Open post

Φεστιβάλ ζακυνθινών γεύσεων και πολιτισμού στην Κίνα

Φεστιβάλ ζακυνθινών γεύσεων και πολιτισμού στην Κίνα

Γεύσεις, εικόνες και μελωδίες της Ζακύνθου και των νησιών του Ιονίου απόλαυσαν μικροί και μεγάλοι σε μια σειρά εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν το Μάιο σε τρεις μεγάλες πόλεις της Νότιας Κίνας, προβάλλοντας τον ελληνικό τουρισμό και πολιτισμό.

Της απεσταλμένης Χρυσάνθης Φραντζεσκάκη

Τις εκδηλώσεις διοργάνωσαν από τις 9 έως και τις  20 Μαΐου στις πόλεις Γκουανγκτζόου, Σιάμεν και Σενζέν ο Δήμος Ζακύνθου σε συνεργασία με τον Πρόξενο Γρηγόρη Τασσιόπουλο στο ελληνικό Προξενείο της Γκουανγκτζόου, υπό την αιγίδα του ΕΟΤ και με τη στήριξη της Enterprise Greece.

Η Ζάκυνθος είναι τα τελευταία χρόνια ένας εξαιρετικά αναγνωρίσιμος προορισμό στη Ανατολική Ασία και σίγουρα είναι ανάμεσα στους τρεις δημοφιλέστερους ελληνικούς προορισμούς στην Κίνα. Όπως μας αποκαλύπτει ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τουρισμού Ζακύνθου,  Αντώνης Νικολιδάκης, όλα ξεκίνησαν με ένα κορεατικό σίριαλ του οποίου ένα μέρος εξελισσόταν στην περίφημη ζακυνθινή παραλία Ναυάγιο. Στη συνέχεια, η ιστορία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και σε άλλες ασιατικές χώρες, ανάμεσα στις οποίες και της Κίνας, κάνοντας και εκεί γνωστό  το πανέμορφο νησί των Επτανήσων. Η προώθηση στην κινεζική τουριστική αγορά, λοιπόν, τονίζει ο κ. Νικολιδάκης, ήταν απαραίτητη και αποφασίστηκε να ξεκινήσει από τις τρεις συγκεκριμένες πόλεις επειδή οι κάτοικοί τους συνδυάζουν υψηλό εισοδηματικό επίπεδο και μεγαλύτερη εξωστρέφεια από άλλες περιοχές της Κίνας.

Βασικοί συντελεστές  αυτού του σπονδυλωτού φεστιβάλ ήταν οι έξι χορευτές και δύο μουσικοί από τον πολιτιστικό σύλλογο Φιόρο του Λεβάντε που μετέφεραν το ελληνικό κέφι στην καρδιά της κινεζικής ενδοχώρας, καθώς και οι δύο σεφ, Νίκος Δαούτης, από το Chef’s Club of Attica Acropolis και Κωσταντίνος Βαρέλης, από το Chef’s Corfu Club που μάγεψαν με τις γνήσιες ελληνικές γεύσεις.

Ωστόσο, πραγματικοί «πρωταγωνιστές» ήταν τα τοπικά προϊόντα που παρουσιάστηκαν στις εκδηλώσεις και ήταν προσφορά από ζακυνθινές επιχειρήσεις. Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν μια μεγάλη ποικιλία παρθένων βιολογικών και συμβατικών ελαιολάδων από το επισκέψιμο ελαιοτριβείο Αρισταίον της οικογένειας Χαϊκάλη και τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζακύνθου, αλλά και μια μεγάλη ποικιλία τοπικά κρασιά.

Ο ζακυνθινός αμπελώνας είναι εντυπωσιακά πλούσιος και αξιοποιείται δυναμικά από τους ντόπιους οινοποιούς: τα λευκά κρασιά γίνονται συνήθως με τις ποικιλίες Λευκή Ρομπόλα, Γουστολίδι, Παύλος και Σκιαδόπουλος, ενώ για τα κόκκινα χρησιμοποιείται ο εμβληματικός Αυγουστιάτης, το Μαύρο Ρομπόλα και ο Κατσακούλιας. Τις λευκές ποικιλίες έχει σαν βάση η περίφημη βερντέα, ένα από τα παλιότερα κρασιά της Ευρώπης με παραγωγή από το 1800, με όνομα που προέρχεται από την ιταλική λέξη verde και σημαίνει πράσινο, από το χρώμα των πράσινων και άγουρων σταφυλιών που χρησιμοποιούνται και δίνουν υψηλό αλκοολικό τίτλο και πικάντικη γεύση. Όλες οι ντόπιες ποικιλίες πάντως εκπροσωπήθηκαν στα κρασιά που παρουσιάστηκαν στις εκδηλώσουν και που προσέφεραν τα οινοποιεία Κτημα Γράμψα στο χωριό Λαγωπόδο, Οινόλπη στην περιοχή Αγρία του Μαχαιράδο, Κτήμα Γκούμα με το επισκέψιμο αγρόκτημα «Τέχνη και Οίνος» και τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζακύνθου που εκτός από τα περίφημα κρασιά του συνεισέφερε και την πολύτιμη μαύρη κορινθιακή σταφίδα που έκλεψε καρδιές στην σκέτη ή την καλυμμένη με σοκολάτα εκδοχή της. Επιπλέον, για τις αυξημένες ανάγκες της παρουσίασης (πρόκειται για τρεις πόλεις με συνολικό πληθυσμό γύρω στα 30 εκατ. κατοίκους!), ελληνικό κρασί και λάδι προσέφεραν και δύο εισαγωγείς ελληνικών προϊόντων της περιοχής, το Greek Agricultural Products Asian Promotion Centre και το Hellenic Agora.

Γκουανγκτζόου  

Με ένα παρελθόν πάνω από 2200 χρόνια, η  Γκουαντγκτζόου (γνωστή στο παρελθόν στους Ευρωπαίους και ως Καντόνα από το όνομα Γκουανγκντόνγκ, της επαρχίας στην οποία βρίσκεται)  είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας με πάνω από 16 εκάτ κατοίκους, ενώ βρίσκεται στη ζώνη της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής της ηπειρωτικής  Κίνας. Είναι χτισμένη πάνω στο ποταμό Πέρλ και υπήρξε το τελικό λιμάνι του Δρόμου του Μεταξιού,  ενώ πρωταγωνίστησε στον Πόλεμο του Οπίου.

Σήμερα, η πόλη είναι σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, προνόμιο που πληρώνει με τίμημα την επιβαρυμένη  ατμόσφαιρα και έναν ουρανό που φαίνεται πάντα σκεπασμένος από γκρίζα σύννεφα. Οι πολυώροφες πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες δεσπόζουν στον ορίζοντα της πόλης, η οποία ωστόσο έχει πολλούς κοινόχρηστους χώρους και πράσινο. 

Η αυλαία των εκδηλώσεων άνοιξε στην πόλη του Γκουανγκτζόου, με μια εβδομάδα Πολιτισμού και Γαστρονομίας της Ζακύνθου στο ξενοδοχείο Sofitel Sunrise, της οποία προηγήθηκε και συνέντευξη τύπου στα τοπικά μέσα. Η πόλη Γκουανγκτζόου αλλά και ολόκληρη η περιφέρεια της Γκουαναγκντόνγκ αναγνωρίζεται ως περιοχή καλοφαγάδων, καθώς βρίσκεται  στην καρδιά της περιοχής της καντονέζικης κουζίνας,  της θεωρούμενης ως καλύτερης και πλέον εκλεπτυσμένης της Κίνας.

Την πρώτη μέρα της παρουσίασης, πάνω από 250 άτομα γεύτηκαν επτανησιακές νοστιμιές, όπως μπουρδέτο  και ψάρι μπιάνκο, αλλά και κλασσικά ελληνικά πιάτα όπως γεμιστά, γαρίδες σαγανάκι, μουσακά, γύρο και αρνί στο φούρνο με πατάτες ενώ γλυκάθηκαν με φρεσκοφτιαγμένο παστέλι, μπακλαβά, λουκουμάδες, χαλβά και λουκούμια. Στο επίσημο δείπνο που παρατέθηκε από το ξενοδοχείο παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της τοπικής κυβέρνησης, επιχειρηματίες και μέλη της τοπικής διπλωματικής κοινότητας που, μαζί με τους υπόλοιπους επισκέπτες, παρακολούθησαν τους παραδοσιακούς ζακυνθινούς χορούς που παρουσίασαν οι χορευτές από το Φιόρο του Λεβάντε και διασκέδασαν με καντάδες αλλά και άλλα ελληνικά τραγούδια από τους δύο μουσικούς του συγκροτήματος.

Σύμφωνα με τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, περισσότερα από 1000 άτομα παρακολούθησαν τις καθημερινές εκδηλώσεις και γεύτηκαν τα τοπικά, ζακυνθινά προϊόντα αλλά και τις σπεσιαλιτέ που ετοίμασαν οι δύο σεφ, ενώ διασκέδασαν και χόρεψαν με γνήσιο ελληνικό κέφι στους ρυθμούς της ελληνικής μουσικής.

 

Σιάμεν

Χτισμένη δίπλα στη θάλασσα και με το κυριότερο μέρος της πάνω στο νησί Χουλί, η Σιάμεν είναι ένα παραδοσιακό θέρετρο για τους κατοίκους της ενδοχώρας. Συγκεντρώνει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες που προστίθενται στα 3,2 εκατομμύρια των δικών της κατοίκων. Μεγάλα, πολυώροφα ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα στολίζουν την πόλη ενώ υπάρχουν και τα αναπόφευκτα καταστήματα για σουβενίρ -στην κινεζική εκδοχή τους, που περιλαμβάνει πολλά κοσμήματα από ημιπολύτιμους λίθους και άφθονες τσαγερίες.  

Χρησιμοποιώντας τα γρήγορα κινεζικά τραίνα που αναπτύσσουν ταχύτητες άνω των 200 χλμ, η 12μελής ελληνική ομάδα ταξίδεψε από την Γκουανγκτζόου μέχρι τη πόλη Σιάμεν, μια δυναμική πόλη της γειτονικής επαρχίας Φουτσιάν. Στην πλατεία Paragon Plaza, στο κέντρο, όπου βρίσκεται και το πολυτελέστερο shopping mall της πόλης, μας περίμενε ένα κομμάτι Ελλάδα: το εστιατόριο Golden Olives, Οι Χρυσές Ελιές. Μπαίνοντας στο εστιατόριο, σε καλωσορίζουν φωτογραφίες από Μύκονο, Σαντορίνη, Ζάκυνθο και άλλα μέρη, ενώ η όσφρηση αναγνωρίζει τις μυρωδιές από δάφνη, ρίγανη και ψητό κρέας στην πλέον αυθεντική τους εκδοχή.

Ο Βασίλης Μπαμπάολος και ο Θωμάς Καραβασίλης, οι δύο ιδιοκτήτες μας υποδέχονται με την κλασική φιλόξενη διάθεση του Μακεδόνα. Πριν από έξι χρόνια, όταν άνοιξαν στην πόλη το πρώτο τους κατάστημα –ένα κλασικό, ελληνικό ψητοπωλείο –αντιμετώπισαν στην αρχή κάποια επιφυλακτικότητα, όπως συμβαίνει με όλες τις δυτικές κουζίνες. «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να βρεις τα υλικά στην σωστή ποιότητα» θυμάται ο Βασίλης. «Όμως, ήμασταν αποφασισμένοι να μην κάνουμε προσαρμογές, να μείνουμε στις αυθεντικές γεύσεις». Και η συνέχεια τους αντάμειψε: ο κόσμος αγκάλιασε την ελληνική κουζίνα και μέσα από αυτήν πλησίασε την Ελλάδα, ενώ το μαγαζί στήριξαν και οι άλλοι ξένοι που ζουν στην περιοχή.

Πράγματι, στη γιορτή για τα έκτα γενέθλια της επιχείρησης που έγινε την επομένη ημέρα, πάνω από 200 άτομα, Κινέζοι και μέλη της διεθνούς κοινότητας της Σιάμεν, γεύτηκαν το αγαπημένο τους σουβλάκι, τα ψητά κρεατικά, τις ελληνικές σαλάτες και νοστιμιές που ετοίμασαν οι 2 σεφ της ομάδας, όπως μακαρονάκι με χταπόδι και παστιτσάδα. Άφθονα ήταν και τα ελληνικά κρασιά, προσφορά του Μιχάλη Μπουτάρη που παρευρισκόταν στη γιορτή και του τοπικού, Έλληνα εισαγωγέα Κωσταντίνου Λιάκου. Όπως μάθαμε, οι Κινέζοι προτιμούν το κόκκινο κρασί, ενώ συμπαθούν πολύ και την Ελληνική μπύρα. Στη συνέχεια, μικροί και μεγάλοι παρακολούθησαν ζακυνθινούς και ελληνικούς χορούς από το Φιόρο του Λεβάντε, ανεβαίνοντας και οι ίδιοι στην πίστα για τα πρώτα τους βήματα στο συρτάκι.

Σεντζέν

Μέχρι τη δεκαετία του ’80, η Σεντζέν ήταν ένας ασήμαντος σταθμός στη σιδηροδρομική γραμμή Κουουλουν-Καντόνα. Όμως, η θέση της, απέναντι στο Χονγκ Κονγκ (από το οποίο τη χωρίζει μόνο μια μικρή χερσόνησος), την έφερε στο επίκεντρο όταν δημιουργήθηκε εκεί η πρώτη Ειδική Οικονομική Ζώνη. Μέσα στα περίπου 40 χρόνια που μεσολάβησαν η περιοχή εκτοξεύτηκε στα 12 εκατομμύρια κατοίκους (απογραφή 2015) και παράλληλα εξελίχθηκε  σε έδρα ορισμένων από τις πλέον γνωστές κινεζικής εταιρίες υψηλής τεχνολογίας. Εδώ έχουν τα γραφεία τους επιχειρήσεις  όπως οι Huawei, ZTE, BYD, JXD, Dingoo, Netac και πολλές άλλες, ενώ το λιμάνι της είναι ένα από τα πλέον πολυσύχναστα λιμάνια εμπορευματοκιβωτίων στη χώρα.

Μετά το διήμερο στην Σιάμεν, ακολούθησε η επιστροφή στην επαρχία Γκουανγκντόνγκ, με κατεύθυνση τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού, την πόλη Σεντζέν που βρίσκεται στο δέλτα που ποταμού Πέρλ. Μια πολύ όμορφη και καταπράσινη πόλη, με καθαρή ατμόσφαιρα και μεγάλα πάρκα, αλλά και τους αναπόφευκτους ουρανοξύστες που δεσπόζουν στον ορίζοντα. Η προσφορά άφθονων και καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας έχει δημιουργήσει μια σταθερή, αυξανόμενη ροή νέων ανθρώπων με υψηλά προσόντα, τόσο από την Κίνα όσο και από άλλες χώρες.

Χώρος των εκδηλώσεων «Καλοκαίρι στη Ζάκυνθο» ήταν το Intercontinental στην Σεντζέν, ένα γιγαντιαίο ξενοδοχείο με μέγεθος …μιας μικρής ελληνικής πόλης, αφού έχει πάνω από πεντακόσια (500) δωμάτια. Το ξενοδοχείο, καθώς και διάφορες άλλες επιχειρήσεις στο χώρο του τουρισμού και του real estate στην περιοχή καθώς και το λιμάνι, ανήκουν στην εταιρία Overseas Chinese Town (OTC), έναν οικονομικό  γίγαντα με σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής.

Εδώ, οι εκδηλώσεις που περιλάμβαναν και πάλι ζακυνθινούς  χορούς και καντάδες από το Φιόρο του Λεβάντε καθώς και σπεσιαλιτέ της επτανησιακής κουζίνας από τους δύο σεφ, ουσιαστικά ξεκίνησαν ένα δεκαήμερο προβολής για τον ελληνικό τουρισμό που συνεχίστηκε και μετά την αναχώρηση της ομάδας μέχρι το τέλος Ιουνίου.

Την πρώτη βραδιά, στο κεντρικό εστιατόριο του ξενοδοχείου συγκεντρώθηκε όλη η ελληνοκυπριακή κοινότητα της πόλης, με τους περισσότερους να απασχολούνται σε θέσεις συναφείς με την ναυτιλία και τα κτηματομεσιτικά, καθώς και πολλοί εκπρόσωποι της διεθνούς κοινότητας της Σεντζέν. Λόγω της επιτυχίας της πρώτης βραδιάς, το ξενοδοχείο «μοίρασε» τις παραστάσεις σε καθένα από τα πέντε διεθνή εστιατόρια του, με την εξαιρετικά δημοφιλή εικόνα της παραλίας του Ναυαγίου να δεσπόζει στα κεντρικά σημεία στην είσοδο και τους χώρους υποδοχής.

Προξενείο-Προωθητικές Ενέργειες

Στο διάστημα των τελευταίων ετών το ελληνικό προξενείο της Γκουανγκτζόου έχει πραγματοποιήσει σειρά από προωθητικές ενέργειες με στόχο την προβολή του πολιτισμού και της κοινωνίας της χωράς μας στο κινεζικό κοινό, όπως λέει ο γενικός πρόξενος Γρήγορης Τασσιόπουλος.

Ξεκινώντας από την άνοιξη του 2016, τον Μάρτιο έγινε παρουσίαση για τα ελληνικά ελαιόλαδα και τους οίνους σε κινέζους επιχειρηματίες, ενώ παρατέθηκαν και δυο δείπνα, Μάρτιο και Απρίλιο, σε τοπικούς φορείς,  επιχειρηματίες και τουριστικά γραφεία. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, ελληνίδα σεφ παρουσίασε σε τουριστικούς παράγοντες, τοπικές αρχές, επιχειρηματίες και κοινό την ελληνική γαστρονομία σε συνδυασμό με οίνους της πατρίδας μας, ενώ τον ίδιο μήνα ακολούθησαν τρεις συναυλίες Ελλήνων καλλιτεχνών σε επιλεγμένο κοινό.

Το 2017 την άνοιξη πραγματοποιήθηκαν δυο εκθέσεις φωτογραφίας στις πόλεις Φουντού και Γκουανγκτζοου, πρωτεύουσες των δυο γειτονικών επαρχιών, ενώ είχε προηγηθεί το Φεβρουάριο παρουσίαση ελληνικών κρασιών στην Γκουανγκτζόου. Τον Ιούνιο, έγινε η παρουσίαση της γαστρονομίας και του τουρισμού για το Ρέθυμνο και τα Χανιά, με την παρουσία μουσικοχορευτικού συγκροτήματος αλλά και ενός σεφ που ετοίμασε πιάτα της κρητικής κουζίνας καθώς και κλασικές ελληνικές σπεσιαλιτέ στο κοινό που περιλάμβανε τοπικές αρχές, ΜΜΕ, επιχειρηματίες και ταξιδιωτικά γραφεία. Τον ίδιο μηνά, πραγματοποιήθηκαν σε Γκουανγκτζόου και Φοσάν παραστάσεις ελληνικού μοντέρνου χορού από την Άρτεμις Ιγνατίου, καθώς και επιχειρηματικό φόρουμ επενδύσεων και καινοτομίας με την παρουσία του Νίκου Λάμπρου καθηγητή του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο στην Φοσάν η έμφαση πάλι δόθηκε στη ελληνική γαστρονομία, με προβολή των ελληνικών οίνων και του ελαιόλαδου, ενώ το Νοέμβριο ακολούθησε παρόμοια έκθεση στη Σενζέν. Οι εκδηλώσεις της φωτογραφίας, γαστρονομίας και το φόρουμ έγιναν υπό την αιγίδα του έτους πολιτιστικής συνεργασίας Ελλάδας Κίνας.

Για το 2018, υπό την αιγίδα του έτους πολιτιστικής συνεργασίας Ελλάδας Κίνας πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο έκθεση του ζωγράφου Αποστόλου Γεωργίου στη Σενζέν, ενώ εξασφαλίστηκε περίπτερο του ΕΟΤ στην τουριστική έκθεση της Γκουανγκτζόου στις αρχές Μαρτίου καθώς και μέριμνα για την εξασφάλιση περίπτερων για εταιρίες εισαγωγής ελληνικών  λαδιών και κρασιών στην Κίνα.

 

Ρεπορτάζ: Χρυσάνθη Φραντζεσκάκη

 

www.ert.gr

Open post

Η επιστροφή της οικογένειας Μισιρλή από την Κύπρο στη Χίο το 1946

Η επιστροφή της οικογένειας Μισιρλή από την Κύπρο στη Χίο το 1946

Ήταν μέσα στους χιλιάδες Έλληνες που ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οδήγησε στην προσφυγιά και στη συγκεκριμένη περίπτωση στην Κύπρο, που αποδείχτηκε φιλόξενη αγκαλιά.

Μιλάμε για την οικογένεια Μισιρλή από τη Χίο και στην οποία είχαμε αναφερθεί με την παρουσίαση της μαρτυρίας του Απόστολου Μισιρλή, σε εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης του βιβλίου «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» στο Δημαρχείο Περάματος.

Σήμερα συμπληρώνουμε τη μαρτυρία με ντοκουμέντα από το αρχείο της οικογένειας, την οποία και ευχαριστούμε. Αρχικά με την ημερομηνία επιστροφής που ήταν αρχές Ιανουαρίου 1946 η έναρξη της διαδικασίας και Φεβρουάριος 1946 (15-19/02/1946) ο επαναπατρισμός. Το πλοίο «Τριπολιτάνια», ήταν αυτό, που όπως και σε άλλα ταξίδια εκείνη την εποχή, ήταν γεμάτο με πρόσφυγες. Το ημερολόγιο ήταν του Σταμάτη Μισιρλή, πατέρα της οικογένειας που διατέλεσε χρέη στρατιωτικού διοικητή προσφύγων, στο Ξηρό και στο Ζύγι.

Ακολουθούν φωτογραφίες από την περίοδο της διαβίωσης στην Κύπρο.

Ο Δημήτρης Μισιρλής βρίσκεται στα αριστερά της φωτογραφίας, στο κέντρο ο Κύπριος Κωστάκης Κουννάς και δεξιά (ο μικρότερος) είναι ο Απόστολος Μισιρλής.

 

Στην ανάρτηση με τίτλο: Το προσφυγικό ταξίδι του Α. Μισιρλή στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαμε παρουσιάσει τις μαρτυρίες των παιδιών του Σταμάτη Μισιρλή, του Απόστολου Μισιρλή, που είχε μιλήσει στη σχετική εκδήλωση, αλλά και χειρόγραφο ημερολόγιο του Δημήτρη Μισιρλή.

A. Mισιρλής – ΦΩΤΟ Μάνος Σαββίδης

Στην παρέμβασή του ο Α. Μισιρλής είχε πει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
«Περίπου το 50%, των εκατοντάδων που ξεκινήσαμε – εκείνη την ημέρα – από την Τουρκία για την Κύπρο, φτάσαμε ζωντανοί.

Εγώ είχα πατέρα που ήδη υπηρετούσε ως αξιωματικός στη Μέση Ανατολή και φύγαμε η μητέρα μου, η αδελφή μου 5 ετών, ο αδελφός μου 13 ετών, εγώ και άλλα συγγενικά πρόσωπα, αφού πρώτα κάναμε οικογενειακή σύσκεψη για το αν θα φεύγαμε ή όχι.

Φύγαμε από την παραλία στην περιοχή της Καλαμωτής με μία βάρκα που τη βρήκαμε καμουφλαρισμένη με φύκια.

Την τελευταία στιγμή ήρθε ένας που δεν τον περιμέναμε και δεν μπόρεσε να επιβιβαστεί γιατί ήδη η βάρκα ήταν υπερπλήρης και απείλησε ότι θα μας καταδώσει. Ίσως και να το έκανε γιατί μας εντόπισε με προβολέα μία γερμανική ακταιωρός, αλλά δεν μας πείραξε. Στη βιασύνη μας έσπασε το ένα από τα τέσσερα κουπιά.

Φτάνοντας στην Τουρκία, κρυφτήκαμε σε μία σπηλιά στις βραχώδεις ακτές της Τουρκίας και έτσι δεν μας εντόπισε η τουρκική ακταιωρός που περιπολούσε.

Το επόμενο πρωί, περάσαμε ένα απότομο ύψωμα με αγκάθια και τελικά φτάσαμε σε μια παραλία όπου μας ενημέρωσαν ότι αν έβρισκαν κάτι πολύτιμο επάνω μας, θα είχαμε συνέπειες. Τότε, η μάνα μου τρομοκρατημένη, προτίμησε να πετάξει στη θάλασσα ένα σακούλι με μαστίχα που είχε μαζί της, προκειμένου να την ανταλλάξει για να μας εξασφαλίσει λίγα τρόφιμα. Στη συνέχεια ενωθήκαμε και με άλλους πρόσφυγες και οδηγηθήκαμε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων.

Οι Τούρκοι ζητούσαν το θείο μου τον Παναγιώτη Αυγουλά που ήταν μαζί μας αλλά δεν τον μαρτύρησε κανείς παρά τις απειλές.
Μας βάλανε σε δύο πλοία (εκατοντάδες πρόσφυγες) για να μας στείλουν στην Κύπρο, εμείς μπήκαμε σε ένα παλιό και σάπιο πλοίο, το άλλο ήταν ολοκαίνουργιο. Το καλό πλοίο έπεσε σε ξέρα και ναυάγησε, οι πιο πολλοί πνίγηκαν και σώθηκαν ελάχιστοι που τους μαζέψαμε εμείς και θυμάμαι ακόμα να στάζουν τα νερά από τα μαλλιά και τα ρούχα τους.

Κάποια στιγμή μας έκαναν σινιάλο οι Τούρκοι να σταματήσουμε, δεν το καταλάβαμε και άρχισαν τους πυροβολισμούς από τους οποίους σκίστηκε το πανί. Ήρθαν έκαναν έλεγχο μας είδαν να ταξιδεύουμε κάτω από τραγικές συνθήκες και μας άφησαν. Με σκισμένο πανί και μηχανή που κάποια στιγμή πήρε φωτιά συνεχίσαμε για την Κύπρο. 24 ώρες περιμέναμε να φύγει ένα υποβρύχιο για να μην μας εντοπίσει το οποίο, εν τέλει, απεδείχθη ότι ήταν βραχονησίδα στα ανοιχτά της Μεγαλονήσου. Μετά από 12 μέρες ταξίδι φτάσαμε στην Κύπρο και μείναμε αρχικά στο Ακάκι, μετά στο Ξηρό, και τέλος στο Ζύγι».

 

Tα υλικά αυτά αποτελούν προδημοσίευση υλικού από τη Β’ και εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου

Open post

Καθηγητές και στο γρασίδι – Η ποδοσφαιρική ομάδα της ΟΛΜΕ στο ert.gr

Καθηγητές και στο γρασίδι – Η ποδοσφαιρική ομάδα της ΟΛΜΕ στο ert.gr

Μαθήματα δεν κάνουν μόνο χρησιμοποιώντας πίνακες και θρανία, αλλά παραδίδουν μαθήματα και στο γρασίδι, καθώς οι συμμετέχοντες στην ποδοσφαιρική ομάδα της ΟΛΜΕ, έχουν για διδακτέα ύλη που παραδίδουν μαζί με τους άλλους συμμετέχοντες στο πρωτάθλημα της ΑΔΕΔΥ, την αξία του εργασιακού αθλητισμού.

Σχεδόν όλοι κάποιες άλλες περιόδους της ζωής τους είχαν οργανωμένη ενασχόληση με αθλητικά σωματεία και όπως μας είπαν «το μικρόβιο δεν φεύγει, αν δεν πάμε στο γήπεδο κάτι νοιώθουμε να μας λείπει».

Χωρίς ενδιάμεσες προπονήσεις της ομάδας, εκτός από ατομικές πρωτοβουλίες ορισμένων, η ομάδα αγωνίζεται στο πολύ ενδιαφέρον, δυνατό και οργανωμένο πρωτάθλημα της ΑΔΕΔΥ.

Όπως μας δήλωσε ο Θανάσης Νικόπουλος, το γεγονός ότι χρόνια έχουν να γίνουν διορισμοί, έχει αντίκτυπο στον σχετικά υψηλό μέσο όρο ηλικίας της ομάδας, που καλύπτει αγωνιστικά κενά με την προσθήκη αστυνομικών (υπάρχει σχετική ρύθμιση για την επιλογή αυτή, όπως υπάρχει και δυνατότητα συμμετοχής συνταξιούχων εκπαιδευτικών).

Άρα εκτός από το αμιγώς εργασιακό θέμα για διορισμούς και καλύψεις κενών οργανικών θέσεων, υπάρχει και αυτή η παράμετρος, των επιπτώσεων της αδιοριστίας στον εργασιακό αθλητισμό.

Σε άλλες πόλεις που υπάρχουν διοργανώσεις εργασικών πρωταθλημάτων η ΟΛΜΕ δεν κατεβάζει ομάδα, συνεπώς συμμετέχει μόνο στους αγώνες που διεξάγονται στην Αθήνα, στα πλαίσια του πρωταθλήματος της ΑΔΕΔΥ.

Αναλυτικά η δήλωση του κ. Νικόπουλου, είναι η ακόλουθη: «Τον 32ο χρόνο συμμετοχής κλείνει φέτος η ομάδα ποδοσφαίρου της ΟΛΜΕ στο πρωτάθλημα της ΑΔΕΔΥ σε εργασιακό επίπεδο. Μια ομάδα που ξεκίνησε από το μερακι και τις ανιδιοτελείς προσπάθειες των συναδέλφων φυσικής αγωγής Άγγελου Πουρνάρα και Θανάση Νικόπουλου το 1996.

Έκτοτε η ομάδα έχει περάσει απο πολλες φάσεις, δεν συμμετείχε για δυο χρονιές(λογω οικονομικων προβληματων). Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Α κατηγορίας (1998) και ένα κύπελλο Β κατηγορίας (2009) και γενικά συνεχίζει να έχει μια σταθερή και αξιοπρεπή παρουσία στα πρωταθλήματα της ΑΔΕΔΥ κάθε χρόνο παρά τα αγωνιστικά προβλήματα λόγω τραυματισμών και απουσιών, μιας και οι περισσότεροι συνάδελφοι απασχολούνται ως προπονητές σε διάφορες ομάδες.

Με την φανέλα της ΟΛΜΕ παίζουν αρκετοί γνωστοί παίκτες Α και Β κατηγορίας όπως ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος.Κώστας Κρασώνης, Δήμος Κάβουρας,Τάκης Περσίας, Θύμιος Γεωργούλης, Θωμάς Κουρκούνας, Βασίλης και Πέτρος Τσιγκούλης, Νίκος Γκοβογιαννάκης, Γιώργος Καλύκας Γιωργος Καχριμανης κ.α. οι παλιοί πρωταθλητές στίβου Νίκος Καρανάσιος και Κυριάκος Μουτεσίδης κ.α. Σήμερα η ομάδα της ΟΛΜΕ αγωνίζεται στη Β κατηγορία και βρίσκεται στην 4η θέση της βαθμολογίας.

Το διοικητικο συμβούλιο της ομοσπονδιας μας (ΟΛΜΕ) έχει σταθεί αρωγός στην προσπάθεια που κάνει η ομάδα και ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι συνθήκες είναι πολύ δυσκολες για όλους μας,καλυπτοντας οικονομικα την συμμετοχη μας στο πρωταθλημα της ΑΔΕΔΥ,και θα θελαμε να τους ευχαριστησουμε».

 

Οι φωτογραφίες είναι από τον αγώνα της ΟΛΜΕ με την ομάδα των εργαζομένων στο Υπουργείο Παιδείας.

Κείμενο & φωτο: Νάσος Μπράτσος

χρησιμοποιήθηκαν και φωτο του αρχείου της ΟΛΜΕ

 

 

Aπό την εφημερίδα του αθλητικού τομέα της ΑΔΕΔΥ

www.ert.gr

Open post

Συνέντευξη στο ert.gr: Η Μαρία Φαραντούρη στη σκηνή του Carnegie Hall

Συνέντευξη στο ert.gr: Η Μαρία Φαραντούρη στη σκηνή του Carnegie Hall

Στις 12 Μαΐου, η Μαρία Φαραντούρη θα ανέβει στη σκηνή του φημισμένου Carnegie Hall. Δεν είναι η πρώτη της εμφάνιση στο εμβληματικό του Perelman Stage. Άλλωστε, ανήκει σε εκείνη την σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών, για τις οποίες ανάλογες τιμές είναι κοινές. Ανάμεσα σε πρόβες και εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καταφέραμε να συζητήσουμε για αυτήν την καινούρια, αλλά όχι σπάνια, κορυφή στην καριέρα της.

Πώς ήρθε η πρόσκληση από το Carnegie Hall;
Με επισκέφτηκε εδώ και 2 χρόνια στην Αθήνα ο γνωστός Αμερικανός ιμπρεσάριος Robert Browning και μου έκανε την πρόταση. Ασφαλώς ήταν πολύ τιμητική για μένα και δέχτηκα, αναλογιζόμενη ταυτόχρονα το βάρος που αναλάμβανα να προβάλω στο μεγαλύτερο concert hall της Νέας Υόρκης την σύγχρονη ελληνική δημιουργία στη μουσική και το τραγούδι, με επίκεντρο το έργο του Μίκη Θεοδωράκη.

Παρουσιάζεις τη συναυλία ως ένα φόρο τιμής στην ελληνική ποίηση και σε μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες. Για το Carnegie Hall, όμως, η συναυλία είναι ένας φόρος τιμής σε εσένα. Πού διαφέρουν, και πού συγκλίνουν περισσότερο αυτές οι δύο προσεγγίσεις;
Είναι τιμητική ασφαλώς η επιλογή στο πρόσωπο μου και ανάλογο το φορτίο που καλούμαι να σηκώσω σαν ερμηνεύτρια των μεγάλων μουσικών δημιουργών. Αυτό που μας ενώνει είναι η προβολή του σύγχρονου πολιτισμού στο τομέα της μουσικής, της ποίησης και του τραγουδιού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεσαι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τι διαφορετικές προσδοκίες θα έλεγες πως έχει το κοινό εκεί από κάθε σου εμφάνιση, και τι διαφορετικό περιμένεις και εσύ κάθε φορά από τον εαυτό σου, αλλά και από το κοινό;
Έχω ξαναεμφανιστεί στο Carnegie μαζί με τον Μίκη 24 χρόνια πριν. Από τότε έχω κάνει συναυλίες μόνη μου σε πολλά θέατρα αλλά και σε Πανεπιστήμια στις ΗΠΑ. Μάλιστα σε μια από τις συναυλίες αυτές στην Καλιφόρνια μεταξύ των ακροατών ήταν και ο Charles Lloyd, με τον οποίο γνωρίστηκα και αργότερα συνεργαστήκαμε. Ήταν μεγάλη χαρά για μένα, αλλά και ο Lloyd ενθουσιάστηκε από την ελληνική μουσική κι έτσι πρόεκυψε το CD Athens Concert, με την συναυλία του Ηρωδείου το 2014, που περιέχει και την ελληνική σουίτα, με ελληνικά μοτίβα σε πρώτη εκτέλεση. Με τον Lloyd δώσαμε πολλές συναυλίες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Σήμερα περιμένω μαζί με το γνωστό και απαιτητικό κοινό του Carnegie, και την παρουσία του ελληνισμού της Νέας Υόρκης. Θα είναι μια υπερηφάνεια για όλους μας, αν μάλιστα σκεφτούμε τους δύσκολους καιρούς που περνά η χώρα μας και την ανάγκη που έχουμε για αυτοπεποίθηση. Η Ελλάδα είναι εδώ, είναι παντού όρθια και δημιουργεί.

Έχεις ζήσει κι εσύ πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Θα έλεγες ότι εκείνη την περίοδο ήσουν μια Ελληνίδα του εξωτερικού, ή μια Ελληνίδα που απλώς έκανε διεθνή καριέρα;
Το «Ελληνίδα» βάλε το διπλό γιατί τραγουδώ πάντα κυρίως στα ελληνικά. Υπήρχαν πολλές προτάσεις κατά καιρούς για μια εμπορική καριέρα με ξένα τραγούδια, αλλά τις αρνήθηκα.

Πώς σε βοηθάει αυτή η εμπειρία μιας διεθνούς ζωής όταν συναντάς σήμερα Έλληνες στις συναυλίες σου εκτός Ελλάδας -όταν θα τους συναντήσεις, για παράδειγμα, στο Carnegie Hall;
Σημασία έχει πως στις συναυλίες μου του εξωτερικού έρχονται κυρίως ξένοι, αυτό σημαίνει ότι είναι τέτοια η δύναμη του ελληνικού τραγουδιού που ξεπέρασε το εμπόδιο της γλώσσας,. Μέσω των συναυλιών μας οι ξένοι αγάπησαν την ελληνική δημιουργία και ασφαλώς οι έλληνες του εξωτερικού αναγνωρίζουν την πατρίδα και συγκινούνται γι αυτό.


Έχεις ταυτιστεί με το πολιτικό τραγούδι, το οποίο δεν χωρά -τουλάχιστον με μια αυστηρή ερμηνεία του όρου- όλα τα τραγούδια σου. Δεν είναι λίγο άδικη αυτή η ταύτιση για τις άλλες πτυχές του ρεπερτορίου σου;

Είναι όντως άδικη, αλλά η Δικτατορία χωρίς να το θέλει με τις απαγορεύσεις της βοήθησε σε αυτό. Το ελληνικό τραγούδι έγινε γνωστό στο εξωτερικό σε συνάρτηση με τον αγώνα μας υπέρ της Δημοκρατίας. Όμως σήμερα μετά 50 χρόνια δείχνει ότι ο κόσμος έξω ανακάλυψε και αγκάλιασε όλες τις πτυχές του ελληνικού τραγουδιού. Η αντοχή του στο χρόνο δείχνει ότι είναι δημιούργημα στέρεων μουσικών βάσεων με στοιχεία κλασσικής, βυζαντινής και λαϊκής μουσικής. Τελικώς επεβλήθη η ποιότητα του τραγουδιού μας, έγινε δεκτό και καταξιώθηκε από την κριτική και το κοινό κι αυτό χάρις στις μελωδίες αλλά και στην ποίηση που μεταφράζεται παντού σε όλα τα προγράμματα.

Υπάρχει περίπτωση να αδικούμε κάποια τραγούδια σήμερα, και να είναι περισσότερο πολιτικά από ό,τι φαίνεται;
Νομίζω ότι γίνεται μια παρεξήγηση, πολιτικό τραγούδι είναι αυτό που επεμβαίνει άμεσα στην πολιτική επικαιρότητα και υπήρχαν τέτοια τραγούδια την πρώτη εκείνη περίοδο. Ο κορμός όμως του εντέχνου τραγουδιού μας είναι κλασικός, τόσο του Μίκη με κύκλους κι ορατόρια, όσο και του Μάνου και αυτό είναι που τα ξεχωρίζει στο διεθνές ρεπερτόριο, πολλοί σύγχρονοι συνθέτες έχουν επηρεαστεί από τις ελληνικές μελωδίες κι αυτό δείχνει τη δύναμη του τραγουδιού μας.

Τι δυσκολίες έχει η ταύτισή σου με την πολιτική τέχνη, ή και με τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη;
Οι δυσκολίες υπήρξαν στους χαλεπούς καιρούς, σήμερα το τραγούδι του Μίκη έχει καθιερωθεί γενικότερα, γιατί εκφράζει την αγάπη για τον άνθρωπο, τη ζωή σε όλες τις πτυχές της, τον έρωτα, τη λύπη, τον καημό, τον αγώνα, την ελπίδα, την Ελλάδα. Η βάση του είναι υπαρξιακή με λυρισμό και δύναμη, γι αυτό και παγκόσμια. Ο Μίκης από την άλλη μεριά εκφράζει τις απόψεις του ελεύθερα, έτσι έκανε πάντα, και πλήρωσε γι αυτό όπως ξέρουμε όλοι μας. Είναι σαν μια πέτρα που πέφτει στη λίμνη και δημιουργεί αναταραχή. Ένα είναι σίγουρο, αγαπά την Ελλάδα από αυτήν εμπνέεται κι αυτή θέλει να συνεχίσει να υπάρχει με μια πνευματική και ιστορική ιδιαιτερότητα στον κόσμο.

Η Έμιλι Ντίκινσον έχει πει ότι η ελπίδα είναι «αυτό το πράγμα με τα φτερά». Με τη σειρά σου, μιλώντας κάποτε για τον Μίκη Θεοδωράκη, έχεις πει κι εσύ ότι τον είχες ανάγκη, ότι ήθελες να έχεις «από πάνω τον άνθρωπο με τα φτερά». Μετά από τόσα χρόνια, βρίσκεσαι ακόμα σε παρόμοια θέση;
Η μουσική του έχει φτερά κι ο ίδιος ασφαλώς ,αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Μέσα όμως από το κίνημα του ‘60 με πρωτεργάτες τον Χατζηδάκη και τον Θεοδωράκη, βγήκαν πολλοί νεώτεροι με τη δική τους προσωπική προσφορά. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο Λοΐζος και άλλοι. Αν προσθέσεις σ’αυτούς τη μουσική παράδοση μας στο Λαϊκό τραγούδι, τότε καταλαβαίνεις ότι ζούμε σε μια χώρα πλούσια σε μουσική δημιουργία και είμαι σίγουρη ότι θα συνεχιστεί και στο μέλλον με νέους τρόπους που θα αντανακλούν τη νέα εποχή και τα επιτεύγματα της. Σήμερα ο κόσμος είναι ενιαίος, ένα χωριό όπως λένε και με την πρόοδο της τεχνολογίας και της πληροφορικής αλληλοεπηρεάζεται όσο ποτέ άλλοτε. Αυτό όμως δεν αφαιρει τίποτα από τη μεγάλη προσφορά των μουσικών μας στο τέλος του εικοστού και της αρχής του 21 αιώνα. Η επιτυχία τους είναι διαχρονική κι έχει χαραχθεί στα κύτταρα του νέου ελληνισμού.

Είναι γνωστός ο διάλογός σου με τον Θεοδωράκη, όταν γνωριστήκατε και σε ρώτησε αν γνωρίζεις ότι έχεις γεννηθεί για να πεις τα τραγούδια του. Εκείνο το «το ξέρω» που του απάντησες χρησιμοποιείται συχνά ως παράδειγμα του χαρακτήρα και των δυο σας. Στο διαδίκτυο, όμως, μπορεί κάποιος να βρει την πρώτη σου συνέντευξη, στον «Ταχυδρόμο», όπου σε ρωτά η δημοσιογράφος αν παίζεις πιάνο, και απαντάς «Ναι, παίζω. Παίρνω μαθήματα πιάνου και φωνητικής μουσικής απ’ τη δευτέρα γυμνασίου. Το Σεπτέμβρη θα πάρω το πτυχίο μου απ’ το Ωδείο. Ξέρεις; Θα το πάρω σε επτά αντί δώδεκα χρόνια πού ’ναι το κανονικό.» Αυτή η απάντηση δείχνει τη δωρικότητα και την αυτοπεποίθησή σου ακόμα καλύτερα, δεν νομίζεις;
Ναι, ήμουν σίγουρη για τον εαυτό μου, είχα συνδέσει τη ζωή με την μουσική και το τραγούδι, είναι αυτό που λέω στα νέα παιδιά, η τέχνη θέλει δουλειά καθημερινή και αφιέρωση, δεν συγχωρεί απιστίες η αδιαφορία, είναι απαιτητική. Μετά από τόσα χρόνια δεν έχω αλλάξει, η εμπειρία μου επιβεβαιώνει αυτή την ανάγκη. Είχα την τύχη να έχω δασκάλα την περίφημη Έλλη Νικολαίδου που ήταν εξαιρετική και αυστηρότατη. Η Νικολαίδου μού μετέδωσε τη σημασία της συνεχούς άσκησης, την οποία συνεχίζω μέχρι σήμερα, λες και είμαι στην αρχή της καριέρας μου.


Κάτι το ρεπερτόριο, κάτι η συχνή, αν όχι και στερεοτυπική, αναφορά στον «επικό» χαρακτήρα της φωνής σου -η δημόσιας εικόνα σου τραβάει την προσοχή μακριά και από παρομοίως δημόσιες ευαισθησίες. Για παράδειγμα, μιλάς για τα παιδικά σου χρόνια, και γεμίζει ο λόγος σου με υποκοριστικά. Εκεί βρίσκονται οι ευαισθησίες σου; Πού αλλού;

Οι ευαισθησίες μου ήταν, και είναι πάντα στραμμένες στους ανθρώπους που αγαπώ και τις εκφράζω στην παρέα μαζί τους. Βέβαια και στο περιεχόμενο των τραγουδιών μου, και το τονίζω αυτό, για να ερμηνεύσω ένα τραγούδι πρέπει να με αγγίξει βαθιά. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι το τραγούδι που ερμήνευσα είναι μακριά από τις ευαισθησίες μου. Παραδείγματος χάριν, το Άσμα Ασμάτων, όταν αντιπαραθέτει τον έρωτα με τον ανατριχιαστικά βίαιο θάνατο, αυτό δεν αποτελεί ύψιστη ευαισθησία για την τέχνη; Το ίδιο συμβαίνει με τις υπαρξιακές έννοιες της υψηλής ποίησης από τον Σεφέρη, μέχρι τον Ρίτσο, από τον Ελύτη μέχρι τον Αναγνωστάκη και τον Λειβαδίτη.


Σου αποδίδεται συχνά ο χαρακτηρισμός «Τζόαν Μπάεζ» της Μεσογείου, ο οποίος παρουσιάζεται λες και συνδέει δύο άσχετους όρους. Όμως έχετε συναντηθεί με την Μπάεζ, και όχι μόνο μια φορά. Έτσι δεν είναι;

Βεβαίως και έχουμε συναντηθεί σε συναυλίες της στο Παρίσι, αλλά και στην Αθήνα, έχει τραγουδήσει την Μπαλάντα του Μάουτχαουζεν, Άσμα Ασμάτων στα ελληνικά, κι εγώ επίσης δικά της τραγούδια, σε προσωπικές μου συναυλίες. Θα έλεγα επίσης ότι εκφράσαμε το πνεύμα ελευθερίας και χειραφέτησης της εποχής μας με τον ίδιο τρόπο, άρα είμαστε τόσο μακριά και τόσο κοντά ταυτόχρονα.

Φιντέλ Κάστρο, Πικάσο, Beatles, Γιόκο Όνο. Είναι μάταιο να ψάξουμε όλα τα ονόματα των ανθρώπων που έχεις γνωρίσει μέσα από την τέχνη σου, και που είναι τόσο εντυπωσιακά για εμάς. Ποιο ήταν το πιο εντυπωσιακό για εσένα;
Δύσκολο ερώτημα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω και να συγκρίνω σε ποια κλίμακα αξίων συναντηθήκαμε μαζί τους μέσα από τη δράση και την τέχνη μας. Κάθε συνάντηση είχε την δική της ομορφιά. Αυτά ήρθαν εκ του φυσικού στο δρόμο μας, ο ίδιος ο συμβολισμός των τραγουδιών μας, τα νοήματα, οι ιδέες αλλά και η μουσική μας, διευκόλυναν τις συναντήσεις μ’αυτές τις εξαιρετικές προσωπικότητες. Αγαπώ όμως να θυμάμαι τους ομότεχνους που μέσα από τη συνεργασία γίναμε φίλοι όπως τον μεγάλο κιθαρίστα Τζων Γουίλλιαμς, την περίφημη Μερσέντες Σόσσα και πιο πρόσφατα τον Τσαρλς Λόυντ. Με εντυπωσίασε και η συνάντηση μου με τους Beatles στο Apple studio, τον Τζων Λένον. Από τους πολιτικούς μου άρεσε ο Μιτεράν γιατί εκτός από πολιτικός ήταν απλός και πνευματικός άνθρωπος, αγαπούσε τις τέχνες και την Ελλάδα.

Είναι σαφές ότι ως καλλιτέχνης είσαι μέρος της ελληνικής ιστορίας, και μάλιστα μιας διάστασής της που ξεπερνάει το καλλιτεχνικό στοιχείο. Πότε αισθάνθηκες για πρώτη φορά ότι έχεις κατακτήσει μια θέση εκεί; Και το ρωτάω γνωρίζοντας ότι το κορίτσι που περηφανεύτηκε ότι τελειώνει τις μουσικές σπουδές του 5 χρόνια νωρίτερα από το κανονικό, δεν θα αφεθεί σε υπεκφυγές.
Το αν είσαι κομμάτι της Ιστορίας δεν το σκέπτεσαι εκ των προτέρων και μάλλον δεν το σκέπτεσαι ποτέ, εγώ τουλάχιστον. Όταν επιλέγεις κάθε φορά τα βήματα σου, όταν τραγουδάς την εποχή σου δεν προεξοφλείς τη σχέση σου με την Ιστορία. Όταν ο Μίκης με προέτρεψε να φύγω στο εξωτερικό γιατί δεν θα μου επιτρεπόταν στη συνέχεια να τραγουδώ στην Ελλάδα λόγω στρατιωτικών απαγορεύσεων, η σκέψη μου δεν ήταν πως θα καταχωρηθώ στην Ιστορία μετά από χρόνια, αλλά τι έπρεπε, τι όφειλα να πράξω εκείνη τη στιγμή. Τώρα φαίνεται ότι ήταν μια «ιστορική «απόφαση που τότε δεν τις δίναμε τέτοια διάσταση, κάθε άλλο μάλιστα, τόσο δραματικά δύσκολα που ήταν τα πράγματα στη αρχή τουλάχιστον.

Αν αύριο αποφάσιζες ότι σταματάς να τραγουδάς, ποια περιγραφή της καριέρας σου θα ήταν η πιο ανθεκτική στον χρόνο;
Δεν το σκέπτομαι καν, μου φτάνει ότι άντεξα να ανέβω το βουνό και το σπουδαιότερο ότι ακόμα το ανεβαίνω.

Τι απασχολεί την σκέψη σου περισσότερο: Μία παράγραφος που θα γραφτεί μετά από 50 χρόνια για την συμβολή σου στην τέχνη, ή μια ολοσέλιδη κριτική στην εφημερίδα μετά από την επόμενη συναυλία σου;
Δεν με απασχολεί τι θα γραφτεί όταν θα λείπω και μια αναφορά θα μου έφτανε. Αντίθετα με ενδιαφέρει το τώρα, κάθε παράσταση, γιατί δεν είναι όλες ίδιες, η κάθε μια έχει και τις δικές της απαιτήσεις, κάθε ερμηνεία, κάθε φορά πρέπει να είμαι στο ύψος της τέχνης μου και του κοινού που με ακούει. Αυτό με ενδιαφέρει.

Η Μαρία Φαραντούρη θα εμφανιστεί στο Carnegie Hall πλαισιωμένη από τους μουσικούς Αχιλλέα Γουάστορ (μουσική διεύθυνση, πιάνο), David Lynch (σαξόφωνο, φλάουτο), Ηρακλή Ζάκα (μπουζούκι, μαντολίνο), Αλέξανδρο Μποτίνι (τσέλο), Πέτρο Κλαμπάνη (μπάσσο), Χρίστο Ραφαηλίδη (βιμπράφωνο), Engin Kaan Gunaydin (κρουστά), και από την χορωδία του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Τριάδας, υπό τη διεύθυνση της Evey Simon.

*Η συνέντευξη της Μαρίας Φαραντούρη στην Ολυμπία Καράγιωργα για τον Ταχυδρόμο, το 1966, μπορεί να βρεθεί εδώ, αναρτημένη από τον Βαγγέλη Αρναουτάκη.

www.ert.gr

Open post

Σχολικό «Φεστιβάλ Ημέρες Τέχνης» με άρωμα γυναίκας

Σχολικό «Φεστιβάλ Ημέρες Τέχνης» με άρωμα γυναίκας

Ολοκληρώνεται την Τετάρτη 25 Απριλίου 2018 το 3ήμερο σχολικό Φεστιβάλ «Ημέρες Τέχνης» που πραγματοποιείται στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας Pierce. Στο Φεστιβάλ που έχει θέμα «Οι γυναίκες στον Χρόνο και στην Τέχνη», συμμετέχουν περισσότερα από 20 σχολεία της Ελλάδας.

Αφετηρία των εικαστικών δημιουργιών των μαθητών που συμμετέχουν στο φεστιβάλ, είναι οι γυναικείες μορφές στην Τέχνη των διαφόρων περιόδων. 

Οι μαθητές επιχείρησαν να φωτίσουν με ποιον τρόπο αξιοποιήθηκε η γυναικεία μορφή σε κάθε εποχή, πώς αναδείχθηκε σε ιδιαίτερο θέμα αποτελώντας ταυτόχρονα πεδίο και φορέα κοινωνικών και καλλιτεχνικών αξιών, αντιλήψεων και συμβόλων.

Ο κάθε μαθητής στη συνέχεια επέλεξε την περίοδο, το στιλ και την τεχνοτροπία που τον ενδιέφερε και δημιούργησε την προσωπική εικαστική εργασία του.

Παρουσιάζονται:

  • έκθεση ζωγραφικής, σκίτσου και κόμικ,
  • θεατρικές παραστάσεις,
  • συναυλίες,
  • ομιλίες και
  • χορευτικές παραστάσεις.

Το Φεστιβάλ διοργανώνει το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας Pierce.

Συμμετέχουν τα σχολεία: Πρότυπος Ευαγγελικής Σχολή Σμύρνης, Πρότυπο Γυμνάσιο Αναβρύτων, Bergen Country Academies, Γυμνάσιο & Λύκειο Πεντέλης, International School of Piraeus, Εκπαιδευτήρια Αθηναϊκή Αγωγή και Παιδεία, Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα, 1ο Γυμνάσιο Καισαριανής, 2ο Γυμνάσιο Γέρακα, 17ο Γυμνάσιο Αθηνών, Ριζάρειος Σχολή – Γενικό Εκκλησιαστικό Λύκειο, Λύκειο Χιλιομοδίου, Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, 8ο Δημοτικό Σχολείο Κηφισιάς, Γενικό Ενιαίο Λύκειο Καρέα, Stavraki Primary School, 24ο και 57ο Γυμνάσιο Αθήνας, 2ο Γυμνάσιο Μοσχάτου, Εράσμειος Ελληνογερμανική Σχολή, 1ο, 2ο & 3ο Γυμνάσιο Θήβας.


info

«Φεστιβάλ Ημέρες Τέχνης»

  • Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας Pierce
  • Γραβιάς 6, Αγία Παρασκευή, Αθήνα
  • 23-25 Απριλίου 2018
  • 09:00-15:30

www.ert.gr

Open post

Έθιμα που συναντάμε το Μεγάλο Σάββατο (video)

Έθιμα που συναντάμε το Μεγάλο Σάββατο (video)

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, πριν αρχίσει ο Μεγάλος Εσπερινός, στολίζουν την εκκλησία με κλαδιά δάφνης και γεμίζουν ένα πανέρι με δαφνόφυλλα. Όταν πει ο ιερέας το «Ανάστα ο Θεός, κρίναι τη γην» σκορπά τα δαφνόφυλλα και δημιουργούν θόρυβο χτυπώντας τα  πόδια τους στο στασίδι, χτυπούν τις  καμπάνες,  πυροβολούν κ.ά.

(φωτο από το αρχείο της Αικατ. Καμηλάκη)

Στην Κορώνη της Πυλίας (Μεσσηνία) σπάζουν ένα τσουκάλι και βαρούν τις  καμπάνες.

Στη Ζάκυνθο και στην Κέρκυρα «ρίχνουν από τα παράθυρα ό,τι άχρηστο αγγείο προς χαράν του Χριστού και πομπή των Εβραίωνε».

Το έθιμο των «Μπότηδων» στην Κέρκυρα (φωτο ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Στην Κέρκυρα, στις 6 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, πραγματοποιείται το έθιμο του τεχνητού σεισμού στο ναό της Παναγίας των Ξένων. Γίνεται μετά το τέλος του «Αποστόλου» και αποτελεί αναπαράσταση του σεισμού που περιγράφεται στο Ιερό Ευαγγέλιο, ως επακόλουθο θριαμβικό γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου. Στις 9 το πρωί γίνεται η περιφορά του Επιταφίου της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα. Στις 11 το πρωί, χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και από τα παράθυρα των σπιτιών πέφτουν κατά χιλιάδες, πήλινα δοχεία γεμάτα νερό («Μπότηδες») στους δρόμους, με μεγάλο κρότο. Οι Κερκυραίοι, όμως, δεν μένουν εκεί και συνεχίζουν αμέσως μετά για το «Μαστέλο» (βαρέλι). Στην Πίνια, μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου, τοποθετείται ένα ξύλινο βαρέλι γεμάτο με νερό. Ο κόσμος ρίχνει νομίσματα για ευχές στο νερό και μόλις ακουστούν οι καμπάνες τρέχουν να μπουν στο βαρέλι. Όποιος προλάβει να μπει, παίρνει τα χρήματα, αφού έχει γίνει μουσκίδι κι έχει μπουγελώσει και όσους είναι τριγύρω.

Η ατμόσφαιρα της ημέρας του Μεγάλου Σαββάτου μέσα από το Αρχείο της ΕΡΤ (απόσπασμα από την εκπομπή: «Οι Δώδεκα μήνες – Απρίλιος»)

Μεγάλο Σάββατο στα Ιεροσόλυμα (φωτο ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ιεροσόλυμα: Το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, ο εκάστοτε Πατριάρχης Ιεροσολύμων προβαίνει στην τελετή Αφής του Αγίου Φωτός στο ναό της Αναστάσεως. Πρόκειται για μια πανάρχαια τελετουργία, με θαυματουργικό υπόβαθρο και αμφιλεγόμενο χαρακτήρα. Το Άγιο Φως καταφθάνει στην Αθήνα το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου με ειδική πτήση. Στη συνέχεια διαμοιράζεται ανά τη χώρα για να μοιραστεί το βράδυ της Ανάστασης στους πιστούς («Δεύτε λάβετε φως»).

Λευκάδα: Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, η Φιλαρμονική παίζει στους δρόμους της πόλης χαρούμενους σκοπούς, ενώ οι νοικοκυρές πετούν και σπάζουν έξω από τα σπίτια τους διάφορα πήλινα αγγεία.

Σκιάθος: Η περιφορά του Επιταφίου ξεκινά στις 4 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου.

Χίος: Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου ξεκινά ο περίφημος «ρουκετοπόλεμος» στον Βροντάδο, ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην τουρκική κατοχή και τα τελευταία χρόνια προσελκύει το ενδιαφέρον των μεγάλων διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Τυρός: Στο παραθαλάσσιο χωριό της Αρκαδίας, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου αναβιώνει ένα μοναδικό έθιμο, το κάψιμο του Ιούδα μέσα στη θάλασσα.

Κύθνος: Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου επικρατεί το έθιμο του «συχώριου». Όλοι όσοι έχουν πεθαμένους συγγενείς φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί, τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς και τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκους του νησιού.


Πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό του άρθρου μάς παραχώρησε ευγενικά η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, τ. Διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.

Το απόσπασμα από την εκπομπή της ΕΡΤ «Οι δώδεκα μήνες – Απρίλιος» μάς παραχώρησε το Αρχείο της ΕΡΤ.

ΠΗΓΗ: Σαν σήμερα

Επιμέλεια: Τζένη Χαραλαμπίδου

www.ert.gr

Open post

Ο Επιτάφιος και έθιμα της Μεγάλης Παρασκευής (video)

Ο Επιτάφιος και έθιμα της Μεγάλης Παρασκευής (video)

Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται ο στολισμός του Επιταφίου στις εκκλησίες. Ψάλλονται οι Μεγάλες Ώρες, που περιέχουν ψαλμούς, τροπάρια, Αποστόλους, Ευαγγέλια και Ευχές, στη συνέχεια ψάλλεται ο Εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής και γίνεται η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου. Το βράδυ γίνεται η Περιφορά του Επιταφίου, εκτός του ναού και στα όρια της Ενορίας.

Έθιμα

Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, ομάδες παιδιών γυρνούν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν το μοιρολόι «Σήμερα μαύρος ουρανός», γνωστό και ως «Μοιρολόι της Παναγίας». Σε πολλές περιοχές της χώρας τα κορίτσια της ομάδας κρατούν ένα στεφάνι, πλεγμένο με λουλούδια εποχής, το οποίο στη συνέχεια το εναποθέτουν είτε στον Επιτάφιο, είτε στον τάφο του προσφάτως αποβιώσαντος ενορίτη. Τα Κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής, όπως τα ονομάζει η Λαογραφία, τείνουν σήμερα να εκλείψουν.

Σέρρες (Γράφει η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, τ. Διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών): Κατά την Περιφορά του Επιταφίου, οι γυναίκες τοποθετούν στο κατώφλι την εικόνα του Εσταυρωμένου με λουλούδια, κεριά και θυμίαμα. Δίπλα τοποθετούν ένα πιάτο στο οποίο  έχουν φυτέψει φακή  ή κριθάρι πριν μερικές ημέρες και  έχει δημιουργήσει χλόη. Το έθιμο θυμίζει τους αρχαίους «Κήπους του Αδώνιδος». Ο Άδωνις, σύμβολο της άνοιξης που γρήγορα μαραίνεται, γιορταζόταν με την έκθεση πάνω σε νεκρικό κρεβάτι ομοιώματος στολισμένου με άνθη και πρασινάδες.

Ναύπακτος: Η Περιφορά του Επιταφίου συνδυάζεται με ρίψη πυροτεχνημάτων στο λιμάνι, σε ανάμνηση της ηρωικής προσπάθειας του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει την τουρκική ναυαρχίδα στο χώρο αυτό.

Κέρκυρα: Η Περιφορά των Επιταφίων ξεκινά το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Φρούριο. Μέχρι της 9μιση το βράδυ, από κάθε εκκλησία βγαίνει ο Επιτάφιος με την απαραίτητη μπάντα της ενορίας, τις χορωδίες, τους πιστούς. Τελευταίος βγαίνει ο μεγαλοπρεπέστατος επιτάφιος της Μητρόπολης.

To κάψιμο του Ιούδα

Θράκη: Οι νεότεροι συνήθως, αφού φτιάξουν το ομοίωμα του Ιούδα, το περιφέρουν από σπίτι σε σπίτι και ζητούν κλαδιά. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά την Περιφορά του Επιταφίου, θα βάλουν φωτιά στα κλαδιά αυτά και θα «κάψουν» τον Ιούδα. Συνηθίζεται μέρος της στάχτης αυτής, να το ρίχνουν στα μνήματα.

Νέα Πέραμος Καβάλας: Κατά την Περιφορά του Επιταφίου, οι κάτοικοι σε κάθε γειτονιά της πόλης καίνε από ένα ομοίωμα του Ιούδα, τη στιγμή που η πομπή του Επιταφίου περνάει από τους δρόμους. Ολόκληρη η πόλη εκείνη τη νύχτα φωτίζεται από τις δεκάδες φωτιές, που ανάβουν οι κάτοικοι, στέλνοντας έτσι το μήνυμα της κάθαρσης, αλλά και της αιώνιας ανάστασης.

Στο video από το Αρχείο της ΕΡΤ (απόσπασμα από την εκπομπή: «Οι Δώδεκα μήνες – Απρίλιος») παρακολουθούμε το κάψιμο του Ιούδα που σε πολλά μέρη γίνεται τη Μεγάλη Παρασκευή.

Ύδρα: Ο Επιτάφιος μπαίνει στη θάλασσα και διαβάζεται η Ακολουθία του.

Αμοργός: Προσφέρονται ψωμί, ελιές και νηστίσιμα γλυκά και κατά την Περιφορά του Επιταφίου οι γυναίκες ραίνουν την πομπή με αρώματα.

Ίος: Μετά την Αποκαθήλωση, οι νέοι του νησιού παίζουν τις «μπάλες», ένα παιχνίδι με μικρές σιδερένιες κόκκινες και πράσινες μπάλες. Κατά την Περιφορά των Επιταφίων των δύο Ενοριών του νησιού, τα Εγκώμια ψάλλονται από χορωδίες γυναικών και κοριτσιών.

Πάρος: Η περιφορά του Επιταφίου κάνει 15 στάσεις. Σε καθεμία από αυτές φωτίζεται κι ένα σημείο του βουνού, όπου τα παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού, αναπαριστούν σκηνές από την Είσοδο στα Ιεροσόλυμα, την προσευχή στο Όρος των Ελαιών, το Μαρτύριο της Σταύρωσης και την Ανάσταση.

Πύργος Σαντορίνης: Μετά την Αποκαθήλωση, βγαίνει το «Τάνταλο» στους δρόμους του χωριού για να αναγγείλει το γεγονός και οι καμπάνες ηχούν πένθιμα. Η περιφορά του Επιταφίου σημαίνεται από μικρές φωτιές σε λυχναράκια. Οι γυναίκες από τις αυλές των σπιτιών ραίνουν την πομπή του Επιταφίου με ροδόνερο.

Τήνος: Οι περιφορές των Επιταφίων στη Χώρα συγκλίνουν στη μαρμάρινη εξέδρα της παραλίας, ενώ ο Επιτάφιος της Ενορίας του Αγίου Νεκταρίου καταλήγει μέσα στη θάλασσα, στην περιοχή Καλάμια στα Κιόνια.

Αγρίνιο: Μετά την Περιφορά των Επιταφίων, αναβιώνει το έθιμο των χαλκουνιών. Τα χαλκούνια είναι αυτοσχέδιες εκρηκτικές κατασκευές που αποτελούνται από έναν μεγάλο κύλινδρο γεμάτο με ένα μείγμα μπαρουτιού και ένα φιτίλι στο άκρο. Η ιστορία τους χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας όταν οι Βραχωρίτες (νυν Αγρινιώτες) τα άναβαν κατά την περιφορά του Επιταφίου για να απομακρύνουν τους αλλόθρησκους.

«Σήμερα μαύρος ο ουρανός…» στο video από το Αρχείο της ΕΡΤ (απόσπασμα από την εκπομπή: «Οι Δώδεκα μήνες – Απρίλιος»)


Το φωτογραφικό υλικό του άρθρου μάς παραχώρησε ευγενικά η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, τ. Διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.

Το απόσπασμα από την εκπομπή της ΕΡΤ «Οι δώδεκα μήνες – Απρίλιος» μάς παραχώρησε το Αρχείο της ΕΡΤ.

ΠΗΓΗ: Σαν σήμερα

Επιμέλεια: Τζένη Χαραλαμπίδου

www.ert.gr

Open post

Η Αμερική και το τέλος της κανονικότητας (άρθρο)

Η Αμερική και το τέλος της κανονικότητας (άρθρο)

Της Λένας Αργύρη ανταποκρίτριας της ΕΡΤ στις ΗΠΑ

Οι ημέρες στην Ουάσιγκτον αρχίζουν πια νωρίς τα ξημερώματα. Την ώρα που ξυπνά ο Πρόεδρος και με το πρώτο tweet δίνει τον ρυθμό, στον οποίο κινείται υποτακτικά ολόκληρο το μιντιακό σύστημα. «Δεν θυμάμαι καν τι καλύπταμε πριν γίνει πρόεδρος ο Τραμπ» μου είπε πρόσφατα συνάδελφος, διαπιστευμένος εδώ και δεκαετίες στον Λευκό Οίκο, αναπολώντας νοσταλγικά τις ημέρες της «δημοσιογραφικής ανίας» όπως αποκαλούν οι Αμερικάνοι δημοσιογράφοι την οχταετία Ομπάμα.

Η ροή των πληροφοριών είναι τόσο καταιγιστική, που χάνει κανείς τον έλεγχο αν μείνει μια ώρα μακριά από το twitter. Τα περισσότερα κωμικά shows μεταδίδονται πια real time, διότι τα νέα είναι τόσο ανατρεπτικά που καθιστούν απαγορευτικές τις μαγνητοσκοπημένες εκπομπές. Μια είδηση που παλαιότερα θα μονοπωλούσε τα «παράθυρα» των ειδήσεων εβδομάδες και θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη και θεσμική κρίση, σήμερα αντέχει στον τηλεοπτικό χρόνο ελάχιστα. Ο εξαντλητικός ειδησεογραφικός ρυθμός, αποτυπώνει τη νέα πολιτική πραγματικότητα.

Αυτό που άρχισε με κάποια γραφικότητα ως σύγκρουση ανάμεσα στο Τραμπ και τα mainstream ΜΜΕ, έχει πια εξελιχθεί σε κτηνώδη πόλεμο διαρκείας ανάμεσα στον Τραμπ και τους πάντες. Αυτό που κάποτε άκουσα να περιγράφουν ως «τιτανομαχία» και το θεώρησα υπερβολικό, σήμερα χαρακτηρίζεται ανοιχτά ως μάχη μέχρις εσχάτων, από την οποία η Αμερική θα πάρει χρόνια να συνέλθει. Δεν μου ακούγεται πια υπερβολικό.

Το κλίμα στην Ουάσιγκτον είναι πολεμικό. Η κατάσταση τοξική. Δημοσιογραφικά απολαυστική αλλά επί της ουσίας άκρως προβληματική. Ο Προέδρος που ήρθε για να βάλει την Αμερική πρώτη, βάλλει εναντίον των θεσμών πάνω στους οποίους η χώρα αυτή θεμελίωσε την ισχύ της.

Η Αμερική δεν είναι πρώτη. Η Αμερική είναι σε απόλυτη σύγχυση. Η Εκτελεστική εξουσία απέναντι από την Δικαστική, απέναντι από την Νομοθετική, απέναντι από την τέταρτη εξουσία, απέναντι από τις πιο ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών του κόσμου, απέναντι από το Στειτ Ντιπάρτμεντ, απέναντι από την διοικητική μηχανή του κράτους. Και όλοι αυτοί μαζί, απέναντι από τον Πρόεδρο.

Από την μία ο Πρόεδρος, από την άλλη το λεγόμενο «βαθύ κράτος» ή «κατεστημένο» της Ουάσιγκτον, το οποίο ποτέ δεν ήταν τμήμα κανενός κομματικού μηχανισμού. Αυτό το «βαθύ κράτος», ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπόρεσε να το ελέγξει και έτσι άρχισε μεθοδικά να το απαξιώνει. Ώστε να μην μπορεί να τον ελέγξει και αυτό. Ή αν τελικά καταφέρει να τον ελέγξει και να του αποδώσει ευθύνες, η ετυμηγορία να μην είναι καθόλου πειστική. «Βασικό ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης» το χαρακτήρισε πρόσφατα γνωστός μου, προερχόμενος από την συντηρητική παράταξη.

Πολλοί αναλυτές καταλήγουν οτι ο Πρόεδρος Τραμπ, δεν χτυπά τους θεσμούς επειδή είναι ένας κυκλοθυμικός, απρόβλεπτος και ασυγκράτητος άνθρωπος. Τους χτυπά διότι η στρατηγική του είναι, να τους διαλύσει πριν τον διαλύσουν. «Ξέρει καλά τι κάνει» ακούω να λένε ολοένα και συχνότερα, εδώ στην Ουάσιγκτον.

«Δεν μπορώ να θυμηθώ καμία άλλη στιγμή στην ιστορία της χώρας, όπου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο» λέει στους New York Times ο Τζακ Γκόλντσμιθ, καθηγητής δικαίου στο Χάρβαρντ. Ομως, μπορεί άραγε κάποιος να θυμηθεί άλλη στιγμή στην ιστορία, που ο θεσμός της αμερικανικής προεδρίας δέχθηκε τόσο καλά συντονισμένη και λυσσαλέα επίθεση από τόσα πολλά κέντρα ταυτόχρονα; «Οποιοσδήποτε άλλος στην θέση του Τραμπ δεν θα είχε αντέξει πολιτικά» σχολίασε πρόσφατα αναλυτής στο FOX προσθέτοντας οτι «είναι ο μοναδικός πρόεδρος στην ιστορία, που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία του».

Από το χάος που επισκιάζει την κανονικότητα ο κίνδυνος είναι πολλαπλός, λένε αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα. Η εικόνα της Αμερικής διεθνώς, διαβρώνεται διαρκώς χαρίζοντας στιγμές ξεκαρδιστικού γέλιου στην Μόσχα και το Πεκίνο. Δεν χρειάζονται βαρύγδουπες αναλύσεις με «διακυβεύματα» για να υποψιαστεί κανείς τι σημαίνει αυτό.

Στο εσωτερικό της χώρας, η συστηματική υποβάθμιση των θεσμών μειώνει τα επίπεδο εμπιστοσύνης των πολιτών. Κάτι που μπορεί σε πρώτη ανάγνωση να δείχνει θεωρητικό, όμως για παράδειγμα όταν ο πολίτης παύει να εμπιστεύεται τις υπηρεσίες ασφαλείας ή πληροφοριών, συνεργάζεται με μεγαλύτερη καχυποψία μαζί τους. Αυτό προσθετικά και μακροπρόθεσμα επηρρεάζει το επίπεδο ασφαλείας στην χώρα, λένε αναλυτές.

Νομίζω πως υπάρχουν πια δυο σενάρια. Ενα καλό και ένα κακό. Είτε σε λίγα χρόνια θα κοιτάμε πίσω και όλο αυτό θα μοιάζει μακρινά συγκυριακό, είτε θα κοιτάμε πίσω μα δεν θα βλέπουμε τίποτα το παρακμιακό. Γιατί αυτό που θα ζούμε θα έχει γίνει «κανονικό» από τη δύναμη της συνήθειας.

Δεν είναι διόλου απίθανο δηλαδή, να βαδίζουμε σε δρόμο χωρίς γυρισμό, αφού όλα τα πολιτικά ταμπού είναι σπασμένα. Η πολιτική ορθότητα αποτελεί «the old fashioned way», ο δημόσιος διάλογος είναι καφενειακού τύπου, η ατζέντα καθορίζεται εν πολλοίς μέσω twitter, οι σοβαροί διαμορφωτές γνώμης τα έχουν χαμένα, ο σεβασμός στον πολιτικό αντίπαλο έχει γίνει το πιο σύντομο αμερικανικό ανέκδοτο, τα check and balances είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Σε αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον καμία αποκάλυψη δεν μας σοκάρει, καμία ύβρις δεν μας προσβάλλει, κανένα πολιτικό δράμα δεν είναι ικανό να τραβήξει την προσοχή μας. Υπάρχει μια συλλογική ανοσία, απέναντι στο τέλος της πολιτικής κανονικότητας που απροκάλυπτα εξελίσσεται μπροστά μας. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό από όλα.

www.ert.gr

Open post

Οι εμπορικοί πόλεμοι στη νέα εποχή παγκοσμιοποίησης

Οι εμπορικοί πόλεμοι στη νέα εποχή παγκοσμιοποίησης

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Η 22η Μαρτίου ίσως θεωρηθεί στο μέλλον ιστορική ημέρα. Ενδεχομένως να μνημονεύεται ως το σημείο που άρχισε να αλλάζει το σύστημα διεθνούς εμπορίου, τουλάχιστον στη μορφή που καθιερώθηκε τις τελευταίες δυόμιση δεκαετίες παγκοσμιοποίησης. Και τούτο διότι στις 22/3 υπεγράφη τελικά από τον Ντόναλτ Τραμπ το διάταγμα για την επιβολή δασμών σε εισαγόμενα στις ΗΠΑ προϊόντα χάλυβα και αλουμινίου.

Βεβαίως, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε στις διεθνείς αγορές, ο Αμερικανός Πρόεδρος έκανε εν μέρει πίσω, εξαιρώντας  -προσωρινά- από τους δασμούς αρκετούς σημαντικούς εμπορικούς εταίρους και συμμάχους των ΗΠΑ, όπως είναι οι χώρες μέλη της EE, η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, το Μεξικό και η Νότια Κορέα. Έτσι, η απόφαση του Αμερικανού πρόεδρου προς το παρόν ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή δασμών έως και 60 δισ. δολαρίων κυρίως σε εισαγόμενα προϊόντα από την Κίνα. Ωστόσο, αρκετοί αναλυτές, συνυπολογίζοντας και άλλες σχετικές εξελίξεις τα τελευταία χρόνια θεωρούν ότι οι διεθνείς εμπορικές συναλλαγές δεν θα είναι ίδιες μετά την προηγούμενη Πέμπτη.

Η κινεζική «απειλή»

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι γίνονται διαπραγματεύσεις με την Κίνα και επιχειρώντας να χαμηλώσει τους τόνους, περιέλαβε στο διάταγμα τον όρο ότι οι δασμοί θα επιβάλλονται έπειτα από διαβουλεύσεις με λομπίστες και μέλη του Κογκρέσου, προκειμένου να επιλεγούν οι στόχοι από λίστα 1.300 κινεζικών προϊόντων. Ακόμη, το ίδιο το νομοθέτημα  αφήνει περιθώρια στην Κίνα για να αντιδράσει στα μέτρα του Λευκού Οίκου, μετριάζοντας έτσι τον κίνδυνο δραματικών αντιποίνων από το Πεκίνο.

Από την άλλη, η βασική ανάλυση του Αμερικανού προέδρου παραμένει στη θέση της: υπάρχει σημαντική απώλεια θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ εξαιτίας αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, κλοπής πνευματικών δικαιωμάτων κλπ. χωρών όπως η Κίνα﮲ η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης ήταν ένας βασικός λόγος που τον ψήφισαν οι Αμερικανοί στις εκλογές το 2016﮲ το εμπορικό έλλειμμα των 375 δις $ με τη χώρα αυτή πρέπει να μειωθεί κατά τουλάχιστον 100 δις το χρόνο.

Βέβαια, τα αντίποινα από την Κίνα είναι πολύ πιθανά. Το δε εύρος  στο οποίο μπορεί να κινηθεί το Πεκίνο είναι μεγάλο και πηγαίνει από μέτρα που θα επηρεάσουν εισαγωγές σόγιας και άλλων γεωργικών προϊόντων από τις ΗΠΑ (συνολικής αξίας 20 δις $ το χρόνο) και φτάνει έως τα εκατοντάδες αεροσκάφη της Boeing, που σχεδιάζεται να πουληθούν τα επόμενα 20 χρόνια στην Κίνα. Ήδη το υπουργείο Εμπορίου της Κίνας έβγαλε ανακοίνωση στην οποία σημειώνει ότι δε θα μείνει αδρανές όσο παραβιάζονται τα έννομα δικαιώματά της χώρας.

Ωστόσο, η υπόθεση των δασμών για τον χάλυβα και του αλουμίνιο είναι μόνον η πιο εμφανής πλευρά των σημερινών εμπορικών αντιπαραθέσεων. Πριν λίγες βδομάδες ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ματαιώσει επιθετική εξαγορά αξίας 117 δις δολ. (!) την οποία επιχειρούσε να κάνει η Broadcom, κινεζικών συμφερόντων, αποκτώντας την αμερικανική Qualcomm. Και οι δύο εταιρίες ασχολούνται με την κατασκευή μικροεπεξεργαστών, ο δε Αμερικανός Πρόεδρος απέτρεψε την συγχώνευσή τους, μετά μάλιστα από σχετική σύσταση της Επιτροπής για τις Ξένες Επενδύσεις των ΗΠΑ (CFIUS),  επιχειρηματολογώντας ότι αποτελούσε απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ.

Ο Τραμπ είχε ήδη εμποδίσει πέρυσι, μετά πάλι από συστάσεις της CFIUS, την εξαγορά της αμερικανικής κατασκευάστριας μικροεπεξεργαστών Lattice από έναν κινεζικό κρατικό όμιλο. Και στις δύο περιπτώσεις επρόκειτο για σαφή άσκηση πολιτικής προστατευτισμού, με σκοπό να εμποδιστούν κινεζικές εταιρίες να αποκτήσουν πρόσβαση σε τεχνολογίες αιχμής και ιδίως σ ’αυτές που έχουν σχέση με τα επερχόμενα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας 5G. Ομως και η κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα, αν και στη θεωρία θιασώτης των ανοικτών εμπορικών συνόρων, είχε κινητοποιηθεί το 2016 για να αποτραπεί η εξαγορά της γερμανικής εταιρείας oπτοηλεκτρονικών Aixtron από μια άλλη κινεζική εταιρεία! Κι αυτό διότι υπήρχε θυγατρική της Αixtron στις ΗΠΑ. Τελικά και εκείνη η εξαγορά εγκαταλήφθηκε.

Ωστόσο, oι προστατευτικές τάσεις των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα δεν είναι άνευ λόγου και έρχονται να συμπέσουν πλέον με ανάλογες ανησυχίες και ευρωπαϊκών χωρών, όπως κυρίως της Γαλλίας. Και τούτο διότι από το 2001, που η Κίνα έγινε δεκτή στο σύστημα του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου με αμερικανική, αλλά ευρωπαϊκή, υποστήριξη, είχε υποσχεθεί να ανοίξει τις πόρτες της στις εξαγωγές των νέων εμπορικών εταίρων της. Ωστόσο, αυτό που κυρίως έκανε η Κίνα στα 17 χρόνια που πέρασαν ήταν να περιορίσει τον ανταγωνισμό στο εσωτερικό της  και να παρέχει αθρόες ενισχύσεις σε κρατικές και ιδιωτικές επιχειρήσεις της για να εισέλθουν στις αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Αυτές, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια δεν περιορίζονται σε εξαγωγές, αλλά περνούν και σε εξαγορές στρατηγικού χαρακτήρα.  Ταυτοχρόνως, όμως, όσες ξένες επιχειρήσεις ενδιαφέρονται για την κινεζική αγορά οφείλουν να δημιουργούν «κοινοπραξίες» με κινεζικές εταιρίες.  Υπάρχουν, μάλιστα, κατηγορίες ότι ορισμένες τέτοιες «κοινοπραξίες» ειδικεύονται στην εμπορική κατασκοπεία και στην κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από τους δυτικούς, ενώ, βέβαια είναι μόνιμες οι επικρίσεις των υπολοίπων στο G7 για το ότι το Πεκίνο διατηρεί τεχνητά χαμηλή τιμή του γουάν. Έτσι, μπορεί το «ελεύθερο» εμπόριο με την Κίνα να δημιουργεί οφέλη στους καταναλωτές των δυτικών χωρών υπό τη μορφή φτηνών προϊόντων, αλλά έχει συνέπειες για τους ίδιους ως εργαζόμενους, καθώς κλείνουν, συρρικνώνονται ή στην καλύτερη των περιπτώσεων εξαγοράζονται αρκετές από τις επιχειρήσεις που δούλευαν.

Η ευρωπαϊκή σχοινοβασία…

Οι δασμοί στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου αναστέλλονται και για τα 28 μέλη της ΕΕ, αλλά μόνον έως την 1η Μαΐου 2018, σύμφωνα με τις τελευταίες αποφάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης. Στο μεταξύ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε συζητήσεις με τις ευρωπαϊκές χώρες «πάνω σε εναλλακτικά ικανοποιητικά μέσα», όπως είναι η σχετική ανακοίνωση.

Να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες της Επιτροπής είχαν εκτιμήσει ότι σε περίπτωση που οι ΗΠΑ έκαναν τα λόγια πράξεις, οι κοινοτικές εξαγωγές χάλυβα και αλουμινίου προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μειώνονταν κατά 15 εκατ. τόνους, το δε κόστος για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα ανερχόταν στο επίπεδο των 2,8 δισ. ευρώ. Επιπλέον, πριν από την εξαίρεση της ΕΕ, ο Τραμπ είχε υπονοήσει ότι οι δασμοί θα μπορούσαν να επεκταθούν και στις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, κάτι που θα είχε μεγάλες συνέπειες στις ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες και ειδικά στις γερμανικές.

Από την άλλη, οι 28 ηγέτες της ΕΕ, ζήτησαν στο πλαίσιο του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 23/3,  μόνιμη εξαίρεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους δασμούς στις εισαγωγές αλουμινίου και χάλυβα που έχει εξαγγείλει  ο Τραμπ.  Στην κοινή δήλωση των «28» στην εν λόγω Σύνοδο αναφέρεται: «Τα μέτρα αυτά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με την επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας και η προστασία ολόκληρων τομέων στις ΗΠΑ δεν είναι μια κατάλληλη θεραπεία για τα πραγματικά προβλήματα που προκαλεί η υπερπαραγωγή».

Ωστόσο, θεωρείται αρκετά δύσκολο να μην υπάρξει καμιά αλλαγή στις εμπορικές σχέσεις ΗΠΑ/ΕΕ, ενώ και ο Επίτροπος Πιέρ Μοσκοβισί παραδέχθηκε ότι οι δύο πλευρές βρίσκονται τώρα μακριά από το πνεύμα που επικρατούσε πριν 3-4 χρόνια για τη σύναψη μιας ολοκληρωμένης διατλαντικής συνθήκης (όπως ήταν η TTIP).

Kαι ενώ αρκετοί ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν την ευαρέσκειά τους για την εξαίρεση των χωρών τους, στο βαθμό που αυτή παραμένει προσωρινή, διατηρείται η προετοιμασία την οποία ξεκίνησε η ΕΕ για αντίμετρα.  Τη σχετική προειδοποίηση είχε κάνει ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, δηλώνοντας προ ημερών ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο αν οι Ηνωμένες Πολιτείες οριστικοποιήσουν τα σχέδιά τους να επιβάλουν δασμούς 25% στις εισαγωγές χάλυβα και 10% σε εκείνες αλουμινίου από ευρωπαϊκές χώρες.

Η δε Επίτροπος Εμπορίου της ΕΕ, Σεσίλια Μάλμστρομ είχε δηλώσει ότι, αν χρειαστεί, οι Βρυξέλλες θα κινηθούν ταυτόχρονα σε τρία μέτωπα:  -θα καταγγείλουν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) την επιβολή δασμών σε ευρωπαϊκά προϊόντα από τις ΗΠΑ  -θα κάνουν χρήση της δυνατότητας που παρέχει ο ΠΟΕ για λήψη προσωρινών μέτρων προστασίας της ευρωπαϊκής αγοράς -θα προχωρήσουν στη λήψη αντίμετρων στις εισαγωγές αμερικανικών προϊόντων στην Ε.Ε. Η Επίτροπος απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με το ποια προϊόντα θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενα επιβολής δασμών, αλλά  αναγνώρισε ότι σ’ αυτά θα μπορούσαν να περιληφθούν το ουίσκι μπέρμπον, τα τζίν Levi’s, οι μοτοσικλέτες Harley-Davidson, οι χυμοί φρούτων κ.ά.

Τα διαφαινόμενα «όρια» της τρέχουσας παγκοσμιοποίησης

Από το 1994, οπότε υπεγράφη ο Γύρος της Ουρουγουάης για το ελεύθερο εμπόριο πάνω στον οποίο στηρίζεται ακόμη η απελευθέρωση που ακολούθησε, δεν έχει ολοκληρωθεί καμία άλλη παγκόσμια συμφωνία ελευθέρου εμπορίου. Αντιθέτως, είναι άφθονες οι διμερείς και περιφερειακές συμφωνίες που περιλαμβάνουν ειδικές ρυθμίσεις, εργατικές νομοθεσίες, κανόνες για την προστασία του περιβάλλοντος και πνευματικά δικαιώματα.

Επίσης, δύο πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Τζορτζ Μπους, είχαν προβεί σε κινήσεις ανάλογες με τους δασμούς του Τραμπ, αλλά και τις αναίρεσαν μετά λίγα χρόνια.

Αν και ο Τραμπ έφτασε να πει ότι «οι εμπορικοί πόλεμοι μπορεί να είναι και όμορφοι γιατί μπορούν να κερδηθούν», ωστόσο δεν είναι πολλοί ούτε στις ΗΠΑ, ούτε πουθενά αλλού που πιστεύουν το ίδιο. Η οικονομική ιστορία ήδη από τον 19ο αιώνα έχει πολλά παραδείγματα για τις παρενέργειες που δημιουργήθηκαν –μέχρι και την κήρυξη κανονικών πολέμων- από τις έντονες εμπορικές συγκρούσεις και τον προστατευτισμό που ακολουθούσε.

Ωστόσο, είναι λίγοι και εκείνοι που πιστεύουν πλέον ότι το παγκόσμιο εμπόριο μπορεί να λειτουργήσει ομαλά στον 21ο αιώνα, με την «εξιδανικευμένη» απελευθέρωση και ανταγωνιστικότητα που διακήρυσσαν οι Ανταμ Σμιθ και  Ντέιβιτ Ρικάρντο στον 18ο και 19ο αιώνα. Στις θεωρίες τους οι δύο βρετανοί οικονομολόγοι ήθελαν, ιδανικά, με τη μείωση των δασμών στα προϊόντα και την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, κάθε προϊόν να παράγεται όπου έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και οι εργαζόμενοι να πηγαίνουν όπου τους χρειάζονται περισσότερο.

Όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα οικονομικά μοντέλα, οι θεωρίες τους βασίστηκαν σε υποθέσεις που δεν επαληθεύονται πλήρως στην πραγματικότητα. -Π.χ. καμιά χώρα δεν αφήνει να υπάρξει ανόθευτος ανταγωνισμός και παρεμβαίνει εκεί που την συμφέρει, με πρώτη και καλύτερη σήμερα την Κίνα  -Οι δασμοί, εκτός από βάρος για την ιδιωτική οικονομία, αποτελούν και έσοδα για τα κράτη, μέσω των οποίων χρηματοδοτούν ορισμένες πολιτικές τους χωρίς να χρειάζεται να επιβάλουν νέους φόρους  -Στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα χώρα αποκλειστικά για να βρουν κάπου αλλού καλύτερη εργασία  -Και μόνον η λειτουργία μηχανισμών και θεσμών που κανείς δεν απορρίπτει, όπως είναι ο Παγκόσμιος  Οργανισμού Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ κλπ. και άλλων διεθνών οργανισμών αντιβαίνει τη συλλογιστική περί πλήρως ελευθέρου εμπορίου  -Η παγκοσμιοποίηση θέτει, επιπλέον, νέα ερωτήματα στην εποχή του Διαδικτύου, οδηγώντας στη συγκέντρωση υπερβολικής δύναμης από τεράστιες, κυρίως αμερικανικές, εταιρείες υψηλής τεχνολογίας. Αυτές με τη σειρά τους, εκτός από την κλασσική επιχειρηματική δράση, φθάνουν να ελέγχουν προσωπικά δεδομένα μεγάλου ποσοστού κατοίκων όλου του κόσμου, με σοβαρές παρενέργειες, όπως τα τελευταία περιστατικά με το Facebook.

To που θα καταλήξουν όλα αυτά, αν θα δημιουργηθούν καινούργιες ισορροπίες ή νέες ρήξεις, ακόμη δεν έχει φανεί. Το μόνο εμφανές είναι ότι η πρόσφατη παγκοσμιοποίηση –η οποία δρομολογήθηκε την περίοδο 1991-2016, μετά την πτώση του Τείχους, τη μεγάλη διάδοση της νέας τεχνολογίας και την εκτίναξη ορισμένων αναπτυσσόμενων χωρών, με κυρίαρχη περίπτωση την Κίνα-  δύσκολα θα συνεχίσει να έχει την ίδια μορφή.

 

 

www.ert.gr

Open post

Η κοινωνική ένταξη των προσφύγων και των μεταναστών στη Σύνοδο της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρώπης

Η κοινωνική ένταξη των προσφύγων και των μεταναστών στη Σύνοδο της Επιτροπής  Περιφερειών της Ευρώπης

«Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι που πρέπει να προστατευθούν».  Με τη φράση αυτή ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Περιφερειών Karl-Heinz Lambertz έδωσε το στίγμα της Συνόδου της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρώπης που ξεκίνησε χθες (22 Μαρτίου) και ολοκληρώνεται σήμερα με κύριο αντικείμενο στην ατζέντα της Επιτροπής το μεταναστευτικό.

Κοινωνική ένταξη

Την ώρα που οι θεσμοί και τα όργανα της Ευρώπης που εδρεύουν στις Βρυξέλλες χαράσσουν στρατηγικές και οι εθνικές κυβερνήσεις σχηματοποιούν το πολιτικό πλαίσιο, οι τοκικές κοινότητες είναι αυτές που καλούνται να υποδεχτούν τους πρόσφυγες και, κυρίως, να τυς ενσωματώσουν. Για τον λόγο, κατά τον Lambertz, οι τοπικές και περιφερειακές κυβερνήσεις βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και, συνεπώς, χρειάζονται πολύ περισσότερη υποστήριξη. Άλλωστε, δεν είναι ζήτημα μερικών μόνο χωρών και κοινοτήτων. “Η πολιτική συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης”, η οποία στηρίζει την κοινωνική ένταξη, πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί ισχυρό πυλώνα του μέλλοντος της Ευρώπης”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της Επιτροπής Περιφερειών. Στα πλαίσια αυτά, αξιοσημείωτη είναι και η τοποθέτηση της Ανίλα Νορ, εκπροσώπου συμβουλευτικής επιτροπής για θέματα μετανάστευσης στην Ε.Ε., η οποία ανέφερε: “Δεν θέλουμε φθηνό εργατικό δυναμικό. Μας ενδιαφέρει η κοινωνική συνεισφορά των μεταναστών”.

Αλλαγές στις πολιτικές ασύλου;

Κοινή συνισταμένη της Συνόδου της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρώπης είναι η άποψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αυξήσει τη στήριξη των πόλεων και των περιφερειών καθώς και των μεθοριακών χωρών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της διαχείρισης της μετανάστευσης. Η Σύνοδος κάλεσε τις τοπικές και περιφερειακές αρχές να συμμετάσχουν σε όλα τα στάδια της διαμόρφωσης και εφαρμογής των πολιτικών της ΕΕ για τη μετανάστευση, λόγω του ρόλου τους στη διαχείριση των νέων αφίξεων και στην εφαρμογή των πολικών κοινωνικής ένταξης. Εκτός όμως από το αίτημα για περισσότερη χρηματοδότηση, κατάρτιση και τεχνική υποστήριξη για τις πόλεις και τις περιφέρειες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών πρότεινε ότι η ΕΕ θα πρέπει να διερευνήσει τη δυνατότητα “μεταφοράς αρμοδιοτήτων για την εξέταση αιτήσεων ασύλου από εθνικό σε ευρωπαϊκό επίπεδο”.

Κριτική για τη χρηματοδότηση της Τουρκίας

Μιλώντας κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Ολομέλεια, ο αρμόδιος Επίτροπος για τη μετανάστευση Δημήτρης Αβραμόπουλος ανέφερε ότι υπάρχει ανάγκη για “ριζική αναθεώρηση”  των πολιτικών ενσωμάτωσης των μεταναστών αλλά και των δυνατοτήτων πρόσβασης των πόλεων και των περιφερειών σε πόρους της ΕΕ. “Οι τοπικές και περιφερειακές αρχές διαδραματίζουν θετικό ρόλο στη δημιουργία χώρων ανταλλαγών μεταξύ μεταναστών και κοινωνιών, διασφαλίζοντας την κοινωνική ένταξη και την ενεργό συμμετοχή στην κοινωνία υποδοχής, αλλά δεν μπορείτε και δεν πρέπει να το κάνετε μόνοι σας”. Ωστόσο, κατά την τοποθέτησή τους μέλη της Επιτροπής εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για τη συνεχή χρηματοδότηση της Τουρκίας προκειμένου να μη στέλνει μετανάστες στην Ευρώπη. Ο κος Αβραμόπουλος επεσήμανε ότι η συμφωνία με την Τουρκία έχει αποδώσει καρπούς αφού μειώθηκαν οι προσφυγικές ροές τα τελευταία δύο χρόνια.

Κανένας δεν γεννιέται παράτυπος μετανάστης

Κριτική δέχτηκαν όμως και οι χώρες που έχουν υψώσει φράχτες στην Ευρώπη. Αρκετά μέλη της Επιτροπής διατύπωσαν την άποψη πως μόνο αν φύγουν οι φράχτες θα πέσουν και τα τείχη του λαϊκισμού. “Η άνοδος της τρομοκρατίας γέννησε ξενοφοβία, ριζοσπαστισμό, ιδιότυπο εθνικισμό και λαϊκισμό”, ανέφερε μεταξύ άλλων στη σύντομη τοποθέτησή του ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κοτέρ Σπύρος Σπυρίδων. “Όλα αυτά έθεσαν σε αμφισβήτηση αξίες, αρχές, επιτεύγματα, και, κυρίως, την προοπτική της ΕΕ”, πρόσθεσε.

Θύματα συγκρούσεων και περιβαλλοντικών καταστροφών

Σε πρόσφατη μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη μετανάστευση σε διεθνή κλίμακα,  αποτυπώνεται καταρχήν ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός μεταναστών αυξάνεται σταθερά. Ενώ ο αριθμός των ανθρώπων που αναγκάζονται να αφήσουν τις εστίες τους από συγκρούσεις ή διώξεις αυξάνεται, οι περιβαλλοντικές καταστροφές αποτελούν μία ακόμη μεγάλη αιτία εκτόπισης. Συνολικά, η φύση της μετανάστευσης έχει γίνει πιο σύνθετη, καθώς η οικονομική ανάπτυξη επιταχύνει τη μετανάστευση βραχυπρόθεσμα. Από τους νόμιμους μετανάστες που φθάνουν στην ΕΕ, περισσότεροι από τους μισούς έρχονται να επανενωθούν με την οικογένειά τους ή για ανθρωπιστικούς λόγους. Οι μετανάστες υψηλής ειδίκευσης κατευθύνονται κυρίως προς άλλες χώρες του ΟΟΣΑ και όχι προς την ΕΕ. Ο αριθμός των παράνομων μεταναστών που έρχονται από τη θάλασσα μειώθηκε αισθητά (σε 160.000 το 2017), αλλά η μετανάστευση παραμένει η δεύτερη μεγαλύτερη ανησυχία των Ευρωπαίων (μετά την τρομοκρατία).

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος της Συνόδου της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρώπης που διεξήχθη στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ακολουθώντας τον σύνδεσμο:

Βρυξέλλες, Θωμάς Σίδερης

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7
Copyright © 2018 MobileFeed - ΕΡΤ | Theme by SiteOrigin.
Scroll to top