Open post

Επαναλήφθηκε για 6η χρονιά ο πετυχημένος θεσμός του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού

Επαναλήφθηκε για 6η χρονιά ο πετυχημένος θεσμός  του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Το 6ο Θερινό Σχολείο Ιατρικής και Βιοεπιστημονικής Έρευνας και Διαχείρισης του «Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού» (World Hellenic Biomedical Association – WHBA)  πραγματοποιήθηκε και φέτος μεταξύ 14-20 Μαΐου. Τόπος διοργάνωσης και πάλι το Νέο Οίτυλο της Μάνης στη Λακωνία, όπου συγκεντρώθηκαν για να μετέχουν 40 φοιτητές ιατρικής και βιοεπιστημών από 20 πανεπιστήμια της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού.

Στους φοιτητές δίδαξαν περίπου 20 διακεκριμένοι Έλληνες και ελληνικής καταγωγής καθηγητές και ειδικοί από πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα και μεγάλες εταιρίες των ΗΠΑ, του Καναδά, της Βρετανίας, της Ελβετίας, της Αυστραλίας και της Ελλάδας. Οι εν λόγω συμμετείχαν για ακόμη μια χρονιά αφιλοκερδώς, ως διδάσκοντες αλλά και στην επιλογή των όσων παρακολούθησαν το θερινό σχολείο. Το φετινό πρόγραμμα εστίασε στις καρδιαγγειακές νόσους, τον καρκίνο, τις νευροεπιστήμες, τη γενετική,  τη βιο-μηχανική και γενικότερα τις νέες τεχνολογίες στην ιατρική και τις βιοεπιστήμες.

Σε ό,τι αφορά την επιλογή των 40 φοιτητών, αυτή έγινε μεταξύ 120 υποψηφίων ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου, με γνώμονα την αριστεία στον τομέα τους. Στους φοιτητές παρασχέθηκαν, εκτός από τη διδασκαλία, δωρεάν μετάβαση και διαμονή. Το οικονομικό σκέλος του προγράμματος υποστηρίχθηκε και πάλι από Έλληνες ομογενείς, ελληνικούς επιστημονικούς συλλόγους του εξωτερικού και φαρμακευτικές εταιρείες της Ελλάδας και του εξωτερικού. 

Στις 21 Μαΐου, μετά το πέρας του Θερινού Σχολείου του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού, πραγματοποιήθηκε, ως δορυφορικό πρόγραμμά του, το 14ο Συνέδριο του WHBA στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, με θέμα «Προστασία και χρηματοδότηση των ανακαλύψεων στην ιατρική και βιοεπιστημονική έρευνα. Στο συνέδριο συμμετείχαν διακεκριμένοι Έλληνες επιστήμονες, καθηγητές και στελέχη της φαρμακευτικής βιομηχανίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν αυτές τις δύο αλληλένδετες πλευρές για το μέλλον της έρευνας  στα εν λόγω πεδία.

 

Ποιος είναι o WHBA- Οι άλλες δύο σημαντικές πρωτοβουλίες που έλαβε φέτος

Ο «Παγκόσμιος Ελληνικός Βιοϊατρικός Οργανισμός» ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στη δεκαετία του ’90,  με στόχο την επικοινωνιακή και επιχειρησιακή διασύνδεση ομογενειακών ελληνικών ιατρικών και βιοεπιστημονικών συλλόγων που είχαν ιδρυθεί σε διάφορες χώρες του εξωτερικού. Από το 2010 ο WHBA μετέφερε την έδρα του στη Νέα Υόρκη, στις ΗΠΑ. Τα μέλη του προέρχονται από διάφορες ιατρικές και βιοεπιστημονικές κοινότητες, από όλο τον κόσμο, ενώ έχει δημιουργήσει διαύλους επικοινωνίας με περίπου 3.000 γιατρούς και βιοεπιστήμονες ελληνικής καταγωγής από περίπου 40 χώρες, σε σύνολο 5 ηπείρων. Ο Παγκόσμιος Ελληνικός Βιοϊατρικός Οργανισμός είναι μια μη κερδοσκοπική ένωση, της οποίας όλες οι δραστηριότητες βασίζονται ως επί το πλείστον σε εθελοντική εργασία και χρηματοδότηση από τα ίδια τα μέλη της, ενώ οι οικονομικές ανάγκες καλύπτονται μέσω δωρεών και χορηγιών.

Το Μάιο του 2012 ο «Παγκόσμιος Ελληνικός Βιοϊατρικός Οργανισμός» οργάνωσε για πρώτη φορά το Θερινό Σχολείο Ιατρικής και Βιοεπιστημονικής Έρευνας και Διαχείρισης στη Μάνη της Λακωνίας και στην Αθήνα. Από το 2012 και μετά, το Θερινό Σχολείο καθιερώθηκε σε ετήσια βάση, έχοντας γίνει πλέον θεσμός.

Φέτος, εκτός από τη διοργάνωση του 6ου Θερινού Σχολείου και του 14ου  συνεδρίου του, ο WHBA έλαβε δύο ακόμη σημαντικές πρωτοβουλίες.   

Η πρώτη αφορά τη διοργάνωση από τον «Παγκόσμιο Ελληνικό Βιοϊατρικό Οργανισμό», με την οικονομική υποστήριξη του «Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος», ενός προγράμματος μετεκπαίδευσης αριστούχων αποφοίτων από τις ιατρικές σχολές των ελληνικών πανεπιστημίων σε τομείς κλινικής και πειραματικής ερευνητικής ιατρικής.

Το πρόγραμμα έχει σαν στόχο να υποστηρίξει την προετοιμασία νέων Ελλήνων ιατρών και επιστημόνων για την απόκτηση ειδικότητας σε κορυφαία πανεπιστημιακά νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα του εξωτερικού. Για το λόγο αυτό έχει σχεδιαστεί με τρόπο που να δίνει στους συμμετέχοντες την απαραίτητη εργαστηριακή και κλινική εμπειρία που χρειάζονται για να είναι ανταγωνιστικοί, στην προσπάθειά τους για εξασφάλιση θέσεων κλινικής ειδίκευσης αρχικά στις ΗΠΑ και στο μέλλον και σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος είναι αρωγός στην προσπάθεια αυτή του WHBA, καθώς με δωρεά του θα καλύψει για 2 χρόνια 10 έμμισθες θέσεις για κλινική άσκηση 3 μηνών, εργαστηριακή άσκηση 12 μηνών και συνδυασμένη κλινική και εργαστηριακή άσκηση συνολικής διάρκειας 15 μηνών.

Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει πιλοτικά στις ΗΠΑ, ενώ μετά την επιτυχή ολοκλήρωσή του σχεδιάζεται να επεκταθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και σε άλλες χώρες όπως τον Καναδά και την Αυστραλία, όπου ο WHBA έχει ήδη πολλά μέλη.

Επίσης, στις 12 Μαΐου, ο WHBA διοργάνωσε δημόσιο διάλογο με θέμα «Η Διαφυγή Πνευματικού Δυναμικού από την Ελλάδα-Πως ένα πρόβλημα μπορεί να γίνει αξιοποιήσιμο», στο Ινστιτούτο Παστέρ. Στη συζήτηση συμμετείχαν μέλη της Ακαδημαϊκής κοινότητας τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, σε μια προσπάθεια να βρεθούν λύσεις στο πρόβλημα αυτό που πλήττει έντονα τη χώρα από την έναρξη της κρίσης, καθώς και να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα ως προς αυτή την κατεύθυνση. Στο τέλος της εκδήλωσης υιοθετήθηκε διακήρυξη για την ανάληψη πρωτοβουλιών για το θέμα, την οποία μπορεί να υπογράψει κάθε ενδιαφερόμενος στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ανεξαρτήτως του τομέα που δραστηριοποιείται.

Πληροφορίες για όλες αυτές τις δράσεις και πρωτοβουλίες του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού υπάρχουν στην ιστοσελίδα του

Ακολουθούν συνεντεύξεις με 7 από τους διδάσκοντες στο 6ο Θερινό Σχολείο, καθώς και με το Δήμαρχο Ανατολικής Μάνης, που υποστηρίζει το εγχείρημα όλα τα χρόνια

 

Εύη Γιαννακάκου: Καθ. Μοριακής Φαρμακολογίας & Ογκολογίας, Σχολή Ιατρικής Πανεπιστημίου Cornell, Ν.Υόρκη

 

Steve Boyages: Καθηγητής Ενδοκρινολογίας Πανεπιστημίου Σίδνεϊ, Συντονιστής Θερινού Σχολείου

 

Νίκος Κατσάνης: Καθ. Κυτταρικής Βιολογίας Πανεπιστημίου Duke, Διευθυντής Κέντρου Ανάλυσης Γενετικών Παθήσεων, ΗΠΑ

Σάκης Μανταλάρης: Καθηγητής Τμ. Χημικών Μηχανικών Πανεπιστημίου Imperial Μ.Βρετανία

 

Κωνσταντίνος Δροσάτος:  Eπ. καθηγητής Φαρμακολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Temple, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ

 

Δημήτρης Παπανικολάου: Επικεφαλής Παγκόσμιου Προγράμματος Novartis, ΗΠΑ

 

Χρήστος Προυκάκης: Επ. Καθηγητής Νευρολογίας πανεπιστημίου UCL, Μ. Βρετανία
Πέτρος Ανδρεάκος: Δήμαρχος Ανατολικής Μάνης

Open post

Η φονική πορεία του βαν των τρομοκρατών στο Λονδίνο (βίντεο – ανταπόκριση)

Η φονική πορεία του βαν των τρομοκρατών στο Λονδίνο (βίντεο – ανταπόκριση)

Ανταπόκριση Βίντεο της Ευδοξίας Λυμπέρη από το Λονδίνο

Η ανταποκρίτρια της ΕΡΤ, στην Βρετανία, Ευδοξία Λυμπέρη, βρέθηκε στην Γέφυρα του Λονδίνου και έκανε ένα μικρό για την πορεία που ακολούθησε το φορτηγάκι των τζιχαντιστών.

Η διαδρομή καταγράφεται σε ένα μικρό βίντεο που η ίδια δημιούργησε και μέσα από την περιγραφή της ο χρήστης μπορεί να καταλάβει την πορεία του φονικού βαν, που σταμάτησαν και πως βρέθηκαν αμέσως μετά στην Αγορά Μπόροου, όπου με μαχαίρι επιτέθηκαν σε ανύποπτους πολίτες που απλά διασκέδαζαν.

Δείτε το βίντεο

Open post

Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

Στα χρόνια της κατοχής συμμετείχε στο ΕΑΜ Χίου. Σήμερα ο Δημήτρης Κουσκουσάκης, θυμάται το κύμα της προσφυγιάς, τις αποστολές και τις δράσεις του ΕΑΜ στο κατεχόμενο νησί και μας μεταφέρει τη μαρτυρία του.

-Πως συμπεριφέρθηκαν οι Γερμανοί στο νησί;

-Πήγαιναν οι Γερμανοί στον Κάμπο και έπαιρναν ακόμα και τα αυγά από τα κοτόπουλα. Τους στριμώξαμε όμως κάποιες φορές και αναγκάστηκαν να μαζευτούν και κλειστήκανε στο «τρίγωνο» (περιοχή κοντά στο λιμάνι). Νόμιζαν ότι όλα τα βουνά είναι γεμάτα αντάρτες.

Δ. Κουσκουσάκης

-Πώς αντιμετωπίσατε την πείνα;

-Υπήρχαν ορισμένοι χωρικοί που για μία οκά κριθάρι μας ζητούσαν να τους δώσουμε υπέρογκα ανταλλάγματα. Βέβαια είχαμε ένα καΐκι του ΕΛΑΝ, από τα Καρδάμυλα και φέρναμε από απέναντι, από τα τουρκικά παράλια, τρόφιμα και τα μοιράζαμε στον κόσμο. Ξεφορτώναμε στον Καρφά και στου Πασά τη βρύση (στο Βροντάδο).

-Έφυγαν πολλοί από τη Χίο εκείνα τα χρόνια;

-Φύγανε αρκετοί για Τουρκία, Κύπρο και Μέση Ανατολή. Επειδή το ταξίδι ήταν απαγορευμένο από τους κατακτητές, άλλοι βούλιαζαν τις βάρκες και τις έβγαζαν τη νύχτα στην επιφάνεια για να φύγουν, άλλοι τις έπαιρναν στα χωριά, τις κουβαλούσαν.

-Υπήρχε αμοιβή στους βαρκάρηδες;

-Άλλοι βαρκάρηδες έπαιρναν αμοιβή, άλλοι όχι. Στην Τουρκία αρκετοί Χιώτες είπαν ότι έτυχαν καλής αντιμετώπισης, άλλοι όμως αντιμετώπισαν προβλήματα.

-Οι άνδρες που έφευγαν πήγαιναν στις συμμαχικές δυνάμεις;

-Οι πιο πολλοί Χιώτες πήγαν στον ελληνικό στρατό της Μέσης Ανατολής, πήραν μέρος στο κίνημα και οι Εγγλέζοι τους έκλεισαν στα σύρματα για δύο χρόνια.

-Πώς βλέπετε το ρόλο των Εγγλέζων;

-Να πούμε ότι μπορεί οι Εγγλέζοι να μας έδιναν τρόφιμα για να τα περάσουμε στη Χίο, αλλά δεν μας έδιναν όπλα. Εμείς όμως με τη βοήθεια Ελλήνων φαντάρων που τα κλέβανε, εφοδιαστήκαμε όσο μπορούσαμε.

-Μείνατε στη Χίο ή φύγατε;

-Εγώ δεν έφυγα για τη Μέση Ανατολή, έμεινα και έκανα και περάσματα συνδέσμων από την Τουρκία στη Χίο.

-Τι άλλο θυμόσαστε από εκείνη την περίοδο;

-Γενικά μας βοήθησε πολύ ο υπολοχαγός από το συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, που εκτελούσε αποστολές στη Χίο, Ιάσωνας Καλαμπόκας από την Αρκαδία που δεν ήταν αριστερός, αλλά μας συμπάθησε. Τον σκότωσαν oι Γερμανοί, μετά από προδοσία στις 6 Σεπτεμβρίου 1944, λίγο πριν απελευθερωθεί η Χίος. Τον είχα προειδοποιήσει ότι τον έψαχναν, λίγη ώρα πριν το θάνατό του. Εμείς έως τότε τον ξέραμε με το ψευδώνυμό του, που ήταν «Γιώργος».

 

Σχετικές αναρτήσεις για τη Xίο:

«Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες πολέμου – Το ert.gr παρουσιάζει μία σχετικά άγνωστη πλευρά της ιστορίας

Συγκεντρωτικά όλο το υλικό των κύκλων της έρευνας στην ανάρτηση: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Με νέα ορμή συνεχίζεται η έρευνα για το προσφυγικό

Με νέα ορμή συνεχίζεται η έρευνα για το προσφυγικό

Μπαίνουμε από αύριο έως και τις 14/5 στον πέμπτο κύκλο της μεγάλης δημοσιογραφικής έρευνας που ξεκίνησε με επίκεντρο το προσφυγικό ρεύμα των Ελλήνων από τα νησιά του Αιγαίου – κατά κύριο λόγο – προς τα μικρασιατικά παράλια, την Κύπρο, τη Συρία, το Λίβανο, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και την Αφρική, κατά τη διάρκεια της ιταλογερμανικής κατοχής σε βάρος της χώρας μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ήδη από προηγούμενους κύκλους επιχειρούμε μία «επέκταση» της έρευνας σε θεματικές που συνδέονται με αυτήν.

Για παράδειγμα να μην εξετάζουμε μόνο τί έγινε με αυτούς που έφυγαν πρόσφυγες, αλλά και ποια ήταν η εξέλιξη με αυτούς που δεν έφυγαν, αφού υπήρξαν και νησιά στα οποία δεν εκδηλώθηκε σημαντικό προσφυγικό ρεύμα προς την Τουρκία, την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή.

Ταυτόχρονα και ποιες ήταν οι αντιστασιακές δράσεις στα κατεχόμενα νησιά μας.

Επίσης περισσότερα στοιχεία για δράσεις στις οποίες εντάχτηκαν πρόσφυγες, αλλάζοντας ιδιότητα, όπως για παράδειγμα η συμμετοχή προσφύγων στους ναυτεργάτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ΟΕΝΟ (ομοσπονδία ελληνικών ναυτεργατικών οργανώσεων).

Παρουσιάζουμε το σπάνιο ιστορικό – εκδοτικό έργο συγγραφέων για τα νησιά από τα οποία κατάγονται ή αναφέρονται για την κατοχική περίοδο. Εκτίμησή μας είναι ότι αρκετά βιβλία αυτής της κατηγορίας δεν έχουν «προσεχτεί» όσο θα έπρεπε από το αναγνωστικό κοινό.

Φυσικά συνεχίζουμε και την παρουσίαση συνεντεύξεων με πρόσωπα που συμμετείχαν στο προσφυγικό ρεύμα εκείνης της περιόδου και μας μεταφέρουν τις μαρτυρίες τους.

Σε αυτόν τον κύκλο οφείλουμε να ευχαριστήσουμε για τη βοήθεια τους: Νίκο Ζηκίδη, Σωτήρη Πολίτη, Θάλεια Φράγκου, Σμαράγδα –  Μάγια Πατεράκη, το Δήμο Αστυπάλαιας και ειδικά το δημοτικό σύμβουλο Ιάκωβο Λαπατά, το Δήμο Λήμνου και το συγγραφέα – ιστορικό ερευνητή Αριστείδη Τσοτρούδη και το Ιστορικό Αρχείο Κυκλάδων.

Παίρνοντας δύναμη από τη στήριξή σας και τη συμμετοχή σας σε διάφορα επίπεδα της έρευνας, συνεχίζουμε…

Περιοδικό Α.Ε.Ρ.Α. (από το προσωπικό μας αρχείο) περίοδος Πάσχα 1945 φωτορεπορτάζ από επιστροφή προσφύγων από τη Μ. Ανατολή προς τη Σάμο, οι Ικαριώτες χορεύουν τον τοπικό χορό στο κατάστρωμα.

 

Συγκεντρωτικά όλο το υλικό των προηγούμενων κύκλων στην ανάρτηση: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Διαβάστε στο ert.gr κάθε μέρα λίγο μετά τις 7πμ:

Τετάρτη 3 Μαΐου: Οι θαλασσόλυκοι του Αιγαίου στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -Μεταφορές προσφύγων και επικίνδυνες αποστολές

Πέμπτη 4 Μαΐου: Σ. Καρίμαλης: Η πείνα η προσφυγιά και η οργάνωση της αντίστασης στην κατοχή

Παρασκευή 5 Μαΐου: Η αλληλεγγύη της Ομογένειας προς τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Σάββατο 6 Μαΐου: Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: Η προσφυγοπούλα νοσοκόμα στο στρατόπεδο του Νουσεϊράτ (α΄μέρος)

Κυριακή 7 Μαΐου: Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: Η προσφυγοπούλα νοσοκόμα στο στρατόπεδο του Νουσεϊράτ (β΄μέρος)

Δευτέρα 8 Μαΐου: Η συμβολή της Λήμνου στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Τρίτη 9 Μαΐου: Aστυπάλαια: Πεδίο μαχών και επιχειρήσεων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Τετάρτη 10 Μαΐου: Η αντιστασιακή δράση του πρόσφυγα Πέτρου Ανδριώτη στα χρόνια της κατοχής

Πέμπτη 11 Μαΐου: Σύρος: Η κατοχή και η λιμοκτονία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Παρασκευή 12 Μαΐου: OENO: «Όλα τα πλοία εν κινήσει»

Σάββατο 13 Μαΐου: Πρόσφυγας πολέμου το 1942 στην Αβησσυνία – Συνέντευξη της Ελευθερίας Πορτέλλου – Φράγκου

Κυριακή 14 Μαΐου: Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

Open post

Ά. Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή σε Τουρκία – Συρία – Μ. Ανατολή

Ά. Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή σε Τουρκία – Συρία – Μ. Ανατολή

Τρεις γυναίκες, η μητέρα και τα δύο μικρά κοριτσάκια τα δύσκολα βράδια του 1942 επιχειρούσαν και πολλές φορές αποτύγχαναν, να διαφύγουν από την κατεχόμενη από τους Ιταλούς Ικαρία, προς τα τουρκικά παράλια. Τελικά το κατάφεραν και το ένα από τα δύο μικρά κοριτσάκια, η Άννα Ρακατζή – Λεφέ, μας διηγείται την προσφυγική της ιστορία.

Μαρίνος Λεφές και Ειρήνη Λεφέ το γένος Οικονόμου. Δεξιά όπως κοιτάμε η Άννα (όπως και στην ένθετη φωτο) και αριστερά η Μαίρη.

-Πότε φύγατε από την Ικαρία;

-Φύγαμε από την Ικαρία τον Αύγουστο του 1942 για δύο λόγους, από την μία για να γλιτώσουμε από την πείνα και από την άλλη γιατί ο πατέρας μου ο Μαρίνος Λεφές, είχε ήδη φύγει για τη Μέση Ανατολή, όπου υπηρετούσε στην αεροπορία με το βαθμό του σμηναγού, ήταν γιατρός. Πρέπει να πούμε ότι οι Ιταλοί ήταν σχετικά ήπιοι άνθρωποι.

-Πώς γίνονταν η διαφυγή;

-Είχαμε επιχειρήσει να φύγουμε καμιά δεκαριά φορές χωρίς επιτυχία. Μία φορά είχαμε κρυφτεί στα βράχια της παραλίας του Φάρου και το συνθηματικό ήταν ότι μέσα στη νύχτα ο βαρκάρης που θα έρχονταν για να μας πάρει θα άναβε τσιγάρο. Δυστυχώς προηγήθηκε ιταλική βάρκα και κάποιος Ιταλός στρατιώτης άναψε τσιγάρο, είδαμε μέσα στη νύχτα την κάφτρα και βγήκαμε. Εμένα τη μητέρα μου και την αδελφή μου μας συνέλαβαν, ενώ άλλοι πρόλαβαν και το έσκασαν.

Μας φυλάκισαν αρχικά στο Φάρο και ακολούθως στον Άγιο Κήρυκο. Έπιασε τον Ιταλό διοικητή που νομίζω ότι τον έλεγαν Πετέρντι, ένας θείος μου, τον παρακάλεσε και τελικά μας άφησαν. Μας έλεγαν οι Ιταλοί ότι ήξεραν ότι πάμε να βρούμε τον πατέρα μου που υπηρετούσε, γιατί τους είχαν ενημερώσει οι συνεργάτες τους. Ένα βήμα κάνετε εσείς, δύο κάνουμε εμείς μας έλεγαν.

-Πώς καταφέρατε τελικά να φύγετε;

-Τελικά από τον Άγιο Κήρυκο ξεκινήσαμε με τα πόδια και ένα μουλάρι με τα πράγματά μας και πήγαμε στην άλλη πλευρά της Ικαρίας για να φύγουμε, στη βόρεια. Κοιμηθήκαμε μία νύχτα στο δάσος κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας προς την άλλη πλευρά του νησιού, ενώ κινδυνέψαμε να μας εντοπίσουν οι Ιταλοί.
Φύγαμε με μία βάρκα του Καστανιά – ήταν ο βαρκάρης, την οποία είχαν κρύψει σε ένα κήπο και την κατέβασαν κουβαλώντας την στα χέρια, μέχρι τη θάλασσα.

Επειδή είχαν χαλαρώσει οι αρμοί στα ξύλα, έμπαζε νερά και τα αδειάζαμε εν πλω. Μπήκαμε 18 άτομα στη βάρκα, από διάφορα χωριά της Ικαρίας εκτός από εμάς, ήταν από τον Εύδηλο ο Πέτρος ο Ανδριώτης, ήταν από τον Ξυλοσύρτη, ο τελώνης του Ευδήλου και ο ταμίας του, ο Αντώνης ο Μάζαρης από το Φραντάτο και άλλοι.
Κοντά στις τουρκικές ακτές, έπιασε φουρτούνα είχε χαλάσει και η μηχανή και βάλαμε τα κουπιά, βλέπω σήμερα αντίστοιχα ταξίδια προσφύγων και θυμάμαι τα δικά μας.

-Ποιά ήταν τα πρώτα βήματα στην Τουρκία;

-Ένας Τούρκος που συναντήσαμε μας είπε, επειδή διψούσαμε πολύ, πού είχε πηγές και έφυγαν δύο άνδρες και μία γριά με το εγγόνι της. Μετά από κάποια ώρα ο Τούρκος μας είπε ότι το είπε για καψώνι και ότι εκεί που είναι οι πηγές ούτε σε τρεις μέρες δεν θα τις βρουν.

Συνεχίσαμε παραλιακά με τη βάρκα και κάποια στιγμή είδαμε σε κάτι βράχια τη γριά με το παιδί και με κίνδυνο τους κατέβασε από κάτι βράχια ο βαρκάρης. Τους άλλους δύο τους βρήκαμε στον Τσεσμέ με εγκαύματα στα πόδια γιατί είχαν πέσει σε κακούς Τούρκους, είχαν ανάψει φωτιά για να εντοπιστούν και οι Τούρκοι τους έβαλαν να σβήσουν τη φωτιά και τα κάρβουνα πατώντας πάνω με τις πατούσες τους.

-Ποιά ήταν η συνέχεια;

-Τελικά αποβιβαστήκαμε στο ακρωτήριο Κόρακας και γύρισε πίσω ο βαρκάρης. Μας έπιασαν Τούρκοι τσοπαναραίοι και μας έβριζαν και μας έλεγαν να γυρίσουμε πίσω, αλλά δεν είχαμε βάρκα, όπως τους απαντούσαμε. Όταν μας είδε ο πρώτος σφύριξε και πίσω από κάθε δένδρο της ακτής έβγαινε και ένας από ένας οπλισμένος.
Μας έψαξαν τα πράγματα και μας πήραν χρυσαφικά, βέρες, ρούχα. Άφησαν ένα κοριτσάκι να μας φυλάει και έφυγαν.

Κανονίσαμε να του αποσπάσουμε την προσοχή με κάτι χτενάκια για να το σκάσει ο Αντώνης ο Μάζαρης και να πάει να ειδοποιήσει τις επίσημες αρχές. Να πούμε ότι στην περιοχή αυτή, από κάποιους σαν αυτούς ή ίσως και τους ίδιους, εντοπίστηκαν 170 Χιώτες σκοτωμένοι μέσα σε ξεροπήγαδα. Όσο κέρδιζαν οι Γερμανοί στον πόλεμο, τόσο σκληρά μας αντιμετώπιζε η Τουρκία, όσο έχαναν τόσο γίνονταν πιο ανεκτική.

-Πώς σωθήκατε;

-Τελικά ο Αντώνης ο Μάζαρης (μας έσωσε και τελικά σκοτώθηκε στον εμφύλιο στη Σάμο, ήταν με τους αντάρτες) έφτασε στα Αλάτσατα στο προξενείο τους ενημέρωσε και με μουλάρια και στρατιώτες, ήρθαν να μας πάρουν. Υπήρχε και τηλεγράφημα του πατέρα μου ότι ζητούσε να ενημερωθεί αν εντοπίζονταν η οικογένειά του. Τον ρώτησαν τον Αντώνη στο προξενείο αν είχαμε πάει μαζί και το επιβεβαίωσε. Οι κακοί τσοπαναραίοι ήταν έξαλλοι, αλλά δεν μας πείραξαν γιατί κατάλαβαν ότι θα έρχονταν στρατιώτες.

-Πού σας πήγαν μετά;

-Μας πήγαν στον Τσεσμέ, μας έδωσαν χρηματικό επίδομα και νοικιάσαμε ένα δωμάτιο σε ένα βρωμοξενοδοχείο, με μία τουρκοκρητικιά ιδιοκτήτρια που μας έβριζε. Τότε ο Τσεσμές δεν ήταν το θέρετρο του σήμερα, αλλά μία πόλη με έντονα τα σημάδια του πολέμου και της Μικρασιατικής Καταστροφής, με ρημαγμένα και άδεια σπίτια, με τοίχους που είχαν τρύπες από σφαίρες, κλπ
Κάτσαμε εκεί ένα μήνα.

Μετά πήγαμε στη Σμύρνη και από εκεί με τρένο στο Χαλέπι, όπου ήρθε ο πατέρας μου από τη Χάιφα που είχαν βάση. Μας πήγε στη Βυρητό και μας νοίκιασε δωμάτιο. Εκεί είχα καλές σχέσεις με τη σπιτονοικοκυρά που εκτός από αραβικά μίλαγε και γαλλικά, εγώ πήγαινα σε ελληνογαλλικό σχολείο του Λιβάνου και μίλαγα γαλλικά με τη σπιτονοικοκυρά. Εκεί έβγαλα την Τετάρτη δημοτικού. Στο Λίβανο μείναμε έξι μήνες.

-Μετά πού πήγατε;

-Ακολούθως ο πατέρας μου μας πήγε στην Αλεξάνδρεια και νοικιάσαμε δωμάτιο στη γειτονιά Μαζαρίτα. Μεγάλη ήταν η βοήθεια των Αιγυπτιωτών Ελλήνων προς τους πρόσφυγες. Με τους Αιγύπτιους είχαμε πολύ καλές σχέσεις. Η μάνα μου πήγε σε στρατιωτικό νοσοκομείο των συμμάχων και εργάστηκε σαν νοσοκόμα, εγώ συνέχισα το σχολείο, εκεί έβγαλα την Πέμπτη δημοτικού στο ιδιωτικό σχολείο Ιερίδη.

Λόγω μετάθεσης του πατέρα μετά από ένα χρόνο πήγαμε στο Κάϊρο. Την αδελφή μου που είχε ξεκινήσει το γυμνάσιο στην Αλεξάνδρεια, πήγαινε στο Αβερώφειο, την αφήσαμε εκεί, είχαμε και συγγενείς.
Στο Κάϊρο πήγα στο Αχιλλοπούλειο που ήταν δημοτικό και γυμνάσιο και εκεί τελείωσα την έκτη δημοτικού.

Η Μαζαρίτα στο Κάϊρο

-Μιλήστε μας για το γυρισμό.

-Γυρίσαμε από την Αίγυπτο το 1945 με καράβι που μας αποβίβασε στον Άγιο Κήρυκο. Στον πατέρα μου έγινε πρόταση να μείνει μόνιμος στο στρατό και το ήθελε και ο ίδιος. Χωρίς να έχει καμία ανάμειξη με τα πολιτικά και χωρίς να είναι ενταγμένος σε κάποιο κόμμα, μία κακή ομάδα συμπατριωτών μας του έκανε αναφορά ότι είναι επικίνδυνος, έπαιρνε ρούβλια από το Στάλιν και διάφορα άλλα χονδροειδή ψέματα.

Ο αξιωματικός που πήρε την αναφορά, τον ήξερε, κατάλαβε ότι ήταν ψέματα, τον φώναξε και μίλησαν και κατά κάποιο τρόπο «καταχώνιασε» την αναφορά. Όμως επανήλθαν με δεύτερη αναφορά αυτοί που τον είχαν στοχοποιήσει και εκεί δεν μπόρεσε να καταχωνιαστεί γιατί θα έβρισκε τον μπελά του και αυτός που πήγε να βοηθήσει.

Μία μέρα στην Αθήνα, δύο της ασφάλειας έπιασαν τον πατέρα μου που ήταν ακόμα ένστολος και τον πήγαν στα κρατητήρια της Μπουμπουλίνας σε ένα κελί με άλλους 100, που κάθονταν όρθιοι λόγω χώρου και καθιστοί κάθονταν με βάρδιες.
Τον έστειλαν εξορία στην Ικαρία, αλλά αντί να μένει σε σπίτι, τον έβαλαν να μένει σε μία σκηνή στον Ξερόκαμπό. Έμεινε κάμποσο καιρό εκεί, εγώ του πήγαινα φαγητό, κάποια στιγμή τελείωσαν και αυτά και συνέχισε το επάγγελμα του γιατρού στην Ικαρία.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Όσο μικρό δείχνει στο χάρτη, τόσο μεγάλη είναι διαχρονικά η αγκαλιά του. Με τα φώτα της δημοσιότητας να μην φτάνουν πάντα στις εσχατιές του Αιγαίου, έχουν γραφτεί σελίδες ηρωικές και ανθρώπινες, σημαντικές και σχετικά άγνωστες μέχρι σήμερα.

Συνεχίζοντας την έρευνά μας για τους Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επικοινωνήσαμε με το Δήμαρχο Αγαθονησίου, Ευάγγελο Κόττορο.

Για την περίοδο εκείνη μας μετέφερε τα εξής: «To Aγαθονήσι αν και στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα την περίοδο από το 1912 μέχρι την ενσωμάτωση με την Ελλάδα, ιταλική δύναμη είδε το 1939. Ήταν η περίοδος που οι Ιταλοί ήθελαν να κλείσουν τα ελληνικά σχολεία και να εξιταλίσουν τα Δωδεκάνησα.

Τότε ήρθαν στο νησί επτά καραμπινιέροι και τρεις πεζοναύτες που έστησαν ένα παρατηρητήριο κοντά στο Κάστρο. Λίγο μετά την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο, ένας Καρπάθιος γιατρός που το όνομά του ήταν Βέργης Βάσος, πήγε στη Σάμο που ανήκε στο ελληνικό κράτος και δεν ήταν ιταλοκρατούμενη, μάζεψε παλικάρια και νύχτα 17 προς 18 Νοεμβρίου 1940, αποβιβάστηκαν στη βόρεια πλευρά του νησιού. Ήταν η πρώτη πράξη Εθνικής Αντίστασης.

Αιχμαλώτισαν τους Ιταλούς, αλλά επειδή πρόβαλαν αντίσταση και έγινε συμπλοκή, δύο Ιταλοί σκοτώθηκαν. Πρόλαβαν όμως και έστειλαν σήμα στη Λέρο. Ο Βέργης και η ομάδα του είχαν αποχωρήσει ακολουθώντας την τουρκική ακτογραμμή για να μην γίνουν αντιληπτοί. Οι συνέπειες ήταν να αποβιβαστούν 700- 800 Ιταλοί να λεηλατήσουν και να καταστρέψουν το νησί, να αρπάξουν ζώα και να χαλάσουν καλλιέργειες, σκεφτείτε ότι όλοι αυτοί έπρεπε να τραφούν. Όταν έμαθαν ότι οι πρωταγωνιστές δεν ήταν Αγαθονησιώτες, αλλά Σαμιώτες, έφυγαν και βομβάρδισαν από πολεμικά πλοία για αντίποινα το Τηγάνι (το σημερινό Πυθαγόρειο)».

το λιμανάκι «Καθολικό» στη σημερινή εποχή

-Πώς αποτυπώθηκαν οι προσφυγικές ροές της εποχής στο νησί;

Ευ.Κοττορός: «Τα χρόνια της κατοχής δεν υπήρχε κατοχική δύναμη στο Αγαθονήσι. Η απουσία ελεγκτικών αρχών διευκόλυνε το προσφυγικό ταξίδι που επιχειρούσαν κάτοικοι από άλλα νησιά. Έτσι όσοι έφευγαν πρόσφυγες κυρίως από τη Σάμο, αλλά και από τους Φούρνους, έρχονταν για στάση στο νησί και έμπαιναν στο λιμανάκι που λέγεται Καθολικό. Εκεί διανυκτέρευαν, ιδίως αν ο καιρός ήταν άσχημος και απολάμβαναν των διευκολύνσεων από τους κατοίκους του νησιού, σε ανεφοδιασμό με νερό, κάποια λιγοστά τρόφιμα, ξεκούραση, οδηγίες ναυσιπλοΐας και συνέχιζαν για τα παράλια της Τουρκίας.

Υπήρξαν στο παρελθόν πολλές τέτοιες μαρτυρίες και διηγήσεις, αλλά δυστυχώς δεν βρίσκονται εν ζωή όσοι τα έζησαν».

Σημείωση του ert.gr: Κατά μία άλλη εκδοχή το σήμα στη Λέρο, το έστειλε ο ιταλομαθής Βέργης για να βομβαρδίσουν οι ίδιοι οι Ιταλοί τις εγκαταστάσεις τους πιστεύοντας ότι τις είχε ο εχθρός. Ο Βάσος Βέργης πολιτεύτηκε το Μάρτιο του 1946 με το «Εθνικό κόμμα», του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα στην Α΄Αθηνών και απεβίωσε 94 ετών, στις 9 Μάρτη 1977. Οι Γερμανοί αν και μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, αποβιβάστηκαν στο Αγαθονήσι, δεν είχαν σταθερή και μόνιμη παρουσία.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Τετάρτη 29 Μάρτη: Λειψοί: Ειρηνική γωνιά του Αιγαίου στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Πέμπτη 30 Μάρτη: Kάρπαθος: Απελευθερώθηκε με επανάσταση τo 1944 και φιλοξένησε ‘Ελληνες πρόσφυγες

Παρασκευή 31 Μάρτη: Το προσφυγικό ταξίδι της Αγγελικής Μπαστούνα το Μάρτιο του 1943

Σάββατο 1 Απρίλη: Τάσος Χήρας: Οι Λειψοί στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Κυριακή 2 Απρίλη: Πρόσφυγας ενός έτους το 1942: Ο Γιώργος Τουρβάς από την Ικαρία στο Λίβανο

Δευτέρα 3 Απρίλη: Γιάννης Φουντούλης: Πρόσφυγας στο Souq El Gharb του Λιβάνου το 1941- 1945

Τρίτη 4 Απρίλη: Η Πάτμος θα τιμήσει τους ήρωές της

Τετάρτη 5 Απρίλη: Άννα Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή του 1942 – 1945 σε Τουρκία – Συρία – Μ.Ανατολή

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Φούρνοι – Κύπρος με βάρκα: Μια προσφυγική οδύσσεια

Φούρνοι – Κύπρος με βάρκα: Μια προσφυγική οδύσσεια

Έγινε πρόσφυγας στα νεανικά του χρόνια και έκανε ένα ταξίδι που η λογική δεν το χωράει. Ο Παντελής Αμοργιανός ήταν ένας από τους 21 Φουρνιώτες που έφτασαν με βάρκα από τους Φούρνους Κορσεών στην Κύπρο.

Κράτησε σημειώσεις από εκείνο το ταξίδι και με τη βοήθεια του γιού του Νικήτα, που τον ευχαριστούμε, σας μεταφέρουμε αυτή τη σπάνια ιστορία.

Ακολουθεί το κείμενο του κ. Αμοργιανού:

Ο πόλεμος μας βρήκε στη Λαμία. Από εκεί ξεκίνησα για την Αθήνα περπατώντας, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Έφτασα σε δέκα μέρες. Μετά περπάτησα ως τη Ραφήνα που υπήρχε καΐκι για το νησί. Μετά από απίστευτη ταλαιπωρία για ένα μήνα, φτάσαμε στο νησί μας τους Φούρνους.

Εκεί είχαν ήδη πάει οι Ιταλοί. Δεν τα πηγαίναμε καλά μαζί τους, μας έδειραν αλύπητα, μας έβαλαν φυλακή επτά ημέρες χωρίς φαγητό και νερό. Μού έδωσαν ένα χαρτί ότι έπρεπε να δικαστώ στη Ρόδο, με την κατηγορία ότι κρύβαμε έναν αξιωματικό στο νησί της  Θύμαινας.

Ανησυχούσα πολύ και ήθελα να φύγω για την Τουρκία. Έμενα στη Χρυσομηλιά, ξεκίνησα με τα πόδια για τους Φούρνους. Την Κυριακή το πρωί βρήκα το φίλο μου το Γιώργο Μαρούση, που είχε δει μία καλή βάρκα να κλέψουμε.

Συνεννοηθήκαμε λοιπόν να φύγουμε για την Τουρκία. Η βάρκα ήταν δεμένη έξω από το λιμάνι «αρόδου», περίπου 100 μέτρα από το ιταλικό φυλάκιο. Αυτό θα γίνονταν σε δύο μέρες, μέχρι να σκεφτούμε τις λεπτομέρειες, ενημερώσαμε τις οικογένειές μας να μας περιμένουν τα  μεσάνυχτα στην περιοχή «Κλαδαρίδη». Τότε εγώ και ο καλός μου φίλος, πήγαμε τη νύχτα, γυμνοί και κολυμπώντας σιγά, τραβήξαμε τη βάρκα ανοιχτά στο πέλαγος, για να μην μας δουν οι Ιταλοί. Με τα κουπιά φτάσαμε στο ραντεβού κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα.

από τις σημειώσεις του Παντελή Αμοργιανού

Ο καιρός ήταν ευτυχώς ευνοϊκός, αλλά στην παραλία είχαμε μία έκπληξη γιατί μας περίμεναν πολλά άτομα. Οι άντρες ήμασταν πέντε άτομα, οι υπόλοιποι ήταν όλοι παιδιά. Τους πήραμε όλους, σύνολο 21 άτομα. Μόνο ο φίλος μου ο Μαρούσης είχε έξι παιδιά, όλα μικρά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με ένα μικρό πανί και με τα κουπιά και κατά το ξημέρωμα ήμασταν κοντά στο Γαϊδουρονήσι (έτσι έλεγαν κάποτε το Αγαθονήσι). Από εκεί βλέπαμε την Τουρκία και μέχρι το βράδυ είχαμε φτάσει στο Μπετρουμή. Αφού φτάσαμε ζητήσαμε από τους Τούρκους ψωμί και νερό και αφού μας έδωσαν από ένα κιλό ψωμί και έναν τενεκέ νερό, μας είπαν να γυρίσουμε στη Σάμο.

Εμείς φύγαμε τότε και τραβήξαμε νότια προς τα κάτω και φτάσαμε σε ένα μικρό λιμανάκι τη νύχτα και δέσαμε τη βάρκα για ξεκούραση. Εκεί βρήκαμε κοχύλια και πατελίδια για φαγητό. Κάποια στιγμή παρουσιάστηκε ένας καλός Τούρκος, μας έφερε λίγο ψωμί και μας έβρασε και λίγο στάρι για να φάμε.

η θαλάσσια πορεία του Παντελή Αμοργιανού

Το χωριό του ήταν μακριά και δεν μπορούσε να πάει να φέρει και άλλα καλά. Εμείς τον ευχαριστήσαμε και ξεκινήσαμε πάλι προς τα κάτω, νότια, όπου το βράδυ πάλι είδαμε φώτα. Πήγαμε κοντά στην Αντίφυλλο. Εκεί μας έδιωξαν πάλι για τη Σάμο, εμείς τραβήξαμε πάλι προς τα κάτω, όπου βρήκαμε άλλο χωριό το Μαρμαρά, όπου και εκεί μας έδωσαν πάλι λίγο ψωμί και ξεκινήσαμε πάλι προς την Κύπρο.

Μετά από πολύ κούραση φτάσαμε στο Φοίνικα, όπου πλευρίσαμε το ντόκο του λιμανιού. Εκεί παρουσιάστηκε μία κοπέλα που μας λυπήθηκε και μας έδωσε λεφτά. Τα πήρα εγώ και πήγα στο φούρνο για ψώνια. Την ευχαριστήσαμε και ξεκινήσαμε πάλι, όπου σε δύο ημέρες φτάσαμε στην Αττάλεια. Από εκεί φύγαμε για το Αναμούρη, μιάς και από εκεί μας είπαν ότι η Κύπρος ήταν κοντά. Ταξιδεύαμε τρεις μέρες, όταν φτάσαμε με μεγάλη πείνα, όπου αρνήθηκαν να μας δώσουν να φάμε και μας έβαλαν να μας φυλάει ένας Τούρκος φαντάρος για να μη βγούμε έξω από τη βάρκα.

Δεν αντέχαμε άλλο και κατάφερα να το σκάσω. Βρήκα ένα Τούρκο και παρακάλεσα για φαγητό. Η γυναίκα του μου έδωσε μία πίτα και μελιτζάνες και σύκα. Τότε κρυφά πάλι, μπήκα στη βάρκα χωρίς να με αντιληφθεί ο φαντάρος. Ο καιρός ήταν καλός και ξεκινήσαμε πάλι. Ο καλός Τούρκος μας είχε ενημερώσει ότι η Κύπρος ήταν απέναντι.  Δεν είχαμε χορτάσει και σιγά – σιγά με πανί και κουπιά ξημερωθήκαμε στην Κύπρο.

Εκεί ήταν ένα μοναστήρι, όπου οι Κύπριοι μας αγκάλιασαν και μας προσέφεραν τα πάντα. Φαΐ, ρούχα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αργότερα έφεραν μία επιτροπή από Εγγλέζους και αναρωτιόντουσαν πώς φτάσαμε έως εκεί. Ρώτησαν ποιος είναι ο επικεφαλής. Από εμάς, ο καλός μου φίλος Μαρούσης, έδειξε εμένα και οι Εγγλέζοι με συνεχάρησαν και μας πήγαν στο Ξηρό σε ένα καλό ξενοδοχείο.

Αφού μας έδωσαν καινούργια ρούχα και λεφτά, οι μισοί από μας τους πήγαν στην Κυρήνεια, εγώ έμεινα στο Ξηρό και από εκεί πήγα στην Αμμόχωστο και από εκεί με καράβι πήγα στη Χάιφα, εν συνεχεία με αυτοκίνητο έφτασα στην Αλεξάνδρεια, όπου φιλοξενήθηκα από έναν παπά, ονόματι Γαλαζόπουλος.

Με καλοδέχτηκε αυτός, η γυναίκα και τα παιδιά του. Εκεί βρήκα και μία θεία μου και εξαδέλφια, όπου κάθισα μερικές μέρες. Οι βομβαρδισμοί όμως από τους Γερμανούς, με ανάγκασαν να παρουσιαστώ στο προξενείο μας, όπου αυτοί με έστειλαν φαντάρο να υπηρετήσω στα υποβρύχια και κυρίως υπηρέτησα στο υποβρύχιο «Παπανικολής» πολλά χρόνια. Ζωή Οδύσσεια…

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΜΟΡΓΙΑΝΟΣ

Eπιμέλεια αφιερώματος: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Τρίτη 28 Μάρτη: Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Τετάρτη 29 Μάρτη: Λειψοί: Ειρηνική γωνιά του Αιγαίου στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Πέμπτη 30 Μάρτη: Kάρπαθος: Απελευθερώθηκε με επανάσταση τo 1944 και φιλοξένησε ‘Ελληνες πρόσφυγες

Παρασκευή 31 Μάρτη: Το προσφυγικό ταξίδι της Αγγελικής Μπαστούνα το Μάρτιο του 1943

Σάββατο 1 Απρίλη: Τάσος Χήρας: Οι Λειψοί στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Κυριακή 2 Απρίλη: Πρόσφυγας ενός έτους το 1942: Ο Γιώργος Τουρβάς από την Ικαρία στο Λίβανο

Δευτέρα 3 Απρίλη: Γιάννης Φουντούλης: Πρόσφυγας στο Souq El Gharb του Λιβάνου το 1941- 1945

Τρίτη 4 Απρίλη: Η Πάτμος θα τιμήσει τους ήρωές της

Τετάρτη 5 Απρίλη: Άννα Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή του 1942 – 1945 σε Τουρκία – Συρία – Μ.Ανατολή

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

 

Open post

Ν. Πυροβολικός: Παράτολμες επιχειρήσεις στο Αιγαίο στην κατοχή και διασώσεις προσφύγων

Ν. Πυροβολικός: Παράτολμες επιχειρήσεις στο Αιγαίο στην κατοχή και διασώσεις προσφύγων

Θαλασσόλυκος όπως η πλειοψηφία των Φουρνιωτών, ο Νικόλας Πυροβολικός «όργωσε» το Αιγαίο τα χρόνια της κατοχής και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σώζοντας ζωές και προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες. Τιμήθηκε με βραβεία και παράσημα.

Σήμερα στα 97 του χρόνια, μιλήσαμε μαζί του και μεταφέρουμε την πολύτιμη ιστορική του μαρτυρία.

 

μαθητές στους Φούρνους το 1926

-Πού σας βρήκε ο πόλεμος;

-Είχα μπαρκάρει το 1939 σε πλοίο της εταιρίας Γουλανδρή και η έναρξη του πολέμου (όχι ακόμα του ελληνοϊταλικού) με βρήκε στη Ρωσία στη Μαύρη θάλασσα. Ακολούθως πιάσαμε με φορτίο μέταλλα, Γαλλία, Αγγλία, Αλεξάνδρεια, ξανά Ρωσία, Γαλλία, ΗΠΑ, 22 μέρες ταξίδι με φορτίο αυτή τη φορά, πολεμοφόδια. Ξεμπαρκάραμε στη Λισαβώνα και το πλοίο «Νέα Ελλάς» μας γύρισε στην Ελλάδα. Μπάρκαρα στο πλοίο «Λέρος» με καπετάνιο το Λεονάρδο Κάπαρη, φορτώσαμε πολεμοφόδια και πήγαμε στο Βόλο και στην Αλεξανδρούπολη. Μετά πήγαμε αλάτι στην Κρήτη, εκεί μας βούλιαξαν δύο βαπόρια με ιταλικές τορπίλες.

Από το Ηράκλειο που πήγαμε, μάθαμε ότι η Αττική είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς, θα έφευγε το καΐκι ενός Πουργέζη Φουρνιώτη για τους Φούρνους, που όμως δεν με άφηναν να επιβιβαστώ γιατί δεν ήμουν στις καταστάσεις. Περίμενα να ξεκινήσει και από τον προλιμένα, βούτηξα από το μουράγιο από το φανάρι, που ήταν πολύ ψηλό, στη θάλασσα και πήγα κοντά του κολυμπώντας και με πήραν μαζί τους. Έτσι γύρισα στους Φούρνους, που ήταν οι Ιταλοί.

κέφος ή μύχος

-Πώς ήταν η ζωή εκείνη την περίοδο;

-Oι Ιταλοί ήταν πιο ήπιοι από τους Γερμανούς, αλλά υπήρχε φτώχια και πείνα στους Φούρνους. Για να ζήσουμε πιάναμε πουλιά τους κέφους στο Αλατσονήσι, κοντά στους Φούρνους και εκτός από αυτά που τρώγαμε, παστώναμε και τα ανταλλάσσαμε με άλλα προϊόντα στη Σάμο. Οι Ιταλοί έδιναν άδειες – περιορισμένες σε αριθμό – για αλιευτική δραστηριότητα.

-Πώς φύγατε;

-Εγώ έφυγα με άλλους με ένα καΐκι και πήγαμε στην Κύπρο. Κάναμε και μία στάση στην παραλία του Πετροκοπιού στους Φούρνους και πήραμε και άλλους. Πήγαμε μετά από 15 μέρες ταξίδι, στην Κερύνεια όπου και μας πέρασαν καραντίνα, εγώ και ο καπετάνιος μείναμε στο καΐκι. Κάναμε δρομολόγια Κύπρος – Τσεσμές, παίρναμε από εκεί πρόσφυγες και τους πηγαίναμε στην Κύπρο. Μία φορά θυμάμαι ότι μάζεψα 4 – 5 Χιώτες ναυαγούς, είχαν σωθεί λίγοι που πρόλαβαν και σκαρφάλωσαν στο άλμπουρο του καϊκιού, οι άλλοι κοντά στους 100 δυστυχώς πνίγηκαν. Ταξιδεύαμε με μία ανεμότρατα από την Πάτρα που την έλεγαν «Άγιος Δημήτριος» και μετά την ονομάσαμε «Αριστέα». Ήμουν στο καΐκι μαζί με Σαμιώτες, τον καπετάνιο Ιωάννη Σταμπιδάκη, τον Μιχάλη Προβατάρη, τον Μιχάλη Καλαϊτζάκη και τον Ιωάννη Καραμπίνη.

-Περιγράψτε μας τη δράση σας.

-Είχαμε δύο σημαίες, μία με πειρατική νεκροκεφαλή και μία εγγλέζικη. Εκτός από μεταφορές προσφύγων, πηγαίναμε και συνδέσμους σε Χίο και Λέσβο. Από τη Σμύρνη και το ελληνικό και αγγλικό προξενείο, προμηθευόμασταν πλαστές σφραγίδες των Γερμανών και φτιάχναμε έγγραφα ότι ταξιδεύαμε δήθεν με άδειά τους. Μεταφέραμε και υπηρεσιακά έγγραφα-αλληλογραφία μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων και της Σμύρνης όπου βρίσκονταν αντίστοιχες υπηρεσίες. Υπήρχαν καΐκια που μετέφεραν και Εβραίους πρόσφυγες, που επειδή δεν τους ήθελαν στην Κύπρο, η μεταφορά για κάθε έναν από αυτούς είχε αμοιβή δώδεκα χιλιάδες για το καΐκι που θα τους μετέφερε.

-Τί συνέβη μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών;

-Το 1943 είχαμε αποστολή δύο καΐκια στην Κω και βρεθήκαμε έξω από τον κάβο Κριό κοντά στην Κω και ήταν η στιγμή που έκαναν απόβαση οι Γερμανοί (3/10/1943), εμείς ήμασταν δύο καΐκια. Τα γερμανικά αεροπλάνα πολυβόλησαν το άλλο καΐκι και τέσσερις που τραυματίστηκαν, έπεσαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν. Όταν το είδαμε κρυφτήκαμε και μας έριξαν μία ριπή, αλλά δεν χτυπήσαμε. Πήραμε τους τραυματίες και πήγαμε στο Μποντρούμ. Από εκεί από την υπηρεσία, μας είπαν να πάμε να μαζέψουμε το άλλο καΐκι. Πού να πλησιάσουμε όμως, αφού όλη νύχτα οι Γερμανοί έριχναν φωτοβολίδες και έκαναν τη νύχτα μέρα. Πάντως το καΐκι είχε φύγει, τα είχε καταφέρει ο μηχανικός που είχε μείνει μέσα.

-Τί είδατε όταν ξαναπήγατε στην περιοχή;

-Είδαμε τα ξημερώματα στις ακτές χιλιάδες Ιταλούς που ήθελαν να φύγουν, ποιόν να πρωτοπάρουμε. Μας γνέφανε να τους πάρουμε. Τελικά πήραμε 30 που ήρθαν κολυμπώντας σε μας. Τους πήγαμε στο Μποντρούμ. Είδαμε και κάτι βάρκες από την Καρδάμαινα που είχαν μέσα Ιταλούς. Να πούμε ότι εκείνη την περίοδο είχε συνθηκολογήσει η Ιταλία.

-Άλλα περιστατικά;

-Μία άλλη φορά είχαμε έναν Γερμανό αιχμάλωτο και πήραμε και 50 Ιταλούς από την Τουρκία – απέναντι από τη Ρόδο- για να τους πάμε στην Κύπρο. Ο ένας Γερμανός έκανε τον βεληγκέκα και διέταζε τους Ιταλούς, αν και είχαν αξιωματικούς, τους έδινε εντολές για το μοίρασμα των αγγαρειών και εμείς χασκογελούσαμε που τον άφηναν να κάνει κουμάντο.

Μία άλλη φορά μας φόρτωσαν ρουφιάνους που είχαν συλλάβει στην Ελλάδα οι αντιστασιακές οργανώσεις για να τους παραδώσουμε στις συμμαχικές αρχές.

Το καΐκι του Ν. Πυροβολικού μετά τον πόλεμο

-Μετά τον πόλεμο τί κάνατε;

-Μετά τον πόλεμο επέστρεψα στους Φούρνους εργάστηκα με το δικό μου καΐκι και μετά έφυγα για τη Λέρο, όπου είμαι μόνιμος κάτοικος εδώ και πολλές δεκαετίες.

Συνέντευξη: Nάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Δευτέρα 27 Μάρτη: Φούρνοι – Κύπρος με βάρκα: Η προσφυγική οδύσσεια του Παντελή Αμοργιανού

Τρίτη 28 Μάρτη: Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Τετάρτη 29 Μάρτη: Λειψοί: Ειρηνική γωνιά του Αιγαίου στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Πέμπτη 30 Μάρτη: Kάρπαθος: Απελευθερώθηκε με επανάσταση τo 1944 και φιλοξένησε ‘Ελληνες πρόσφυγες

Παρασκευή 31 Μάρτη: Το προσφυγικό ταξίδι της Αγγελικής Μπαστούνα το Μάρτιο του 1943

Σάββατο 1 Απρίλη: Τάσος Χήρας: Οι Λειψοί στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Κυριακή 2 Απρίλη: Πρόσφυγας ενός έτους το 1942: Ο Γιώργος Τουρβάς από την Ικαρία στο Λίβανο

Δευτέρα 3 Απρίλη: Γιάννης Φουντούλης: Πρόσφυγας στο Souq El Gharb του Λιβάνου το 1941- 1945

Τρίτη 4 Απρίλη: Η Πάτμος θα τιμήσει τους ήρωές της

Τετάρτη 5 Απρίλη: Άννα Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή του 1942 – 1945 σε Τουρκία – Συρία – Μ.Ανατολή

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

 

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Βασικό εισόδημα για όλους δοκιμάζει ο Καναδάς

Βασικό εισόδημα για όλους δοκιμάζει ο Καναδάς

Περίπου 2500 άνθρωποι στο Οντάριο του Καναδά πρόκειται να συμμετάσχουν σε ένα μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό πείραμα της καναδικής κυβέρνησης, η οποία ερευνά την πιθανή αποτελεσματικότητα της παροχής ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στους κατοίκους της.

Στο πλαίσιο του πειράματος, οι 2500 συμμετέχοντες θα εισπράττουν κάθε μήνα περίπου 920 ευρώ, χωρίς να δημιουργείται για τους ίδιους η οποιαδήποτε υποχρέωση. Στόχος του πειράματος είναι να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα της χορήγησης ενός ανάλογου ποσού, το οποίο για τον Καναδά αντιστοιχεί στα ¾ του χαρακτηριζόμενου ως χαμηλού εισοδήματος, στο σύνολο του καναδικού πληθυσμού που διαβιεί σε συνθήκες φτώχειας.

Η αρμόδια υπουργός, Δρ. Χέλενα Γιάτσεκ, σχολίασε σχετικά: «Η κυβέρνηση πιστεύει ότι αν οι πολίτες αισθάνονται την ασφάλεια πως οι βασικές τους ανάγκες καλύπτονται, θα συνεισφέρουν στην κοινωνία. Και αυτό είναι το νόημα της πιλοτικής εφαρμογής, να δει ποιες αλλαγές συμπεριφοράς θα υπάρξουν. Μπορεί μια τέτοια ασφάλεια να δώσει σε κάποιον την δυνατότητα και την επιθυμία να ασχοληθεί με την παιδεία του, την εκπαίδευσή του, να μη χρειάζεται επείγουσα ιατρική βοήθεια όταν θα έχει απαλλαγεί από το συνεχές του άγχος;».

Το πρόγραμμα, για το οποίο η καναδική κυβέρνηση έχει προϋπολογίσει 25 εκατομμύρια δολάρια σε βάθος 3 χρόνων, είναι μία αντίδραση της καναδικής κυβέρνησης στις διάφορες αλλαγές στη φύση της αγοράς εργασίας, όπως την μερική απασχόληση και την αμοιβή με βάση το φόρτο εργασίας, έναντι του χρόνου.

Συγχρόνως, μέρος του σχεδιασμού αποσκοπεί στην εξάλειψη του ελλείμματος πρόνοιας που προκύπτει για τους δικαιούχους επιδομάτων όταν βρουν εργασία, καθώς παρόμοιες εξελίξεις συνεπάγονται την ανάκληση όχι μόνο οικονομικών, αλλά και ιατροφαρμακευτικών και στεγαστικών προνομίων.

Επιπλέον, η καναδική κυβέρνηση ευελπιστεί πως αν το πείραμα έχει επιτυχία, η γενική του εφαρμογή θα μπορέσει να αντικαταστήσει τον δαιδαλώδη λαβύρινθο των κριτηρίων για την απονομή προνομίων, τα οποία έχουν φτάσει τα 812!

Ασφαλώς, το σχέδιο είναι αμφιλεγόμενο, και έχει βρει αντίσταση τόσο εντός της κυβέρνησης όσο και στην καναδική αντιπολίτευση, παρ’ότι η συζήτηση για παρόμοια προγράμματα έχουν στο παρελθόν προταθεί ακόμη και από τον Αμερικανό πρόεδρο Νίξον την δεκαετία του 1970.

Προσφάτως, παρόμοια πειράματα εξελίσσονται στη Φινλανδία, την Ολλανδία, και την Καλιφόρνια. Στην Ελβετία οργανώθηκε δημοψήφισμα για την οργάνωση παρόμοιου πειράματος, το οποίο, όμως, απέρριψε την σχετική πρόταση.

Πηγή: WORLD ECONOMIC FORUM
Φωτογραφεία: AP Photo/Julio Cortez

Open post

Λιοντάρια και αφρικανικές σταφίδες: Τα ευτράπελα της ελληνικής προσφυγιάς του Β’ Παγκ. Πολέμου

Λιοντάρια και αφρικανικές σταφίδες: Τα ευτράπελα της ελληνικής προσφυγιάς του Β’ Παγκ. Πολέμου

Στις σαφώς τραγικές συνθήκες όλων των προσφυγικών ρευμάτων, δε λείπουν και κάποια «μικρά» περιστατικά που μετά τον επαναπατρισμό, μένουν σαν αστείες στιγμές. Τα περιστατικά που μεταφέρουμε μας τα διηγήθηκαν Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα στοιχεία των πρωταγωνιστών είναι στη διάθεσή μας, αλλά κρίνουμε σκόπιμο επειδή κάποιοι όσων αναφέρονται στις διηγήσεις, δε βρίσκονται στη ζωή, να μην τα δημοσιοποιήσουμε. Άλλωστε πρόκειται για ιστορίες μου μας διηγήθηκαν στο παρασκήνιο «κανονικών» συνεντεύξεων, εν είδη ευτράπελων και σαν τέτοια τα μεταφέρουμε κι εμείς, αν και στον χρόνο εξέλιξής τους είχαν σαφώς δυσάρεστες συνέπειες. Ο χρόνος όμως τα απαλύνει όλα.

Περιστατικό νο 1

To προσφυγικό στρατόπεδο βρίσκονταν σε αφρικανική χώρα, στα όρια της ζούγκλας, από την οποία το χώριζε ένας ποταμός, στις όχθες του οποίου, πήγαιναν να πιούν νερό τα ζώα της ζούγκλας και από την αντίπερα όχθη τα έβλεπαν οι πρόσφυγες. Ένα μικρό προσφυγόπουλο ζητούσε επίμονα από ένα λίγο μεγαλύτερό του να πάνε μαζί στην απέναντι πλευρά, «να δουν τα ζώα από κοντά», επιλογή που βέβαια εγκυμονούσε κινδύνους.

Τελικά η αποκοτιά έγινε και εκεί που βρίσκονταν από την πλευρά της ζούγκλας, άκουσαν κλαδιά να σπάνε από πατημασιές ζώων και τρόμαξαν αφού νόμισαν ότι ήταν σαρκοβόρα και κατά πάσα πιθανότητα λιοντάρια. Ο πιο μικρός κάθισε κατάχαμα κα παρά τις προτροπές του μεγαλύτερου να φύγουν είχε κοκαλώσει από το φόβο του. Ο μεγαλύτερος όταν είδε ότι παρά τα εκκλήσεις του αποτέλεσμα δεν υπήρχε, έφυγε φοβούμενος μήπως κατασπαραχτεί και αυτός. Στο προσφυγικό στρατόπεδο ο πιο μικρός δεν φαίνονταν και όλοι πίστευαν ότι είχε χαθεί στη ζούγκλα και τον πενθούσαν, είχαν μάλιστα ρωτήσει τον μεγαλύτερο μήπως ήταν μαζί, αλλά αυτός απάντησε ότι δεν τον είχε δει καθόλου, φοβούμενος μήπως του έριχναν ευθύνες που δέχτηκε να τον περάσει «απέναντι» και ακολούθως τον παράτησε.

Την άλλη μέρα το πρωί ο εξαφανισθείς ήταν στις πλάτες ενός αφρικανού που τον έφερνε σώο και αβλαβή, αφού τον είχε βρει μία φυλή που έμενε σε ένα χωριό εκεί κοντά και τον περιμάζεψε, τον κράτησε τη νύχτα για να είναι ασφαλής από πιθανές επιθέσεις σαρκοβόρων και ακολούθως τον «επέστρεψε». Οι ιθαγενείς εργάζονταν στο προσφυγικό στρατόπεδο αλλά δεν διανυκτέρευαν σε αυτό, πήγαιναν στο χωριό τους.

Ο μικρός είπε την αλήθεια και τότε ο μεγαλύτερος συνοδός του έφαγε το ξύλο της χρονιάς του και μάλιστα όχι μόνο μία φορά και γιατί τον παράτησε και γιατί είπε ψέματα. Όπου βρισκόταν και όπου στεκόταν τον έδερναν όλοι, ακόμα και στο προσφυγικό σχολείο οι δάσκαλοί του και οι συμμαθητές του.

Έφαγε τόσο ξύλο που το έσκασε και μέχρι να ξεθυμάνει η οργή στο προσφυγικό στρατόπεδο των Ελλήνων, πήγε και έμεινε τρία μερόνυχτα στο χωριό των αφρικανών, όπου τουλάχιστον δεν έτρωγε ξύλο!!!

Περιστατικό νο 2

Σε μία αφρικανική χώρα, ένας εκ των Ελλήνων προσφύγων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είπε σε κάτι άλλους ότι είχε ανακαλύψει ένα φούρνο που έφτιαχνε και σταφιδόψωμα, που όμως οι σταφίδες τους δεν ήταν τόσο γλυκιές, όσο αυτές στην πατρίδα. Ελλείψει άλλων όμως τις έτρωγε αφού ήταν οι μόνες διαθέσιμες εντός πάντα του σταφιδόψωμου.

Οι άλλοι που το άκουσαν τον ρώτησαν πού είναι ο φούρνος να πάνε να δοκιμάσουν και αυτοί. Πήγαν λοιπόν ζήτησαν σταφιδόψωμο, αλλά ο φούρναρης ήταν κατηγορηματικός ότι δεν φτιάχνει. Τότε ένας από την παρέα, διαπίστωσε ότι στο μέσα δωμάτιο του φούρνου, στις ζύμες πήγαιναν και κάθονταν μύγες που κολλούσαν και δεν μπορούσαν να φύγουν και το ψωμί έμπαινε στο φούρνο μαζί με αυτές.

Έτσι εξηγήθηκε γιατί οι «σταφίδες» δεν ήταν τόσο γλυκιές όσο αυτές της πατρίδας!!

Περιστατικό νο 3

Ο βαρκάρης πήρε μία οικογένεια για να την περάσει στην Τουρκία και η αμοιβή του ήταν τα δύο γουρούνια που είχε στην κατοχή της η οικογένεια που επέλεξε το δρόμο της προσφυγιάς. Πράγματι το ταξίδι ξεκίνησε νύχτα και ο βαρκάρης τους άφησε σε κάποια ακτή και έφυγε. Όταν οι πρόσφυγες είδαν κάποιο από μακριά, του φώναξαν «γκελ μπουρντά», αφού πίστευαν ότι ήταν στην Τουρκία. Προς έκπληξή τους, άκουσαν απάντηση στα ελληνικά και πληροφορήθηκαν ότι ο αφιλότιμος βαρκάρης δεν τους αποβίβασε στην Τουρκία, αλλά σε άλλο σημείο του νησιού τους.

Όταν βρήκαν το βαρκάρη του ζήτησαν να τους επιστρέψει τα δύο γουρούνια και αυτός τους απάντησε ότι ψόφησαν και τα δύο!! To περιστατικό αυτό συνδέεται με το πρώτο, αφού η οικογένεια που εξαπατήθηκε και τελικά κατάφερε να διαφύγει, είχε ως ένα από τα μέλη της και τον μικρό που περιμάζεψαν οι αφρικανοί στην πρώτη ιστορία που αναφέραμε.

Περιστατικό νο 4

Η μεταφορά του περιστατικού, έγινε από παιδί που γεννήθηκε σε προσφυγικό στρατόπεδο στην Παλαιστίνη. Ο πατέρας του ήταν κυνηγημένος ΕΑΜίτης από τη Σάμο, που αν και πυροβολήθηκε σε ενέδρα, κατάφερε να επιζήσει και ακολούθως πέρασε στα Τουρκικά παράλια. Στο προσφυγικό στρατόπεδο των πηγών του Μωυσέως γεννήθηκε ο γιός του, τον οποίο λόγω του κύματος ενθουσιασμού που δημιουργούσε η επέλαση του κόκκινου στρατού σε βάρος των ναζί, από το Στάλινγκραντ και μετά, αποφάσισε να τον βαφτίσει Στάλιν.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, οι πολιτικές εξελίξεις δεν ευνοούσαν την «κυκλοφορία» ενός παιδιού με το συγκεκριμένο όνομα. Έτσι μετά από συνεχείς πιέσεις της χωροφυλακής, ο πατέρας για να μην έχει προβλήματα και το παιδί και ο ίδιος, που είχε την επίβλεψή του, αναγκάστηκε να το μετονομάσει σε «Στυλιανό». Ο Στυλιανός – Στάλιν, είναι σήμερα ένας επιτυχημένος επαγγελματίας στο νομό.

Σχετικές αναρτήσεις:

05/01/2017 Θαλάσσιοι δρόμοι της ελληνικής προσφυγιάς στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (β’ μέρος – Nότιο Αιγαίο)

06/01/2017 Το προσφυγικό ταξίδι των Νισύριων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

07/01/2017 Πρόσφυγας πολέμου από τη Νίσυρο – Μαχητής στη Μ. Ανατολή: Η ιστορία του Ν. Κωσταρά

08/01/2017 Η ιστορία του Κ. Μαντουδάκη: Πρόσφυγας πολέμου από τη Νίσυρο στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

09/01/2017 Τήλος: Το νησί της διαχρονικής αλληλεγγύης στους πρόσφυγες

10/01/2017 «Τα σύρματα» και η Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση στη Μέση Ανατολή

11/01/2017 Κάλυμνος: Η προσφυγιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οδηγός αλληλεγγύης στο σήμερα

12/01/2017 Γιάννης Νικολαΐδης – «Τσάλαχα»: Πρόσφυγας στην Τουρκία το 1942

13/01/2017 Τριαντάφυλλος Φωκιανός: Το μικρό προσφυγόπουλο που έγινε σηματωρός στα αντιτορπιλικά

14/01/2017 Καστελλόριζο: Ο δρόμος της προσφυγιάς και η τραγωδία της επιστροφής

15/01/2017 O Καστελλοριζιός πρόσφυγας και διασωθείς ναυαγός Βαγγέλης Χατζηγιαννάκης μιλάει στο ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7
Scroll to top