Open post

«Τα σύρματα» και η Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση στη Μέση Ανατολή

«Τα σύρματα» και η Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση στη Μέση Ανατολή

Σημαντικό ρόλο στη μαζικοποίηση και συγκρότηση του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή, έπαιξε μεγάλος αριθμός προσφύγων πολέμου.

Περνώντας από τα κατεχόμενα από Ιταλούς και Γερμανούς ελληνικά νησιά στην Τουρκία και ακολούθως προς τη Μ. Ανατολή, στελέχωσαν τις ένοπλες δυνάμεις.

Η συνθηκολόγηση της Ελλάδας σήμανε τη διαφυγή μέρους των ενόπλων δυνάμεών της προς την Αίγυπτο και σημαντικού μέρους του στόλου, που έφυγε συντεταγμένα και όχι σκόρπια, μετά από απόφαση του συνόλου των υπηρετούντων ότι δεν θα παραδοθούν και δεν θα παραδώσουν τα πλοία.

Παράλληλα με τη γέννηση των αντιστασιακών οργανώσεων στην κατεχόμενη Ελλάδα, στους κόλπους του ελληνικού στρατού της Μέσης Ανατολής, ιδρύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1941 η αντιφασιστική στρατιωτική οργάνωση – ΑΣΟ, με πρωτεργάτες πρόσφυγες που είχαν ενταχθεί στο στρατό μετά τη διαφυγή τους.

Γιάννης Σαλλάς

Εκ των κορυφαίων ηγετικών στελεχών ήταν ο Ικαριώτης κομμουνιστής και πρόσφυγας πολέμου Γιάννης Σαλλάς, αργότερα επικεφαλής του «Κεντρικού Γραφείου Αντιφασιστικών Οργανώσεων Μέσης Ανατολής». Με την κατάρρευση – συνθηκολόγηση της Ελλάδας, υπήρξε δραπέτης όντας κρατούμενος από το μεταξικό καθεστώς, όταν το 1936 επιχείρησε να πάει στην Ισπανία για να πολεμήσει στο πλευρό των δημοκρατικών στον ισπανικό εμφύλιο. Το 1949 ενταγμένος στο ΔΣΕ, προδόθηκε στη Σάμο, συνελήφθη αλλά αντί να οδηγηθεί σε στρατοδικείο, δολοφονήθηκε καθ’ οδόν.

Γρήγορα η ΑΣΟ, που έγινε και ΑΟΝ, ΑΟΑ (αντιφασιστική οργάνωση ναυτικού με ίδρυση το Δεκέμβρη του 1941 και το 1942 η αντιφασιστική οργάνωση αεροπορίας) αγκάλιασε το μεγαλύτερο μέρος, κοντά στο 90% των Ελλήνων στρατευμένων. Η ΑΣΟ εξέδιδε σε χιλιάδες αντίτυπα την πολυγραφημένη εφημερίδα «Αντιφασίστας», σε συνεργαία με Έλληνες Αιγυπτιώτες. Συμμετείχε επίσης στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς του 1942 στο Τελ Αβίβ.

Tιμητικά δόθηκε το όνομα του Γ. Σαλλά στο ταχυδρομείο Ευδήλου Ικαρίας

Θα πρέπει να συνεκτιμήσουμε ότι προηγήθηκε η δεκαετία του Μεσοπολέμου με τη γιγάντωση των καθεστώτων Χίτλερ και Μουσολίνι, τη δικτατορία Μεταξά και φυσικά την κατοχή σε βάρος της Ελλάδας, αλλά και τον ενθουσιασμό που δημιουργούσε η νικηφόρα έκβαση του πολέμου στο μέτωπο της τότε ΕΣΣΔ, για να αντιληφθούμε τους μαζικούς όρους που δημιουργούσε και το όνομα και η απήχηση της ΑΣΟ.

Η ορατή πια νίκη της συμμαχικής πλευράς, που ήταν θέμα χρόνου να επισημοποιηθεί και τυπικά, οδηγούσε τα μυαλά όλων στην μετακατοχική περίοδο.

Στην Ελλάδα η οποία είχε μπει στον πόλεμο με το καθεστώς της δικτατορίας Μεταξά, είχαν διαμορφωθεί δύο καταστάσεις. Από τη μία ένα μαζικό αντιστασιακό κίνημα που εκφράστηκε με τη λεγόμενη «κυβέρνηση του βουνού» την Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης – ΠΕΕΑ και από την άλλη παλιοί Έλληνες πολιτικοί που είχαν διαφύγει στη Μέση Ανατολή, είχαν σχηματίσει την «εξόριστη ελληνική κυβέρνηση», ή «κυβέρνηση του Καΐρου», όπως την έλεγαν άλλοι, που είχε τη στήριξη των Εγγλέζων.

Μέσα στον ελληνικό στρατό, μεγάλο μέρος του οποίου προήλθε από πρόσφυγες πολέμου που ήταν σε στρατεύσιμη ηλικία και διαφεύγοντας από την κατεχόμενη Ελλάδα, στρατολογήθηκαν, στήριζε την ΠΕΕΑ.

Έτσι ανησυχώντας για τις μελλοντικές εξελίξεις, επιτροπή τους πραγματοποίησε συνάντηση με την «άλλη» πλευρά, ώστε να κάνει γνωστή την πρόθεσή της να συζητηθούν σε πνεύμα εθνικής ενότητας (και με βασικό κορμό μίας μελλοντικής κυβέρνησης την ΠΕΕΑ, αλλά όχι μόνο αυτήν), οι εξελίξεις. Ήταν 13 Μαρτίου 1944 και την επιτροπή αποτελούσαν 13 Έλληνες αξιωματικοί (της Επιτροπής Εθνικής Ενότητας Ενόπλων Δυνάμεων Μέσης Ανατολής, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Μ. Κλαδάκη) που επισκέφτηκαν στο Κάιρο τον Εμμ. Τσουδερό, τραπεζίτη και πρωθυπουργό της ελληνικής κυβέρνησης.

Το γεγονός και λόγω της μαζικότητας της ΑΣΟ ανησύχησε τους προσκείμενους στην αγγλική σφαίρα επιρροής, που το μετέφεραν στους Εγγλέζους.

Αφίσα των ΕΛΤΑ με αφορμή την έκδοση της συλλογής γραμματοσήμων «Γ. Σαλλάς».

Μάλιστα το ψήφισμα της επιτροπής έγραφε σε ένα σημείο του «Το παρόν δεν αποτελεί μόνον έκκληση των ενόπλων δυνάμεων προς υμάς, αλλά συγχρόνως και χωρισμόν των ευθυνών από τυχόν ασύμφορον ενέργειάν σας».

Η στάση των Εγγλέζων, που ήδη είχαν πλάνα για την μεταπολεμική πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, ήταν να καταπνίξουν οποιαδήποτε κίνηση δεν συμβάδιζε με αυτά. Έτσι επέβαλλαν καθεστώς κλοιού – πολιορκίας γύρω από τους χώρους στρατοπέδευσης των ελληνικών δυνάμεων για να διακοπεί ο ανεφοδιασμός τους και να πιεστούν από την πείνα. Υπήρξε μάλιστα προσωπική παρακολούθησε του Ουίνστον Τσόρτσιλ που όλα αυτά τα έδινε ως κατευθύνσεις με τηλεγράφημά του προς τον Εγγλέζο πρεσβευτή Λήπερ.

Ακολούθως συνέλαβαν περίπου 15.000 Έλληνες στρατευμένους σύμφωνα με την πιο μετριοπαθή εκτίμηση, γιατί άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό σε 20.000, επί συνολικής δύναμης των ελληνικών δυνάμεων της Μ. Ανατολής περίπου 30.000 (υπήρξαν και αρκετοί που πρόλαβαν και διέφυγαν τη σύλληψη) και τους έκλεισαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων, με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, όπου δεν έλειψαν και οι βασανισμοί αρκετών εξ αυτών. Οι πρώτες συλλήψεις ήταν των μελών της Επιτροπής Εθνικής Ενότητας Ενόπλων Δυνάμεων Μέσης Ανατολής και άλλων 280 στρατιωτών. Ο εγκλεισμός τους στο φρουραρχείο, οδήγησε σε εξέγερση του ελληνικού στρατού που κατέλαβε το φρουραρχείο και απελευθέρωσε τους συλληφθέντες, το οποίο ακολούθως περικύκλωσαν τεθωρακισμένα των Εγγλέζων.

Ονόμασαν «εξέγερση» και «κίνημα» τα γεγονότα αυτά, με σκοπό να παρουσιάσουν ως ταραχοποιούς τους Έλληνες στρατευμένους, τους οποίους λίγες ημέρες πριν υμνούσαν για τον ηρωισμό τους. Στην ιστορία τα στρατόπεδα αυτά, έμειναν με το όνομα «τα σύρματα», ακριβώς επειδή ήταν σε έρημες περιοχές, περιφραγμένες με σύρματα.

Από τη μανία των Εγγλέζων δεν γλίτωσαν ούτε ο Έλληνες ναυτεργάτες που με σύνθημα «όλα τα πλοία εν κινήσει», συμμετείχαν ενεργά σε νηοπομπές, αποβάσεις και κάθε είδους επιχειρήσεις, με βαρύ φόρο αίματος από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τους τορπιλισμούς από υποβρύχια. Συνελήφθησαν στελέχη της Ομοσπονδίας Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ).

Δείγμα γραφής των προθέσεών τους είχαν δώσει οι Εγγλέζοι διαλύοντας με διάφορα προσχήματα τον Ιούλιο του 1943 μία ολόκληρη ελληνική ταξιαρχία.

Μεταπολεμικά στη συμφωνία της Βάρκιζας μπήκε ο όρος της καταδίκης της «εξέγερσης» του στρατού στη Μέση Ανατολή, που η εαμική πλευρά, σύμφωνα με εκτιμήσεις αναλυτών εκείνης της περιόδου, υποχρεώθηκε να υπογράψει, συνεπώς και να καταδικάσει, παρά τη διαφωνία της με το χαρακτηρισμό αυτό. Στην πραγματικότητα «τα σύρματα» ήταν ο προάγγελος των Δεκεμβριανών του 1944.

Χρήσιμα βιβλία:
-Γιάννης Μακριδάκης, Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι – Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Αφηγήσεις 1941-1946 (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και Εστία 2010).

-Γιάννης Σαλλάς (1909 – 1949) -Τιμητική έκδοση από πατριώτες και φίλους, Από το βιβλίο αυτό χρησμοποιήθηκαν οι φωτο που βλέπετε στην ανάρτηση

-Γιάννης Σαλλάς – Νίκου Χρηστάκου -έκδοση «Νέας Ικαρίας» Αθήνα 2005

Επιμέλεια αφιερώματος: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr:

11 Ιανουαρίου 2017: Κάλυμνος: Η προσφυγιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οδηγός αλληλεγγύης στο σήμερα

12 Ιανουαρίου 2017: Γιάννης Νικολαΐδης – «Τσάλαχα»: Πρόσφυγας στην Τουρκία το 1942  

13 Ιανουαρίου 2017: Τριαντάφυλλος Φωκιανός: Το μικρό προσφυγόπουλο που έγινε σηματωρός στα αντιτορπιλικά

14 Ιανουαρίου 2017: Καστελλόριζο: Ο δρόμος της προσφυγιάς και η τραγωδία της επιστροφής

15 Ιανουαρίου 2017: O Καστελλοριζιός πρόσφυγας και διασωθείς ναυαγός Βαγγέλης Χατζηγιαννάκης μιλάει στο ert.gr

16 Ιανουαρίου 2017: Λιοντάρια και αφρικανικές σταφίδες: Τα ευτράπελα της ελληνικής προσφυγιάς του Β’ Παγκ. Πολέμου

 

Σχετικές αναρτήσεις:

05/01/2017″ Θαλάσσιοι δρόμοι της ελληνικής προσφυγιάς στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (β’ μέρος – Nότιο Αιγαίο)

06/01/2017: Το προσφυγικό ταξίδι των Νισύριων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

07/01/2017: Πρόσφυγας πολέμου από τη Νίσυρο – Μαχητής στη Μ. Ανατολή: Η ιστορία του Ν. Κωσταρά

08/01/2017: Η ιστορία του Κ. Μαντουδάκη: Πρόσφυγας πολέμου από τη Νίσυρο στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

09/01/2017:Τήλος: Το νησί της διαχρονικής αλληλεγγύης στους πρόσφυγες

 

Open post

Ούτε ένα tweet για τον θάνατο

Ούτε ένα tweet για τον θάνατο

Της Λένας Αργύρη – Ανταποκρίτρια της ΕΡΤ στην Ουάσιγκτον
Στο άκουσμα της είδησης της νέας αιματοχυσίας στη Φλόριντα, κανείς δεν μόρφασε. Ήμασταν μια δημοσιογραφική ομάδα εν αναμονή ενημέρωσης και σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση ότι ένας τύπος σε ένα αεροδρόμιο, άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως, σκοτώνοντας πέντε και τραυματίζοντας άλλους εννιά.

Κάποιος στάθηκε στο ότι ο δράστης είχε το όπλο κρυμμένο μέσα στην βαλίτσα. Ένας άλλος σχολίασε χωρίς συναισθηματισμούς «πάλι καλά που ήταν μόνο πέντε οι νεκροί». Και αυτό ήταν. Πήγαμε παρακάτω, για να μην χάνουμε και τον χρόνο μας.

Αυτή την ανεκτικότητα μας απέναντι στον μαζικό θάνατο, δεν μπορώ να την συνηθίσω. Πόσο μάλλον να την κατανοήσω. Δεν ξέρω αν έχουμε γίνει χοντρόπετσοι από το τόσο θανατικό που έχει πέσει γύρω μας. Αν απλώς αδιαφορούμε για λόγους αυτοπροστασίας ή μάθαμε να ζούμε με αυτό, εξοικειωθήκαμε μαζί του. Υποθέτω ότι για κάθε έναν, ισχύει κάτι διαφορετικό. Η διαπίστωση όμως ότι οι μαζικές δολοφονίες είναι μέρος της καθημερινής ειδησεογραφίας, δηλαδή της ίδιας της ζωής και «τι να κάνουμε τώρα;» για εμένα είναι σχετικά καινούργια.

Δεν είναι και πολύ φυσιολογικό ο άλλος να ανοίγει πυρ σε ένα αεροδρόμιο, σχεδόν δίπλα μας, και εμάς να μην μας νοιάζει, ούτε καν για τα δημοσιογραφικά προσχήματα. Να βάλουμε ένα tweet, κάτι τέλος πάντων. Και δεν μέμφομαι τους άλλους, πρωτίστως επικρίνω τον εαυτό μου που παρόλο που είμαι twitter addict έκρινα χωρίς ενοχές ότι δεν είναι είδηση για tweet. Όταν ηχεί στο κινητό μου ο τρομαχτικός ήχος του breaking news, βαριέμαι πια να κοιτάξω. Σαν να υποψιάζομαι τι θα διαβάσω. Και ακόμη χειρότερα; Δεν τον βρίσκω πια τόσο τρομαχτικό αυτό τον ήχο. Σαν να παρά είναι γνώριμος τελευταία.

Όταν βόμβες σκάνε παντού, φορτηγά και νταλίκες παρασύρουν κόσμο σε χριστουγεννιάτικες αγορές και θερινά θέρετρα και οχτάχρονα ανατινάζονται, μάλλον η συλλογική αναισθησία δεν θα πρέπει να με εκπλήσσει. Παλαιότερα τα πράγματα δεν ήταν έτσι, παρόλο που ο δημοσιογραφικός κυνισμός ήταν πάντα εδώ. Σχόλια όπως «αν είναι να γίνει κάτι κακό ας μην γίνει πάνω στο δελτίο» ή σε περιόδους ειδησεογραφικής ανομβρίας άντε να γίνει κάτι να έχουμε πρώτο θέμα  ήταν πολύ συνηθισμένα. Και όλοι σιωπηλά γνωρίζαμε ότι αυτό το κάτι, στην δημοσιογραφική γλώσσα δεν μπορεί να είναι καλό. Όμως όταν το κακό ερχόταν, διέκρινες μια θλίψη, ένα σοκ. Κάτι ανθρώπινο. Το ότι τίποτα πια δεν μας σοκάρει, είναι μια νέα πραγματικότητα.

Η απόσταση ασφαλείας που μαθαίνεις ότι πρέπει να τηρείς από τα γεγονότα ως δημοσιογράφος, ξαφνικά έχει γίνει αδικαιολόγητα μεγάλη. Και ως δημοσιογράφοι έχουμε αλλάξει νομίζω, αλλά και ως πολίτες. Η ανάρτηση στο Facebook ενός εκ των θυμάτων της επίθεσης στο νυχτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, θα μπορούσε να είναι ενδεικτική της νέας συλλογικής ανοσίας. Το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί στην Τουρκία είναι να σκοτωθώ σε κάποια έκρηξη έλεγε το μακάβριο ποστ λίγες ώρες πριν την επίθεση, σε μια σατανική σύμπτωση ζωής και θανάτου.

Η αίσθηση ότι πουθενά πια δεν είμαστε ασφαλείς προκαλεί μια συνεχή ψυχική κόπωση. Έπρεπε να πάω ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Νέα Υόρκη, το παιδί μου εκδρομή σε δημοφιλή προορισμό, η μητέρα μου να με επισκεφτεί από την Ελλάδα. Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται με ανησυχία «πολλά μαζεμένα ταξίδια, δεν μου αρέσει αυτό». Τέτοιες άσκοπες άλλα επώδυνες σκέψεις, δεν έκανα ποτέ παλαιότερα.

Το γεγονός ότι δεν θεωρούμε πια τελείως απίθανο, κάποια στιγμή να εκραγεί δίπλα μας μια βόμβα, σε συνδυασμό με το ότι δεν μας εκπλήσσει να ανοίγει ο άλλος πυρ, εκεί που κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να περιμένουμε να πάρουμε την βαλίτσα μας για να επιστρέψουμε στα σπίτια μιας, δείχνει μια αρρωστημένη προσαρμοστικότητα. Μια παραίτηση απέναντι σε κάτι που δεν μπορούμε να αλλάξουμε ατομικά «άρα ας μάθουμε να ζούμε με αυτό«. Αναρωτιέμαι μήπως τελικά μάθαμε πράγματι να ζούμε με αυτό, όπως μας παρότρυνε το καλοκαίρι ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας μετά τον παραλογισμό στην Νίκαια. Μήπως τελικά αποδεχθήκαμε ότι αυτό είναι το «νέο φυσιολογικό» όπως είχε πει τότε.

Και σε αυτό το νέο φυσιολογικό που βιώνουμε εσχάτως, υπάρχει και μια άλλη δημοσιογραφική διάσταση. Και αυτή σχετικά πρωτοεμφανιζόμενη και ηθικά ανορθόδοξη. Αν ο μακελάρης αποδειχθεί ότι ήταν με κάποιον τρόπο ISIS, τότε η είδηση μπορεί και να έχει την «τύχη» να παίξει ψηλά. Αν όμως ήταν απλώς ένας ψυχωτικός που άκουγε φωνές, τότε η συλλογική ασφάλεια δεν υπονομεύεται, ο τρόμος δεν πουλάει το ίδιο. Άρα η είδηση δεν έχει και πολλές ελπίδες δημοσιογραφικής επιβίωσης. Ούτε καν για ένα tweet μπορεί να μην αξίζει.

 

Open post

Ας αποφασίσει η Γερμανία: Θέλει την Ενωμένη Ευρώπη ή το ΔΝΤ;

Ας αποφασίσει η Γερμανία: Θέλει την Ενωμένη Ευρώπη ή το ΔΝΤ;

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ο Αλέξης Τσίπρας επισκέπτεται το Βερολίνο σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή και είναι βέβαιο ότι θα επιδιώξει μια κατευναστική παρέμβαση της Γερμανίδας καγκελαρίου ώστε να ξεπεραστεί το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί λόγω των απαιτήσεων του ΔΝΤ από τη μια και την άκαμπτη στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε από την άλλη.

Είναι προφανές ότι το ελληνικό ζήτημα έχει μπλεχτεί στην εσωτερική πολιτική κατάσταση της Γερμανίας, όπου διεξάγονται εκλογές τον επόμενο Σεπτέμβριο.
Κάθε παραχώρηση προς την Ελλάδα εκλαμβάνεται ως υποχώρηση, η οποία θα έχει σημαντικό πολιτικό κόστος στα μάτια μιας κοινής γνώμης η οποία γαλουχήθηκε τα τελευταία χρόνια με το αφήγημα των «τεμπέληδων Ελλήνων -και άλλων Νοτίων» και της «οικονομικής υπεροχής των Γερμανών».
Υπό αυτό το πρίσμα είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος ότι η Γερμανίδα καγκελάριος -ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι το ήθελε- θα είχε τα περιθώρια να αδειάσει τον κ. Σόιμπλε και να δεχθεί το ΔΝΤ ως απλό παρατηρητή και σύμβουλο στο ελληνικό πρόγραμμα, έτσι ώστε να μην χρειαστεί η λήψη των σκληρών μέτρων.
Πρόκειται, όμως, για θέμα ουσίας και όχι μόνο πολιτικής τακτικής, καθώς η προσήλωση της Γερμανίας στο σκληρό οικονομικό δόγμα συνδέεται με συγκεκριμένες επιλογές ως προς το μέλλον της ευρωζώνης.
Τα γεγονότα υποδεικνύουν ότι η επιμονή του κ. Σόιμπλε δεν οφείλεται μόνο σε προεκλογικούς λόγους, αλλά και στο ότι στο βάθος πιστεύει ότι θα ήταν καλύτερο η Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ, ως ένα πρώτο βήμα για μια νέα νομισματική ένωση, με λιγότερες και πιο ομοιογενείς οικονομίες -εκείνες του πλεονασματικού Βορρά.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν η άποψη αυτή αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή της γερμανικής κυβέρνησης και εάν την ασπάζεται και η καγκελάριος η οποία υποδέχεται σήμερα τον Έλληνα πρωθυπουργό.
Η εμμονή της Γερμανίας να ωθεί την Ελλάδα στο αδιέξοδο, δείχνει ότι η προτεραιότητα του Βερολίνου δεν είναι η επαναφορά της χώρας μας στην κανονικότητα ώστε να είναι σε θέση να συμμετέχει και εκείνη ισότιμα σε ένα κοινό οικονομικό χώρο, αλλά η μετατροπή της ευρωζώνης σε μια ζώνη οικονομικού και πολιτικού καταναγκασμού των αδύναμων κρίκων, υπό την αιγίδα του ΔΝΤ.
Πρέπει λοιπόν και η γερμανική πολιτική ηγεσία να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλει από την ευρωζώνη και εφόσον πιστεύει σε ένα κοινό ευρωπαϊκό μέλλον, έχει την ευθύνη να εξηγήσει στους δικούς της πολίτες της τι πρέπει να γίνει για να επιτευχθεί ο στόχος.
Διότι η αλήθεια είναι ότι χωρίς την υποστήριξη της Γερμανίας δεν μπορεί να υπάρξει Ενωμένη Ευρώπη.

Open post

Τα συν και τα πλην των αποφάσεων για το χρέος και το πλεόνασμα

Τα συν και τα πλην των αποφάσεων για το χρέος και το πλεόνασμα

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Η απόφαση του Eurogroup σχετικά με τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος, δείχνει ότι η Ευρωζώνη για πολλοστή φορά, δίνει μια προσωρινή λύση και παραπέμπει την ουσιαστική αντιμετώπιση του ζητήματος σε επόμενο χρόνο, στα μέσα του 2018.
Τα συγκεκριμένα μέτρα που αποφασίστηκαν είναι τα πιο «γενναιόδωρα» που θα μπορούσαν να ληφθούν στο βραχυχρόνιο πλαίσιο και, παρόλο που ασφαλώς δεν λύνουν το ζήτημα του ελληνικού χρέους, βελτιώνουν σημαντικά την εικόνα και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να βελτιωθούν οι συνθήκες ρευστότητας στην ελληνική αγορά, μέσω της ένταξης στην ποσοτική χαλάρωση, να αρθούν σταδιακά τα capital controls και η χώρα να επανέλθει στις αγορές μέσα στο 2017, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα ανατραπούν οι συνθήκες στο εσωτερικό ή στο διεθνές περιβάλλον.
Είναι επομένως ένας παράγοντας που θα συμβάλει στη σταθεροποίηση του οικονομικού περιβάλλοντος και στην επαναφορά της οικονομίας σε τροχιά ανάπτυξης.

Οι οριστικές αποφάσεις για το χρέος, όμως, αναβάλλονται λόγω των αντιρρήσεων της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία δεν θέλει να κάνει παραχωρήσεις απέναντι στην Ελλάδα, φοβούμενη το πολιτικό κόστος που θα εισπράξει εν όψει των εθνικών εκλογών το φθινόπωρο του 2017.
Όμως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από την πλευρά, του επιμένει ότι εάν δεν προσδιοριστούν από τώρα τα μεσοπρόθεσμα μέτρα, το χρέος δεν καθίσταται «βιώσιμο» και ως εκ τούτου ο κρατικός προϋπολογισμός της Ελλάδας θα πρέπει να εξοικονομεί ετησίως πλεόνασμα που αντιστοιχεί στο 3,5% του ΑΕΠ προτού υπολογιστούν οι δαπάνες για τόκους, σε κάθε περίπτωση δηλαδή περισσότερα από 6 δισ. ευρώ.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί μεγάλη πίεση στην ελληνική οικονομία, αφού σημαίνει ότι θα υπάρχει η απαίτηση για υψηλή φορολογία και περιορισμένες δαπάνες και μετά το μετά το 2018 που λήγει το τρέχον πρόγραμμα.

Εάν μάλιστα, υπάρξει ένας «κόφτης Νο2», όπως συζητείται, ο οποίος θα ενεργοποιείται αυτόματα, μειώνοντας τη δαπάνη για τις συντάξεις ή το αφορολόγητο ποσό σε περίπτωση που ο στόχος για το πλεόνασμα δεν επιτυγχάνεται, η οικονομική πολιτική θα παραμείνει υπό πίεση και έλεγχο δημιουργώντας και τις ανάλογες πολιτικές παρενέργειες.

Στην πραγματικότητα, η όλη συζήτηση για τα πλεονάσματα και το χρέος είναι σε κάποιο βαθμό και ολίγον θεωρητική, αφού στα μέσα του 2018 όλα τα δεδομένα θα επενεξεταστούν καθώς τη στιγμή εκείνη θα συζητηθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, τα οποία θα αλλάξουν ριζικά την εικόνα και ενδεχομένως θα αφήσουν ένα περιθώριο για για να ξανασυζητηθεί και το ζήτημα των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Η απόφαση του Eurogroup προσδιορίζει από τώρα ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα που είναι και τα ουσιαστικά θα συζητηθούν στα μέσα του 2018 με βάση την Ανάλυση Βιωσιμότητας Χρέους (Debt Sustainability Analysis – DSA) που θα πραγματοποιήσει τη στιγμή εκείνη το ΔΝΤ.
Αυτό σημαίνει ότι η Ευρωζώνη δεσμεύεται πολιτικά να υιοθετήσει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ και πιθανότατα να προχωρήσει σε δραστική αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά το 2018 και όχι από τώρα και τούτο για να μη βρεθεί σε δύσκολη θέση η σημερινή γερμανική κυβέρνηση.
Έτσι, η δέσμευση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα παραμένει, δημιουργώντας πίεση στην ελληνική κυβέρνηση και αφήνοντας να αιωρείται ένας παράγων αβεβαιότητας για τις δημοσιονομικές συνθήκες στη χώρα μας μετά το 2018.
Εκτός και εάν κάτι αλλάξει μέχρι τον επόμενο Ιανουάριο που θα ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις στο Eurogroup.

Τα βραχυχρόνια μέτρα αφορούν στην μικρή επιμήκυνση (από τα 28 στα 32,5 έτη) για ένα μέρος των δανείων που πήρε η Ελλάδα το 2012 από τον EFSF για το PSI, τα οποία αποτελούν ένα μέρος του συνολικού χρέους, καθώς και τη μετατροπή των δανείων σε σταθερό επιτόκιο, από κυμαινόμενο που είναι σήμερα, κάτι που θα ελαφρύνει σημαντικά την αποπληρωμή όταν τα επιτόκια ανέβουν διεθνώς, όπως αναμένεται να συμβεί. Επίσης ακυρώνεται η αρχική πρόβλεψη για προσαύξηση των επιτοκίων στα δάνεια αυτά κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες.

Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα που θα συζητηθούν το 2018 αφορούν στην επιμήκυνση του συνόλου των δανείων και της περιόδου χάριτος για την πληρωμή τόκων και κεφαλαίου.

Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος που αποφασίστηκαν στο Eurogroup δεν λύνουν το ζήτημα, αλλά δημιουργούν ένα παράθυρο ευκαιρίας για να σταθεροποιηθεί.

Open post

Οι Ιταλοί άρχισαν την αντίστροφη μέτρηση της ευρωζώνης (Άρθρο)

Οι Ιταλοί άρχισαν την αντίστροφη μέτρηση της ευρωζώνης (Άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Παρά τις ψύχραιμες δηλώσεις των υπουργών Οικονομικών για το ιταλικό δημοψήφισμα η αλήθεια είναι ότι η ευρωζώνη έχει μπει σε μια τροχιά διαρκούς αμφισβήτησης του οικονομικού μοντέλου της.

Χαρακτηρισμοί όπως «αντιευρωπαϊσμός» και «λαϊκισμός» χρησιμοποιούνται για τους πολιτικούς φορείς που εκφράζουν την αμφισβήτηση σε κάθε χώρα, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι πρόκειται κατά ένα μεγάλο μέρος για πολίτες που δεν περνούν καλά και το δείχνουν κάθε φορά που βρίσκονται μπροστά στην κάλπη.

Οι Ιταλοί δεν είπαν «όχι» στην Ευρώπη, αλλά στη συγκεκριμένη εκδοχή της Ευρώπης, η οποία καθορίζεται κατά βάση από τις επιλογές και τα συμφέροντα της Γερμανίας, σε βάρος, πολλές φορές, των υπολοίπων.

Μπορεί ένα μέρος του γερμανικού κατεστημένου να αποδίδει αυτήν την ανισορροπία σε μια αντικειμενική υπεροχή της οικονομίας της χώρας, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτή οφείλεται στην αρχιτεκτονική του ευρώ και τους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί, οι οποίοι γίνονται όλο και πιο ετεροβαρείς.

Το αποτέλεσμα είναι ότι στις περισσότερες χώρες καταγράφεται αντίδραση.

Οι μεν Νότιοι διαμαρτύρονται για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται λόγω των πολιτικών που επιβάλλουν οι Βόρειοι, ενώ οι τελευταίοι διαμαρτύρονται γιατί πληρώνουν τα σπασμένα των Νοτίων.

Το κύμα αντίδρασης μεγαλώνει και ενισχύει τις δυνάμεις που εκφράζουν τη διαμαρτυρία, που λένε «όχι» στο σύστημα.

Είναι αλήθεια ότι πολλοί από τους πολιτικούς φορείς που επωφελούνται από την αρνητική ψήφο, περιορίζονται κατά κύριο λόγο στη διαμαρτυρία και δεν διατυπώνουν συγκεκριμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση.

Το γεγονός, όμως, ότι η αντίδραση διαρκώς επεκτείνεται, δείχνει ότι το σύστημα έχει πρόβλημα βαθύ.

Το Brexit, η ψήφος στον Τραμπ, η άνοδος της Μαρίν Λεπέν, η ψήφος των Ιταλών έχουν αρκετές διαφορές, αλλά και πολλά κοινά σημεία.

Μια συνισταμένη είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις εκφράζεται μια αντίδραση των πολιτών στο κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα, το οποίο επιβάλλεται ως μονόδρομος από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και των αγορών και από τις εθνικές ελίτ.

Στην περίπτωση των Ιταλών, το «όχι» στο δημοψήφισμα ασφαλώς συνδέεται με την οικονομική κατάσταση της χώρας και την πολιτική κατάσταση της ευρωζώνης, πέρα από τις όποιες εσωτερικές πολιτικές διεργασίες οι οποίες έπαιξαν και αυτές το ρόλο τους.

Το ευρώ αποδεικνύεται μεγάλο βαρίδι για την ιταλική οικονομία η οποία έχασε το δυναμισμό της από τη στιγμή που συνδέθηκε με το κοινό νόμισμα, ενώ η κατάσταση επιδεινώθηκε στη διάρκεια της κρίσης, κυρίως λόγω των συνταγών που εφαρμόστηκαν με βάση το γερμανικό δόγμα της λεγόμενης «λιτότητας».

Όταν ο Ματέο Ρέντσι, λίγες μόνο εβδομάδες πριν το δημοψήφισμα αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από το γερμανικό δόγμα, ήταν αργά, γιατί προηγουμένως είχε ταυτιστεί με την υλοποίηση των άκαμπτων πολιτικών της ευρωζώνης.

Επομένως, είναι αμφίβολο ότι η πίεση που εισέπραξε ο κ. Ρέντσι θα εκτονωθεί με κυβερνήσεις υπηρεσιακές, από τη στιγμή που οι πολίτες είναι βαθιά δυσαρεστημένοι με την πορεία της χώρας.

Αργά ή γρήγορα η κάλπη θα στηθεί και πάλι και μάλιστα κοντά σε κρίσιμες εκλογές σε χώρες όπως η Ολλανδία, η Γαλλία αλλά και η Γερμανία.

Εάν η δυναμική που έχει ήδη καταγραφεί συνεχιστεί στην ίδια κατεύθυνση είναι πολύ πιθανό ότι μέσα στο 2017 θα τεθούν υπό αναθεώρηση πολλά πράγματα που θεωρούνται δεδομένα, ανάμεσα σε αυτά και το ίδιο το ευρώ.

Στην πραγματικότητα, έχει αρχίσει μια αντίστροφη μέτρηση για την ευρωζώνη, η οποία θα τελειώσει είτε με βαθιές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα ικανοποιήσουν τους πολίτες, είτε με το ξήλωμά της.

Open post

Γιατί το οικονομικό κατεστημένο ξαφνικά αισιοδοξεί (Άρθρο)

Γιατί το οικονομικό κατεστημένο ξαφνικά αισιοδοξεί (Άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Πληθαίνουν οι αναλύσεις φορέων και οργανισμών οι οποίοι κατά παράδοση είναι συντηρητικοί στις προβλέψεις τους, αλλά το τελευταίο διάστημα επισημαίνουν τα σημάδια ανάκαμψης της οικονομίας.
Τις τελευταίες ημέρες, τόσο ο ΣΕΒ, όσο και η Alpha Bank, στις εκτιμήσεις τους αναφέρονται στη θετική εξέλιξη βασικών οικονομικών δεικτών, οι οποίοι προοιωνίζονται βελτίωση των ρυθμών ανάπτυξης για το επόμενο διάστημα.

Φαίνεται ότι η στροφή της κυβέρνηση στον οικονομικό ρεαλισμό έχει δημιουργήσει θετικές προσδοκίες σε ένα κομμάτι της αγοράς, το οποίο μέχρι πρόσφατα ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικό. Την ίδια στιγμή, όμως, οι εκπρόσωποι των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κινούνται σε διαφορετικό μήκος κύματος, καθώς συμφωνούν και εκείνοι ότι το εθνικό εισόδημα (ΑΕΠ) θα αρχίσει να αναπτύσσεται , αλλά βλέπουν ότι δεν θα επωφεληθούν όλοι και η κατάσταση θα παραμείνει δύσκολη για τις μικρές επιχειρηματικές μονάδες.

Ο ΣΕΒ στο τελευταίο εβδομαδιαίο δελτίο του, δίνει έμφαση στη θετική εξέλιξη ορισμένων βασικών δεικτών κατά το τρίτο τρίμηνο του έτους, όπως η αύξηση της μεταποίησης χωρίς τα πετρελαιοειδή (+4,3% έναντι +2,7% το Α’ 6μηνο του 2016), η άνοδος των εξαγωγών πλην καυσίμων (+8,9% έναντι +3,1% το Α’ 6μηνο του 2016) και των λιανικών πωλήσεων (+3,8% έναντι -2,2% το Α’ 6μηνο του 2016), με την επισήμανση ότι «ενισχύονται οι ενδείξεις ότι η οικονομία επανέρχεται σταδιακά σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης».

Η αισιοδοξία του ΣΕΒ

Πηγή: ΣΕΒ, Εβδομαδιαίο δελτίο – 1/12/2016

Ο ΣΕΒ υπογραμμίζει ότι τα στοιχεία αυτά επιτρέπουν αισιοδοξία, παρά το γεγονός ότι η αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,8% στο ίδιο διάστημα οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στο ότι η βάση σύγκρισης, ήτοι το τρίτο τρίμηνο του 2015, ήταν πολύ χαμηλή λόγω της μεγάλης πτώσης που είχε σημειωθεί τότε ύστερα από τα capital control.

Αλλά και η Alpha Bank από την πλευρά της, με την ευκαιρία της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων της μια ημέρα νωρίτερα είχε επισημάνει ότι η επάνοδος της οικονομίας στην ανάκαμψη επιβεβαιώνεται, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην αύξηση του ΑΕΠ το Γ’ τρίμηνο, αλλά και στην αύξηση της απασχόλησης και των επενδύσεων κυρίως μηχανολογικού εξοπλισμού και κατασκευών, στην ικανοποιητική επίδοση των εξαγωγών.
Προειδοποιούσε, βέβαια, ότι εάν καθυστερήσει η υλοποίηση των σχεδίων για επάνοδο της Ελλάδας στις αγορές η οποία περνά από το κλείσιμο αξιολόγησης και την ένταξη στο QE, τότε μπορεί η επενδυτική εμπιστοσύνη να υπονομευτεί και η αναπτυξιακή προοπτική να φαλκιδευθεί.
Είναι σαφές το μήνυμα ότι ο κυβερνητικός σχεδιασμός αντιμετωπίζεται θετικά.
Η Alpha Bank, μάλιστα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην υποχώρηση των αποδόσεων (επιτοκίων) των 10 ετών κρατικών ομόλογων, την οποία αποδίδει στις «προσδοκίες της αγοράς ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να επιταχύνει τις διαπραγματεύσεις της δεύτερης αξιολογήσεως».

Από την άλλη πλευρά, χαρακτηριστικές είναι οι διαπιστώσεις της ΓΣΕΒΕΕ, η οποία εκπροσωπεί κατά κύριο λόγο μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στην τελευταία της ανακοίνωση για τον προϋπολογισμό του 2017 διατυπώνει επιφυλάξεις «σχετικά με τη δυνατότητα της ελληνικής οικονομίας να εισέλθει σε ένα βιώισμο και στέρεο διάδρομο ανάπτυξης, ενόσω η ασκούμενη οικονομική πολιτική παραμένει υφεσιακή». Υπογραμμίζει, επίσης, ότι «ενώ η επταετής υφεσιακή πορεία της χώρας φαίνεται να αντιστρέφεται τη νέα χρονιά, αμφίβολες παραμένου οι δυνατότητες διάχυσης του πλεονάσματος ευημερίας στο σύνολο της οικονομίας και τις ελληνικές επιχειρήσεις».

Είναι φανερό δηλαδή ότι η εικόνα της οικονομίας και οι προοπτικές της διαβάζονται διαφορετικά από τους εκπροσώπους των μεγάλων και ισχυρών επιχειρήσεων οι οποίες βλέπουν την προοπτική διαμόρφωσης ενός περιβάλλοντος που θα τις ευνοήσει, ενώ αντίθετα οι «μικροί» βλέπουν ότι και την επόμενη θα παραμείνουν υπό πίεση.

Open post

«Μαθήματα» τζαζ από το πολυεθνικό σχήμα της Γερμανίδας πιανίστριας-συνθέτριας Julia Hulsmann

«Μαθήματα» τζαζ από το πολυεθνικό σχήμα της Γερμανίδας πιανίστριας-συνθέτριας Julia Hulsmann

Ο Κουρτ Βάιλ έπεσε στα δίχτυα της σύγχρονης τζαζ και είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην υπέροχη, κλασική, αγαπημένη και διάσημη μουσική του, σήμερα! Το μουσικό ύφος που η Julia Hulsmann, με το έμπειρο και δεμένο τρίο της, έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια στη γερμανική και την ευρωπαϊκή γενικότερα σκηνή της σύγχρονης τζαζ και του αυτοσχεδιασμού, ισορροπεί ανάμεσα στο οικείο και το μυστηριώδες.

Του Δημήτρη Τρίκα

Ο ρυθμός, η αίσθηση της αρμονίας και η εκφραστική της αποκαλύπτουν μια βαθιά επίγνωση του τζαζ ιδιώματος αλλά η στοχαστικότητα και η δυναμική εσωτερικότητα που τη χαρακτηρίζουν, την οδηγούν σε πιο ιμπρεσιονιστικούς και αφηρημένους δρόμους και την κάνουν γόνιμο παράδειγμα του σύγχρονου αυτοσχεδιασμού.

Η σχετικά πρόσφατη είσοδός της στη δισκογραφική οικογένεια της ECM την οδήγησε στη συνεργασία με τον δημιουργικότερο τρομπετίστα που διαθέτει, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η ευρωπαϊκή σκηνή της τζαζ, τον σπουδαίο Tom Arthurs. Στο «A Clear Midnight – Kurt Weill and America», όπως ήταν φυσικό, προστέθηκε και η φαινομενικά επίπεδη αλλά γοητευτικά απόκοσμη ερμηνεία του Theo Bleckmann και το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε τη δυναμική της σύγχρονης τζαζ.

To εναρκτήριο τραγούδι του δίσκου είναι φυσικά το διάσημο και πολυτραγουδισμένο «Mack the Knife». Εδώ, όμως, ακούγεται σαν αργόσυρτο πένθιμο εμβατήριο αφού η Hulsmann είναι προφανές ότι δεν έλκεται από τη γοητεία του μαχαιριού, αλλά μιλάει για τη θλίψη του θανάτου. Η καυτή σαν πάγος φωνή του Bleckmann είναι το ιδανικό εργαλείο για μια τέτοια ερμηνεία.

Το «Alabama Song» ξεκινάει με έναν ντελικάτο, λυρικό αυτοσχεδιασμό για να εμφανίσει στη συνέχεια μια σύντομη, ευφυή, γλυκιά και ευθεία αναφορά στην εμβληματική μελωδία του Weil και να επιστρέψει γρήγορα στη δημιουργική του εσωστρέφεια και τη δική του μελωδική γραμμή, μετατρέποντας το πασίγνωστο τραγούδι σε πρωτότυπη μουσική σύνθεση που δεν έχει ανάγκη τον στίχο και τη φωνή.

Στο «September Song» το κουαρτέτο και ο Bleckmann πετυχαίνουν μια από τις καλύτερες εκτελέσεις που έχουν γίνει ποτέ και δίνουν μάθημα απόλυτης οικειοποίησης ενός κλασικού υλικού και μετατροπής του σε κάτι εντελώς καινούργιο και απολύτως δικό τους. Το τελικό άκουσμα είναι σαν το μαγικό και απόκοσμο κάλεσμα ενός ξωτικού στο οποίο δεν μπορείς να αντισταθείς.

Εννιά τραγούδια του Kurt Weill ξεδιπλώνονται με τον ίδιο δημιουργικό, ευφάνταστο, πρωτότυπο και ενιαίο υφολογικά τρόπο και συγκροτούν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και έμπλεες νοήματος μουσικές προτάσεις στο είδος τους.

Η Julia Hulsmann, με τον πιο hot τρομπετίστα της ευρωπαϊκής σκηνής της τζαζ, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, τον Tom Arthurs και τον βοκαλίστα Theo Bleckmann, που ακούγεται σαν να βγήκε από το γκόθικ μυθιστορηματικό ύφος μιας ‘Εμιλυ Μπροντέ, στηρίζονται στην πιο συμπαγή, σίγουρη και ακριβή παρουσία του έμπειρου Marc Muellbauer στο κοντραμπάσο και του ευφυούς και δημιουργικού ντράμερ Heinrich Kobberling και επιτελούν το θαύμα!

Τα τρία ποιήματα, τέλος, του «θεϊκού» Αμερικανού προγόνου της νεωτερικότητας, Walt Whitman, που με μοναδικό τρόπο μελοποιεί, η Γερμανίδα πιανίστρια και συνθέτρια, σαν μονόχορδο χαρωπό παιδικό τραγούδι που κρύβει καλά τον υπόγειο, εγγενή φόβο της ύπαρξης, συμπληρώνουν ιδανικά το υπέροχο μουσικό μπουκέτο του «A Clear Midnight» με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο «Kurt Weill and America».

Όποιος θα ήθελε μια ακόμα αναγνωρίσιμη επανεκτέλεση των διάσημων και αγαπημένων τραγουδιών των Weil και Brecht, του πιο επιδραστικού γερμανικού ντουέτου του 20ού αιώνα, καλά θα κάνει να αγνοήσει τη δουλειά αυτή. Όποιος αναζητάει τις δυνατές συγκινήσεις της φαντασίας και του συναισθήματος, θα τον λατρέψει.

Τόσο απλά και τόσο σύνθετα…

Open post

Επίσκεψη στο ert.gr (video)

Επίσκεψη στο ert.gr (video)

Ανοίξαμε το …σπίτι μας και υποδεχτήκαμε τους ανθρώπους της πρωινής εκπομπής της ΕΡΤ1 με τον Θάνο Σιαφάκα και τον Χρήστο Παγώνη για να ενημερώσουμε το κοινό για τις δράσεις του ert.gr στο διαδίκτυο (24ωρη συνεχής ενημέρωση, πρωτότυπες web παραγωγές, ψυχαγωγία, webtv, webradio, διαδραστικό περιεχόμενο κ.ά).

Στο ert.gr μεταφέρουμε το έργο των ανθρώπων της ΕΡΤ στο περιβάλλον του Διαδικτύου, ενημερώνουμε και ψυχαγωγούμε το κοινό μας μέσα από καινοτομίες τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε εφαρμογές (app).

Ο ιστότοπος της ΕΡΤ:

  • ενημερώνει για όλη την ελληνική και διεθνή επικαιρότητα
  • καλύπτει δημοσιογραφικά όλα τα μεγάλα γεγονότα λεπτό προς λεπτό (επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα κ.ά)
  • κάνει focus στον Αθλητισμό και καλύπτει εκτενώς όλες τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις
  • παρέχει διαδραστικό περιεχόμενο καλώντας τους χρήστες να φτιάξουν περιεχόμενο το οποίο προβάλλει μέσα από τις ιστοσελίδες του (yourband, generation-what?, mikroisyggrafeis κ.ά.)
  • παράγει web documentaries ειδικά για το web channel της ΕΡΤ
  • υλοποιεί αφιερώματα φακέλους για θέματα που αφορούν το παιδί, την οικογένεια, το σχολείο, το περιβάλλον, τον Πολιτισμό κ.ά.)
  • ψυχαγωγεί δίνοντας τη δυνατότητα ο χρήστης να επιλέγει video on demand καθώς και να παρακολουθεί Live την τηλεόραση της ΕΡΤ
  • ψυχαγωγεί δίνοντας τη δυνατότητα ο χρήστης να ακούει όλα τα ραδιόφωνα της ΕΡΤ

Όλος ο ιστότοπος της ΕΡΤ παρέχεται εντελώς δωρεάν, οποιαδήποτε στιγμή, στο κινητό τηλέφωνο και στο tablet (και στις δύο πλατφόρμες: IOS & Android)

Παρακολουθείστε στο video μια σύντομη ξενάγηση στο newsroom του ert.gr 

Στο επόμενο χρονικό διάστημα θα δημοσιευτεί έκθεση Δημόσιας Αξίας της ΕΡΤ και θα τεθεί σε διαβούλευση ο νέος κώδικας Δεοντολογίας.

Επίσης, η Γενική Διεύθυνση Νέων Μέσων της ΕΡΤ πρωτοπορεί και σε ό,τι αφορά στην πολιτικής Ποιότητας καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη η ενσωμάτωση του ISO 9001, για την παραγωγή υπηρεσιών προς τους Έλληνες πολίτες.

Open post

Οι νέοι απάντησαν τις 149 ερωτήσεις της έρευνας «Generation What» – Ο λόγος στο Συμβούλιο της Ευρώπης

Οι νέοι απάντησαν τις 149 ερωτήσεις της έρευνας «Generation What» – Ο λόγος στο Συμβούλιο της Ευρώπης

«Υψηλός ο ευρωπαϊκός μέσος όρος αισιοδοξίας της νέας γενιάς», είναι το πόρισμα της διαδικτυακής έρευνας «Generation What» που παρουσιάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Η πρώτη πανευρωπαϊκή έρευνα του είδους από την EBU, με 149 ερωτήσεις προς ένα εκατομμύριο νέους από 18 έως 34 ετών, κατέδειξε ηθικό ακμαιότατο, αλλά και τους παράγοντες- βαρόμετρο για την αισιοδοξία της επόμενης γενιάς: Η «ανισότητα και η κοινωνική αδικία» κύρια πηγή απαισιοδοξίας για τη νεολαία της Ελλάδας που στο συγκεκριμένο θέμα ευθυγραμμίζεται με τους συνομήλικους της Ελβετίας. Η ανεργία χαρακτηρίστηκε χειρότερη απειλή για το μέλλον στη Γαλλία, τη Τσεχία και την Ιταλία. Από το μεταναστευτικό αλλά και τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος «αντλούν απαισιοδοξία», οι νέοι της Αυστρίας. Αντίθετα, στην Ουαλία, η άνοδος του εθνικισμού θεωρείται από τους νέους ως «κακός οιωνός για το μέλλον», ενώ η γραφειοκρατία «θολώνει» τις ελπίδες των νέων στο Λουξεμβούργο.

«Το μικρόφωνο στους νεώτερους πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Ο διάλογος δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ γενεών και το πρόγραμμα «Generation What», αποτελεί πρότυπο για το πως τα ΜΜΕ μπορούν να γεφυρώνουν χάσματα στην κοινωνία», τόνισε ο πρόεδρος της EBU, Jean-Paul Philippot.

Στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ο υπουργός Παιδείας της προεδρεύουσας Σλοβακίας, Peter Plavcan και ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση και τη νεολαία Tibor Navracsics, αφιέρωσαν στην έρευνα «Generation What» την συνεδρίαση της Δευτέρας, όπου και υπερτονίστηκε ότι από τα 90 εκατομμύρια νέων της Ευρώπης, τα 27 εκατομμύρια βρίσκονται στο όριο της φτώχειας.

Την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου, η EBU παρουσίασε τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της μελέτης, σύμφωνα με τα οποία » όπου επικρατεί εμπιστοσύνη για την ευρωπαϊκή ιδέα η αισιοδοξία μεγαλώνει».

Συγκεκριμένα πορίσματα ανά χώρα:

Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο: Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς οδηγεί σε ακραία απαισιοδοξία»
Γερμανία, Ισπανία, Λουξεμβούργο: Οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στην ευτυχία των νέων»
Ιρλανδία και Ουαλία: «Οι φίλοι είναι πιο καθοριστικοί από την οικογένεια»
Ελβετία, Ισπανία, Ολλανδία, Βέλγιο: Οι προηγούμενες γενιές έχουν μεγάλη ευθύνη για τα προβλήματα του σήμερα»
Αυστρία, Λουξεμβούργο ή Βέλγιο: «Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών υπονομεύει την αισιοδοξία των νέων»
Τσεχία, Γαλλία, Ιταλία: «Η ανεργία κύρια αιτία ανασφάλειας»
Αυστρία: «Η μετανάστευση φοβίζει τους νέους»
Ισπανία, Βέλγιο: «Μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Εκκλησία, έχουν επίσης επίδραση στις ζωές των νέων ανθρώπων»

Τα σχετικά πορίσματα που έστειλε η Ελλάδα στην EBU επεξεργάστηκαν τα τμήματα Περιεχομένου της Γενικής Διεύθυνσης Νέων Μέσων της ΕΡΤ και επιμελήθηκε το τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΕΡΤ.

Σχετικές ειδήσεις:Εμείς και οι «άλλοι» στη διαδικτυακή έρευνα «Generation What?»

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

Oι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι; Τι λένε οι Έλληνες στην έρευνα «Generation What?»

«Generation what?» – Οι σχέσεις, η αγάπη και η πίστη…

Τελικά, εμπιστευόμαστε το ελληνικό σχολείο;

Τι φέρνει την ευτυχία; Οι Έλληνες απαντούν στη διαδικτυακή έρευνα του «Generation What?»

Open post

H Tila Tequila και οι επιχειρηματίες που χαιρετούν ναζιστικά (Άρθρο)

H Tila Tequila και οι επιχειρηματίες που χαιρετούν ναζιστικά (Άρθρο)

Του Νίκου Αγγελίδη

Σάλο έχει προκαλέσει στις ΗΠΑ, η πρώην σταρ των reality show Tila Tequila, η οποία μαζί με επιφανή στελέχη του επιχειρηματικού κόσμου της Ουάσινγκτον, διοργάνωσαν μια πρωτοφανή ναζιστική φιέστα σε γνωστό εστιατόριο της πόλης.

Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου «Μικρή Ιταλία», Little Italy όπως είναι η ακριβής επωνυμία του, αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για την ακροδεξιά και γεμάτη μίσος συνάντηση που έλαβε χώρα στο μαγαζί του.

Προσέφερε μάλιστα το ποσό των 10.000 δολαρίων σε φιλανθρωπικό σκοπό, προς αποκατάσταση του ονόματος του.

«Δεν ήξερα, δεν γνώριζα» φέρεται να είπε ο κ. Maggiano, θέλοντας να κόψει δεσμούς με τους «ενοικιαστές» της αίθουσας του εστιατορίου του, όταν έμαθε ότι στο διαδίκτυο κυκλοφορούν φωτογραφίες της Tila Tequila μαζί με δυο κοστουμάτους «κυρίους» να χαιρετούν ναζιστικά εξυμνώντας τον Χίτλερ.

Ο ιδιοκτήτης δικαιολόγησε την απόφαση του να κλείσει το εστιατόριο προς τιμή μιας ακροδεξιάς οργάνωσης, λέγοντας ότι η συμφωνία έγινε κάτω από άλλο όνομα και όχι στο όνομα της «National Policy Institute».

Και ποια είναι αυτή η οργάνωση στην οποία ανήκει η Tila Tequila και η παρέα της; Είναι ένα κέντρο λήψης και προώθησης αποφάσεων, ένα think tank αμερικανιστί, το οποίο κινείται στον χώρο της άκρας δεξιάς με σαφείς φασιστικές και ναζιστικές τάσεις.

Είναι τόσο καλά καλυμμένη η προμετωπίδα του, που έχει επισημότατες εγκρίσεις από την πολιτεία για την λειτουργία του. Είναι ένας από τους πολλούς οργανισμούς του είδους που λειτουργούν στην Ουάσινγκτον, κυρίως, επηρεάζοντας και προσαρμόζοντας τις αποφάσεις πολιτικών στα δικά τους μέτρα.

Η τοπική κοινωνία του Friendship Heights, της συνοικίας δηλαδή όπου έλαβε χώρα η συγκέντρωση μίσους κατά των αφροαμερικανών, των μεταναστών, των φτωχών και κατατρεγμένων εξαγριώθηκε στο άκουσμα της είδησης.

Διαδηλωτές κατέκλυσαν τους χώρους γύρω από το εστιατόριο δίνοντας ένα μάθημα σε όλους ότι η περιοχή θα πρέπει να σέβεται πρώτα από όλα τα όνομα της Friendship Heights σημαίνει γειτονιά της φιλίας αν κάνει κανείς την απλή μετάφραση από τα Αγγλικά στα Ελληνικά.

Οι ναζί μέσα στο εστιατόριο διακήρυτταν μηνύματα μίσους, ο ιδιοκτήτης έτρεχε πανικόβλητος για να μη μπει το μαγαζί σε «μαύρη λίστα» και χάσει τις μπίζνες και ο κόσμος απ’ έξω έβραζε σαν καζάνι.

Η ουσία όμως ποια είναι; Οργανώσεις όπως η «National Policy Institute» με σαφείς φασιστικούς – ναζιστικούς προσανατολισμούς, λειτουργούν κανονικά και με το νόμο στις ΗΠΑ και επηρεάζουν ένα κομμάτι της πολιτικής ζωής και κατά συνέπεια του κόσμου.

Ένα κομμάτι της κοινωνίας κυρίως όταν είναι καταπιεσμένο, αναζητά μια διέξοδο, ψάχνει να βρει έναν ουτοπικό κόσμο ισχύος για να διασκεδάσει την αδυναμία του, να αισθανθεί ότι δεν είναι άκυρος και να «πάρει το αίμα του πίσω» για όλα όσα του συμβαίνουν. Χωρίς ποτέ να αναζητά τους πραγματικούς φταίχτες, το ίδιο το σύστημα δηλαδή που τον φέρνει σε αυτή την τραγική κατάσταση.

Α και κάτι τελευταίο. Μετά την δημοσιότητα που πήρε το θέμα, ο λογαριασμός της Tila Tequila στο tweeter ανεστάλη. Όμως η ανάρτηση της με τον ναζιστικό χαιρετισμό πρόλαβε να λάβει 769 likes. Θλιβερό.

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7
Scroll to top