραπεία για ορφανά στη Νικαράγουα.

«Η πρώτη μου εμπειρία ήταν κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, όταν πήγα στις παραγκουπόλεις της Χιλής. Όμως η πρώτη μου ουσιαστική εμπλοκή στο πεδίο ήταν στη Νικαράγουα, όπου πήγα για να δουλέψω με παιδιά του δρόμου και ορφανά. Μπορώ να πω ότι κατάφερα να δημιουργήσω ένα ασφαλές καταφύγιο για παιδιά τα οποία φοβόντουσαν για παράδειγμα ότι θα έρθει ο πατριός τους στο ορφανοτροφείο να τα σκοτώσει. Υπήρχαν υψηλά επίπεδα βίας και φόβου και για αυτά τα παιδιά, το να είναι απλώς κάποιος εκεί κάνει τη διαφορά που κλείνει για λίγο τον εσωτερικό συναγερμό και τους επιτρέπει να αναπτυχθούν».

Η Anne van den Ouwelant στη Βραζιλία, στο πλαίσιο προγράμματος σε συνεργασία με την Wings of Hope Germany

«Βλέπω ποιος είσαι εσύ και όχι το όπλο που κρατάς»

Από το 2010, η Anne σχεδιάζει και συντονίζει προγράμματα ψυχοκοινωνικής στήριξης σε χώρες που μαστίζονται από πόλεμο και συγκρούσεις. Έχει αναλύσει τις συνέπειες της ακραίας βίας στα παιδιά που μεγαλώνουν στις παραγκουπόλεις του Ρίο Ντε Τζανέιρο. Έχει ερευνήσει πώς διαχειρίζονται τις τραυματικές τους εμπειρίες τα πρώην μέλη ναρκοσυμμοριών στη Βραζιλία. Με βάση αυτήν της την έρευνα, σχεδίασε ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τα μέλη τοπικής ΜΚΟ για τον τρόπο στήριξης των ψυχικά τραυματισμένων παιδιών και νέων.

«Ήταν τα τρία χρόνια που έζησα στο Ρίο ντε Τζανέιρο που με προετοίμασαν ουσιαστικά για τη δουλειά που ακολούθησε σε εμπόλεμες περιοχές, όπως το Ιράκ και η Σρεμπρένιτσα. Φανταστείτε πρώην μέλη ναρκοσυμμοριών στο Ρίο ντε Τζανέιρο να κάνουν τέτοιες ασκήσεις! Το να δίνεις την ευκαιρία στους ανθρώπους να δουν τον άνθρωπο, πίσω από τα όπλα – να μην βλέπουν το όπλο, αλλά τα παιδιά που στέκονται πίσω από αυτό… Έζησα εκατοντάδες τέτοιες στιγμές, “ναι, σε καταλαβαίνω, βλέπω ποιος είσαι εσύ και όχι η φρικτή σου ιστορία, όχι το όπλο που κρατάς”.

»Γι’ αυτό πάντα λέω ότι έχω την καλύτερη δουλειά του κόσμου, γιατί πάντα βλέπω αποτελέσματα, ίσως όχι σε ξεκάθαρο, μετρήσιμο, επιστημονικό επίπεδο, αλλά σε ανθρώπινο επίπεδο.

Δουλεύοντας με κοινωνικούς λειτουργούς και πρώην μέλη ναρκοσυμμοριών στο Rio de Janeiro

»Το να καθίσω μαζί τους και να τους βάλω να ζωγραφίσουν, να γίνουν δημιουργικοί, ήταν τεράστια πρόκληση για εμένα. Όμως εάν επενδύεις, αν τους προσεγγίζεις με σεβασμό και έχεις την ικανότητα να βλέπεις πέρα από το επιφανειακό και την εμφάνιση, αν μπορείς να συνδέεσαι με τους ανθρώπους, ανοίγονται. Ήταν υπέροχο να βλέπεις αυτούς τους άνδρες να διασκεδάζουν κρατώντας ένα μολύβι και προσπαθώντας να εκφραστούν μη λεκτικά, μ’ έναν δημιουργικό τρόπο, και ύστερα να το ντύνουν με λέξεις και να το μοιράζονται. Ήταν απίστευτο!

»Όπως απίστευτο ήταν που με εμπιστεύτηκε ένα 16χρονο ασυνόδευτο προσφυγόπουλο από τη Συρία να του βρω έναν καλό θεραπευτή, γιατί υπέφερε από τρομερούς εφιάλτες, ήταν ολομόναχος σ’ ένα δωμάτιο όπου κανείς στ’ αλήθεια δεν τον φρόντιζε. Ο ψυχολόγος όμως δεν κατάφερε να σχετιστεί μαζί του. Και του είπε, μετά από τρεις συνεδρίες, “δεν μπορώ να δουλέψω μαζί σου, δεν έχεις κίνητρο”. Προφανώς και είχε κίνητρο, δεν ήθελε να έχει εφιάλτες! Όταν ξαναείδα το παιδί, φοβόμουν ότι θα ήταν πολύ θυμωμένο μαζί μου, μια και εγώ του είχα προτείνει να πάει εκεί. Του είπα πόσο περήφανη ήμουν για την προσπάθεια που έκανε, ότι δεν έφταιγε εκείνος, και του ζήτησα να μου δώσει άλλη μία ευκαιρία. Εξεπλάγη, γιατί περίμενε ότι θα τον μάλωνα που τον έδιωξε ο ψυχολόγος. Και με εμπιστεύτηκε, και πήγε σ’ ένα άλλο μέρος με μια υπέροχη ομάδα, όπου χρησιμοποιούν ζώα, φύση, δημιουργικότητα… Αυτές οι στιγμές -ένα τέτοιο παιδί να με εμπιστευτεί και πάλι- είναι χρυσός για εμένα!»

Φροντίδα για τους Φροντιστές

Το 2014, η Anne αποφάσισε να διευρύνει τον κύκλο των ανθρώπων που ωφελούνταν από τις θεραπείες της, και ξεκίνησε να εκπαιδεύει κατοίκους εμπόλεμων χωρών, κατά τη διάρκεια ή μετά το τέλος ενός πολέμου, σε όλον τον κόσμο.

Εκπαιδεύοντας Γιαζίντι πρόσφυγες στο Shekhan (κουρδική περιοχή του Ιράκ), 2015
Αποφοίτηση από την εκπαίδευση Συμβούλων και Θεραπευτών Ψυχικού Τραύματος (São Paulo, 2017)

«Συνειδητοποίησα, όταν ήμουν ακόμα στη Νικαράγουα, ότι σε ατομικό επίπεδο μπορούσα να δουλεύω με 30 παιδιά τον χρόνο. Σκέφτηκα λοιπόν πως αν μπορούσα να εκπαιδεύω 30 ανθρώπους ώστε ο καθένας από αυτούς να δουλεύει με 30 παιδιά, θα μπορούσαν να βοηθηθούν πολύ περισσότερα. Έτσι ξεκίνησα να εκπαιδεύω ενηλίκους στη θεραπεία μέσω τέχνης και στην αντιμετώπιση ψυχικού τραύματος».

Εκπαίδευση μελών της ΜΚΟ Medair, που εργάζονται στο Ιράκ (Kirkuk, Telefar, Mosul, Sinjar), 2018/2019

Στα θρανία μαζί της έχουν καθίσει έκτοτε από Γιεζίντι πρόσφυγες στο Ιράκ, μέχρι κοινωνικοί λειτουργοί στις παραγκουπόλεις της Βραζιλίας και στη Σρεμπρένιτσα, αλλά και δάσκαλοι, θεραπευτές, μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων, αστυνομικοί, πυροσβέστες, ανάδοχοι γονείς στην Ολλανδία.

Εργαστήρι Θεραπείας μέσω Τέχνης με κοινωνικούς λειτουργούς στη Βραζιλία

«Τους εκπαιδεύω σε μεθόδους που μπορούν να χρησιμοποιήσουν στη δουλειά τους, αλλά και στον εαυτό τους. Λένε πως δεν μπορούμε να φροντίσουμε τους άλλους, αν δεν φροντίσουμε πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό. Το πρόβλημα είναι ότι μπορούμε· όμως ύστερα από 15 χρόνια συνεχούς φροντίδας των άλλων, περπατάμε πάνω σε λεπτό πάγο και πέφτουμε και σπάμε το πόδι μας… στην καλύτερη περίπτωση. Η φροντίδα του εαυτού είναι σημαντική, είναι σαν τις μάσκες οξυγόνου στα αεροπλάνα – πρώτα πρέπει να βάζεις τη δική σου και μετά του παιδιού σου, αλλιώς κινδυνεύετε και οι δύο».

www.ert.gr

Open post

Μεταξουργείο «Χρυσαλίς»: Ένα ιστορικό κτίριο ζητά να ξαναγεννηθεί

Μεταξουργείο «Χρυσαλίς»: Ένα ιστορικό κτίριο ζητά να ξαναγεννηθεί

Ένα από τα πλέον σημαντικά βιομηχανικά κτίρια στα Βαλκάνια, το μεταξουργείο της «Χρυσαλίδας» στη Γουμένισσα του Κιλκίς, αφηγείται τη δική του ιστορία από τις αρχές του 20ού αιώνα. Καθηγητές και μεταπτυχιακοί φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μιλούν στο ert.gr κι εξηγούν, παρουσιάζοντας την ερευνητική τους πρόταση, για ποιο λόγο το διατηρητέο μνημείο είναι σημαντικό να λειτουργήσει ως μουσείο και χώρος πολιτισμού.

1931: Η εσωτερική αυλή του μεταξουργείου «Χρυσαλίς» στη Γουμένισσα / Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Καθώς η ενίσχυση των σχέσεων Ελλάδας-Κίνας δημιουργεί προοπτικές για το άνοιγμα νέων «Δρόμων του Μεταξιού» και ο στόχος των κινεζικών επιχειρήσεων είναι να επεκταθούν και στην Ευρώπη, το μετάξι -η πολύτιμη πρώτη ύλη που παράγεται από την εκτροφή του μεταξοσκώληκα- συνδέει χώρες και ηπείρους παραμένοντας ένας πολύτιμος «θησαυρός», κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η σηροτροφία, η διαδικασία δηλαδή που ακολουθείται με σκοπό την παραγωγή της «ασημένιας» κλωστής των μεταξοσκωλήκων για την αξιοποίησή της στους τομείς της ιατρικής, της φαρμακευτικής, της κλωστοϋφαντουργίας κλπ., συνδέεται κατά παράδοση με συγκεκριμένες περιοχές της χώρας μας. Σήμερα το ελληνικό μετάξι παράγεται κυρίως στο Σουφλί και στις Σέρρες. Κι ενώ τα τελευταία χρόνια ενισχύονται οι λιγοστοί εναπομείναντες μεταξοπαραγωγοί και η ανάδειξη των προϊόντων τους, στη Γουμένισσα του Κιλκίς η ξακουστή βιομηχανία «Χρυσαλίς» ζωντανεύει ξανά, όχι για να παράγει μετάξι όπως παλιά, αλλά για να αφηγηθεί, με έναν πρωτότυπο τρόπο, τις ιστορίες ανθρώπων, χώρων και χρόνων.

Η μελέτη για την «αναγέννηση» της «Χρυσαλίδας»

Το 2014 οι φοιτητές του Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών με τίτλο «Προστασία, Συντήρηση και Αποκατάσταση Μνημείων Πολιτισμού» της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ ξεκίνησαν την εκπόνηση μελέτης με θέμα την εκ νέου αξιοποίηση του μεταξουργείου της «Χρυσαλίδας». Προτεραιότητα των φοιτητών και των ακαδημαϊκών που εργάστηκαν για τη συγκεκριμένη έρευνα ήταν να δώσουν νέα ζωή σε έναν ιστορικό χώρο που συνδέεται άμεσα με το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον των κατοίκων και του τόπου της Γουμένισσας. Συγκεκριμένα, η εν λόγω μελέτη ολοκληρώθηκε το 2016 και υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Διεπιστημονικής Συνεργασίας «Αποκατάσταση και επανάχρηση ιστορικών κτιρίων και συνόλων» του ΔΠΜΣ του ΑΠΘ, αποτυπώνοντας τον τρόπο με τον οποίο η «Χρυσαλίδα» μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος πολιτισμού και μουσείο που θα εξοικειώνει κάθε ενδιαφερόμενο με την τέχνη της σηροτροφίας. Μια τέχνη σχετιζόμενη με τις δεξιότητες, την υπομονή και την προσφορά στο πέρασμα δεκαετιών. Μεταξύ των στόχων της μελέτης ήταν και η κατάθεση προτάσεων οι οποίες θα μεταμορφώσουν τη «Χρυσαλίδα» σε ζωντανή εστία δημιουργικής έκφρασης, φέρνοντας κοντά τους ανθρώπους με τη φύση και την ιστορία του τόπου.

Στιγμιότυπα από τις εργασίες αναγνώρισης και αποτύπωσης της διεπιστημονικής ομάδας 2014-2015 / Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Η Στυλιανή Λεφάκη, αρχιτέκτων μηχανικός, επίκουρη καθηγήτρια ΑΠΘ, η Αλέκα Αλεξοπούλου, Ομότιμη Καθηγήτρια του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΑΠΘ, διευθύντρια του εν λόγω μεταπτυχιακού προγράμματος κατά την περίοδο 2014-2016, και ο Σταύρος Απότσος, αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφιος διδάκτωρ ΑΠΘ, μιλούν στο ert.gr για την εκπόνηση της μελέτης και τη σημασία της.

Όπως εξηγεί η Στυλιανή Λεφάκη, για τη συγκεκριμένη ερευνητική πρόταση ήταν απαραίτητη η συνεργασία επιστημόνων διαφορετικών ειδικοτήτων: «Κατά την περίοδο 2014-2016 στο εργαστήριο επελέγησαν ως θέματα ιστορικά κτίρια της Γουμένισσας. Ένα από αυτά ήταν το κτίριο της “Χρυσαλίδας”. Λόγω του μεγέθους του και της πολυπλοκότητάς του ασχολήθηκαν με αυτό δύο διεπιστημονικές ομάδες φοιτητών υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας Αλέκας Αλεξοπούλου, διευθύντριας τότε του μεταπτυχιακού προγράμματος, και της δικής μου, όσον αφορά την αρχιτεκτονική μελέτη, των Χρήστου Ιγνατάκη και Άρη Αβδελά για τη στατική, των Κωνσταντίνου Τοκμακίδη και Όλγας Γεωργούλα για την τοπογραφική μελέτη, του Θωμά Ξένου για τα μηχανολογικά και ηλεκτρομηχανολογικά θέματα και του Άρη Κλωνιζάκη για τα θέματα φωτισμού».

Στιγμιότυπα από τις εργασίες αναγνώρισης και αποτύπωσης της διεπιστημονικής ομάδας 2014-2015 / Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Για τη μελέτη συνεργάστηκαν επίσης 17 μεταπτυχιακοί φοιτητές με διαφορετικές ειδικότητες (αρχαιολόγοι, αρχιτέκτονες, ηλεκτρολόγοι μηχανικοί, πολιτικοί μηχανικοί κ.ά.), απόφοιτοι σήμερα του συγκεκριμένου μεταπτυχιακού προγράμματος. Κατά τη διάρκεια των εργασιών της, η ερευνητική ομάδα είχε την ευγενική υποστήριξη του Δήμου Παιονίας και της Ιεράς Μητρόπολης Γουμένισσας Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου, η οποία εκπροσωπείτο από τον πατέρα Χριστόδουλο. Η προσφορά τους ήταν σημαντική ώστε να εξασφαλιστεί η φιλοξενία των μεταπτυχιακών φοιτητών στη Γουμένισσα, όσο αυτό ήταν απαραίτητο για τις εργασίες αναγνώρισης, αποτύπωσης, ανάλυσης και τεκμηρίωσης του θέματός τους. «Φρόντισαν επίσης για την προετοιμασία και τον καθαρισμό των εγκαταλελειμμένων χώρων του μεταξουργείου, έτσι ώστε να μπορέσουν να γίνουν οι απαραίτητες αποτυπώσεις, και μας παρείχαν πολύτιμα στοιχεία και σημαντικές για την έρευνά μας πληροφορίες», συμπληρώνει η κυρία Λεφάκη.

Μεταξοϋφαντουργείο η «Χρυσαλίς»:  Ένα νήμα Ιστορίας

Το βιομηχανικό συγκρότημα του μεταξουργείου «Χρυσαλίς» στη Γουμένισσα κατασκευάστηκε την περίοδο 1927-1930 από την ανώνυμη εταιρεία «Μεταξοϋφαντουργείο η “Χρυσαλίς” Στυλιανού Η. Παπαδόπουλου Α.Ε.», από τις σημαντικότερες του κλάδου της μεταξοϋφαντουργίας. Ήταν το τρίτο κατά σειρά εργοστάσιο της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένων των άλλων δύο που λειτουργούσαν ήδη από τα προηγούμενα χρόνια στην Αττική. Το συγκρότημα στη Γουμένισσα, μαζί με τη Μονάδα Επεξεργασίας Μεταξιού Ιωακειμίδη, σηματοδότησε για την πόλη το πέρασμα της σηροτροφίας από το επίπεδο της οικοτεχνίας στο επίπεδο της βιομηχανικής παραγωγής.

Από την κατασκευή του έως και το 1937, το μεταξουργείο «Χρυσαλίς» παρουσίαζε ανοδική πορεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την ακμή του απασχολούσε περίπου 400 εργαζόμενους, όχι μόνο από τον οικισμό της Γουμένισσας, αλλά και από τις γύρω περιοχές.

Ο σωζόμενος εξοπλισμός του μεταξουργείου «Χρυσαλίς» / Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έως τα μέσα της δεκαετίας του ’50, το εργοστάσιο ανέστειλε τη λειτουργία του. Το 1956 το κτήμα της «Χρυσαλίδας» και οι  εγκαταστάσεις του πουλήθηκαν στον Η. Μιχαηλίδη για να πουληθούν ξανά, δύο χρόνια αργότερα, στην ανώνυμη εταιρεία «Εμπορικαί-Γεωργικαί-Αγροτικαί και Βιομηχανικαί Επιχειρήσεις» (ΕΓΑΒΕ). Το 1960 το μεταξουργείο πέρασε στα χέρια των αδελφών Ιωάννη και Γεωργίου Αθανασιάδη. Το 1964 ο Ιωάννης Μ. Αθανασιάδης ίδρυσε στην Αθήνα ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία «Αναπηνιστήριο Μετάξης “Η Χρυσαλίς” Γ.Μ. Αθανασιάδης και Υιός ΟΕ». Διευθυντής της  εταιρείας ήταν ο Γεώργιος Αθανασιάδης, ενώ ο γιος του Μελέτιος ανέλαβε τη διεύθυνση του εργοστασίου στη Γουμένισσα.

Οι αλλαγές στη σηροτροφία είχαν ήδη αρχίσει να διαφαίνονται από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, με την παραγωγή και εμπορία συνθετικού μεταξιού. Η μειωμένη ζήτηση ανάγκασε πολλούς σηροτρόφους της Γουμένισσας να στραφούν σε άλλες εργασίες. Η προμήθεια κουκουλιών από μακρινά μέρη είχε ως συνέπεια την αύξηση του κόστους παραγωγής. Και παρότι το μεταξουργείο «Χρυσαλίς» λειτούργησε κανονικά έως τα τέλη της δεκαετίας του ’70, οι ακόμα πιο δύσκολες ημέρες δεν άργησαν να έρθουν. Για τα επόμενα χρόνια και μέχρι τον θάνατο του Μ. Αθανασιάδη (1988), το εργοστάσιο παραγωγής μεταξιού λειτούργησε εποχιακά. Το 1984 αρχικά και το 1986  αργότερα, τμήματα της βιομηχανικής εγκατάστασης λειτούργησαν ως κέντρα διασκέδασης. Το 1999 η βόρεια πτέρυγα του μεταξουργείου καταστράφηκε από πυρκαγιά.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Ο χαρακτηρισμός του συγκροτήματος της «Χρυσαλίδας» ως διατηρητέο μνημείο από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης το 1985 αποτέλεσε μια ακόμα επιβεβαίωση για την ανάγκη προστασίας, διατήρησης και αξιοποίησης ενός χώρου με τόσο πλούσια ιστορία. Το σύνολο των κτιρίων χαρακτηρίστηκε μνημείο άξιο προς διατήρηση μαζί με τον σωζόμενο εξοπλισμό του, σε ζώνη προστασίας 20 μέτρων γύρω από αυτό.

Σημερινή ιδιοκτήτρια του μεταξουργείου είναι η Ελένη Αθανασιάδη, κόρη του Γεωργίου και αδελφή του Μελετίου, η οποία ζει στη Βιέννη.

Από τις ημέρες της ανέγερσής του έως την εποχή μας, το κτιριακό συγκρότημα έχει υποστεί πολλές αλλαγές, τόσο εξαιτίας προσαρμογών ανάλογα με τη χρήση όσο και της φθοράς που προκλήθηκε από το πέρασμα των χρόνων ή αναπόφευκτες φυσικές καταστροφές. Στο κτίριο του μεταξουργείου λειτουργούσαν οι χώροι παραλαβής της πρώτης ύλης, διανομής και απόπνιξης κουκουλιών, αναπηνιστήριο, «αίθουσα μετάξης» (κλωστήριο), μηχανοστάσιο, λεβητοστάσιο, αποθήκες, μαγειρείο και τραπεζαρία. Στον ευρύτερο χώρο φιλοξενούνταν δύο κατοικίες, καθώς και τα γραφεία της διοίκησης.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

«Στο μεταξουργείο “Χρυσαλίς” συναντιούνται οι νεαρές εργάτριες από την Ανατολή και ο μηχανολογικός εξοπλισμός από τη Δύση. Η “Χρυσαλίδα” και οι δραστηριότητες γύρω από αυτήν προσδίδουν στη Γουμένισσα έναν χαρακτήρα υπερτοπικής εμβέλειας, καθώς προσελκύουν κόσμο. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα μοναδικό δείγμα της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου με κοινωνικοοικονομική επιρροή σε μια μεγάλης εμβέλειας περιοχή», εξηγεί ο Σταύρος Απότσος αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφιος διδάκτωρ ΑΠΘ, ο οποίος εργάστηκε ως μεταπτυχιακός φοιτητής για τη συγκεκριμένη έρευνα.

Πρωταρχικό μέλημα των ειδικών ήταν να διασώσουν την ιστορική και αισθητική ταυτότητα του βιομηχανικού συνόλου. Συγκεκριμένα, η διάσωση και αναβάθμιση του κτιριακού κελύφους, η ανάδειξη-αξιοποίηση του εναπομείναντα σταθερού και κινητού μηχανολογικού εξοπλισμού, καθώς και η προβολή της ιστορίας του εργοστασίου μέσω του αρχειακού υλικού, αποτέλεσαν τους άξονες της συγκεκριμένης ερευνητικής πρότασης.

Η «μεταμόρφωση» της «Χρυσαλίδας»

Προκειμένου να αποφασίσουν ποια θα ήταν η νέα μορφή που θα μπορούσε να έχει η «Χρυσαλίδα» σπάζοντας το δικό της «κουκούλι», οι μεταπτυχιακοί φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου μαζί με τους καθηγητές τους ανέλυσαν τα στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το παλιό φημισμένο μεταξουργείο θα μπορούσε να λειτουργήσει κυρίως ως χώρος πολιτισμού και μουσείο αφιερωμένο στην τέχνη του μεταξιού. «Στην περίπτωση των μνημείων υπάρχει και μια αφήγηση για τα όσα συνέβησαν εκεί. Δεν είναι ανάγκη ένας χώρος να είναι μουσείο για να έχει να αφηγηθεί μια ιστορία. Όμως η νέα χρήση είναι πολλές φορές αυτή που μπορεί να κερδίσει ή να χάσει το στοίχημα», προσθέτει ο Σταύρος Απότσος.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

«Για πολύ μεγάλο διάστημα η εκτροφή μεταξοσκώληκα ήταν για τη Γουμένισσα μία πολύ σημαντική απασχόληση και πηγή εισοδήματος. Το δε μεταξουργείο ήταν ο αποδέκτης των κουκουλιών αλλά και ο χώρος στον οποίο απασχολούνταν πολλοί άνθρωποι, κυρίως γυναίκες», εξηγεί η Αλέκα Αλεξοπούλου. «Ο κεντρικός παραγωγικός χώρος του αναπηνιστηρίου, δηλαδή εκεί όπου από το κουκούλι προκύπτει η μεταξωτή κλωστή, διατηρεί σε ικανοποιητικό βαθμό τον εξοπλισμό του και τη σχέση του με τον χώρο του μηχανοστασίου. Ο χώρος του αναπηνιστηρίου έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους βιομηχανικού κτιρίου -μεγάλο ύψος, ανοίγματα κλπ.- ώστε να καθίσταται παραδειγματικό. Τέλος, το μέγεθος των κλειστών χώρων αλλά και η αναλογία με τους ανοιχτούς χώρους της αυλής επιτρέπουν τη φιλοξενία μεγάλης ποικιλίας εκδηλώσεων πολιτισμού. Η Γουμένισσα αλλά και η γύρω περιοχή δεν διαθέτει επαρκείς χώρους πολιτισμού», προσθέτει η ίδια.

Οι χώροι του μουσείου

Σύμφωνα με τη μελέτη του ΑΠΘ, στο ισόγειο το μουσείο θα καταλαμβάνει την κεντρική πτέρυγα. Η περιήγηση του επισκέπτη θα περιλαμβάνει και την ξενάγησή του στα σημεία όπου βρίσκονται τα μηχανήματα. Η επίσκεψη στις εγκαταστάσεις θα ολοκληρώνεται με την ξενάγηση στον εξοπλισμό που εκτίθεται στον περιβάλλοντα χώρο, καθώς υπάρχουν σημεία ενδιαφέροντος που σχετίζονται με την παραγωγική διαδικασία σε όλη την έκταση του οικοπέδου. H μελέτη προβλέπει ακόμη τη λειτουργία συμπληρωματικών χώρων με την αξιοποίηση και του δεύτερου επιπέδου, καθώς και όλων των εξωτερικών χώρων οι οποίοι συμπληρώνουν την εμπειρία της περιπλάνησης σε μια διαδρομή Ιστορίας. Εκτός από το εστιατόριο, το αναψυκτήριο, τις διοικητικές αίθουσες, τον συνεδριακό χώρο και τα γραφεία, η πρόταση του ΑΠΘ προβλέπει τη δημιουργία εργαστηρίου ύφανσης, εξοπλισμένου με αργαλειούς και επιμήκεις πάγκους, ώστε οι επισκέπτες να συμμετάσχουν στη διαδικασία αξιοποίησης του μεταξιού για την παραγωγή υφαντών, μέσω σεμιναρίων εκμάθησης των παραδοσιακών τεχνικών.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Αναμφίβολα, ο σχεδιασμός για την εκ νέου αξιοποίηση του μεταξουργείου της «Χρυσαλίδας» διακρίνεται από έμπνευση και όραμα. Ωστόσο η μελέτη του ΑΠΘ δεν έχει ακόμα οδηγήσει στο επόμενο βήμα, αυτό της υλοποίησης.

«Δυστυχώς, η υλοποίηση της πρότασής μας πολύ δύσκολα θα μπορούσε να υποστηριχθεί αποκλειστικά από ιδιωτική πρωτοβουλία. Κατά την άποψή μου χρειάζονται ευρωπαϊκά κεφάλαια και κρατικά προγράμματα που θα τα τρέξουν δημόσιοι φορείς· σε κάθε περίπτωση, η βιωσιμότητα της όποιας πρότασης απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση από αυτήν που έγινε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού», αναφέρει από τη μεριά του ο Σταύρος Απότσος.

Όπως συμπληρώνει η Στυλιανή Λεφάκη, «ο προγραμματισμός και η υλοποίηση της μελέτης εξαρτάται πλέον από τον ιδιοκτήτη-εργοδότη και τη βοήθεια και συμπαράσταση που θα έχει από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, καθώς και τη διάθεση και  ικανότητά των ενδιαφερομένων να εκτιμήσουν και να χρησιμοποιήσουν τη μελέτη αυτή πριν περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε να μην χρειαστεί επικαιροποίηση. Οι απόφοιτοι του μεταπτυχιακού προγράμματος που ασχολήθηκαν με το συγκρότημα της “Χρυσαλίδας”, ως ειδικοί πλέον, είναι πρόθυμοι να προσφέρουν τεχνική, συμβουλευτική και μελετητική υποστήριξη στα επόμενα στάδια, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ποιότητα του έργου».

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Ένα καινούριο παρόν, ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον

Παρά τα όποια εμπόδια, το ιστορικό μεταξουργείο της Γουμένισσας κερδίζει σταδιακά το στοίχημα μιας καινούριας ζωής. Το 2016 πραγματοποιήθηκε στην εσωτερική αυλή της «Χρυσαλίδας» η παράσταση με τίτλο «Μετάξι», από την καλλιτεχνική ομάδα «Δρώσα Τέχνη» σε συνεργασία με τη Θεατρική Ομάδα «Ο Θίασος των Ονείρων». Στο συγκεκριμένο θεατρικό ντοκιμαντέρ -την οργάνωση παραγωγής του οποίου ανέλαβε ο π. Χριστόδουλος Παπακώστας, υπεύθυνος και για τις πρωτοβουλίες «αναγέννησης» της «Χρυσαλίδας»- συμμετείχαν κάτοικοι της περιοχής, πρώην εργάτριες της μεταξοβιομηχανίας, ερευνητές, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, καθώς και ερασιτέχνες ηθοποιοί της τοπικής θεατρικής ομάδας, με τη στήριξη της Ελένης Αθανασιάδη.

Τον Ιούλιο του 2019 παρουσιάστηκε η μουσική παράσταση «Ερωτόκριτος», βασισμένη στο έμμετρο μυθιστόρημα του Βιτσέντζου Κορνάρου, σε σκηνοθεσία του Νάσου Ζαγκότη και με τη συμμετοχή της Εναλλακτικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Δήμου Σητείας, φέρνοντας κοντά τη βόρεια Ελλάδα με την Κρήτη, σε μια πρωτοβουλία πολιτισμού που ένωσε τόπους και παραδόσεις.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Όπως αναφέρει η κυρία Λεφάκη, στο πλαίσιο των πρακτικών εξωστρέφειας για την υλοποίηση περαιτέρω πρωτοβουλιών, η μελέτη του ΑΠΘ παρουσιάστηκε από εκπροσώπους της διεπιστημονικής ομάδας στο συνέδριο του ΙΤΝ-DCH (Initial Training Network on Digital Cultural Heritage), στο πλαίσιο του προγράμματος Maria Sklodowska Curie, τον Μάιο του 2017 στη Σλοβενία. Στόχος του συνεδρίου ήταν να συγκεντρώσει εμπειρογνώμονες, ενδιαφερόμενους και ερευνητές από τον πολιτιστικό τομέα και να ενθαρρύνει τον διάλογο που θα θέσει τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας διεπιστημονικής κοινότητας η οποία θα ασχολείται με τις προκλήσεις και τα ζητήματα της ψηφιακής πολιτιστικής κληρονομιάς και θα μπορεί να προωθεί σχετικές πρακτικές εφαρμογών.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

Τον Οκτώβριο του 2018, το ιστορικό βιομηχανικό συγκρότημα της «Χρυσαλίδας» παρουσιάστηκε στο 8ο Διεθνές Συνέδριο για τον Τουρισμό «Στον Δρόμο του Μεταξιού» στη Θεσσαλονίκη, το οποίο διοργανώθηκε από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας από κοινού με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού και το υπουργείο Τουρισμού.

Πηγή: Εργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας ΔΠΜΣ ΑΠΘ

«Έχουμε στα χέρια μας ένα μοναδικό βιομηχανικό συγκρότημα που ανήκει στις επόμενες γενιές και είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε τις ιδανικές συνθήκες για να παραδοθεί σωστά», καταλήγει ο Σταύρος Απότσος.


Πηγή φωτογραφιώνΕργαστήριο Διεπιστημονικής Συνεργασίας «Προστασία, Συντήρηση και Αποκατάσταση Αρχιτεκτονικών Μνημείων» του ΔΠΜΣ του ΑΠΘ

Μέρος των φωτογραφιών του  άρθρου παρουσιάστηκε από την ομάδα των μεταπτυχιακών φοιτητών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ στο Συνέδριο του ΙΤΝ-DCH στη Σλοβενία το 2017.

 

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 11 12 13
Scroll to top