Open post

Έκθεση «Υβρίδια» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (video)

Έκθεση «Υβρίδια» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (video)

Το μέλλον της ψηφιακής τέχνης και τα όρια της δικτύωσης του ανθρώπου διερευνά η έκθεση «Υβρίδια» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Σε συνεργασία με το αυστριακό κέντρο «Αρς ελεκτρόνικα«, παρουσιάζονται καλλιτεχνικά έργα, εργαστήρια και περφόρμανς, που υπερβαίνουν τα όρια μεταξύ τέχνης και επιστημονικής έρευνας.

Στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών η επιστήμη συναντά την τέχνη. Μπορεί ένα έργο να δημιουργήσει νέες μορφές ενέργειας; Πώς θα ήταν η αναπαράσταση της ψηφιακής μας περσόνας στον κόσμο των κοινωνικών δικτύων; Μία ξενάγηση στο μέλλον υπόσχεται η έκθεση «Υβρίδια. Στα όρια τέχνης και τεχνολογίας».

Το έργο Inhibition είναι μία συσκευή που καταγράφει τα κύμματα του εγκεφάλου σε πραγματικό χρόνο, τα αναλύει, παράγει ήχο και επηρεάζεται από αυτόν.

Πίνακας ή κινούμενη εικόνα? Στο έργο Body Raint, πρωταγωνιστεί ένα πρόσωπο, γυμνό, ξυρισμένο και βαμμένο εξολοκλήρου σε μία μόνο απόχρωση. Εμφανίζεται σε μία οθόνη η οποία είναι βαμμένη στο ίδιο χρώμα, προκαλώντας την αίσθηση της ασάφειας και της σύγχυσης καθώς δεν είναι ξεκάθαρο έαν το άτομο είναι άνθρωπος ή αναπαράσταση.

Το έργο «Αυτοφωτοσυνθετικά Φυτά» είναι ένας ζωντανός οργανισμός ο οποίος τροφοδοτείται με λύματα, δημιουργεί ρεύμα μέσα από ένα σύστημα φιλτραρίσματος. Από το ρεύμα παράγεται ενέργεια που γίνεται φως απαραίτητο για τη φωτοσύνθεση των φυτών.

Η έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Ιανουαρίου, προβάλει 16 έργα από το καινοτόμο αυστριακό ερευνητικό και πολιτιστικό κέντρο νέων μέσων «Ars Electronica» του Λίντς. Τα περισσότερα είναι διαδραστικά και ωθούν το θεατή να στοχαστεί πάνω στα όρια της σχέσης του ανθρώπου με τα δίκτυα.

Πηγή: ΕΡΤ 1

Ρεπορτάζ: Βάσω Τζανακάκη

Open post

Το Μουσείο Μπενάκη συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο (video)

Το Μουσείο Μπενάκη συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο (video)

Μία διαφορετική μουσειακή περιήγηση με τίτλο «Από την σιωπή της προθήκης στο θεατρικό λόγο» εγκαινιάζει το Μουσείο Μπενάκη σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο. Ως πρωταγωνιστές, τα αντικείμενα του Μουσείου θα αφηγούνται πτυχές της ιστορίας τους, με οδηγό τα δραματοποιημένα από τους ηθοποιούς κείμενα σε σκηνοθετική επιμέλεια του Στρατή Πανούριου.

 

Μια από τις παραστάσεις εμπνέεται από τη σκηνή που κοσμεί ένα αττικό ερυθρόμορφο αγγείο του 5ου αιώνα π.Χ. Εικονίζεται έφηβος τη στιγμή που αναχωρεί για τον πόλεμο.

Στο «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή παρακολουθούμε τη διαδικασία της εφηβικής μύησης του Νεοπτόλεμου. Ο Οδυσσέας, καθοδηγεί στον πρώτο του άθλο τον νεαρό, ο οποίος θα ενηλικιωθεί, αφού πρώτα κυνηγήσει με δόλιους τρόπους τον «Φιλοκτήτη».

Αντικείμενα του Μουσείου θα αφηγούνται πτυχές της ιστορίας τους, με οδηγό δραματοποιημένα κείμενα. Οι παραστάσεις θα είναι διαφορετικές για κάθε αντικείμενο. Θα αρχίσουν στις 8 Νοεμβρίου και θα παρουσιάζονται κάθε Τρίτη έως τις 28 Μαρτίου, στο κεντρικό κτήριο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Κουμπάρη 1.

Πηγή: ΕΡΤ 1

Ρεπορτάζ: Βάσω Τζανακάκη

Open post

ΕΕ: Ο δανεισμός e-book μπορεί να εξομοιωθεί με δανεισμό παραδοσιακού βιβλίου

ΕΕ: Ο δανεισμός e-book μπορεί να εξομοιωθεί με δανεισμό παραδοσιακού βιβλίου

Ο δανεισμός ενός ηλεκτρονικού βιβλίου (e-book) μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να εξομοιωθεί με δανεισμό παραδοσιακού βιβλίου. Στην παραπάνω απόφαση κατέληξε σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τοποθετούμενο επί μιας Ολλανδικής προσφυγής.

Όπως σημειώνει το Ευρωδικαστήριο, στην περίπτωση αυτή, «μπορεί να ισχύσει η εξαίρεση περί δημοσίου δανεισμού που προβλέπει μεταξύ άλλων την καταβολή εύλογης αμοιβής στους δημιουργούς».

Στην Ολλανδία ο δανεισμός ηλεκτρονικών βιβλίων από τις δημόσιες βιβλιοθήκες δεν υπόκειται στο καθεστώς του δημόσιου δανεισμού που ισχύει για τα παραδοσιακά βιβλία. Μέχρι στιγμής, οι δημόσιες βιβλιοθήκες θέτουν στη διάθεση του κοινού ηλεκτρονικά βιβλία μέσω διαδικτύου, βάσει συμφωνιών αδειοδοτήσεως με τους δικαιούχους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

«Το μεσοφόρι που χόρευε» από την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου

«Το μεσοφόρι που χόρευε» από την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου

Μία νέα θεατρική παράσταση ανεβαίνει σε λίγες ημέρες. Πρόκειται για «Το μεσοφόρι που χόρευε» του Θωμά Σίδερη, με την Anna Pantzeli

Συντελεστές:

σκηνοθεσία: Alexandros Vamvoukos

σκηνικά-κοστούμια: Λένα Μηνά

μουσική: Ali Fuat Aydin

μουσική επιμέλεια: Marina Laxana-Αρχοντούλα Πέτρου

φωτό: Αντώνης Συμεωνάκης

υπεύθυνη επικοινωνίας & δημοσίων σχέσεων: Σίσσυ Καπλάνη

Από Παρασκευή 25 Νοεμβρίου στο Θέατρο «Αλκμήνη» (Αλκμήνης 8-12, Γκάζι, Αθήνα, 210 342 8650).
Open post

«Γιατί Μαμά»: Παραστάσεις μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου

«Γιατί Μαμά»: Παραστάσεις μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου

Από τις 9 Οκτωβρίου ξεκίνησαν οι παραστάσεις στο Studio Μαυρομιχάλη του θεατρικού μονολόγου «Γιατί Μαμά» και θα διαρκέσουν μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου.

Το παραλήρημα μιας γυναίκας που ζει αιώνια κάτω από τη σκιά της μητέρας της. Διατάραξη της οικογενειακής ησυχίας, ψίθυροι αυτογνωσίας που πνίγονται στο καλώδιο του τηλεφώνου σε ένα και μοναδικό, σε ένα καθοριστικό τηλεφώνημα.

Ένα τηλεφώνημα που διαπερνά σαν ρεύμα το σώμα της, στην προσπάθεια της για συναισθηματική διασύνδεση. Ένα τηλεφώνημα που έχουμε σκεφτεί να κάνουμε όλοι αλλά δεν τα έχουμε καταφέρει. Η σαραντάχρονη δασκάλα, μια γυναίκα αλλά και ένας άντρας ένα ον που ζει και εργάζεται που ερωτεύεται και αγαπά μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Μπροστά στα μάτια της ξεδιπλώνονται αναμνήσεις, προσωπικές απόψεις και φόβοι. Αισθήματα νοσταλγίας, πόνου, οργής και αγάπης αναβλύζουν μέσα από καλά κρυμμένες αλήθειες που καταφέρνουν τελικά να ειπωθούν κι ένα τελευταίο ¨σ’ αγαπώ¨ που μας κρατάει συντροφιά όταν πέφτουμε για ύπνο. Έως πότε;

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

«Ένα έργο σκληρό, που δε φοβάται να πει την αλήθεια. Ένα μονόπρακτο μπουφονικής αισθητικής που διαπραγματεύεται την πολυπλοκότητα των δεσμών της σχέσης ¨μάνας – παιδιού¨ στη σύγχρονη πραγματικότητα, σαν μονόλογος του ίδιου μας του υποσυνειδήτου, που σε συγκλονίζει.
Επέλεξα ένα μοτίβο στο οποίο οι θεατές καλούνται να βιώσουν τα γεγονότα μαζί με τον χαρακτήρα, να τον αφουγκραστούν».

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Αριστοτέλης Μαγουλάς
Κείμενο: Τζωρτζίνα Τζήλιου
Ερμηνεία : Λίζυ Ξανθοπούλου
Video Art: Γιώργος Συμεωνίδης & Άρτεμις Σταθάκου
Μουσική Σύνθεση – sound design: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr)
Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ
Επικοινωνία, γραφείο τύπου: Χρύσα Ματσαγκάνη

INFO
Studio Μαυρομιχάλη | Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων
Από 9 Οκτωβρίου έως 11 Δεκεμβρίου
Κάθε Κυριακή στις 19:00
Mail. [email protected] , [email protected]

Open post

«Τo μαγαζάκι της κεντρικής οδού» αποκλειστικά στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema

«Τo μαγαζάκι της κεντρικής οδού» αποκλειστικά στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema

Το πολυβραβευμένο αριστούργημα  «Τo μαγαζάκι της κεντρικής οδού», των Γιάν Κάνταρ – Έλμαρ Κλος, ψηφιακά αποκατεστημένο, θα προβάλλει από τις 10/11 αποκλειστικά στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema η NEW STAR, καθημερινά στις 19.15.

Η ταινία βραβεύτηκε με όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 1965, φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών 1965. Βραβείο χρυσής πλακέτας Ντάβιντ Ντι Ντονατέλο, βραβείο κοινού φεστιβάλ κινηματογράφου Pilsen 1968. Υποψήφια για όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου και δεκάδες άλλα βραβεία. Ένα φίλμ που οι κριτικοί ανακήρυξαν αριστούργημα, η πρώτη ταινία του νέου κύματος τσέχικου κινηματογράφου που απέκτησε διεθνή φήμη.

«Τo μαγαζάκι της κεντρικής οδού»
Δράμα, Τσεχοσλοβακία, 1965, Διάρκεια 125΄

Σκηνοθεσία: Γιάν Κάνταρ – Έλμαρ Κλος
Σενάριο: Λάντισλαβ Γκρόσμαν (συγγραφέας), Έλμαρ Κλος, Γιαν Καντάρ
Πρωταγωνιστούν: Ζόζεφ Κρόνερ, Ίντα Καμίνσκα, Χάνα Σλίβκοβα, Μάρτιν Χολύ Φράντιτσεκ Ζβάρικ κ.α.
Διεύθυνση παραγωγής: Milos Broz, Jaromír Lukás
Φωτογραφία: Vladimír Novotný
Μουσική επιμέλεια: Zdeněk Liška
Μοντάζ: Diana Heringova, Jaromír Janácek
Κοστούμια: Marie Rosenfelderova
Γλώσσες: Τσέχικα, Εβραϊκά

Σύνοψη

Η ταινία τοποθετείται την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στο Σλοβακικό Τμήμα της Τσεχοσλοβακίας. Ο Άντον «Τόνο» Μπρτκο είναι ένας φτωχός ξυλουργός, που ζει με τη γυναίκα του την φιλάργυρη και λάγνα Εβελίνα, η οποία δεν τον εκτιμά και πολύ. Ένα βράδυ, θα τους επισκεφτεί η αδελφή της με τον σύζυγό της, ο οποίος είναι διοικητής στην πόλη. Τότε θα του δώσει την ιδιοκτησία ενός μαγαζιού κουμπιών που βρίσκεται στην Κεντρική Οδό, του οποίου η ιδιοκτήτρια είναι μία ηλικιωμένη Εβραία, σχεδόν κωφή. Όλο αυτό είναι μέρος της διαδικασίας αποκλεισμού και εξόντωσης των εβραίων της πόλης.

Όταν ο Τόνο πηγαίνει την επόμενη μέρα στο μαγαζί γνωρίζει την κυρία Λατμάνοβα, μια καλοσυνάτη και αγαθή ιδιοκτήτρια, η οποία όμως δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Ένα μέλος της αντίστασης, ο Κουχάρ, προτείνει στον Τόνο να μείνει κι αυτή στο μαγαζί και να της πουν ότι απλά ότι θα τη βοηθούσε κι έτσι έκανε, ενώ αυτή πιστεύει ότι έχει σταλεί από μακρινούς συγγενείς για να την βοηθήσουν.

Στην πορεία η καλοσύνη και η αφέλεια της ηλικιωμένης σκλαβώνουν τον Τόνο, ο οποίος αρχίζει και τη συμπαθεί. Ωστόσο της φτιάχνει και όλα τα έπιπλα τα οποία ήταν ερείπια. Με τον καιρό, φτάνει η ώρα που οι Αρχές θα μάζευαν του Εβραίους και θα τους στέλνανε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο Τόνο, που βρισκόταν σε αμηχανία γιατί δεν ήξερε τι να κάνει, αρχίζει και πίνει μες το μαγαζί, βλέποντας, μπροστά από ένα μνημείο που μόλις φτιάχτηκε, τις Αρχές να μαζεύουν τους Εβραίους. Όταν ξύπνησε η κυρία Λατμάνοβα, αρχικώς νευρίασε που είδε ημέρα Σαββάτου, ανοιχτό το μαγαζί και παρά τις προσπάθειες του Τόνο να της εξηγήσει τι γίνεται και πως πρέπει οπωσδήποτε να κρυφτεί, εκείνη δεν καταλαβαίνει.

Αργότερα, όμως και καθώς έπινε ο Τόνο, φοβήθηκε πως ο κουνιάδος του, του είχε δώσει το μαγαζί για να τον ονομάσει Φιλοεβραίο, που τελικά από ό,τι έμαθε, από τον Κουχάρ, είναι χειρότερο από το να είσαι Εβραίος για αυτούς (Ο Κουχάρ επίσης συλλήφθηκε και βασανίστηκε). Έτσι, αποφασίζει να την παραδώσει από μόνος του. Η Λουντμάνοβα μέσα στον πανικό τρόμαξε και δεν ήθελε να φύγει.

Οι Εβραίοι έχουν φύγει και φαινομενικά η κυρία Λατμάνοβα να έχει γλιτώσει. Όμως, το μαγαζί πλησιάζει ο μπατζανάκης του και καθώς παλεύει να την κρύψει για να μη τη δουν, τη σκοτώνει κατά λάθος. Μόλις τη βλέπει νεκρή, κλείνει το μαγαζί…

Μετά και οι δυο σαν σε όνειρο να βγαίνουν καλοντυμένοι από το μαγαζί με τη συνοδεία φιλαρμονικής.

«Τo μαγαζάκι της κεντρικής οδού», είναι μια ταινία βαθιά επηρεασμένη από την άσκηση της ναζιστικής εξουσίας σε μια μικρή πόλη της Σλοβακίας από τη Γερμανία. Γυρίστηκε στο Σάμπινοβ στην ανατολική Σλοβακία, με πολλά τοπικά χαρακτηριστικά, αλλά θα μπορούσε εύκολα να είναι η ιστορία μιας οποιασδήποτε  ευρωπαϊκής πόλης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το έτος είναι 1942 και ο Χίτλερ το Τρίτο Ράιχ έχει κατακτήσει σχεδόν το σύνολο της ευρωπαϊκής ηπείρου μέσα από την αποτελεσματική χρήση της ωμής βίας.

Ολοκληρωτικές κυβερνήσεις μαριονέτες, χειραγωγούνται  από το Βερολίνο, οι οποίες καθορίστηκαν με τη βία για τις χώρες αυτές. Η Γαλλία, η Κροατία και η Σλοβακία ήταν κάποια από αυτά τα γερμανο-ελεγχόμενα περιφερειακά κράτη, όπου οι ναζιστικοί νόμοι και το ναζιστικό στάτους επιβλήθηκε σταθερά.

Η καταδίωξη και η εξόντωση των Εβραίων έγινε ακριβώς με τον ίδιο ενθουσιασμό από πολλούς από τους συμμάχους της Γερμανίας σα να ήταν στο ίδιο το Τρίτο Ράιχ. «Τo μαγαζάκι της κεντρικής οδού»  καταπιάνεται με αυτούς τους αντισημιτικούς νόμους στη Σλοβακία και μας κατευθύνει στα ηθικά διλήμματα που επέφερε η εφαρμογή τους.

Open post

«Έτος Αριστοτέλη»: Αφιέρωμα από τη Λογοτεχνική Λέσχη Ανάγνωσης Χαϊδαρίου

«Έτος Αριστοτέλη»: Αφιέρωμα από τη Λογοτεχνική Λέσχη Ανάγνωσης Χαϊδαρίου

Το 2016 ανακηρύχθηκε από την  Unesco, «Έτος Αριστοτέλη»  με αφορμή τη συμπλήρωση 2.400 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου Έλληνα φιλόσοφου.

Η Λογοτεχνική Λέσχη Ανάγνωσης Χαϊδαρίου θα ασχοληθεί με το έργο του, στις 24 Νοεμβρίου 2016, ώρα 17:00 στη Βιβλιοθήκη στο Παλατάκι.

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές: «Στις 15 Δεκεμβρίου 2016 θα μας τιμήσει με την παρουσία της η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη σε μια συζήτηση για το σύνολο του έργου της».

Open post

Το «Αυτόματο Πλυντήριο» του Ai Wei Wei παρουσιάζεται στη Νέα Υόρκη

Το «Αυτόματο Πλυντήριο» του  Ai Wei Wei παρουσιάζεται στη Νέα Υόρκη

Το «Laundromat», το «Αυτόματο Πλυντήριο», είναι η τελευταία εγκατάσταση του Ai Wei Wei, που θα παρουσιάζεται έως τις 23 Δεκεμβρίου, στην γκαλερί Deitch Projects, στην Νέα Υόρκη.

Προσεκτικά κρεμασμένα ρούχα, σχολαστικά τακτοποιημένα παπούτσια, με ακρίβεια διπλωμένες κουβέρτες. Το δάπεδο, στρωμένο με 2.000 tweets, φωτογραφίες από βίντεο, εκτυπώσεις άρθρων σε διαδικτυακά μέσα, όλα όσα σκιαγραφούν την αντίδραση του Τύπου στην ιστορική ανθρώπινη καταστροφή: του κύματος των προσφύγων που αφήνουν πίσω την φρίκη του πολέμου και τη φτώχεια, σε Μέση Ανατολή και Αφρική για να διασχίσουν την Μεσόγειο, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη.
Ο Κινέζος καλλιτέχνης και ακτιβιστής, έργο του οποίου έχει εκτεθεί και στη χώρα μας, μίλησε στο Designboom για την πιο πρόσφατη εγκατάστασή του, εξηγώντας τι τον οδήγησε στην υλοποίησή της.

«Πήγα στον καταυλισμό προσφύγων στην Ειδομένη…άρχισα να τραβάω φωτογραφίες, να καταγράψω τη στιγμή. Η σκληρή πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει ως μαρτυρία και να μας κάνει να στοχαστούμε γι’ αυτές τις συνθήκες. Αυτό είναι μια κατάσταση που πολλοί αρνούνται να δουν ή προσπαθούν να την διαστρέψουν ή να την αγνοήσουν. Πολλοί, ηθελημένα πιστεύουν ότι δεν συμβαίνει. Όταν βλέπεις τόσα παιδιά να μην πηγαίνουν σχολείο, 263 εκατομμύρια παιδιά σ’ όλον τον κόσμο, μπορείς εύκολα να προβλέψεις τι μας επιφυλάσσει το μέλλον».

«Όταν υποχρέωσαν τους πρόσφυγες να εκκενώσουν την Ειδομένη και να κατευθυνθούν σε άλλους καταυλισμούς, πολλά από τα υπάρχοντά τους αφέθηκαν πίσω. Έφτασαν φορτηγά, τα φόρτωναν πάνω, να τα πάνε σε χωματερή. Αποφάσισα να εξετάσω κατά πόσον μπορούσαμε να αγοράσουμε κάποια ή να τα συλλέξουμε, για να μην καταστραφούν. Μεταφέραμε στο στούντιό μου στο Βερολίνο ένα ολόκληρο φορτηγό τέτοια υλικά, χιλιάδες κουβέρτες, ρούχα, παπούτσια, όλα απίστευτα βρώμικα. Πλύναμε τα ρούχα και τα παπούτσια προσεκτικά, ένα, ένα. Κάθε είδος ρουχισμού πλύθηκε, στέγνωσε, σιδερώθηκε και καταγράφηκε. Η δουλειά μας ήταν ίδια με τη δουλειά σ’ ένα αυτόματο πλυντήριο», ανέφερε ο Ai Wei Wei.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Ο Diego Marani και η «Νέα φινλανδική γραμματική»

Ο Diego Marani και η «Νέα φινλανδική γραμματική»

ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Η «Νέα φινλανδική γραμματική» μπορεί να φαντάζει σαν ένα βιβλίο για τη Φινλανδία και τίποτε περισσότερο. Είναι όμως κάτι πολύ παραπάνω. Τα θέματα που αναπτύσσω αφορούν το μέλλον των κοινωνιών μας και ολόκληρης της Ευρώπης. Ταυτότητα, σύνορα, η περί του εαυτού μας αντίληψη, εθνική οικοδόμηση είναι ζητήματα στα οποία εδώ και πάρα πολύ καιρό όλες οι ευρωπαϊκές χώρες δίνουν γερασμένες απαντήσεις. Θα πρέπει όμως να βρεθούν καινούριοι δρόμοι. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι σάρωσαν τους εθνικισμούς όμως τίποτα δεν αντικατέστησε το σύστημα της πίστης σε αυτούς. Οι μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις κατά τη μεταπολεμική περίοδο, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και στη συνέχεια, η πτώση του τείχους του Βερολίνου άνοιξαν τις πόρτες της κοινωνίας μας προσφέροντάς μας μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Όμως οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να βρουν τον δικό τους ορισμό περί ταυτότητας, αυτό το αίσθημα του ανήκειν που θα ξεπερνά το παλιό και περιοριστικό εθνικό περίβλημα. Οι γλώσσες και τα σύνορα χωρίζουν και ορίζουν.

Στο μυθιστόρημα αυτό διερεύνησα τα εν λόγω θέματα με έμμεσο τρόπο, τοποθετώντας την ιστορία στην εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, τα προβλήματα που πραγματεύομαι είναι σύγχρονα.

Μπορούμε άραγε να ορίσουμε τους εαυτούς μας παραμερίζοντας τη γλώσσα μας; Μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς αυτή τη γλώσσα; Η γλώσσα είναι αναμφισβήτητα ένα πολύτιμο εργαλείο ταυτότητας και θεματοφύλακας του πολιτισμού μας. Μήπως, όμως, αποτελεί κι ένα όριο που αναχαιτίζει την επαφή μας με τους άλλους και εμποδίζει τη γέννηση ενός ευρωπαϊκού «δήμου»; Με το να φανταστώ την εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει μείνει χωρίς γλώσσα, προσπαθώ να εξερευνήσω πιθανές οδούς προς έναν νέο κοσμοπολιτισμό, ο οποίος, ίσως, συνιστά τη σύγχρονη απάντηση στο ζήτημα του ανήκειν.

Ο κοσμοπολιτισμός του παρελθόντος ήταν ένα προνόμιο λιγοστών μορφωμένων ανθρώπων. Αν μπορέσει ποτέ να υπάρξει ένας σύγχρονος κοσμοπολιτισμός, θα πρέπει να είναι οικουμενικός και κοινός. Ωστόσο, στη διερεύνησή μου δεν προσφέρω απαντήσεις, θέτω κυρίως νέα ερωτήματα. Ακόμη και η ιδέα της πατρίδας, υπό την έννοια της παλιάς εθνικιστικής ερμηνείας, σήμερα δεν αντέχει πια. Παρόλα αυτά δεν έχουμε βρει άλλον τρόπο να ανήκουμε κάπου. Μπροστά στο μεταναστευτικό πρόβλημα, ακόμη και ανοιχτοί και φιλόξενοι λαοί θα οχυρωθούν πίσω από γερασμένους και ξεπερασμένους πολεμοχαρείς πατριωτισμούς.

Ο ήρωάς μου αποτυπώνεται με φόντο αυτές τις αντιθέσεις, υπαρκτές σήμερα, όπως και πριν από εβδομήντα χρόνια. Το πεπρωμένο του θέλει να είναι μια προειδοποίηση προς όλους εμάς.

Η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να εγκαθιδρύσει ένα νέο αίσθημα ανήκειν που δεν θα βασίζεται πια σε γλώσσες και πατρίδες αλλά σε κοινές αξίες. Αυτό ίσως θα μπορούσε να είναι το πνεύμα ενός νέου και εφικτού ευρωπαϊκού κοσμοπολιτισμού.

Diego Marani
Μετάφραση από τα ιταλικά: Δήμητρα Δότση

Το μυθιστόρημα του Ντιέγκο Μαράνι Νέα Φινλανδική γραμματική κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιώρα σε μετάφραση της Δήμητρας Δότση (σελ.: 232, τιμή: 14,40 €).
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 10 γλώσσες και κυκλοφορεί σε 13 χώρες.
Έχει διακριθεί με το Βραβείο Grinzane Cavour 2001, το Βραβείο Ostia Mare 2001, το Βραβείο Guiseppe Desi 2001 και ήταν υποψήφιο για το Independent Foreign Fiction Prize 2012.

Έργο εξωφύλλου: Παναγιώτης Σταυρόπουλος

Ο Ντιέγκο Μαράνι εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις Βρυξέλες, όπου ασχολείται με την προώθηση της πολυγλωσσίας. Εκτός από την πολυβραβευμένη Νέα φινλανδική γραμματική, έχει γράψει και άλλα μυθιστορήματα που επίσης μεταφράστηκαν και κυκλοφορούν με επιτυχία σε πολλές χώρες. Επινόησε την Europanto, μια γλώσσα-παιχνίδι (ένα κράμα λέξεων από ευρωπαϊκές γλώσσες) στην οποία έγραψε μια συλλογή διηγημάτων και πολλά άρθρα για ευρωπαϊκές εφημερίδες.

Έγραψαν για το βιβλίο:

«Ο Ντιέγκο Μαράνι (γεννημένος στη Φεράρα το 1959), επινοητής της γλώσσας Europanto, στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλες, στη Νέα Φινλανδική Γραμματική σκάβει βαθιά στις ρίζες της γλώσσας των ανθρώπων για να ρίξει τα θεμέλια της διαχρονικής γέφυρας μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος».
Κώστας Κυριακόπουλος, amagi.gr

«Πάντως, με τη λογοτεχνία του στο εξαίσιο μυθιστόρημα Νέα φινλανδική γραμματική, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα σε μετάφραση της Δήμητρας Δότση, ο συγγραφέας κατορθώνει να ενώσει όλον τον κόσμο».
Σταυρούλα Σκαλίδη, Καθημερινή

«Η γλώσσα πρωταγωνιστεί στο έργο του Ντιέγκο Μαράνι ως εργαλείο επικοινωνίας αλλά και ως σύστημα πλοήγησης μέσα σε έναν ολοένα και πιο σύνθετο ευρωπαϊκό κόσμο, ως μηχανισμός που παράγει ιδεολογία και εθνική συνείδηση αλλά και διαμορφώνεται με τη σειρά της από την ιδεολογία και την εθνική συνείδηση. Όλα αυτά χωρίς καθόλου θεωρίες και φλυαρίες, μέσα από το αβίαστο ξεδίπλωμα των χαρακτήρων και της πλοκής, με λόγο ρέοντα και απολαυστικό που υποβάλλει όχι μόνο συναισθήματα αλλά και σκέψεις».
Νίκη Κώτσιου, Ο αναγνώστης

Από αριστερά: Στέλλα Πριόβολου, ομότιμη καθηγήτρια τμήματος Ιταλικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, η μεταφράστρια του βιβλίου Δήμητρα Δότση και ο συγγραφέας (από την παρουσίαση του βιβλίου στο Ιταλικό Ινστιτούτο της Αθήνας).

Σημείωση: Η στήλη ευχαριστεί θερμά τη Δήμητρα Δότση, για τη βοήθειά της στη μετάφραση του κειμένου που μας έστειλε ο Diego Marani.

Open post

Rock βραδυά στις «7 στροφές» την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου

Rock βραδυά στις «7 στροφές» την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου
Χωρίς τραγούδι αλλά με λόγια της καρδιάς ενδιάμεσα στα μουσικά θέματα, ο Στέφανος Σταυριανός (κρουστά) και ο Νικήτας Μαυρογιάννης (πλήκτρα) παίζουν στις «7 Στροφές» Rock.

Όλα αυτά την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου και ώρα 8:30 μ.μ. στο Συνεταιριστικό Πολιτιστικό Καφενείο «7 Στροφές», στην οδό Νικομηδείας 27-29,  Πλατεία Ευγένειας, Κερατσίνι.

Posts navigation

1 2 3 109 110 111 112 113 114 115 116 117
Scroll to top