Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Waves»

«Waves»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Κάθε χρόνο στο φεστιβάλ του Τορόντο υπάρχει μια ταινία μη καταξιωμένων δημιουργών που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Φέτος, αυτή ήταν το Waves, για το οποίο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προστέθηκαν επιπλέον προβολές ώστε να ικανοποιηθεί η περιέργεια του κοινού που σε σταθερά αυξανόμενη φάση προσδοκούσε να τη δει πριν από τους υπόλοιπους. Δύο ιστορίες σε χρονική απόσταση για δύο αδέλφια: εκείνος άθελά του θα σκοτώσει το κορίτσι του, που πρόσφατα τον χώρισε, εκείνη -μετά τη φυλάκιση του πρώτου- θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Δύο ζεύγη ανθρώπων που χάνονται στις αντανακλάσεις των δρόμων που επιλέγουν, θαμπώνονται από τα δυνατά φώτα και επιλέγει ο καθένας τους την πορεία που είναι συμβατή με την προσωπικότητά του.

Η αφροαμερικανική κοινότητα επαναλαμβάνει το «ευτυχές ατόπημα» που ονομάζεται Moonlight. Εγκλωβισμένο στην -κατά τα άλλα εντυπωσιακή instagramικής αισθητικής- φωτογραφία του Drew Daniels, υπογραμμίζεται η παρουσία του καυκάσιου σκηνοθέτη Trey Edward Shults (σε βαθμό εκνευριστικής αυταρέσκειας), ξεχνώντας συχνά την ουσία της ιστορίας των ηρώων. Μελοδραματικό, ασπόνδυλο, φέρει και φέρεται από τη γοητεία «νεαρού δανδή σε βραδινή έξοδο», αφήνει σαν πυροτέχνημα σχηματισμούς στον αέρα που χάνονται στης νύχτας το σκοτάδι. Κανείς όμως δεν μένει ασυγκίνητος από μια λάμψη στον ουρανό και τους σχηματισμούς της. Μερικές φορές η ουσία -ή η απουσία της- έχουν και αυτές τον σκοπό τους.

Richard Shotwell/Invision/AP

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Invision/AP
Βίντεο για το φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Δυστυχώς απουσιάζατε» («Sorry we missed you»)

«Δυστυχώς απουσιάζατε» («Sorry we missed you»)

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο 

Ο Ricky (Chris Hichen) έχει απελπιστεί με τις οικονομικές δυσπραγίες. Θέλοντας να αποκτήσει ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του –και το κεφάλι της οικογένειας Turner-, θα δεχτεί εργασία χωρίς συμβόλαιο, με υπερβολικές εργατοώρες που δεν πληρώνονται υπερωριακά, χωρίς τις ανάλογες παροχές που οφείλουν να προσφέρουν οι εργοδότες βάσει νόμου. Η επιλογή δεν έρχεται αβίαστα και -φυσικά- χωρίς συνέπειες. Για να μπορέσει να δώσει την υποχρεωτική εγγύηση, η σύζυγός του Abbie (Debbie Honeywood) θα πουλήσει το αυτοκίνητό της, το μοναδικό όχημα που έχει για να μετακινείται στη δουλειά της. Καθημερινά, όσο εκείνος θα κάνει δρομολόγια, εκείνη θα περιποιείται ηλικιωμένους ή άτομα με αδυναμία να αυτοεξυπηρετηθούν: θα τους ταΐζει, θα τους κάνει μπάνιο, θα τους κρατάει συντροφιά. Η ανεκτίμητη προσφορά της όμως πέρα από την υπομονή, είναι η πηγαία ανθρωπιά της. Ούτε στη δική της δουλειά μετρούν οι υπερωρίες, ούτε ο υπερβάλλων ζήλος αξιολογείται ανάλογα. Εύσημα κανείς τους δεν παίρνει, αλλά πραγματικά δεν τα χρειάζονται. Τα δύο τους παιδιά ουσιαστικά μεγαλώνουν χωρίς οικογένεια αλλά με πολλή αγάπη.

Φωτογραφία: TIFF

Σε αυτή την αντίφαση πάνω, ο Ken Loach χτίζει μια ευαίσθητη, ανθρώπινη ελεγεία για τους δεσμούς της οικογένειας που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με σθένος και κατάνυξη ελπίζοντας σ’ ένα καλύτερο αύριο. Με τον Paul Laverty για ακόμα μία φορά στο σενάριο, ο νόμος της προσφοράς συνάδει με τις ανάγκες της ζήτησης· με πιο απλά λόγια, και οι δύο προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους για να χρωματίσουν με αγάπη μια τρυφερή ταινία, να καταδικάσουν τη φθίνουσα πορεία του κράτους πρόνοιας, να υπογραμμίσουν ότι οι άνθρωποι με τις αδυναμίες τους οφείλουν να αντιστέκονται στην καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Με ερασιτέχνες ηθοποιούς, το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο επαγγελματικό. Το διπλό μήνυμα του τίτλου, ένα χαρτί προκατασκευασμένης απολογίας μιας μη γενομένης συνάντησης αγοραστή και υπαλλήλου παράδοσης, συναντά τη συγγνώμη της εργατικής τάξης που δεν κατάφερε να αλλάξει πολλά πράγματα, τη συγγνώμη για όλα όσα έχασαν στην προσπάθεια να κερδίσουν μια ομαλή καθημερινότητα.

Φωτογραφία: TIFF

Ο Loach όμως δεν είναι σπουδαίος για αυτά τα τετριμμένα – ζει μέσα στα γεγονότα και τις καταστάσεις. Ποιος άλλος σκηνοθέτης της γενιάς του θα υποστήριζε ένα από τα νέα μέλη της οικογένειας, όταν του στερούν το κινητό του ως τιμωρία, με την ακόλουθη διατύπωση: «Επέστρεψε αμέσως το κινητό του Sebastian…», θα πει η Abbie στον Ricky, «και ζήτα του συγνώμη. Σε αυτό το κινητό είναι όλη του η ζωή: οι φίλοι του, τα παιχνίδια του. Με αυτό το κινητό επικοινωνεί».

Φωτογραφία:TIFF

Τελικά, ο τίτλος της ταινίας είναι το αίσθημα του σινεφίλ όταν τρία χρόνια μετά τη δήλωση του Ken Loach πως δεν θα ξαναγυρίσει ταινία, βλέπεις αυτό το αριστούργημα. Κύριε Loach, εμείς ζητάμε συγγνώμη που –κινδυνέψαμε- να σας χάσουμε. Η φωνή σας είναι και δική μας φωνή όταν σιωπούμε από συνήθεια.


*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF

www.ert.gr

Open post

Η υποβρύχια αρχαιολογική ανασκαφή στο ναυάγιο ΜΕΝΤΩΡ με τα κλοπιμαία του Έλγιν

Η υποβρύχια αρχαιολογική ανασκαφή στο ναυάγιο ΜΕΝΤΩΡ με τα κλοπιμαία του Έλγιν

«Ολοκληρώθηκε η φετινή ανασκαφική περίοδος στο ιστορικό ναυάγιο ΜΕΝΤΩΡ στον Αβλέμονα Κυθήρων από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγου Δρ. Δημήτρη Κουρκουμέλη», όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Συγκεκριμένα αναφέρει πως: «Το μπρίκι ΜΕΝΤΩΡ, βυθίσθηκε μετά από πρόσκρουση σε βράχια έξω από το λιμάνι του Αβλέμονα στα Κύθηρα τον Σεπτέμβρη του 1802. Το κύριο φορτίο του, που ανελκύσθηκε σχεδόν αμέσως μετά τη βύθισή του, αποτελούσαν 17 κιβώτια με αρχαιότητες από διαφορά μνημεία της Ακρόπολης και των Αθηνών, που είχαν αποσπαστεί από την ομάδα του Λόρδου Έλγιν.

Η φετινή ανασκαφή που διενεργήθηκε από 12/μελή ομάδα και στο διάστημα από 27 Αυγούστου έως 15 Σεπτεμβρίου, επικεντρώθηκε τόσο στον καθαρισμό του σωζόμενου τμήματος του σκαριού, ώστε να γίνει εκ νέου ένα ορθοφωτομωσαϊκό και να διαπιστωθεί η κατάσταση διατήρησης του μετά το 2012, όσο και στην ανασκαφή τομής στο σημείο όπου έχει σπάσει το σκαρί του πλοίου. Η τομή αποτελεί συνέχεια της τομής που είχε ερευνηθεί το 2017. Διαπιστώθηκε ότι στο χώρο αυτό υπάρχει μεγάλος αριθμός μαδεριών και νομέων διάσπαρτων που θάφτηκαν στο χώρο μετά τη βύθιση και τη διάλυσή του για να διενεργηθεί η ναυαγιαιρεσία του φορτίου».

Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται πως: «Από τα κινητά ευρήματα που εντοπίσθηκαν και ανελκύσθηκαν αξιοσημείωτα είναι ένα ακέραιο μαγειρικό σκεύος με εφυάλωση στο εσωτερικό του, ένα χρυσό δαχτυλίδι με σχηματοποιημένα άνθη από σύρμα και σφαιρίδια και σχοινοειδή διακόσμηση στο δακτύλιο, ένα ζευγάρι χρυσά σκουλαρίκια, ένα σκέλος ξύλινου διαβήτη, ένα θραύσμα λαβής αρχαίου ροδιακού αμφορέα με σφράγισμα και επιγραφή «ΑΝΤΙΜΑΧΟΥ» με κηρύκειο (συνολικά έχουν βρεθεί τέσσερις λαβές), τρία ακόμα πιόνια σκακιού (έχουν επιπλέον εντοπισθεί τις προηγούμενες χρονιές ακόμα τέσσερα), διάφορα οστέινα και ξύλινα αντικείμενα καθώς και ένας σημαντικός αριθμός τουλάχιστον δέκα τροχαλιών και μακαράδων, που ορισμένοι σώζουν τα κομμάτια των σχοινιών στα οποία ήταν προσδεμένοι, κάτι που επιβεβαιώνει μάλλον τη διαπίστωση που είχε διατυπωθεί το 2017, ότι δηλαδή πρόκειται για τη θέση του ενός εκ των δύο ιστών του πλοίου, καθώς και άλλα ξύλινα και σιδερένια αντικείμενα που σχετίζονται με τον εξαρτισμό του πλοίου.

Στην έρευνα συμμετείχαν αρχαιολόγοι, θαλάσσιοι βιολόγοι, συντηρητές αρχαιοτήτων, δύτες, τεχνικοί βυθού και εργατοτεχνίτες και συγκεκριμένα οι παρακάτω: Δρ. Σ. Βραχιονίδου, Δ. Δημητρίου, Δρ. Γ. Ίσσαρης, Ε. Καραδήμου, Μ. Κουρκουμέλης, Ειρ. Μάλλιου, Α. Μιχαήλ, Σπ. Μουρέας, Δρ. Α. Τούρτας, Μ. Τζεφρώνης, Χρ. Φουσέκη, Μ. Φωτιάδη.

Η φετινή έρευνα πέραν από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού υποστηρίχτηκε και από την Ilios Shipping Co και τον Στ. Τριφύλλη».

Πηγή Φωτογραφιών: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Kεντρική φωτο: Γενική άποψη του ναυαγίου και του χώρου της ανασκαφής (φωτ. Γ. Ίσσαρης).

Ακέραιο μαγειρικό σκεύος μετά την ανέλκυση του (φωτ. Π. Βεζυρτζής).

Χρυσό δαχτυλίδι (φωτ. Π. Βεζυρτζής).

Ζευγάρι χρυσών σκουλαρικιών (φωτ. Π. Βεζυρτζής).

 

Ανέλκυση δίσκων τροχαλιών (φωτ. Γ. Ίσσαρης).

 

www.ert.gr

Open post

Έκθεση εικαστικών αφιερωμένη στα κλωστοϋφαντήρια

Έκθεση εικαστικών αφιερωμένη στα κλωστοϋφαντήρια

Στην ομαδική έκθεση εικαστικών «Διάστρας τεχνουργήματα» – «Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη γυρισμένη», μας προσκαλεί ο Οργανισμός Πολιτισμού Άθλησης και Νεολαίας (ΟΠΑΝ) του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής.

Όπως αναφέρει στη σχετική ανακοίνωση ο ΟΠΑΝ: «Με την Τέχνη της ζωγραφικής, της πλαστικής, της Χαρακτικής, της textile art, της φωτογραφίας ερμηνεύεται η θεματολογία με τα κλωστοϋφαντήρια. Εργοστάσια γεμάτα χνούδια από την ύφανση, κολλημένα στα εργοστασιακά σκουριασμένα από τον χρόνο παράθυρα, πτυχώσεις υφασμάτων που καλύπτουν γυμνά σώματα, υφαντά πλεγμένα στον αργαλειό, κολάζ με κλωστές, αφηρημένες υφές, ένα φωτογραφικό υλικό που μας γυρίζει στον παρελθοντικό χρόνο.

Θύμησες, βιώματα και μία ανάγκη του καλλιτέχνη να επιστρέψει στο παρελθόν, να ονειρευτεί τις αξίες, τα ήθη και έθιμά μας, να αισθανθεί ανθρώπινα.
Μία επιστροφή που έχει δυαδική σχέση με το μεταμοντέρνο κόσμο μας.
Κάθε πόντος μία σκέψη, κάθε σαϊτιά ένα πέρασμα στο χρόνο.

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 128 129 130
Scroll to top