Open post

Χάρβαρντ για Μάνινγκ: Δεν είναι τιμητικό να την προσκαλέσουμε, να έρθει χωρίς τίτλο

Χάρβαρντ για Μάνινγκ: Δεν είναι τιμητικό να την προσκαλέσουμε, να έρθει χωρίς τίτλο

Συνάδελφος, υπότροφος, μέλος, ερευνητής: Σε σχέση με τον ακαδημαϊκό κόσμο, αυτές είναι μερικές από τις συνηθισμένες μεταφράσεις του όρου fellow. Την Τετάρτη, το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ανακοίνωσε πως ανάμεσα στους διάφορους fellows που προσκαλούσε για ομιλίες και άλλες δράσεις συμπεριλαμβανόταν η Τσέλσι Μάνινγκ, η πρώην αναλύτρια του αμερικανικού στρατού, η οποία παραχώρησε απόρρητο υλικό που τελικά δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο wikileaks.

Η Τσέλσι Μάνινγκ, η οποία καταδικάστηκε για την πράξη της, και πήρε χάρη από τον πρόεδρο Ομπάμα έχοντας έχοντας εκτίσει 7 χρόνια από μία μεγαλύτερη ποινή, παραμένει μια προσωπικότητα που διχάζει πολλούς Αμερικανούς. Κάποιοι την θεωρούν ήρωα που αποκάλυψε αμφισβητούμενες πρακτικές του αμερικανικού κράτους. Άλλοι τη θεωρούν προδότη, όπως υποστηρίζουν και οι κατηγορίες που αντιμετώπισε στο δικαστήριο. Με την απόφαση του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο διχασμός της αμερικανικής κοινής γνώμης για την Μάνινγκ, η οποία υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό πριν υποβληθεί σε εγχείριση αλλαγής φύλου, ως Μπράντλεϊ Μάνινγκ, βρέθηκε ξανά στην επικαιρότητα.

Τουλάχιστον ένας άλλος προβεβλημένος fellow του πανεπιστημίου, καθώς και ένας ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος που ήταν προγραμματισμένο να μιλήσει εκεί, καταδίκασαν την απόφασή του και διέκοψαν τις αντίστοιχες σχέσεις τους με το Χάρβαρντ, φροντίζοντας να επισημάνουν πως οι αντιρρήσεις τους δεν σχετίζονται με την transgender ταυτότητα της Μάνινγκ. Και οι δύο αυτοί σχετίζονται με τη CIA: Ο Μάικ Πομπέο είναι ο νυν επικεφαλής της, και ο fellow Μάικλ Μόρελ είναι πρώην αναπληρωτής διοικητής. Στον απόηχο των αντιδράσεων, το πανεπιστήμιο απέσυρε τον τίτλο του fellow -αλλά όχι την πρόσκληση- από την Μάνινγκ.

Είναι μία μάλλον τυπικά ακριβής, και συγχρόνως τυπικά διπλωματική, διαχείριση εκ μέρους του πανεπιστημίου, του οποίου ο επικεφαλής, Ντάγκλας Έλμεντορφ, σχολιάζει σε σχετική του ανακοίνωση πως δεν είχε αντιληφθεί ότι η πρόσκληση του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και η απονομή προς οποιονδήποτε του τίτλου του fellow μπορεί να εκληφθεί ως τιμή. Αντιθέτως, ο Έλμεντορφ υποστηρίζει πως ο όρος χρησιμοποιείται για οποιονδήποτε καλείται να περάσει περισσότερες από μερικές ώρες στο πανεπιστήμιο. Η Μάνινγκ παραμένει αποδέκτης της πρόσκλησης να περάσει μια μέρα στο Χάρβαρντ για να μιλήσει στο Ινστιτούτο Πολιτικής της Σχολής Κένεντι του πανεπιστημίου, και να συνομιλήσει με φοιτητές, αλλά όχι ως visiting fellow, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί. Ο επικεφαλής του πανεπιστημίου αναφέρει ακόμη πως πλέον η πολιτική του Χάρβαρντ θα συνεκτιμά την αντίληψη ορισμένων πως μια πρόσκληση από το διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι τιμητική, ακόμη και αν για το ίδιο δεν υπονοεί κάποιου είδους συμφωνία με συγκεκριμένες απόψεις ή πράξεις, παρά μόνο την πεποίθηση πως ο περισσότερος διάλογος είναι καλύτερος από τον λιγότερο.

Από την μεριά της, η Τσέλσι Μάνινγκ σχολίασε στο twitter πως η CIA καθορίζει τι διδάσκεται και τι όχι στο Χάρβαρντ και πως «έτσι μοιάζει ένα στρατοκρατούμενο/ αστυνομικό/ κατασκοπευτικό κράτος».

Open post

Πρεμιέρα για τον Ντόναλντ Τραμπ στον ΟΗΕ

Πρεμιέρα για τον Ντόναλντ Τραμπ στον ΟΗΕ

Πριν από μερικές ώρες, στο πλαίσιο καινούριας κλιμάκωσης των τεταμένων σχέσεων που προκαλεί στη διεθνή κοινότητα το πυρηνικό της πρόγραμμα, η Βόρεια Κορέα εκτόξευσε έναν πύραυλο που πέταξε πάνω από το Χοκάιντο της Ιαπωνίας πριν καταλήξει στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η ενέργεια, πέρα από τις άμεσες αναλύσεις και αντιδράσεις, εστιάζει ακόμα περισσότερο την προσοχή της κοινής γνώμης στις κινήσεις του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος την επόμενη εβδομάδα κάνει το ντεμπούτο του στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Ο πρόεδρος Τραμπ αναμένεται με αυξημένο ενδιαφέρον στον ΟΗΕ, για τον οποίον -όπως και για το ΝΑΤΟ- στο παρελθόν δεν έχει εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια, επικρίνοντας τον αυξημένο του προϋπολογισμό, αλλά και το ποσοστό επ’ αυτού, το οποίο αναλαμβάνουν να πληρώνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το Reuters σχολιάζει πως σύμφωνα με αξιωματούχο της κυβέρνησης Τραμπ ο Αμερικανός ηγέτης θα πάει στα Ηνωμένα Έθνη με ένα εθνοκεντρικό μήνυμα, τονίζοντας την σημασία της εθνικής κυριαρχίας και τα όρια των παγκόσμιων οργανισμών. Ο ίδιος αξιωματούχος υποστηρίζει πως «τα πολυμερή fora είναι χρήσιμα, αλλά είναι μέσα, όχι σκοποί», και πως ο στόχος τους είναι να παραμένουν «υποτελή και πειθήνια», ως μηχανισμοί διευκόλυνσης.

Βεβαίως, η ομιλία του Αμερικανού προέδρου μπορεί να αλλάξει, και όπως παρατήρησε ένας πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Εκωτερικών, «ακόμη και αν πήγαινε με (προετοιμασμένα) σχόλια δεν νομίζω πως θα ξέραμε τι θα πει. Δεν νομίζω πως ξέρει κάποιος». Από την μεριά του, ο πρώην αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του νεότερου προέδρου Μπους, Έλιοτ Έιμπραμς, σχολίασε τις διαφορές ανάμεσα στο κοινό των Ηνωμένων Εθνών και εκείνο του προέδρου Τραμπ: «Ένα πράγμα θα τον εκπλήξει κάπως: Είναι μάλλον σαν να απευθύνεται κάποιος σε ζόμπι. Δεν είναι σαν κανένα κοινό που έχει προηγουμένως αντιμετωπίσει», τόνισε σχετικά με την αποστασιοποιημένη υποδοχή των ομιλιών στον ΟΗΕ.

Το σίγουρο είναι πως η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον όχι μόνο σε σχέση με τις εξελίξεις στη διεθνή σκηνή, αλλά και σε σχέση με τις εξελίξεις στον Λευκό Οίκο, καθώς οι αλλαγές προσώπων σε σημαντικές θέσεις κάνουν μερικούς να αναρωτιούνται κατά πόσο η εσωστρεφής ρητορική του Αμερικανού προέδρου μπορεί να δώσει τη θέση της σε μια πιο διεθνή, συνεργατική πρακτική.

Πηγή: Reuters

Open post

Το προσφυγικό ταξίδι του Στρατή Βακρά το 1941 από τη Σάμο μέχρι την Αφρική

Το προσφυγικό ταξίδι του Στρατή Βακρά το 1941 από τη Σάμο μέχρι την Αφρική

Γεννήθηκε το 1928 στον Άγιο Κωνσταντίνο της Σάμου και ξεκίνησε το μακρύ δρόμο της προσφυγιάς το 1941.

Για όλα αυτά ο Στρατής Βακράς, έγραψε ένα καταπληκτικό βιβλίο με τίτλο «Προσφυγικό Ταξίδι», που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις «Απόπλους» (ISBN 978-960-98852-0-1).

Παιδικές σκανταλιές, εικόνες φρίκης, στιγμές αλληλεγγύης, ανθρώπινη δυστυχία, αλλά και η ελπίδα που πάντα μένει ζωντανή, εναλλάσσονται στο βιβλίο που αποτελεί την περιγραφή των όσων έζησε ο συγγραφέας.

Η οικογένεια έφυγε με καΐκι του Χριστόδουλου Καλίτση για την Τουρκία, λίγο μετά την έλευση των Ιταλών στη Σάμο, που είχαν κακοποιήσει τον πατέρα της οικογένειας (2.000 δραχμές ήταν ο ναύλος) και προορισμός το Κουσάντασι.

Στην Τουρκία η αντιμετώπιση ήταν καλή, με εξαίρεση ελάχιστους, που όμως ένας από αυτούς αφαίρεσε τη ζωή σε έναν Έλληνα, μπροστά στα μάτια του συγγραφέα. Συνελήφθη και όπως έλεγαν οι υπόλοιποι Τούρκοι, ήταν ψυχοπαθής.

Σε γενικές γραμμές περιγράφονται αρκετά περιστατικά όπου η πλειοψηφία των Τούρκων εμπόδιζε τις επιθέσεις των ελάχιστων και προστάτευε τους πρόσφυγες.

Η ομάδα των προσφύγων από τη Σάμο, ενσωματώνεται και με άλλους πρόσφυγες από Ικαρία, Χίο, Δωδεκάνησα και μένει κάποιο χρονικό διάστημα στην Τουρκία, όπου αρκετοί και ο Βακράς, εργάζονται σε Τούρκους και πληρώνονται.

Από την Τουρκία η διαδρομή συνεχίστηκε μέχρι τη Συρία, το Χαλέπι, για να έρθει η σειρά του Λιβάνου, Τρίπολη και ορεινές περιοχές με ξενοδοχεία κοντά στο Αλέι και το Σουκ Ελ Χαρμπ.

Εκεί άρχισε και η άτυπη μορφή του σχολείου, κάτω από τις οργανωτικές δυνατότητες που υπήρχαν εκείνες τις στιγμές σε εκείνες τις συνθήκες. Τον πλησίασαν αριστεροί για να τον στρατολογήσουν, αλλά επειδή στο χωριό του «οι κομμουνιστές όλο στις εξορίες ήταν», η εμπειρία αυτή λειτούργησε σαν αποτρεπτικό κίνητρο.

Μετά ήρθε η σειρά της Αιγύπτου να φιλοξενήσει τους Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες, μεταξύ αυτών και την οικογένεια του Στρατή Βακρά, του οποίου ο πατέρας και ο μεγάλος αδελφός είχαν ήδη καταταγεί στις ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.

Επιχειρήθηκε με δόλο γιατί ήταν 14χρονος και η στράτευση του Σ. Βακρά με άλλους φίλους του, αλλά τελικά δραπέτευσαν από το στρατόπεδο.

Rizwani

Το προσφυγικό κομβόι συνεχίζει την περιπλάνησή του και από την Κένυα βρίσκεται στο Βελγικό Κονγκό (το σημερινό Ζαΐρ) και κοντά στην πόλη Μπούνια. Το ταξίδι με το καράβι Rizwani ήταν εφιαλτικό, αφού έγιναν αρκετοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί και οι πρόσφυγες είδαν το χάρο με τα μάτια τους. Το βιβλίο περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις αγωνιώδεις εκείνες στιγμές.

Στη Μπούνια ο Σ.Μ. περιγράφει ένα περιστατικό, όπου ο Ικαριώτης Αποστόλης Μαματάς, που εκτελούσε χρέη εκπαιδευτικού στα προσφυγόπουλα, είχε φέρει δύο μπάλες ποδοσφαίρου. Τα ελληνόπουλα βλέπουν τα μαυράκια να παίζουν ξυπόλητα με ένα αυτοσχέδιο τόπι και τα καλούν να παίξουν μαζί τους. «Να προσέχετε τους μαύρους μην σας φάνε», φωνάζουν κάποιες Αιγαιοπελαγίτισες μανάδες. Στα πρωτα λεπτά οι αφρικανοί κερδίζουν κατά κράτος τα ελληνόπουλα, αλλά τότε εμφανίζονται Εγγλέζοι με βούρδουλες χτυπούν και διώχνουν τους ιθαγενείς. Ακολουθεί αντιπαράθεση Ελλήνων και Εγγλέζων, ενώ τις επόμενες ημέρες, οι Έλληνες ξαναφωνάζουν τους αφρικανούς και παίζουν όχι «άσπροι» εναντίον «μαύρων», αλλά με μικτές ομάδες. Ο Σ. Βακράς εκμυστηρεύεται ότι υπερίσχυσε όχι η αντίληψη ενάντια στους φυλετικούς διαχωρισμούς, αλλά ο φόβος του ρεζιλέματος, από τους ποδοσφαιρικά καλύτερους αφρικανούς.

Ποδόσφαιρο μεταξύ προσφύγων παίχτηκε μεταξύ Ελλήνων με κριτήριο των τόπο καταγωγής, πχ Σαμιώτες εναντίον Δωδεκανήσιων, ή εναντίον Χιωτών, αλλά και μεταξύ προσφύγων διαφόρων εθνικοτήτων πχ Έλληνες με Κροάτες, ή Έλληνες εναντίον Σέρβων. Σέρβοι και Κροάτες ήταν σε διαφορετικά στρατόπεδα, οι Σέρβοι ήταν οπαδοί του Τίτο και του Στάλιν και οι Κροάτες είχαν παρτίδες με τους Γερμανούς πριν αιχμαλωτισθούν, ή φύγουν πρόσφυγες, περιγράφει ο Σ. Βακράς.

Ο Σ. Βακράς βρίσκει δουλειά και βγάζει κάποια χρήματα, υπήρχαν άλλωστε από πριν ομογενείς και γενικά παρουσία λευκών, που τον βοήθησε στον τομέα αυτό. Επέστρεψε μετά το τέλος του πολέμου και μετανάστευσε στην Αυστραλία.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, που το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Τέλος, ας δούμε πώς οι εκδόσεις «Απόπλους», παρουσιάζουν το βιβλίο: «Ο νεαρός Στρατής από τον Αγιο Κωνσταντίνο της Σάμου, το 1941, μην αντέχοντας το βάρος της ιταλικής κατοχής, (φεύγει με τους γονείς και άλλους συμπατριώτες του με καΐκι για τη Μέση Ανατολή μέσω Τουρκίας και Λιβάνου. «Υστερα από πολλές περιπέτειες καταλήγει προσωρινά σε στρατόπεδο προσφύγων στην Αίγυπτο. Από εκεί διασχίζει την Ερυθρά θάλασσα, φτάνει στον Ινδικό ωκεανό για να κατάλήξει, μετά από ένα επικίνδυνο θαλασσινό ταξίδι, στις ακτές της Αφρικής.

Στα βάθη της αφρικάνικης ζούγκλας συναντάει εγκατεστημένους πολλούς Έλληνες που ασχολούνται με το εμπόριο και τους μαύρους ιθαγενείς. Ο Στρατής και οι δικοί του από πρόσφυγες μεταβάλλονται οε αφέντες των μαύρων. Αναλαμβάνουν δουλειές Ευρωπαίων επιχειρηματκόν και κερδίζουν χρήματα. Ο μικρός Σαμιώτης, αντιπροσωπεύοντας τον κόσμο των πολιτισμένων, έρχεται σε επαφή με τις τοπικές κοινωνίες και αντιμετωπίζει τους μαύρους, παρά τις αντίθετες προτροπές των Ευρωπαίων, με ξεχωριστή ανθρωπιά.

Ο πόλεμος, αν και δεν περιγράφεται, είναι πανταχου παρών όπως και η καθημερινότητα, η πείνα, η δυστυχία, η χαρά, η απληστία, οι προκαταλήψεις, η νοσταλγία της πατρίδας, οι ανθρώπινες αδυναμίες, όσες διασώζει η μνήμη.
Το Προοφυγικό ταξίδι είναι μια οδύσσεια, μια συναρπαστική διαδρομή με πολλές εκπλήξεις, μια αφήγηση με χιούμορ, αμεσότητα και αυτοσαρκασμό».

Επιμέλεια κειμένου – κριτική βιβλίου: Νάσος Μπράτσος

 

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Διαβάστε κάθε μέρα στο www.ert.gr στις 7μμ

6 Σεπτεμβρίου 2017: Πάτρα Σιμάκη – Σπέη: Πρόσφυγας πολέμου το 1942 στο Ajaltoun

7 Σεπτεμβρίου 2017: Το αντιφασιστικό κίνημα στις ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής (1941-1944) α’ μέρος

8 Σεπτεμβρίου 2017: Το αντιφασιστικό κίνημα στις ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής (1941-1944) β’ μέρος

9 Σεπτεμβρίου 2017: Στρατής Γρημανέλης: Το κίνημα της Μέσης Ανατολής και η Α.Σ.Ο.

10 Σεπτεμβρίου 2017: Η ιστορία του Γιάννη Ευστρατίου Περγάμαλη στη Μέση Ανατολή

11 Σεπτεμβρίου 2017: Νικόλαος Καρίμαλης: Το προσφυγικό ταξίδι και η κατάταξη στον ελληνικό στρατό στη Μέση Ανατολή

12 Σεπτεμβρίου 2017: Χρήστος Χριστοδουλάκης: Ο Σαμιώτης βάρδος των αντιφασιστών στη Μέση Ανατολή

13 Σεπτεμβρίου 2017: Φώτης Σπανός: Ο ήρωας κομάντο του Αιγαίου στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

14 Σεπτεμβρίου 2017: Κώστας Δεμερτζής: Από τη Σάμο πρόσφυγας στις πηγές του Μωυσέως και την Αιθιοπία

15 Σεπτεμβρίου 2017: Γιάννης Ταμβακλής: «Μπούργκ Ελ Αράμπ – Η Βάρκιζα της Μέσης Ανατολής»

16 Σεπτεμβρίου 2017: Γιώργος Φιλίππου Πιερίδης: Από την Κύπρο μέχρι την Αίγυπτο στα χρόνια του πολέμου

17 Σεπτεμβρίου 2017: Ευαγγελία Καρούτσου – Τσαντίρη: Αναμνήσεις από την περίοδο της προσφυγιάς

18 Σεπτεμβρίου 2017: Από τη Νίσυρο στην Κύπρο και τη Γάζα – Το προσφυγικό ταξίδι της Άννας Κοντοβερού

19 Σεπτεμβρίου 2017: O αντίκτυπος της ιστορίας των Ελλήνων προσφύγων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στις επόμενες γενιές

20 Σεπτεμβρίου 2017: Ι. Ξηρού: Κοινωνήσαμε και φύγαμε πρόσφυγες στο άγνωστο (α΄ μέρος)

21 Σεπτεμβρίου 2017: Ι. Ξηρού: Κοινωνήσαμε και φύγαμε πρόσφυγες στο άγνωστο (β΄ μέρος)

22 Σεπτεμβρίου 2017: Το προσφυγικό ταξίδι της Δέσποινας Βατούγιου – Καντούνη και του Γιάννη Καντούνη

23 Σεπτεμβρίου 2017: Πανορμίτης Κουμνιανός: Κομμάντος του Αιγαίου

24 Σεπτεμβρίου 2017: Από τον Άγιο Φωκά στην Αιθιοπία: Το προσφυγικό ταξίδι της Αργυρώς Σαφού – Κουτσούτη το 1942

25 Σεπτεμβρίου 2017: Ολοκλήρωση της έρευνας για τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Open post

Επαναλήφθηκε για 6η χρονιά ο πετυχημένος θεσμός του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού

Επαναλήφθηκε για 6η χρονιά ο πετυχημένος θεσμός  του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Το 6ο Θερινό Σχολείο Ιατρικής και Βιοεπιστημονικής Έρευνας και Διαχείρισης του «Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού» (World Hellenic Biomedical Association – WHBA)  πραγματοποιήθηκε και φέτος μεταξύ 14-20 Μαΐου. Τόπος διοργάνωσης και πάλι το Νέο Οίτυλο της Μάνης στη Λακωνία, όπου συγκεντρώθηκαν για να μετέχουν 40 φοιτητές ιατρικής και βιοεπιστημών από 20 πανεπιστήμια της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού.

Στους φοιτητές δίδαξαν περίπου 20 διακεκριμένοι Έλληνες και ελληνικής καταγωγής καθηγητές και ειδικοί από πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα και μεγάλες εταιρίες των ΗΠΑ, του Καναδά, της Βρετανίας, της Ελβετίας, της Αυστραλίας και της Ελλάδας. Οι εν λόγω συμμετείχαν για ακόμη μια χρονιά αφιλοκερδώς, ως διδάσκοντες αλλά και στην επιλογή των όσων παρακολούθησαν το θερινό σχολείο. Το φετινό πρόγραμμα εστίασε στις καρδιαγγειακές νόσους, τον καρκίνο, τις νευροεπιστήμες, τη γενετική,  τη βιο-μηχανική και γενικότερα τις νέες τεχνολογίες στην ιατρική και τις βιοεπιστήμες.

Σε ό,τι αφορά την επιλογή των 40 φοιτητών, αυτή έγινε μεταξύ 120 υποψηφίων ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου, με γνώμονα την αριστεία στον τομέα τους. Στους φοιτητές παρασχέθηκαν, εκτός από τη διδασκαλία, δωρεάν μετάβαση και διαμονή. Το οικονομικό σκέλος του προγράμματος υποστηρίχθηκε και πάλι από Έλληνες ομογενείς, ελληνικούς επιστημονικούς συλλόγους του εξωτερικού και φαρμακευτικές εταιρείες της Ελλάδας και του εξωτερικού. 

Στις 21 Μαΐου, μετά το πέρας του Θερινού Σχολείου του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού, πραγματοποιήθηκε, ως δορυφορικό πρόγραμμά του, το 14ο Συνέδριο του WHBA στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, με θέμα «Προστασία και χρηματοδότηση των ανακαλύψεων στην ιατρική και βιοεπιστημονική έρευνα. Στο συνέδριο συμμετείχαν διακεκριμένοι Έλληνες επιστήμονες, καθηγητές και στελέχη της φαρμακευτικής βιομηχανίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν αυτές τις δύο αλληλένδετες πλευρές για το μέλλον της έρευνας  στα εν λόγω πεδία.

 

Ποιος είναι o WHBA- Οι άλλες δύο σημαντικές πρωτοβουλίες που έλαβε φέτος

Ο «Παγκόσμιος Ελληνικός Βιοϊατρικός Οργανισμός» ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στη δεκαετία του ’90,  με στόχο την επικοινωνιακή και επιχειρησιακή διασύνδεση ομογενειακών ελληνικών ιατρικών και βιοεπιστημονικών συλλόγων που είχαν ιδρυθεί σε διάφορες χώρες του εξωτερικού. Από το 2010 ο WHBA μετέφερε την έδρα του στη Νέα Υόρκη, στις ΗΠΑ. Τα μέλη του προέρχονται από διάφορες ιατρικές και βιοεπιστημονικές κοινότητες, από όλο τον κόσμο, ενώ έχει δημιουργήσει διαύλους επικοινωνίας με περίπου 3.000 γιατρούς και βιοεπιστήμονες ελληνικής καταγωγής από περίπου 40 χώρες, σε σύνολο 5 ηπείρων. Ο Παγκόσμιος Ελληνικός Βιοϊατρικός Οργανισμός είναι μια μη κερδοσκοπική ένωση, της οποίας όλες οι δραστηριότητες βασίζονται ως επί το πλείστον σε εθελοντική εργασία και χρηματοδότηση από τα ίδια τα μέλη της, ενώ οι οικονομικές ανάγκες καλύπτονται μέσω δωρεών και χορηγιών.

Το Μάιο του 2012 ο «Παγκόσμιος Ελληνικός Βιοϊατρικός Οργανισμός» οργάνωσε για πρώτη φορά το Θερινό Σχολείο Ιατρικής και Βιοεπιστημονικής Έρευνας και Διαχείρισης στη Μάνη της Λακωνίας και στην Αθήνα. Από το 2012 και μετά, το Θερινό Σχολείο καθιερώθηκε σε ετήσια βάση, έχοντας γίνει πλέον θεσμός.

Φέτος, εκτός από τη διοργάνωση του 6ου Θερινού Σχολείου και του 14ου  συνεδρίου του, ο WHBA έλαβε δύο ακόμη σημαντικές πρωτοβουλίες.   

Η πρώτη αφορά τη διοργάνωση από τον «Παγκόσμιο Ελληνικό Βιοϊατρικό Οργανισμό», με την οικονομική υποστήριξη του «Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος», ενός προγράμματος μετεκπαίδευσης αριστούχων αποφοίτων από τις ιατρικές σχολές των ελληνικών πανεπιστημίων σε τομείς κλινικής και πειραματικής ερευνητικής ιατρικής.

Το πρόγραμμα έχει σαν στόχο να υποστηρίξει την προετοιμασία νέων Ελλήνων ιατρών και επιστημόνων για την απόκτηση ειδικότητας σε κορυφαία πανεπιστημιακά νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα του εξωτερικού. Για το λόγο αυτό έχει σχεδιαστεί με τρόπο που να δίνει στους συμμετέχοντες την απαραίτητη εργαστηριακή και κλινική εμπειρία που χρειάζονται για να είναι ανταγωνιστικοί, στην προσπάθειά τους για εξασφάλιση θέσεων κλινικής ειδίκευσης αρχικά στις ΗΠΑ και στο μέλλον και σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος είναι αρωγός στην προσπάθεια αυτή του WHBA, καθώς με δωρεά του θα καλύψει για 2 χρόνια 10 έμμισθες θέσεις για κλινική άσκηση 3 μηνών, εργαστηριακή άσκηση 12 μηνών και συνδυασμένη κλινική και εργαστηριακή άσκηση συνολικής διάρκειας 15 μηνών.

Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει πιλοτικά στις ΗΠΑ, ενώ μετά την επιτυχή ολοκλήρωσή του σχεδιάζεται να επεκταθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και σε άλλες χώρες όπως τον Καναδά και την Αυστραλία, όπου ο WHBA έχει ήδη πολλά μέλη.

Επίσης, στις 12 Μαΐου, ο WHBA διοργάνωσε δημόσιο διάλογο με θέμα «Η Διαφυγή Πνευματικού Δυναμικού από την Ελλάδα-Πως ένα πρόβλημα μπορεί να γίνει αξιοποιήσιμο», στο Ινστιτούτο Παστέρ. Στη συζήτηση συμμετείχαν μέλη της Ακαδημαϊκής κοινότητας τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, σε μια προσπάθεια να βρεθούν λύσεις στο πρόβλημα αυτό που πλήττει έντονα τη χώρα από την έναρξη της κρίσης, καθώς και να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα ως προς αυτή την κατεύθυνση. Στο τέλος της εκδήλωσης υιοθετήθηκε διακήρυξη για την ανάληψη πρωτοβουλιών για το θέμα, την οποία μπορεί να υπογράψει κάθε ενδιαφερόμενος στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ανεξαρτήτως του τομέα που δραστηριοποιείται.

Πληροφορίες για όλες αυτές τις δράσεις και πρωτοβουλίες του Παγκόσμιου Ελληνικού Βιοϊατρικού Οργανισμού υπάρχουν στην ιστοσελίδα του

Ακολουθούν συνεντεύξεις με 7 από τους διδάσκοντες στο 6ο Θερινό Σχολείο, καθώς και με το Δήμαρχο Ανατολικής Μάνης, που υποστηρίζει το εγχείρημα όλα τα χρόνια

 

Εύη Γιαννακάκου: Καθ. Μοριακής Φαρμακολογίας & Ογκολογίας, Σχολή Ιατρικής Πανεπιστημίου Cornell, Ν.Υόρκη

 

Steve Boyages: Καθηγητής Ενδοκρινολογίας Πανεπιστημίου Σίδνεϊ, Συντονιστής Θερινού Σχολείου

 

Νίκος Κατσάνης: Καθ. Κυτταρικής Βιολογίας Πανεπιστημίου Duke, Διευθυντής Κέντρου Ανάλυσης Γενετικών Παθήσεων, ΗΠΑ

Σάκης Μανταλάρης: Καθηγητής Τμ. Χημικών Μηχανικών Πανεπιστημίου Imperial Μ.Βρετανία

 

Κωνσταντίνος Δροσάτος:  Eπ. καθηγητής Φαρμακολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Temple, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ

 

Δημήτρης Παπανικολάου: Επικεφαλής Παγκόσμιου Προγράμματος Novartis, ΗΠΑ

 

Χρήστος Προυκάκης: Επ. Καθηγητής Νευρολογίας πανεπιστημίου UCL, Μ. Βρετανία
Πέτρος Ανδρεάκος: Δήμαρχος Ανατολικής Μάνης

Open post

Η φονική πορεία του βαν των τρομοκρατών στο Λονδίνο (βίντεο – ανταπόκριση)

Η φονική πορεία του βαν των τρομοκρατών στο Λονδίνο (βίντεο – ανταπόκριση)

Ανταπόκριση Βίντεο της Ευδοξίας Λυμπέρη από το Λονδίνο

Η ανταποκρίτρια της ΕΡΤ, στην Βρετανία, Ευδοξία Λυμπέρη, βρέθηκε στην Γέφυρα του Λονδίνου και έκανε ένα μικρό για την πορεία που ακολούθησε το φορτηγάκι των τζιχαντιστών.

Η διαδρομή καταγράφεται σε ένα μικρό βίντεο που η ίδια δημιούργησε και μέσα από την περιγραφή της ο χρήστης μπορεί να καταλάβει την πορεία του φονικού βαν, που σταμάτησαν και πως βρέθηκαν αμέσως μετά στην Αγορά Μπόροου, όπου με μαχαίρι επιτέθηκαν σε ανύποπτους πολίτες που απλά διασκέδαζαν.

Δείτε το βίντεο

Open post

Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

Στα χρόνια της κατοχής συμμετείχε στο ΕΑΜ Χίου. Σήμερα ο Δημήτρης Κουσκουσάκης, θυμάται το κύμα της προσφυγιάς, τις αποστολές και τις δράσεις του ΕΑΜ στο κατεχόμενο νησί και μας μεταφέρει τη μαρτυρία του.

-Πως συμπεριφέρθηκαν οι Γερμανοί στο νησί;

-Πήγαιναν οι Γερμανοί στον Κάμπο και έπαιρναν ακόμα και τα αυγά από τα κοτόπουλα. Τους στριμώξαμε όμως κάποιες φορές και αναγκάστηκαν να μαζευτούν και κλειστήκανε στο «τρίγωνο» (περιοχή κοντά στο λιμάνι). Νόμιζαν ότι όλα τα βουνά είναι γεμάτα αντάρτες.

Δ. Κουσκουσάκης

-Πώς αντιμετωπίσατε την πείνα;

-Υπήρχαν ορισμένοι χωρικοί που για μία οκά κριθάρι μας ζητούσαν να τους δώσουμε υπέρογκα ανταλλάγματα. Βέβαια είχαμε ένα καΐκι του ΕΛΑΝ, από τα Καρδάμυλα και φέρναμε από απέναντι, από τα τουρκικά παράλια, τρόφιμα και τα μοιράζαμε στον κόσμο. Ξεφορτώναμε στον Καρφά και στου Πασά τη βρύση (στο Βροντάδο).

-Έφυγαν πολλοί από τη Χίο εκείνα τα χρόνια;

-Φύγανε αρκετοί για Τουρκία, Κύπρο και Μέση Ανατολή. Επειδή το ταξίδι ήταν απαγορευμένο από τους κατακτητές, άλλοι βούλιαζαν τις βάρκες και τις έβγαζαν τη νύχτα στην επιφάνεια για να φύγουν, άλλοι τις έπαιρναν στα χωριά, τις κουβαλούσαν.

-Υπήρχε αμοιβή στους βαρκάρηδες;

-Άλλοι βαρκάρηδες έπαιρναν αμοιβή, άλλοι όχι. Στην Τουρκία αρκετοί Χιώτες είπαν ότι έτυχαν καλής αντιμετώπισης, άλλοι όμως αντιμετώπισαν προβλήματα.

-Οι άνδρες που έφευγαν πήγαιναν στις συμμαχικές δυνάμεις;

-Οι πιο πολλοί Χιώτες πήγαν στον ελληνικό στρατό της Μέσης Ανατολής, πήραν μέρος στο κίνημα και οι Εγγλέζοι τους έκλεισαν στα σύρματα για δύο χρόνια.

-Πώς βλέπετε το ρόλο των Εγγλέζων;

-Να πούμε ότι μπορεί οι Εγγλέζοι να μας έδιναν τρόφιμα για να τα περάσουμε στη Χίο, αλλά δεν μας έδιναν όπλα. Εμείς όμως με τη βοήθεια Ελλήνων φαντάρων που τα κλέβανε, εφοδιαστήκαμε όσο μπορούσαμε.

-Μείνατε στη Χίο ή φύγατε;

-Εγώ δεν έφυγα για τη Μέση Ανατολή, έμεινα και έκανα και περάσματα συνδέσμων από την Τουρκία στη Χίο.

-Τι άλλο θυμόσαστε από εκείνη την περίοδο;

-Γενικά μας βοήθησε πολύ ο υπολοχαγός από το συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, που εκτελούσε αποστολές στη Χίο, Ιάσωνας Καλαμπόκας από την Αρκαδία που δεν ήταν αριστερός, αλλά μας συμπάθησε. Τον σκότωσαν oι Γερμανοί, μετά από προδοσία στις 6 Σεπτεμβρίου 1944, λίγο πριν απελευθερωθεί η Χίος. Τον είχα προειδοποιήσει ότι τον έψαχναν, λίγη ώρα πριν το θάνατό του. Εμείς έως τότε τον ξέραμε με το ψευδώνυμό του, που ήταν «Γιώργος».

 

Σχετικές αναρτήσεις για τη Xίο:

«Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες πολέμου – Το ert.gr παρουσιάζει μία σχετικά άγνωστη πλευρά της ιστορίας

Συγκεντρωτικά όλο το υλικό των κύκλων της έρευνας στην ανάρτηση: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Με νέα ορμή συνεχίζεται η έρευνα για το προσφυγικό

Με νέα ορμή συνεχίζεται η έρευνα για το προσφυγικό

Μπαίνουμε από αύριο έως και τις 14/5 στον πέμπτο κύκλο της μεγάλης δημοσιογραφικής έρευνας που ξεκίνησε με επίκεντρο το προσφυγικό ρεύμα των Ελλήνων από τα νησιά του Αιγαίου – κατά κύριο λόγο – προς τα μικρασιατικά παράλια, την Κύπρο, τη Συρία, το Λίβανο, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και την Αφρική, κατά τη διάρκεια της ιταλογερμανικής κατοχής σε βάρος της χώρας μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ήδη από προηγούμενους κύκλους επιχειρούμε μία «επέκταση» της έρευνας σε θεματικές που συνδέονται με αυτήν.

Για παράδειγμα να μην εξετάζουμε μόνο τί έγινε με αυτούς που έφυγαν πρόσφυγες, αλλά και ποια ήταν η εξέλιξη με αυτούς που δεν έφυγαν, αφού υπήρξαν και νησιά στα οποία δεν εκδηλώθηκε σημαντικό προσφυγικό ρεύμα προς την Τουρκία, την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή.

Ταυτόχρονα και ποιες ήταν οι αντιστασιακές δράσεις στα κατεχόμενα νησιά μας.

Επίσης περισσότερα στοιχεία για δράσεις στις οποίες εντάχτηκαν πρόσφυγες, αλλάζοντας ιδιότητα, όπως για παράδειγμα η συμμετοχή προσφύγων στους ναυτεργάτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ΟΕΝΟ (ομοσπονδία ελληνικών ναυτεργατικών οργανώσεων).

Παρουσιάζουμε το σπάνιο ιστορικό – εκδοτικό έργο συγγραφέων για τα νησιά από τα οποία κατάγονται ή αναφέρονται για την κατοχική περίοδο. Εκτίμησή μας είναι ότι αρκετά βιβλία αυτής της κατηγορίας δεν έχουν «προσεχτεί» όσο θα έπρεπε από το αναγνωστικό κοινό.

Φυσικά συνεχίζουμε και την παρουσίαση συνεντεύξεων με πρόσωπα που συμμετείχαν στο προσφυγικό ρεύμα εκείνης της περιόδου και μας μεταφέρουν τις μαρτυρίες τους.

Σε αυτόν τον κύκλο οφείλουμε να ευχαριστήσουμε για τη βοήθεια τους: Νίκο Ζηκίδη, Σωτήρη Πολίτη, Θάλεια Φράγκου, Σμαράγδα –  Μάγια Πατεράκη, το Δήμο Αστυπάλαιας και ειδικά το δημοτικό σύμβουλο Ιάκωβο Λαπατά, το Δήμο Λήμνου και το συγγραφέα – ιστορικό ερευνητή Αριστείδη Τσοτρούδη και το Ιστορικό Αρχείο Κυκλάδων.

Παίρνοντας δύναμη από τη στήριξή σας και τη συμμετοχή σας σε διάφορα επίπεδα της έρευνας, συνεχίζουμε…

Περιοδικό Α.Ε.Ρ.Α. (από το προσωπικό μας αρχείο) περίοδος Πάσχα 1945 φωτορεπορτάζ από επιστροφή προσφύγων από τη Μ. Ανατολή προς τη Σάμο, οι Ικαριώτες χορεύουν τον τοπικό χορό στο κατάστρωμα.

 

Συγκεντρωτικά όλο το υλικό των προηγούμενων κύκλων στην ανάρτηση: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Διαβάστε στο ert.gr κάθε μέρα λίγο μετά τις 7πμ:

Τετάρτη 3 Μαΐου: Οι θαλασσόλυκοι του Αιγαίου στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -Μεταφορές προσφύγων και επικίνδυνες αποστολές

Πέμπτη 4 Μαΐου: Σ. Καρίμαλης: Η πείνα η προσφυγιά και η οργάνωση της αντίστασης στην κατοχή

Παρασκευή 5 Μαΐου: Η αλληλεγγύη της Ομογένειας προς τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Σάββατο 6 Μαΐου: Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: Η προσφυγοπούλα νοσοκόμα στο στρατόπεδο του Νουσεϊράτ (α΄μέρος)

Κυριακή 7 Μαΐου: Καίτη Φράγκου – Ζηκίδη: Η προσφυγοπούλα νοσοκόμα στο στρατόπεδο του Νουσεϊράτ (β΄μέρος)

Δευτέρα 8 Μαΐου: Η συμβολή της Λήμνου στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Τρίτη 9 Μαΐου: Aστυπάλαια: Πεδίο μαχών και επιχειρήσεων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Τετάρτη 10 Μαΐου: Η αντιστασιακή δράση του πρόσφυγα Πέτρου Ανδριώτη στα χρόνια της κατοχής

Πέμπτη 11 Μαΐου: Σύρος: Η κατοχή και η λιμοκτονία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Παρασκευή 12 Μαΐου: OENO: «Όλα τα πλοία εν κινήσει»

Σάββατο 13 Μαΐου: Πρόσφυγας πολέμου το 1942 στην Αβησσυνία – Συνέντευξη της Ελευθερίας Πορτέλλου – Φράγκου

Κυριακή 14 Μαΐου: Αντιστασιακές δράσεις στην κατοχική Χίο – Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη Δημήτρη Κουσκουσάκη

Open post

Ά. Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή σε Τουρκία – Συρία – Μ. Ανατολή

Ά. Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή σε Τουρκία – Συρία – Μ. Ανατολή

Τρεις γυναίκες, η μητέρα και τα δύο μικρά κοριτσάκια τα δύσκολα βράδια του 1942 επιχειρούσαν και πολλές φορές αποτύγχαναν, να διαφύγουν από την κατεχόμενη από τους Ιταλούς Ικαρία, προς τα τουρκικά παράλια. Τελικά το κατάφεραν και το ένα από τα δύο μικρά κοριτσάκια, η Άννα Ρακατζή – Λεφέ, μας διηγείται την προσφυγική της ιστορία.

Μαρίνος Λεφές και Ειρήνη Λεφέ το γένος Οικονόμου. Δεξιά όπως κοιτάμε η Άννα (όπως και στην ένθετη φωτο) και αριστερά η Μαίρη.

-Πότε φύγατε από την Ικαρία;

-Φύγαμε από την Ικαρία τον Αύγουστο του 1942 για δύο λόγους, από την μία για να γλιτώσουμε από την πείνα και από την άλλη γιατί ο πατέρας μου ο Μαρίνος Λεφές, είχε ήδη φύγει για τη Μέση Ανατολή, όπου υπηρετούσε στην αεροπορία με το βαθμό του σμηναγού, ήταν γιατρός. Πρέπει να πούμε ότι οι Ιταλοί ήταν σχετικά ήπιοι άνθρωποι.

-Πώς γίνονταν η διαφυγή;

-Είχαμε επιχειρήσει να φύγουμε καμιά δεκαριά φορές χωρίς επιτυχία. Μία φορά είχαμε κρυφτεί στα βράχια της παραλίας του Φάρου και το συνθηματικό ήταν ότι μέσα στη νύχτα ο βαρκάρης που θα έρχονταν για να μας πάρει θα άναβε τσιγάρο. Δυστυχώς προηγήθηκε ιταλική βάρκα και κάποιος Ιταλός στρατιώτης άναψε τσιγάρο, είδαμε μέσα στη νύχτα την κάφτρα και βγήκαμε. Εμένα τη μητέρα μου και την αδελφή μου μας συνέλαβαν, ενώ άλλοι πρόλαβαν και το έσκασαν.

Μας φυλάκισαν αρχικά στο Φάρο και ακολούθως στον Άγιο Κήρυκο. Έπιασε τον Ιταλό διοικητή που νομίζω ότι τον έλεγαν Πετέρντι, ένας θείος μου, τον παρακάλεσε και τελικά μας άφησαν. Μας έλεγαν οι Ιταλοί ότι ήξεραν ότι πάμε να βρούμε τον πατέρα μου που υπηρετούσε, γιατί τους είχαν ενημερώσει οι συνεργάτες τους. Ένα βήμα κάνετε εσείς, δύο κάνουμε εμείς μας έλεγαν.

-Πώς καταφέρατε τελικά να φύγετε;

-Τελικά από τον Άγιο Κήρυκο ξεκινήσαμε με τα πόδια και ένα μουλάρι με τα πράγματά μας και πήγαμε στην άλλη πλευρά της Ικαρίας για να φύγουμε, στη βόρεια. Κοιμηθήκαμε μία νύχτα στο δάσος κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας προς την άλλη πλευρά του νησιού, ενώ κινδυνέψαμε να μας εντοπίσουν οι Ιταλοί.
Φύγαμε με μία βάρκα του Καστανιά – ήταν ο βαρκάρης, την οποία είχαν κρύψει σε ένα κήπο και την κατέβασαν κουβαλώντας την στα χέρια, μέχρι τη θάλασσα.

Επειδή είχαν χαλαρώσει οι αρμοί στα ξύλα, έμπαζε νερά και τα αδειάζαμε εν πλω. Μπήκαμε 18 άτομα στη βάρκα, από διάφορα χωριά της Ικαρίας εκτός από εμάς, ήταν από τον Εύδηλο ο Πέτρος ο Ανδριώτης, ήταν από τον Ξυλοσύρτη, ο τελώνης του Ευδήλου και ο ταμίας του, ο Αντώνης ο Μάζαρης από το Φραντάτο και άλλοι.
Κοντά στις τουρκικές ακτές, έπιασε φουρτούνα είχε χαλάσει και η μηχανή και βάλαμε τα κουπιά, βλέπω σήμερα αντίστοιχα ταξίδια προσφύγων και θυμάμαι τα δικά μας.

-Ποιά ήταν τα πρώτα βήματα στην Τουρκία;

-Ένας Τούρκος που συναντήσαμε μας είπε, επειδή διψούσαμε πολύ, πού είχε πηγές και έφυγαν δύο άνδρες και μία γριά με το εγγόνι της. Μετά από κάποια ώρα ο Τούρκος μας είπε ότι το είπε για καψώνι και ότι εκεί που είναι οι πηγές ούτε σε τρεις μέρες δεν θα τις βρουν.

Συνεχίσαμε παραλιακά με τη βάρκα και κάποια στιγμή είδαμε σε κάτι βράχια τη γριά με το παιδί και με κίνδυνο τους κατέβασε από κάτι βράχια ο βαρκάρης. Τους άλλους δύο τους βρήκαμε στον Τσεσμέ με εγκαύματα στα πόδια γιατί είχαν πέσει σε κακούς Τούρκους, είχαν ανάψει φωτιά για να εντοπιστούν και οι Τούρκοι τους έβαλαν να σβήσουν τη φωτιά και τα κάρβουνα πατώντας πάνω με τις πατούσες τους.

-Ποιά ήταν η συνέχεια;

-Τελικά αποβιβαστήκαμε στο ακρωτήριο Κόρακας και γύρισε πίσω ο βαρκάρης. Μας έπιασαν Τούρκοι τσοπαναραίοι και μας έβριζαν και μας έλεγαν να γυρίσουμε πίσω, αλλά δεν είχαμε βάρκα, όπως τους απαντούσαμε. Όταν μας είδε ο πρώτος σφύριξε και πίσω από κάθε δένδρο της ακτής έβγαινε και ένας από ένας οπλισμένος.
Μας έψαξαν τα πράγματα και μας πήραν χρυσαφικά, βέρες, ρούχα. Άφησαν ένα κοριτσάκι να μας φυλάει και έφυγαν.

Κανονίσαμε να του αποσπάσουμε την προσοχή με κάτι χτενάκια για να το σκάσει ο Αντώνης ο Μάζαρης και να πάει να ειδοποιήσει τις επίσημες αρχές. Να πούμε ότι στην περιοχή αυτή, από κάποιους σαν αυτούς ή ίσως και τους ίδιους, εντοπίστηκαν 170 Χιώτες σκοτωμένοι μέσα σε ξεροπήγαδα. Όσο κέρδιζαν οι Γερμανοί στον πόλεμο, τόσο σκληρά μας αντιμετώπιζε η Τουρκία, όσο έχαναν τόσο γίνονταν πιο ανεκτική.

-Πώς σωθήκατε;

-Τελικά ο Αντώνης ο Μάζαρης (μας έσωσε και τελικά σκοτώθηκε στον εμφύλιο στη Σάμο, ήταν με τους αντάρτες) έφτασε στα Αλάτσατα στο προξενείο τους ενημέρωσε και με μουλάρια και στρατιώτες, ήρθαν να μας πάρουν. Υπήρχε και τηλεγράφημα του πατέρα μου ότι ζητούσε να ενημερωθεί αν εντοπίζονταν η οικογένειά του. Τον ρώτησαν τον Αντώνη στο προξενείο αν είχαμε πάει μαζί και το επιβεβαίωσε. Οι κακοί τσοπαναραίοι ήταν έξαλλοι, αλλά δεν μας πείραξαν γιατί κατάλαβαν ότι θα έρχονταν στρατιώτες.

-Πού σας πήγαν μετά;

-Μας πήγαν στον Τσεσμέ, μας έδωσαν χρηματικό επίδομα και νοικιάσαμε ένα δωμάτιο σε ένα βρωμοξενοδοχείο, με μία τουρκοκρητικιά ιδιοκτήτρια που μας έβριζε. Τότε ο Τσεσμές δεν ήταν το θέρετρο του σήμερα, αλλά μία πόλη με έντονα τα σημάδια του πολέμου και της Μικρασιατικής Καταστροφής, με ρημαγμένα και άδεια σπίτια, με τοίχους που είχαν τρύπες από σφαίρες, κλπ
Κάτσαμε εκεί ένα μήνα.

Μετά πήγαμε στη Σμύρνη και από εκεί με τρένο στο Χαλέπι, όπου ήρθε ο πατέρας μου από τη Χάιφα που είχαν βάση. Μας πήγε στη Βυρητό και μας νοίκιασε δωμάτιο. Εκεί είχα καλές σχέσεις με τη σπιτονοικοκυρά που εκτός από αραβικά μίλαγε και γαλλικά, εγώ πήγαινα σε ελληνογαλλικό σχολείο του Λιβάνου και μίλαγα γαλλικά με τη σπιτονοικοκυρά. Εκεί έβγαλα την Τετάρτη δημοτικού. Στο Λίβανο μείναμε έξι μήνες.

-Μετά πού πήγατε;

-Ακολούθως ο πατέρας μου μας πήγε στην Αλεξάνδρεια και νοικιάσαμε δωμάτιο στη γειτονιά Μαζαρίτα. Μεγάλη ήταν η βοήθεια των Αιγυπτιωτών Ελλήνων προς τους πρόσφυγες. Με τους Αιγύπτιους είχαμε πολύ καλές σχέσεις. Η μάνα μου πήγε σε στρατιωτικό νοσοκομείο των συμμάχων και εργάστηκε σαν νοσοκόμα, εγώ συνέχισα το σχολείο, εκεί έβγαλα την Πέμπτη δημοτικού στο ιδιωτικό σχολείο Ιερίδη.

Λόγω μετάθεσης του πατέρα μετά από ένα χρόνο πήγαμε στο Κάϊρο. Την αδελφή μου που είχε ξεκινήσει το γυμνάσιο στην Αλεξάνδρεια, πήγαινε στο Αβερώφειο, την αφήσαμε εκεί, είχαμε και συγγενείς.
Στο Κάϊρο πήγα στο Αχιλλοπούλειο που ήταν δημοτικό και γυμνάσιο και εκεί τελείωσα την έκτη δημοτικού.

Η Μαζαρίτα στο Κάϊρο

-Μιλήστε μας για το γυρισμό.

-Γυρίσαμε από την Αίγυπτο το 1945 με καράβι που μας αποβίβασε στον Άγιο Κήρυκο. Στον πατέρα μου έγινε πρόταση να μείνει μόνιμος στο στρατό και το ήθελε και ο ίδιος. Χωρίς να έχει καμία ανάμειξη με τα πολιτικά και χωρίς να είναι ενταγμένος σε κάποιο κόμμα, μία κακή ομάδα συμπατριωτών μας του έκανε αναφορά ότι είναι επικίνδυνος, έπαιρνε ρούβλια από το Στάλιν και διάφορα άλλα χονδροειδή ψέματα.

Ο αξιωματικός που πήρε την αναφορά, τον ήξερε, κατάλαβε ότι ήταν ψέματα, τον φώναξε και μίλησαν και κατά κάποιο τρόπο «καταχώνιασε» την αναφορά. Όμως επανήλθαν με δεύτερη αναφορά αυτοί που τον είχαν στοχοποιήσει και εκεί δεν μπόρεσε να καταχωνιαστεί γιατί θα έβρισκε τον μπελά του και αυτός που πήγε να βοηθήσει.

Μία μέρα στην Αθήνα, δύο της ασφάλειας έπιασαν τον πατέρα μου που ήταν ακόμα ένστολος και τον πήγαν στα κρατητήρια της Μπουμπουλίνας σε ένα κελί με άλλους 100, που κάθονταν όρθιοι λόγω χώρου και καθιστοί κάθονταν με βάρδιες.
Τον έστειλαν εξορία στην Ικαρία, αλλά αντί να μένει σε σπίτι, τον έβαλαν να μένει σε μία σκηνή στον Ξερόκαμπό. Έμεινε κάμποσο καιρό εκεί, εγώ του πήγαινα φαγητό, κάποια στιγμή τελείωσαν και αυτά και συνέχισε το επάγγελμα του γιατρού στην Ικαρία.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Όσο μικρό δείχνει στο χάρτη, τόσο μεγάλη είναι διαχρονικά η αγκαλιά του. Με τα φώτα της δημοσιότητας να μην φτάνουν πάντα στις εσχατιές του Αιγαίου, έχουν γραφτεί σελίδες ηρωικές και ανθρώπινες, σημαντικές και σχετικά άγνωστες μέχρι σήμερα.

Συνεχίζοντας την έρευνά μας για τους Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επικοινωνήσαμε με το Δήμαρχο Αγαθονησίου, Ευάγγελο Κόττορο.

Για την περίοδο εκείνη μας μετέφερε τα εξής: «To Aγαθονήσι αν και στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα την περίοδο από το 1912 μέχρι την ενσωμάτωση με την Ελλάδα, ιταλική δύναμη είδε το 1939. Ήταν η περίοδος που οι Ιταλοί ήθελαν να κλείσουν τα ελληνικά σχολεία και να εξιταλίσουν τα Δωδεκάνησα.

Τότε ήρθαν στο νησί επτά καραμπινιέροι και τρεις πεζοναύτες που έστησαν ένα παρατηρητήριο κοντά στο Κάστρο. Λίγο μετά την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο, ένας Καρπάθιος γιατρός που το όνομά του ήταν Βέργης Βάσος, πήγε στη Σάμο που ανήκε στο ελληνικό κράτος και δεν ήταν ιταλοκρατούμενη, μάζεψε παλικάρια και νύχτα 17 προς 18 Νοεμβρίου 1940, αποβιβάστηκαν στη βόρεια πλευρά του νησιού. Ήταν η πρώτη πράξη Εθνικής Αντίστασης.

Αιχμαλώτισαν τους Ιταλούς, αλλά επειδή πρόβαλαν αντίσταση και έγινε συμπλοκή, δύο Ιταλοί σκοτώθηκαν. Πρόλαβαν όμως και έστειλαν σήμα στη Λέρο. Ο Βέργης και η ομάδα του είχαν αποχωρήσει ακολουθώντας την τουρκική ακτογραμμή για να μην γίνουν αντιληπτοί. Οι συνέπειες ήταν να αποβιβαστούν 700- 800 Ιταλοί να λεηλατήσουν και να καταστρέψουν το νησί, να αρπάξουν ζώα και να χαλάσουν καλλιέργειες, σκεφτείτε ότι όλοι αυτοί έπρεπε να τραφούν. Όταν έμαθαν ότι οι πρωταγωνιστές δεν ήταν Αγαθονησιώτες, αλλά Σαμιώτες, έφυγαν και βομβάρδισαν από πολεμικά πλοία για αντίποινα το Τηγάνι (το σημερινό Πυθαγόρειο)».

το λιμανάκι «Καθολικό» στη σημερινή εποχή

-Πώς αποτυπώθηκαν οι προσφυγικές ροές της εποχής στο νησί;

Ευ.Κοττορός: «Τα χρόνια της κατοχής δεν υπήρχε κατοχική δύναμη στο Αγαθονήσι. Η απουσία ελεγκτικών αρχών διευκόλυνε το προσφυγικό ταξίδι που επιχειρούσαν κάτοικοι από άλλα νησιά. Έτσι όσοι έφευγαν πρόσφυγες κυρίως από τη Σάμο, αλλά και από τους Φούρνους, έρχονταν για στάση στο νησί και έμπαιναν στο λιμανάκι που λέγεται Καθολικό. Εκεί διανυκτέρευαν, ιδίως αν ο καιρός ήταν άσχημος και απολάμβαναν των διευκολύνσεων από τους κατοίκους του νησιού, σε ανεφοδιασμό με νερό, κάποια λιγοστά τρόφιμα, ξεκούραση, οδηγίες ναυσιπλοΐας και συνέχιζαν για τα παράλια της Τουρκίας.

Υπήρξαν στο παρελθόν πολλές τέτοιες μαρτυρίες και διηγήσεις, αλλά δυστυχώς δεν βρίσκονται εν ζωή όσοι τα έζησαν».

Σημείωση του ert.gr: Κατά μία άλλη εκδοχή το σήμα στη Λέρο, το έστειλε ο ιταλομαθής Βέργης για να βομβαρδίσουν οι ίδιοι οι Ιταλοί τις εγκαταστάσεις τους πιστεύοντας ότι τις είχε ο εχθρός. Ο Βάσος Βέργης πολιτεύτηκε το Μάρτιο του 1946 με το «Εθνικό κόμμα», του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα στην Α΄Αθηνών και απεβίωσε 94 ετών, στις 9 Μάρτη 1977. Οι Γερμανοί αν και μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, αποβιβάστηκαν στο Αγαθονήσι, δεν είχαν σταθερή και μόνιμη παρουσία.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Τετάρτη 29 Μάρτη: Λειψοί: Ειρηνική γωνιά του Αιγαίου στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Πέμπτη 30 Μάρτη: Kάρπαθος: Απελευθερώθηκε με επανάσταση τo 1944 και φιλοξένησε ‘Ελληνες πρόσφυγες

Παρασκευή 31 Μάρτη: Το προσφυγικό ταξίδι της Αγγελικής Μπαστούνα το Μάρτιο του 1943

Σάββατο 1 Απρίλη: Τάσος Χήρας: Οι Λειψοί στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Κυριακή 2 Απρίλη: Πρόσφυγας ενός έτους το 1942: Ο Γιώργος Τουρβάς από την Ικαρία στο Λίβανο

Δευτέρα 3 Απρίλη: Γιάννης Φουντούλης: Πρόσφυγας στο Souq El Gharb του Λιβάνου το 1941- 1945

Τρίτη 4 Απρίλη: Η Πάτμος θα τιμήσει τους ήρωές της

Τετάρτη 5 Απρίλη: Άννα Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή του 1942 – 1945 σε Τουρκία – Συρία – Μ.Ανατολή

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

Open post

Φούρνοι – Κύπρος με βάρκα: Μια προσφυγική οδύσσεια

Φούρνοι – Κύπρος με βάρκα: Μια προσφυγική οδύσσεια

Έγινε πρόσφυγας στα νεανικά του χρόνια και έκανε ένα ταξίδι που η λογική δεν το χωράει. Ο Παντελής Αμοργιανός ήταν ένας από τους 21 Φουρνιώτες που έφτασαν με βάρκα από τους Φούρνους Κορσεών στην Κύπρο.

Κράτησε σημειώσεις από εκείνο το ταξίδι και με τη βοήθεια του γιού του Νικήτα, που τον ευχαριστούμε, σας μεταφέρουμε αυτή τη σπάνια ιστορία.

Ακολουθεί το κείμενο του κ. Αμοργιανού:

Ο πόλεμος μας βρήκε στη Λαμία. Από εκεί ξεκίνησα για την Αθήνα περπατώντας, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Έφτασα σε δέκα μέρες. Μετά περπάτησα ως τη Ραφήνα που υπήρχε καΐκι για το νησί. Μετά από απίστευτη ταλαιπωρία για ένα μήνα, φτάσαμε στο νησί μας τους Φούρνους.

Εκεί είχαν ήδη πάει οι Ιταλοί. Δεν τα πηγαίναμε καλά μαζί τους, μας έδειραν αλύπητα, μας έβαλαν φυλακή επτά ημέρες χωρίς φαγητό και νερό. Μού έδωσαν ένα χαρτί ότι έπρεπε να δικαστώ στη Ρόδο, με την κατηγορία ότι κρύβαμε έναν αξιωματικό στο νησί της  Θύμαινας.

Ανησυχούσα πολύ και ήθελα να φύγω για την Τουρκία. Έμενα στη Χρυσομηλιά, ξεκίνησα με τα πόδια για τους Φούρνους. Την Κυριακή το πρωί βρήκα το φίλο μου το Γιώργο Μαρούση, που είχε δει μία καλή βάρκα να κλέψουμε.

Συνεννοηθήκαμε λοιπόν να φύγουμε για την Τουρκία. Η βάρκα ήταν δεμένη έξω από το λιμάνι «αρόδου», περίπου 100 μέτρα από το ιταλικό φυλάκιο. Αυτό θα γίνονταν σε δύο μέρες, μέχρι να σκεφτούμε τις λεπτομέρειες, ενημερώσαμε τις οικογένειές μας να μας περιμένουν τα  μεσάνυχτα στην περιοχή «Κλαδαρίδη». Τότε εγώ και ο καλός μου φίλος, πήγαμε τη νύχτα, γυμνοί και κολυμπώντας σιγά, τραβήξαμε τη βάρκα ανοιχτά στο πέλαγος, για να μην μας δουν οι Ιταλοί. Με τα κουπιά φτάσαμε στο ραντεβού κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα.

από τις σημειώσεις του Παντελή Αμοργιανού

Ο καιρός ήταν ευτυχώς ευνοϊκός, αλλά στην παραλία είχαμε μία έκπληξη γιατί μας περίμεναν πολλά άτομα. Οι άντρες ήμασταν πέντε άτομα, οι υπόλοιποι ήταν όλοι παιδιά. Τους πήραμε όλους, σύνολο 21 άτομα. Μόνο ο φίλος μου ο Μαρούσης είχε έξι παιδιά, όλα μικρά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με ένα μικρό πανί και με τα κουπιά και κατά το ξημέρωμα ήμασταν κοντά στο Γαϊδουρονήσι (έτσι έλεγαν κάποτε το Αγαθονήσι). Από εκεί βλέπαμε την Τουρκία και μέχρι το βράδυ είχαμε φτάσει στο Μπετρουμή. Αφού φτάσαμε ζητήσαμε από τους Τούρκους ψωμί και νερό και αφού μας έδωσαν από ένα κιλό ψωμί και έναν τενεκέ νερό, μας είπαν να γυρίσουμε στη Σάμο.

Εμείς φύγαμε τότε και τραβήξαμε νότια προς τα κάτω και φτάσαμε σε ένα μικρό λιμανάκι τη νύχτα και δέσαμε τη βάρκα για ξεκούραση. Εκεί βρήκαμε κοχύλια και πατελίδια για φαγητό. Κάποια στιγμή παρουσιάστηκε ένας καλός Τούρκος, μας έφερε λίγο ψωμί και μας έβρασε και λίγο στάρι για να φάμε.

η θαλάσσια πορεία του Παντελή Αμοργιανού

Το χωριό του ήταν μακριά και δεν μπορούσε να πάει να φέρει και άλλα καλά. Εμείς τον ευχαριστήσαμε και ξεκινήσαμε πάλι προς τα κάτω, νότια, όπου το βράδυ πάλι είδαμε φώτα. Πήγαμε κοντά στην Αντίφυλλο. Εκεί μας έδιωξαν πάλι για τη Σάμο, εμείς τραβήξαμε πάλι προς τα κάτω, όπου βρήκαμε άλλο χωριό το Μαρμαρά, όπου και εκεί μας έδωσαν πάλι λίγο ψωμί και ξεκινήσαμε πάλι προς την Κύπρο.

Μετά από πολύ κούραση φτάσαμε στο Φοίνικα, όπου πλευρίσαμε το ντόκο του λιμανιού. Εκεί παρουσιάστηκε μία κοπέλα που μας λυπήθηκε και μας έδωσε λεφτά. Τα πήρα εγώ και πήγα στο φούρνο για ψώνια. Την ευχαριστήσαμε και ξεκινήσαμε πάλι, όπου σε δύο ημέρες φτάσαμε στην Αττάλεια. Από εκεί φύγαμε για το Αναμούρη, μιάς και από εκεί μας είπαν ότι η Κύπρος ήταν κοντά. Ταξιδεύαμε τρεις μέρες, όταν φτάσαμε με μεγάλη πείνα, όπου αρνήθηκαν να μας δώσουν να φάμε και μας έβαλαν να μας φυλάει ένας Τούρκος φαντάρος για να μη βγούμε έξω από τη βάρκα.

Δεν αντέχαμε άλλο και κατάφερα να το σκάσω. Βρήκα ένα Τούρκο και παρακάλεσα για φαγητό. Η γυναίκα του μου έδωσε μία πίτα και μελιτζάνες και σύκα. Τότε κρυφά πάλι, μπήκα στη βάρκα χωρίς να με αντιληφθεί ο φαντάρος. Ο καιρός ήταν καλός και ξεκινήσαμε πάλι. Ο καλός Τούρκος μας είχε ενημερώσει ότι η Κύπρος ήταν απέναντι.  Δεν είχαμε χορτάσει και σιγά – σιγά με πανί και κουπιά ξημερωθήκαμε στην Κύπρο.

Εκεί ήταν ένα μοναστήρι, όπου οι Κύπριοι μας αγκάλιασαν και μας προσέφεραν τα πάντα. Φαΐ, ρούχα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αργότερα έφεραν μία επιτροπή από Εγγλέζους και αναρωτιόντουσαν πώς φτάσαμε έως εκεί. Ρώτησαν ποιος είναι ο επικεφαλής. Από εμάς, ο καλός μου φίλος Μαρούσης, έδειξε εμένα και οι Εγγλέζοι με συνεχάρησαν και μας πήγαν στο Ξηρό σε ένα καλό ξενοδοχείο.

Αφού μας έδωσαν καινούργια ρούχα και λεφτά, οι μισοί από μας τους πήγαν στην Κυρήνεια, εγώ έμεινα στο Ξηρό και από εκεί πήγα στην Αμμόχωστο και από εκεί με καράβι πήγα στη Χάιφα, εν συνεχεία με αυτοκίνητο έφτασα στην Αλεξάνδρεια, όπου φιλοξενήθηκα από έναν παπά, ονόματι Γαλαζόπουλος.

Με καλοδέχτηκε αυτός, η γυναίκα και τα παιδιά του. Εκεί βρήκα και μία θεία μου και εξαδέλφια, όπου κάθισα μερικές μέρες. Οι βομβαρδισμοί όμως από τους Γερμανούς, με ανάγκασαν να παρουσιαστώ στο προξενείο μας, όπου αυτοί με έστειλαν φαντάρο να υπηρετήσω στα υποβρύχια και κυρίως υπηρέτησα στο υποβρύχιο «Παπανικολής» πολλά χρόνια. Ζωή Οδύσσεια…

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΜΟΡΓΙΑΝΟΣ

Eπιμέλεια αφιερώματος: Νάσος Μπράτσος

 

Διαβάστε στο ert.gr

Τρίτη 28 Μάρτη: Αγαθονήσι: To αποκούμπι των Ελλήνων προσφύγων στο Β΄ Παγκόσμο Πόλεμο

Τετάρτη 29 Μάρτη: Λειψοί: Ειρηνική γωνιά του Αιγαίου στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Πέμπτη 30 Μάρτη: Kάρπαθος: Απελευθερώθηκε με επανάσταση τo 1944 και φιλοξένησε ‘Ελληνες πρόσφυγες

Παρασκευή 31 Μάρτη: Το προσφυγικό ταξίδι της Αγγελικής Μπαστούνα το Μάρτιο του 1943

Σάββατο 1 Απρίλη: Τάσος Χήρας: Οι Λειψοί στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Κυριακή 2 Απρίλη: Πρόσφυγας ενός έτους το 1942: Ο Γιώργος Τουρβάς από την Ικαρία στο Λίβανο

Δευτέρα 3 Απρίλη: Γιάννης Φουντούλης: Πρόσφυγας στο Souq El Gharb του Λιβάνου το 1941- 1945

Τρίτη 4 Απρίλη: Η Πάτμος θα τιμήσει τους ήρωές της

Τετάρτη 5 Απρίλη: Άννα Ρακατζή – Λεφέ: Η προσφυγική διαδρομή του 1942 – 1945 σε Τουρκία – Συρία – Μ.Ανατολή

Πέμπτη 6 Απρίλη: Ο Γιάννης Ταμβακλής και το «Οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή 1941-1945»

Παρασκευή 7 Απρίλη: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι» – Ο Γιάννης Μακριδάκης στο ert.gr

Σάββατο 8 Απρίλη: Αντώνης Βεζυρόπουλος ο «κοντραμπατζής» της Αντίστασης στο Νότιο Αιγαίο

Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις του αφιερώματος, συγκεντρωτικά στο τέλος της ανάρτησης: Aναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του ert.gr

 

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7 8
Scroll to top