Open post

Τι κρύβουν ο νέος εκβιασμός Σόιμπλε και τα σενάρια για Grexit

Τι κρύβουν ο νέος εκβιασμός Σόιμπλε και τα σενάρια για Grexit

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Παγιδευμένο στο προεκλογικό παιχνίδι της Γερμανίας και τις αντιφάσεις της πολιτικής Σόιμπλε βρίσκεται το ελληνικό ζήτημα και προβάλει το ενδεχόμενο το Βερολίνο να σκληρύνει τη στάση του απέναντι στη χώρα μας για να αποκομίσει εσωτερικά πολιτικά οφέλη.

Η σκληρή στάση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών επιβεβαιώθηκε στο τελευταίο Eurogroup, ενώ είχε φανεί και στην Ουάσιγκτον την περασμένη εβδομάδα, όπου απέρριψε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέχρι το τέλος του χρόνου, παρόλο που αυτό έχει συμφωνηθεί ήδη από τον περασμένο Μάιο στο Eurogroup και παρά το γεγονός ότι το ζητούν το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την επομένη του Eurogroup στη συντηρητική γερμανική εφημερίδα Die Welt επανήλθαν τα σενάρια του Grexit με συνδυασμό ενός κουρέματος του ελληνικού χρέους. Το σχέδιο δηλαδή που είχε παρουσιάσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το καλοκαίρι του 2015.

Η επαναφορά των σεναρίων αυτών δείχνει ότι ο κ. Σόιμπλε είναι αποφασισμένος να οδηγήσει και πάλι τα πράγματα στα άκρα προκειμένου να αποφύγει την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, αλλά και το ενδεχόμενο να αποχωρήσει το ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα, καθώς και οι δύο εκδοχές θα αποτελέσουν σημαντική πολιτική ήττα για εκείνον στο εσωτερικό της χώρας του, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι υιοθετεί ακραίες θέσεις προκειμένου να «τρομάξει» και πάλι τη χώρα μας, αλλά κυρίως να απειλήσει με νέα αποσταθεροποίηση το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ που στηρίζουν την ελάφρυνση του χρέους, προκειμένου να εκβιάσει έναν συμβιβασμό ο οποίος θα μεταθέσει τις αποφάσεις για το χρέος, χωρίς όμως να αποχωρήσει το ΔΝΤ.

Είναι φανερό, άλλωστε, ότι ο γερμανικός εκβιασμός αφορά το σύνολο του «πακέτου» των διαφορών που χωρίζουν ΗΠΑ και Γερμανία, μικρό μέρος του οποίου αποτελεί το ελληνικό χρέος.

Η γερμανική πλευρά βρίσκεται στην ουσία απέναντι σε όλους, είτε πρόκειται για το ελληνικό χρέος όπου αντιμετωπίζει πίεση από το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ, είτε για τις οικονομικές πολιτικές στην Ευρώπη καθώς τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κομισιόν, έχουν αντίθετες θέσεις και επικρίνουν πλέον ανοιχτά το Βερολίνο για την εμμονή του στη λιτότητα.

Το πρόβλημα είναι ότι η γερμανική ηγεσία βρίσκεται εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες με τις οποίες γαλουχήθηκε η κοινή γνώμη στο εσωτερικό της χώρας, με τα στερεότυπα περί «τεμπέληδων Ελλήνων» και «προβληματικού Νότου που σηκώνει στις πλάτες της η επιτυχημένη Γερμανία».

Το αποτέλεσμα είναι να κερδίζει σημαντικό έδαφος το ακροδεξιό, αντιευρωπαϊκό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) και ο κ. Σόιμπλε να επιχειρεί να απαντήσει πολιτικά με επαναφορά στη σκληρή γραμμή έναντι της Ελλάδας.

Στο πλαίσιο αυτό, παγιδεύονται στη σκληρή ρητορική ακόμη και πιο μετριοπαθή τμήματα του πολιτικού κατεστημένου, τα οποία έχουν ήδη υποστεί σημαντική ήττα λόγω της αμφισβήτησης της πολιτικής Μέρκελ στο μεταναστευτικό.

Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι η θέση του κ. Σόιμπλε περί Grexit δεν ήταν ένας τακτικός ελιγμός, αλλά μια βαθύτερη πεποίθηση η οποία απηχεί την στρατηγική εκτίμηση ενός σημαντικού τμήματος του γερμανικού κατεστημένου, ότι το ευρώ με τη σημερινή του μορφή έχει αποτύχει και πλέον το συμφέρον της Γερμανίας απαιτεί τη δημιουργία ενός νέου κοινού νομίσματος με λιγότερες χώρες, εκείνες που «θέλουν και μπορούν» να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του.

Με τα δεδομένα αυτά γίνεται φανερό ότι το Βερολίνο κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μια αντιευρωπαϊκή αλλά και αντι-ελληνική στάση το επόμενο διάστημα, η οποία εάν δεν αντιμετωπισθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη.

Powered by WPeMatico

Open post

Oι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι; Τι λένε οι Έλληνες στην έρευνα «Generation What?»

Oι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι; Τι λένε οι Έλληνες στην έρευνα «Generation What?»

Οι υψηλοί τόνοι, οι αιχμηρές αντεγκλήσεις, αλλά και οξείες προσωπικές αντιπαραθέσεις χαρακτήρισαν την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή, τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2016, για τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Με αφορμή τη συζήτηση αυτή, παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα της ευρωπαϊκής έρευνας Generation What? σχετικά με τη διαφθορά. Τι απαντούν οι Έλληνες στο ερώτημα αν οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι;

Εμπιστευόμαστε οι Έλληνες την πολιτική; Οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι; Θεωρούμε ότι οι τράπεζες και το χρήμα κυβερνούν τον κόσμο;

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» (μια παραγωγή των France Télévisions, Upian και Yami 2, σε συνεργασία με την EBU καθώς και με 18 ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς), Έλληνες, ηλικίας 18-34 ετών, δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με τη διαπλοκή και το πώς «βλέπουν» τους πολιτικούς και το κράτος. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

σ.σ.: Τα γραφήματα είναι active και μπορείτε να επιλέξετε ηλικίες, φύλο κ.λπ. 

 

Στην πρόταση «Οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι», μόλις το 1% των συμμετεχόντων απαντά ότι δεν συμφωνεί.

 

Στην ερώτηση «Εμπιστεύεσαι την πολιτική;», μόλις το 2% των ερωτηθέντων απαντά θετικά.

 

Στην ερώτηση «Εμπιστεύεσαι τα ΜΜΕ;», μόλις το 1% των ερωτηθέντων απαντά «Απόλυτα».

 

Στην πρόταση «Οι πολιτικοί δεν έχουν πια καμιά δύναμη», το 64% των συμμετεχόντων απαντά ότι διαφωνεί.

 

Στην πρόταση «Τράπεζες και χρήμα κυβερνούν τον κόσμο», μόλις το 7% των συμμετεχόντων απαντά ότι διαφωνεί.

 

Στην ερώτηση «Εμπιστεύεσαι τις συνδικαλιστικές οργανώσεις;», μόλις το 1% των ερωτηθέντων απαντά θετικά.

 

Στην ερώτηση «Εμπιστεύεσαι το νομικό σύστημα;», μόλις το 2% των ερωτηθέντων απαντά «απόλυτα».

 

Στην ερώτηση «Εμπιστεύεσαι τις ανθρωπιστικές οργανώσεις;», μόλις το 5% των ερωτηθέντων απαντά «απόλυτα».

 

Στην ερώτηση «Ήσουν ποτέ μέλος κάποιας πολιτικής οργάνωσης;», το 65% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν ήταν ποτέ και δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο καθόλου.

Powered by WPeMatico

Open post

To πολλαπλό παιχνίδι της Τουρκίας

To πολλαπλό παιχνίδι της Τουρκίας

Toυ Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Τη Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου, επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη ο Πρόεδρος Πούτιν, στα πλαίσια μιας ιδιαίτερα ταχύρυθμης αποκατάστασης των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Στην πόλη Μπασίκα, 25 μόλις χιλιόμετρα ΒΑ της Μοσούλης και περισσότερα από  100 χλμ. από τα τουρκοϊρακινά σύνορα, η Άγκυρα ενισχύει τον στρατιωτικό θύλακά της αγνοώντας τα διαβήματα και τις καταγγελίες της Βαγδάτης. Το διπλωματικό και στρατιωτικό παιχνίδι της Τουρκίας  αναπτύσσεται  προς τα έξω, παρά τις πληγές που έχει αφήσει η απόπειρα πραξικοπήματος αλλά και τα αιματηρά επεισόδια που συνεχίζονται στο εσωτερικό της. Τελευταία τέτοια περιστατικά η αυτοανατίναξη  δύο καμικάζι-βομβιστών το πρωί του Σαββάτου στην ίδια την τουρκική πρωτεύουσα και την Κυριακή το πρωί η έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου έξω από αστυνομικό τμήμα στη ΝΑ Τουρκία με πολλά θύματα.

Η επαναπροσέγγιση Ρωσίας -Τουρκίας

V

Η θεαματική επαναπροσέγγιση Ρωσίας-Τουρκίας συνεχίζεται, με τον  πρόεδρο Πούτιν να συναντά τον Τούρκο ομόλογό του στην Κωνσταντινούπολη την Δευτέρα 10 Οκτωβρίου.

Ο επίσημος λόγος για την επίσκεψη του προέδρου της Ρωσίας είναι η  συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ενέργεια που διοργανώνεται στην Κωνσταντινούπολη 9 -13 Οκτωβρίου. Ωστόσο, η προσοχή των διεθνών αναλυτών στρέφεται στις διμερείς επαφές που θα έχει με τον Ερντογάν. Οι ίδιοι αναλυτές υπογραμμίζουν τον ταχύ ρυθμό με τον οποίο αποκαθίστανται οι ρωσοτουρκικές σχέσεις από τις αρχές του περασμένου  Ιουλίου, όταν ο Πρόεδρος της Τουρκίας έστειλε επιστολή στο ρώσο ομόλογό του, στην οποία ουσιαστικά ζητούσε συγγνώμη για την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους  τον περασμένο Νοέμβριο. Η διαδικασία συμφιλίωσης  επικυρώθηκε με την επίσκεψη του Ερντογάν στην Αγία Πετρούπολη, στις 10 Αυγούστου, ενώ στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Τούρκος πρόεδρος συναντήθηκε ξανά με τον Πούτιν στο περιθώριο των εργασιών της G20 στο Χανγκτζόου της Κίνας. Επίσης, σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις, οι δύο Πρόεδροι συνομίλησαν τηλεφωνικά την Τετάρτη 5/10, ενόψει της συνάντησής τους στην Κωνσταντινούπολη, για συνεργασία των δύο χωρών στον ενεργειακό τομέα, αλλά και την αντιμετώπιση της συριακής κρίσης. Άλλωστε, Ρωσία και Τουρκία διαθέτουν το κοινό στοιχείο να έχουν επέμβει και οι δύο στρατιωτικά στη Συρία.

Η αυξανόμενη παρουσία τουρκικού στρατού  στο Iράκ

Η παρουσία τουρκικού στρατού στο εσωτερικό του Ιράκ, αυξάνεται και εδραιώνεται παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της Βαγδάτης. Η ιστορία ξεκίνησε πέρσι το Δεκέμβριο, όταν μερικές εκατοντάδες τούρκοι στρατιώτες εισήλθαν στο έδαφος του Ιράκ, χωρίς προειδοποίηση των επίσημων αρχών του, και  τοποθετήθηκαν πλησίον της Μοσούλης, σε απόσταση  100 και πλέον χλμ από την τουρκοϊρακινή μεθόριο.

Η αιτιολογία της Άγκυρας ήταν ότι οι εν λόγω Τούρκοι στρατιωτικοί θα εκπαίδευαν τις ιρακινές ένοπλες δυνάμεις και τους κούρδους «Πεσμεργκά» του Ιράκ για να αντιμετωπίσουν τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Ωστόσο, οι ιρακινές αρχές έχουν δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι ποτέ δεν προσκάλεσαν τους Τούρκους, οι Κούρδοι του Ιράκ σιωπούν και οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους  έχουν αποφύγει  κάθε ενόχληση των τούρκων στρατιωτών.

Οι τελευταίοι έχουν δημιουργήσει ένα μόνιμο πλέον στρατόπεδο στην πόλη Μπασίκα, περίπου 25 χιλ. από τη Μοσούλη και οι οποίοι ενισχύθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες , φθάνοντας τις 2.000 άνδρες. Η δε τουρκική εθνοσυνέλευση έλαβε την 1η Οκτωβρίου απόφαση για παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στο Ιράκ και στη Συρία

Από την πλευρά του Ιράκ η κατάσταση αυτή προκάλεσε ψήφισμα στο κοινοβούλιο του, με το οποίο με το οποία καλείται η Τουρκία να αποσύρει τη στρατιωτική της δύναμη από την εν λόγω πόλη του βορείου Ιράκ, αποκαλώντας την «δύναμη κατοχής».  Με το ίδιο ψήφισμα ζητείται η αναθεώρηση των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων με την Τουρκία, η επείγουσα προσφυγή στον ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας για την απομάκρυνση των τουρκικών δυνάμεων από το Ιράκ και η αξιοποίηση όλων των  πολιτικών και διπλωματικών μέσων για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της χώρας. Επίσης, ο ίδιος ο ιρακινός πρωθυπουργός Χάιντερ αλ Αμπάντι προειδοποίησε την Τουρκία ότι κινδυνεύει να προκαλέσει έναν περιφερειακό πόλεμο με το να διατηρεί στρατεύματα της στο ιρακινό έδαφος.

Οι κινήσεις αυτές  προκάλεσαν την αντίδραση της Τουρκίας. Ο Ιρακινός πρεσβευτής στην Άγκυρα κλήθηκε το στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, για να δώσει εξηγήσεις για την «απαράδεκτη» απόφαση του ιρακινού κοινοβουλίου. Ο δε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου επανέλαβε, με δηλώσεις του, πως το στρατόπεδο Μπασίκα στο Ιράκ δημιουργήθηκε για να εκπαιδεύσει τοπικές δυνάμεις στην μάχη ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος και  σημείωσε ότι η Βαγδάτη γνώριζε για την δημιουργία του. «Οι αξιωματούχοι της Βαγδάτης έχουν επισκεφτεί  το στρατόπεδο και έχουν χορηγήσει οικονομική στήριξη σ’ αυτό κατά το παρελθόν», συμπλήρωσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ.

Τη σκυτάλη πήρε μετά ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος  χαρακτήρισε «επικίνδυνες και προκλητικές» τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης της Βαγδάτης σχετικά με την παρουσία της τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στη Μπασίκα. «Υπάρχουν εκεί στρατιώτες από 60 και πλέον χώρες -οι οποίες μάλιστα δε συνορεύουν με το Ιράκ-  που συνεχίζουν τις προσπάθειές τους στο όνομα της ανθρωπότητας», είπε ο Γιλντιρίμ.  Ο ίδιος, αφού χρησιμοποίησε ως επιχείρημα  ότι «η τουρκική δύναμη βρίσκεται εκεί μεγάλο διάστημα…» συμπλήρωσε: «Η στάση μας δεν είναι εχθρική εναντίον των εδαφών και της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ. Φέρουμε ευθύνη για τη γαλήνη στην περιοχή. Αντί να κολλά σε τέτοια πράγματα, η κυβέρνηση της Βαγδάτης ας κάνει πρώτα αυτά που πρέπει εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης που βρίσκεται στο έδαφός της και πλήττει την Τουρκία κι ας μιλήσει μετά». Η τελευταία αναφορά σχετίζεται, βέβαια, με την παρουσία μαχητών του ΡΚΚ στο έδαφος του Ιράκ.

 

Η μάχη  της Μοσούλης

Οι ίδιοι οι Ιρακινοί, αλλά και τρίτοι παρατηρητές, θεωρούν ότι η τουρκική παρουσία στην Μπασίκα έχει να κάνει με την πρόθεση της Τουρκίας να μετέχει στη μάχη που προετοιμάζεται για την ανακατάληψη της Μοσούλης από το ισλαμικό κράτος, αλλά και τη ρύθμιση του καθεστώτος που εν συνεχεία θα αποκτήσει η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ.

Ωστόσο, πέραν των αναλύσεων και εικασιών που γίνονται, αποκαλυπτικοί για τις προθέσεις της Τουρκίας είναι αφενός ο υπουργός Άμυνας της χώρας Φικρί Ισίκ και αφετέρου ο ίδιος ο πρόεδρος Ερντογάν.

Ο μεν πρώτος δηλώνει ανοικτά ότι η Τουρκία θα λάβει μέρος στην επιχείρηση στη Μουσούλη, σε συνεργασία, μάλιστα, με τον ηγέτη της ημιαυτόνομης κουρδικής περιοχής του Βορείου Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί. Σε δήλωσή του μάλιστα στην τουρκική εφημερίδα «Χαμπέρτουρκ» ο τούρκος υπουργός Άμυνας, αφού επανέλαβε ότι «οπωσδήποτε θα μετάσχουμε στην επιχείρηση στη Μοσούλη», συμπλήρωσε πως «θα πάμε μέχρι το Αλ Μπαπ στη Συρία (στο βορειανατολικό άκρο της χώρας). Αλλά θα το κάνουμε αυτό με δικές μας μεθόδους». Ο Πρόεδρος Ερντογάν, από την πλευρά του, σε δηλώσεις του πριν λίγες μέρες σε τηλεόραση του Ντουμπάι, είχε πει ότι «κανείς δεν έχει δικαίωμα να καταλάβει τη Μουσούλη. Μετά την απελευθέρωση της από το Ισλαμικό Κράτος θα πρέπει να μείνουν εκεί μόνο οι σουνίτες Άραβες, οι Τουρκομάνοι και οι Σουνίτες Κούρδοι».

Να σημειωθεί ότι δεν έχει δημιουργηθεί μια διεθνής συμμαχία ειδικά για την επιχείρηση ανάκτησης της Μοσούλης, για την οποία οι προετοιμασίες έχουν ενταθεί τις τελευταίες εβδομάδες.  Έτσι, αυτή αναμένεται  να πραγματοποιηθεί από τον ιρακινό στρατό και τις τοπικές δυνάμεις, με το συντονισμό των ΗΠΑ. Το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο και με ποιο τρόπο θα υπάρξει αρμονία μεταξύ της τακτικής των Αμερικανών και αυτής που χαράσσει η Άγκυρα. Ενδεχομένως, δε,   η αμφισβήτηση πριν μερικές μέρες της Συνθήκης της Λοζάνης από τον Ερντογάν δεν έχει να κάνει μόνον με τα ελληνικά νησιά, αλλά και τη διαμόρφωση των συνόρων της Τουρκίας στην περιοχή της Μοσούλης, η οποία το 1926 την άφηνε στους Βρετανούς και από το 1930 στο Ιράκ, όταν έγινε ανεξάρτητο βασίλειο.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση η μάχη για την ανακατάληψη της μεγαλούπολης, όπου πριν από λίγα χρόνια συνυπήρχαν πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι διαφορετικών φυλών και θρησκειών, αναμένεται να είναι ιδιαίτερα φονική, αλλά και περίπλοκη πολιτικά, λόγω των πολλών και αντικρουόμενων συμφερόντων.

 

Powered by WPeMatico

Open post

Η κυρία Πέπη, η δασκάλα μου

Η κυρία Πέπη, η δασκάλα μου

της Μάχης Μαργαρίτη

Σήμερα που είναι η παγκόσμια ημέρα του εκπαιδευτικού, μπορούμε να πούμε πολλά. Μπορούμε να πούμε για το τι σημαίνει να είσαι δάσκαλος, μπορούμε να πούμε για την κατάσταση της παιδείας και της δημόσιας εκπαίδευσης, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί. Για την κουβέντα που γίνεται για την αξιολόγησή τους, και την κουβέντα που δε γίνεται, για την αξία τους.

Αλλά εγώ σήμερα θέλω να πω για τη δασκάλα μου, την κυρία Πέπη. Μαθήτρια της δευτέρας δημοτικού, βρέθηκα στον δρόμο της. Ή εκείνη στον δικό μου. Για δύο χρόνια. Για καλή μου τύχη. Τότε, τη δεκαετία του ΄80, που το δημόσιο σχολείο είχε ακόμη αίγλη, που τους δασκάλους τους σέβονταν, και πολλές φορές τους αγαπούσαν.

Φυσιογνωμία επιβλητική. Πάντα περιποιημένη και καλοχτενισμένη. Φωνή βαθιά. Ψηλή, με ανοιχτά μαλλιά και γαλανά μάτια. Με αυτή τη σπάνια αρετή της αληθινής ευγένειας. Αυστηρή καμιά φορά, αλλά πάντα δίκαιη. Με αγάπη στον μαθητή της. Σε κάθε μαθητή της.

Τα λόγια της, δεν τα έχω ξεχάσει ποτέ. «Προτού μιλήσουμε, βουτάμε πάντα τη γλώσσα στο μυαλό. Γιατί η γλώσσα ‘τσακίζει’.» «Στους άλλους ανθρώπους δε μιλάμε στην προστακτική.» «Η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου.» «Όταν στην τάξη των 28, οι 27 ζεσταίνονται και ο ένας κρυώνει, το παράθυρο πρέπει να κλείνει.» «Όλοι οι μαθητές είναι ίσοι για τον δάσκαλο.»

Τη θυμάμαι σοβαρή, αλλά και να γελάει ανοιχτόκαρδα. Τη θυμάμαι «δασκάλα», αλλά και να μιλάει σαν «σοφή μαμά» όταν χρειαζόταν. Αυτά που μας έμαθε, έξω από την «ύλη», είναι αυτά που κράτησα πάντα στο μυαλό μου. Όπως και την ίδια. Η κόρη μου, προτού ακόμη πάει σχολείο, είχε την τύχη να τη γνωρίσει και εκείνη. Έστω για λίγο. Αλλά αρκετό για να σχηματίσει την πρώτη ιδέα του τι σημαίνει δάσκαλος.

Η κυρία Πέπη δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά δε θα μπορούσε να είναι πιο ζωντανή. Η φωτογραφία της με ένα μεταξένιο μωβ φόρεμα, είναι πάντα εκεί. Στην αριστερή σελίδα ενός παιδικού άλμπουμ.

Το ρολόι-αστέρι που μου χάρισε σε μια ευτυχισμένη στιγμή της ενήλικης ζωής μου, θα μου θυμίζει πάντα ότι ο χρόνος περνάει. Και μπορεί να παίρνει μαζί του τους ανθρώπους που μας έκαναν αυτό που είμαστε, αλλά δε μπορεί ποτέ να πάρει αυτά που μας έδωσαν. Και που θα δώσουμε κι εμείς στα δικά μας παιδιά.

Στην κυρία Πέπη, και σε κάθε δάσκαλο εκεί έξω που αγάπησε τους μαθητές του, ένα ευχαριστώ.

 

Powered by WPeMatico

Open post

Το κλειστό πόκερ για το ελληνικό χρέος και ο «μπαλαντέρ» του συμβιβασμού

Το κλειστό πόκερ για το ελληνικό χρέος και ο «μπαλαντέρ» του συμβιβασμού

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τα «χαρτιά» που έπεσαν στο ευρωπαϊκό τραπέζι για το ελληνικό ζήτημα μέσα σε μια μόλις ημέρα, έδειξαν ότι η διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος θα είναι μια δύσκολη παρτίδα, η οποία όμως μπορεί να αλλάξει την εικόνα.

Στη συζήτηση για την ελληνική οικονομία που έγινε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο επίτροπος Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί εκφράστηκε θετικά για το ελληνικό πρόγραμμα και είπε ότι εάν κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση θα πρέπει να προχωρήσουν τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, την ίδια ώρα που το ΔΝΤ ανακοίνωνε πολύ θετικές προβλέψεις για την ανάπτυξη το 2017 στην Ελλάδα (+2,8%) και το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών έδινε στη δημοσιότητα στοιχεία ότι σημειώθηκε «έκρηξη» στα δημόσια έσοδα το Σεπτέμβριο (+19,3%) με αποτέλεσμα να υπερκαλύπτεται ο στόχος στο εννιάμηνο (+3,5% από την πρόβλεψη).
Τόσα καλά νέα μαζεμένα είχαν καιρό να παρουσιαστούν, γεγονός που ενέπνευσε αισιοδοξία στο οικονομικό επιτελείο ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να εισέλθει η ελληνική οικονομία σε έναν ενάρετο αναπτυξιακό κύκλο.
Ελπίζουν στην κυβέρνηση ότι οι αποφάσεις για το χρέος θα εξαλείψουν την αβεβαιότητα, ανοίγοντας το δρόμο για επενδύσεις, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια περίοδος οικονομικής ανάπτυξης, η οποία μάλιστα μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική, εάν ισχύουν οι προβλέψεις του ΔΝΤ -το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν έχει καθόλου καλό ιστορικό στις προβλέψεις του για την Ελλάδα.

«Κλειδί» τα μεσοπρόθεσμα μέτρα

Σε ότι αφορά στο χρέος, έχει σημασία ότι ο κ. Μοσκοβισί αναφέρθηκε μόνο στα βραχυπρόθεσμα μέτρα και όχι στο μεσοπρόθεσμα.
Η διαφορά είναι ανάμεσα στη «νύχτα και τη μέρα» δεδομένου ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα είναι εκείνα που μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά τη δυναμική του χρέους, να πειστεί η παγκόσμια αγορά ότι το θέμα του χρέους έχει γίνει διαχειρίσιμο για τα επόμενα 10-15 χρόνια και έτσι να εξαλειφθεί η αβεβαιότητα.
Τα λεγόμενα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, αφορούν κυρίως ένα μικρό τμήμα του, ορισμένα δάνεια (περί τα 11 δισ. ευρώ) που είχαν χορηγηθεί για το PSI από τον EFSF και προβλέπουν την επιμήκυνσή τους καθώς και την ακύρωση της ρήτρας αύξησης του επιτοκίου κατά 2 μονάδες. Με τέτοιες παρεμβάσεις, το ελληνικό Δημόσιο θα γλιτώσει περί τα 300 εκατ. ευρώ από δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους, αλλά δεν θα αλλάξει δραματικά η εικόνα. Επισης υπό εξέταση είναι και η επιμήκυνση των δανείων του EFSF για την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση (περί τα 35 δισ. ευρώ).
Αντιθέτως, τα λεγόμενα μεσοπρόθεσμα μέτρα αφορούν σε παρεμβάσεις του μεγαλύτερου μέρους των δανείων τα οποία έχουν χορηγηθεί είτε απευθείας από τις κυβερνήσεις με το πρώτο μνημόνιο, είτε από τον ESM και εφόσον τελικά υιοθετηθούν θα αλλάξουν τη δυναμική του χρέους σε βάθος χρόνου, δίνοντας τη δυνατότητα στο ΔΝΤ και τους άλλους φορείς να το χαρακτηρίσουν «βιώσιμο», ότι δηλαδή μπορεί να εξυπηρετείται χωρίς προβλήματα.
Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα, λοιπόν, είναι το κλειδί, ανάμεσα στα άλλα και για να ανοίξει ο δρόμος για να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα αφού πρώτα πραγματοποιήσει νέα, θετική, ανάλυση βιωσιμότητας για το ελληνικό χρέος.

Το σενάριο του συμβιβασμού

Το γεγονός ότι ο κ. Μοσκοβισί αναφέρθηκε μόνο στα βραχυπρόθεσμα μέτρα μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δείχνει ότι μέχρι στιγμής η συζήτηση δεν έχει προχωρήσει σε αυτό το σημείο, ούτε καν από την Κομισιόν η οποία θεωρείται θετικά διακείμενη προς την Ελλάδα.
Είναι γνωστό ότι η Γερμανία βάζει βέτο σε οποιαδήποτε συζήτηση για το ελληνικό χρέος μέχρι τις εκλογές στη χώρα, αλλά την ίδια στιγμή θέλει διακαώς να συμμετάσχει και το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, παρότι το τελευταίο διαμηνύει ότι δεν θα το πράξει έαν δεν υπάρξει αναδιάρθρωση -και μάλιστα γενναία- του χρέους.
Από την άλλη πλευρά, το δεδομένο είναι ότι υπάρχει η απόφαση του Eurogroup του περασμένου Μαΐου, η οποία δεσμεύει την ευρωζώνη να λάβει αποφάσεις μέχρι το τέλος του χρόνου για το ελληνικό χρέος τις οποίες θα εφαρμόσει άμεσα (από το 2017) σε ότι αφορά στις βραχυπρόθεσμες αποφάσεις, ενώ για τις μεσοπρόθεσμες, αυτές μπορούν να υλοποιηθούν μετά το 2018.
Ένα πιθανό σενάριο, λοιπόν, για να επιτευχθεί μια συμβιβαστική λύση είναι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα να περιγραφούν σε ένα Eurogroup μέχρι τα τέλη του χρόνου, αλλά η υλοποίησή τους να αφεθεί για μετά το 2018 και να συνδεθεί με όρους και προϋποθέσεις ως προς την εφαρμογή των συμφωνηθέντων και την υλοποίηση του προγράμματος.
Κάτι τέτοιο θα έδινε στους μεν Γερμανούς το επιχείρημα ότι «δεν έκαναν πίσω» αλλά και στο ΔΝΤ τα στοιχεία για να πραγματοποιήσουν μια νέα θετική μελέτη βιωσιμότητας ώστε να συμμετάσχουν στο ελληνικό πρόγραμμα.
Το ερώτημα είναι εάν ο συμβιβασμός αυτός μπορεί να επιτευχθεί μέχρι το τέλος του χρόνου.

Σχετικές ειδήσεις: Ελάφρυνση του χρέους εντός του έτους ζητά η Αθήνα – Παραινέσεις Μοσκοβισί προς εταίρους (video)
Ρυθμό ανάπτυξης 2,8% στην Ελλάδα, ανεργία στο 21,5% το 2017 βλέπει το ΔΝΤ (video)
Τα έσοδα ξεπέρασαν τον στόχο κατά 809 εκ. ευρώ τον Σεπτέμβριο (video)

Powered by WPeMatico

Open post

Ανάμεσα στους ουρανοξύστες, τα «αστικά χωριά» της Κίνας

Ανάμεσα στους ουρανοξύστες, τα «αστικά χωριά» της Κίνας

Urban Village, σημαίνει Αστικό Χωριό. Ή καλύτερα, «χωριό μέσα στην πόλη». Το Μπαϊσιζού είναι ένα από τα τελευταία «αστικά χωριά» της πόλης Σενζέν. Μέρος του σχεδιάζεται να κατεδαφιστεί για να ανοίξει ο δρόμος για νέες κατοικίες, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία. Αλλά στο χωριό ζουν 150.000 άνθρωποι, μετανάστες οι περισσότεροι. Και έχουν φτιάξει τη ζωή τους εκεί. Δίνοντάς του ζωντάνια, παρά τα προβλήματα. Και αποτελώντας «μυελό των οστών» για την ανάπτυξη μιας πόλης, που τώρα πια δεν τους χρειάζεται και τόσο.

της Μάχης Μαργαρίτη

Αν και τα «χωριά» συχνά έχουν δεκάδες χιλιάδες κατοίκους, κράτησαν τον τίτλο λόγω της οικειότητας που φέρνει η διατήρηση των παραδόσεων και η ύπαρξη μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων.

Στο Μπαϊσιζού, όπως και σε όλα τα αστικά χωριά, κεντρικός πολεοδομικός σχεδιασμός δεν υπάρχει. Επικρατεί η «αρχιτεκτονική της χειραψίας». Δηλαδή, κτίρια που είναι τόσο κοντά μεταξύ τους, ώστε οι γείτονες μπορούν να ανταλλάζουν χειραψίες μέσα από τα παράθυρα. Όσο έρχεται κι άλλος κόσμος για να ζήσει εκεί, τα κτίρια μεγαλώνουν προς τα επάνω, και τα δωμάτια χωρίζονται σε όλο και μικρότερα τμήματα. Όσο πιο πολλοί οι ένοικοι, εξάλλου, τόσο περισσότερα τα έσοδα για τους ιδιοκτήτες.

Δωρεάν κουρέματα στους δρόμους του Μπαϊσιζού

Καταφύγιο για τους μετανάστες

Η Σενζέν είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μητροπόλεις της νοτιοανατολικής Κίνας. Σίλικον Βάλεϊ της Κίνας την αποκαλούν. Οι τουριστικοί οδηγοί θα ανέφεραν τα «ευπαρουσίαστα» μέρη της. Αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της είναι και τα «αστικά χωριά» της. Το μεγαλύτερο από αυτά, το Μπαϊσιζού αποτελείται από πέντε μικρότερα χωριά. Θύλακας υποδοχής επί δεκαετίες οικονομικών μεταναστών και μεταναστών που συνέβαλαν στη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της Σενζέν.

Εδώ έρχονται εσωτερικοί μετανάστες -οι περισσότεροι εργάτες και πρόσφατοι απόφοιτοι πανεπιστημίων- για να βρουν ένα οικονομικό μέρος να μείνουν. Κάτοικοί τους είναι κυρίως άνθρωποι φτωχοί. Και περαστικοί. Υπερπληθυσμός, φτωχές υποδομές, υψηλή εγκληματικότητα. Από τη μία. Γιατί τα χωριά αυτά είναι από τις πιο ζωντανές περιοχές των πόλεων, και καταφύγιο για αυτούς που φτάνουν στα αστικά κέντρα.

Στο Μπαϊσιζού υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση κοινότητας. Τη μέρα, πεζοί ανακατεύονται με αυτοκίνητα και ποδήλατα. Παιδιά μετατρέπουν σε παιδική χαρά κάθε γωνιά που βρίσκουν. Τη νύχτα, πλήθη κόσμου είναι έξω στους δρόμους. Γυναίκες μαζεύονται για να κάνουν τη μπουγάδα τους έξω από κοιτώνες χτισμένους την εποχή του Μάο. Στα σοκάκια στήνονται τραπέζια μπιλιάρδου, και αυτοσχέδιες προβολές ταινιών γίνονται δίπλα σε άδεια κτίρια μαρκαρισμένα προς κατεδάφιση με κόκκινη μπογιά.

Τα παιδιά των μεταναστών παρακολουθούν μαθήματα σε ένα σχολείο στο χωριό. Αν δεν υπήρχε, δε θα μπορούσαν να γραφτούν στα δημόσια σχολεία της πόλης, επειδή δεν έχουν τις προϋποθέσεις.

Τα χαμηλά ενοίκια και η ζωντάνια στον αέρα του Μπαϊσιζού το έχουν κάνει πόλο έλξης για ξένους νέους επιχειρηματίες. Σχεδιαστήρια, καταστήματα, ζυθοποιίες, χώρους για χρήστες τεχνολογίας, όλα τα συναντά κανείς στο χωριό.

Υγρά σοκάκια καταλήγουν σε λεωφόρους φρενώδους εμπορικής δραστηριότητας. Μανάβηδες, μάστορες, χειροπράκτες, έμποροι επίπλων, χαρτομάντες, σχολεία, μικρά ξενοδοχεία, υπαίθρια μπιλιαρδάδικα, κοινόχρηστα πλυντήρια, κομμωτήρια με πλήρη περιποίηση για τέσσερα δολάρια.

«Για τους νέους, αυτό είναι ένα συναρπαστικό μέρος», έλεγε πρόσφατα στους New York Times η Μέρι Αν Ο΄Ντόνελ, που ζει 20 χρόνια εκεί και είναι συνιδρύτρια του «Χειραψία 302». Μια συλλογικότητα, οι CZC Special Forces, χρησιμοποιεί την τέχνη του δρόμου για να κάνει τα μέσα ενημέρωσης να δουν πέρα από τα στερεότυπα, και να κατανοήσουν τις κοινωνικές αξίες που ανθίζουν σε αυτά τα μέρη, κάτι παραπάνω από γειτονιές με χαμηλό εισόδημα.

Το «πείραμα της Σενζέν»

Πριν από 60 χρόνια, η γη από πέντε χωριά του Μπαϊσιζού κολεκτιβοποιήθηκε, και δημιουργήθηκε μια αγροτική κοινότητα. Στο τέλος της δεκαετίας του ’70 το Πεκίνο έβαλε σε εφαρμογή σχέδιο για να μετατρέψει τη Σενζέν στην πρώτη Ειδική Οικονομική Ζώνη της χώρας -ένα «πείραμα» εφαρμογής φιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών, γράφει στο Foreign Policy η συγγραφέας Έλι Μακίνον, που ζει 20 χρόνια στη Σενζέν.

Με την αστικοποίηση, «οι χωρικοί πήραν χρήματα, αλλά έχασαν τη βάση της ζωής τους, την αγροτική απασχόληση και έμειναν μετέωροι σε μια ‘θάλασσα’ από κατασκευές. Από τη στιγμή, όμως, που κράτησαν τίτλους ιδιοκτησίας, κράτησαν και μια θέση εντός του καπιταλιστικού πειράματος». Καθώς έφταναν κύματα μεταναστών  για να δουλέψουν στην «έκρηξη» της κατασκευής, οι χωρικοί-νυν ιδιοκτήτες, άρχισαν να χτίζουν κτίρια που έφταναν τόσο ψηλά όσο οι ένοικοι μπορούσαν να ανεβούν. Και να τα χωρίζουν σε όλο και μικρότερα δωμάτια, όλο και πιο κοντά μεταξύ τους. Δημιουργήθηκε έτσι στην πόλη μια «στεγαστική ραχοκοκαλιά», που χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξή της.

Αλλά, ταυτόχρονα, τα χωριά άρχισαν να περικυκλώνονται από ουρανοξύστες, συγκροτήματα κατοικιών και εμπορικά κέντρα.

Περιφραγμένο εργοτάξιο στο Μπαϊσιζού

Από «μοχλός», εμπόδιο

Σταδιακά, η Σενζέν μετατράπηκε σε «μεγα-πόλη» του κινεζικού Νότου. Από 300.000 κατοίκους το 1979, έφτασε να αριθμεί 18 εκατομμύρια σήμερα. Έγινε ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα στην ιστορία. Ουρανοξύστες, εμπορικά κέντρα, πολυτελή ξενοδοχεία, ακριβές κατοικίες έφτιαξαν το νέο σκηνικό. Οι τιμές των ακινήτων εκτοξεύτηκαν.

Πολλά «αστικά χωριά», τοποθετημένα στο κέντρο της, ξαφνικά έγιναν «φιλέτα». Και «ξαφνικά» άρχισε η κεντρική συζήτηση για τη βρωμιά και τα προβλήματά τους. «Καθώς η πόλη -και η χώρα- θέλουν γρήγορο εκσυγχρονισμό, χωριά όπως το Μπαϊσιζού μοιάζουν με παραφωνία σε όσους σχεδιάζουν την ανάπλαση. Στα μάτια των κυβερνητικών αξιωματούχων, φαντάζουν βρώμικα και οπισθοδρομικά», έγραφε το άρθρο των New York Times. Στα μάτια και πολλών άλλων, το χωριό ήταν φιλέτο προς εμπορική εκμετάλλευση. Τα «σχέδια ανάπλασης» της περιοχής πρωτοεμφανίστηκαν το 2005. Το 2014, άρχισαν να μαρκάρονται τμήματά της.

Τον περασμένο χρόνο, ένας τοίχος υψώθηκε στον κεντρικό δρόμο του χωριού, κρύβοντας την προς κατεδάφιση περιοχή, προσπαθώντας να απομακρύνει τους πεζούς από τα μαγαζιά που πεισματικά έχουν μείνει ανοιχτά. Τους τελευταίους μήνες, κτίρια στη βιομηχανική ζώνη του Μπαϊσιζού κατεδαφίζονται.

«Η τοπική κυβέρνηση έβγαλε το Μπαϊσιζού στο σφυρί για ανάπλαση, και μια εταιρία από το Χονγκ-Κονγκ σχεδιάζει να το αντικαταστήσει με 59,2 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια από ψηλά κτίρια, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία και έναν ουρανοξύστη-νέο «έμβλημα» της περιοχής», γράφει η Έλι Μακίνον.

Η πόλη, και η ψυχή της

«Οι πυκνοί, μπερδεμένοι λαβύρινθοι του Μπαϊσιζού σύντομα θα υποκύψουν στον μοντερνισμό. Αλλά χωρίς αυτούς, η κινεζική μητρόπολη ίσως δε θα είχε δημιουργηθεί ποτέ.»

«Αν η Σενζέν χάσει τα προσβάσιμα ενοίκιά της, θα σπάσει όλη η αλυσίδα», λέει 44χρονος αρχιτέκτονας Ντουάν Πενγκ που μελετά τα αστικά χωριά. «Κάθε πόλη χρειάζεται ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να έχουν τον χρόνο να τακτοποιηθούν και να ριζώσουν. Η Σενζέν είναι ένα χωνευτήρι μεταναστών. Όλοι χρειάζονται ένα μέρος όπου μπορούν να επιβιώσουν, να ενσωματωθούν και να ανθίσουν.»

Οι κάτοικοί της περιμένουν. Δεν είναι σίγουροι ότι τα σχέδια θα υλοποιηθούν. Μέχρι τότε, δε φεύγουν, λένε. Δεν έχουν άλλωστε και πού να πάνε. Τα ενοίκια έξω από το «καταφύγιο» του Μπαϊσιζού είναι τουλάχιστον τρεις φορές υψηλότερα.

«Οι πολιτικές ποτέ δε σχεδιάζονται για να ωφελήσουν τις κατώτερες τάξεις», λέει στους New York Times ο 32 χρόνων Λαν Τζιανγκ, που έχει ένα μικρό κατάστημα επιδιόρθωσης υπολογιστών.

«Όταν πρωτοπερπάτησα στο Μπαϊσιζού, γύρισα πίσω στην παιδική μου ηλικία. Οι μικροί δρόμοι και τα σοκάκια, η ανθρωπιά του μέρους», θυμάται ο Ντουάν. Και εξηγεί στην Έλι Μακίνον ότι, «στη διάρκεια προηγούμενων αναπλάσεων αστικών χωριών, ασχολήθηκαν με τα συμφέροντα του κατασκευαστή, της κυβέρνησης, των αρχικών κατοίκων. Αλλά κανείς δεν ασχολήθηκε με τα συμφέροντα των ενοικιαστών. Και, με έναν τρόπο, αυτοί οι ενοικιαστές είναι οι αληθινοί ιδιοκτήτες των χωριών αυτών».

Ο Ντουάν θέλει να ακουστούν οι φωνές των κατοίκων. Πιστεύει ότι μπορούν να βάλουν «φρένο» στα σχέδια. Όπως συνέβη νωρίτερα το καλοκαίρι, όταν ντόπιοι σχεδιαστές, αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες αντιτάχθηκαν στα σχέδια ανάπλασης ενός άλλου αστικού χωριού της Σενζέν, του Χουμπέι. Οι αντιδράσεις ματαίωσαν τα σχέδια επέμβασης στο ιστορικό κέντρο του.

Γι΄αυτό, τα απογεύματα των Σαββάτων, ο Ντουάν περπατά στη γειτονιά και φωτογραφίζει κατοίκους να κρατούν έναν μικρό μαυροπίνακα. Με κιμωλία γράφουν πάνω του δυο λέξεις: «buchai», δηλαδή, «μην κατεδαφίσετε». Δε δέχονται όλοι να φωτογραφηθούν. Αλλά κάποιοι είναι πρόθυμοι και για περισσότερα. Σε μια βόλτα, συναντά τον Γου, 31 χρόνων, προγραμματιστή. Μαζί με τη γυναίκα και το παιδί τους, γυρίζουν από την αγορά. Ο Γου συνοδεύει την οικογένειά του στο σπίτι τους. Πιάνει έναν δεύτερο μαυροπίνακα, και έρχεται να βοηθήσει τον Ντουάν. Να υπερασπιστεί το σπίτι του. Και τα σπίτια των άλλων.

 

πηγές: European Press Agency, Untapped Cities, New York Times, Foreign Policy

φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

 

 

 

 

Powered by WPeMatico

Open post

H oυγγρική «ραψωδία»

H oυγγρική «ραψωδία»

Του Πολυδεύκη Παπαδόπουλου

Αμηχανία δημιουργεί στις Βρυξέλλες, καθώς και άλλες κοινοτικές πρωτεύουσες, το δημοψήφισμα στην Ουγγαρία σχετικά με την αποδοχή ή μη της μετεγκατάστασης των προσφύγων. Το αποτέλεσμά του μπορεί να ανατρέψει πλήρως και οριστικά το σύστημα κατανομής προσφύγων που έχουν αποφασίσει τα κράτη-μέλη της ΕΕ, μετά από πρόταση της Κομισιόν και το οποίο ήδη εφαρμόζεται περιορισμένα και με πολλά εμπόδια.

Πέραν τούτου, το δημοψήφισμα της Ουγγαρίας μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ευρύτερη απόκλιση από την ΕΕ και η τάση αυτή να επηρεάσει και τα υπόλοιπα 3 κράτη μέλη του Bίζεγκραν (Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία), τα οποία παρουσιάζουν ορισμένες ομοιότητες.

«Θέλετε η Ευρωπαϊκή Ένωση να θεσπίσει την υποχρεωτική μετεγκατάσταση των μη-ουγγρικής καταγωγής πολιτών στην Ουγγαρία, χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου της Ουγγαρίας;» είναι το ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι πολίτες της και το οποίο κάθε άλλο παρά ουδέτερο μπορεί να χαρακτηριστεί. Πάντως, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις το ΟΧΙ θα επικρατήσει με άνεση και οι Ούγγροι ψηφοφόροι θα έρθουν να  επικυρώσουν αυτό που κάνει η κυβέρνησή τους εδώ και ένα χρόνο· δηλαδή να πολεμά με κάθε μέσο το έκτακτο σχήμα μετεγκατάστασης προσφύγων που υιοθέτησε η ΕΕ στη Σύνοδο Κορυφής του περσινού Οκτώβριου, αλλά και να τοποθετεί φράκτες και στρατό στα σύνορα της Ουγγαρίας. Να σημειωθεί ότι οι συμφωνίες σε επίπεδο ΕΕ πρόβλεπαν την μετεγκατάσταση περίπου 1300 προσφύγων στην Ουγγαρία, από τους οποίους δεν έχει πάρει, βέβαια, κανέναν.   

Παρ΄ όλα αυτά, η Kομισιόν συνεχίζει τις προσπάθειες για κοινή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, προτείνοντας έναν μόνιμο μηχανισμό ποσοστώσεων στην κατανομή των αιτούντων άσυλο, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Κανονισμού του Δουβλίνου. Σ΄ αυτό το πλαίσιο και σε μια προσπάθεια να σχετικοποιήσει το πολύ πιθανό «OXI» των Ούγγρων, η Επιτροπή φαίνεται να θέτει ως προτεραιότητα τη μη αμφισβήτηση της υπάρχουσας νομοθεσίας. «Τα κράτη-μέλη έχουν τη νομική υποχρέωση της εφαρμογής των αποφάσεων που ελήφθησαν», επανέλαβε ο αρμόδιος Επίτροπος για τα θέματα της Μετανάστευσης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ κύκλοι της Επιτροπής υπογραμμίζουν ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μπορεί να αφορά μόνο μελλοντική νομοθεσία.

Ωστόσο, το ενδεχόμενο «ΟΧΙ» των Ούγγρων θα αποτελέσει πλήγμα για τη νομιμοποίηση των πολιτικών της ΕΕ, καθώς και για την ενότητα των μελών της. Ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, είχε εκφράσει τις ανησυχίες του για κάτι τέτοιο, προειδοποιώντας ήδη από το καλοκαίρι πως «εάν καθιερωθούν τα δημοψηφίσματα για κάθε απόφαση του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι σε κίνδυνο». Και να σημειωθεί ότι το εν λόγω δημοψήφισμα είναι το 3ο  που διοργανώνεται μέσα στο χρόνο σε κράτος-μέλος με θέμα τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Έχει προηγηθεί αυτό της Βρετανίας, που κατέληξε στο Brexit, αλλά ακόμη ένα στην Ολλανδία, με το οποίο οι πολίτες της απέρριψαν την επικύρωση της εμπορικής συμφωνίας της ΕΕ με την Ουκρανία.

Ποιά Ευρώπη θέλουμε;

Ενδεικτικά για το πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του Ορμπαν την κατάσταση στο προσφυγικό, αλλά και τη λειτουργία της ΕΕ,  είναι τα όσα έχει αναφέρει ο ίδιος για τη διοργάνωση του δημοψηφίσματος. «Αυτό το δημοψήφισμα αφορά τι είδους Ευρώπη θα έχουμε στο μέλλον. Θέλουμε να επιτραπεί στα θεσμικά όργανα της ΕΕ να σφετεριστούν εξουσίες που δεν τους έχουν δοθεί από τις ιδρυτικές συνθήκες; Δίνοντας στους ανθρώπους φωνή σε ένα τόσο σημαντικό θέμα -το δικαίωμα να αποφασίσουν ποιος μπορεί να ζει στη χώρα του- η Ουγγαρία θέλει να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα προς την ΕΕ, το οποίο ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει την ΕΕ να διορθώσει την πορεία της» έχει πει σε έναν από τους λόγους του.

«Έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε με ποιους ζούμε” γράφει ένα από τα συνθήματα της καμπάνιας του “ΟΧΙ”, η οποία μιμείται σε πολλά σημεία εκείνη του Brexit λίγους μήνες νωρίτερα. Τα καραβάνια εισβολέων- προσφύγων που φιγουράραν τότε στις αφίσες του βρετανικού κόμματος της Ανεξαρτησίας εμφανίζονται σήμερα στα πόστερ και τα φυλλάδια υπέρ του ΟΧΙ στην Ουγγαρία, με την πατρωνία του δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Ο δε Βίκτορ Όρμπαν, ενώ πριν ένα περίπου χρόνο εθεωρείτο ότι βρισκόταν στο περιθώριο της ευρωπαϊκής πολιτικής, σήμερα έχει γίνει άτυπα ο ηγέτης της ομάδας των χωρών του Βίσεγκραντ, που φιλοδοξεί να αλλάξει την ευρωπαϊκή πολιτική για τη μετανάστευση και όχι μόνον.

Η κατάσταση με τα σύνορα και τους πρόσφυγες στην Ουγγαρία

Οι φράχτες με αγκαθωτό συρματόπλεγμα, οι ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και μια σειρά από φυλάκια σφραγίζουν από τον περσινό χειμώνα τα σύνορα της Ουγγαρίας με τη Σερβία και την Κροατία, αφήνοντας σε ελάχιστους πρόσφυγές ή μετανάστες τα περιθώρια να τα διαπερνούν χωρίς έλεγχο. Επίσης, από τον Αύγουστο του 2015, η ουγγρική κυβέρνηση έχει χαρακτηρίσει τη Σερβία «ασφαλή τρίτη χώρα», με αποτέλεσμα να απορρίπτει τις αιτήσεις για άσυλο όλων των προσφύγων που εισέρχονταν από εκεί. Από τις περίπου 200.000 αιτήσεις που υποβλήθηκαν μέσα στο 2015 εγκρίθηκαν μόλις οι 264. Ακόμη, από τον περσινό Σεπτέμβριο, η Βουδαπέστη έκανε ένα βήμα παραπάνω, ποινικοποιώντας την παράνομη είσοδο στη χώρα. Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες να συλλαμβάνονται και να οδηγούνται στα δικαστήρια. Σε περίπου 5.000 από αυτούς απαγγέλθηκαν, μάλιστα,  κατηγορίες για πρόκληση ζημιών στους συνοριακούς φράχτες…

Και καθώς η μεν επαναπροώθηση στις γειτονικές χώρες δεν είναι δυνατή, η δε Ουγγαρία δεν διαθέτει κέντρα υποδοχής παρά μόνο κέντρα κράτησης, πολλοί πρόσφυγες και ασφαλώς και μετανάστες καταλήγουν αναγκαστικά στους δρόμους, αντιμέτωποι με το αδίκημα ότι δεν έχουν νόμιμη στέγη.

Όλα αυτά οδήγησαν πριν μερικές εβδομάδες τον Υπουργό Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Γιαν Ασελμπορν, να ζητήσει την αποπομπή της Ουγγαρίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, η Διεθνής Αμνηστία έχει καταγγείλει επανειλημμένα τη χρήση «πλαστικών σφαιρών, δακρυγόνων και βομβίδων κρότου λάμψης» από τις συνοριακές φρουρές της χώρας. «Η Ουγγαρία μεταμορφώνεται ουσιαστικά σε μια ελεύθερη ζώνη από πρόσφυγες με εξόφθαλμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των διεθνών της υποχρεώσεων» έχει δηλώσει ο υπεύθυνος της Διεθνούς Αμνηστίας για την ΚΑ Ευρώπη, Τζον Νταλχούισεν.

Το δημοψήφισμα και η «πολιτισμική αντεπανάσταση»

Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Όρμπαν ανήγγειλε ότι η κυβέρνησή του θα διεξήγαγε Το δημοψήφισμα για το αν οι Ούγγροι θα αποδεχθούν ή όχι το ευρωπαϊκό σχέδιο μετεγκατάστασης των προσφύγων αναγγέλθηκε από τον Ορμπαν στις 24 του περασμένου Φερβουαρίου. Η πρόταση εγκρίθηκε σχεδόν αμέσως τόσο από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας όσο και από το κοινοβούλιο της, με τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος Φιντέζ, του ακροδεξιού Τζόμπικ και βουλευτών των Χριστιανοδημοκρατών που συνεργάζονται με την πλειοψηφία.

Όπως προαναφέρεται, το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι εντελώς προσαρμοσμένο στις επιλογές της κυβέρνησης, καθώς ενδεχόμενη θετική απάντηση θα συνεπαγόταν τη defacto κατάργηση της ουγγρικής εθνικής κυριαρχίας.  ΄Eτσι, όλες οι δημοσκοπήσεις έδειξαν μεγάλο προβάδισμα στο «ΟΧΙ», που ξεκίνησε από 62%, εκτοξεύτηκε στο 85% και αργότερα σταθεροποιήθηκε στο επίπεδο του 75%. Όμως, το στοίχημα για τον Όρμπαν είναι να κινητοποιήσει τα 8 εκατομμύρια Ούγγρων ψηφοφόρων για να ψηφίσουν, καθώς το δημοψήφισμα θα κριθεί άκυρο αν η συμμετοχή δεν ξεπεράσει το 50%. Ετσι, το μποϋκοτάζ αποτελεί, ουσιαστικά, το μόνο χαρτί που έχει στα χέρια της η κατακερματισμένη Κεντροαριστερή αντιπολίτευση και τα κοινωνικά κινήματα που αντιτίθενται στην πολιτική Όρμπαν. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πρόθεση συμμετοχής 55%-60%.

Ορισμένοι αναλυτές επισημαίνουν, πάντως, ότι για τον Όρμπαν, η αντιμεταναστευτική πολιτική είναι περισσότερο ένα μέσο παρά ο σκοπός. «Περιμένουμε το τέλος μιας εποχής, μιας ολόκληρης αντίληψης και ιδεολογίας. Θα μπορούσαμε να την πούμε εποχή της ‘φιλελεύθερης σύγχυσης’. Είναι αυτή η εποχή που φτάνει στο τέλος της», τόνιζε πέρυσι σε ομιλία του. Και φέτος, πριν λίγες εβδομάδες, συναντώντας στην Πολωνία τον ηγέτη της πολωνικής Δεξιάς Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, ξεδίπλωσε ακόμη περισσότερο το όραμά του για την αναγέννηση της Γηραιάς Ηπείρου και πως την εννοεί. «Είμαστε ένα ιστορικό πολιτισμικό κίνημα και σήμερα υπάρχουν πραγματικά οι δυνατότητες για μια πολιτισμική αντεπανάσταση» δήλωνε στη Βαρσοβία, σε έναν συνομιλητή και σε ακροατήριο  που βρίσκονται πολύ κοντά στις θέσεις του.

Powered by WPeMatico

Open post

Η σφαγή των Ιταλών στην Κω από τους ναζί το 1943

Η σφαγή των Ιταλών στην Κω από τους ναζί το 1943

Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου και αμέσως μετά την εξόντωση των Ιταλών στην Κεφαλονιά από τους Γερμανούς, το δεύτερο κατά σειρά σημασίας και μεγέθους. Αναφερόμαστε στις εκτελέσεις Ιταλών στο νησί της Κω, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας. Για το θέμα αυτό μας μίλησε ο Ιωάννης Δ. Τρικοίλης Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, ενώ ευχαριστούμε και το Δήμο της Κω που μας εξυπηρέτησε στην έρευνα αυτή.

εκτελεσθέντες Ιταλοί

-Ποια ήταν η συμπεριφορά των Ιταλών προς τους κατοίκους της Κω και της Δωδεκανήσου γενικότερα;

-Η συμπεριφορά των Ιταλών προς το ελληνικό πληθυσμό είναι γεγονός ότι υπήρξε σαφώς καλύτερη από αυτή των Τούρκων αφού αναφερόμαστε σε ευρωπαϊκό προηγμένο λαό και βεβαίως χριστιανικό λαό, που αυτόματα δημιουργεί θετικά αντανακλαστικά και υψηλές προσδοκίες στους κατοίκους των νησιών της Δωδεκανήσου.  Είναι αληθές ότι από το 1912 και μέχρι την έλευση του πρώτου κυβερνήτη Mario Lago το 1923 υπήρξε στρατιωτική κατοχή κατά την οποία τα νησιά δεν ένιωσαν καταπίεση από ενέργειες επιβολής ή αυταρχικές συμπεριφορές από τους στρατιωτικούς Ιταλούς διοικητές.

Friedrich-Wilhelm Müller ο επικεφαλής της σφαγής

Ο Mario Lago ως πρώτος κυβερνήτης  1923- 1936 όντας γερουσιαστής και μορφωμένος προσπάθησε με αρκετά έξυπνο τρόπο (διαμέσου μεγάλων έργων υποδομών, νέων τεχνικών και τεχνολογιών  στις κατασκευές και στις καλλιέργειες) να δημιουργήσει ένα αίσθημα στους κατοίκους ότι θα αλλάξει η οικονομική κατάσταση τους προσφέροντας τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν εάν θέλουν την ιταλική υπηκοότητα και να έχουν πρόσβαση σε διάφορες θέσεις στο Δημόσιο και παράλληλα τη δυνατότητα σπουδών σε ορισμένα Ιταλικά πανεπιστήμια Ρώμης, Πίζας.  Μάλιστα μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1933 η ιταλική διοίκηση προέβη σε δημιουργία της καινούργιας πόλης της Κω με μοντέρνες υποδομές και κτίρια που θα στεγάζονταν όλες οι κρατικές υπηρεσίες.

Παράλληλα έδωσε δάνεια χαμηλότοκα και σε ορισμένες περιπτώσεις άτοκα για κατασκευή κατοικιών, γεγονός που είχε θετική απήχηση στην πλειονότητα των φτωχών κατοίκων (περίπτωση λαϊκών κατοικιών).  Στον τομέα της παιδείας ένα μέρος των χρημάτων για τη λειτουργία των σχολειών είχε προέλευση από τα ιταλικά ταμεία που βεβαίως είχαν πόρους από το ιταλικό κράτος, αλλά και από μια σχετικά ήπια φορολογία των νησιωτών.

Το 1936 στη θέση του μετριοπαθούς Mario Lago έρχεται ο τετράρχης του φασισμού Cesare Maria De Vecchi, άνθρωπος αυταρχικός, σκληρός και σε πολλές περιπτώσεις βάναυσος απέναντι στους νησιώτες που τόλμησαν να oρθρώσουν το ανάστημά τους όταν αυτός επιχείρησε να επιβάλλει ολοκληρωτικά την ιταλική γλώσσα στα σχολεία και να ελέγξει πλήρως την λειτουργία της εκκλησίας. Πολλές υπήρξαν  οι αντιδράσεις των νησιωτών, ιδιαίτερα των Καλύμνιων διανοούμενων, αλλά και του απλού λαού όταν δημιουργήθηκε το εκκλησιαστικό ζήτημα.

Είναι γνωστός ο «πετροπόλεμος» του γυναικείου πληθυσμού της Καλύμνου εναντίων των Ιταλών κατακτητών που ήθελαν να δημιουργήσουν μια νέα κατάσταση στα θρησκευτικά πράγματα (που δεν άρμοζε στις θρησκευτικές παραδόσεις του νησιού των σφουγγαράδων).

-Υπήρχε στο νησί αντιστασιακή δραστηριότητα και αν ναι ποια;

-Στο νησί της Κω δεν μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε οργανωμένη αντιστασιακή δράση όμως δεν ήταν λίγες οι φορές που οι κάτοικοι εξέφραζαν σχεδόν φανερά την αντίθεση τους με ορισμένες πρακτικές της ιταλικής διοίκησης κυρίως σε ζητήματα θρησκείας και εκπαίδευσης.

Ζήτημα θρησκείας: η προσπάθεια των Ιταλών να αποκόψουν την εκκλησία της Δωδεκανήσου από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως.

Ζήτημα εκπαίδευσης: η επιβολή της ιταλικής γλώσσας ως κύριας γλώσσας στα σχολεία και η σχεδόν κατάργηση της ελληνικής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

-Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και μέχρι τις παρεμβάσεις των Γερμανών, ποια ήταν η στάση των Ιταλών στο νησί;

Από την 8η Σεπτεμβρίου 1943 ημέρα κατά την οποία ο Βασιλείας Vittorio Emmanouele ο Γ’ και ο στρατάρχης Pietro Badoglio κατέληξαν σε μυστική συνθηκολόγηση με τους συμμάχους δεν υπάρχουν μαρτυρίες ή γεγονότα που να μας βεβαιώνουν ότι υπήρξε κάποια αλλαγή στη στάση της ιταλικής διοίκησης έναντι των κατοίκων της Κω  βεβαίως υπήρξε ένα κλίμα έντασης και αβεβαιότητας αφού ο φόβος για αντίδραση των Γερμανών ήταν διάχυτος στις τάξεις της ιταλικής φρουράς του νησιού.

Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις έχουμε μαρτυρίες κατοίκων της Κω που είχαν κάποια σχέση με Ιταλούς υπαλλήλους αλλά και χαμηλόβαθμους Ιταλούς αξιωματικούς ότι ο φόβος αντιποίνων από πλευρά των εξαγριωμένων Γερμανών έκαναν τους Ιταλούς να αποκτήσουν ένα ηπιότερο προσωπείο απέναντι στους κατοίκους.

Οι Γερμανοί αμέσως μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών έθεσαν σε εφαρμογή την επιχείρηση για τον αφοπλισμό της ιταλικής φρουράς στα Δωδεκάνησα μάλιστα σε αυτήν την επιχείρηση έδωσαν ειρωνικά την κωδική ονομασία «ΑΞΩΝ».  Στη Ρόδο με αστραπιαία κίνηση ο έμπειρος υποστράτηγος Ulrich Kleemann με τη μεραρχία εφόδου «ΡΟΔΟΣ» κατάφερε μέσα σε λίγες ώρες να αιχμαλωτίσει αμαχητί τον κύριο όγκο της μεραρχίας «REGINA» που έδρευε στη Ρόδο, ένα σύνολο ανδρών όλων των κλάδων που αριθμούσε γύρω στις 40.000.  Ο επόμενος στόχος ήταν η Κως και η Λέρος.

Friedrich-Wilhelm Müller

Η Κως έπρεπε να καταληφθεί πρώτη γιατί διέθετε αεροδρόμιο και οι υπερασπιστές της Ιταλοί ήταν γύρω στις 4.000 και οι Βρετανοί 1.600, αριθμός που σίγουρα ήταν μικρότερος από αυτόν της Ναυτικής βάσης της Λέρου.  Οι Γερμανοί άρχισαν να βομβαρδίζουν από την επομένη της συνθηκολόγησης των Ιταλών όλους τους στρατιωτικούς στόχους της Κω, παράλληλα δε με προκηρύξεις ενημέρωναν τους Ιταλούς ότι σε περίπτωση συνεργασίας αυτοί θα θεωρηθούν σύντροφοι και σύμμαχοι, σε περίπτωση που παραδοθούν θα θεωρηθούν αιχμάλωτοι πολέμου και η μεταχείριση τους θα είναι η προβλεπόμενη από τις προβλεπόμενες συνθήκες.

Friedrich-Wilhelm Müller

Σε περίπτωση ένοπλης αντίστασης αυτόματα θα καταδικαστούν για έσχατη προδοσία με ό,τι αυτό συνεπάγεται.  Η συντριπτική πλειοψηφία των Ιταλών αξιωματικών πλην ελαχίστων πεπεισμένοι ότι η παρουσία των Βρετανών από τη μια αλλά και η πτώση της γερμανικής στρατιωτικής ισχύος από την άλλη καθιστούσε δύσκολο το εγχείρημα των Γερμανών να καταλάβουν τα νησιά. Eτσι λοιπόν αγνόησαν τα τελεσίγραφα των Γερμανών και ετοιμάσθηκαν για μια θανάσιμη μέχρις εσχάτων μάχη.

Ψάχνοντας στον τόπο των εκτελέσεων

Οι  Ιταλοί παραμονή της γερμανικής επίθεσης (που έλαβε την ονομασία ICEBERG – πολική άρκτος) διέθεταν στην Κω γύρω στις 4000 άνδρες υπό την διοίκηση του συνταγματάρχη Felice Leggio.  Στην Κω η βρετανική δύναμη αριθμούσε γύρω στους 1600 άνδρες και μια υπολογίσιμη δύναμη αεροσκαφών με έδρα το αεροδρόμιο της Αντιμάχειας, αλλά σε συνθήκες ανάγκης και στους αεροδιαδρόμους στην περιοχή Τιγκάκι και στη περιοχή Λάμπη πλησίον της πόλης της Κω.

-Πως ξεκίνησαν τα γεγονότα;

-Στις 3 Οκτωβρίου 1943 οι Γερμανοί με απόλυτο αιφνιδιασμό έκαναν απόβαση ταυτόχρονα σε τρία σημεία της Κω. Ο κύριος όγκος των Γερμανών αποβιβάστηκε στην βόρια παραλιακή περιοχή ανάμεσα Μαρμάρι και Τιγκάκι, υπό την διοίκηση του ταγματάρχη Silvester von Saldern.  Ένα άλλο τμήμα αποβιβάστηκε στη νότια περιοχή του νησιού στην περιοχή Αγιος Ζαχαρίας υπό τις διαταγές του λοχαγού Philip Aschof.

αντικείμενα εκτελεσθέντων

Το τρίτο τμήμα αποτελούσε ένας λόχος αμφίβιων καταδρομέων της μεραρχίας Brandenburg και αποβιβάστηκε στην νότια πλευρά της Κω κοντά στη Κέφαλο μαζί με ένα λόχο αλεξιπτωτιστών της ίδιας μεραρχίας που έπεσε μεταξύ Κεφάλου και αεροδρομίου της Αντιμάχειας.

Αυτοί οι δύο λόχοι υπό την διοίκηση του λοχαγού Αρμιν Κουλμαν  και του υπολοχαγού Οsatz είχαν ως κύριο στόχο την κατάληψη του αεροδρομίου.   Οι Γερμανοί έχοντας κυριαρχήσει αεροπορικά στις προηγούμενες μέρες της απόβασης με αστραπιαίες κινήσεις κατάφεραν να καταλάβουν ολόκληρο το νησί της Κω μέσα σε μια ημέρα, αιχμαλωτίζοντας 3145 Ιταλούς και 1388 Βρετανούς.

Ο Γερμανός διοικητής όλων των δυνάμεων της απόβασης αντιστράτηγος Φρίντριχ Μύλλερ όρισε έκτακτο στρατοδικείο μεταξύ 5-6 Οκτωβρίου στο ιταλικό στρατόπεδο της περιοχής Λινοποτίου.  Εκεί δικαστής υπήρξε ο σκληρός λοχαγός των καταδρομέων Άρμιν Κούλμαν ο οποίος με συνοπτικές διαδικασίες απήλλαξε όσους Ιταλούς αξιωματικούς παρέμειναν κατά τη διάρκεια της μάχης αδρανείς και αποδεδειγμένα πιστοί στην φασιστική και ναζιστική συμμαχία και όσους άλλους αξιωματικούς υπηρετούσαν σε μονάδες υγειονομικού.

Οι υπόλοιποι 103 αξιωματικοί με το πρόσχημα ότι θα οδηγηθούν στην παραλία κοντά στην αλυκή για να τους παραλάβει πλοίο που θα τους μεταφέρει στον Πειραιά και από εκεί σε άλλους χώρους αιχμαλωσίας εκτελέστηκαν  κατά ομάδες και θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους που ήδη είχαν ανοιχθεί στην περιοχή Τσιφλίκα δίπλα στην αλυκή.

Οι εκτελέσεις παρέμειναν μυστικές για όλους του υπόλοιπους Ιταλούς αιχμαλώτους, υπήρξαν όμως κάποιοι Ιταλοί αξιωματικοί και καθολικοί ιερείς στους οποίους εκμυστηρεύθηκαν μετά από λίγο οι συνεργάτες των Γερμανών, ένας από αυτούς ήταν ο Ιταλός υπολοχαγός Aielo.  Θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπήρξαν και κάποιοι, ελάχιστοι βέβαια, Κωοι που είδαν το φρικιαστικό αυτό έγκλημα των Γερμανών αλλά υπό τον φόβο της τιμωρίας παρέμειναν σιωπηλοί.

-Μετά τις εκτελέσεις ποια ήταν η καθημερινότητα στο νησί μέχρι και τη λήξη του πολέμου;

-Μετά την εκτέλεση των Ιταλών και την επικράτηση των Γερμανών στην Κω επικρατεί ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας παρ’ όλο που οι Γερμανοί έμειναν ουδέτεροι και ουσιαστικά αδιάφοροι για την διοικητική οργάνωση του νησιού.  Στην ουσία επέτρεψαν στο ιταλικό διοικητικό προσωπικό να συνεχίσει το έργο του, ενώ αυτοί είχαν μόνο την στρατιωτική κατοχή.  Την περίοδο των 19 μηνών παρουσίας των Γερμανών στην Κω έχουμε τα πρώτα θύματα της σκληρότητας τους απέναντι σ’ εκείνους που πίστευαν ότι συνεργάζονταν με τους Άγγλους.

Με την κατηγορία ότι εντοπίσθηκε αγγλικό υλικό στην κατοχή τους εκτελέστηκαν με απαγχονισμό οι γεωργοκτηνοτρόφοι Ηλίας Καπιρης, Θεόκριτος Κώστογλου, Γεώργιος Ζουμπουλικος, Ανεζούλα Πατάκου και Σταματία Περρή.

-Υπήρξαν προσπάθειες απόδοσης δικαιοσύνης και τιμωρίας των ενόχων για εγκλήματα πολέμου και ποια ήταν η τύχη τους;

-Μετά το τέλος του πολέμου είναι γεγονός ότι υπήρξαν προσπάθειες για την απόδοση ευθυνών στις βαρβαρότητες των Γερμανών εναντίων των Ιταλών.  Για τους εκτελεσθέντες νησιώτες ούτε λόγος να γίνεται.  Ο στρατηγός Μύλερ υπήρξε διοικητής  των γερμανικών δυνάμεων που κατέλαβαν την Κω και την Λέρο και έκανε πράξη την «ΟΔΗΓΙΑ» του Χίτλερ σχετικά με την μεταχείριση των Ιταλών που θα αντιστέκονταν με τα όπλα εναντίον των πρώην συμμάχων τους.  Ο στρατηγός Μύλερ το 1947 καταδικάσθηκε σε θάνατο από το στρατοδικείο των Αθηνών, η καταδίκη του όμως δεν αφορούσε στην εκτέλεση των Ιταλών αξιωματικών, αλλά για τις δολοφονίες των αμάχων στην Κρήτη της οποίας υπήρξε φρούραρχος για ένα μεγάλο διάστημα.

Η μοίρα των Ιταλών αιχμαλώτων υπήρξε τραγική αναμφισβήτητα, και παραδόξως κανένας Γερμανός δεν διώχθηκε ποινικά για αυτή τη δολοφονία αφού νομικίστικα οι εκτελέσεις ήταν καλυμμένες από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μπαντόλιο δεν είχε κηρύξει πόλεμο κατά της Γερμανίας την 8η Σεπτεμβρίου με  αποτέλεσμα αυτοί οι Ιταλοί αξιωματικοί να θεωρηθούν προδότες των συμμάχων τους και να εκτελεσθούν.

εκτελεσθέντες Ιταλοί

– Στο νησί υπάρχει μνημείο από τον Δήμο και έχουν γίνει και εκδηλώσεις με παρουσία απογόνων των θυμάτων. Ο αντίκτυπος των γεγονότων αλλά και οι κατοπινές εκδηλώσεις μνήμης στην Ιταλία ποιος μπορούμε να πούμε ότι είναι;

-Οι κάτοικοι της Κω και ο Δήμος της Κω παρότι οι Ιταλοί αξιωματικοί υπήρξαν κατακτητές, περιέβαλε την μνήμη τους με σεβασμό.  Δημιούργησε μνημείο μαρμάρινο όπου αναγράφονται όλα τα ονόματα των εκτελεσθέντων Ιταλών αξιωματικών στο χώρο του καθολικού νεκροταφείου.  Τα τελευταία χρόνια σε συνεργασία με το κομιτάτο των Ιταλών πεσόντων στο Αιγαίο γίνονται λαμπρές εκδηλώσεις μνήμης παρουσία των Ιταλικών Αρχών αλλά και πλήθους συγγενών των εκτελεσθέντων.

Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Giorgio Napolitano είχε προγραμματίσει την επίσκεψη του στην Κω στην 70η επέτειο της εκτέλεσης όμως πολιτικοί λόγοι της τελευταίας στιγμής (πτώση της κυβέρνησης Berlusconi) δεν του επέτρεψαν να παραστεί στις εκδηλώσεις μνήμης. Ωστόσο έστειλε δια αντιπροσώπου του μια πλακέτα που ευχαριστεί τον Κωακό λαό για τον σεβασμό και την συμπάθεια του προς τους Ιταλούς πεσόντες.  Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί τεράστια δημοσιότητα στο γεγονός των Ιταλών αξιωματικών της Κω.  Σε αυτές τις προσπάθειες πρωτεργάτης είναι ο συνταγματάρχης εν αποστρατεία Pietro Giovanni Liuzzi και βέβαια όλοι οι συγγενείς των θυμάτων.

Το  2015 με  πρωτοβουλίες  του κ. Liuzzi και του στρατιωτικού ακόλουθου της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα έγινε προσπάθεια εντοπισμού και ανασκαφής στην  περιοχή όπου έγιναν οι εκτελέσεις για τον εντοπισμό των υπολοίπων τριών ομαδικών τάφων και την εύρεση των λειψάνων περίπου 30 αξιωματικών που δεν είχαν εντοπισθεί στις πρώτες έρευνες στις οποίες είχε γίνει η εκταφή των 64 σορών, λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου.

Δυστυχώς δεν κατέστη δυνατό να εντοπισθούν οι υπολειπόμενοι ομαδικοί τάφοι όμως εντοπίσθηκε μεγάλος αριθμός προσωπικών αντικειμένων από τους ήδη ανοιγμένους τάφους.

Συγκεκριμένα βρέθηκαν χρυσά γυαλιά, χρυσά μενταγιόν και φυλακτά, μια χρυσή πένα, κουμπιά, διακριτικά βαθμού και ειδικοτήτων, λίγα οστά και το συγκλονιστικότερο όλων δεκαεπτά κάλυκες από τις χαριστικές βολές των Γερμανών εκτελεστών.  Τα αντικείμενα αυτά κατόπιν απόφασης του κομιτάτου των Ιταλών πεσόντων εκτίθενται στο μουσείο νεώτερης ιστορίας της Κω.

Φωτο: αρχείο Ιωάννη Τρικοίλη

Φωτογραφίες Ιταλών εκτελεσθέντων: αρχείο Pietro Giovanni Liuzzi

Συνέντευξη: Nάσος Μπράτσος

 

Powered by WPeMatico

Open post

Κωσταντής Σταυρόπουλος: «Βαλκάνια εξπρές»

Κωσταντής Σταυρόπουλος: «Βαλκάνια εξπρές»

ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Όλα άρχισαν με μια προσωπική ασήμαντη ιστορία. Ήταν καλοκαίρι του 2013. Με δύο φίλους σε ένα road-trip μέσα και γύρω απ’ τα Βαλκάνια. Ένα βράδυ, έχουμε χαθεί στους δρόμους της Βουδαπέστης. Εγώ κάθομαι στο πίσω κάθισμα και οι άλλοι δύο μπροστά προσπαθούν να βγάλουν άκρη με το GPS στο κινητό του ενός. Η φωνή που ακούμε μας είχε συστηθεί ως «Κώστας» όταν το είχαμε προγραμματίσει στην αρχή του ταξιδιού. Έκτοτε σε κάθε λάθος του, η οργή μας είχε αποδέκτη με όνομα. Και καθώς μέχρι να βρούμε το σωστό δρόμο βρίζουμε ό,τι έχει και δεν έχει ο καημένος ο «Κωστάκης», μου έχει ήδη καρφωθεί η ιδέα. Τι θα συνέβαινε αν όντως υπήρχε ένας τύπος εκεί μέσα που ακούει όλα αυτά για τη μητέρα, την οικογένεια και το σπίτι του και δεν μπορεί να μας απαντήσει; Κι αν υπήρχε, σίγουρα δε θα είχε χωθεί εκεί με τη θέλησή του.

Έτσι γεννήθηκε ο πρώτος ήρωας του βιβλίου. Η αποδοχή της ιδέας απ’ την παρέα ήταν καταλυτική για τη συνέχεια. Μέχρι να τελειώσουμε το ποτό είχα σκιτσάρει στο μυαλό μου και την ηρωίδα που πολύ αργότερα πήρε την τελική της μορφή. Μια Ελληνίδα, βιολίστρια σε ένα όχι και τόσο καλής φήμης ξενοδοχείο στην παραλιακή, βιοπορίζεται παίζοντας μουσική για τους περιστασιακούς και αδιάφορους θαμώνες. Η απώλεια του αγαπημένου της συντρόφου πριν χρόνια, αφήνει ανεκπλήρωτο ένα ταξίδι στις γειτονικές μας χώρες. Εκείνη, από μια εσωτερική παρόρμηση καλείται τώρα να το πραγματοποιήσει μόνη.

Στο πέρασμα του χρόνου μπήκε και ο τρίτος βασικός ήρωας. Ένας Εσθονός ζιγκολό κατηφορίζει με τη μοτοσικλέτα του προς το Νότο, αναζητώντας λίγη απ’ τη ζεστασιά του, κάτω απ’ τον καλοκαιρινό ήλιο. Από δύο αφετηρίες και με αντίθετες πορείες αρχίζει μια ταυτόχρονη περιπλάνηση.

Το Βαλκάνια Εξπρές είναι το σύμπλεγμα των ιστοριών τριών διαφορετικών ανθρώπων, όσο αφορά τους χαρακτήρες τους, τα βιώματα και τη στάση ζωής τους. Αυτές οι τρεις ιστορίες ακουμπούν πάνω σε ένα ψηφιδωτό μικρότερων ιστοριών από άλλους χαρακτήρες, οι οποίοι μοιάζουν δευτερεύοντες, αλλά στην πραγματικότητα είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ιστορίας. Το βιβλίο θα προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει με χιούμορ αλλά όχι υπεροψία, μια σκληρή πραγματικότητα λαών και μεμονωμένων ανθρώπων. Χωρίς την παραμικρή προσπάθεια διδακτισμού, να γίνει ένας φόρος τιμής στον άνθρωπο και τη μαγεία των ελαττωμάτων και των ιδιαιτεροτήτων του.

Ένα φωτογραφικό λεύκωμα από ένα ταξίδι μέσα σε χώρες που κάποτε έμοιαζαν περισσότερο φιλόξενες απ’ όσο δείχνουν τώρα. Χώρες που είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ ότι θα ήθελαν να πιστεύουν πολλοί. Γιατί ο κοντινός βοράς μπορεί να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα, τραβώντας τα μάτια μας απ’ τη μαγεία της Ανατολής ή τα χρήματα και τη ματαιοδοξία της Δύσης. Και να έρθουμε αντιμέτωποι με τον καθρέπτη μας. Τα Βαλκάνια.

Κωσταντής Σταυρόπουλος

Το μυθιστόρημα του Κωσταντή Σταυρόπουλου Βαλκάνια Εξπρές κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κριτική (σελ.: 176, τιμή: 9,00 €).

Σχεδιασμός / Εικονογράφηση εξωφύλλου: Γιώργος Σκαραφίγκας, The Brood

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

Θα μπορούσε να βλέπει. Να είναι ένας κρυφός παρατηρητής της ζωής που κυλά χωρίς εκείνον. Της ζωής των ανυποψίαστων ανθρώπων που όπως κι εκείνος θα τη σπαταλούσαν αποδώ και αποκεί, κλεισμένοι μέσα σε σπίτια είτε, χειρότερα ακόμα, μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό. Ζώντας μια ζωή για την πάρτη τους και τους στόχους που τους έβαζε ο περίγυρος, προτού καλά καλά μπορέσουν να αρθρώσουν τις πρώτες τους κουβέντες. Αν μπορούσε να γυρίσει πίσω, δεν θα έμενε λεπτό μονάχος. Δεν θα έκανε – ή θα έκανε πολύ περισσότερα πράγματα.

Κάτι τέτοιες ώρες της μέρας, η μοναξιά σε ξεγυμνώνει και σε φέρνει αντιμέτωπο με σκέψεις που η βιασύνη της καθημερινότητας σου επιτρέπει να αποφύγεις. Ο Άαμπελ δεν ήταν καλός στο ζύγι. Όσα κι αν ήταν τα κατά των επιλογών του όλα αυτά τα χρόνια, πάντα συνήθιζε να βάζει κάποια πλασματικά υπέρ για να επέλθει η ισορροπία. Ήταν και φορές σαν κι αυτή όμως, που λύγιζε, αδυνατώντας να δώσει τα ελαφρυντικά που χρειαζόταν η συνείδησή του.

Δεν είχε βάλει τη ζωή της στον αυτόματο πιλότο. Όχι. Αυτό θα σήμαινε προγραμματισμό διαδρομής. Και κάποιον τελικό προορισμό. Τίποτα απ’ τα δύο δεν συνέβαινε τώρα. Απλά συνυπήρχε με το περιβάλλον γύρω της. Χωρίς να προσπαθεί να το αλλάξει, να το καθορίσει ή να επιλέξει τις προβολές του πάνω της.
Μονάχα να το νιώσει.
Να γίνει ένα με αυτό.
Ένας λευκός καμβάς, μια άγραφη μπομπίνα.
Ένα φύλλο έκθεσης με ελεύθερο θέμα.
Θα άφηνε τα πινέλα, τις κάμερες και τα μολύβια να ασελγήσουν πάνω της.
Θα έδινε χώρο και εαυτό σε οτιδήποτε ασήμαντο.
Παραδομένη στο τυχαίο και στο ασήμαντο.
Με καμία ελπίδα, ούτε προσμονή.
Ένας θεατής που δεν ενδιαφέρεται για την ταινία.
Μονάχα να είναι τα ποπ κορν του αλμυρά και η κόκα κόλα κρύα.

Ο Κωσταντής Σταυρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει ζήσει στη Βεγγάζη της Λιβύης και τα τελευταία χρόνια ζει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα όπου διδάσκει μαθηματικά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το Βαλκάνια εξπρές είναι το τρίτο του μυθιστόρημα. Στις εκδόσεις Κριτική κυκλοφορεί επίσης το δεύτερο βιβλίο του, Ο χορός των λέμινγκς. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Αναζητώντας μια Νάπολη στο Βερολίνο, κυκλοφόρησε το 2012 στις εκδόσεις Γαβριηλίδης.


Σημείωμα του Γ. Ι. Μπαμπασάκη για το

Βαλκάνια εξπρές:

Τόποι: Ελλάδα, Λιθουανία, Εσθονία, Πολωνία, Σερβία, Ουγγαρία.
Μουσικές: Iron Maiden, AC/DC, Rolling Stones (το αριστούργημα «Wild Horses»), Μπρέγκοβιτς.
Καταστάσεις: Μοτοσυκλέτα, δυστύχημα, φυγή, απώλεια, περιπέτεια, εγκλωβισμός, δρόμοι, σύνορα, χώρες, πορνεία, θλίψη, περιπλοκές, υπόγειος κόσμος, ημίκοσμος, κόσμος, ταχύτητα, δόσιμο, δέσιμο, χάσιμο, σύγκρουση, συμφιλίωση, λύτρωση.
Στιλ: Σκληρός ρεαλισμός, επιστημονική φαντασία, νουάρ, road novel, μεταλλική πρόζα στους απόηχους του Don DeLillo, προσωπική ματιά, δυνατοί διάλογοι, φωτογραφικός ρεαλισμός, υπόγεια τρυφερότητα που κάποια στιγμή αναδύεται κρίσιμα και λυτρωτικά στην επιφάνεια.
Διεθνές δυναμικό δράμα δρόμου και καταστάσεων, μεθυστικό μυθιστόρημα νηφάλιας ανατομίας της σύγχρονης κοινωνικής ζωής στα Βαλκάνια, ύστερα από τις αναστατώσεις των δύο τελευταίων δεκαετιών. Ο Κωσταντής Σταυρόπουλος μας δείχνει πώς να αντιλαμβανόμαστε τους κραδασμούς των καιρών.

 

Powered by WPeMatico

Open post

Τελικά, εμπιστευόμαστε το ελληνικό σχολείο;

Τελικά, εμπιστευόμαστε το ελληνικό σχολείο;

Οι αλλαγές σε δημοτικά και γυμνάσια (λιγότερη ύλη, μεγαλύτερα διαλείμματα, διαφορετική φιλοσοφία στα Θρησκευτικά και περιορισμός των μαθημάτων στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις) έχουν πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις από κόμματα, Εκκλησία (για τα Θρησκευτικά) και εκπαιδευτικούς. Γιατί το σχολείο και η εκπαίδευση αφορούν όλη την κοινωνία καθώς αυτά τη διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό. Αλλά πόσο εμπιστευόμαστε το σχολείο; Και πώς νιώθουμε για αυτό; Στη μεγάλη διαδικτυακή έρευνα του «Generation What?», νέοι ηλικίας 18-34 ετών, από 13 χώρες της Ευρώπης απαντούν περί σχολείου. Εμείς επικεντρωθήκαμε στις απαντήσεις των Ελλήνων.

Της Τζένης Χαραλαμπίδου 

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» (μια παραγωγή των France Télévisions, Upian και Yami 2, σε συνεργασία με την EBU καθώς και με 18 ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς), Έλληνες ηλικίας 18-34 ετών, δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με την Εκπαίδευση. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

Στην πρόταση «Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα δίνει ευκαιρίες σε όλους», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι δεν συμφωνεί (ή ότι διαφωνεί απολύτως).

 

Στην πρόταση «Το εκπαιδευτικό σύστημα σε προετοιμάζει επαρκώς για την αγορά εργασίας», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι διαφωνεί απολύτως (ή δεν συμφωνεί).

 

Στην ερώτηση «Ποιος θα έπρεπε να χρηματοδοτεί την ανώτατη εκπαίδευση και την πρακτική άσκηση;», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων απαντά «Η Πολιτεία» ενώ ένα μεγάλο ποσοστό αυτών απαντά «Οι εταιρείες».

 

Στην πρόταση «Το εκπαιδευτικό σύστημα επιβραβεύει τους άξιους», η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι δεν συμφωνεί.

Σημαντικό πάντως είναι και το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι συμφωνούν εν μέρει. 

 

Και στην (κρίσιμη) ερώτηση «Εμπιστεύεσαι το σχολείο;» , οι απαντήσεις είναι κάπου στη μέση: ούτε απόλυτα, ούτε καθόλου (με το καθόλου πάντως να υπερτερεί κατά πολύ του απόλυτα).

 

Στην ερώτηση «Πώς νιώθεις/ένιωθες στο σχολείο;» οι περισσότεροι των συμμετεχόντων δείχνουν ότι μάλλον θετικά συναισθήματα έχουν (όπως δηλώνουν…).

Powered by WPeMatico

Posts navigation

1 2 3 6 7 8 9 10
Scroll to top