Open post

«Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα»: γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος

«Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα»: γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος

ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία, όπως μου τη διηγήθηκε η μάμμα μου Στέλλα, κόρη του Μυστριώτη άρχοντα Γιωργάκη Κούτση, και όπως τη διασταύρωσα και τη συμπλήρωσα από τις αναμνήσεις του παππού μου και του πατέρα μου, από το οικογενειακό μας αρχείο και από την πολυετή έρευνά μου σε ιστορικές πηγές, σε ιδιωτικά αρχεία και στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Φραντσέσκο Μοροζίνι

Είναι η ιστορία μιας οικογένειας, που ήρθε από την Ήπειρο στις Σπέτσες με τη στρατιά του Μοροζίνι το 1685. Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η οικογένεια αυτή πολέμησε αδιάλλακτα τους κατακτητές, ενώ όλοι ανεξαιρέτως οι γόνοι της, τρεις γενιές ταυτόχρονα, συμμετείχαν στο έπος του Εικοσιένα, στη στεριά και στη θάλασσα.

Μετά τον φόνο της Μπουμπουλίνας από τον τρίσπαππό μου Χριστόδουλο Κούτση το 1825, οι γόνοι του μετανάστευσαν λόγω της βεντέτας στη Λακωνία, όπου εξελίχθηκαν σε ισχυρούς γαιοκτήμονες. Η ζωή τους υπήρξε μυθιστορηματική, γεμάτη ανατροπές και απροσδόκητα γυρίσματα της τύχης. Τα κτίσματά τους στον Μυστρά και στη Σπάρτη δεσπόζουν ακόμα και σήμερα, ως κατάλοιπα της ελληνικής φεουδαρχίας. Ο τελευταίος αρσενικός απόγονος του κλάδου αυτού ήταν ο πατέρας της μάμμας μου Γιωργάκης Κούτσης, που πέθανε στη Σπάρτη το 1920, έχοντας χάσει σχεδόν όλη την αμύθητη περιουσία του.

Τα περιστατικά που αναφέρονται στο βιβλίο είναι αληθινά, τα πρόσωπα είναι υπαρκτά και καταγράφονται με τα ακριβή τους ονοματεπώνυμα. Σε κάποιες περιπτώσεις, μόνο, αποσιώπησα μερικές προσωπικές πτυχές, από σεβασμό στη μνήμη των πεθαμένων.

Τα γενικότερα ιστορικά γεγονότα που αναφέρονται στο βιβλίο βασίζονται σε έγκυρη ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία. Για την περίοδο της Ενετοκρατίας (1684-1715) ανέτρεξα σε μεταφρασμένα ενετικά έγγραφα, επίσημη αλληλογραφία και στατιστικά στοιχεία των Ενετικών αρχών της Πελοποννήσου εκείνης της εποχής, καθώς και στην απογραφή του πελοποννησιακού πληθυσμού από τον Γκριμάνι. Αξιοποίησα ξένες πηγές, όπως η τυπωμένη στα γαλλικά υπηρεσιακή έκθεση του Γάλλου πρεσβευτή Benjamin Brue, που ακολούθησε τον μεγάλο βεζύρη Νταμάντ Αλή Κιουμουρτζή στην κατάκτηση της Πελοποννήσου το 1715. Για την Ελληνική Επανάσταση βασίστηκα όχι μόνο στα απομνημονεύματα των αγωνιστών, αλλά και σε εκθέσεις ευρωπαίων, που παραθέτουν άγνωστα περιστατικά ή διαφοροποιημένες εκδοχές, όπως το περιστατικό με την ταπείνωση του Δράμαλη στο Αγιονόρι που αναφέρεται στην έκθεση του αυτόπτη Βρετανού φιλέλληνα Γκόρντον. Για τις γεωπολιτικές πτυχές της ναυμαχίας του Ναυαρίνου αξιοποίησα, μεταξύ άλλων, την αποκαλυπτική αλληλογραφία του Αυστριακού διπλωμάτη Πρόκεν φον Όστες. Η βιβλιογραφία και οι πηγές παρατίθενται αναλυτικά στο τέλος του βιβλίου.

Ο συγγραφέας του βιβλίου Μελέτης Η. Μελετόπουλος

Η λογοτεχνική γραφή «φιλοτέχνησε» αυτή την ιστορία, αλλά δεν υποκατέστησε την αλήθεια. Μια αλήθεια που είναι, ως γνωστόν, πιο συναρπαστική από κάθε μυθιστόρημα. Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα κινείται σε πολλά επίπεδα: είναι ταυτόχρονα μυθιστόρημα, οικογενειακή ιστορία, ιστορία της νεότερης Ελλάδας και κοινωνιολογική πραγματεία. Διατηρεί τη λογοτεχνική φόρμα και τους κανόνες της μυθιστορηματικής γραφής, έχει διαλόγους, περιγραφές, τοπία, δραματικές ανατροπές κ.λπ. Το βιβλίο διατρέχει το νήμα τής αληθινής ιστορίας μιας γνωστής οικογένειας της εποχής, που προκύπτει από ενδελεχή γενεαλογική έρευνα. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να περπατήσει ανάμεσα στα μεγάλα γεγονότα των τελευταίων τριών αιώνων, να γνωρίσει την καθημερινή ζωή των ανθρώπων και τη νεοελληνική άρχουσα τάξη, το λεγόμενο αρχοντολόι.

Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα είναι ένα βιβλίο που λειτουργεί ως μηχανισμός αυτογνωσίας, κίνητρο για τον αναγνώστη να ανακαλύψει κι αυτός τις δικιές του ρίζες μέσα στη μεγάλη περιπέτεια του ελληνικού κόσμου.

Μελέτης Μελετόπουλος

Το βιβλίο του Μελέτη Η. Μελετόπουλου Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ. Χρονικό μιας οικογένειας 1685-1920 κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καπόν (σελ.: 480, τιμή: 24,50 €).

Περισσότερα για το ερευνητικό έργο του συγγραφέα μπορείτε να δείτε εδώ.

Προσωπική ιστοσελίδα:

 
 
 
 
 
 

www.ert.gr

Open post

Oι Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες «πιάνουν λιμάνι» στη Νέα Ιωνία

Oι Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες «πιάνουν λιμάνι» στη Νέα Ιωνία

Στη Νέα Ιωνία, πόλη που κατοικήθηκε μαζικά από τους πρόσφυγες του 1922 και θρήνησε θύματα στην κατοχή (Μπλόκο της Καλογρέζας) θα παρουσιαστεί το βιβλίο «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο» (Εκδόσεις Νότιος Άνεμος) την Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018 στις 7μμ.

Χριστόδουλος Ξενάκης – πρόσφυγας Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Όπως αναφέρει ο εκδοτικός οίκος: «Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο ρίχνει φως στις ανθρώπινες πτυχές μιας μάλλον άγνωστης μέχρι τώρα ιστορίας, της ιστορίας των Αιγαιοπελαγιτών προσφύγων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι ίδιοι οι πρόσφυγες διηγούνται τους τρόπους διαφυγής τους, την υποδοχή και τον τρόπο οργάνωσης της ζωής τους στην Τουρκία, τις αραβικές και αφρικανικές χώρες αλλά και τις εμπειρίες τους αναφορικά με την ένταξή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία ως προσφυγόπουλα.

Επομένως, αποτελεί ένα βιβλίο επίκαιρο που μας υπενθυμίζει ότι η προσφυγιά δεν γνωρίζει τόπο και χρόνο. Ένα βιβλίo που μπορεί να αποτελέσει έναυσμα αναστοχασμού για το προσφυγικό ζήτημα στην ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα τώρα που οι έννοιες πρόσφυγας και μετανάστης χρησιμοποιούνται και ως εργαλεία ξενοφοβίας, ρατσισμού και εθνικισμού στην σύγχρονη ρητορεία.
Η βιβλιοπαρουσίαση θα γίνει στον Ιωνικό Σύνδεσμο (λεωφόρος Ηρακλείου 251 & Τσουρουκτσόγλου 1, κοντά στον ΗΣΑΠ Νέας Ιωνίας)».

Ο Α. Συγγελάκης στις εκδηλώσεις του Μπλόκου της Καλογρέζας

Για πρώτη φορά, στη συγκεκριμένη εκδήλωση, θα συνδεθεί το θέμα των Αιγαιοπελαγιτών προσφύγων με το μεγάλο θέμα της διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Οι Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες γίνονται επιχείρημα για τον συνολικό αγώνα στο συγκεκριμένο θέμα και η εκδήλωση θα περάσει στην ιστορία για τη συμβολή της στην εξέλιξη αυτή.

Η βιβλιοπαρουσίαση θα λειτουργήσει ενισχυτικά προς το Κοινωνικό Ιατρείο- Φαρμακείο Ν. Ιωνίας – Ν.Φιλαδέλφειας – Ν.Χαλκηδόνας, όπου θα κατατεθεί σε μορφή φαρμακευτικού υλικού το ποσοστό του συγγραφέα από τις ενδεχόμενες πωλήσεις του βιβλίου.

Προεδρείο: Άννα Κωνσταντακάκη δημοσιογράφος
Ομιλητές:
-Χριστόδουλος Ξενάκης, πρόσφυγας πολέμου, πρόεδρος Εταιρείας Ικαριακών Μελετών
-Νάσος Μπράτσος, δημοσιογράφος – συγγραφέας
-Αριστομένης Συγγελάκης, Δρ Πανεπιστημίου Αθηνών και συγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

www.ert.gr

Open post

Alex Haley «Malcolm X»: Βιβλιοπαρουσίαση στην Αγία Παρασκευή

Alex Haley «Malcolm X»: Βιβλιοπαρουσίαση στην Αγία Παρασκευή

Την Παρασκευή 23 Μαρτίου στις 9μμ στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Αγ.Παρασκευής (Δημοκρατίας 2 και Αγ.Τριάδος) θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου «Malcolm X».

«‘Ό,τι και αν κανω σημερα,το θεωρώ επείγον. Ποτέ δέν πίστευα πώς θα ζήσω αρκετά ώστε νά γεράσω. Ακόμα και προτού γίνω μουσουλμάνος-όταν ήμουν ενας αβανταδόρος στήν ζούγκλα του γκέτο και ύστερα ένας εγκληματίας στη φυλακή-πάντα είχα στο μυαλό μου ότι θά πέθαινα απο βίαιο θάνατο…»

Σκέψεις του Μάλκολμ Χ στήν αυτοβιογραφία του στον Alex Haley, πριν δολοφονηθεί όντως στις 21 Φεβρουαρίου τού 1965.

Μία βιογραφία ενός σημαντικού ηγέτη του αφροαμερικανικού κινήματος στις ΗΠΑ, μια ευκαιρία για όλους μας να δούμε τί και άν έχει αλλάξει στήν ζωή των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ.

www.ert.gr

Open post

Βουλή:Μελωδίες από Δίστομο & Στείρι στην εκδήλωση για την 25η Μαρτίου

Βουλή:Μελωδίες από Δίστομο & Στείρι στην εκδήλωση για την 25η Μαρτίου

Γέμισε μελωδίες από Δίστομο και Στείρι η Βουλή των Ελλήνων από τη μικτή χορωδία Διστόμου «Αμβρυσσός» και Στειρίου «Στείριδα».

Αυτό διότι κράτησαν όλο το μουσικό μέρος της όμορφης εκδήλωσης του Συλλόγου Υπαλλήλων της Βουλής για την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1821, που συμπεριελάμβανε επίσης ομιλία του γνωστού εικαστικού και ενδυματολόγου Γιάννη Μετζικώφ, πλαισιομένος από δεκάδες άνδρες και γυναίκες του Λυκείου Ελληνίδων, με όμορφες εθνικές ενδυμασίες από πολλά μέρη της χώρας.

Η αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής, παρόντων του Προέδρου του Κοινοβουλίου κ Ν. Βούτση, των τ. Προέδρων Αννας Ψαρούδα-Μπενάκη και Απόστολου Κακλαμάνη, νυν και τ. Αντιπροέδρων και βουλευτών (Σ Λυκουδης, Γ. Τραγάκης, Γ. Μαυρωτάς, κ.α.), στελεχών του Κοινοβουλίου, κ.α., συγκέντρωσε το ενδιαφέρον όλων των υπαλλήλων, των κοινοβουλευτικών συντακτών, των συνεργατών των βουλευτών καθώς και προσκεκλημένων.

Η χορωδία Διστόμου -Στειρίου, με μαέστρο τον συνθέτη Αντώνη Μπαλή, ξεκίνησε την εκδήλωση με το κοντάκιο του Ακάθιστου Ύμνου Τη υπερμάχω, για να ακολουθήσει ο χαιρετισμός του Προέδρου του Συλλόγου των Υπαλλήλων της Βουλής Ιωάννη Σιαμπάνη.

Στην συνέχεια μίλησε ο Γιάννης Μετζικώφ με θέμα «Οι γενναίες μας φορεσιές»- ήταν μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη ομιλία για το τι φορούσαν οι Ελληνες στις αρχές του 19ου αιώνα, τι σήμαιναν τα ρούχα τους, τι εξέφραζαν, τι υπηρετούσαν…»Είναι οι φορεσιές μας, οι ταυτότητες μας, τα καλά ρούχα της ψυχής μας», έκλεισε την μακροσκελή ομιλία του, καταχειροκροτούμενος.

Ακολούθησαν πάλι η μικτή Χορωδία Διστόμου -Στειρίου – με τέσσερα μουσικά όργανα- τραγούδησαν τα δημώδη τραγούδια «Σαράντα παλληκάρια από την Λιβαδειά» και «Χαρά που το ‘χουν τα βουνά» καθως και το έντεχνα «Μπάρμπα Γιάννη» του Σταύρου Ξαρχάκου- Νίκου Γκάτσου και η εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο, πάλι από την Χορωδία.

Στο τέλος η πρόεδρος της Χορωδίας Διστόμου Γεωργία Σφουντούρη έδωσε στους αρμοδίους της Βιβλιοθήκης της Βουλής βιβλία για την περιοχή Διστόμου και Στειρίου μεταξυ των οποίων και το Χρονικό της Σφαγής του Διστόμου του Τάκη Λάππα.

www.ert.gr

Open post

Παράταση της έκθεσης «Τέχνη και Εποχή» εως 3 Ιουνίου

Παράταση της έκθεσης «Τέχνη και Εποχή» εως 3 Ιουνίου

Συνεχίζεται τις έως 3 Ιουνίου στην Πινακοθήκη του δήμου Αθηναίων (κτiριο Μεταξουργείου) και συνδυάζεται με σειρά συζητήσεων και ομιλιών ανοικτών για το κοινό.

Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του δήμου Αθηναίων παρουσιάζει στο πλαίσιο της έκθεσης Τέχνη και Εποχή, τη συλλογή της Πινακοθήκης δήμου Αθηναίων μέσα από τα μάτια του Σπύρου Παπαλουκά,.

Η έκθεση παρουσιάζει το έργο που επιτέλεσε ο Σπύρος Παπαλουκάς ως Διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης (1941-1957), με μια επιλογή από σημαντικά έργα καλλιτεχνών που αποτέλεσαν τον ιδρυτικό πυρήνα της συλλογής και του πνεύματος που την χαρακτηρίζει.

Ο Σπύρος Παπαλουκάς ξεκίνησε να εργάζεται ως σύμβουλος στο δήμο Αθηναίων το 1939 και από το 1941 μέχρι το 1957 διετέλεσε διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Στην έκθεση, που αποτελεί μία πρώτη προσπάθεια τεκμηρίωσης, αλλά και αντίληψης και διερεύνησης της κοινωνικής ιστορίας της τέχνης και του σύνθετου ρόλου των καλλιτεχνών ως πνευματικών ανθρώπων και πολιτών, παρουσιάζονται τα έργα τέχνης που πέρασαν στην κατοχή του δήμου Αθηναίων κατά τη διάρκεια της θητείας του Σπύρου Παπαλουκά, καθώς και σχετικά – με τη διαδικασία αγοράς τους – αρχεία (έγγραφα από τα αρχεία του δήμου, αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, κ.α.).

Tην επιμέλεια έχει ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, με τη σημαντική συνδρομή της ιστορικού της τέχνης Μαίρης Μιχαηλίδου και της Εφόρου της Πινακοθήκης Κάλλης Πετροχείλου.
Αναλυτικά το πρόγραμμα των συζητήσεων και ομιλιών:

Πέμπτη 29 Μαρτίου| ώρα: 19.00
«Ο Παπαλουκάς στο Άγιον Όρος, η δομή κι η φιλοσοφία του έργου του»
Ομιλητές: Γιώργος Χατζημιχάλης, καλλιτέχνης και Μάρκος Καμπάνης, καλλιτέχνης

Πέμπτη 19 Απριλίου| ώρα: 19.00
«Ο Παπαλουκάς ανάμεσα στην τέχνη και την εποχή, η έκθεση, τα αρχεία κι η ιστορία»
Ομιλητές: Ντένης Ζαχαρόπουλος, επιμελητής Πινακοθήκης, Μουσείων και Συλλογών του ΟΠΑΝΔΑ και Κάλλη Πετροχείλου, Έφορος- Προϊσταμένη Πινακοθήκης δήμου Αθηναίων

Πέμπτη 3 Μαΐου | ώρα: 19.00
«Ο καλλιτέχνης και ο άνθρωπος Παπαλουκάς»
Ομιλητές: Μαίρη Μιχαηλίδου, ιστορικός της τέχνης, Τόνια Παπαλουκά, εγγονή του καλλιτέχνη και Έφη Κανονίδου-Καλλιγά, προσωπική φίλη του Παπαλουκά

Πέμπτη 31 Μαΐου | ώρα: 19.00
«Ο Παπαλουκάς στη Μυτιλήνη, το οδοιπορικό και οι τόποι που ζωγραφίζει ανάμεσα στο τότε και το τώρα»
Ομιλητές: Αφροδίτη Κούρια, ιστορικός της τέχνης και Ελίζα Πολυχρονιάδου, συντηρήτρια – μουσειολόγος

Info
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, κτίριο Μεταξουργείου:
Λεωνίδου & Μυλλέρου, Πλ. Αυδή, τηλ.: 210 5202420
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη: 10:00 – 21:00, Τετάρτη – Σάββατο 10:00 – 19:00, Κυριακή 10:00 – 16:00

www.ert.gr

Open post

Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2018

Το μήνυμα  για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2018

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου γιορτάζει τα 70 χρόνια και ζήτησε από 5 άτομα να γράψουν μήνυμα από 5 διαφορετικές ηπείρους. Το μήνυμα για την Ευρώπη ανέλαβε να γράψει ο Βρετανός Σάιμον Μακ Μπέρνι, ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και συνιδρυτής του Théâtre de Complicité από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το μήνυμα του σπουδαίου Άγγλου καλλιτέχνη θα μεταφραστεί σε περισσότερες από 50 γλώσσες και θα δημοσιοποιηθεί μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ) και τα Εθνικά του Κέντρα, αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, ενώ θα μεταδοθεί από τα Μέσα Επικοινωνίας σε όλο τον κόσμο. Στο μήνυμα του κάνει ιδιαίτερη μνεία στην Αρχαία Αθήνα και τη συμβολή της στην ανάπτυξη του Θεάτρου καθώς επίσης και στον αρχαίο Πολύκλειτο που σχεδίασε το θέατρο της Επιδαύρου.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου είθισται να διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2018 – Ευρώπη

 Simon McBurney, Ηνωμένο Βασίλειο

Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και συνιδρυτής του Théâtre de Complicité

Μισό μίλι από τις Κυρηναϊκές ακτές, στη Βόρεια Λιβύη, βρίσκεται ένα τεράστιο βραχώδες καταφύγιο. 80 μέτρα πλάτος και 20 ύψος. Στην τοπική διάλεκτο το λένε Hauh Fteah. Το 1951 μια ραδιοχρονολόγηση έδειξε αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα για τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ανάμεσα στα χειροποίητα αντικείμενα που ήρθαν στο φως ήταν ένα οστέινο φλάουτο, που χρονολογείται ανάμεσα σε 40 και 70.000 χρόνια. Σαν παιδί, όταν το άκουσα αυτό, ρώτησα τον πατέρα μου:

“Οι άνθρωποι τότε είχαν μουσική;”

Μου χαμογέλασε.

“Όπως όλες οι ανθρώπινες κοινότητες”.

Ήταν αρχαιολόγος με ειδίκευση στην Προϊστορία, ο πρώτος που έκανε ανασκαφές στο Hauh Fteah στην Κυρηναϊκή.

Είναι μεγάλη μου τιμή και νιώθω ευτυχής που είμαι ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου.

Το 1963, ο προκάτοχός μου, ο μεγάλος Arthur Miller, καθώς η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου έπεφτε βαριά στον κόσμο, είχε πει: “Όταν ζητούν να γράψεις σε μια εποχή, όπου η διπλωματία και η πολιτική διαθέτουν τόσο τραγικά ανίσχυρα και περιορισμένα μέσα, η επισφαλής και, μερικές φορές, όψιμη εμβέλεια της τέχνης πρέπει να αντέχει το βαρύ καθήκον να διατηρεί τους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους”.

Το νόημα της λέξης Drama προέρχεται από το Ελληνικό “δρᾶν”, που σημαίνει “ενεργώ”…και η λέξη θέατρο γεννιέται από το Ελληνικό “Θέατρον”, που στην κυριολεξία σημαίνει τον χώρο όπου κάποιος θεάται (βλέπει, παρατηρεί). Έναν χώρο, όπου όχι μόνο κοιτάζουμε, αλλά βλέπουμε, λαμβάνουμε και αντιλαμβανόμαστε. 2400 χρόνια πριν ο Πολύκλειτος ο νεότερος σχεδίασε το σπουδαίο θέατρο της Επιδαύρου. Αυτό το υπαίθριο θέατρο, που μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 14.000 ανθρώπους, διέθετε μια ακουστική αξιοθαύμαστη. Ένα άναμμα σπίρτου στο κέντρο της σκηνής μπορεί να ακουστεί σε όλες τις 14.000 θέσεις. Όπως συνηθιζόταν στα Ελληνικά θέατρα, όταν έβλεπες τους ηθοποιούς έβλεπες μαζί και το τοπίο γύρω από το θέατρο και πέρα στον ορίζοντα. Μέσα σε εκείνο συγκεντρώθηκαν ταυτόχρονα όχι μόνο ορισμένες όψεις του Ελληνικού Κόσμου, η κοινότητα, το θέατρο και το φυσικό τοπίο, αλλά συνενώθηκαν και όλες οι εποχές. Καθώς το έργο ανέσυρε στο παρόν παλιούς μύθους, μπορούσες να κοιτάξεις πάνω από τη σκηνή, σε εκείνο που θα ήταν το απώτερο μέλλον σου. Στη Φύση.

Μια από τις πλέον αξιοσημείωτες αποκαλύψεις της ανοικοδόμησης του σαιξπηρικού Globe στο Λονδίνο σχετίζεται και με αυτό που βλέπεις. Η αποκάλυψη αυτή έχει να κάνει με το φως. Σκηνή και αμφιθέατρο φωτίζονται το ίδιο. Καλλιτέχνες και κοινό μπορούν να κοιτάζονται μεταξύ τους. Πάντα. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα βλέπεις ανθρώπους. Και ένα από τα επακόλουθα είναι η υπενθύμιση πως οι σπουδαίοι μονόλογοι, όπως, ας πούμε, του Άμλετ ή του Μάκβεθ δεν ήταν απλά προσωπικοί στοχασμοί αλλά δημόσιος διάλογος.

Ζούμε σε εποχή που είναι δύσκολο να δούμε καθαρά. Σε καμία άλλη στιγμή της Ιστορίας ή της Προϊστορίας δεν μάς περιέβαλλε περισσότερο η μυθοπλασία. Κάθε “γεγονός” μπορεί να αμφισβητηθεί, ένα ανέκδοτο μπορεί να επιβάλλεται στην προσοχή μας ως “αλήθεια”. Είναι όμως ένα συγκεκριμένο αποκύημα της φαντασίας, που μας περιβάλλει διαρκώς. Εκείνο που ζητά να μας χωρίσει. Από την αλήθεια. Να σπείρει τον διχασμό ανάμεσά μας. Έτσι που να είμαστε χωρισμένοι. Οι άνθρωποι από τους ανθρώπους. Οι γυναίκες από τους άντρες. Τα ανθρώπινα όντα από τη φύση.

Την ίδια, όμως, στιγμή που ζούμε σε καιρούς διχασμού και κατακερματισμού, ζούμε και σε εποχή τεράστιας κίνησης. Περισσότερο από ποτέ στην Ιστορία, οι άνθρωποι μετακινούνται, πολύ συχνά τρέπονται σε φυγή, περπατούν, στην ανάγκη, κολυμπούν, μεταναστεύουν παντού στον κόσμο. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Η απάντηση, όπως γνωρίζουμε, είναι να κλείσουμε τα σύνορα. Να υψώσουμε τείχη. Να αποκλείσουμε. Να απομονώσουμε. Ζούμε σε μία παγκόσμια τάξη που είναι τυραννική, όπου η αδιαφορία είναι το νόμισμα και η ελπίδα το παράνομο εμπόρευμα. Και κομμάτι αυτής της τυραννίας είναι ο έλεγχος, όχι μόνο του χώρου αλλά και του χρόνου. Η εποχή που ζούμε απέχει από το παρόν. Εστιάζει στο πρόσφατο παρελθόν και στο κοντινό μέλλον. Δεν το έχω αυτό. Θα το αγοράσω. Τώρα το αγόρασα, χρειάζομαι το επόμενο…πράγμα. Το μακρινό παρελθόν έχει ακυρωθεί. Το μέλλον είναι χωρίς επιπτώσεις.

Υπάρχουν πολλοί που λένε πως το θέατρο δεν πρόκειται, ούτε μπορεί να αλλάξει κάτι από όλα αυτά. Όμως το θέατρο δεν θα φύγει. Γιατί το θέατρο είναι χώρος. Καταφύγιο, τολμώ να πω. Εκεί όπου οι άνθρωποι συναθροίζονται και αμέσως σχηματίζουν κοινότητες. Όπως κάνουμε πάντα. Κάθε θέατρο έχει το μέγεθος των πρώτων ανθρώπινων κοινοτήτων, από 50 μέχρι 14.000 ψυχές. Από ένα νομαδικό καραβάνι μέχρι κάποια στην Αρχαία Αθήνα.

Κι επειδή το θέατρο υπάρχει μόνο στο παρόν, αυτή την καταστροφική όψη της εποχής την αψηφά. Για το θέατρο το ζήτημα είναι πάντοτε η παρούσα στιγμή. Τα νοήματά του χτίζονται με κοινή δράση ανάμεσα στον ερμηνευτή και το κοινό. Όχι μονάχα εδώ, αλλά και τώρα. Το κοινό δεν θα μπορούσε να πιστέψει δίχως τη δράση του καλλιτέχνη. Και χωρίς την πίστη του κοινού η ερμηνεία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη. Γελάμε την ίδια στιγμή. Συγκινούμαστε. Μέσα στη σιωπή κόβεται η ανάσα μας ή μας διαπερνά ένα σοκ. Και ακριβώς τότε, μέσα από το δράμα, ανακαλύπτουμε την πιο ουσιαστική αλήθεια: πως αυτό το μύχιο στοιχείο που θεωρούσαμε πως μας χωρίζει, το όριο της ατομικής μας συνείδησης, είναι κάτι που δε γνωρίζει σύνορα. Είναι κάτι που μοιραζόμαστε.

Κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει. Κάθε βράδυ θα είμαστε πάλι στη σκηνή. Κάθε βράδυ ηθοποιοί και κοινό θα είναι ξανά όλοι μαζί και το ίδιο έργο θα ξαναπαίζεται. Γιατί, όπως είπε (ο Βρετανός κριτικός, συγγραφέας, ποιητής και καλλιτέχνης) Τζον Μπέργκερ, “βαθιά μέσα στη φύση του θεάτρου υπάρχει ριζωμένη μια αίσθηση τελετουργικής επιστροφής”, γι’ αυτό, άλλωστε, είναι και η τέχνη των ανθρώπων των απογυμνωμένων, αυτό που, τελικά, είμαστε όλοι εμείς μέσα σε ένα κόσμο διαλυμένο. Όσο υπάρχουν καλλιτέχνες και ακροατήρια, όλο και θα λέγονται ιστορίες επάνω στη σκηνή, που πουθενά αλλού δεν θα μπορούν να ειπωθούν, είτε σε όπερες, είτε στα θέατρα των μεγαλουπόλεων ή ακόμα και σε στρατόπεδα φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων στη Βόρεια Λιβύη, αλλά και σε κάθε γωνιά στον κόσμο. Σε αυτή την αναπαράσταση θα είμαστε πάντοτε δεμένοι, συλλογικά.

Και αν βρισκόμασταν στην Επίδαυρο θα μπορούσαμε να σηκώσουμε τα μάτια για να δούμε πως όλο αυτό το μοιραζόμαστε με το τοπίο πέρα στον ορίζοντα. Να δούμε πως είμαστε πάντοτε κομμάτι της φύσης, πως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή, όπως δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε και από τον πλανήτη. Ή αν ίσως πάλι βρισκόμασταν στο Globe, θα βλέπαμε πόσο ξεκάθαρα τίθενται σε όλους εμάς εσώτερα ερωτήματα. Και αν κρατούσαμε στα χέρια μας το Κυρηναϊκό φλάουτο των 40.000 χρόνων, θα αντιλαμβανόμασταν πως παρελθόν και παρόν είναι ένα. Πως η αλυσίδα της ανθρώπινης κοινότητας δεν θα σπάσει ποτέ από τυράννους και δημαγωγούς.

Μετάφραση: Γιώργος Παπαγιαννάκης

ΠΗΓΗ ΚΘΒΕ

www.ert.gr

Open post

Η παράσταση «Μια πορνογραφική σχέση» ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη (video)

Η παράσταση «Μια πορνογραφική σχέση» ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη (video)

Μετά τον επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων της στην Αθήνα και στο Από Μηχανής Θέατρο, η παράσταση «Μια πορνογραφική σχέση» του Φιλίπ Μπλασμπάντ, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Παπαδάκη, ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη για δύο μόνο παραστάσεις στις 30 και 31 Μαρτίου στο θέατρο Αυλαία.

Ένας άνδρας και μία γυναίκα συναντιούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για να εκπληρώσουν μία σεξουαλική φαντασίωση. Δεν ξέρουν ο ένας το όνομα του άλλου. Το μόνο που επιθυμούν είναι μία καθαρά σαρκική σχέση. Όμως η μία συνάντηση διαδέχεται την άλλη. Τώρα πια τους ενώνει κάτι πέρα από το σεξ. Τι είναι πιο τρομακτικό; Το να πραγματοποιήσεις μία ανομολόγητη ερωτική φαντασίωση ή το να τολμήσεις να «απογυμνωθείς» στα μάτια του άλλου;

Το 1999 η ταινία «Μία πορνογραφική σχέση» του Φρεντερίκ Φοντέιν έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες αποσπώντας βραβεία και διθυραμβικές κριτικές. Λίγα χρόνια αργότερα ο σεναριογράφος της, Φιλίπ Μπλασμπάντ, διασκεύασε ο ίδιος το σενάριο του για τη θεατρική σκηνή κερδίζοντας πάλι κοινό και κριτικούς μέσα από μία ερωτική ιστορία που με αφορμή το σώμα μιλάει για την ψυχή.

Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Παπαδάκη, προτείνει μία νέα φόρμα που συνδυάζει κινηματογραφικά και θεατρικά στοιχεία χωρίς την ευκολία της χρήσης του βίντεο. Μινιμαλιστική αισθητική, κινηματογραφικές ερμηνείες και ένα αμιγώς ρεαλιστικό, υποβλητικό ηχητικό περιβάλλον αποτελούν τα δομικά στοιχεία μίας παράστασης που μιλάει για τον έρωτα και την αγάπη με τον πιο αναπάντεχο τρόπο.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Παπαδάκης

Μετάφραση: Ανδρέας Στάικος

Σχεδιασμός Φώτων: Βασίλης Κλωτσοτήρας

Σκηνικά Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Σχεδιασμός Ήχου/ Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη

Επιμέλεια Κίνησης: Ίριδα Κυριακοπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Χατζατόγλου

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Λία Κάλκου

Φωτογραφίες: Νικολέττα Γιαννούλη

Σκηνοθεσία trailer: Βαγγέλης Παπαδάκης, Ελένη Κορακάκη

Παραγωγή: «Όψεις Πολιτισμού»

 Διάρκεια: 90 λεπτά

Παίζουν:  Χριστίνα Δενδρινού, Βαγγέλης Παπαδάκης

Παραστάσεις: Παρασκευή 30 και Σάββατο 31 Μαρτίου, στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων:  13 ευρώ γενική είσοδος & 10 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων)

Προπώληση:  Ταμείο Θεάτρου Αυλαία, gooddeals, viva

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310257218, 6934115555

Η παράσταση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας.

www.ert.gr

Open post

Ένα Ινστιτούτο αφιερωμένο στον Τζιακομέττι στο Παρίσι

Ένα Ινστιτούτο αφιερωμένο στον Τζιακομέττι στο Παρίσι

Πρόκειται για ένα από τα πολυαναμενόμενα καλλιτεχνικά γεγονότα του καλοκαιριού του 2018. Το Ίδρυμα Τζιακομέττι θα εγκαινιάσει στις 21 Ιουνίου, ένα ινστιτούτο, μόνιμο χώρο αφιερωμένο στον Αλμπέρτο Τζιακομέττι (1901-1966), στην περιοχή Μονπαρνάς στο Παρίσι. Η μόνιμη έκθεση του ινστιτούτου θα περιλαμβάνει μια μεγάλη συλλογή από γύψινα εκμαγεία, 90 έργα ζωγραφικής, 2.000 σχέδια, 2.000 φωτογραφίες, όπως και πήλινα ημιτελή έργα του Ελβετού γλύπτη και ζωγράφου που έχουν αποκατασταθεί.

Η Κατρίν Γκρενιέ, διευθύντρια του Ιδρύματος και του Ινστιτούτου δήλωσε: «η ιδέα μας ήταν να εφεύρουμε ένα νέο μοντέλο ιδρύματος ανοιχτό στο κοινό, αφιερωμένο στην τέχνη, την έρευνα και την παιδαγωγική».

Το Ινστιτούτο θα φιλοξενήσει πολλές εκθέσεις οι οποίες θα έχουν σκοπό να αναδείξουν το έργο του Τζιακομέττι, αλλά και την περίοδο, τους καλλιτέχνες και τους συγγραφείς της εποχής του που τον επηρέασαν. Έτσι, η πρώτη έκθεση θα επικεντρωθεί στο εργαστήριο του καλλιτέχνη όπως το αποτύπωσε ο Ζαν Ζενέ. Η εγκατάσταση θα βασίζεται σε ένα κείμενο που έγραψε ο Γάλλος συγγραφέας για τις εντυπώσεις του από την επίσκεψη στο εργαστήριο του Τζιακομέττι. Μια άλλη έκθεση θα αποκαλύψει τους κρυμμένους θησαυρούς του ιδρύματος μέσα από φωτογραφίες που απαθανάτισαν τα έργα του καλλιτέχνη.

Με περίπου 350 γλυπτά, 90 έργα ζωγραφικής και πάνω από 5.000 σχέδια, λιθογραφίες και σημειωματάρια, το Ίδρυμα διαθέτει την πλουσιότερη συλλογή έργων του Tζιακομέττι στον κόσμο, με την ευθύνη διαφύλαξης, αποκατάστασης και εμπλουτισμού, καθώς και ένα μεγάλο αρχείο που περιλαμβάνει την αλληλογραφία του καλλιτέχνη και φωτογραφίες.

ΠΗΓΗ: LeMonde

 

 

www.ert.gr

Open post

«Καλή αντάμωση εκεί ψηλά» του Πιερ Λεμέτρ: μεταφράζει η ΄Εφη Κορομηλά

«Καλή αντάμωση εκεί ψηλά» του Πιερ Λεμέτρ: μεταφράζει η ΄Εφη Κορομηλά

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2013 και πήρε το βραβείο Goncourt την ίδια χρονιά, δεν έλειψαν οι επικριτές που κατηγόρησαν τον συγγραφέα, γνωστό για τα αστυνομικά του μυθιστορήματα μέχρι τότε, ότι εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της επετείου για τα εκατό χρόνια από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για να γράψει ένα μυθιστόρημα με θέμα τον πόλεμο. Η συνέχεια διέψευσε τους κακολόγους: το βιβλίο έκανε τη διαδρομή του πολύ πέρα από την επετειακή συγκυρία. Και τόση ήταν η επιτυχία του, που όχι μόνο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με μία ταινία («Ραντεβού εκεί ψηλά») η οποία επίσης βραβεύτηκε με το César, αλλά και ενέπνευσε τον συγγραφέα για να γράψει τη συνέχεια. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε πιο κάτω. Προς το παρόν, ας μείνουμε στο Καλή αντάμωση εκεί ψηλά.

Σε ένα πρώτο επίπεδο, η δράση του μυθιστορήματος αρχίζει με τη λήξη του πολέμου, την υπογραφή της ανακωχής πιο σωστά, τον Νοέμβριο του 1918, και εκτυλίσσεται μέσα στα δύο επόμενα χρόνια. Κεντρικά πρόσωπα, ο Εντουάρ Περικούρ, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας (ο πατέρας του είναι τραπεζίτης), ταλαντούχος στο σχέδιο και ομοφυλόφιλος, και ο Αλμπέρ Μαγιάρ, ταπεινής καταγωγής, απλός λογιστής που όλοι τον βλέπουν, με πρώτη τη μητέρα του, σαν έναν looser. Η φιλία των δύο ανδρών αρχίζει στις 9 Νοεμβρίου του 1918, ακριβώς πριν από την υπογραφή της ανακωχής. Ο Αλμπέρ γίνεται μάρτυρας ενός εγκλήματος: ο υπολοχαγός Πραντέλ, ένας αριβίστας ξεπεσμένος αριστοκράτης, θέλοντας να επιτύχει την άνοδό του στην ιεραρχία διατάζει μια τελευταία επίθεση του λόχου, παρ’όλο που έχει λάβει την έγγραφη διαταγή για παύση των εχθροπραξιών. Στη διάρκεια της επίθεσης, ο Άλμπερ βρίσκεται πεσμένος μέσα σ’ έναν βαθύ λάκκο από οβίδα, σπρωγμένος από τον ίδιο τον υπολοχαγό. Θα του σώσει τη ζωή ο Εντουάρ, αλλά αν ο Αλμπέρ βγαίνει σώος και αρτιμελής από εκείνο το μακελειό, δεν συμβαίνει το ίδιο και για τον σωτήρα του: ένα θραύσμα οβίδας του σακατεύει το μισό πρόσωπο, το στόμα, το πηγούνι, τον λαιμό. Θα μείνει για πάντα παραμορφωμένος, με δυσκολία στην άρθρωση και στην κατάποση.

Σκηνή από την ταινία «Ραντεβού εκεί ψηλά», σε σκηνοθεσία του Αλμπέρ Ντιποντέλ.

Γύρω από τους δύο κεντρικούς ήρωες κινούνται και δρουν και άλλοι χαρακτήρες, εκπροσωπώντας ο καθένας μια κοινωνική κατηγορία, μια συμπεριφορά, μια στάση ζωής: ο άτεγκτος πατέρας Περικούρ, που δεν αποδέχτηκε ποτέ τις ιδιαιτερότητες του γιου του· η κόρη του Μαντλέν, μια άσχημη μεγαλοκοπέλα που πέφτει στα δίχτυα του αδίστακτου Πραντέλ. Και πολλές άλλες ακόμη φιγούρες, που ενσαρκώνουν αυτό που θέλει να δείξει και να καταγγείλει ο συγγραφέας.

Ο συγγραφέας του βιβλίου «Καλή αντάμωση εκεί ψηλά» Πιερ Λεμέτρ

Και εδώ περνάμε στο δεύτερο επίπεδο του βιβλίου. Μέσα από από τις περιπέτειες των χαρακτήρων αναδύονται οι «παράπλευρες απώλειες» του τρομερού εκείνου πολέμου, του Μεγάλου, όπως ονομάστηκε επειδή δεν είχε υπάρξει προηγούμενο σε αριθμό εμπλεκομένων κρατών και απώλειες ανθρώπινων ζωών. Πέρα από τα εκατομμύρια νεκρών, πέρα από τις ρημαγμένες πόλεις και χωριά, πέρα από την καμμένη ύπαιθρο, ο πόλεμος έπληξε θανάσιμα και το πνεύμα, τις αρχές της εποχής και των ανθρώπων. Επέτρεψε να αναδυθεί ό,τι χειρότερο έχει ο άνθρωπος, έγινε μια εξαιρετική δικαιολογία για να ξεσπάσουν αχαλίνωτοι ο κυνισμός, η βαρβαρότητα, η κερδοσκοπία, οι απάτες εις βάρος εκείνου του ίδιου λαού που είχε χάσει τα παιδιά του σε μια παράλογη και εξωφρενική αιματοχυσία. Ένας μολυσμένος άνεμος σήκωσε τα μιάσματα από τα σκουλίκια και τα όρνια που έτρωγαν τους άταφους νεκρούς και μετατρέποντάς τα σε μιάσματα διαφθοράς τα σκόρπισε παντού, πάνω από ήδη διεφθαρμένες συνειδήσεις, αλλά και πάνω από εκείνες που ήταν ακόμη καθαρές. Από αυτή τη λαίλαπα δεν γλίτωσαν ούτε ο Εντουάρ και ο Αλμπέρ.

Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με ένα απαιδιόδοξο βιβλίο; Απαισιόδοξο όχι, ρεαλιστικό, όμως, σίγουρα. Ο Πιέρ Λεμέτρ ζωντανεύει με τη μαστοριά του έμπειρου συγγραφέα την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής και καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη από τις πρώτες (και πόσο δυνατές!) σελίδες μέχρι τις τελευταίες, επιστρατεύοντας όλα τα εργαλεία: γυρίσματα της πλοκής, απρόοπτες εξελίξεις, συγκινησιακή φόρτιση.

Για μένα, η μετάφραση αυτού του βιβλίου ήταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εμπειρία. Και αισθάνομαι ευτυχής που οι Eκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ μου ανέθεσαν και τη μετάφραση της συνέχειας του Καλή αντάμωση. Πράγματι, ο Λεμέτρ έγραψε ένα δεύτερο μυθιστόρημα στο οποίο συνεχίζει την ιστορία (των ηρώων του αλλά και της Γαλλίας, κατ’ επέκταση και της Ευρώπης) από εκεί που την άφησε στο πρώτο, έχει δε την πρόθεση να γράψει και ένα τρίτο! Αποδεικνύοντας ότι πρόθεσή του δεν ήταν να εκμεταλλευτεί την επέτειο των εκατό χρόνων από την έναρξη του πολέμου, αλλά απλώς να την αξιοποιήσει και να συνθέσει κάτι πιο σφαιρικό και, γιατί όχι; και πιο φιλόδοξο.

Ας αξιοποιήσουν και οι αναγνώστες τη φετινή επέτειο για τα εκατό χρόνια από τη λήξη, αυτή τη φορά, εκείνου του πολέμου, για να διαβάσουν το βιβλίο. Και για να δουν και την ταινία. Αξίζει τον κόπο να απολαμβάνουμε ωραία αναγνώσματα και θεάματα, αλλά και να θυμόμαστε σελίδες μιας ιστορίας όχι και τόσο παλιάς. Επαγρυπνώντας ώστε να μην τις ξαναζήσουμε.

Έφη Κορομηλά

Το μυθιστόρημα του Πιερ Λεμέτρ Καλή αντάμωση εκεί ψηλά κυκλοφορεί, σε νέα έκδοση, από τις Εκδόσεις Μίνωας (σελ.: 592, τιμή: 15,99 €). Το εξώφυλλο είναι βασισμένο στο εικαστικό της ταινίας Ραντεβού εκεί ψηλά, σε σκηνοθεσία του Αλμπέρ Ντιποντέλ, η οποία είναι βασισμένη στο βιβλίο. Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία το 2017, μένοντας τρεις μήνες στην κορυφή του καταλόγου με τις πιο εμπορικές ταινίες. Kέρδισε συνολικά 5 βραβεία Σεζάρ, εκ των οποίων το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Αλμπέρ Ντιποντέλ και το βραβείο Καλύτερης Προσαρμογής Σεναρίου, για τον Ντιποντέλ και τον Πιερ Λεμέτρ.

Το βιβλίο:
• Τιμήθηκε το 2013 με το βραβείο Goncourt, το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας.
• Έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 600.000 αντίτυπα.
• Βρίσκεται ακόμη στη λίστα με τα ευπώλητα βιβλία, έξι χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία.

Ο Πιερ Λεμέτρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1951. Δίδαξε για πολλά χρόνια λογοτεχνία, προτού αποφασίσει να γίνει συγγραφέας. Το Ιρέν, το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημά του, με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Καμίγ Βεροβέν, κυκλοφόρησε το 2006. Ακολούθησαν άλλα τρία αστυνομικά μυθιστορήματα με ήρωα τον ίδιο ντετέκτιβ, Αλέξ (Alex, 2011), Ανν (Sacrifices, 2012), Rosy et John (2013), τα οποία τον κατέταξαν στους πιο καταξιωμένους Γάλλους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας. Τα βιβλία του γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και έχουν μεταφραστεί σε 35 γλώσσες. Ο συγγραφέας έχει λάβει πολυάριθμες διακρίσεις για το έργο του, ανάμεσά τους τα βραβεία: Prix du Premier Roman du Festival de Cognac, Prix Le Point du Polar Européen, Prix des Lecteurs Policier du Livre de Poche, καθώς και το International Dagger Award για τα μυθιστορήματα Αλέξ και Ανν.

Η Έφη Κορομηλά γεννήθηκε στην Αθήνα λίγο μετά τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Μεγάλωσε στο μικροαστικό Μοσχάτο, πήγε σ’ ένα εξαιρετικό δημοτικό σχολείο μοντεσοριανής αντίληψης και μετά στην αυστηρή ελληνογαλλική σχολή Jeanne d’Arc. Εκεί την αισθητά λιγότερο διασκεδαστική ατμόσφαιρα την αντιστάθμιζε η μάθηση της γαλλικής γλώσσας. Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο στη συνέχεια για σπουδές στα νομικά, μεταπτυχιακά στο Παρίσι και επιστροφή στην Αθήνα τη δεκαετία του ’80 με την πεποίθηση ότι η άσκηση της δικηγορίας δεν της ταίριαζε, και την απόφαση να αξιοποιήσει άλλες δεξιότητες και να τις κάνει, αν μπορούσε, επάγγελμα.
Έτσι ανοίχτηκε ο δρόμος προς τη λογοτεχνική μετάφραση, αργός, δύσβατος, αλλά και συναρπαστικός από την αρχή και μέχρι σήμερα. Πλήρης και αποκλειστική επαγγελματική δραστηριότητα δεν έγινε ποτέ, πώς θα μπορούσε άλλωστε, χρειαζόταν και ακόμη χρειάζεται και κάτι πιο «αποδοτικό» δίπλα της. Και ευτυχώς, αυτό το «αποδοτικό» είναι τα τελευταία πολλά χρόνια η διδασκαλία λογοτεχνικής μετάφρασης στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας.
Με προτίμηση σε κλασσικούς συγγραφείς στην αρχή αλλά και μέχρι τώρα (περισσότεροι από 30, ανάμεσα στους οποίους ο Ρουσσώ, ο αββάς Πρεβό, οι αδελφοί Γκονκούρ, ο Φλωμπέρ, ο Μπαλζάκ, και άλλοι) και με σύγχρονους που πληθαίνουν στη μεταφραστική εργογραφία της (κοντεύουν να φτάσουν τους κλασσικούς και ανάμεσά τους η Ντυράς, ο Σεμπρούν, η Κλεμάν, ο Σλοκόμπ, η Καουτέρ), συνεχίζει να ασχολείται, να είναι αφιερωμένη θα έλεγε, αν δεν φοβόταν μην ακουστεί μεγαλόστομο, με τη λογοτεχνική μετάφραση που δεν παύει να την συναρπάζει, να την τρομάζει, να την ενθουσιάζει. Μια διαρκής πρόκληση που δεν χάνει ποτέ τη φρεσκάδα της.

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 132 133 134 135 136 137 138 176 177 178
Scroll to top