Open post

newSilas έρχεται στο ert.gr

Ο κόσμος αλλάζει. Αν αλλάζει προς το καλύτερο ή το χειρότερο είναι σχετικό. Ότι είναι χειρότερο για τον κόσμο, είναι καλύτερο για τη σάτιρα. Η σάτιρα δεν αλλάζει. Αιώνες τώρα, παραφυλάει με ένα μικρό στιλέτο στην πλάτη, να επιτεθεί όχι στον Ταρτουφισμό αλλά στον Ταρτούφο.
Στην εποχή που κυνηγούν αυτούς που βαράνε το συναγερμό κι όχι αυτούς που βάζουν τη φωτιά, δεν ειν’ εύκολο να σατιρίζεις.

Κι ένα τελευταίο. Αν ο δημιουργός ήθελε δημοφιλία δεν θα έλεγε την άποψη του, θα ‘λεγε την άποψη σας.
Σίλας Σεραφείμ

Open post

Η αισιοδοξία και η ευτυχία των Ελλήνων στην έρευνα «Generation what?» (Ελληνικά & Αγγλικά)

Η αισιοδοξία και η ευτυχία των Ελλήνων στην έρευνα «Generation what?» (Ελληνικά & Αγγλικά)

Στην Ελλάδα (όπως και στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο) η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς οδηγεί σε ακραία απαισιοδοξία, είναι ένα από τα αποτελέσματα της διαδικτυακής ευρωπαϊκής έρευνας», «Generation what?». Παρουσιάζουμε τι απάντησαν οι Έλληνες στις 149 ερωτήσεις της έρευνας της EBU σχετικά «με τις ευκαιρίες στη ζωή, την εμπιστοσύνη στο κράτος, την αξιοπιστία της Ε.Ε., την οικονομική ασφάλεια, την ιδιωτική ζωή και το δικαίωμα στην εργασία».

Της Τζένης Χαραλαμπίδου

 

Παρά την οικονομική κρίση, το Brexit και το προσφυγικό, η αισιοδοξία επικράτησε στην πρώτη πανευρωπαϊκή έρευνα της EBU, με τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου νέων από 18 έως 34 ετών. Εκατό σαράντα εννέα ερωτήσεις σχετικά «με τις ευκαιρίες στη ζωή, την εμπιστοσύνη στο κράτος, την αξιοπιστία της Ενωμένης Ευρώπης, την οικονομική ασφάλεια, την ιδιωτική ζωή και το δικαίωμα στην εργασία», απαντήθηκαν και στη συνέχεια αναλύθηκαν από κοινωνιολόγους που επιβεβαίωσαν το «καλό επίπεδο αισιοδοξίας των νέων Ευρωπαίων». Από την έρευνα προκύπτει ότι «η αισιοδοξία συμβαδίζει με την φιλοευρωπαϊκή στάση. Ανασφάλεια και απαισιοδοξία, συνδέονται με εχθρότητα προς την Ευρώπη και ροπή σε εθνικιστικές ιδεολογίες».

Συγκεκριμένα πορίσματα ανά χώρα:

  1. Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο: Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς οδηγεί σε ακραία απαισιοδοξία»
  2. Γερμανία, Ισπανία, Λουξεμβούργο: Οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στην ευτυχία των νέων»
  3. Ιρλανδία και Ουαλία: «Οι φίλοι είναι πιο καθοριστικοί από την οικογένεια»
  4. Ελβετία, Ισπανία, Ολλανδία, Βέλγιο: Οι προηγούμενες γενιές έχουν μεγάλη ευθύνη για τα προβλήματα του σήμερα»
  5. Αυστρία, Λουξεμβούργο ή Βέλγιο: «Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών υπονομεύει την αισιοδοξία των νέων»
  6. Τσεχία, Γαλλία, Ιταλία: «Η ανεργία κύρια αιτία ανασφάλειας»
  7. Αυστρία: «Η μετανάστευση φοβίζει τους νέους»
  8. Ισπανία, Βέλγιο: «Μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Εκκλησία, έχουν επίσης επίδραση στις ζωές των νέων ανθρώπων»

Τα σχετικά πορίσματα που έστειλε η Ελλάδα στην EBU επεξεργάστηκαν τα τμήματα Περιεχομένου της Γεν. Διεύθυνσης Νέων Μέσων της ΕΡΤ και επιμελήθηκε το τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΕΡΤ.

Ελληνικά

Η αισιοδοξία & η ευτυχία των Ελλήνων

Στη διαδικτυακή ευρωπαϊκή έρευνα «Generation what?»  

Τι μας κάνει ευτυχισμένους και αισιόδοξους για τη ζωή; Οι φίλοι; Η δουλειά; Το χρήμα; Οι ουσίες; Το σεξ; Οι τέχνες; Ο αθλητισμός; Η θρησκεία; Ο γάμος; Τα παιδιά; Η αγάπη; Το κινητό τηλέφωνο; Το Internet; Τι από τα αυτά, σε τι βαθμό και τι άλλο που δεν έχουμε ποτέ, ίσως, αναρωτηθεί;

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» Έλληνες, ηλικίας 18-34 ετών, δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με την ευτυχία, έτσι όπως αυτοί τη βιώνουν και την αντιλαμβάνονται. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

Α) Πόσο αισιόδοξοι είναι οι Έλληνες;

Στην πρόταση «Όσον αφορά το μέλλον σου, θα έλεγες ότι είσαι…» από τους 5.362 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 56% Πολύ αισιόδοξοι
  • 44% Πολύ απαισιόδοξοι

Στην πρόταση «Όταν θέλεις, μπορείς!» από τους 5.344 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 48%, Συμφωνώ
  • 52%, Διαφωνώ

Στην πρόταση «Σε σύγκριση με τη δική σου ζωή, η ζωή των παιδιών σου θα είναι…» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.267 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 42% Γενικά, καλύτερη
  • 23% Γενικά, χειρότερη
  • 35% Παρόμοια

Στην ερώτηση «Σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους της ηλικίας σου, σε ποια ομάδα θα τοποθετούσες τον εαυτό σου;», από τους 5.134 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 74% Σε εκείνους με τις περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν στη ζωή.
  • 21% Σε εκείνους με τις λιγότερες πιθανότητες να επιτύχουν στη ζωή.

Στην ερώτηση «Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο μέλλον;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.196 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • Μόνο το 10% βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον μόνο του
  • Επίσης, ένα άλλο 10% βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον χωρίς παιδιά
  • Όμως, μεγάλο ποσοστό (46%) βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον σε γάμο ή σε σύμφωνο συμβίωσης
  • ενώ το 22% βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον σε σχέση

Στην πρόταση «Στη ζωή ισχύει το ρητό: «Ή στη φέρνουν ή τους τη φέρνεις», από τους 5.196 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 29% Συμφωνώ
  • 71% Διαφωνώ

Στην ερώτηση «Πιστεύεις ότι θα ζήσεις αργότερα κάτι άλλο εκτός της οικονομικής κρίσης;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.221 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 80% ΝΑΙ
  • 20% ΟΧΙ

Β) Απαισιόδοξοι δείχνουν οι Έλληνες στα παρακάτω ζητήματα:

Στην ερώτηση «Σε σύγκριση με τη ζωή που έζησαν οι γονείς σου, πώς νομίζεις ότι θα είναι το μέλλον σου;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.478 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 33 % Γενικά καλύτερο
  • 54 % Γενικά χειρότερο
  • 13 % Ίδιο

Στην ερώτηση «Αισθάνεσαι ότι είσαι κύριος/κυρία της μοίρας σου, ότι έχεις τον έλεγχο όσων συμβαίνουν στη ζωή σου;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.217 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • Περίπου 50%: Όχι, δεν έχω τον έλεγχο όσων συμβαίνουν στη ζωή μου
  • Περίπου 50%: Έχω τον απόλυτο έλεγχο όσων συμβαίνουν στη ζωή μου

Στην πρόταση «Ο μόνος στον οποίο μπορείς να βασιστείς είναι ο εαυτός σου», από 5.372 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 48%, Συμφωνώ
  • 52%, Διαφωνώ

Στην πρόταση «Υπάρχει μεγάλη αδικία» από τους 5.335 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 46% ΝΑΙ
  • 4% ΟΧΙ

Στην πρόταση «Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα δίνει ευκαιρίες σε όλους» από τους 5.426 Έλληνες, ηλικίας 18-34, απάντησαν:

  • 68% Δεν συμφωνεί/Διαφωνεί απολύτως
  • 29% Συμφωνεί εν μέρει
  • 3% Συμφωνεί

Στην ερώτηση «Αισθάνεσαι ότι είσαι κύριος/κυρία της μοίρας σου, ότι έχεις τον έλεγχο όσων συμβαίνουν στη ζωή σου;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.217 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • Περίπου 50%: Όχι, δεν έχω τον έλεγχο όσων συμβαίνουν στη ζωή μου
  • Περίπου 50%: Έχω τον απόλυτο έλεγχο όσων συμβαίνουν στη ζωή μου

Στην ερώτηση «Πόσο θα επηρεάσει το μέλλον σου η οικονομική κρίση;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.227 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 29% Απόλυτα
  • 59% Πολύ
  • 1% Καθόλου

Γ) Οι Έλληνες είναι τελικά ευτυχισμένοι; Με ποια πράγματα ευτυχούν;  

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς αγάπη;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.790 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 5% ΝΑΙ
  • 95% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς παιδιά;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.823 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 44% ΝΑΙ
  • 56% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς θρησκευτική πίστη;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.923 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 70% ΝΑΙ
  • 30% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς δουλειά;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.845 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 16% ΝΑΙ
  • 84% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς δικαίωμα ψήφου;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.758 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 14% ΝΑΙ
  • 86% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς σεξ;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.843 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 13% ΝΑΙ
  • 87% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς πρόχειρο φαγητό;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.986 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 73% ΝΑΙ
  • 27% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς αθλητισμό;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.957 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 22% ΝΑΙ
  • 78% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς τηλεόραση;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.855 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 74% ΝΑΙ
  • 26% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς κινητό τηλέφωνο;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.996 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 53% ΝΑΙ
  • 47% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς το διαδίκτυο;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.010 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 39% ΝΑΙ
  • 61% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς αυτοκίνητο;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.973 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 59% ΝΑΙ
  • 41% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς αλκοόλ;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.974 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 76% ΝΑΙ
  • 24% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς ναρκωτικά;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.931 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 94% ΝΑΙ
  • 06% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς μουσική;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.879 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 07% ΝΑΙ
  • 93% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς βιβλία;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.796 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 15% ΝΑΙ
  • 85% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς φίλους;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.928 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 6% ΝΑΙ
  • 94% ΟΧΙΣτην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς κινηματογράφους, ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.955 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:
    • 23% ΝΑΙ
    • 77% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η και χωρίς λεφτά;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 4.963 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 42% ΝΑΙ
  • 58% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς αντισύλληψη;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.042 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 29% ΝΑΙ
  • 71% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η αν δεν ζούσες στη χώρα σου;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.029 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 59% ΝΑΙ
  • 41% ΟΧΙ

Στην ερώτηση «Θα ήσουν ευτυχισμένος/η χωρίς ειδήσεις;» συμμετείχαν (έως σήμερα) 5.057 Έλληνες, ηλικίας 18-34. Απάντησαν:

  • 73% Συμφωνώ
  • 27% Διαφωνώ

 

Σχετικά άρθρα

«Generation What»: Νεανική αισιοδοξία από την πανευρωπαϊκή έρευνα 

Εμείς και το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, στην έρευνα «Generation what?»

Εμείς και οι «άλλοι» στη διαδικτυακή έρευνα «Generation What?»

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

Oι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι; Τι λένε οι Έλληνες στην έρευνα «Generation What?»

«Generation what?» – Οι σχέσεις, η αγάπη και η πίστη…

Τελικά, εμπιστευόμαστε το ελληνικό σχολείο; 

Τι φέρνει την ευτυχία; Οι Έλληνες απαντούν στη διαδικτυακή έρευνα του «Generation What?» 

 

English

Optimism & happiness of young people in Greece 

According to the european online survey «Generation what?»

Sundays are more depressing than the other days of the week, and Mondays are less happy for people in comparison to Tuesdays and Wednesdays, scientists claim. Christmas Holiday bring sadness, and the economic crisis leads to depression even those not financially powerless…

What makes us happy and optimistic about life? Friends? Our job? Money? Substances? Sex? The arts? Sports? Religion? Marriage? Children? Love? The mobile phone? The Internet? Which of these, and to what extent? Or something that we have never, perhaps, considered?

Young people from Greece, aged 18-34, have been providing the online Generation What? web platform (www.generation-what.gr) with very interesting feedback about how they perceive and experience happiness. The statistical data that emerged from their answers form an aspect of the social portrait of youth in Greece.

A) How optimistic are young people in Greece?  

The question «When looking at your future, you would say you are…» has been answered so far by 5.362 individuals aged 18-34, as follows:

  • 56% very optimistic
  • 44% very pessimistic

The assertion «Where there’s a will, there’s a way” has been commented so far by 5344 individuals, aged 18-34, as follows:

  • 48% agree
  • 52% disagree

Τhe question «Compared to your life, you feel like your children’s future is going to be…» has been answered so far by 5.267 individuals aged 18-34, as follows

  • 42% Better, overall.
  • 23% Worse, overall.
  • 35% Similar

The question «Compare yourself to people your own age, you would put yourself with…» has been answered so far by 5.134 individuals, aged 18-34, as follows:

  • 74% put themselves with the ones with the least chances of succeeding in life.
  • 21% put themselves with the ones with the most chances of succeeding in life

The question «When you project yourself into the future, how do you see yourself?» has been answered so far by 5.196 individuals, aged 18-34, as follows:

  • Only 10% see themselves in the future as on their own.
  • Another 10% see themselves in the future with no children
  • 46% see themselves in the futures as married or in a civil partnership.
  • 22% see themselves in the future in a relation.
  • 13% see themselves in the future with a family.

The assertion “One of life’s golden rule is «you either fuck or get fucked» has been commented so far by 5.196 individuals aged 18-34, as follows:

  • 29% Agree
  • 71% Disagree

The question «Do you think you will ever experience something else than the current economic crisis?” has been answered so far by 5.221 individuals aged 18-34, as follows:

  • 80% Yes
  • 20% No

B) Young people in Greece seem pessimistic about the following:

The question «Compared to your parents’ lives, you feel like your future is going to be?» has been answered so far by 5.478 individuals aged 18-34, as follows:

  • 33% Generally better
  • 54% Generally worse
  • 13% Similar

The question «Overall, do you feel like you’re the master of your destiny, that you’re in control of your life?» has been answered so far by 5,217 individuals aged 18-34, as follows:

  • About 50% feel that they have no control over what is happening to them.
  • About 50% feel they have control over what is happening in their life
  • More specifically: 7% replied “What happens to me is out of my control”, and then the scale monitored: 15%, 25%, 30%, 17%, and finally 5% replied “I have total control over what happens to me”.

The assertion «The only person you can count on in life is yourself” has been commented so far by 5.372 individuals aged 18-34, as follows:

  • 48% Agree
  • 52% Disagree

The assertion «There’s too much injustice» has been commented so far by 5.335 individuals, aged 18-34, as follows:

  • 46% Yes
  • 4% No

The assertion «Everyone has their chance in the current educational system» has been commented so far by 5.426 individuals aged 18-34, as follows:

  • 68% Do not agree or totally disagree.
  • 29% Agree up to a point.
  • Only 2% agree totally.

The question «To what extent will the economic crisis affect your future?» has been answered so far by 5.227 individuals aged 18-34, as follows:

  • 29% Completely
  • 59% A lot
  • 1% Not at all
  • More specifically, 1% replied “Not at all”, and the scale then monitored 3%, 8%, 25%, 34%, and finally 28% replied “Completely”

C) Are young people in Greece happy, after all? What makes them happy?

The question «Could you be happy without love?» has been answered so far by 4.790 individuals aged 18-34, as follows:

  • 5% Yes
  • 95% No

The question «Could you be happy without having any children?” has been answered so far by 4,823 individuals aged 18-34, as follows:

  • 44% Yes
  • 56% No

The question «Could you be happy without any religious belief?» has been answered so far by 4.923 individuals aged 18-34, as follows:

  • 70% Yes
  • 30% No

The question «Could you be happy without a job?» has been answered so far by 4,845 individuals aged 18-34, as follows:

  • 16% Yes
  • 84% No

To question «Could you be happy without a vote?” has been answered so far by 4,758 individuals aged 18-34, as follows:

  • 14% Yes
  • 86% No

The question «Could you be happy without sex?» has been answered so far by 4.843 individuals aged 18-34, as follows:

  • 13% Yes
  • 87% No

The question «Could you be happy without junk food?» has been answered so far by 4.986 individuals aged 18-34, as follows:

  • 73% Yes
  • 27% No

The question «Could you be happy without sport?» has been answered so far by 4.957 individuals, aged 18-34, as follows:

  • 22% Yes
  • 78% No

The question «Could you be happy without television?” has been answered so far by 4,855 individuals aged 18-34, as follows:

  • 74% Yes
  • 26% No

The question «Could you be happy without a mobile phone?» has been answered so far by 4.996 individuals aged 18-34, as follows:

  • 53% Yes
  • 47% No

The question «Could you be happy without Internet?» has been answered so far by 5.010 individuals aged 18-34, as follows:

  • 39% Yes
  • 61% No

The question «Could you be happy without a car?» has been answered so far by 4.973 individuals, aged 18-34, as follows:

  • 59% Yes
  • 41% No

The question «Could you be happy without alcohol?» has been answered so far by 4.974 individuals aged 18-34, as follows:

  • 76% Yes
  • 24% No

The question «Could you be happy without drugs?» has been answered so far by 4.931 individuals aged 18-34, as follows:

  • 94% Yes
  • 06% No

The question «Could you be happy without music?» has been answered so far by 4,879 individuals aged 18-34, as follows:

  • 07% Yes
  • 93% No

The question «Could you be happy without books?» has been answered so far by 4,796 individuals aged 18-34, as follows:

  • 15% Yes
  • 85% No

The question «Could you be happy without friends?» has been answered so far by 4.928 individuals aged 18-34, as follows:

  •  6% Yes
  • 94% No

The question «Could you be happy without cinema, films or TV series?» has been answered so far by 4.955 individuals aged 18-34, as follows:

  • 23% Yes
  • 77% No

The question «Could you be happy with money problems?» has been answered so far by 4.963 individuals aged 18-34, as follows:

  • 42% Yes
  • 58% No

The question «Could you be happy without contraception?» has been answered so far by 5.042 individuals aged 18-34, as follows:

  • 29% Yes
  • 71% No

The question «Could you be happy without living in your country?» has been answered so far by 5.029 individuals aged 18-34, as follows:

  • 59% Yes
  • 41% No

The question «Could you be happy without the news?» has been answered so far by 5.057 individuals aged 18-34, as follows:

  • 73% Agree
  • 27% Disagree

 

Μετάφραση στα Αγγλικά: Σοφία Δρανίδου (Διεθνείς Σχέσεις ΕΡΤ)

Relative articles 

«Generation What»: Νεανική αισιοδοξία από την πανευρωπαϊκή έρευνα 

Εμείς και το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, στην έρευνα «Generation what?»

Εμείς και οι «άλλοι» στη διαδικτυακή έρευνα «Generation What?»

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

Oι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι; Τι λένε οι Έλληνες στην έρευνα «Generation What?»

«Generation what?» – Οι σχέσεις, η αγάπη και η πίστη…

Τελικά, εμπιστευόμαστε το ελληνικό σχολείο; 

Τι φέρνει την ευτυχία; Οι Έλληνες απαντούν στη διαδικτυακή έρευνα του «Generation What?» 

 

Open post

Eδώ Πολυτεχνείο – Αυτόπτης Μάρτυρας (Φωτογραφικό Αφιέρωμα)

Eδώ Πολυτεχνείο – Αυτόπτης Μάρτυρας (Φωτογραφικό Αφιέρωμα)

Πέντε βίντεο με φωτογραφίες του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα του φωτορεπόρτερ του Associated Press που με την κάμερά του κατέγραψε τις ημέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με αποκορύφωμα την εισβολή του τανκ παρουσιάζει σε ένα ειδικό αφιέρωμα το ert.gr. Τις φωτογραφίες παραχώρησε στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Τηλεόρασης το Αρχείο της ΕΡΤ.





Open post

«Generation What»: Νεανική αισιοδοξία από την πανευρωπαϊκή έρευνα (video)

«Generation What»: Νεανική αισιοδοξία από την πανευρωπαϊκή έρευνα (video)

Παρά την οικονομική κρίση, το Brexit και το προσφυγικό, η αισιοδοξία επικράτησε στην πρώτη πανευρωπαϊκή έρευνα της EBU, με τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου νέων από 18 εως 34 ετών.

149 ερωτήσεις σχετικά «με τις ευκαιρίες στη ζωή, την εμπιστοσύνη στο κράτος, την αξιοπιστία της Ενωμένης Ευρώπης, την οικονομική ασφάλεια, την ιδιωτική ζωή και το δικαίωμα στην εργασία», απαντήθηκαν και στη συνέχεια αναλύθηκαν από κοινωνιολόγους που επιβεβαίωσαν το «καλό επίπεδο αισιοδοξίας των νέων Ευρωπαίων».

Ευρωβουλευτές, μεταξύ αυτών και η Ελληνίδα Εύα Καϊλή, κλήθηκαν να σχολιάσουν τα καίρια ερωτήματα.

Από την έρευνα προκύπτει ότι «η αισιοδοξία συμβαδίζει με την φιλοευρωπαϊκή στάση. Ανασφάλεια και απαισιοδοξία, συνδέονται με εχθρότητα προς την Ευρώπη και ροπή σε εθνικιστικές ιδεολογίες».

Η έρευνα αποδεικνύει επίσης ότι οι σχολικές εμπειρίες καθορίζουν οριστικά την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία των νέων της Ευρώπης.

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΑΝΑ ΧΩΡΑ

– Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο: «Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς οδηγεί σε ακραία απαισιοδοξία»

 Γερμανία, Ισπανία, Λουξεμβούργο: « Οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στην ευτυχία των νέων»

– Ιρλανδία και την Ουαλία: «Οι φίλοι είναι πιο καθοριστικοί από την οικογένεια»

Στην Ελβετία, την Ισπανία, την Ολλανδία και το Βέλγιο: «Οι  προηγούμενες γενιές έχουν μεγάλη ευθύνη για τα προβλήματα του σήμερα»

– Στην Αυστρία, το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο: «Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών υπονομεύει την αισιοδοξία των νέων»

– Τσεχία, Γαλλία και Ιταλία: «Η ανεργία κύρια αιτία ανασφάλειας»

-Αυστρία: ¨»Η μετανάστευση φοβίζει τους νέους»

– Ισπανία, Βέλγιο: «Μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Εκκλησία, έχουν επίσης επίδραση στις ζωές των νέων ανθρώπων»

– Παρά τις επικρίσεις του πολιτικού κατεστημένου, δεν παρατηρείται «τάση πανευρωπαϊκής εξέγερσης», με εξαίρεση τους απογοητευμένους νέους της Ιρλανδίας.

Η γενική διευθύντρια της  EBU Ingrid Deltenre χαρακτηρίζει ορόσημο την έρευνα Generation What, επισημαίνοντας :»Σχεδόν ένα εκατομμύριο νέοι έχουν την ευκαιρία από τα δημόσια μέσα ενημέρωσης (PSM)  να μιλήσουν και να ακουστούν. Είναι η  γενιά millenial,  εκείνοι που ενηλικιώθηκαν με την αλλαγή του 21ου αιώνα και που σύντομα θα πάρουν την Ευρώπη στα χέρια τους».

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα παρουσιαστούν στις 21 Νοεμβρίου, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Νεολαίας, Εκπαίδευσης και Πολιτισμού.

ΠΗΓΗ:EBU

Open post

Eδω Πολυτεχνείο – Αυτόπτης Μάρτυρας (Φωτογραφικό Αφιέρωμα)

Eδω Πολυτεχνείο – Αυτόπτης Μάρτυρας (Φωτογραφικό Αφιέρωμα)

Πέντε βίντεο με φωτογραφίες του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα του φωτορεπόρτερ του Associated Press που με την κάμερά του κατέγραψε τις ημέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με αποκορύφωμα την εισβολή του τανκ παρουσιάζει σε ένα ειδικό αφιέρωμα το ERT.gr. Τις φωτογραφίες παραχώρησε στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Τηλεόρασης το Αρχείο της ΕΡΤ.





Open post

«Ήρωας ή ένοχος;» – Η αναταραχή μετά την προβολή μιας τηλεταινίας στη Γερμανία

«Ήρωας ή ένοχος;» – Η αναταραχή μετά την προβολή μιας τηλεταινίας στη Γερμανία

Την περασμένη Δευτέρα, τηλεθεατές στη Γερμανία και άλλες τέσσερις χώρες, παρακολούθησαν μια τηλεταινία στο κανάλι ARD, και μετά ψήφισαν. Ένας πιλότος μαχητικού αγνοεί τις εντολές και καταρρίπτει ένα επιβατηγό αεροσκάφος σε αεροπειρατεία, για να αποτρέψει τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων στο έδαφος. Οι 164 επιβάτες σκοτώνονται. Είχε ο πιλότος το δικαίωμα να πάρει αυτή την απόφαση; Πάνω από το 80% των εκατοντάδων χιλιάδων που ψήφισαν, είπαν «αθώος». Ενάντια σε ένα βασικό άρθρο του γερμανικού συντάγματος, που δεν επιτρέπει στον στρατό να λάβει ανάλογη απόφαση.

της Μάχης Μαργαρίτη

Η τηλεταινία είχε τον τίτλο, «Τρόμος – Εσύ αποφασίζεις». Προβλήθηκε βράδυ Δευτέρας -ημέρα και ώρα παραδοσιακά υψηλής τηλεθέασης. Με ένα «σενάριο τρόμου», όπως έγραφε στην ιστοσελίδα του το γερμανικό δίκτυο της DW. «Τρομοκράτες κάνουν αεροπειρατεία σε επιβατηγό αεροσκάφος με 164 επιβάτες και απειλούν να το καταρρίψουν σε στάδιο ποδοσφαίρου γεμάτο με 70.000 ανθρώπους. Μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες να αναγκάσουν το αεροσκάφος να προσγειωθεί, τελικά ένας γερμανός στρατιώτης το καταρρίπτει, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι οι επιβάτες, αλλά να σωθούν χιλιάδες άλλες ζωές.»

Η τηλεταινία και η ψηφοφορία

Το φιλμ βασίστηκε στο έργο ενός πολυδιαβασμένου γερμανού συγγραφέα αστυνομικών βιβλίων, του Φέρντιναρντ φον Σίραχ, εγγονού του ηγέτη της χιτλερικής νεολαίας National Youth.

Το τηλεοπτικό κοινό είδε τη δίκη. Άκουσε την κατάθεση του πιλότου και παθιασμένους λόγους από την υπεράσπιση και την εισαγγελία. Το δίλημμα ήρθε στο τέλος. Οι τηλεθεατές κλήθηκαν να ψηφίσουν και να αποφασίσουν. «Ήρωας ή ένοχος ο πιλότος;»

Στη Γερμανία μόνο, ψήφισαν τηλεφωνικά ή μέσω διαδικτύου, 609.000 άνθρωποι. Πάνω από το 86% όσων συμμετείχαν, είπαν, «αθώος» ο πιλότος, θεωρώντας ότι πήρε τη σωστή απόφαση. Μόλις το 13% τον βρήκαν ένοχο και τάχθηκαν υπέρ της φυλάκισής του για φόνο.

6,88 εκατομμύρια τηλεθεατές είδαν την τηλεταινία, πολλοί περισσότεροι από τους σταθερούς τηλεθεατές της συγκεκριμένης ζώνης. Ακολούθησε συζήτηση στο στούντιο, την οποία παρακολούθησαν 6,5 εκατομμύρια γερμανοί -αριθμός ρεκόρ για πολιτική εκπομπή. Ταυτόχρονα, την προβολή παρακολουθούσε το κοινό σε Αυστρία, Ελβετία, Σλοβακία και Τσεχία.

Η τηλεδίκη

«Αν δεν πυροβολήσω, χιλιάδες θα πεθάνουν», φωνάζει ο πιλότος, και εκτοξεύει τον πύραυλο, αγνοώντας τις εντολές που του δίνονται. Το αεροσκάφος συντρίβεται σε άλλο σημείο. Σκοτώνονται όλοι οι επιβάτες. Οι θεατές στο γήπεδο, δεν έχουν ιδέα για το τι έχει συμβεί.

«Να μπουν οι αρχές πάνω από την κοινή λογική; Αν τον κρίνετε ένοχο, δε μπορούμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας ενάντια στους τρομοκράτες», είπε η υπεράσπιση του πιλότου.

«Δεν είναι ήρωας. Η απόφασή του ήταν απόφαση ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αν τον αθωώσετε, αποφασίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι (στο αεροσκάφος) δεν έχουν αξία», είπε η εισαγγελία.

Ένας από τους υπέρμαχους της αθωότητας του πιλότου ήταν και ο πρώην υπουργός Άμυνας της χώρας από το CDU της Άγκελα Μέρκελ, Γιόζεφ Γιουνγκ, που είχε πει παλαιότερα ότι θα διέταζε την κατάρριψη ενός αεροσκάφους σε ανάλογη κατάσταση, παρά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, προκειμένου να σωθούν περισσότεροι πολίτες. Άποψη που επιβεβαίωσε στη συζήτηση που ακολούθησε στη δημόσια τηλεόραση ARD μετά την προβολή.

Αντίθετα, σε συνέντευξή του, ο συγγραφέας του έργου, ο Φέρντιναρντ φον Σίραχ, τόνισε ότι και ο ίδιος θα είχε βρει τον πιλότο ένοχο, και πως σέβεται την αρχή, «η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι απαραβίαστη».

Θα μπορούσε ο γερμανικός στρατός να καταρρίψει επιβατηγό αεροσκάφος σε περίπτωση αεροπειρατείας; Όχι, με βάση το σύνταγμα της χώρας

Ψήφος ενάντια στο σύνταγμα

Πάνω από 8 στους 10, έκριναν αθώο τον πιλότο. Αλλά η απόφασή τους έρχεται σε ευθεία αντίθεση με μια βασική αρχή του μεταπολεμικού συντάγματος της Γερμανίας. Σύμφωνα με το οποίο, αν αεροπειρατές καταλάμβαναν γερμανικό αεροσκάφος, νομικά δε θα επιτρεπόταν στον στρατό να το καταρρίψει.

Μετά τις επιθέσεις στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2001, «άνοιξε» στη χώρα η συζήτηση για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα αεροσκάφος σε αεροπειρατεία. Γερμανοί πολιτικοί ήθελαν έναν νόμο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Και προσπάθησαν να τον «περάσουν».

Στις αρχές του 2005 εγκρίθηκε ο νόμος για την αεροπορική ασφάλεια. Στο άρθρο 14, υπήρχε, ως τελική λύση, η πρόβλεψη ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να καταρρίψουν ένα επιβατηγό αεροσκάφος αν αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να σωθούν περισσότερες ζωές σε μια τρομοκρατική επίθεση. Αλλά τον επόμενο χρόνο, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, το Συνταγματικό Δικαστήριο, έκρινε άκυρο το συγκεκριμένο άρθρο.

Οι πολιτικοί που είχαν προσφύγει, είπαν τότε ότι το να ζυγίζονται ανθρώπινες ζωές η μία απέναντι στην άλλη, θα ήταν μειωτικό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και αυτό θα παραβίαζε το πρώτο άρθρο του Γερμανικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο, «η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα είναι απαραβίαστη».

Με βάση αυτό το σκεπτικό, η απόφαση ενός πιλότου όπως ο Λαρς Κοχ στο έργο «Terror», είναι ξεκάθαρα παράνομη. Ωστόσο, οι τηλεθεατές είχαν διαφορετική γνώμη.

Αλλά, στο φως της επόμενης μέρας…

Τι συνέβη, όμως, όταν ξημέρωσε η επόμενη μέρα; Σε ένα ενδιαφέρον σχόλιό του, ο ανταποκριτής των Irish Times στο Βερολίνο Ντέρεκ Σκάλι, γράφει: «Μετά από 80 λεπτά δραματοποίησης και τηλε-ψηφοφορίας, βγήκε το αποτέλεσμα. Τόσο πολλοί ήθελαν να συμμετάσχουν, ώστε το σύστημα κατέρρευσε. Αλλά στο ψυχρό φως της αυγής, πολλοί αναρωτήθηκαν αν είχαν αποφασίσει σωστά, ή αν είχαν θυσιάσει το πρώτο άρθρο του μεταπολεμικού συντάγματος -η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη. Μια αρχή που ζυγίζει πολύ εδώ, ως απάντηση στα εγκλήματα των Ναζί.

«Πώς ήταν πραγματικά το κλίμα την επόμενη μέρα;», ρωτάω τον Σκάλι σε επικοινωνία μας. «Σαν νομικό hangover», μου απαντά. «Έγινε πολλή συζήτηση στα ραδιόφωνα την επόμενη μέρα. Η κουβέντα ήταν παντού ίδια: ξεγελάστηκαν οι άνθρωποι από τα συναισθήματά τους για το τι είναι ‘σωστό’, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τα νομικά ζητήματα και τις ισορροπίες του συντάγματος;»

Οι αντιδράσεις για την εκπομπή

Ο Χέριμπερτ Πράντι, επικεφαλής του τμήματος εσωτερικών υποθέσεων της Suddeutsche Zeitung, δικηγόρος και ο ίδιος, θεώρησε ότι οι τηλεθεατές παραπλανήθηκαν και κατέληξαν «να προδώσουν την πιο βασική νομική αρχή, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Με βάση αυτή τη λογική, κάποιος θα μπορούσε «να κάνει τον εικονικό πνιγμό απαραίτητο μέτρο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, χωρίς καμία ενοχή και χωρίς καμία ποινή». Και έτσι, «στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», κάθε μέσο γίνεται νόμιμο.

Ανάλογη ήταν η άποψη του Τόμας Φίσερ, δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου, στη στήλη του στη Die Zeit. Περιέγραψε το φιλμ ως «ξεδιάντροπη, ανυπόφορη χειραγώγηση της κοινής γνώμης». Κριτική έγινε ακόμη και για τον τρόπο που τέθηκε το δίλημμα, δηλαδή, είτε να αφήσει ελεύθερο τον πιλότο, είτε να τον καταδικάσει σε ισόβια φυλάκιση. «Στο κοινό δε λέγεται ότι είναι δυνατό να κρίνεις τον δράστη ένοχο, και παρόλα αυτά, να επιβάλεις ήπια -ή και καθόλου- ποινή».

Σε άρθρο τους στο World Socialist Website, οι Στερν και Σβαρτζ γράφουν: «Αντιμέτωπος με την επιλογή ανάμεσα στους 164 επιβάτες ή στους 70.000 θεατές -συν τους 164 επιβάτες- κάποιος κατανοεί την απόφαση του πιλότου. Στην πραγματικότητα, όμως, το φιλμ είναι μια ευρύτερη επίθεση σε βασικά δημοκρατικά δικαιώματα. Το υποβολιμιαίο υποθετικό σενάριο του φιλμ είναι ξεκάθαρα ένα πρόσχημα για μια επίθεση στο ίδιο το σύνταγμα, που προβλέπει ότι το κράτος πρέπει να σέβεται την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και δε μπορεί να τους κάνει αντικείμενα κρατικής δράσης. Αν επιτραπεί από το σύνταγμα στο κράτος να σκοτώνει ανθρώπους, τότε ανοίγει διάπλατα η πόρτα για οποιαδήποτε αυθαίρετη κρατική ενέργεια.

Και μάλιστα, το γεγονός ότι το ενδεχόμενο να νομιμοποιηθούν κρατικοί φόνοι συζητιέται, ειδικά στη Γερμανία, είναι πολύ ανησυχητικό. Σε καμία άλλη χώρα στον κόσμο η κρατική βία και ο τρόμος δεν απαντήθηκαν σε τέτοιο βαθμό όσο στη Γερμανία των Ναζί.»

Αποφάσεις από τον καναπέ;

Το φιλμ είναι έτσι φτιαγμένο ώστε η υπερασπίστρια των δημοκρατικών δικαιωμάτων -η εισαγγελέας- να εμφανίζεται ως δογματίστρια, ενώ ο κατηγορούμενος πιλότος -με μια ερμηνεία που τον κάνει συμπαθή- εμφανίζεται ως ευαίσθητος πραγματιστής, γράφουν οι Στερν και Σβαρτζ.

Αυτό που συζητήθηκε πολύ στη Γερμανία την επόμενη μέρα, μου λέει ο Ντέρεκ Σκάλι, είναι ότι το συναίσθημα «μπήκε» στον δρόμο του συνταγματικού νόμου. «Υπήρξε ακόμη και συζήτηση παντού, για το αν ο πρωταγωνιστής ήταν πολύ όμορφος για να επιτραπεί η καταδίκη του. Αν είχαν επιλέξει κάποιον λιγότερο ελκυστικό στους γερμανούς τηλεθεατές, ειπώθηκε, το αποτέλεσμα ίσως να ήταν διαφορετικό. Το πρόγραμμα ανάγκασε τους ανθρώπους να ζυγίσουν νομικά δεδομένα και ζητήματα τρομοκρατίας με ‘ήπια’ κριτήρια, όπως η ενσυναίσθηση. Οι θεατές, νομίζω, ψήφισαν υπέρ της ενσυναίσθησης.»

«Ο τηλεθεατής βγαίνει από την παθητικότητα της παρακολούθησης τηλεόρασης. Καλείται να γίνει ενεργά ένα άτομο που επηρεάζεται, και να πάρει μια απόφαση», είπε ο υπεύθυνος προγράμματος του ARD Βόλκερ Χέρες.

Αλλά εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα για τον ρόλο της τηλεόρασης. Με κυριότερο, αν βασικά δικαιώματα, όπως το ότι «η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη», μπορούν να γίνουν αντικείμενο ψηφοφορίας -και μάλιστα τηλεοπτικής. Αλλά και αν ο τηλεθεατής μπορεί να γίνει ενεργό υποκείμενο, κρατώντας ένα τηλέφωνο, από τον καναπέ του σπιτιού του.

 

πηγές: DW, WSWS, Irish Times, RT, The Local

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο; Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο;  Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προχωρούν σε κρίσιμο σημείο. Υπάρχει, όμως, λύση ορατή, εφικτή και δίκαιη; Σαράντα δύο χρόνια μετά την εισβολή γιατί μας νοιάζει το Κυπριακό, τι σημαίνει η Κύπρος για την Ελλάδα και τι η Ελλάδα για τη Μεγαλόνησο; Για την Τουρκία ποια σημασία έχει  η Κύπρος; Παίζει ρόλο το ενεργειακό;

Tα ζητήματα αυτά αναλύονται στην ειδική εκπομπή που παρουσίασε ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος  στο Πρώτο Πρόγραμμα, την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016.

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν:

-ο Γιάννης Κασουλίδης, υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου και ο Γιώργος Ιακώβου, πρ. υπουργός Εξωτερικών, μακροβιότερος στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

οι ακαδημαϊκοί  Άγγελος Συρίγος (επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου), Ανδρέας Θεοφάνους (καθηγητής Ευρωπαϊκής & Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων),  Θεόδωρος Τσακίρης (επίκουρος καθηγητής Γεωπολιτικής & Οικονομικών Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου Σχολής Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας).

Οι δημοσιογράφοι-αναλυτές του κυπριακού ζητήματος, Νίκος Μελέτης και Κώστας Βενιζέλος (αρχισυντάκτης εφημερίδας «Φιλελεύθερος»).

Aκούγονται, επίσης, ηχητικά ντοκουμέντα από τα πολύτιμα Αρχεία της ΕΡΤ, με τις φωνές πρωταγωνιστών της κυπριακής Ιστορίας.

Υποστήριξη παραγωγής: Εφη Γιαννιώτη.
Eπεξεργασία αρχείων και συνεντεύξεων: Γιώργος Κωστόπουλος, Θανάσης Βουτέρης, Μάκης Γίγας και Θανάσης Κώστας.
Μουσική επιμέλεια: Χάρης Κουδουνάς
Ρύθμιση ήχου: Σωτήρης Παναγιώτου
Συνέντευξη Κασουλίδη: Κατερίνα Φρύσσα

Έρευνα-παρουσίαση: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος.

Powered by WPeMatico

Open post

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους. Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν, και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

της Μάχης Μαργαρίτη

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άνα Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. Το σχολείο, λέει, «πραγματικά πιέζει» τα παιδιά. Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

Και το φαινόμενο δεν έχει «ισπανική εντοπιότητα». Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει -συχνά έκπληκτος- μητέρες να ζητούν από τις δασκάλες πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες -πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο δάσκαλος «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε ‘όχι’», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post. «Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του έδινε παραπάνω βαθμούς. Καθώς εκείνη εκνευριζόταν, κάποια στιγμή του φώναξε άσχημα. Εκείνος έκλαψε. «Τον κοίταξα και είπα ‘Θέλεις να το κάνεις αυτό;’ Είπε όχι, και εγώ είπα ‘Ούτε εγώ θέλω’». Και αυτό ήταν το τέλος του διαβάσματος στο σπίτι για τον εξάχρονο.»

Η Σάρα ήξερε ότι ο γιος της πήγαινε καλά στο σχολείο, οπότε απλώς σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πακέτα από χαρτιά εργασιών που έφταναν στο σπίτι κάθε εβδομάδα. Έτσι, βρέθηκε χρόνος τα απογεύματα για τις δραστηριότητες που ήθελε το παιδί.

Το διάβασμα στο σπίτι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Η κουβέντα συνήθως επικεντρώνεται στο δημοτικό σχολείο -«ξεχνώντας» το γυμνάσιο, όπου δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να περνούν τα απογεύματά τους με τα κεφάλια κάτω, όλο το απόγευμα, κάθε απόγευμα.

Ένας 15χρονος ισπανός έχει διάβασμα 6,5 ωρών στο σπίτι την εβδομάδα, αναφέρει έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη το 2012. Στην ίδια καταγραφή φαίνεται ότι στη Ρουμανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, οι μαθητές ξοδεύουν 7 ώρες την εβδομάδα, ή και περισσότερο, για διάβασμα στο σπίτι. Στη Φινλανδία, λιγότερο από 3 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή, στην τρίτη γυμνασίου ο μαθητής διαβάζει στο σπίτι 36 λεπτά τη μέρα, σύμφωνα με την έρευνα.

«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Πίσω στην Ισπανία, το 2015, η Έβα Μπαϊλέν, μητέρα τριών παιδιών, άρχισε να μαζεύει υπογραφές με αίτημα να μειωθεί το διάβασμα στο σπίτι, αφού είδε το μεσαίο της παιδί να χάνει κάθε ευκαιρία για παιχνίδι σε όλη την παιδική του ηλικία. Σχεδόν την ίδια στιγμή, παρενέβη στο ζήτημα και η Ένωση Γονέων, που αποτελείται από 12.000 ενώσεις, με αίτημα να εξαφανιστεί εντελώς το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών.

«Πολλές οικογένειες νιώθουν καταπλακωμένες από το διάβασμα στο σπίτι. Οι γονείς καταλήγουν να το κάνουν οι ίδιοι, και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να κάνουν οτιδήποτε άλλο»

Ο Κάρλος Ουτέρα, πρόεδρος της Ένωσης Σχολικών Επιθεωρητών της Ισπανίας, θεωρεί ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 λεπτά τη μέρα στα πρώτα χρόνια σχολικής ζωής, και τα 40 λεπτά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού. Στο γυμνάσιο, εκτιμά ότι δεν πρέπει δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ώρα.

Παιδιά με burn-out, γονείς με στρες

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο αυξάνεται το διάβασμα στο σπίτι, τόσο αυξάνεται το στρες στην οικογένεια, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην American Journal of Family Therapy το 2015.

Το 2013, έρευνα σε σχολεία «υψηλών επιδόσεων» κατέγραψε σωματικά προβλήματα σε μαθητές λυκείου που έχουν πολύ διάβασμα στο σπίτι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στη Journal of Experimental Education, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πάνω από 2 ώρες διαβάσματος στο σπίτι την ημέρα, είναι αντιπαραγωγικό. Αλλά οι μαθητές που συμμετείχαν, απάντησαν ότι μελετούν πάνω από 3 ώρες την ημέρα. Το 80% των μαθητών ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετιζόμενο με το στρες τον περασμένο μήνα.

Απόσυρση, πλήξη και burnout-εξουθένωση, λιγότερος χρόνος για οικογένεια, φίλους και εξωσχολικές δραστηριότητες, έλλειψη ύπνου και αυξημένο στρες, είναι μεταξύ των συνεπειών που καταγράφονται.

«Τα ευρήματά μας για τις συνέπειες της εργασίας στο σπίτι αμφισβητούν την παραδοσιακή υπόθεση ότι είναι εγγενώς καλή», λέει η Ντενίζ Πόουπ, καθηγήτρια στη Σχολή Εκπαίδευσης του Στάνφορντ.

Ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς ερευνητές για την εργασία στο σπίτι, ο κοινωνικός ψυχολόγος Χάρις Κούπερ από το πανεπιστήμιο του Duke, μελέτησε έρευνες από το 1987 ως το 2003. Συμπέρανε ότι το διάβασμα στο σπίτι συνδέεται με καλύτερες επιδόσεις στα τεστ στο λύκειο, λιγότερο στο γυμνάσιο, και σχεδόν καθόλου στο δημοτικό, γράφει στην ιστοσελίδα της η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

Αλλά, επειδή κι οι ίδιοι οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι επιδόσεις στα τεστ είναι το παν, γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το διάβασμα  βοηθά στην ανάπτυξη της  προσωπικής ευθύνης, της οργάνωσης του χρόνου και της συγκρότησης σωστού τρόπου μελέτης. Όμως, «δεν είμαστε σίγουροι ότι τα κάνει αυτά», λέει η Μόλι Γκαλογουέι, καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο του Όρεγκον.

Εργασίες χωρίς νόημα

Στην έρευνα των Πόουπ-Γκαλογουέι, μόλις 20-30% των μαθητών είπαν ότι νιώθουν να έχει χρησιμότητα ή νόημα η εργασία που τους ανατέθηκε στο σπίτι. Και αν δεκαετίες συζητούν οι ερευνητές για την αξία της μελέτης στο σπίτι, σε ένα πράγμα φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν: η ποιότητα της εργασίας είναι που έχει σημασία.

Οι γονείς το ξέρουν. Όταν το παιδί έχει μια ενδιαφέρουσα εργασία, κάτι που το κινητοποιεί, κάτι ομαδικό, το περιγράφει με ενθουσιασμό με το που μπαίνει στο σπίτι. Και το κάνει με όρεξη. Αλλά με πόσο κέφι να κάνει πέντε ασκήσεις μαθηματικών με το ίδιο ακριβώς νόημα, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι αριθμοί; Με πόσο κέφι να κάνει «αντιγραφή κειμένου» στα 12 χρόνια του; Με πόσο κέφι να μάθει «απέξω» χωρία;

«Σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, το να κάνουν τα παιδιά διαφορετικά πράγματα μετά το σχολείο, μπορεί να έχει θετικές συνέπειες. Το διάβασμα στο σπίτι δεν υπηρετεί το συμφέρον του παιδιού όταν του εμποδίζει την πρόσβαση σε ελεύθερο χρόνο, διασκέδαση και δραστηριότητες στην κοινότητα», λέει ο Χάρις Κούπερ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα του ΟΑΣΑ το 2012, οι μαθητές γυμνασίου διαβάζουν πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα. Αλλά, όποιος έχει παιδί στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, γνωρίζει καλά ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν είναι μία ώρα την ημέρα. Γνωρίζει, επίσης, ότι στο διάβασμα μετά το σχολείο, έρχονται να προστεθούν και οι ώρες της εξωσχολικής διδασκαλίας των ξένων γλωσσών που -όσο και να θελήσεις ως γονιός να αποφύγεις προσπαθώντας να αξιοποιήσεις από νωρίς τη διδασκαλία τους στο δημόσιο σχολείο, δυστυχώς, δε μπορείς να το καταφέρεις, με 45λεπτα μαθήματα σε τμήματα δημοτικού των 26 παιδιών, από τα οποία άλλα πηγαίνουν ήδη στο φροντιστήριο και άλλα όχι. Και σε όλα αυτά, δεν αποκλείεται να έρχονται να προστεθούν και άλλα εξωσχολικά ενισχυτικά μαθήματα.

Και στο τέλος, καταλήγεις να βλέπεις το παιδί σου στα 12 χρόνια του, να γυρίζει από το σχολείο και να κάθεται σκυφτό σε μια καρέκλα, πάνω από μια στοίβα βιβλία. Και, αντιστρέφοντας τους ρόλους, να του λες εσύ, ο γονιός, «φτάνει παιδί μου, άφησέ τα, ξεκουράσου και λίγο». Και τα χρόνια περνούν από τότε που εσύ ήσουν μαθητής, και οι δεκαετίες περνούν, και ελπίζεις το παιδί σου να μη ζήσει τα ίδια. Και περιμένεις πάντα μήπως μια αληθινή ανατροπή στο εκπαιδευτικό σύστημα πάρει τα στοιβαγμένα βιβλία από μπροστά του, και του ανοίξει τη μπαλκονόπορτα να κοιτάξει ψηλά. Και το αφήσει να διαβάσει τα βιβλία που θα ανακαλύψει ότι του αρέσουν, και να κάνει πράγματα που θα ανακαλύψει ότι αγαπά να κάνει. Και να μορφωθεί πραγματικά, στα 14 χρόνια της εκπαίδευσής του, χωρίς να κρίνεται συνεχώς με εξετάσεις, χωρίς να κυνηγά συνεχώς τους βαθμούς. Και αυτό να είναι δικαίωμα, για το δικό σου, και για κάθε παιδί. Αδιακρίτως. Και περιμένεις μήπως κάτι αλλάξει. Και προσπαθείς, αν και όσο μπορείς, κάτι να αλλάξει. Αλλά τα χρόνια περνούν. Και βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει πάνω από τη στοίβα βιβλίων που μεγαλώνει και αυτή. Και περιμένεις κι άλλο, λίγο ακόμη, την ανατροπή που δεν έρχεται.

 

πηγές: El Pais, Washington Post, American Psychological Association, OECD

 

Powered by WPeMatico

Open post

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

Στις 31 Οκτωβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης. Με αφορμή την ημέρα αυτή, παρουσιάζουμε το κομμάτι της ευρωπαϊκής διαδικτυακής έρευνας, Generation What?, όπου οι Έλληνες μιλούν για τη σχέση που έχουν με το χρήμα, ενώ απαντούν σχετικά με την «απόσταση» μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα μας…

Της Τζένης Χαραλαμπίδου 

Η σημερινή κοινωνία δίνει υπερβολική σημασία στο χρήμα; Υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί στην Ελλάδα, ή πάρα πολλοί πλούσιοι;

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» (μια παραγωγή των France Télévisions, Upian και Yami 2, σε συνεργασία με την EBU καθώς και με 18 ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς), Έλληνες ηλικίας 18-34 ετών δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με το πώς «βλέπουν» το χρήμα και τη σχέση μας με αυτό. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

Στην πρόταση «Υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι συμφωνεί.

 

Στην πρόταση «Υπάρχουν πάρα πολλοί πλούσιοι», οι απόψεις μάλλον διίστανται.

 

Στην πρόταση «Η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα μου, μεγαλώνει», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει ότι συμφωνεί.

 

Στην πρόταση «Η σημερινή κοινωνία δίνει υπερβολική σημασία στο χρήμα», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει (επίσης) ότι συμφωνεί.

Powered by WPeMatico

Open post

Ποιοι θέλουν πραγματικά το Grexit και γιατί

Ποιοι θέλουν πραγματικά το Grexit και γιατί

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ένα συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που έχουμε αποκαλύψεις «εκ των ένδον» για την πρόσφατη ιστορία της ευρωζώνης, είναι ότι οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις γίνονται στο παρασκήνιο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έξω από τα επίσημα κείμενα και τις ανακοινώσεις.

Τελευταίο παράδειγμα το βιβλίο των δύο Γάλλων δημοσιογράφων για τον Φρανσουά Ολάντ, το οποίο φέρνει στο φως διαλόγους, πληροφορίες και εκτιμήσεις που ανάμεσα σε άλλα δείχνουν ότι πίσω από τη «βιτρίνα» των επίσημων διαπραγματεύσεων υπήρχαν άλλα διακυβεύματα και χειρισμοί των ηγεσιών, τους οποίους η κοινή γνώμη δεν γνώριζε.

Μάθαμε, έτσι, ότι τόσο η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, όσο και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ήταν υπέρ του Grexit.

Παρόμοιες αποκαλύψεις είχαμε και σε άλλες ανάλογες περιστάσεις. Όπως με το βιβλίο του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος παρουσίασε τις εμμονές της γερμανικής ηγεσίας για «τιμωρία» της Ελλάδος την περίοδο 2010-2012 και το σχέδιο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για έξοδο της χώρας μας από το ευρώ, το οποίο είχε προκαλέσει τρόμο τότε στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Το σχέδιο για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δεν αποτελεί έναν τακτικό ελιγμό κάποιων κέντρων εξουσίας μέσα στην ευρωζώνη, αλλά μια βαθιά ριζωμένη και επεξεργασμένη ιδέα, η οποία μάλιστα διατηρείται ζωντανή εάν λάβουμε υπ’ όψιν το πρόσφατο δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt για την «εναλλακτική λύση ενός ελεγχόμενου Grexit».

Στην πραγματικότητα, οι ιδέες αυτές βασίζονται στην ανάλυση ορισμένων οικονομικών και πολιτικών κύκλων συντηρητικού προσανατολισμού, ότι το ευρώ έχει αποτύχει, τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή και βλέπουν τη διέξοδο στην συγκρότηση ενός άλλου «ευρώ» το οποίο θα περιλαμβάνει λιγότερες χώρες, με πιο ομοειδείς οικονομίες, κυρίως δηλαδή τις εξαγωγικές πλεονασματικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά.

Ασφαλώς, η αποτυχία του ευρώ είναι πανθομολογούμενη και οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται αλλαγές, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να διαλυθεί το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Όμως, οι λύσεις που προτείνουν οι προοδευτικές δυνάμεις δεν αφορούν τη διάλυση -ή διάσπαση- του ευρώ, αλλά αντίθετα την προώθηση της οικονομικής ενοποίησης, με κοινό προϋπολογισμό και μεταφορά πόρων από τις πλούσιες στη φτωχές χώρες, όπως γίνεται σε κάθε αποτελεσματική νομισματική ένωση.

Η λύση της οικονομικής ενοποίησης όμως, απορρίπτεται από τους σκληροπυρηνικούς του Βορρά, με διάφορα επιχειρήματα, πίσω από τα οποία βρίσκεται η ανομολόγητη κυνική διαπίστωση ότι οι πλεονασματικές χώρες κέρδισαν ότι είχαν να κερδίσουν από το ευρώ, αλλά τώρα που η διατήρησή του συνεπάγεται μεγάλο κόστος και έρχεται «η ώρα του λογαριασμού» είναι πρόθυμες να το εγκαταλείψουν.

Στο πλαίσιο αυτό, το Grexit είναι απλώς ένα εργαλείο για να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός εξόδου από το κοινό νόμισμα, ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί και για άλλες χώρες.

Είναι ενδεικτικό μάλιστα, ότι ο Γερμανός οικονομολόγος Χάνς Βέρνερ Ζιν, πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών (Ifo) του Μονάχου δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt ότι «η πιθανότητα να παραμείνει η Ιταλία στο ευρώ μειώνεται από χρόνο σε χρόνο».

Αν υπολογίσουμε ότι ο κ. Ζιν ήταν ένας από τους βασικούς θεωρητικούς του Grexit και των σχεδίων για διάσπαση του ευρώ γίνεται σαφές ότι τα «συντηρητικά γεράκια» του Βορρά συνεχίζουν να δουλεύουν τα ίδια σενάρια στο παρασκήνιο.

Είναι πολύ πιθανόν μάλιστα, τα σχέδια διάσπασης του ευρώ να εμφανιστούν κάποια στιγμή ως «ο από μηχανής θεός» στο προσκήνιο εάν οι αντιευρωπαϊκές τάσεις και ο εθνικισμός συνεχίσουν να ενισχύονται στη γηραιά ήπειρο.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι από τις πιο ευάλωτες χώρες στο συγκεκριμένο ζήτημα, είναι απαραίτητο η πολιτική ηγεσία, αλλά και το οικονομικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο να έχουν επεξεργασμένα σχέδια αντιμετώπισης όλων των πιθανών σεναρίων για το ευρώ, ακόμα και το ενδεχόμενο διάλυσής του και επιστροφής σε εθνικά νομίσματα, ανεξάρτητα από το εάν είναι επιθυμητά ή όχι.

Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να έχουν ετοιμαστεί όλες οι χώρες για κάτι τέτοιο εκτός από τη δική μας.

Powered by WPeMatico

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7
Scroll to top