Open post

O Nότης Μαυρουδής μιλά για το Μάνο Χατζηδάκι στη Μάντρα της Κοκκινιάς

O Nότης Μαυρουδής μιλά για το Μάνο Χατζηδάκι στη Μάντρα της Κοκκινιάς

Εκδήλωση αφιερωμένη στον Μάνο Χατζιδάκι με τίτλο «ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ (1925-1994 ). Της Γης το φως…» διοργανώνει ο Δήμος Νίκαιας – Αγ.Ι.Ρέντη την Παρασκευή 30 Μαρτίου στις 7.30 το απόγευμα στη Μάντρα Μπλόκου Κοκκινιάς (Ηλιουπόλεως 102 Α ).

Ο συνθέτης Νότης Μαυρουδής θα αναφερθεί στον Μάνο Χατζηδάκι και θα περιγράψει εποχές, δημιουργίες και μνήμες ενώ ο Σάκης Παπαπαναγιώτου, θα προβάλει φωτογραφίες και διαφάνειες από το πλούσιο αρχείο του.

Info
Παρασκευή 30 Μαρτίου
Ώρα 19:30
Μάντρα Μπλόκου Κοκκινιάς
(Ηλιουπόλεως 102Α)
Είσοδος Ελεύθερη

www.ert.gr

Open post

Δύο ιστορικά ξενοδοχεία ζωντανεύουν στην Ομόνοια (video)

Δύο ιστορικά ξενοδοχεία ζωντανεύουν στην Ομόνοια (video)

Ένα μοναδικό δείγμα αρχιτεκτονικής, δημιούργημα του Γερμανού Ερνέστου Τσίλλερ, το ιστορικό ξενοδοχείο Μπάγκειον στην Ομόνοια, αποκτά και πάλι ζωή. Την περίοδο της ακμής του σύχναζαν εκεί μερικές από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της εποχής. Σήμερα με πολιτιστικές εκδηλώσεις, εκθέσεις και θεατρικές παραστάσεις επιχειρείται να διατηρήσει ο χώρος τον πολιτισμικό του χαρακτήρα.

Στην πολύβουη πολυπολιτισμική Ομόνοια, ένα ιστορικό νεοκλασικό κτήριο, το Μπάγκειον ξενοδοχείο ορθώνεται σαν απομεινάρι μιας άλλης εποχής. Οι περαστικοί το προσπερνούν, ωστόσο εδώ και λίγα χρόνια, πρώτα με την αθηναική μπιενάλε και στη συνέχεια με μια σειρά από πολιτιστικές εκδηλώσεις, το ερημωμένο αρχιτεκτονικό στολίδι της πλατείας, μαζί με το δίδυμό του τον«Μέγα Αλέξανδρο«, αποκτά σιγά σιγά ζωή.

60 χρόνια μετά τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, ο φιλέλληνας αρχιτέκτονας Ερνστ Τσίλερ, αναλαμβάνει να χτίσει δύο πολυτελή ξενοδοχεία το Μπάγκειον και τον Μέγα Αλέξανδρο, στην πλατεία Ομονοίας. Χρηματοδότης είναι ο εθνικός ευεργέτης Ιωάννης Μπάγκας από την Κορυτσά της Βορείου Ηπείρου, που δώρισε εν ζωή όλη την περιουσία του στο ελληνικό κράτος.. Δημιούργησε και τη φιλανθρωπική Μπάγκειο Επιτροπή, στη δικαιοδοσία της οποίας ανήκουν και τα δύο ξενοδοχεία, ορίζοντας ως διαχειριστή τον Στέφανο Δραγούμη, που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1910.

Η πρώτη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στη μεγάλη αίθουσα, είναι η Έντα Γκάμπλερ του Ίψεν. Η σκηνοθέτης Άντζελα Μπρούσκου, όταν αντίκρυσε τον ιστορικό χώρο, αισθάνθηκε πως ήταν ο ιδανικός τόπος για να αφηγηθεί την ιστορία της δραματικής ηρωίδας.

Στο ισόγειο του κτηρίου, από την πλευρά της οδού Αθηνάς, γίνονται εργασίες συντήρησης και ανακαίνισης από την εταιρεία Βενέτης, στο ίδιο σημείο, που τη δεκαετία του 20, λειτουργούσε το περίφημο καφενείο Μπάγκειον, στέκι καλλιτεχνών και λογοτεχνών της εποχής.

Πλέον, μετά τη χαμένη ευκαιρία να εντάξει ο Δήμος Αθηναίων το ξενοδοχείο σε προγράμματα ΕΣΠΑ, η Μπάγκειος Επιτροπή, συζητά με επενδυτές για μακροχρόνια μίσθωση του ακινήτου, με τον όρο να είναι προσβάσιμο στους πολίτες και να διατηρηθεί ο πολιτισμικός του χαρακτήρας.

Πηγή: ΕΡΤ
Ρεπορτάζ: Ειρήνη Βασάλου

www.ert.gr

Open post

«Τα ξεχασμένα βαλκάνια»: Προβολή και συζήτηση στην Αγία Παρασκευή

«Τα ξεχασμένα βαλκάνια»: Προβολή και συζήτηση στην Αγία Παρασκευή

Την Πέμπτη 22 Μαρτίου στις 9μμ στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Αγ.Παρασκευής (Δημοκρατίας 2 και Αγ.Τριάδος), θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Τα ξεχασμένα βαλκάνια».

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές: «Το ντοκιμαντέρ διερευνά τη ζωή απλών ανθρώπων εν μέσω των δραματικών αλλαγών που μεταμόρφωσαν τα Βαλκάνια στο γύρισμα του 20ου αιώνα. Στόχος της είναι να εξηγήσει πώς η συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έκλεισε με την άνοδο του εθνικισμού, μετά από σχεδόν τέσσερις αιώνες».

Μετά την προβολή θα γίνει συζήτηση.

www.ert.gr

Open post

«ΤΡΑΓΙΑ»: Έκθεση ζωγραφικής από τον Πάβλο Χαμπίδη

«ΤΡΑΓΙΑ»: Έκθεση ζωγραφικής από τον Πάβλο Χαμπίδη

Την Πέμπτη 29 Μαρτίου στις 8μμ θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης του Π. Χαμπίδη «ΤΡΑΓΙΑ» στη gallery genesis, με καλλιτεχνική διεύθυνση από τον Γιώργο Τζάνερη.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως την 21η Απριλίου 2018

Ο Clark Lawrence (Ιστορικός της Τέχνης, Επιμελητής του Reading Retreat in Rural Italy) αναφέρει για την έκθεση του Πάβλου Χαμπίδη:

«Καταλαβαίνει κανείς ότι ένα έργο τέχνης είναι καλό όταν όχι μόνο το βλέπει, αλλά επιπλέον το ακούει. Τα τραγιά του Πάβλου Χαμπίδη κάνουν φασαρία! Μασουλάνε και βελάζουν. Τρέχουν αγέρωχα, σκαρφαλώνουν και πηδούν ενώ ακούς τις κουδούνες τους να ηχούν!

Τραγιά απεικονίζονται σε προϊστορικές απεικονίσεις σπηλαίων στη Γαλλία και την Νότιο Ινδία, και φαίνεται ότι σαγήνευαν τους καλλιτέχνες εδώ και χιλιετίες. Ο Χαμπίδης ζωγραφίζει κατσίκια εδώ και δεκαετίες, αλλά μερικά από αυτά (κυρίως στα έργα μικρών διαστάσεων), τον τελευταίο καιρό πέρασαν σε άλλο επίπεδο. Έγιναν, σταδιακά, όλο και πιο αληθινά, και συγχρόνως πιο απολαυστικά και συμπαθητικά. Από απλές αιγοειδείς εκδοχές έγιναν συγκεκριμένα όντα. Οι χαρακτήρες τους είναι ισχυρότεροι από κάθε άλλη φορά.

Οι λάτρεις του είδους μπορούν να διακρίνουν όχι μόνο το φύλο και το είδος, αλλά και την ράτσα τους. Η διάσταση στον τρόπο απόδοσης της μορφής του ζώου κι αυτής του ανθρώπου είναι πιο έντονη από κάθε άλλη φορά (δεν έχουμε σε καμιά περίπτωση ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή πορτραίτο), γι’ αυτό και εκπλήσσει το γεγονός ότι «δένουν» μεταξύ τους πάνω στον ίδιο καμβά με τόση αρμονία.

Τα τραγιά – τα οποία ήταν από τα πρώτα οικόσιτα ζώα στη γη – συνυπάρχουν ειρηνικά με τους ανθρώπους και αποτελούν ένα ουσιώδες μέρος της συλλογικής συνειδήσεώς μας. Συνυπάρχουμε εδώ και 10.000 χρόνια περίπου. Είναι προφανές ότι ένα έργο της αρχαϊκής περιόδου, ένα από τα πιο δυνατά και αξιόλογα αρχαία ελληνικά γλυπτά, ο Μοσχοφόρος, έχει εμπνεύσει τον Χαμπίδη. Με αποτέλεσμα  η τρυφερότητα και η αμεσότητα του έργου με τον νέο άνδρα που κουβαλάει το κατσίκι στους ώμους του, να είναι εξίσου οικείες – ιδιαίτερα στους Έλληνες – όσο και πρωτότυπες.

Υπάρχει κάτι το μαγικό, σχεδόν ανησυχητικό, γύρω από τις οριζόντιες κόρες στα μάτια των τράγων και, επειδή οι ίριδές τους είναι χλωμές, τις βλέπουμε καλύτερα από αυτές των άλλων ζώων. Κάποια από τα έργα πιάνουν τέλεια αυτή τη διαφορετικότητα. Γι αυτό το λόγο τα λατρεύω όλα. Από  αυτό με το κατσίκι που μεταφέρεται στους ώμους έως εκείνο το μικρό με το τραγί που βελάζει με ανασηκωμένο το κεφάλι και το άνω χείλος.

Υπέροχα τραγιά από έναν υπέροχο Χαμπίδη!».

Info
Gallery Genesis.
35 HARITOS Street
,
Kolonaki 10675
Athens, Greece.
Tel.: +30 211 7100566
www.gallerygenesisathens.com
www.facebook.com/yiorgos.tzaneris
www.facebook.com/pages/Genesis-Gallery
Gallery Genesis Opening Hours:
Tuesday – Thursday – Friday 11:30 – 21:30
Wednesday – Saturday 11:30 – 15:30

www.ert.gr

Open post

Δημιουργοί του σύγχρονου χορού θα συναντηθούν στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

Δημιουργοί του σύγχρονου χορού θα συναντηθούν στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, η σημαντική συνάντηση δημιουργών του σύγχρονου χορού στη χώρα μας, πραγματοποιείται για 24η συνεχή χρονιά από τις 13 έως τις 22 Ιουλίου 2018, με νέα Καλλιτεχνική Διευθύντρια τη Λίντα Καπετανέα.

Είκοσι ξένοι δημιουργοί, εκ των οποίων οι δέκα εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σημαντικοί Έλληνες ερμηνευτές, δάσκαλοι του χορού, μία παγκόσμια πρεμιέρα, παραστάσεις χορού που συνδυάζουν διαφορετικά είδη από σύγχρονο τσίρκο ως street dance και ένα εντατικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, σκιαγραφούν το προφίλ του φετινού Φεστιβάλ, που θα πραγματοποιηθεί το δεκαήμερο 13-22 Ιουλίου.

Οι ξένοι δημιουργοί που δίνουν φέτος το καλοκαίρι ραντεβού στην Καλαμάτα προέρχονται από Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ισπανία, Βέλγιο, Μοζαμβίκη, Ελβετία, Σλοβακία, Ιταλία, Ισραήλ, Σουηδία και Ιρλανδία. Μεταξύ αυτών, πρωταγωνιστούν ο Olivier De Sagazan, που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Josef Nadj, που θα συμμετέχει με παράσταση αλλά και έκθεση φωτογραφίας, ο πρωτοπόρος Wim Vandekeybus με την ιστορική ομάδα Ultima Vez, η Svalbard Company, το δίδυμο Marquese Scott και Poppin John, που επίσης πρωτοεμφανίζονται στην Ελλάδα, η Compañia Sharon Fridman, που ανοίγει θεαματικά το Φεστιβάλ, κ.ά.

Ο Δήμαρχος της Καλαμάτας Παναγιώτης Ε. Νίκας, το Διεθνές Κέντρο Χορού, που ανήκει στην Κοινωφελή Δημοτική Επιχείρηση «Φάρις» και διοργανώνει το Φεστιβάλ, και η Kαλλιτεχνική Διευθύντρια Λίντα Καπετανέα προτείνουν για φέτος ένα πλούσιο και πολυποίκιλο πρόγραμμα είκοσι οκτώ συνολικά εκδηλώσεων, με έντεκα ξένες ομάδες χορού –εκ των οποίων οι επτά παρουσιάζουν πρώτη φορά έργο τους στην Ελλάδα–, τρεις ελληνικές ομάδες σύγχρονου χορού, οκτώ υπαίθριες παραστάσεις χορού, τρία σεμινάρια, ένα εργαστήρι, ένα masterclass, μία έκθεση φωτογραφίας και μία μουσική βραδιά.

Βασικός στόχος της καλλιτεχνικής διευθύντριας, κατά το σχεδιασμό του φετινού προγράμματος, ήταν να δημιουργήσει ένα Φεστιβάλ ανοιχτό στη διεθνή κοινότητα, σε όλες τις ηλικίες, στις τέχνες και στη συνεργασία με άλλους φορείς αλλά και ένα Φεστιβάλ αφιερωμένο στην εκπαίδευση και την έρευνα.

Η Λίντα Καπετανέα σχεδίασε το φετινό πρόγραμμα ως έναν ύμνο στο ανθρώπινο σώμα, στις άγνωστες και αμέτρητες δυνατότητές του. H φετινή χρονιά είναι αφιερωμένη σε δημιουργούς και δασκάλους με πολύπλευρη δραστηριότητα και σε μεγάλους ερμηνευτές που εξερευνούν και δοκιμάζουν τα όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων.

Βασικό ζητούμενο του θεσμού είναι η προώθηση του διαλόγου ανάμεσα στον χορό και σε όλες τις τέχνες, με απώτερο στόχο την προώθηση του στοχασμού και την ενασχόληση με το ανθρώπινο σώμα και την κίνηση, σε όλα τα επίπεδα. Ένας ακόμα στόχος του φεστιβάλ είναι η επέκτασή του σε όλη τη διάρκεια του έτους, με δραστηριότητες και υποδομές που θα μπορούν να φιλοξενούν residencies, ανταλλαγές καλλιτεχνών, σεμινάρια, διαλέξεις, προβολές και συναυλίες.

Joseph Nads-penzum/ Dragan Dragin

Η νέα εικαστική ταυτότητα του 24ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (24KDF), που υπογράφει ο graphic designer Mike Rafail, κινείται στις βασικές κατευθύνσεις του προγράμματος και αντανακλά την αξία του χορού ως μορφής γλώσσας.

Το πρόγραμμα του 24ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας περιλαμβάνει πιο αναλυτικά τα εξής:

– Δεκατέσσερις παραγωγές στο Μέγαρο Χορού, επτά στην Κεντρική Σκηνή και επτά στο Στούντιο.

– Οκτώ υπαίθριες παραστάσεις χορού στην Κεντρική Πλατεία
της Καλαμάτας, κάθε μέρα στις 19:00 με ελεύθερη είσοδο.

– Έκθεση φωτογραφίας του Josef Nadj με τίτλο Inhancutilitatem στο φουαγιέ του Μεγάρου Χορού και μία μουσική βραδιά επίσης με ελεύθερη είσοδο.

– Εκπαιδευτικό πρόγραμμα, με δύο επαγγελματικά σεμινάρια χορού, ένα masterclass, ένα εργαστήρι για παιδιά και ένα σεμινάριο για άτομα με αναπηρία.

Ως προς το κυρίως πρόγραμμα παραστάσεων στο Μέγαρο Χορού, από τις δεκατέσσερις συνολικά παραστάσεις, οι έντεκα είναι από ομάδες του εξωτερικού –εκ των οποίων οι επτά πρωτοεμφανίζονται στην Ελλάδα– και οι τρεις από ελληνικές ομάδες. Οι παραστάσεις των τριών ελληνικών ομάδων είναι η παράσταση της Κωνσταντίνας Ευθυμιάδου In case of Loss, μια συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Καλαμάτας που παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρεμιέρα, η παράσταση Aνώνυμο της Τζένης Αργυρίου, μια συμπαραγωγή με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, και η παράσταση The Art of Dying των Χριστίνα Γουζέλη & Paul Blackman, μια συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Βρείτε εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα και άλλες πληροφορίες

Εξωτερική φωτογραφία: Oliver De Sagazan: Transfiguration/ Didier Carluccio

 

 

www.ert.gr

Open post

«Το μαγκάλι» του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου, στην Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας

«Το μαγκάλι» του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου, στην Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας

Το θεατρικό έργο του συγγραφέα-δημοσιογράφου Γρηγόρη Χαλιακόπουλου «Το μαγκάλι» παρουσιάζει η Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας την Πέμπτη 29 και την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018, στις 21:00, στο Αμφιθέατρο της Φιλαρμονικής Καλαμάτας.

Το έργο είναι μια ηθογραφική κωμωδία που διαπραγματεύεται την ιστορία πέντε γυναικών, (χήρες όλες) διαφορετικών ηλικιών, σε μια βραδινή τους επίσκεψη στο σπίτι της κυρά Καλλιόπης στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, όπου συζητούν, αστειεύονται, φιλονικούν και κουτσομπολεύουν, αναμασώντας αναμνήσεις από τους μακαρίτες συντρόφους τους και το παρελθόν τους. Με την κουβέντα γύρω από ένα μαγκάλι, βγάζουν στην επιφάνεια τον βαθύ συντηρητισμό τους, τη θρησκοληψία τους, τις πολιτικές τους αντιπαραθέσεις με τα μικροσυμφέροντα που τις χαρακτηρίζουν, το άγχος της περασμένης ηλικίας τους και τα αδιέξοδά τους. Κυρίως, όμως, αποτυπώνεται το πολιτιστικό τους κενό.  Όλα αυτά μέχρι που εμφανίζεται στην παρέα τους ένας όμορφος νέος άντρας, ο οποίος θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη ζωή τους…

Τη μουσική επιμέλεια έκανε η Τέτα Βασιλάκη και στη σκηνοθεσία έπαιξαν ρόλο οι προτάσεις όλης της ομάδας.

Παίρνουν μέρος (με αλφαβητική σειρά): Φανή Αλεξανδρή, Τέτα Βασιλάκη, Γιώτα Βασιλειάδη, Αντρέας Βρυώνης, Ισμήνη Κωνσταντοπούλου και Λέττα Πετρουλάκη.

Ευχαριστούμε για τη σημαντική βοήθειά της την ηθοποιό Σταυρούλα Μπαρδουνιώτη και για τις χρήσιμες συμβουλές τους την Κατερίνα Πετρουλάκη και τον Βενετσάνο Μπαλόπουλο.

«Μετά από πρόταση του φιλιατρινού συγγραφέα-δημοσιογράφου Γρηγόρη Χαλιακόπουλου να ζωντανέψουμε το θεατρικό του έργο «Το μαγκάλι», που είναι μια ηθογραφική κωμωδία, αποφασίσαμε, μια παρέα ενήλικες φίλοι και μέλη του Συλλόγου, να του δώσουμε ζωή στο θεατρικό σανίδι και να περάσουμε όμορφα και χαρούμενα, σατιρίζοντας εικόνες και ανθρώπινες καταστάσεις της Μεσσηνιακής επαρχίας. Οι ώρες που περάσαμε παρέα με το κείμενο, μας έφεραν στο προσκήνιο μνήμες από το παρελθόν και χαρακτηριστικά πρόσωπα της επαρχίας που μας βοήθησαν να κεντήσουμε το χαρακτήρα κάθε ρόλου. Ερασιτέχνες όλοι, προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε προς τα έξω την εσωτερική χαρά που νιώσαμε, ενσαρκώνοντας πρόσωπα γραφικά και αστεία, μέσα από ένα κείμενο γεμάτο γέλιο και αυτοσαρκασμό», δηλώνει στο ert.gr η πρόεδρος της Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας, Λέττα Πετρουλάκη.

Από την πλευρά του ο συγγραφέας του έργου, Γρηγόρης Χαλιακόπουλος, ευχαριστεί όλες και όλους τους συντελεστές της Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας που παίζουν σε ένα έργο του, «προσφέροντας στον εσώτερο κόσμο μου μοναδική χαρά«. «Μια εικόνα που όσα χρόνια κι αν πέρασαν, παραμένει αναλλοίωτη στο μυαλό μου, είναι η παρακάτω που ανήκει στην παιδική μου ηλικία: Ένα μαγκάλι στο κέντρο της κουζίνας του πατρικού μας και γύρω από αυτό τέσσερις πέντε γυναίκες μαυροφορεμένες, ένεκα χηρείας. Όσο για μένα μαζί με την αδελφή μου, να ακούμε παραμύθια και μύθους για άλογα του Ποσειδώνα μέχρι και την ιστορία του Τιτανικού, μιας και ο αδελφός της θείας μου Πηνελόπης, όταν ερχόταν από την Αμερική, ο Τιτανικός έπλεε προς το μοιραίο ναυάγιο του. Τη θυμάμαι τότε να λέει: «Το καράβι βούλιαζε, Γρηγόρη μου, και οι μουσικοί παίζανε. Ακούς εκεί… θάρρος ε;». Όμως τα πλέον χαρακτηριστικά ακούσματα είχαν να κάνουν με την κόλαση και τα μαρτύρια των αμαρτωλών. Ναι! Ο μεταφυσικός αυτός χώρος ήταν η αδυναμία της θείας Πηνελόπης, και μάλιστα της άρεσε η διήγηση περί αυτής να πραγματώνεται όταν, λόγω νύστας, οι άλλες τριγύρω της χήρες είχαν αποκοιμηθεί πάνω απ’ τα αναμμένα κάρβουνα. Πού και πού κάποια από τις κυράδες έπεφτε στο μαγκάλι και ούρλιαζε απ’ το κάψιμο. Τότε όλες μαζί όρμαγαν επάνω της με ό,τι δροσερό υπήρχε, ντοματόπαστα ή καμιά πατάτα, και την άλειφαν μήπως και σταματήσει το μαρτύριο. Κάπως έτσι θυμάμαι στη γειτονιά μου το Χαλαζονάκι Φιλιατρών να περνάμε τα βράδια γύρω απ’ το μαγκάλι, συζητώντας πότε για την κηδεία της επόμενης μέρας, πότε για τα βαφτίσια του Σαββάτου ή τον γάμο της Κυριακής.Αυτές οι μνήμες ξαναζωντάνεψαν εμπρός μου, με την θεατρική παράσταση «Το Μαγκάλι», ενός έργου που γράφτηκε ακριβώς για να θυμίσω σε μερικούς την απλή λαϊκή καταγωγή μας, την επαρχιώτικη ζωή μας και το υπέροχο βίωμα της γειτονιάς…».


info

  • Αμφιθέατρο Φιλαρμονικής Καλαμάτας
  • Ευρυπίδου 2, Καλαμάτα
  • Τηλ.: 2721021653, 2721082864

 

 

www.ert.gr

Open post

Η τέχνη του πολέμου στο Palais de Tokyo

Η τέχνη του πολέμου στο Palais de Tokyo

Η έκθεση με τίτλο «Ο Εχθρός του Εχθρού μου» του Νιλ Μπελούφα στο Palais de Tokyo στο Παρίσι, αποτυπώνει τον χαοτικά κατακερματισμένο τρόπο με τον οποίο  είναι γραμμένη η Ιστορία και πώς αυτή νομιμοποιείται σήμερα.

Εμπνευσμένη από την επικοινωνία, τα μνημεία, τα μουσεία πολέμου, την πολιτική προπαγάνδα, τις ειδήσεις, τη διαφήμιση και τα βιντεοπαιχνίδια, η έκθεση παρουσιάζει την εναλλαξιμότητα των στρατηγικών και των ομιλιών. Με τον τρόπο αυτό, παίζει με τη μόνιμη ασάφεια μεταξύ του καλού και του κακού και τους καλούς και τους κακούς.

Η σκηνογραφία, ειδικά σχεδιασμένη από τον καλλιτέχνη για την έκθεση, ενσωματώνει έργα, έγγραφα, εικόνες, αντικείμενα, αναπαραγωγές και πραγματικά αντικείμενα που μετακινούνται συνεχώς από ρομπότ, σύμφωνα με έναν αλγόριθμο.

Η έκθεση οραματίζεται τον κόσμο ως ένα πεδίο αντιφατικών αλλά και παρόμοιων στρατηγικών. Διερευνά την θέση του καλλιτέχνη στην πληθώρα αυτών των δυνάμεων, μεταξύ της επιθυμίας για αυτονομία, την υποτέλεια και την προπαγάνδα.

Το έργο αυτό είναι ένας νέος τρόπος συλλογής του έργου ενός καλλιτέχνη που, σε πολύ μικρή ηλικία, αμφισβήτησε τον εαυτό του τόσο για την τέχνη του όσο και για τα μέσα παραγωγής του.

Νιλ Μπελούφα

Ο Νιλ Μπελούφα (γεννημένος το 1985 στο Παρίσι) είναι ένας Γαλλο-Αλγερινός καλλιτέχνης. Σπούδασε στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών και στην Εθνική Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι, στο Ινστιτούτο Τεχνών της Καλιφόρνια και στη σχολή Cooper Union της Νέας Υόρκης.

Έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις στη Γαλλία και το εξωτερικό ενώ συμμετείχε και στη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Σαγκάης το 2014, στην 55η Διεθνή Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης της Μπιενάλε στη Βενετία το 2013, καθώς και στην Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης στη Λυών το ίδιο έτος. Τα έργα του βρίσκονται σε πολλές συλλογές, όπως αυτές του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης Ζωρζ Πομπιντού και του MoMA.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 13 Μαΐου 2018.

 

 

The post Η τέχνη του πολέμου στο Palais de Tokyo appeared first on ert.gr.

Open post

«Αγαπητοί τζιχαντιστές…» του Φιλίπ Μυρέ: γράφει ο Λάκης Προγκίδης

«Αγαπητοί τζιχαντιστές…» του Φιλίπ Μυρέ: γράφει ο Λάκης Προγκίδης

ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠ ΜΥΡΕ

Αγαπητοί τζιχαντιστές… Δεν πρόκειται ούτε για λιβελογράφημα, ούτε για φάρσα, ούτε όμως και για κάποια από τις συχνές προκλήσεις με τις οποίες διασκεδάζουν τα τελευταία χρόνια οι μηντιακοί διανοούμενοι και το κοινό. Ούτε βέβαια για κάποιον από τους επιθετικούς λιβέλους που τόσο χαροποιούν τους μπλόγκερ και πυκνώνουν τις γραμμές των αιωνίως αισιόδοξων. Πρόκειται, αντίθετα, για ένα βιβλίο που κάνει έκκληση στην κοινή λογική. Αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στον θάνατο του δυτικού μας πολιτισμού, τον οποίο προετοίμασε, προγραμμάτισε κι εκτέλεσε με πάσα λεπτομέρεια ένας άλλος πολιτισμός που όμως αποκαλείται κι αυτός «δυτικός».

Δεν πρόκειται, ωστόσο, για κάποιο λογοπαίγνιο. Ο Μυρέ μιλά για μια βρυκολακιασμένη Δύση. Μιλά για τον πολιτισμό που κατάφερε μέσα σε πενήντα χρόνια να αυτοκαταστραφεί, για έναν πολιτισμό που μπόρεσε να εξαντλήσει ολόκληρη τη ζωτική του δύναμη, που πέτυχε να αποξηράνει μέχρι και την τελευταία ικμάδα του στοιχείου που συγκροτούσε την ιδιοσυγκρασία του και στάθηκε έτσι ικανός να παρεκκλίνει απόλυτα από τις αξίες του, τουτέστιν από την «κριτική σκέψη, το πνεύμα της σύγκρουσης και την ικανότητα ν’ αφομοιώνουμε το Κακό και το δαιμονικό προκειμένου να τα κατανοούμε και να τα πολεμούμε».

Το μόνο που μπορέσαμε -ή, πιο σωστά, το μόνο που θελήσαμε- να κρατήσουμε από αυτή την τρισχιλιετή ιστορία είναι η ταμπέλα της: «Δύση». Στην ανά χείρας ανοικτή επιστολή του ο Μυρέ εξηγεί τούτη τη διαβολική μεταμόρφωση, τούτη την άρνηση του ίδιου μας του εαυτού που δε μας επιβλήθηκε από κανέναν εξωτερικό εχθρό και καμία εχθρική δύναμη. Είναι αυτή η, κατά κάποιον τρόπο, μετα-δυτική Δύση που επεκτείνεται ανά τον πλανήτη και οδηγεί -διά πυρός και σιδήρου, αν χρειαστεί- ολόκληρη την ανθρωπότητα προς την παγκοσμιοποίηση. Όμως θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, και πολύ σωστά, ότι, χωρίς τα πάλαι ποτέ εγγενή της γνωρίσματα και χωρίς τα πνευματικά της όπλα, η Δύση θα έπρεπε να βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου. Καιρός ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας, καιρός να δείτε κι εσείς την πραγματικότητα κατάματα, «αγαπητοί μας τζιχαντιστές»: αυτός που κατάφερε να πιει το ίδιο του το αίμα είναι ακατανίκητος. Τάδε έφη Φιλίπ Μυρέ.

Η κεντρική ιδέα γύρω από την οποία αναπτύσσεται το μυθιστορηματικό και δοκιμιακό έργο του Μυρέ είναι η εξής: ζούμε πλέον σ’ έναν μετα-ιστορικό κόσμο. Ο κόσμος μας μοιάζει τόσο πολύ στον πραγματικό ιστορικό κόσμο τον οποίο διαδέχθηκε, ώστε κινδυνεύει κανείς να ζήσει ολόκληρη τη ζωή του εντός του δίχως, όμως, να αντιληφθεί τις μεταξύ τους διαφορές. Εντούτοις, τους δύο αυτούς κόσμους τους χωρίζει μια ανυπέρβλητη άβυσσος. Διότι, ενώ ο ιστορικός κόσμος περιλαμβάνει στις τάξεις του το Κακό (δηλαδή το αρνητικό ή, με άλλα λόγια, το χαλίκι που βραχυκυκλώνει τα γρανάζια της μηχανής, την άρνηση της επανάληψης, το κριτικό πνεύμα, τα τεκταινόμενα πίσω από την επίσημη πρόσοψη), ο μετα-ιστορικός του διάδοχος αρνείται επίμονα την ύπαρξή του. Ενώ ο πρώτος συνίσταται στις διαδοχικές ενσαρκώσεις της ατέρμονης πάλης ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό, ο δεύτερος αναγνωρίζει μόνο τη μάχη του Καλού με το Καλό. Είναι όμως κάτι τέτοιο δυνατό; Ο Μυρέ απαντά καταφατικά. Διότι μέσω της διαρκούς γιορτής, της μηντιακής αποχαύνωσης, της αποερωτικοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων, του ανηλεούς διωγμού των ατομικών απολαύσεων (που θεωρούνται επιβλαβείς για την υγεία μας), της συνολικής απαξίωσης του παρελθόντος και πλήθος άλλων τεχνασμάτων αυτού του είδους, ο μετα-ιστορικός κόσμος έχει καταφέρει να πνίξει εν τη γενέσει της την ιδέα πως θα μπορούσε κανείς να του ασκήσει κριτική ή ακόμη και να τον απορρίψει.

Ορισμένοι κακεντρεχείς θέλουν να συγχέουν τον Φιλίπ Μυρέ με τον Φράνσις Φουκουγιάμα, επειδή έκανε κι αυτός λόγο, κατά την ίδια περίοδο, για το «Τέλος της Ιστορίας». Προφανώς και σε ένα πρώτο επίπεδο οι δύο συγγραφείς συμπίπτουν, εφόσον ισχυρίζονται αμφότεροι πως η Ιστορία έχει τελειώσει. Το να τους μπερδέψουμε, ωστόσο, θα συνιστούσε κραυγαλέα παρανόηση. Ο Φουκουγιάμα χορεύει περιχαρής γύρω από το πτώμα της Ιστορίας, έμπλεος ικανοποίησης που μπορούμε πλέον να την ξεφορτωθούμε. Ατενίζει με ενθουσιασμό την έλευση της τελικής περιόδου της ενοποιημένης (δηλαδή παγκοσμιοποιημένης) ανθρωπότητας που δε θα ταλανίζεται πλέον ούτε από πολέμους ανάμεσα στα έθνη (καθώς θα μας αρκεί πλέον μόνο το αμερικάνικο έθνος), ούτε από ιδεολογικές αντιπαραθέσεις (καθώς θα αρκεί πια ο αμερικανικός πραγματισμός), ούτε όμως και από διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους πολιτισμούς (μιας και θα μας καλύπτει πλέον πλήρως το αμερικανικό melting-pot). Αντίθετα ο Μυρέ βρίσκεται από τη μεριά των ηττημένων, μαζί με το θύμα. Ασφυκτιά και μάχεται με όλες του τις δυνάμεις ενάντια σε αυτή την καινούργια εποχή της ανθρωπότητας που επιβιώνει με διαρκείς ενέσεις «υπερεορταστικότητας» και «διαρκούς ασφάλειας».

Θα νικήσει ο πιο πεθαμένος από τους δύο, δηλαδή εμείς, έλεγε ο Μυρέ. Επιμένω πως δεν πρόκειται εδώ για κάποια προσπάθεια πρόκλησης ή για ένα από τα ευφυολογήματα για τα οποία φημίζονται οι γάλλοι συγγραφείς. Πρόκειται, αντίθετα, για έναν αφορισμό που συμπυκνώνει μια ώριμη ηθική κρίση σχετικά με τον πολιτισμό μας, ζυγισμένη από κάθε άποψη και προϊόν λεπτομερούς ανάλυσης, ως κατάληξη μιας πνευματικής και καλλιτεχνικής αναζήτησης τριάντα χρόνων. Θα μπορούσαμε, άραγε, υπό αυτήν την έννοια να ισχυριστούμε ότι ο Μυρέ ακολουθεί τα ερωτήματα που έθεσαν κατά τον Μεσοπόλεμο ο Πωλ Βαλερύ και ο Έντμουντ Χούσερλ σχετικά με την κρίση του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Σίγουρα. Αρκεί να μη λησμονούμε ότι, ενώ στην περίπτωση των Βαλερύ και Χούσερλ επρόκειτο ακόμη για προαισθήματα, προειδοποιήσεις και προμηνύματα, στον Μυρέ ο θάνατος του πολιτισμού μας έχει ήδη συντελεστεί. Με τη μόνη, βέβαια, διαφορά πως το πτώμα πιστεύει πως είναι πιο ζωντανό από ποτέ. Πρόκειται μήπως για κάποιο θαύμα; Όχι δα -απλώς μας έκαναν να καταπιούμε τεράστιες δόσεις από το ελιξίριο του Καλού.

Λάκης Προγκίδης
(από το επίμετρο του βιβλίου)

Η ανοιχτή επιστολή του Φιλίπ Μυρέ με τίτλο Αγαπητοί τζιχαντιστές… εγκαινιάζει τη σειρά «Πολιτικό Δοκίμιο» του νεοσύστατου εκδοτικού οίκου Μάγμα (σελ.: 128, τιμή: 11,00 €). Τη μετάφραση έχει κάνει ο Νίκος Μάλλιαρης ενώ το επίμετρο έχει γράψει ο Λάκης Προγκίδης.

Συνέντευξη του μεταφραστή Νίκου Μάλλιαρη στο Πρώτο Πρόγραμμα και στην εκπομπή «Αναμενόμενα και μη» με την Κωνσταντίνα Δημητρούλη μπορείτε να ακούσετε εδώ.

 
 
 
 

Ο Λάκης Προγκίδης γεννήθηκε στον Βόλο το 1947. Από το 1980 ζει στο Παρίσι ενώ το 1993 ίδρυσε, και έκτοτε διευθύνει, το τριμηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό L’Atelier du Roman με το οποίο συνεργάστηκε συστηματικά ο Φιλίπ Μυρέ μέχρι τον θάνατό του. Έχουν εκδοθεί τέσσερα βιβλία του στα γαλλικά και ένα στα ιταλικά. Στα ελληνικά κυκλοφορούν Η Κατάκτηση του μυθιστορήματος – Από τον Παπαδιαμάντη στον Βοκκάκιο (1998), Ο Παπαδιαμάντης και η Δύση (2002), και πρόσφατα το Υπό την παπαδιαμαντικήν δρυν (2017), όλα από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Όλα του τα βιβλία αφορούν την τέχνη του μυθιστορήματος και την σχέση τούτης της τέχνης με τον κόσμο μας. Το έργο του έχει βραβευτεί πολλές φορές, ενώ άρθρα του και μελέτες για το μυθιστόρημα έχουν δημοσιευτεί σε γαλλικά, ελληνικά, και άλλα περιοδικά.

The post «Αγαπητοί τζιχαντιστές…» του Φιλίπ Μυρέ: γράφει ο Λάκης Προγκίδης appeared first on ert.gr.

Open post

Ο Banksy «επέστρεψε» στη Νέα Υόρκη

Ο Banksy «επέστρεψε» στη Νέα Υόρκη

Περισσότερα από 5 χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία καλλιτεχνική «παρουσία» του Banksy στη Νέα Υόρκη. Ο δημοφιλής καλλιτέχνης του δρόμου, η ταυτότητα του οποίου παραμένει μέχρι στιγμής άγνωστη, έχει ως «βάση» του την Αγγλία.

Ωστόσο, ο ειδήμων των γκράφιτι και της street art είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται ξανά στη φημισμένη μητρόπολη του κόσμου, αφού φαίνεται πως δημοσίευσε στον ιστότοπο του Instagram μια φωτογραφία ενός σχεδίου του, ζωγραφισμένου σε ένα ρολόι τοίχου το οποίο είναι τοποθετημένο στην πρόσοψη ενός κτιρίου. Στο βάθος της φωτογραφίας διακρίνεται το Empire State Building.

Το συγκεκριμένο ρολόι τοίχου διακοσμεί την είσοδο ενός κτιρίου που πρόκειται να κατεδαφιστεί και παλαιότερα φιλοξενούσε μια τράπεζα και ένα ταχυδρομείο, στη βορειοδυτική γωνία της Sixth Avenue και του 14th Street, στο Greenwich Village.

Στο σχέδιο του Banksy εικονίζεται ένας αρουραίος, σήμα κατατεθέν του καλλιτέχνη. Άραγε, το ζωγραφισμένο τρωκτικό μπορεί να «προαναγγέλλει» μια σειρά έργων που θα δημιουργηθούν από εδώ και στο εξής στη Νέα Υόρκη; Οι θαυμαστές του καλλιτέχνη και ακτιβιστή, που το τελευταίο διάστημα εστίασε τη δράση του στη Λονδίνο, δεν έχουν παρά να περιμένουν μέχρι να το διαπιστώσουν.

Επιπλέον, σύμφωνα και με πρόσφατο δημοσίευμα του BBC, ένα ακόμα σχέδιο-διαμαρτυρία που, σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, φέρει την υπογραφή του Banksy και μοιάζει να επιβεβαιώνει την επιστροφή του στο Μεγάλο Μήλο- παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη.

Η ζωγραφιά εικονίζει την δημοσιογράφο και σκιτσογράφο Ζεχρά Ντογκάν, η οποία έχει φυλακιστεί από τις τουρκικές αρχές με την κατηγορία «συμμετοχής της στο PKK». Η Ντογκάν -που κρίθηκε ένοχη μόνο βάσει των ρεπορτάζ και των εικόνων της- εικονίζεται πίσω από μπάρες ενός κελιού, μια από τις οποίες είναι ένα μολύβι. Μέρος της τοιχογραφίας συμπληρώνει ένα μήνυμα-αίτημα για την αποφυλάκιση της Ντογκάν.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ BBC

Φωτογραφία: Αρχείο ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Ο Banksy «επέστρεψε» στη Νέα Υόρκη appeared first on ert.gr.

Open post

Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν τιμά το ‘21

Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν τιμά το ‘21

«Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πώς προχωρούμε (…)

Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά πού προχωρούμε (….)

Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη(…)»

Γ. Σεφέρης

Αυτοί οι στίχοι του Σεφέρη ενέπνευσαν φέτος το Θέατρο Τέχνης και οδήγησαν, παράλληλα με το καλλιτεχνικό πρόγραμμα και τον εορτασμό των 75 χρόνων λειτουργίας του, στην έναρξη μιας τριετούς σειράς εκδηλώσεων που αφορούν τις Τέχνες και Επιστήμες με αφορμή την επέτειο 200 χρόνων από την Επανάσταση που πρόκειται να γιορτάσουμε στην Ελλάδα το 2021.

Από τη Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018 και για τα επόμενα τρία χρόνια, στο Θέατρο Τέχνης θα πραγματοποιούνται: συζητήσεις με το κοινό, ομιλίεςστρογγυλές τράπεζες με τη συμμετοχή επιστημόνων, εκπροσώπων των γραμμάτων και των τεχνών αλλά και γενικότερα ανθρώπων που θέλουν και έχουν κάτι να πουν, αναγνώσεις κειμένων, μουσικά και θεατρικά δρώμενα, διαγωνισμοί νέων έργων για το θέατρο και για το ραδιόφωνο, αναλόγια, συναυλίες, εικαστικές performances, εκθέσεις, εργαστήρια…

Στόχος: η συνάντηση των ανθρώπων πάνω και κάτω από τη σκηνή που θα αναρωτηθούν με τρόπο συλλογικό και πάνω απ΄όλα δημιουργικό: από πού ξεκινήσαμε, πώς ξεκινήσαμε και πώς φτάσαμε στη σύγχρονη Ελλάδα; Ποια είναι η σύγχρονη Ελλάδα;  “Πώς και κατά πού προχωρά;”

Η τριετής αυτή εορταστική “αναζήτηση”, θα ολοκληρωθεί με την παρουσίαση μεγάλης θεατρικής παραγωγής του Θεάτρου Τέχνης που θα αντλήσει έμπνευση και υλικό απ’ όλες τις δράσεις που θα πραγματοποιηθούν στις δύο σκηνές του, κατά το διάστημα  25 Μαρτίου 2018- 25 Μαρτίου 2021

Η εναρκτήρια εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018 στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στη σκηνή της Φρυνίχου (Φρυνίχου 14, Πλάκα) και θα έχει τόσο επιστημονικό όσο και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

Πρόγραμμα εκδήλωσης Δευτέρας 26 Μαρτίου

 Α μέρος: Ώρα 19.00

 Εισηγήσεις

Όλγα Κατσιαρδή – Hering, Καθηγήτρια Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Θέμα: Ιστοριογραφία της Ελληνικής Επανάστασης

Πασχάλης Κιτρομηλίδης, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Θέμα: Ο Διαφωτισμός και η ιδεολογική προετοιμασία της Επανάστασης

Βασιλική Σειρηνίδου, Επίκ. Καθηγήτρια Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Θέμα: Ελληνική οικονομία και κοινωνία πριν την Επανάσταση

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Συντονίζει η Καλή Παγουλάτου – Κυπαρίσση

Β Μέρος:  Ώρα 21.30

Επαναστατικά αντικείμενα:

Μια συγγραφική performance από την ΟΜΑΔΑ SCENE (+)

Επανάσταση με τι; Ενάντια σε τι; Ενάντια σε ποιον; Από ποιους και για ποιους; Και μετά;

Πώς μπορούν τα αντικείμενα να είναι επαναστατικά; Πώς και με τι σκεφτόμαστε την ιστορία μας 200 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821;

Με δέος; Κριτική ματιά; Αδιαφορία; Νοσταλγία; Σεβασμό;

Η συγγραφική Ομάδα Scene (+)  αποτυπώνει  σκέψεις, προβληματισμούς, προσδοκίες και προσωπικές εμπειρίες μικρών επαναστάσεων, κοιτάζοντας με τα μάτια του σήμερα την  ιστορία και τον απόηχο μιας εθνικής εξέγερσης.

Συντελεστές Περφόρμανς:

Σύλληψη/ Σκηνοθεσία: Ανδρέας Φλουράκης

 Συγγραφείς: Αγγουριδάκη Γεωργία, Αμέντα Μαρία, Αναγνωστοπούλου Ειρήνη, Ασωνίτης Χρήστος, Βέλιου Νατάσα, Γιαννοπούλου Κέλλυ, Δέδε Θεώνη, Διαμαντόπουλος Έντυ, Δούσμανη Νότα, Ιωσήπου Νίκος, Κανελλοπούλου Γεωργία, Κατσιφής Γιώργος, Κονταξάκη Χαρά, Κουρνέτα Ελένη, Κυριάκογλου Μαρία, Κώνστας Χριστόφορος, Κωστοπούλου Ελένη, Μεσσαριτάκη Εύη, Μπακογεώργος Γιάννης, Μπαλτά Μαρία, Παπασταφίδα Χρυσάνθη, Παπούλια Σοφία, Πατσιαβού Βάνα, Ράπτη Νίκη.

 Βοηθοί Σκηνοθέτη: Γεωργία Αγγουριδάκη, Γιάννης Μπακογεώργος

Εικαστική Επιμέλεια: Χριστόφορος Κώνστας, Χsquare DesignLab

Μουσική: Αντώνης  Μιχαηλίδης

Βίντεο: Χριστίνα Χριστοφή

Είσοδος ελεύθερη
Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας

 

 Η αμέσως επόμενη εκδήλωση του προγράμματος «200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821/Ποιά είναι η σύγχρονη Ελλάδα» θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 23 Απριλίου και πάλι στη σκηνή της οδού Φρυνίχου.

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου θα είναι ο πρώτος από τους 21 καλλιτέχνες που θα συναντηθούν κατά τη διάρκεια της επόμενης τριετίας με 21 πρόσωπα-ήρωες της Επανάστασης.

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου θα συναντηθεί λοιπόν με τον Ιωάννη Καποδίστρια τη Δευτέρα 23 Απριλίου στη Φρυνίχου στις 21.30 υπό τον τίτλο: «Τα πρώτα 200 χρόνια είναι δύσκολα: προεόρτια μιας επετείου που επίκειται».

The post Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν τιμά το ‘21 appeared first on ert.gr.

Posts navigation

1 2 3 133 134 135 136 137 138 139 176 177 178
Scroll to top