Open post

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο; Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Kυπριακό: Πρόοδος ή αδιέξοδο;  Aφιέρωμα Πρώτου Προγράμματος (audio)

Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προχωρούν σε κρίσιμο σημείο. Υπάρχει, όμως, λύση ορατή, εφικτή και δίκαιη; Σαράντα δύο χρόνια μετά την εισβολή γιατί μας νοιάζει το Κυπριακό, τι σημαίνει η Κύπρος για την Ελλάδα και τι η Ελλάδα για τη Μεγαλόνησο; Για την Τουρκία ποια σημασία έχει  η Κύπρος; Παίζει ρόλο το ενεργειακό;

Tα ζητήματα αυτά αναλύονται στην ειδική εκπομπή που παρουσίασε ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος  στο Πρώτο Πρόγραμμα, την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016.

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν:

-ο Γιάννης Κασουλίδης, υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου και ο Γιώργος Ιακώβου, πρ. υπουργός Εξωτερικών, μακροβιότερος στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

οι ακαδημαϊκοί  Άγγελος Συρίγος (επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου), Ανδρέας Θεοφάνους (καθηγητής Ευρωπαϊκής & Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων),  Θεόδωρος Τσακίρης (επίκουρος καθηγητής Γεωπολιτικής & Οικονομικών Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου Σχολής Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας).

Οι δημοσιογράφοι-αναλυτές του κυπριακού ζητήματος, Νίκος Μελέτης και Κώστας Βενιζέλος (αρχισυντάκτης εφημερίδας «Φιλελεύθερος»).

Aκούγονται, επίσης, ηχητικά ντοκουμέντα από τα πολύτιμα Αρχεία της ΕΡΤ, με τις φωνές πρωταγωνιστών της κυπριακής Ιστορίας.

Υποστήριξη παραγωγής: Εφη Γιαννιώτη.
Eπεξεργασία αρχείων και συνεντεύξεων: Γιώργος Κωστόπουλος, Θανάσης Βουτέρης, Μάκης Γίγας και Θανάσης Κώστας.
Μουσική επιμέλεια: Χάρης Κουδουνάς
Ρύθμιση ήχου: Σωτήρης Παναγιώτου
Συνέντευξη Κασουλίδη: Κατερίνα Φρύσσα

Έρευνα-παρουσίαση: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος.

Powered by WPeMatico

Open post

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Γονείς σε απεργία, κατά του «homework» των παιδιών

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους. Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν, και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

της Μάχης Μαργαρίτη

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άνα Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. Το σχολείο, λέει, «πραγματικά πιέζει» τα παιδιά. Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

Και το φαινόμενο δεν έχει «ισπανική εντοπιότητα». Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει -συχνά έκπληκτος- μητέρες να ζητούν από τις δασκάλες πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες -πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο δάσκαλος «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε ‘όχι’», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post. «Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του έδινε παραπάνω βαθμούς. Καθώς εκείνη εκνευριζόταν, κάποια στιγμή του φώναξε άσχημα. Εκείνος έκλαψε. «Τον κοίταξα και είπα ‘Θέλεις να το κάνεις αυτό;’ Είπε όχι, και εγώ είπα ‘Ούτε εγώ θέλω’». Και αυτό ήταν το τέλος του διαβάσματος στο σπίτι για τον εξάχρονο.»

Η Σάρα ήξερε ότι ο γιος της πήγαινε καλά στο σχολείο, οπότε απλώς σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πακέτα από χαρτιά εργασιών που έφταναν στο σπίτι κάθε εβδομάδα. Έτσι, βρέθηκε χρόνος τα απογεύματα για τις δραστηριότητες που ήθελε το παιδί.

Το διάβασμα στο σπίτι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Η κουβέντα συνήθως επικεντρώνεται στο δημοτικό σχολείο -«ξεχνώντας» το γυμνάσιο, όπου δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να περνούν τα απογεύματά τους με τα κεφάλια κάτω, όλο το απόγευμα, κάθε απόγευμα.

Ένας 15χρονος ισπανός έχει διάβασμα 6,5 ωρών στο σπίτι την εβδομάδα, αναφέρει έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη το 2012. Στην ίδια καταγραφή φαίνεται ότι στη Ρουμανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, οι μαθητές ξοδεύουν 7 ώρες την εβδομάδα, ή και περισσότερο, για διάβασμα στο σπίτι. Στη Φινλανδία, λιγότερο από 3 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή, στην τρίτη γυμνασίου ο μαθητής διαβάζει στο σπίτι 36 λεπτά τη μέρα, σύμφωνα με την έρευνα.

«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Πίσω στην Ισπανία, το 2015, η Έβα Μπαϊλέν, μητέρα τριών παιδιών, άρχισε να μαζεύει υπογραφές με αίτημα να μειωθεί το διάβασμα στο σπίτι, αφού είδε το μεσαίο της παιδί να χάνει κάθε ευκαιρία για παιχνίδι σε όλη την παιδική του ηλικία. Σχεδόν την ίδια στιγμή, παρενέβη στο ζήτημα και η Ένωση Γονέων, που αποτελείται από 12.000 ενώσεις, με αίτημα να εξαφανιστεί εντελώς το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών.

«Πολλές οικογένειες νιώθουν καταπλακωμένες από το διάβασμα στο σπίτι. Οι γονείς καταλήγουν να το κάνουν οι ίδιοι, και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να κάνουν οτιδήποτε άλλο»

Ο Κάρλος Ουτέρα, πρόεδρος της Ένωσης Σχολικών Επιθεωρητών της Ισπανίας, θεωρεί ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 λεπτά τη μέρα στα πρώτα χρόνια σχολικής ζωής, και τα 40 λεπτά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού. Στο γυμνάσιο, εκτιμά ότι δεν πρέπει δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ώρα.

Παιδιά με burn-out, γονείς με στρες

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο αυξάνεται το διάβασμα στο σπίτι, τόσο αυξάνεται το στρες στην οικογένεια, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην American Journal of Family Therapy το 2015.

Το 2013, έρευνα σε σχολεία «υψηλών επιδόσεων» κατέγραψε σωματικά προβλήματα σε μαθητές λυκείου που έχουν πολύ διάβασμα στο σπίτι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στη Journal of Experimental Education, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πάνω από 2 ώρες διαβάσματος στο σπίτι την ημέρα, είναι αντιπαραγωγικό. Αλλά οι μαθητές που συμμετείχαν, απάντησαν ότι μελετούν πάνω από 3 ώρες την ημέρα. Το 80% των μαθητών ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετιζόμενο με το στρες τον περασμένο μήνα.

Απόσυρση, πλήξη και burnout-εξουθένωση, λιγότερος χρόνος για οικογένεια, φίλους και εξωσχολικές δραστηριότητες, έλλειψη ύπνου και αυξημένο στρες, είναι μεταξύ των συνεπειών που καταγράφονται.

«Τα ευρήματά μας για τις συνέπειες της εργασίας στο σπίτι αμφισβητούν την παραδοσιακή υπόθεση ότι είναι εγγενώς καλή», λέει η Ντενίζ Πόουπ, καθηγήτρια στη Σχολή Εκπαίδευσης του Στάνφορντ.

Ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς ερευνητές για την εργασία στο σπίτι, ο κοινωνικός ψυχολόγος Χάρις Κούπερ από το πανεπιστήμιο του Duke, μελέτησε έρευνες από το 1987 ως το 2003. Συμπέρανε ότι το διάβασμα στο σπίτι συνδέεται με καλύτερες επιδόσεις στα τεστ στο λύκειο, λιγότερο στο γυμνάσιο, και σχεδόν καθόλου στο δημοτικό, γράφει στην ιστοσελίδα της η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

Αλλά, επειδή κι οι ίδιοι οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι επιδόσεις στα τεστ είναι το παν, γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το διάβασμα  βοηθά στην ανάπτυξη της  προσωπικής ευθύνης, της οργάνωσης του χρόνου και της συγκρότησης σωστού τρόπου μελέτης. Όμως, «δεν είμαστε σίγουροι ότι τα κάνει αυτά», λέει η Μόλι Γκαλογουέι, καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο του Όρεγκον.

Εργασίες χωρίς νόημα

Στην έρευνα των Πόουπ-Γκαλογουέι, μόλις 20-30% των μαθητών είπαν ότι νιώθουν να έχει χρησιμότητα ή νόημα η εργασία που τους ανατέθηκε στο σπίτι. Και αν δεκαετίες συζητούν οι ερευνητές για την αξία της μελέτης στο σπίτι, σε ένα πράγμα φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν: η ποιότητα της εργασίας είναι που έχει σημασία.

Οι γονείς το ξέρουν. Όταν το παιδί έχει μια ενδιαφέρουσα εργασία, κάτι που το κινητοποιεί, κάτι ομαδικό, το περιγράφει με ενθουσιασμό με το που μπαίνει στο σπίτι. Και το κάνει με όρεξη. Αλλά με πόσο κέφι να κάνει πέντε ασκήσεις μαθηματικών με το ίδιο ακριβώς νόημα, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι αριθμοί; Με πόσο κέφι να κάνει «αντιγραφή κειμένου» στα 12 χρόνια του; Με πόσο κέφι να μάθει «απέξω» χωρία;

«Σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, το να κάνουν τα παιδιά διαφορετικά πράγματα μετά το σχολείο, μπορεί να έχει θετικές συνέπειες. Το διάβασμα στο σπίτι δεν υπηρετεί το συμφέρον του παιδιού όταν του εμποδίζει την πρόσβαση σε ελεύθερο χρόνο, διασκέδαση και δραστηριότητες στην κοινότητα», λέει ο Χάρις Κούπερ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα του ΟΑΣΑ το 2012, οι μαθητές γυμνασίου διαβάζουν πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα. Αλλά, όποιος έχει παιδί στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, γνωρίζει καλά ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν είναι μία ώρα την ημέρα. Γνωρίζει, επίσης, ότι στο διάβασμα μετά το σχολείο, έρχονται να προστεθούν και οι ώρες της εξωσχολικής διδασκαλίας των ξένων γλωσσών που -όσο και να θελήσεις ως γονιός να αποφύγεις προσπαθώντας να αξιοποιήσεις από νωρίς τη διδασκαλία τους στο δημόσιο σχολείο, δυστυχώς, δε μπορείς να το καταφέρεις, με 45λεπτα μαθήματα σε τμήματα δημοτικού των 26 παιδιών, από τα οποία άλλα πηγαίνουν ήδη στο φροντιστήριο και άλλα όχι. Και σε όλα αυτά, δεν αποκλείεται να έρχονται να προστεθούν και άλλα εξωσχολικά ενισχυτικά μαθήματα.

Και στο τέλος, καταλήγεις να βλέπεις το παιδί σου στα 12 χρόνια του, να γυρίζει από το σχολείο και να κάθεται σκυφτό σε μια καρέκλα, πάνω από μια στοίβα βιβλία. Και, αντιστρέφοντας τους ρόλους, να του λες εσύ, ο γονιός, «φτάνει παιδί μου, άφησέ τα, ξεκουράσου και λίγο». Και τα χρόνια περνούν από τότε που εσύ ήσουν μαθητής, και οι δεκαετίες περνούν, και ελπίζεις το παιδί σου να μη ζήσει τα ίδια. Και περιμένεις πάντα μήπως μια αληθινή ανατροπή στο εκπαιδευτικό σύστημα πάρει τα στοιβαγμένα βιβλία από μπροστά του, και του ανοίξει τη μπαλκονόπορτα να κοιτάξει ψηλά. Και το αφήσει να διαβάσει τα βιβλία που θα ανακαλύψει ότι του αρέσουν, και να κάνει πράγματα που θα ανακαλύψει ότι αγαπά να κάνει. Και να μορφωθεί πραγματικά, στα 14 χρόνια της εκπαίδευσής του, χωρίς να κρίνεται συνεχώς με εξετάσεις, χωρίς να κυνηγά συνεχώς τους βαθμούς. Και αυτό να είναι δικαίωμα, για το δικό σου, και για κάθε παιδί. Αδιακρίτως. Και περιμένεις μήπως κάτι αλλάξει. Και προσπαθείς, αν και όσο μπορείς, κάτι να αλλάξει. Αλλά τα χρόνια περνούν. Και βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει πάνω από τη στοίβα βιβλίων που μεγαλώνει και αυτή. Και περιμένεις κι άλλο, λίγο ακόμη, την ανατροπή που δεν έρχεται.

 

πηγές: El Pais, Washington Post, American Psychological Association, OECD

 

Powered by WPeMatico

Open post

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

«Generation what?» – Η σχέση μας με το χρήμα…

Στις 31 Οκτωβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης. Με αφορμή την ημέρα αυτή, παρουσιάζουμε το κομμάτι της ευρωπαϊκής διαδικτυακής έρευνας, Generation What?, όπου οι Έλληνες μιλούν για τη σχέση που έχουν με το χρήμα, ενώ απαντούν σχετικά με την «απόσταση» μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα μας…

Της Τζένης Χαραλαμπίδου 

Η σημερινή κοινωνία δίνει υπερβολική σημασία στο χρήμα; Υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί στην Ελλάδα, ή πάρα πολλοί πλούσιοι;

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» (μια παραγωγή των France Télévisions, Upian και Yami 2, σε συνεργασία με την EBU καθώς και με 18 ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς), Έλληνες ηλικίας 18-34 ετών δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με το πώς «βλέπουν» το χρήμα και τη σχέση μας με αυτό. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

Στην πρόταση «Υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι συμφωνεί.

 

Στην πρόταση «Υπάρχουν πάρα πολλοί πλούσιοι», οι απόψεις μάλλον διίστανται.

 

Στην πρόταση «Η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα μου, μεγαλώνει», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει ότι συμφωνεί.

 

Στην πρόταση «Η σημερινή κοινωνία δίνει υπερβολική σημασία στο χρήμα», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει (επίσης) ότι συμφωνεί.

Powered by WPeMatico

Open post

Ποιοι θέλουν πραγματικά το Grexit και γιατί

Ποιοι θέλουν πραγματικά το Grexit και γιατί

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ένα συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που έχουμε αποκαλύψεις «εκ των ένδον» για την πρόσφατη ιστορία της ευρωζώνης, είναι ότι οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις γίνονται στο παρασκήνιο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έξω από τα επίσημα κείμενα και τις ανακοινώσεις.

Τελευταίο παράδειγμα το βιβλίο των δύο Γάλλων δημοσιογράφων για τον Φρανσουά Ολάντ, το οποίο φέρνει στο φως διαλόγους, πληροφορίες και εκτιμήσεις που ανάμεσα σε άλλα δείχνουν ότι πίσω από τη «βιτρίνα» των επίσημων διαπραγματεύσεων υπήρχαν άλλα διακυβεύματα και χειρισμοί των ηγεσιών, τους οποίους η κοινή γνώμη δεν γνώριζε.

Μάθαμε, έτσι, ότι τόσο η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, όσο και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ήταν υπέρ του Grexit.

Παρόμοιες αποκαλύψεις είχαμε και σε άλλες ανάλογες περιστάσεις. Όπως με το βιβλίο του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος παρουσίασε τις εμμονές της γερμανικής ηγεσίας για «τιμωρία» της Ελλάδος την περίοδο 2010-2012 και το σχέδιο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για έξοδο της χώρας μας από το ευρώ, το οποίο είχε προκαλέσει τρόμο τότε στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Το σχέδιο για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δεν αποτελεί έναν τακτικό ελιγμό κάποιων κέντρων εξουσίας μέσα στην ευρωζώνη, αλλά μια βαθιά ριζωμένη και επεξεργασμένη ιδέα, η οποία μάλιστα διατηρείται ζωντανή εάν λάβουμε υπ’ όψιν το πρόσφατο δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt για την «εναλλακτική λύση ενός ελεγχόμενου Grexit».

Στην πραγματικότητα, οι ιδέες αυτές βασίζονται στην ανάλυση ορισμένων οικονομικών και πολιτικών κύκλων συντηρητικού προσανατολισμού, ότι το ευρώ έχει αποτύχει, τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή και βλέπουν τη διέξοδο στην συγκρότηση ενός άλλου «ευρώ» το οποίο θα περιλαμβάνει λιγότερες χώρες, με πιο ομοειδείς οικονομίες, κυρίως δηλαδή τις εξαγωγικές πλεονασματικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά.

Ασφαλώς, η αποτυχία του ευρώ είναι πανθομολογούμενη και οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται αλλαγές, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να διαλυθεί το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Όμως, οι λύσεις που προτείνουν οι προοδευτικές δυνάμεις δεν αφορούν τη διάλυση -ή διάσπαση- του ευρώ, αλλά αντίθετα την προώθηση της οικονομικής ενοποίησης, με κοινό προϋπολογισμό και μεταφορά πόρων από τις πλούσιες στη φτωχές χώρες, όπως γίνεται σε κάθε αποτελεσματική νομισματική ένωση.

Η λύση της οικονομικής ενοποίησης όμως, απορρίπτεται από τους σκληροπυρηνικούς του Βορρά, με διάφορα επιχειρήματα, πίσω από τα οποία βρίσκεται η ανομολόγητη κυνική διαπίστωση ότι οι πλεονασματικές χώρες κέρδισαν ότι είχαν να κερδίσουν από το ευρώ, αλλά τώρα που η διατήρησή του συνεπάγεται μεγάλο κόστος και έρχεται «η ώρα του λογαριασμού» είναι πρόθυμες να το εγκαταλείψουν.

Στο πλαίσιο αυτό, το Grexit είναι απλώς ένα εργαλείο για να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός εξόδου από το κοινό νόμισμα, ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί και για άλλες χώρες.

Είναι ενδεικτικό μάλιστα, ότι ο Γερμανός οικονομολόγος Χάνς Βέρνερ Ζιν, πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών (Ifo) του Μονάχου δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt ότι «η πιθανότητα να παραμείνει η Ιταλία στο ευρώ μειώνεται από χρόνο σε χρόνο».

Αν υπολογίσουμε ότι ο κ. Ζιν ήταν ένας από τους βασικούς θεωρητικούς του Grexit και των σχεδίων για διάσπαση του ευρώ γίνεται σαφές ότι τα «συντηρητικά γεράκια» του Βορρά συνεχίζουν να δουλεύουν τα ίδια σενάρια στο παρασκήνιο.

Είναι πολύ πιθανόν μάλιστα, τα σχέδια διάσπασης του ευρώ να εμφανιστούν κάποια στιγμή ως «ο από μηχανής θεός» στο προσκήνιο εάν οι αντιευρωπαϊκές τάσεις και ο εθνικισμός συνεχίσουν να ενισχύονται στη γηραιά ήπειρο.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι από τις πιο ευάλωτες χώρες στο συγκεκριμένο ζήτημα, είναι απαραίτητο η πολιτική ηγεσία, αλλά και το οικονομικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο να έχουν επεξεργασμένα σχέδια αντιμετώπισης όλων των πιθανών σεναρίων για το ευρώ, ακόμα και το ενδεχόμενο διάλυσής του και επιστροφής σε εθνικά νομίσματα, ανεξάρτητα από το εάν είναι επιθυμητά ή όχι.

Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να έχουν ετοιμαστεί όλες οι χώρες για κάτι τέτοιο εκτός από τη δική μας.

Powered by WPeMatico

Open post

Ο ΟΗΕ, η ισότητα των φύλων, και η Wonder Woman

Ο ΟΗΕ, η ισότητα των φύλων, και η Wonder Woman

Τον Ιούλιο του 2015, η εφημερίδα Guardian ρωτούσε -και αναρωτιόταν, «Θα είναι γυναίκα η επόμενη γενική γραμματέας του ΟΗΕ;». Την απάντηση τη μάθαμε πριν από λίγες μέρες. Νέος γενικός γραμματέας του οργανισμού είναι ο Αντόνιο Γκουτιέρες. Επτά γυναίκες υποψήφιες απορρίφθηκαν. Μία εβδομάδα μετά, ανακοινώθηκε ότι για τη χειραφέτηση των γυναικών θα μάχεται η Wonder Woman. Ο Οργανισμός δημοσιοποίησε ότι ο γνωστός χαρακτήρας κόμικ-υπερ-ηρωίδα θα είναι επίτιμη πρέσβειρα «για την ενίσχυση των γυναικών και των κοριτσιών». Επειδή μόνο με φανταστικές «υπερ-δυνάμεις» μπορεί να χειραφετηθεί η γυναίκα;

της Μάχης Μαργαρίτη

«Η ισότητα των φύλων παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση των καιρών μας σε επίπεδο ανθρώπινων δικαιωμάτων», έλεγε σε δημόσια εκδήλωση ο απερχόμενος γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, στις 22 Σεπτεμβρίου, λίγες μόνο μέρες πριν από την ανακοίνωση του διαδόχου του.

Παρά τις καμπάνιες, ο ΟΗΕ δεν είχε ποτέ γυναίκα επικεφαλής. Και το 2015, 9 στις 10 ηγετικές θέσεις, δόθηκαν σε άντρες.

Δεκάδες χώρες ζητούσαν πια ανοιχτά γυναίκα-γενική γραμματέα, λέγοντας ότι εφόσον ο οργανισμός δεσμεύεται να προωθήσει την ισότητα των φύλων στον κόσμο, θα πρέπει να δώσει το παράδειγμα, έγραφαν πρόσφατα οι New York Times.

Τον Απρίλιο του 2015, η οργάνωση Equality Now, άρχισε μια εκστρατεία για να προωθήσει την ισότητα των φύλων στη διαδικασία επιλογής του νέου προέδρου. 20.000 επιστολές έφτασαν στα «κέντρα λήψης αποφάσεων». Η Γενική Συνέλευση εξέδωσε ψήφισμα μιλώντας για την ισότητα των φύλων.

Δημοσκόπηση του Guardian έδειξε ότι το 96% των ερωτηθέντων πίστευαν ότι είναι ώρα για γυναίκα-γραμματέα. Ο ίδιος ο ΟΗΕ, με επικεφαλής τον Μπαν Κι Μουν, έκανε μεγάλη καμπάνια για την ισότητα των φύλων.

Και η εκστρατεία άρχισε. «Μια γυναίκα ως γενική γραμματέας, θα έστελνε ένα ισχυρό σήμα προόδου. Θα ήταν ένα ακόμη βήμα προς την επίτευξη ισότητας», έλεγε η Πουμζίλε Μλάμπο-Νγκιούκα, επικεφαλής της οργάνωσης UN Women. Και ο συμβολισμός, «έχει τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο στα μάτια γυναικών και κοριτσιών», συμφωνούσε η πρώην πρόεδρος της Ιρλανδίας Μέρι Ρόμπινσον.

Λίστες ονομάτων άρχισαν να κυκλοφορούν. Σε μία από αυτές εμφανιζόταν το όνομα της Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ. Τελικά, μεταξύ των προσώπων που προτάθηκαν ήταν η Ιρίνα Μπόκοβα, επικεφαλής της Ουνέσκο, και η Έλεν Κλαρκ, πρώην πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και διευθύντρια του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών.

Συνολικά, οι υποψήφιοι για τη θέση ήταν 13, οι επτά γυναίκες -αριθμός ρεκόρ. Στις 5 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε το όνομα του Αντόνιο Γκουτιέρες. Στις 13 Οκτωβρίου, ο ΟΗΕ έκανε την ανακοίνωση για την επιλογή της Wonder Woman ως επίτιμης πρέσβειρας. Στις 21 Οκτωβρίου θα γίνει και η επίσημη ανάθεση καθηκόντων στη μασκότ, παρουσία «καλεσμένων-έκπληξη».

Ο αρθρογράφος των New York Times Νίκολας Κριστόφ έγραφε πριν από έναν χρόνο, «μια γυναίκα γενική γραμματέας θα ήταν ένα συμβολικό επίτευγμα, αλλά δεν είμαι σίγουρος πόση σημασία θα είχε σε επίπεδο βάσης στον κόσμο. Έχουμε δει ότι γυναίκες ηγέτες δεν είναι πάντα σπουδαίες για τις αληθινές γυναίκες. Στις Φιλιππίνες, για παράδειγμα, γυναίκες πρόεδροι έχουν αντιταχθεί στον οικογενειακό προγραμματισμό, ενώ άντρες πρόεδροι έχουν στηρίξει τέτοιες εκστρατείες.»

Τέτοια παραδείγματα μπορούν να βρεθούν πολλά. Αλλά μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί όποτε ανοίγει η συζήτηση για μια γυναίκα αντί ενός άντρα σε θέση εξουσίας, ακούμε για το «πόσο πιο συντηρητικές και σκληρές έχουν υπάρξει γυναίκες σε ανάλογες θέσεις»; Δηλαδή, για να εξελιχθεί μια γυναίκα υπάρχει το προαπαιτούμενο να είναι και προοδευτική, ενώ για τον άντρα όχι; Ή, η σκληρότητα όταν την εκδηλώνει ένας άντρας σε θέση εξουσίας είναι πρόβλημα προσωπικότητας, ενώ όταν την εκδηλώνει η γυναίκα είναι πρόβλημα φύλου;

Από την άλλη, τα «γυναικεία» επιχειρήματα δεν ακούγονται πάντα πειστικά.

«Οι γυναίκες φέρνουν στο τραπέζι τη γυναικεία γνώση. Και αυτό φέρνει αλλαγή στη χάραξη πολιτικής». «Οι γυναίκες σκέφτονται για τις γυναίκες διαφορετικά από ό, τι οι άντρες συνάδελφοί τους». «Οι γυναίκες είναι πιο πραγματίστριες στην εξουσία».

Είναι πολύ πιθανό μια γυναίκα να στέκεται με επιφύλαξη απέναντι σε όλα αυτά. Είναι πολύ πιθανό να μη βλέπει ως ριζοσπαστική πρόταση τη διευθύντρια του ΔΝΤ στο τιμόνι του ΟΗΕ. Είναι πολύ πιθανό να θυμάται τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως πρωθυπουργό μιας ισχυρής χώρας, και την Κοντολίζα Ράις ως υπουργό Εξωτερικών μιας υπερδύναμης. Και είναι πολύ πιθανό όλα αυτά να μην κάνουν κάποιον να βλέπει με μεγάλο ενθουσιασμό την υπόθεση «μια γυναίκα παίρνει τα ηνία του ΟΗΕ».

Αλλά, όπως σχολίασε το κόμμα της Ισότητας των Γυναικών στη Βρετανία για την επιλογή της Wonder Woman, «συναντούμε σπουδαίες γυναίκες κάθε μέρα: γυναίκες που επέζησαν της βίας, γυναίκες που αψήφησαν στερεότυπα. Αυτές οι γυναίκες είναι αληθινές υπερ-ηρωίδες. Δε φορούν κοντά σορτς, δεν κραδαίνουν το σφυρί του Θορ -αλλάζουν ζωές. Αυτές είναι τα πρότυπα που χρειάζονται».

Και, ακόμη περισσότερο, εδώ το ζήτημα δεν είναι αν μια γυναίκα θα είναι καλύτερη από έναν άντρα στο τιμόνι του Οργανισμού. Το ερώτημα είναι, σε έναν βαθμό, αν κάτι τέτοιο το δικαιούνται οι γυναίκες, το 50% του πληθυσμού του πλανήτη. Και κυρίως, το ζήτημα είναι αν ένας οργανισμός αυτής της εμβέλειας, αφού κάνει καμπάνια για την ισότητα των φύλων και μιλά θεωρητικά για την «αξία της γυναίκας», στην πράξη -όταν έρθει η ώρα για πραγματικές επιλογές- προτιμά για τη χειραφέτηση των γυναικών να στέλνει μήνυμα μια γυναίκα-χαρακτήρας κόμικ, παρά μια αληθινή γυναίκα. Και αυτό δεν είναι ένα ωραίο μήνυμα.

πηγές: UN, Guardian, New York Times

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Powered by WPeMatico

Open post

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος κατακτά την Αυστραλία (video)

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος κατακτά την Αυστραλία (video)

Ανταπόκριση: Έμμα Παπαεμμανουήλ

Με εντυπωσιακή συμμετοχή και μεγάλη ποικιλία ταινιών  ξεκίνησε και φέτος το 23οΕλληνικό Φεστιβάλ κινηματογράφου Αυστραλίας.


Powered by WPeMatico

Open post

Χρυσοβελώνη: «Εντυπωσιακός ο δυναμισμός της Ομογένειας στην Αυστραλία»

Χρυσοβελώνη: «Εντυπωσιακός ο δυναμισμός της Ομογένειας στην Αυστραλία»

Ανταπόκριση από Αυστραλία: Έμμα Παπαεμμανουήλ

Στην Αυστραλία βρέθηκε τις προηγούμενες ημέρες η υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Μαρίνα Χρυσοβελώνη, ανταποκρινόμενη σε πρόσκληση για συμμετοχή σε διεθνές συνέδριο σχετικά με την εφαρμογή νέων τεχνολογιών στις μεταφορές.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης στη Μελβούρνη, η κα Χρυσοβελώνη, με εντολή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, είχε σειρά επαφών με εκπροσώπους της Ελληνικής Ομογένειας και υπήρξε ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων για ζητήματα που αφορούν καίρια τον Απόδημο Ελληνισμό, ενω από την πλευρά της ενημέρωσε τους εκπροσώπους της παροικίας για τις προσπάθειες της Ελληνικής κυβέρνησης.

Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στα ομογενειακά ΜΜΕ και την ΕΡΤ η κα Χρυσοβελώνη αναφέρθηκε στον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η Ομογένεια για την προώθηση και προβολή των Ελληνικών θέσεων και τόνισε πως εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τον δυναμισμό των Ελλήνων σε αυτή την απομακρυσμένη αλλά ιδιαίτερα σημαντική διεθνώς χώρα.

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις, επεσήμανε πως τόσο η ίδια και το κόμμα από τον οποίο προέρχεται, οι ΑΝ.ΕΛ είναι θετικοί για το θέμα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού και δήλωσε αισιόδοξη πως μέχρι την ολοκλήρωση της κυβερνητικής θητείας θα υπάρξει εξέλιξη στο ζήτημα αυτό, ενδεχόμενα σε πρώτη φάση με τη δυνατότητα της Ομογένειας να εκπροσωπηθεί σε επίπεδο βουλευτών Επικρατείας.

Η κα Χρυσοβελώνη ανέφερε ακόμη πως είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη καθώς ένα πάγιο αίτημα της Ομογένειας για την επιστροφή του δορυφορικού σήματος της ΕΡΤ, είναι στο στάδιο της υλοποίησης, ώστε να μπορεί και πάλι να λειτουργήσει όπως έκανε επί δεκαετίες ως γέφυρα ανάμεσα στη Διασπορά και τη μητροπολιτική Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης η κα Υφυπουργός εγκαινίασε και την έναρξη του Ελληνικού φεστιβάλ κινηματογράφου της Αυστραλίας, έναν θεσμό που έχουν δημιουργήσει και διοργανώνουν κάθε χρόνο οι κατά τόπους Ελληνικές Κοινότητες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας, με τεράστια επιτυχία.

Powered by WPeMatico

Open post

Γιατί είναι οργισμένοι οι φοιτητές στη νότια Αφρική;

Γιατί είναι οργισμένοι οι φοιτητές στη νότια Αφρική;

Το 1953, ένα από τα πιο ταπεινωτικά ρατσιστικά σχέδια του καθεστώτος του απαρτχάιντ, γινόταν νόμος του νοτιοαφρικανικού κράτους. Ήταν η Πράξη Μπαντού για την Εκπαίδευση. Και ο αρμόδιος υπουργός Χέντρικ Φέρβερντ, ο λεγόμενος και «αρχιτέκτονας του ρατσισμού», παρουσίαζε στη βουλή τη νέα εκπαιδευτική πολιτική, με τη γνωστή του φράση, «Δεν υπάρχει χώρος για αυτόν (τον «Ιθαγενή») στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα πάνω από κάποιες μορφές εργασίας. Για τον λόγο αυτό δε θα έχει το δικαίωμα να του παρέχεται εκπαίδευση με σκοπό την αφομοίωσή του στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, όπου δε μπορεί να αφομοιωθεί». 63 χρόνια μετά, οι φοιτητές της νότιας Αφρικής είναι στους δρόμους. Στην πραγματικότητα, δεν είχαν φύγει από αυτούς. Γιατί οι ανισότητες, είναι ακόμη εκεί.

της Μάχης Μαργαρίτη

Στις αρχές του 2015, στον βορρά της χώρας, φοιτητές στο πανεπιστήμιο Τεχνολογίας Tshwane, δε μπόρεσαν να εγγραφούν λόγω υψηλών χρεών σε δίδακτρα. Άρχισαν να διαδηλώνουν. Την ίδια ώρα, ανακοινώνονταν στη χώρα οι προτεινόμενες αυξήσεις στα δίδακτρα, μεταξύ 10 και 12%. Φοιτητές από άλλα τρία ιδρύματα, αυτή τη φορά στον νότο, ξεκίνησαν και εκείνοι κινητοποιήσεις. Τον περασμένο Οκτώβριο, στο πανεπιστήμιο του Witwatersrand του Γιοχάνεσμπουργκ φοιτητές μπλόκαραν την είσοδο, καθώς διαφαινόταν ότι το ίδρυμα θα αύξανε τα δίδακτρα κατά 10,5% για το 2016. Ήταν η πρώτη διαμαρτυρία σε ένα από τα πιο γνωστά και «προνομιούχα» πανεπιστήμια, και δε θα ήταν η τελευταία.

Η καμπάνια ονομάστηκε #FeesMustFall. Και οδήγησε στο κλείσιμο μερικών από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας. Υπό την πίεση, ο πρόεδρος Ζούμα διέταξε «πάγωμα» των διδάκτρων για έναν χρόνο.

Οι πιο βίαιες συγκρούσεις, στο πανεπιστήμιο Wits

Αναβρασμός στα πανεπιστήμια

Αλλά τον περασμένο μήνα, η κυβέρνηση πρότεινε να αυξηθούν τα δίδακτρα κατά 8% το 2017. Νέες διαδηλώσεις άρχισαν. Μόνο που τώρα, οι φοιτητές δε ζητούν απλώς να μειωθούν τα δίδακτρα. Ζητούν δωρεάν εκπαίδευση για όλους.

Τις τελευταίες εβδομάδες διαδηλώσεις γίνονταν σε πάνω από τα μισά πανεπιστήμια της χώρας. Συχνά με συγκρούσεις με φρουρούς και αστυνομία. Στο πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν μπήκαν φωτιές σε πολλά κτίρια.

Κάποια ιδρύματα «πάγωσαν» τα μαθήματα την εβδομάδα μετά τις συγκρούσεις, κατά τις οποίες η αστυνομία έριξε χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, σφαίρες από καουτσούκ και δακρυγόνα σε φοιτητές που πετούσαν πέτρες.

Τι συμβαίνει με τα δίδακτρα

Τα πανεπιστήμια στη νότια Αφρική χρηματοδοτούνται από τρεις πηγές: κρατική επιδότηση, δίδακτρα και ιδιωτικό χρήμα. Τα ιδρύματα καθορίζουν το ύψος των διδάκτρων, και οι αυξήσεις διαφοροποιούνται. Η κρατική χρηματοδότηση αυξήθηκε κατά 70% από το 2001, σύμφωνα με τον οργανισμό ειδήσεων Ground Up. Αλλά ταυτόχρονα αυξήθηκε και ο αριθμός των φοιτητών που εγγράφονταν, με αποτέλεσμα η κατ΄άτομο επιδότηση να μειωθεί, γράφει το βρετανικό δίκτυο BBC. Επιπλέον, τα πανεπιστήμια της χώρας λένε ότι θέλουν να παράσχουν «παγκοσμίου επιπέδου» εκπαίδευση και ότι προσπαθούν να κρατήσουν τις προδιαγραφές εν μέσω οικονομικών περιορισμών.

Οι συνήθεις ετήσιες αυξήσεις είναι μεταξύ 7 και 14%. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, τα δίδακτρα αυξήθηκαν κατά 80% από το 2008. Μετά τις διαδηλώσεις του περασμένου χρόνου, ο πρόεδρος Ζούμα σύστησε επιτροπή για τα δίδακτρα, με πρόεδρο δικαστή, για να εξετάσει αν η νότια Αφρική μπορεί να παράσχει δωρεάν εκπαίδευση. Το πόρισμα θα ανακοινωνόταν τον περασμένο Αύγουστο. Τελικά, πήρε αναβολή για τον Απρίλιο του 2017. Αλλά οι κινητοποιήσεις των φοιτητών, δεν αναβλήθηκαν.

Αστυνομικοί, στο πανεπιστήμιο Wits
Φοιτητές διαδηλώνουν στο πανεπιστήμιο Wits, με τις συγκρούσεις να μπαίνουν στην τέταρτη εβδομάδα

Μια από τις πιο «άνισες» κοινωνίες του κόσμου

Αύξηση διδάκτρων ίσον διάκριση, λένε οι φοιτητές, σε μια χώρα όπου το εισόδημα των μαύρων οικογενειών είναι πολύ μικρότερο από αυτό των λευκών. Αυτοί που πλήττονται περισσότερο, όπως εξηγούν πολλοί μαύροι φοιτητές, είναι όσοι προέρχονται από φτωχές οικογένειες. Με τις κινητοποιήσεις τους ζητούν δωρεάν εκπαίδευση για όλους -ξεκινώντας με τους φτωχούς και τους «εξαφανισμένους μεσαίους», των οποίων οι γονείς έχουν δουλειά, αλλά δεν κερδίζουν αρκετά για τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το ετήσιο μέσο εισόδημα στη νότια Αφρική είναι 3.500 λίρες. Στο πανεπιστήμιο Wits, όπου και οι περισσότερες συγκρούσεις, μόνο τα δίδακτρα για τον προπτυχιακό φοιτητή είναι περίπου 3.500 λίρες τον χρόνο. Και υπάρχουν επιπλέον η στέγαση, τα βιβλία και η μετακίνηση. Επίσης ακριβά.

Αυτά τα κόστη κάνουν την εξέλιξη στην εκπαίδευση αδύνατη για πολλούς μαύρους φοιτητές, που είναι τέσσερις φορές λιγότερο πιθανό να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο, σε σχέση με τους λευκούς συνομηλίκους τους. Ακόμη λιγότεροι αποφοιτούν.

Η νοτιοαφρικανική κοινωνία είναι από τις πιο άνισες του κόσμου, με το 10% του πληθυσμού να κατέχει το 90-95% του πλούτου. «Ο απόηχος του απαρτχάιντ δεν έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Μπορείς να κυκλοφορείς, αλλά η οικονομική περιθωριοποίηση δεν έχει αλλάξει και πολύ, και οι ευκαιρίες φυσικά δεν είναι ίδιες. Δεν είναι βέβαια τόσο άσχημα όσο ήταν, αλλά υπάρχουν αναλογίες με το παρελθόν», λέει στον Guardian ένας φοιτητής, ο Mοκοένα, 22 χρόνων.

Γι΄αυτό και δεν έλειψαν και οι συμβολικές εκστρατείες. Όπως η καμπάνια «RhodesMustFall», που έβαλε στόχο να απομακρυνθεί το άγαλμα του βρετανού ιμπεριαλιστή Σεσίλ Τζον Ρόουντς από το Κέιπ Τάουν. Μετά την απομάκρυνση του αγάλματος, η ατζέντα των κινητοποιήσεων διευρύνθηκε, βάζοντας στο στόχαστρο τα «κατάλοιπα» του απαρτχάιντ στην ανώτερη εκπαίδευση.

Φοιτητές στο πανεπιστήμιο Wits ζητούν την επανέναρξη των μαθημάτων που έχουν «παγώσει» – Αυτοί που κυρίως διαδηλώνουν, «είναι οι μη προνομιούχοι -οι περισσότεροι, μαύροι»
Λευκοί φοιτητές από το Wits στηρίζουν το κίνημα #FessMustFall, διαχωρίζοντας τη θέση τους από τη διαμαρτυρία με αίτημα την επανέναρξη των μαθημάτων

Το επιλεκτικό ενδιαφέρον των ΜΜΕ

Οι διαδηλώσεις στα πανεπιστήμια της νότιας Αφρικής δεν άρχισαν ξαφνικά το 2015 με το κίνημα #FeesMustFall, γράφουν σε άρθρο τους στην ιστοσελίδα The Conversation οι καθηγητές στο πανεπιστήμιο του Stellenbosch, Nuraan Davids και Yusef Waghid. Φοιτητές σε πιο φτωχά πανεπιστήμια με μαύρους, κυρίως, φοιτητές, όπως το Tshwane, κινητοποιούνται για την αύξηση των διδάκτρων από το 1994. Αλλά οι κινητοποιήσεις τους αγνοήθηκαν και ποτέ δεν έκαναν πρωτοσέλιδα, παρά τίτλους σε περιφερειακές εφημερίδες.

Οι τελευταίες διαδηλώσεις είχαν να κάνουν με φοιτητές τόσο από ιστορικά προνομιούχα πανεπιστήμια, όσο και από  ιστορικά μη προνομιούχα. Τράβηξαν την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης, και προκάλεσαν μέχρι και διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη.

Οι δύο πολύ διαφορετικές αντιδράσεις από τα μέσα ενημέρωσης, είναι σκληρή υπενθύμιση των εδραιωμένων ανισοτήτων στη μετα-απαρτχάιντ νότια Αφρική.

Που δεν είναι δύσκολο να τις αντιληφθεί κανείς. «Ποιοι βρίσκονται στους δρόμους τελικά;», ρωτάω τη Nuraan Davids. «Όταν άρχισε η εκστρατεία #FeesMustFall, έγινε δεκτή θετικά επειδή φάνηκε ότι ενώνει μαύρους και λευκούς φοιτητές σε έναν κοινό σκοπό στη μετα-απαρτχάιντ νότια Αφρική. Σήμαινε, επίσης, ότι παραδοσιακά λευκά ιδρύματα,  έμπαιναν σε νέα ‘γήπεδα’ φοιτητικών διαμαρτυριών. Έτσι, η κάλυψη ήταν άμεση και έντονη. Σταδιακά, και ειδικά τώρα, η πλειονότητα των φοιτητών που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις προέρχονται από μη προνομιούχα (μαύρα) περιβάλλοντα -παρότι υπάρχει κάποια μικρή στήριξη από προνομιούχους φοιτητές».

Το απαρτχάιντ πέθανε;

Οι κινητοποιήσεις θεωρούνται οι μεγαλύτερες από το τέλος του απαρτχάιντ το 1994. «Πιστεύουμε ότι οι ανισότητες της εποχής του απαρτχάιντ δεν έχουν αντιμετωπιστεί, ούτε έχουν απομακρυνθεί. Στην πραγματικότητα, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από το τέλος του απαρτχάιντ έχουν εδραιώσει τις ανισότητες.»

Όπως, η συγχώνευση πανεπιστημίων. «Έγινε, υποτίθεται, για να βελτιωθεί το επίπεδο των ιστορικών μαύρων πανεπιστημίων, αλλά τελικά βάθυνε τις ανισότητες. Αυτό που συνέβη είναι ότι οι εγγραφές σε ιστορικά μη προνομιούχα πανεπιστήμια έχουν μειωθεί. Και φοιτητές συρρέουν στα ιστορικά προνομιούχα -λευκά- ιδρύματα. Λιγότεροι φοιτητές σημαίνει λιγότερα χρήματα από κρατική επιδότηση, επειδή η επιδότηση γίνεται με βάση τις εγγραφές φοιτητών, τους βαθμούς αποφοίτησης και τις ‘αναγνωρισμένες’ ερευνητικές δημοσιεύσεις.»

Η «στιγμή της ρήξης»;

Έτσι αποκαλούν πολλοί σχολιαστές αυτό που συμβαίνει στα πανεπιστήμια της νότιας Αφρικής, συγκρίνοντάς το με τον Μάη της Γαλλίας και αμερικανικό αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ. «Μάχη γενιάς για δικαιοσύνη» τη θεωρούν οι ίδιοι οι φοιτητές.

Η σύγκρουση φέρνει στο φως και το όλο και μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα στους νέους ακτιβιστές του κυβερνώντος Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, και τους εκλεγμένους αξιωματούχους του κόμματος, που είχε πρωταγωνιστήσει στη μάχη κατά του απαρτχάιντ. Ο γενικός γραμματέας του ANC Γκουέντε Μαντάσε δήλωσε ότι θα έκλεινε τα πανεπιστήμια για να δώσει στους διαδηλωτές ένα μάθημα. Ούτε οι γονείς των φοιτητών φαίνεται να καταλαβαίνουν πάντα. Οι κινητοποιήσεις φέρνουν στο φως και το χάσμα ανάμεσα στους νέους που γεννήθηκαν στην ελευθερία, και στους γονείς τους που έζησαν το απαρτχάιντ.

Αλλά οι φοιτητές λένε ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις. «Η μετα-απαρτχάιντ νότια Αφρική παραμένει μια βαθιά ανόμοια κοινωνία -όπου η πλειονότητα των πολιτών ζει σε ακραία φτώχια- γεμάτη οργή και απελπισία απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει εγκαταλείψει τους ανθρώπους της με κάθε τρόπο. Οι υποσχέσεις για δωρεάν εκπαίδευση, δωρεάν στέγη και καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους, δεν έχουν υλοποιηθεί -22 χρόνια μετά. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι μάχη και ενάντια στον οικονομικό ορθολογισμό», μου λέει η Nuraan Davids, και προσθέτει, «από πολλές πλευρές, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στις εγκαταστάσεις των πανεπιστημίων, είναι σε λάθος χώρο -ο αγώνας τους θα έπρεπε να είναι στις πόρτες της κυβέρνησης».

Η αναταραχή δεν έχει σύνορα

«Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στη νότια Αφρική, μάθημα για όλα τα πανεπιστήμια», έγραφε την περασμένη άνοιξη στον Guardian ο ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν Μάρτιν Χολ.

Η εξέγερση έχει τις ρίζες της στο απαρτχάιντ και την αποικιοκρατία. Αλλά ζητήματα φυλής, ταυτότητας, εκπαιδευτικής και εισοδηματικής ανισότητας και ανεργίας, προκαλούν αναταραχή σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει το ζήτημα των χαμηλά αμειβόμενων μεταναστών εργαζόμενων στις πανεπιστημιουπόλεις, γράφει ο Μάρτιν Χολ, και υπάρχει το θέμα του αντίκτυπου της ανισότητας στη συμμετοχή στην ανώτερη εκπαίδευση.

Παράλληλα με το φοιτητικό κίνημα στη νότια Αφρική διαμορφωνόταν μια εκστρατεία από εργαζόμενους στα πανεπιστήμια, για υψηλότερους μισθούς και περισσότερα δικαιώματα -μεταξύ άλλων και το αίτημα να μπει τέλος στο καθεστώς της εργολαβικής εργασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, φοιτητές και εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια διαδήλωναν μαζί τον περασμένο χρόνο. Ανάλογες κοινές κινητοποιήσεις έχουν γίνει στη Βρετανία.

Και η αμφισβήτηση γενικεύεται. «Πρέπει να αναγνωριστεί η ευθύνη του πανεπιστημίου σε σχέση με την κοινωνία», γράφουν οι Davids και Waghid. «Πιστεύουμε ότι είναι ώρα να σταματήσουν τα πανεπιστήμια να γίνονται αντιληπτά ως μέρη που παράγουν ‘τεχνικά καταρτισμένους’. Η ώρα να παράγουν απλώς τεχνικά ικανούς απόφοιτους που μπορούν να βρουν δουλειά αλλά που δε σκέφτονται κριτικά για τον κόσμο και τους εαυτούς τους, είναι πίσω μας. Είναι η στιγμή να καλλιεργηθούν κοινότητες σκέψης. Οι φοιτητές πρέπει να ενθαρρυνθούν να σκέφτονται περισσότερο τη δουλειά τους σε σχέση με το πώς μπορούν να θεραπευτούν οι ανισότητες στην κοινωνία.» Και αυτή η συζήτηση, δεν αφορά μόνο τη νότια Αφρική.

πηγές: The Conversation, Guardian, BBC, Overcoming Apartheid, Reuters

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Powered by WPeMatico

Open post

Ο κλόουν που τρομοκρατεί την Αμερική

Ο κλόουν που τρομοκρατεί την Αμερική

Ανταπόκριση από Ουάσιγκτον, Λένα Αργύρη

Οι φήμες λένε, ότι την πρώτη φορά που εθεάθη ο αποκρουστικός κλόουν με την κατακόκκινη περούκα και το σουρεαλιστικό μακιγιάζ, ήταν στη Νότια Καρολίνα κάπου στα τέλη Αυγούστου. Ήταν λέει, ο πιο τρομαχτικός κλόουν του κόσμου. Σχεδόν εξωπραγματικός. Και καραδοκούσε υπομονετικά πίσω από κάτι δέντρα ενός απροσδιόριστου δάσους, επιχειρώντας με τεχνάσματα να δελεάσει πιτσιρίκια.

Η φήμη σε λίγα εικοσιτετράωρα προσέλαβε την μορφή πανεθνικής υστερίας, πράγμα διόλου δύσκολο στη χώρα της μόνιμης υπερβολής. Έκτοτε, σε περίπου 30 πολιτείες, πανικόβλητοι πολίτες έχουν καταγγείλει ότι είδαν, ή για να είμαστε πιο ακριβείς νομίζουν ότι είδαν, εφιαλτικούς παλιάτσους να προσπαθούν να ξεγελάσουν τα παιδιά τους, για να τα παρασύρουν σε μυστηριώδεις τοποθεσίες.

Και η φρίκη ολοένα και εμπλουτίζεται, με μαρτυρίες ανυποψίαστων πολιτών που αφηγούνται με κομμένη την ανάσα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, ότι είδαν κλόουν με φακούς να περπατούν ύποπτα μέσα στη νύχτα σε παιδικές χαρές. Να κρύβονται προσεχτικά πίσω από αυτοκίνητα σε πολυσύχναστα πάρκινγκ. Να πετάγονται ξαφνικά μέσα από φυλλωσιές. Να καιροφυλαχτούν έξω από σχολεία, στο φως της ημέρας.

Ακόμη χειρότερα, κάποιοι λένε ότι τους είδαν ακόμη και να κλαίνε σε παιδικά πάρτυ, με αληθινά δάκρια και όχι με αυτά τα ψεύτικα που ζωγραφίζουν βιαστικά κάτω από τα ανέκφραστα μάτια τους. Σαν αυτόν τον ήρωα της όπερας του Λεονκαβάλο, που γελάει αλλά μέσα του σπαράζει.

Ο υπερφυσικός τρόμος ολοένα και εξαπλώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι κάτοικοι έχουν αρχίσει να βλέπουν ίσκιους εκεί που δεν υπάρχουν και να παγώνουν ακόμη και με το είδωλό τους στον καθρέφτη.

Στην Αλαμπάμα έγιναν προληπτικά, πάνω από 10 προσαγωγές. Στην Πενσυλβάνια εκατοντάδες φοιτητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου, διοργάνωσαν συνωμοτικά «μαζικό κυνήγι κλόουν» μια βροχερή νύχτα του Σεπτέμβρη. Είχε προηγηθεί ο θανάσιμος τραυματισμός ενός νεαρού, επειδή φορούσε μάσκα γελωτοποιού και τον μπέρδεψαν λέει, με έναν από αυτούς τους κακούς.

Στη Μασαχουσέτη ένα ολόκληρο Πανεπιστήμιο τέθηκε σε κατάσταση συναγερμού, όταν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ανέφεραν ότι ένας κλόουν περιφερόταν σχεδόν υπνωτισμένος στους προαύλιους χώρους. Τα μέτρα ασφαλείας αυξήθηκαν σε πολλές πόλεις και κυρίως στα προάστια. Αρκετά δημοτικά συμβούλια συνεδρίασαν εκτάκτως με θέμα την προστασία από το νέο εχθρό. Τα όπλα τοποθετήθηκαν προσεχτικά δίπλα από τα κρεβάτια για καλό και κακό. Και τα splatter DVD άρχισαν να γίνονται και πάλι ανάρπαστα, τροφοδοτώντας ακόμη περισσότερο το νοσηρό σκηνικό.

Σε πολλά σχολεία του Κονέτικατ απαγορεύτηκε δια ροπάλου στους μαθητές να ποστάρουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οποιοδήποτε υλικό σχετικό με κλόουν. Οι ανά την ειπικράτεια γονείς, βρίσκονται σε κατάσταση νευρικής κρίσης και οι αστυνομικές αρχές ζουν το δικό τους δράμα, μιας και εδώ και δύο μήνες είναι αναγκασμένες να κυνηγούν φαντάσματα, στις πιο απίθανες τοποθεσίες.

Οι επαγγελματίες γελωτοποιοί δηλώνουν με κατήφεια στο Time ότι τρέμουν για τη ζωή τους και διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούν πια να κάνουν τη δουλειά τους, διότι η εμφάνισή τους σκορπά απέχθεια και φόβο. «Ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσουμε θύματα εξαγριωμένων πολιτών που θέλουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους» λένε, ενώ καταχωνιάζουν τις πολύχρωμες στολές, βαθιά μέσα στα συρτάρια τους.

Το κίνημα clown lives matter βρίσκεται ήδη εν τη γενέσει του, στη χώρα της ευρηματικότητας και των ταχύτατων αντανακλαστικών. Το σωματείο των κλόουν ετοιμάζει την απάντησή του, διοργανώνοντας ειρηνική διαδήλωση στην Αριζόνα και σε άλλες πολιτείες την Παρασκευή, αλλά οι φόβοι για έκτροπα προκαλούν νέο πονοκέφαλο στις αρχές.

Τα κραυγαλέα παραδείγματα, δεν έχουν τελειωμό. Το μυστήριο ολοένα και πυκνώνει. Μια νέα μάστιγα, αυτή των χοντροκομμένων φαρσών από πλακατζήδες κάθε λογής, εξαπλώνεται σαν επιδημία. Κυρίως νεαροί, μεταμφιέζονται καθημερινά πλέον σε κλόουν για να πανικοβάλουν τους ανυποψίαστους φίλους τους ή για να εκδικηθούν τους ενοχλητικούς γείτονές τους. Ούτε αυτά τα περιστατικά όμως συγχωρούνται από τα όργανα της τάξης, τα οποία μέσα στο γενικευμένο πανικό, προχωρούν αδιάκριτα σε προσαγωγές.

Με ειδική οδηγία, πολλές αστυνομικές διευθύνσεις καλούν τα όργανα να πράττουν το απολύτως αυτονόητο. Δηλαδή, να μην πυροβολούν αν δουν κάποιον ντυμένο κλόουν, αλλά πρώτα να του κάνουν την απαραίτητη εξακρίβωση στοιχειών. «Γιατί δεν είναι όλοι οι κλόουν εγκληματίες» όπως αποφαίνονται συμπονετικά, κάποιοι φιλήσυχοι πολίτες που διπλοκλειδώνουν τα βράδια τις πόρτες των σπιτιών τους.

Οπως λέει το CBS επικαλούμενο πηγές της αστυνομίας «περίπου κάθε μια ώρα, γίνεται μια καταγγελία για περιστατικό με έναν άκρως επικίνδυνο κλόουν». Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως οι μασκαρεμένοι δράστες έχουν ήδη διαφύγει μυστηριωδώς, πριν φτάσουν οι αρχές. Και το αέναο κυνήγι συνεχίζεται. Και μοιάζει να μην έχει τελειωμό. Δεν χρειάζεται πια να έχει δει κανείς το Freak Show του American Horror Story, για να χάσει τον ύπνο του.

Ακόμη και ο Στήβεν Κινγκ, αλλοτινός εμπνευστής του είδους, επιχείρησε ανεπιτυχώς να κατευνάσει τα πνεύματα, καλώντας μέσω twitter τους σοκαρισμένους πολίτες «να τελειώνουν πια, με αυτή την αστεία υστερία.»

Υστερία, η οποία πουλάει ανέλπιστα και εξήχθη ταχύτατα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στη Βρετανία τέσσερις ενδεκάχρονοι πιτσιρικάδες κατήγγειλαν ότι ενώ περπατούσαν αμέριμνα προς το σχολείο τους, «πετάχθηκε μπροστά μας ένας κλόουν με κοφτερό μαχαίρι, που έμοιαζε να έχει βγει από εφιάλτη.»

Το μυστήριο, έγινε θέμα ακόμη και στην ενημέρωση του Λευκού Οίκου, όπου ο εκπρόσωπος Τζος Ερνεστ σχοινοβατώντας στα όρια του επικοινωνιακού διασυρμού, αρκέστηκε να πει ότι «πρόκειται για μια κατάσταση που οι αστυνομικές αρχές παίρνουν πολύ σοβαρά». Υπάρχουν μέρες, που το δημοφιλές hashtag «ifIseeaclown» είναι πρώτο στα αμερικανικά trading και πολύ συχνότερα βασικό θέμα στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Την ώρα που στην Αμερική η τραγελαφικότητα αποκτά μια νέα διάσταση, ο υπόλοιπος πλανήτης κάθεται αναπαυτικά στους καναπέδες και απολαμβάνει το θέαμα μιας χώρας να κατρακυλά στην παγίδα της αυτογελοιοποίησης. Η Αμερική δικαιώνει και πάλι πανηγυρικά το ρόλο της χώρας, που κατέχει τα πρωτεία στην υπερβολή και καμία φορά στην αφέλεια.

Και όλα αυτά, ενώ πλησιάζει απειλητικά το Halloween, κατά το οποίο με ευκολία μπορεί να προβλέψει κανείς, ότι ένα νέο σφοδρότερο κύμα τρέλας θα ενταφιάσει όση λογική έχει απομείνει. Οι κραυγές αγανακτισμένων πολιτών, που λένε ότι δεν αισθάνονται πουθενά πια ασφαλείς και ζητούν επιπλέον προστασία, ενόψει ης 31ης Οκτωβρίου πληθαίνουν διαρκώς.

Ηδη στο twitter υπάρχουν φωνές που ζητούν απαιτητικά, να απαγορευθεί η κυκλοφορία στους δρόμους με κοστούμια παλιάτσων. Και ο διάλογος παίρνει φωτιά με κάποιους άλλους, πιο ψύχραιμους να αναρωτιούνται χαιρέκακα «πώς είναι δυνατόν να απαγορεύσουμε την κυκλοφορία των κλόουν στους δρόμους, την ώρα που τους επιτρέπουμε να περπατούν ανενόχλητοι στο δρόμο προς τον Λευκό Οίκο;».

Powered by WPeMatico

Open post

Τι κρύβουν ο νέος εκβιασμός Σόιμπλε και τα σενάρια για Grexit

Τι κρύβουν ο νέος εκβιασμός Σόιμπλε και τα σενάρια για Grexit

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Παγιδευμένο στο προεκλογικό παιχνίδι της Γερμανίας και τις αντιφάσεις της πολιτικής Σόιμπλε βρίσκεται το ελληνικό ζήτημα και προβάλει το ενδεχόμενο το Βερολίνο να σκληρύνει τη στάση του απέναντι στη χώρα μας για να αποκομίσει εσωτερικά πολιτικά οφέλη.

Η σκληρή στάση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών επιβεβαιώθηκε στο τελευταίο Eurogroup, ενώ είχε φανεί και στην Ουάσιγκτον την περασμένη εβδομάδα, όπου απέρριψε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέχρι το τέλος του χρόνου, παρόλο που αυτό έχει συμφωνηθεί ήδη από τον περασμένο Μάιο στο Eurogroup και παρά το γεγονός ότι το ζητούν το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την επομένη του Eurogroup στη συντηρητική γερμανική εφημερίδα Die Welt επανήλθαν τα σενάρια του Grexit με συνδυασμό ενός κουρέματος του ελληνικού χρέους. Το σχέδιο δηλαδή που είχε παρουσιάσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το καλοκαίρι του 2015.

Η επαναφορά των σεναρίων αυτών δείχνει ότι ο κ. Σόιμπλε είναι αποφασισμένος να οδηγήσει και πάλι τα πράγματα στα άκρα προκειμένου να αποφύγει την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, αλλά και το ενδεχόμενο να αποχωρήσει το ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα, καθώς και οι δύο εκδοχές θα αποτελέσουν σημαντική πολιτική ήττα για εκείνον στο εσωτερικό της χώρας του, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι υιοθετεί ακραίες θέσεις προκειμένου να «τρομάξει» και πάλι τη χώρα μας, αλλά κυρίως να απειλήσει με νέα αποσταθεροποίηση το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ που στηρίζουν την ελάφρυνση του χρέους, προκειμένου να εκβιάσει έναν συμβιβασμό ο οποίος θα μεταθέσει τις αποφάσεις για το χρέος, χωρίς όμως να αποχωρήσει το ΔΝΤ.

Είναι φανερό, άλλωστε, ότι ο γερμανικός εκβιασμός αφορά το σύνολο του «πακέτου» των διαφορών που χωρίζουν ΗΠΑ και Γερμανία, μικρό μέρος του οποίου αποτελεί το ελληνικό χρέος.

Η γερμανική πλευρά βρίσκεται στην ουσία απέναντι σε όλους, είτε πρόκειται για το ελληνικό χρέος όπου αντιμετωπίζει πίεση από το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ, είτε για τις οικονομικές πολιτικές στην Ευρώπη καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν, έχουν αντίθετες θέσεις και επικρίνουν πλέον ανοιχτά το Βερολίνο για την εμμονή του στη λιτότητα.

Το πρόβλημα είναι ότι η γερμανική ηγεσία βρίσκεται εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες με τις οποίες γαλουχήθηκε η κοινή γνώμη στο εσωτερικό της χώρας, με τα στερεότυπα περί «τεμπέληδων Ελλήνων» και «προβληματικού Νότου που σηκώνει στις πλάτες της η επιτυχημένη Γερμανία».

Το αποτέλεσμα είναι να κερδίζει σημαντικό έδαφος το ακροδεξιό, αντιευρωπαϊκό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) και ο κ. Σόιμπλε να επιχειρεί να απαντήσει πολιτικά με επαναφορά στη σκληρή γραμμή έναντι της Ελλάδας.

Στο πλαίσιο αυτό, παγιδεύονται στη σκληρή ρητορική ακόμη και πιο μετριοπαθή τμήματα του πολιτικού κατεστημένου, τα οποία έχουν ήδη υποστεί σημαντική ήττα λόγω της αμφισβήτησης της πολιτικής Μέρκελ στο μεταναστευτικό.

Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι η θέση του κ. Σόιμπλε περί Grexit δεν ήταν ένας τακτικός ελιγμός, αλλά μια βαθύτερη πεποίθηση η οποία απηχεί την στρατηγική εκτίμηση ενός σημαντικού τμήματος του γερμανικού κατεστημένου, ότι το ευρώ με τη σημερινή του μορφή έχει αποτύχει και πλέον το συμφέρον της Γερμανίας απαιτεί τη δημιουργία ενός νέου κοινού νομίσματος με λιγότερες χώρες, εκείνες που «θέλουν και μπορούν» να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του.

Με τα δεδομένα αυτά γίνεται φανερό ότι το Βερολίνο κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μια αντιευρωπαϊκή αλλά και αντι-ελληνική στάση το επόμενο διάστημα, η οποία εάν δεν αντιμετωπισθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη.

Powered by WPeMatico

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 7
Scroll to top