Open post

«Generation What»: Νεανική αισιοδοξία από την πανευρωπαϊκή έρευνα (video)

«Generation What»: Νεανική αισιοδοξία από την πανευρωπαϊκή έρευνα (video)

Παρά την οικονομική κρίση, το Brexit και το προσφυγικό, η αισιοδοξία επικράτησε στην πρώτη πανευρωπαϊκή έρευνα της EBU, με τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου νέων από 18 εως 34 ετών.

149 ερωτήσεις σχετικά «με τις ευκαιρίες στη ζωή, την εμπιστοσύνη στο κράτος, την αξιοπιστία της Ενωμένης Ευρώπης, την οικονομική ασφάλεια, την ιδιωτική ζωή και το δικαίωμα στην εργασία», απαντήθηκαν και στη συνέχεια αναλύθηκαν από κοινωνιολόγους που επιβεβαίωσαν το «καλό επίπεδο αισιοδοξίας των νέων Ευρωπαίων».

Ευρωβουλευτές, μεταξύ αυτών και η Ελληνίδα Εύα Καϊλή, κλήθηκαν να σχολιάσουν τα καίρια ερωτήματα.

Από την έρευνα προκύπτει ότι «η αισιοδοξία συμβαδίζει με την φιλοευρωπαϊκή στάση. Ανασφάλεια και απαισιοδοξία, συνδέονται με εχθρότητα προς την Ευρώπη και ροπή σε εθνικιστικές ιδεολογίες».

Η έρευνα αποδεικνύει επίσης ότι οι σχολικές εμπειρίες καθορίζουν οριστικά την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία των νέων της Ευρώπης.

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΑΝΑ ΧΩΡΑ

– Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο: «Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς οδηγεί σε ακραία απαισιοδοξία»

 Γερμανία, Ισπανία, Λουξεμβούργο: « Οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στην ευτυχία των νέων»

– Ιρλανδία και την Ουαλία: «Οι φίλοι είναι πιο καθοριστικοί από την οικογένεια»

Στην Ελβετία, την Ισπανία, την Ολλανδία και το Βέλγιο: «Οι  προηγούμενες γενιές έχουν μεγάλη ευθύνη για τα προβλήματα του σήμερα»

– Στην Αυστρία, το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο: «Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών υπονομεύει την αισιοδοξία των νέων»

– Τσεχία, Γαλλία και Ιταλία: «Η ανεργία κύρια αιτία ανασφάλειας»

-Αυστρία: ¨»Η μετανάστευση φοβίζει τους νέους»

– Ισπανία, Βέλγιο: «Μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Εκκλησία, έχουν επίσης επίδραση στις ζωές των νέων ανθρώπων»

– Παρά τις επικρίσεις του πολιτικού κατεστημένου, δεν παρατηρείται «τάση πανευρωπαϊκής εξέγερσης», με εξαίρεση τους απογοητευμένους νέους της Ιρλανδίας.

Η γενική διευθύντρια της  EBU Ingrid Deltenre χαρακτηρίζει ορόσημο την έρευνα Generation What, επισημαίνοντας :»Σχεδόν ένα εκατομμύριο νέοι έχουν την ευκαιρία από τα δημόσια μέσα ενημέρωσης (PSM)  να μιλήσουν και να ακουστούν. Είναι η  γενιά millenial,  εκείνοι που ενηλικιώθηκαν με την αλλαγή του 21ου αιώνα και που σύντομα θα πάρουν την Ευρώπη στα χέρια τους».

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα παρουσιαστούν στις 21 Νοεμβρίου, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Νεολαίας, Εκπαίδευσης και Πολιτισμού.

ΠΗΓΗ:EBU

Open post

Eδω Πολυτεχνείο – Αυτόπτης Μάρτυρας (Φωτογραφικό Αφιέρωμα)

Eδω Πολυτεχνείο – Αυτόπτης Μάρτυρας (Φωτογραφικό Αφιέρωμα)

Πέντε βίντεο με φωτογραφίες του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα του φωτορεπόρτερ του Associated Press που με την κάμερά του κατέγραψε τις ημέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με αποκορύφωμα την εισβολή του τανκ παρουσιάζει σε ένα ειδικό αφιέρωμα το ERT.gr. Τις φωτογραφίες παραχώρησε στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Τηλεόρασης το Αρχείο της ΕΡΤ.





Open post

«Ήρωας ή ένοχος;» – Η αναταραχή μετά την προβολή μιας τηλεταινίας στη Γερμανία

«Ήρωας ή ένοχος;» – Η αναταραχή μετά την προβολή μιας τηλεταινίας στη Γερμανία

Την περασμένη Δευτέρα, τηλεθεατές στη Γερμανία και άλλες τέσσερις χώρες, παρακολούθησαν μια τηλεταινία στο κανάλι ARD, και μετά ψήφισαν. Ένας πιλότος μαχητικού αγνοεί τις εντολές και καταρρίπτει ένα επιβατηγό αεροσκάφος σε αεροπειρατεία, για να αποτρέψει τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων στο έδαφος. Οι 164 επιβάτες σκοτώνονται. Είχε ο πιλότος το δικαίωμα να πάρει αυτή την απόφαση; Πάνω από το 80% των εκατοντάδων χιλιάδων που ψήφισαν, είπαν «αθώος». Ενάντια σε ένα βασικό άρθρο του γερμανικού συντάγματος, που δεν επιτρέπει στον στρατό να λάβει ανάλογη απόφαση.

της Μάχης Μαργαρίτη

Η τηλεταινία είχε τον τίτλο, «Τρόμος – Εσύ αποφασίζεις». Προβλήθηκε βράδυ Δευτέρας -ημέρα και ώρα παραδοσιακά υψηλής τηλεθέασης. Με ένα «σενάριο τρόμου», όπως έγραφε στην ιστοσελίδα του το γερμανικό δίκτυο της DW. «Τρομοκράτες κάνουν αεροπειρατεία σε επιβατηγό αεροσκάφος με 164 επιβάτες και απειλούν να το καταρρίψουν σε στάδιο ποδοσφαίρου γεμάτο με 70.000 ανθρώπους. Μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες να αναγκάσουν το αεροσκάφος να προσγειωθεί, τελικά ένας γερμανός στρατιώτης το καταρρίπτει, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι οι επιβάτες, αλλά να σωθούν χιλιάδες άλλες ζωές.»

Η τηλεταινία και η ψηφοφορία

Το φιλμ βασίστηκε στο έργο ενός πολυδιαβασμένου γερμανού συγγραφέα αστυνομικών βιβλίων, του Φέρντιναρντ φον Σίραχ, εγγονού του ηγέτη της χιτλερικής νεολαίας National Youth.

Το τηλεοπτικό κοινό είδε τη δίκη. Άκουσε την κατάθεση του πιλότου και παθιασμένους λόγους από την υπεράσπιση και την εισαγγελία. Το δίλημμα ήρθε στο τέλος. Οι τηλεθεατές κλήθηκαν να ψηφίσουν και να αποφασίσουν. «Ήρωας ή ένοχος ο πιλότος;»

Στη Γερμανία μόνο, ψήφισαν τηλεφωνικά ή μέσω διαδικτύου, 609.000 άνθρωποι. Πάνω από το 86% όσων συμμετείχαν, είπαν, «αθώος» ο πιλότος, θεωρώντας ότι πήρε τη σωστή απόφαση. Μόλις το 13% τον βρήκαν ένοχο και τάχθηκαν υπέρ της φυλάκισής του για φόνο.

6,88 εκατομμύρια τηλεθεατές είδαν την τηλεταινία, πολλοί περισσότεροι από τους σταθερούς τηλεθεατές της συγκεκριμένης ζώνης. Ακολούθησε συζήτηση στο στούντιο, την οποία παρακολούθησαν 6,5 εκατομμύρια γερμανοί -αριθμός ρεκόρ για πολιτική εκπομπή. Ταυτόχρονα, την προβολή παρακολουθούσε το κοινό σε Αυστρία, Ελβετία, Σλοβακία και Τσεχία.

Η τηλεδίκη

«Αν δεν πυροβολήσω, χιλιάδες θα πεθάνουν», φωνάζει ο πιλότος, και εκτοξεύει τον πύραυλο, αγνοώντας τις εντολές που του δίνονται. Το αεροσκάφος συντρίβεται σε άλλο σημείο. Σκοτώνονται όλοι οι επιβάτες. Οι θεατές στο γήπεδο, δεν έχουν ιδέα για το τι έχει συμβεί.

«Να μπουν οι αρχές πάνω από την κοινή λογική; Αν τον κρίνετε ένοχο, δε μπορούμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας ενάντια στους τρομοκράτες», είπε η υπεράσπιση του πιλότου.

«Δεν είναι ήρωας. Η απόφασή του ήταν απόφαση ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αν τον αθωώσετε, αποφασίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι (στο αεροσκάφος) δεν έχουν αξία», είπε η εισαγγελία.

Ένας από τους υπέρμαχους της αθωότητας του πιλότου ήταν και ο πρώην υπουργός Άμυνας της χώρας από το CDU της Άγκελα Μέρκελ, Γιόζεφ Γιουνγκ, που είχε πει παλαιότερα ότι θα διέταζε την κατάρριψη ενός αεροσκάφους σε ανάλογη κατάσταση, παρά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, προκειμένου να σωθούν περισσότεροι πολίτες. Άποψη που επιβεβαίωσε στη συζήτηση που ακολούθησε στη δημόσια τηλεόραση ARD μετά την προβολή.

Αντίθετα, σε συνέντευξή του, ο συγγραφέας του έργου, ο Φέρντιναρντ φον Σίραχ, τόνισε ότι και ο ίδιος θα είχε βρει τον πιλότο ένοχο, και πως σέβεται την αρχή, «η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι απαραβίαστη».

Θα μπορούσε ο γερμανικός στρατός να καταρρίψει επιβατηγό αεροσκάφος σε περίπτωση αεροπειρατείας; Όχι, με βάση το σύνταγμα της χώρας

Ψήφος ενάντια στο σύνταγμα

Πάνω από 8 στους 10, έκριναν αθώο τον πιλότο. Αλλά η απόφασή τους έρχεται σε ευθεία αντίθεση με μια βασική αρχή του μεταπολεμικού συντάγματος της Γερμανίας. Σύμφωνα με το οποίο, αν αεροπειρατές καταλάμβαναν γερμανικό αεροσκάφος, νομικά δε θα επιτρεπόταν στον στρατό να το καταρρίψει.

Μετά τις επιθέσεις στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2001, «άνοιξε» στη χώρα η συζήτηση για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα αεροσκάφος σε αεροπειρατεία. Γερμανοί πολιτικοί ήθελαν έναν νόμο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Και προσπάθησαν να τον «περάσουν».

Στις αρχές του 2005 εγκρίθηκε ο νόμος για την αεροπορική ασφάλεια. Στο άρθρο 14, υπήρχε, ως τελική λύση, η πρόβλεψη ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να καταρρίψουν ένα επιβατηγό αεροσκάφος αν αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να σωθούν περισσότερες ζωές σε μια τρομοκρατική επίθεση. Αλλά τον επόμενο χρόνο, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, το Συνταγματικό Δικαστήριο, έκρινε άκυρο το συγκεκριμένο άρθρο.

Οι πολιτικοί που είχαν προσφύγει, είπαν τότε ότι το να ζυγίζονται ανθρώπινες ζωές η μία απέναντι στην άλλη, θα ήταν μειωτικό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και αυτό θα παραβίαζε το πρώτο άρθρο του Γερμανικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο, «η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα είναι απαραβίαστη».

Με βάση αυτό το σκεπτικό, η απόφαση ενός πιλότου όπως ο Λαρς Κοχ στο έργο «Terror», είναι ξεκάθαρα παράνομη. Ωστόσο, οι τηλεθεατές είχαν διαφορετική γνώμη.

Αλλά, στο φως της επόμενης μέρας…

Τι συνέβη, όμως, όταν ξημέρωσε η επόμενη μέρα; Σε ένα ενδιαφέρον σχόλιό του, ο ανταποκριτής των Irish Times στο Βερολίνο Ντέρεκ Σκάλι, γράφει: «Μετά από 80 λεπτά δραματοποίησης και τηλε-ψηφοφορίας, βγήκε το αποτέλεσμα. Τόσο πολλοί ήθελαν να συμμετάσχουν, ώστε το σύστημα κατέρρευσε. Αλλά στο ψυχρό φως της αυγής, πολλοί αναρωτήθηκαν αν είχαν αποφασίσει σωστά, ή αν είχαν θυσιάσει το πρώτο άρθρο του μεταπολεμικού συντάγματος -η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη. Μια αρχή που ζυγίζει πολύ εδώ, ως απάντηση στα εγκλήματα των Ναζί.

«Πώς ήταν πραγματικά το κλίμα την επόμενη μέρα;», ρωτάω τον Σκάλι σε επικοινωνία μας. «Σαν νομικό hangover», μου απαντά. «Έγινε πολλή συζήτηση στα ραδιόφωνα την επόμενη μέρα. Η κουβέντα ήταν παντού ίδια: ξεγελάστηκαν οι άνθρωποι από τα συναισθήματά τους για το τι είναι ‘σωστό’, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τα νομικά ζητήματα και τις ισορροπίες του συντάγματος;»

Οι αντιδράσεις για την εκπομπή

Ο Χέριμπερτ Πράντι, επικεφαλής του τμήματος εσωτερικών υποθέσεων της Suddeutsche Zeitung, δικηγόρος και ο ίδιος, θεώρησε ότι οι τηλεθεατές παραπλανήθηκαν και κατέληξαν «να προδώσουν την πιο βασική νομική αρχή, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Με βάση αυτή τη λογική, κάποιος θα μπορούσε «να κάνει τον εικονικό πνιγμό απαραίτητο μέτρο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, χωρίς καμία ενοχή και χωρίς καμία ποινή». Και έτσι, «στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», κάθε μέσο γίνεται νόμιμο.

Ανάλογη ήταν η άποψη του Τόμας Φίσερ, δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου, στη στήλη του στη Die Zeit. Περιέγραψε το φιλμ ως «ξεδιάντροπη, ανυπόφορη χειραγώγηση της κοινής γνώμης». Κριτική έγινε ακόμη και για τον τρόπο που τέθηκε το δίλημμα, δηλαδή, είτε να αφήσει ελεύθερο τον πιλότο, είτε να τον καταδικάσει σε ισόβια φυλάκιση. «Στο κοινό δε λέγεται ότι είναι δυνατό να κρίνεις τον δράστη ένοχο, και παρόλα αυτά, να επιβάλεις ήπια -ή και καθόλου- ποινή».

Σε άρθρο τους στο World Socialist Website, οι Στερν και Σβαρτζ γράφουν: «Αντιμέτωπος με την επιλογή ανάμεσα στους 164 επιβάτες ή στους 70.000 θεατές -συν τους 164 επιβάτες- κάποιος κατανοεί την απόφαση του πιλότου. Στην πραγματικότητα, όμως, το φιλμ είναι μια ευρύτερη επίθεση σε βασικά δημοκρατικά δικαιώματα. Το υποβολιμιαίο υποθετικό σενάριο του φιλμ είναι ξεκάθαρα ένα πρόσχημα για μια επίθεση στο ίδιο το σύνταγμα, που προβλέπει ότι το κράτος πρέπει να σέβεται την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και δε μπορεί να τους κάνει αντικείμενα κρατικής δράσης. Αν επιτραπεί από το σύνταγμα στο κράτος να σκοτώνει ανθρώπους, τότε ανοίγει διάπλατα η πόρτα για οποιαδήποτε αυθαίρετη κρατική ενέργεια.

Και μάλιστα, το γεγονός ότι το ενδεχόμενο να νομιμοποιηθούν κρατικοί φόνοι συζητιέται, ειδικά στη Γερμανία, είναι πολύ ανησυχητικό. Σε καμία άλλη χώρα στον κόσμο η κρατική βία και ο τρόμος δεν απαντήθηκαν σε τέτοιο βαθμό όσο στη Γερμανία των Ναζί.»

Αποφάσεις από τον καναπέ;

Το φιλμ είναι έτσι φτιαγμένο ώστε η υπερασπίστρια των δημοκρατικών δικαιωμάτων -η εισαγγελέας- να εμφανίζεται ως δογματίστρια, ενώ ο κατηγορούμενος πιλότος -με μια ερμηνεία που τον κάνει συμπαθή- εμφανίζεται ως ευαίσθητος πραγματιστής, γράφουν οι Στερν και Σβαρτζ.

Αυτό που συζητήθηκε πολύ στη Γερμανία την επόμενη μέρα, μου λέει ο Ντέρεκ Σκάλι, είναι ότι το συναίσθημα «μπήκε» στον δρόμο του συνταγματικού νόμου. «Υπήρξε ακόμη και συζήτηση παντού, για το αν ο πρωταγωνιστής ήταν πολύ όμορφος για να επιτραπεί η καταδίκη του. Αν είχαν επιλέξει κάποιον λιγότερο ελκυστικό στους γερμανούς τηλεθεατές, ειπώθηκε, το αποτέλεσμα ίσως να ήταν διαφορετικό. Το πρόγραμμα ανάγκασε τους ανθρώπους να ζυγίσουν νομικά δεδομένα και ζητήματα τρομοκρατίας με ‘ήπια’ κριτήρια, όπως η ενσυναίσθηση. Οι θεατές, νομίζω, ψήφισαν υπέρ της ενσυναίσθησης.»

«Ο τηλεθεατής βγαίνει από την παθητικότητα της παρακολούθησης τηλεόρασης. Καλείται να γίνει ενεργά ένα άτομο που επηρεάζεται, και να πάρει μια απόφαση», είπε ο υπεύθυνος προγράμματος του ARD Βόλκερ Χέρες.

Αλλά εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα για τον ρόλο της τηλεόρασης. Με κυριότερο, αν βασικά δικαιώματα, όπως το ότι «η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη», μπορούν να γίνουν αντικείμενο ψηφοφορίας -και μάλιστα τηλεοπτικής. Αλλά και αν ο τηλεθεατής μπορεί να γίνει ενεργό υποκείμενο, κρατώντας ένα τηλέφωνο, από τον καναπέ του σπιτιού του.

 

πηγές: DW, WSWS, Irish Times, RT, The Local

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο; Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο;  Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προχωρούν σε κρίσιμο σημείο. Υπάρχει, όμως, λύση ορατή, εφικτή και δίκαιη; Σαράντα δύο χρόνια μετά την εισβολή γιατί μας νοιάζει το Κυπριακό, τι σημαίνει η Κύπρος για την Ελλάδα και τι η Ελλάδα για τη Μεγαλόνησο; Για την Τουρκία ποια σημασία έχει  η Κύπρος; Παίζει ρόλο το ενεργειακό;

Tα ζητήματα αυτά αναλύονται στην ειδική εκπομπή που παρουσίασε ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος  στο Πρώτο Πρόγραμμα, την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016.

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν:

-ο Γιάννης Κασουλίδης, υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου και ο Γιώργος Ιακώβου, πρ. υπουργός Εξωτερικών, μακροβιότερος στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

οι ακαδημαϊκοί  Άγγελος Συρίγος (επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου), Ανδρέας Θεοφάνους (καθηγητής Ευρωπαϊκής & Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων),  Θεόδωρος Τσακίρης (επίκουρος καθηγητής Γεωπολιτικής & Οικονομικών Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου Σχολής Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας).

Οι δημοσιογράφοι-αναλυτές του κυπριακού ζητήματος, Νίκος Μελέτης και Κώστας Βενιζέλος (αρχισυντάκτης εφημερίδας «Φιλελεύθερος»).

Aκούγονται, επίσης, ηχητικά ντοκουμέντα από τα πολύτιμα Αρχεία της ΕΡΤ, με τις φωνές πρωταγωνιστών της κυπριακής Ιστορίας.

Υποστήριξη παραγωγής: Εφη Γιαννιώτη.
Eπεξεργασία αρχείων και συνεντεύξεων: Γιώργος Κωστόπουλος, Θανάσης Βουτέρης, Μάκης Γίγας και Θανάσης Κώστας.
Μουσική επιμέλεια: Χάρης Κουδουνάς
Ρύθμιση ήχου: Σωτήρης Παναγιώτου
Συνέντευξη Κασουλίδη: Κατερίνα Φρύσσα

Έρευνα-παρουσίαση: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος.

Powered by WPeMatico

Open post

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους. Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν, και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

της Μάχης Μαργαρίτη

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άνα Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. Το σχολείο, λέει, «πραγματικά πιέζει» τα παιδιά. Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

Και το φαινόμενο δεν έχει «ισπανική εντοπιότητα». Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει -συχνά έκπληκτος- μητέρες να ζητούν από τις δασκάλες πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες -πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο δάσκαλος «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε ‘όχι’», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post. «Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του έδινε παραπάνω βαθμούς. Καθώς εκείνη εκνευριζόταν, κάποια στιγμή του φώναξε άσχημα. Εκείνος έκλαψε. «Τον κοίταξα και είπα ‘Θέλεις να το κάνεις αυτό;’ Είπε όχι, και εγώ είπα ‘Ούτε εγώ θέλω’». Και αυτό ήταν το τέλος του διαβάσματος στο σπίτι για τον εξάχρονο.»

Η Σάρα ήξερε ότι ο γιος της πήγαινε καλά στο σχολείο, οπότε απλώς σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πακέτα από χαρτιά εργασιών που έφταναν στο σπίτι κάθε εβδομάδα. Έτσι, βρέθηκε χρόνος τα απογεύματα για τις δραστηριότητες που ήθελε το παιδί.

Το διάβασμα στο σπίτι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Η κουβέντα συνήθως επικεντρώνεται στο δημοτικό σχολείο -«ξεχνώντας» το γυμνάσιο, όπου δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να περνούν τα απογεύματά τους με τα κεφάλια κάτω, όλο το απόγευμα, κάθε απόγευμα.

Ένας 15χρονος ισπανός έχει διάβασμα 6,5 ωρών στο σπίτι την εβδομάδα, αναφέρει έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη το 2012. Στην ίδια καταγραφή φαίνεται ότι στη Ρουμανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, οι μαθητές ξοδεύουν 7 ώρες την εβδομάδα, ή και περισσότερο, για διάβασμα στο σπίτι. Στη Φινλανδία, λιγότερο από 3 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή, στην τρίτη γυμνασίου ο μαθητής διαβάζει στο σπίτι 36 λεπτά τη μέρα, σύμφωνα με την έρευνα.

«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Πίσω στην Ισπανία, το 2015, η Έβα Μπαϊλέν, μητέρα τριών παιδιών, άρχισε να μαζεύει υπογραφές με αίτημα να μειωθεί το διάβασμα στο σπίτι, αφού είδε το μεσαίο της παιδί να χάνει κάθε ευκαιρία για παιχνίδι σε όλη την παιδική του ηλικία. Σχεδόν την ίδια στιγμή, παρενέβη στο ζήτημα και η Ένωση Γονέων, που αποτελείται από 12.000 ενώσεις, με αίτημα να εξαφανιστεί εντελώς το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών.

«Πολλές οικογένειες νιώθουν καταπλακωμένες από το διάβασμα στο σπίτι. Οι γονείς καταλήγουν να το κάνουν οι ίδιοι, και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να κάνουν οτιδήποτε άλλο»

Ο Κάρλος Ουτέρα, πρόεδρος της Ένωσης Σχολικών Επιθεωρητών της Ισπανίας, θεωρεί ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 λεπτά τη μέρα στα πρώτα χρόνια σχολικής ζωής, και τα 40 λεπτά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού. Στο γυμνάσιο, εκτιμά ότι δεν πρέπει δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ώρα.

Παιδιά με burn-out, γονείς με στρες

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο αυξάνεται το διάβασμα στο σπίτι, τόσο αυξάνεται το στρες στην οικογένεια, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην American Journal of Family Therapy το 2015.

Το 2013, έρευνα σε σχολεία «υψηλών επιδόσεων» κατέγραψε σωματικά προβλήματα σε μαθητές λυκείου που έχουν πολύ διάβασμα στο σπίτι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στη Journal of Experimental Education, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πάνω από 2 ώρες διαβάσματος στο σπίτι την ημέρα, είναι αντιπαραγωγικό. Αλλά οι μαθητές που συμμετείχαν, απάντησαν ότι μελετούν πάνω από 3 ώρες την ημέρα. Το 80% των μαθητών ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετιζόμενο με το στρες τον περασμένο μήνα.

Απόσυρση, πλήξη και burnout-εξουθένωση, λιγότερος χρόνος για οικογένεια, φίλους και εξωσχολικές δραστηριότητες, έλλειψη ύπνου και αυξημένο στρες, είναι μεταξύ των συνεπειών που καταγράφονται.

«Τα ευρήματά μας για τις συνέπειες της εργασίας στο σπίτι αμφισβητούν την παραδοσιακή υπόθεση ότι είναι εγγενώς καλή», λέει η Ντενίζ Πόουπ, καθηγήτρια στη Σχολή Εκπαίδευσης του Στάνφορντ.

Ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς ερευνητές για την εργασία στο σπίτι, ο κοινωνικός ψυχολόγος Χάρις Κούπερ από το πανεπιστήμιο του Duke, μελέτησε έρευνες από το 1987 ως το 2003. Συμπέρανε ότι το διάβασμα στο σπίτι συνδέεται με καλύτερες επιδόσεις στα τεστ στο λύκειο, λιγότερο στο γυμνάσιο, και σχεδόν καθόλου στο δημοτικό, γράφει στην ιστοσελίδα της η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

Αλλά, επειδή κι οι ίδιοι οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι επιδόσεις στα τεστ είναι το παν, γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το διάβασμα  βοηθά στην ανάπτυξη της  προσωπικής ευθύνης, της οργάνωσης του χρόνου και της συγκρότησης σωστού τρόπου μελέτης. Όμως, «δεν είμαστε σίγουροι ότι τα κάνει αυτά», λέει η Μόλι Γκαλογουέι, καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο του Όρεγκον.

Εργασίες χωρίς νόημα

Στην έρευνα των Πόουπ-Γκαλογουέι, μόλις 20-30% των μαθητών είπαν ότι νιώθουν να έχει χρησιμότητα ή νόημα η εργασία που τους ανατέθηκε στο σπίτι. Και αν δεκαετίες συζητούν οι ερευνητές για την αξία της μελέτης στο σπίτι, σε ένα πράγμα φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν: η ποιότητα της εργασίας είναι που έχει σημασία.

Οι γονείς το ξέρουν. Όταν το παιδί έχει μια ενδιαφέρουσα εργασία, κάτι που το κινητοποιεί, κάτι ομαδικό, το περιγράφει με ενθουσιασμό με το που μπαίνει στο σπίτι. Και το κάνει με όρεξη. Αλλά με πόσο κέφι να κάνει πέντε ασκήσεις μαθηματικών με το ίδιο ακριβώς νόημα, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι αριθμοί; Με πόσο κέφι να κάνει «αντιγραφή κειμένου» στα 12 χρόνια του; Με πόσο κέφι να μάθει «απέξω» χωρία;

«Σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, το να κάνουν τα παιδιά διαφορετικά πράγματα μετά το σχολείο, μπορεί να έχει θετικές συνέπειες. Το διάβασμα στο σπίτι δεν υπηρετεί το συμφέρον του παιδιού όταν του εμποδίζει την πρόσβαση σε ελεύθερο χρόνο, διασκέδαση και δραστηριότητες στην κοινότητα», λέει ο Χάρις Κούπερ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα του ΟΑΣΑ το 2012, οι μαθητές γυμνασίου διαβάζουν πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα. Αλλά, όποιος έχει παιδί στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, γνωρίζει καλά ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν είναι μία ώρα την ημέρα. Γνωρίζει, επίσης, ότι στο διάβασμα μετά το σχολείο, έρχονται να προστεθούν και οι ώρες της εξωσχολικής διδασκαλίας των ξένων γλωσσών που -όσο και να θελήσεις ως γονιός να αποφύγεις προσπαθώντας να αξιοποιήσεις από νωρίς τη διδασκαλία τους στο δημόσιο σχολείο, δυστυχώς, δε μπορείς να το καταφέρεις, με 45λεπτα μαθήματα σε τμήματα δημοτικού των 26 παιδιών, από τα οποία άλλα πηγαίνουν ήδη στο φροντιστήριο και άλλα όχι. Και σε όλα αυτά, δεν αποκλείεται να έρχονται να προστεθούν και άλλα εξωσχολικά ενισχυτικά μαθήματα.

Και στο τέλος, καταλήγεις να βλέπεις το παιδί σου στα 12 χρόνια του, να γυρίζει από το σχολείο και να κάθεται σκυφτό σε μια καρέκλα, πάνω από μια στοίβα βιβλία. Και, αντιστρέφοντας τους ρόλους, να του λες εσύ, ο γονιός, «φτάνει παιδί μου, άφησέ τα, ξεκουράσου και λίγο». Και τα χρόνια περνούν από τότε που εσύ ήσουν μαθητής, και οι δεκαετίες περνούν, και ελπίζεις το παιδί σου να μη ζήσει τα ίδια. Και περιμένεις πάντα μήπως μια αληθινή ανατροπή στο εκπαιδευτικό σύστημα πάρει τα στοιβαγμένα βιβλία από μπροστά του, και του ανοίξει τη μπαλκονόπορτα να κοιτάξει ψηλά. Και το αφήσει να διαβάσει τα βιβλία που θα ανακαλύψει ότι του αρέσουν, και να κάνει πράγματα που θα ανακαλύψει ότι αγαπά να κάνει. Και να μορφωθεί πραγματικά, στα 14 χρόνια της εκπαίδευσής του, χωρίς να κρίνεται συνεχώς με εξετάσεις, χωρίς να κυνηγά συνεχώς τους βαθμούς. Και αυτό να είναι δικαίωμα, για το δικό σου, και για κάθε παιδί. Αδιακρίτως. Και περιμένεις μήπως κάτι αλλάξει. Και προσπαθείς, αν και όσο μπορείς, κάτι να αλλάξει. Αλλά τα χρόνια περνούν. Και βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει πάνω από τη στοίβα βιβλίων που μεγαλώνει και αυτή. Και περιμένεις κι άλλο, λίγο ακόμη, την ανατροπή που δεν έρχεται.

 

πηγές: El Pais, Washington Post, American Psychological Association, OECD

 

Powered by WPeMatico

Open post

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

Στις 31 Οκτωβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης. Με αφορμή την ημέρα αυτή, παρουσιάζουμε το κομμάτι της ευρωπαϊκής διαδικτυακής έρευνας, Generation What?, όπου οι Έλληνες μιλούν για τη σχέση που έχουν με το χρήμα, ενώ απαντούν σχετικά με την «απόσταση» μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα μας…

Της Τζένης Χαραλαμπίδου 

Η σημερινή κοινωνία δίνει υπερβολική σημασία στο χρήμα; Υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί στην Ελλάδα, ή πάρα πολλοί πλούσιοι;

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» (μια παραγωγή των France Télévisions, Upian και Yami 2, σε συνεργασία με την EBU καθώς και με 18 ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς), Έλληνες ηλικίας 18-34 ετών δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με το πώς «βλέπουν» το χρήμα και τη σχέση μας με αυτό. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

Στην πρόταση «Υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι συμφωνεί.

 

Στην πρόταση «Υπάρχουν πάρα πολλοί πλούσιοι», οι απόψεις μάλλον διίστανται.

 

Στην πρόταση «Η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα μου, μεγαλώνει», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει ότι συμφωνεί.

 

Στην πρόταση «Η σημερινή κοινωνία δίνει υπερβολική σημασία στο χρήμα», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει (επίσης) ότι συμφωνεί.

Powered by WPeMatico

Open post

Ποιοι θέλουν πραγματικά το Grexit και γιατί

Ποιοι θέλουν πραγματικά το Grexit και γιατί

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ένα συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που έχουμε αποκαλύψεις «εκ των ένδον» για την πρόσφατη ιστορία της ευρωζώνης, είναι ότι οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις γίνονται στο παρασκήνιο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έξω από τα επίσημα κείμενα και τις ανακοινώσεις.

Τελευταίο παράδειγμα το βιβλίο των δύο Γάλλων δημοσιογράφων για τον Φρανσουά Ολάντ, το οποίο φέρνει στο φως διαλόγους, πληροφορίες και εκτιμήσεις που ανάμεσα σε άλλα δείχνουν ότι πίσω από τη «βιτρίνα» των επίσημων διαπραγματεύσεων υπήρχαν άλλα διακυβεύματα και χειρισμοί των ηγεσιών, τους οποίους η κοινή γνώμη δεν γνώριζε.

Μάθαμε, έτσι, ότι τόσο η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, όσο και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ήταν υπέρ του Grexit.

Παρόμοιες αποκαλύψεις είχαμε και σε άλλες ανάλογες περιστάσεις. Όπως με το βιβλίο του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος παρουσίασε τις εμμονές της γερμανικής ηγεσίας για «τιμωρία» της Ελλάδος την περίοδο 2010-2012 και το σχέδιο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για έξοδο της χώρας μας από το ευρώ, το οποίο είχε προκαλέσει τρόμο τότε στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Το σχέδιο για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δεν αποτελεί έναν τακτικό ελιγμό κάποιων κέντρων εξουσίας μέσα στην ευρωζώνη, αλλά μια βαθιά ριζωμένη και επεξεργασμένη ιδέα, η οποία μάλιστα διατηρείται ζωντανή εάν λάβουμε υπ’ όψιν το πρόσφατο δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt για την «εναλλακτική λύση ενός ελεγχόμενου Grexit».

Στην πραγματικότητα, οι ιδέες αυτές βασίζονται στην ανάλυση ορισμένων οικονομικών και πολιτικών κύκλων συντηρητικού προσανατολισμού, ότι το ευρώ έχει αποτύχει, τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή και βλέπουν τη διέξοδο στην συγκρότηση ενός άλλου «ευρώ» το οποίο θα περιλαμβάνει λιγότερες χώρες, με πιο ομοειδείς οικονομίες, κυρίως δηλαδή τις εξαγωγικές πλεονασματικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά.

Ασφαλώς, η αποτυχία του ευρώ είναι πανθομολογούμενη και οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται αλλαγές, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να διαλυθεί το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Όμως, οι λύσεις που προτείνουν οι προοδευτικές δυνάμεις δεν αφορούν τη διάλυση -ή διάσπαση- του ευρώ, αλλά αντίθετα την προώθηση της οικονομικής ενοποίησης, με κοινό προϋπολογισμό και μεταφορά πόρων από τις πλούσιες στη φτωχές χώρες, όπως γίνεται σε κάθε αποτελεσματική νομισματική ένωση.

Η λύση της οικονομικής ενοποίησης όμως, απορρίπτεται από τους σκληροπυρηνικούς του Βορρά, με διάφορα επιχειρήματα, πίσω από τα οποία βρίσκεται η ανομολόγητη κυνική διαπίστωση ότι οι πλεονασματικές χώρες κέρδισαν ότι είχαν να κερδίσουν από το ευρώ, αλλά τώρα που η διατήρησή του συνεπάγεται μεγάλο κόστος και έρχεται «η ώρα του λογαριασμού» είναι πρόθυμες να το εγκαταλείψουν.

Στο πλαίσιο αυτό, το Grexit είναι απλώς ένα εργαλείο για να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός εξόδου από το κοινό νόμισμα, ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί και για άλλες χώρες.

Είναι ενδεικτικό μάλιστα, ότι ο Γερμανός οικονομολόγος Χάνς Βέρνερ Ζιν, πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών (Ifo) του Μονάχου δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt ότι «η πιθανότητα να παραμείνει η Ιταλία στο ευρώ μειώνεται από χρόνο σε χρόνο».

Αν υπολογίσουμε ότι ο κ. Ζιν ήταν ένας από τους βασικούς θεωρητικούς του Grexit και των σχεδίων για διάσπαση του ευρώ γίνεται σαφές ότι τα «συντηρητικά γεράκια» του Βορρά συνεχίζουν να δουλεύουν τα ίδια σενάρια στο παρασκήνιο.

Είναι πολύ πιθανόν μάλιστα, τα σχέδια διάσπασης του ευρώ να εμφανιστούν κάποια στιγμή ως «ο από μηχανής θεός» στο προσκήνιο εάν οι αντιευρωπαϊκές τάσεις και ο εθνικισμός συνεχίσουν να ενισχύονται στη γηραιά ήπειρο.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι από τις πιο ευάλωτες χώρες στο συγκεκριμένο ζήτημα, είναι απαραίτητο η πολιτική ηγεσία, αλλά και το οικονομικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο να έχουν επεξεργασμένα σχέδια αντιμετώπισης όλων των πιθανών σεναρίων για το ευρώ, ακόμα και το ενδεχόμενο διάλυσής του και επιστροφής σε εθνικά νομίσματα, ανεξάρτητα από το εάν είναι επιθυμητά ή όχι.

Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να έχουν ετοιμαστεί όλες οι χώρες για κάτι τέτοιο εκτός από τη δική μας.

Powered by WPeMatico

Open post

Ο ΟΗΕ, η ισότητα των φύλων, και η Wonder Woman

Ο ΟΗΕ, η ισότητα των φύλων, και η Wonder Woman

Τον Ιούλιο του 2015, η εφημερίδα Guardian ρωτούσε -και αναρωτιόταν, «Θα είναι γυναίκα η επόμενη γενική γραμματέας του ΟΗΕ;». Την απάντηση τη μάθαμε πριν από λίγες μέρες. Νέος γενικός γραμματέας του οργανισμού είναι ο Αντόνιο Γκουτιέρες. Επτά γυναίκες υποψήφιες απορρίφθηκαν. Μία εβδομάδα μετά, ανακοινώθηκε ότι για τη χειραφέτηση των γυναικών θα μάχεται η Wonder Woman. Ο Οργανισμός δημοσιοποίησε ότι ο γνωστός χαρακτήρας κόμικ-υπερ-ηρωίδα θα είναι επίτιμη πρέσβειρα «για την ενίσχυση των γυναικών και των κοριτσιών». Επειδή μόνο με φανταστικές «υπερ-δυνάμεις» μπορεί να χειραφετηθεί η γυναίκα;

της Μάχης Μαργαρίτη

«Η ισότητα των φύλων παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση των καιρών μας σε επίπεδο ανθρώπινων δικαιωμάτων», έλεγε σε δημόσια εκδήλωση ο απερχόμενος γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, στις 22 Σεπτεμβρίου, λίγες μόνο μέρες πριν από την ανακοίνωση του διαδόχου του.

Παρά τις καμπάνιες, ο ΟΗΕ δεν είχε ποτέ γυναίκα επικεφαλής. Και το 2015, 9 στις 10 ηγετικές θέσεις, δόθηκαν σε άντρες.

Δεκάδες χώρες ζητούσαν πια ανοιχτά γυναίκα-γενική γραμματέα, λέγοντας ότι εφόσον ο οργανισμός δεσμεύεται να προωθήσει την ισότητα των φύλων στον κόσμο, θα πρέπει να δώσει το παράδειγμα, έγραφαν πρόσφατα οι New York Times.

Τον Απρίλιο του 2015, η οργάνωση Equality Now, άρχισε μια εκστρατεία για να προωθήσει την ισότητα των φύλων στη διαδικασία επιλογής του νέου προέδρου. 20.000 επιστολές έφτασαν στα «κέντρα λήψης αποφάσεων». Η Γενική Συνέλευση εξέδωσε ψήφισμα μιλώντας για την ισότητα των φύλων.

Δημοσκόπηση του Guardian έδειξε ότι το 96% των ερωτηθέντων πίστευαν ότι είναι ώρα για γυναίκα-γραμματέα. Ο ίδιος ο ΟΗΕ, με επικεφαλής τον Μπαν Κι Μουν, έκανε μεγάλη καμπάνια για την ισότητα των φύλων.

Και η εκστρατεία άρχισε. «Μια γυναίκα ως γενική γραμματέας, θα έστελνε ένα ισχυρό σήμα προόδου. Θα ήταν ένα ακόμη βήμα προς την επίτευξη ισότητας», έλεγε η Πουμζίλε Μλάμπο-Νγκιούκα, επικεφαλής της οργάνωσης UN Women. Και ο συμβολισμός, «έχει τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο στα μάτια γυναικών και κοριτσιών», συμφωνούσε η πρώην πρόεδρος της Ιρλανδίας Μέρι Ρόμπινσον.

Λίστες ονομάτων άρχισαν να κυκλοφορούν. Σε μία από αυτές εμφανιζόταν το όνομα της Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ. Τελικά, μεταξύ των προσώπων που προτάθηκαν ήταν η Ιρίνα Μπόκοβα, επικεφαλής της Ουνέσκο, και η Έλεν Κλαρκ, πρώην πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και διευθύντρια του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών.

Συνολικά, οι υποψήφιοι για τη θέση ήταν 13, οι επτά γυναίκες -αριθμός ρεκόρ. Στις 5 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε το όνομα του Αντόνιο Γκουτιέρες. Στις 13 Οκτωβρίου, ο ΟΗΕ έκανε την ανακοίνωση για την επιλογή της Wonder Woman ως επίτιμης πρέσβειρας. Στις 21 Οκτωβρίου θα γίνει και η επίσημη ανάθεση καθηκόντων στη μασκότ, παρουσία «καλεσμένων-έκπληξη».

Ο αρθρογράφος των New York Times Νίκολας Κριστόφ έγραφε πριν από έναν χρόνο, «μια γυναίκα γενική γραμματέας θα ήταν ένα συμβολικό επίτευγμα, αλλά δεν είμαι σίγουρος πόση σημασία θα είχε σε επίπεδο βάσης στον κόσμο. Έχουμε δει ότι γυναίκες ηγέτες δεν είναι πάντα σπουδαίες για τις αληθινές γυναίκες. Στις Φιλιππίνες, για παράδειγμα, γυναίκες πρόεδροι έχουν αντιταχθεί στον οικογενειακό προγραμματισμό, ενώ άντρες πρόεδροι έχουν στηρίξει τέτοιες εκστρατείες.»

Τέτοια παραδείγματα μπορούν να βρεθούν πολλά. Αλλά μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί όποτε ανοίγει η συζήτηση για μια γυναίκα αντί ενός άντρα σε θέση εξουσίας, ακούμε για το «πόσο πιο συντηρητικές και σκληρές έχουν υπάρξει γυναίκες σε ανάλογες θέσεις»; Δηλαδή, για να εξελιχθεί μια γυναίκα υπάρχει το προαπαιτούμενο να είναι και προοδευτική, ενώ για τον άντρα όχι; Ή, η σκληρότητα όταν την εκδηλώνει ένας άντρας σε θέση εξουσίας είναι πρόβλημα προσωπικότητας, ενώ όταν την εκδηλώνει η γυναίκα είναι πρόβλημα φύλου;

Από την άλλη, τα «γυναικεία» επιχειρήματα δεν ακούγονται πάντα πειστικά.

«Οι γυναίκες φέρνουν στο τραπέζι τη γυναικεία γνώση. Και αυτό φέρνει αλλαγή στη χάραξη πολιτικής». «Οι γυναίκες σκέφτονται για τις γυναίκες διαφορετικά από ό, τι οι άντρες συνάδελφοί τους». «Οι γυναίκες είναι πιο πραγματίστριες στην εξουσία».

Είναι πολύ πιθανό μια γυναίκα να στέκεται με επιφύλαξη απέναντι σε όλα αυτά. Είναι πολύ πιθανό να μη βλέπει ως ριζοσπαστική πρόταση τη διευθύντρια του ΔΝΤ στο τιμόνι του ΟΗΕ. Είναι πολύ πιθανό να θυμάται τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως πρωθυπουργό μιας ισχυρής χώρας, και την Κοντολίζα Ράις ως υπουργό Εξωτερικών μιας υπερδύναμης. Και είναι πολύ πιθανό όλα αυτά να μην κάνουν κάποιον να βλέπει με μεγάλο ενθουσιασμό την υπόθεση «μια γυναίκα παίρνει τα ηνία του ΟΗΕ».

Αλλά, όπως σχολίασε το κόμμα της Ισότητας των Γυναικών στη Βρετανία για την επιλογή της Wonder Woman, «συναντούμε σπουδαίες γυναίκες κάθε μέρα: γυναίκες που επέζησαν της βίας, γυναίκες που αψήφησαν στερεότυπα. Αυτές οι γυναίκες είναι αληθινές υπερ-ηρωίδες. Δε φορούν κοντά σορτς, δεν κραδαίνουν το σφυρί του Θορ -αλλάζουν ζωές. Αυτές είναι τα πρότυπα που χρειάζονται».

Και, ακόμη περισσότερο, εδώ το ζήτημα δεν είναι αν μια γυναίκα θα είναι καλύτερη από έναν άντρα στο τιμόνι του Οργανισμού. Το ερώτημα είναι, σε έναν βαθμό, αν κάτι τέτοιο το δικαιούνται οι γυναίκες, το 50% του πληθυσμού του πλανήτη. Και κυρίως, το ζήτημα είναι αν ένας οργανισμός αυτής της εμβέλειας, αφού κάνει καμπάνια για την ισότητα των φύλων και μιλά θεωρητικά για την «αξία της γυναίκας», στην πράξη -όταν έρθει η ώρα για πραγματικές επιλογές- προτιμά για τη χειραφέτηση των γυναικών να στέλνει μήνυμα μια γυναίκα-χαρακτήρας κόμικ, παρά μια αληθινή γυναίκα. Και αυτό δεν είναι ένα ωραίο μήνυμα.

πηγές: UN, Guardian, New York Times

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Powered by WPeMatico

Open post

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος κατακτά την Αυστραλία (video)

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος κατακτά την Αυστραλία (video)

Ανταπόκριση: Έμμα Παπαεμμανουήλ

Με εντυπωσιακή συμμετοχή και μεγάλη ποικιλία ταινιών  ξεκίνησε και φέτος το 23οΕλληνικό Φεστιβάλ κινηματογράφου Αυστραλίας.


Powered by WPeMatico

Open post

Χρυσοβελώνη: «Εντυπωσιακός ο δυναμισμός της Ομογένειας στην Αυστραλία»

Χρυσοβελώνη: «Εντυπωσιακός ο δυναμισμός της Ομογένειας στην Αυστραλία»

Ανταπόκριση από Αυστραλία: Έμμα Παπαεμμανουήλ

Στην Αυστραλία βρέθηκε τις προηγούμενες ημέρες η υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Μαρίνα Χρυσοβελώνη, ανταποκρινόμενη σε πρόσκληση για συμμετοχή σε διεθνές συνέδριο σχετικά με την εφαρμογή νέων τεχνολογιών στις μεταφορές.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης στη Μελβούρνη, η κα Χρυσοβελώνη, με εντολή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, είχε σειρά επαφών με εκπροσώπους της Ελληνικής Ομογένειας και υπήρξε ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων για ζητήματα που αφορούν καίρια τον Απόδημο Ελληνισμό, ενω από την πλευρά της ενημέρωσε τους εκπροσώπους της παροικίας για τις προσπάθειες της Ελληνικής κυβέρνησης.

Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στα ομογενειακά ΜΜΕ και την ΕΡΤ η κα Χρυσοβελώνη αναφέρθηκε στον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η Ομογένεια για την προώθηση και προβολή των Ελληνικών θέσεων και τόνισε πως εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τον δυναμισμό των Ελλήνων σε αυτή την απομακρυσμένη αλλά ιδιαίτερα σημαντική διεθνώς χώρα.

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις, επεσήμανε πως τόσο η ίδια και το κόμμα από τον οποίο προέρχεται, οι ΑΝ.ΕΛ είναι θετικοί για το θέμα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού και δήλωσε αισιόδοξη πως μέχρι την ολοκλήρωση της κυβερνητικής θητείας θα υπάρξει εξέλιξη στο ζήτημα αυτό, ενδεχόμενα σε πρώτη φάση με τη δυνατότητα της Ομογένειας να εκπροσωπηθεί σε επίπεδο βουλευτών Επικρατείας.

Η κα Χρυσοβελώνη ανέφερε ακόμη πως είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη καθώς ένα πάγιο αίτημα της Ομογένειας για την επιστροφή του δορυφορικού σήματος της ΕΡΤ, είναι στο στάδιο της υλοποίησης, ώστε να μπορεί και πάλι να λειτουργήσει όπως έκανε επί δεκαετίες ως γέφυρα ανάμεσα στη Διασπορά και τη μητροπολιτική Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης η κα Υφυπουργός εγκαινίασε και την έναρξη του Ελληνικού φεστιβάλ κινηματογράφου της Αυστραλίας, έναν θεσμό που έχουν δημιουργήσει και διοργανώνουν κάθε χρόνο οι κατά τόπους Ελληνικές Κοινότητες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας, με τεράστια επιτυχία.

Powered by WPeMatico

Posts navigation

1 2 3 4 5 6
Scroll to top