Open post

Κωνσταντίνος Έσσλιν «One» – Έκθεση ζωγραφικής

Κωνσταντίνος Έσσλιν «One» – Έκθεση ζωγραφικής

Tην Πέμπτη στις 24 Οκτωβρίου στις 8μμ θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Έσσλιν «One» στη gallery genesis. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 16 Νοεμβρίου 2019.

Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης

Ο Κωνσταντίνος Έσσλιν γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982.

Κατά τα έτη 2002-2009 σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητές τους Ζαχαρία Αρβανίτη, τον Άγγελο Αντωνόπουλο, την Ρένα Παπασπύρου και τον Μάριο Σπηλιόπουλο.

Το έτος 2006 κατά την διάρκεια των σπουδών του προτάθηκε για υποτροφία. Το έτος 2009 αποφοίτησε με άριστα.

Στο έργο του προσεγγίζει θεμελιώδεις ανθρώπινες εμπειρίες όπως η γέννηση, ο έρωτας, ο δεσμός, ο θάνατος, η συνύπαρξη, ο αποχωρισμός, οι κρυφές αγωνίες ή επιθυμίες αλλά και στιγμές-τομές της ανθρώπινης ζωής, σχολιάζοντας μέσω του συμβολισμού την ανθρώπινη φύση και τις συγκρουσιακές καταστάσεις που την διέπουν.

Έχει εικονογραφήσει επιλεκτικά βιβλία όπως το “Σιωπή ο βασιλιάς ακούει” του Νίκου Κυπουργού και άλλα, ενώ έχει επιμεληθεί σκηνικά για θεατρικές παραστάσεις όπως “Το γαλάζιο πουλί” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου.

Παράλληλα με την εικαστική του δράση, από το 2002 ασχολείται με την τέχνη και στον εκπαιδευτικό τομέα πραγματοποιώντας μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου.

Το 2010 πραγματοποίησε την 1η ατομική του έκθεση στην Gallery Agathi, το 2015 την δεύτερη ατομική έκθεση με τίτλο “Playground” στην Gallery genesis και το 2019 την τρίτη με τίτλο “ONE” επίσης στην Gallery genesis.

Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις και εικαστικές δράσεις στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Ηράκλειο Κρήτης και άλλες πόλεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Το 2014 επιλέχτηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα με την συμμετοχή του στην 26η Biennale της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο.

Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Info
Gallery Genesis.
35 HARITOS Street,
Kolonaki 10675
Athens, Greece.
Tel.: +30 211 7100566
www.gallerygenesisathens.com
Gallery Genesis Opening Hours:
Tuesday – Thursday – Friday 11:30 – 21:30
Wednesday – Saturday 11:30 – 15:30

www.ert.gr

Open post

Ένα νησί γεμάτο μελωδίες για τα παιδιά

Ένα νησί γεμάτο μελωδίες για τα παιδιά

«Το Νησί της Φαντασίας» αποτελείται από 12 πρωτότυπα, παιδικά τραγούδια, από 12 πρωτότυπες μουσικές ιστορίες. Η παρουσίαση του cd θα γίνει το Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019, στις 12:00, στα Public Συντάγματος.

Τη μουσική του cd έγραψε ο Παντελής Κυραμαργιός και τους στίχους η Σταυρούλα Παγώνα.

Ερμηνεύουν γνωστοί και αξιόλογοι καλλιτέχνες: Δημήτρης Ζερβουδάκης, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Κυραμαργιός, Μάρκος Κουμάρης (Locomondo), Βιολέτα Ίκαρη, Ναταλία Λαμπαδάκη, Χρήστος Μάστορας, Αργύρης Μπακιρτζής, Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, Μαρία Παπαγεωργίου, Αγγελική Τουμπανάκη και η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Τους ερμηνευτές πλαισιώνει η παιδική-εφηβική χορωδία του Ωδείου Νικόπολις.

«Το Νησί της Φαντασίας»

Κάπου μακριά μέσα στον καταγάλανο βαθύ Ωκεανό, υπάρχει ένα νησί που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Όποιος ταξιδέψει μέχρι εκεί θα συναντήσει τη Νόνη, ένα περήφανο παγόνι, μια κουτσομπόλα Χελωνίτσα, έναν ερωτευμένο σκαντζόχοιρο, μια τεμπέλα μπάλα που βαριέται, ψείρες που κουρεύονται, νότες που κολυμπάνε, αγελάδες που σκαρφαλώνουν στα δέντρα και παπαγάλους που γαβγίζουν, μια Ψιχουλιά (μα ένα δέντρο που κάνει ψίχουλα φυσικά!), τον κ.Ξερόλα που τα ξέρει όλα (βέβαια), και πολλά άλλα υπέροχα πλάσματα.

Πώς όμως φτάνει κανείς εκεί; Το μόνο που έχουν να κάνουν τα παιδιά είναι να αφήσουν τη φαντασία τους ελεύθερη και με καράβι τους τη μουσική να σαλπάρουν σε έναν μαγικό, μελωδικό, πολύχρωμο κόσμο, γεμάτο νότες, ρίμες και ρυθμούς!

Ακούστε το πρώτο τραγούδι από «Tο Νησί της Φαντασίας». Eίναι το «Η Τεμπέλα Μπάλα Μπούλα». Ερμηνεύει η Ελένη Τσαλιγοπούλου.

Διεύθυνση παραγωγής: Βάιος Πράπας

Ενορχήστρωση: Βάιος Πράπας

Μίξη mastering: Κυριάκος Κυριάκου – Sounds from the ground.

Παίζουν οι μουσικοί:

  • Βάιος Πράπας: Ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, μπάσο, λαούτο, ούτι, γιουκαλίλι, programming
  • Παντελής Κυραμαργιός: Ακουστική κιθάρα, γιουκαλίλι, πλήκτρα
  • Θανάσης Μάντζαρης: Πλήκτρα, πιάνο, Hammond organ
  • Νίκος Σταδιάτης: Ακορντεόν
  • Γιώργος Ταμιωλάκης: Τσέλο
  • Αλέξανδρος Ζουγανέλης: Φλάουτο
  • Δρόσος Σκυλλά : Κρουστά
  • Βασίλης Παναγιωτόπουλος: Τρομπόνι
  • Δημήτρης Καζάνης: Βιολί

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Ζερβουδάκης, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Κυραμαργιός, Μάρκος Κουμάρης (Locomondo), Βιολέτα Ίκαρη, Ναταλία Λαμπαδάκη, Χρήστος Μάστορας, Αργύρης Μπακιρτζής, Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, Μαρία Παπαγεωργίου, Αγγελική Τουμπανάκη και η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Τους ερμηνευτές πλαισιώνει η παιδική-εφηβική χορωδία του Ωδείου Νικόπολις.


Info 

Παρουσίαση του album «Το Νησί της Φαντασίας»

  • Χρόνος: Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019, 12:00
  • Τόπος: Public Συντάγματος

www.ert.gr

Open post

«Judy»

«Judy»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ολοκλήρωσε τη δεκαήμερη γιορτή της 7ης Τέχνης με την ανακοίνωση των βραβείων. Με αφορμή τις περίπου 40 ταινίες που παρακολούθησα, μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις. Θα ήθελα να σας προκαταβάλω ότι στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ -όπου βλέπεις ακόμα και πέντε ταινίες στη σειρά, κάνεις συνεντεύξεις, ενημερώνεσαι για την επικαιρότητα- ενδέχεται να έχεις αδικήσει κάποια ταινία. Όποιες από αυτές αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση, επιλέγω να την κάνω με την κυκλοφορία τους στη χώρα μας. Οι πρώτες σκέψεις όμως δίνουν ένα στίγμα πιο αυθόρμητο, λιγότερο φιλτραρισμένο και σίγουρα πιο άμεσο.

Υπάρχουν ελάχιστες ταινίες που είναι κατώτερες των ερμηνειών και ακόμα πιο δύσκολα βρίσκεις ερμηνείες που επισκιάζουν την ιστορία που περιγράφουν, χωρίς όμως στιγμή να υπερισχύσει το εγώ του ηθοποιού κόντρα στον ήρωα. Η Renée Zellweger ως Judy Garland είναι μια από αυτές τις εξαιρέσεις. Αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της γυναίκας πίσω από τον μύθο, μέσα από σποραδικά αποσπάσματα της περιόδου σχεδόν ενός χρόνου πριν από το θάνατο της μεγαλύτερης σουπερστάρ της χρυσής εποχής των musical, δείχνει ότι είναι πέρα και πάνω από τον ρόλο. Δεν έχουμε σε καμία περίπτωση μιμιτισμό, έχουμε μόνο ουσία: η Zellweger είναι μια σύγχρονη Judy, με τα πάνω και τα κάτω στην καριέρα της, με ευαισθησία και ουσία, κατανόηση και αποδοχή, μια triple actress 360 μοιρών, που φροντίζει να σαρώσει χωρίς να σαρωθεί από το «δημιουργικά εξωστρεφές κτήνος» το οποίο κλήθηκε να αποδώσει ερμηνευτικά.

Με ένα σενάριο (του Tom Edge, που βασίζεται -και δεν κρύβει τις καταβολές του, δυστυχώς- στο θεατρικό του Peter Quilter End of the Rainbow) το οποίο αδικεί τη συνολική προσπάθεια και χαραμίζεται στη λεκτική εξιστόρηση γεγονότων, σε σκηνοθεσία Rupert Goold (κατώτερη του οράματος), το Judy ξεπερνά τις παραφωνίες γιατί η Zellweger γνωρίζει να πατάει σωστά πάνω στις φάλτσες νότες μιας πονεμένης ζωής και με συναίσθημα να καλύπτει τους στίχους που κάποιος ξέχασε να μελετήσει. Αποφεύγω να δίνω spoiler, όμως και μόνο για την τελευταία σκηνή που δίνει μια σπαρακτική ερμηνεία του πιο γνωστού τραγουδιού της καριέρας της Garland Over The Rainbow, την κάνει στα δικά μου μάτια να πρωταγωνιστεί ήδη στις Οσκαρικές υποψηφιότητες. Μια ερμηνεία βαθιά, μόνο συναίσθημα, που σε κάνει να ξεχνάς την ηρωίδα πίσω από τον ρόλο και τα γεγονότα που την οδήγησαν στον τραγικό θάνατο πριν κλείσει τα 50 της χρόνια.

Φωτογραφία: TIFF

Φεύγοντας από την προβολή, η εικόνα της Zellweger μένει σαν μουσική της οποίας τον στίχο δεν θυμάσαι και τη μουρμουρίζεις μελαγχολικά. Επαναλαμβάνω: Όλη αυτή η παγιωμένη, σχεδόν νομιμοποιημένη μοναξιά της Judy Garland δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα. Σε ευχαριστούμε, Renée, άπαντες θαυμαστές ή μη της diva, που δεν έμεινε στην ιστορία μόνο επειδή έφυγε νωρίς από κοντά μας.


*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF
Βίντεο: TIFF/TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Lucy in the sky»

«Lucy in the sky»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ολοκλήρωσε τη δεκαήμερη γιορτή της 7ης Τέχνης με την ανακοίνωση των βραβείων. Με αφορμή τις περίπου 40 ταινίες που παρακολούθησα, μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις. Θα ήθελα να σας προκαταβάλω ότι στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ -όπου βλέπεις ακόμα και πέντε ταινίες στη σειρά, κάνεις συνεντεύξεις, ενημερώνεσαι για την επικαιρότητα- ενδέχεται να έχεις αδικήσει κάποια ταινία. Όποιες από αυτές αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση, επιλέγω να την κάνω με την κυκλοφορία τους στη χώρα μας. Οι πρώτες σκέψεις όμως δίνουν ένα στίγμα πιο αυθόρμητο, λιγότερο φιλτραρισμένο και σίγουρα πιο άμεσο.

Όπως ένα παιδί απογοητεύεται όταν μαθαίνει ότι δεν μπορεί να πιάσει τα αστέρια, έτσι κι εμείς αισθανθήκαμε ότι μας εξαπάτησε, χωρίς να ήταν στις προθέσεις του, το Lucy in the sky – τίτλος εμπνευσμένος από το τραγούδι των Lennon–McCartney Lucy in the sky with diamonds.

Η Lucy (Natalie Portman) έχει όλα τα εχέγγυα για να κάνει ένα ακόμα ταξίδι στο μακρινό διάστημα, όμως, μέσα στη μιζέρια ενός κατά τα άλλα υγιούς γάμου, ερωτεύεται συνεργάτη και τα κάνει γυαλιά καρφιά για να κερδίσει την ευτυχία. Το δικό της χαρτί, η επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, θα καεί σε μια αποτυχημένη παρτίδα πάθους.

Φωτογραφία: George Pimentel/Getty Wire Images

Στο κινηματογραφικό του σκηνοθετικό ντεμπούτο, ο διάσημος σεναριογράφος Noah Hawley τα κάνει μαντάρα. Προσπαθεί να πει μια απλή ιστορία δύο παράλληλων αφηγηματικών γραμμών, φορτώνοντας τη με κάθε απωθημένο: αλλάζει διαρκώς τα φορμάτ κινηματογράφησης χωρίς κανέναν απολύτως δραματουργικό λόγο, εκθέτει ανεπανόρθωτα τη Natalie Portman -η οποία αγωνιά να βγει αλώβητη από το αλλοπρόσαλλο όραμά του-, και εξαντλεί τους θεατές με την αδικαιολόγητη διάρκειά της (124 λεπτά).

Το δε οικολογικού ενδιαφέροντος μήνυμα (spoiler alert) «από αστροναύτης, μελισσοκόμος», δηλαδή ένας άνθρωπος που θέλει να κατακτήσει περισσότερα από αυτά που του αναλογούν επαναπροσδιορίζει την ύπαρξή του (αναφορά στη θεωρία του Αϊνστάιν ότι η εξάλειψη των μελισσών θα οδηγήσει και στην εξάλειψη του ανθρωπίνου είδους), παραμένει ωραίο και σαφές μόνο ως ιδέα επιβίωσης που εκτοξεύτηκε από το κεφάλι του για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Φωτογραφία: George Pimentel/Getty Wire Images

Ανιαρή ή ανίερη, σαφέστατα δεν είναι μια ταινία που απολαμβάνεις στο πλαίσιο ενός φορτωμένου με ταινίες φεστιβάλ (στην περίπτωση μου, είχαν προηγηθεί άλλες τέσσερις την ίδια μέρα).


*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Getty Wire Images
Βίντεο: TIFF/TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«The Τwo Popes» («Οι δύο Πάπες»)

«The Τwo Popes» («Οι δύο Πάπες»)

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ολοκλήρωσε τη δεκαήμερη γιορτή της 7ης Τέχνης με την ανακοίνωση των βραβείων. Με αφορμή τις περίπου 40 ταινίες που παρακολούθησα, μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις. Θα ήθελα να σας προκαταβάλω ότι στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ -όπου βλέπεις ακόμα και πέντε ταινίες στη σειρά, κάνεις συνεντεύξεις, ενημερώνεσαι για την επικαιρότητα- ενδέχεται να έχεις αδικήσει κάποια ταινία. Προσωπικά επιλέγω όσες ταινίες αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση, αυτή να την κάνω με την κυκλοφορία τους στη χώρα μας. Οι πρώτες σκέψεις όμως δίνουν ένα στίγμα πιο αυθόρμητο, λιγότερο φιλτραρισμένο και σίγουρα πιο άμεσο. Πάντως, όσο οι κινηματογραφικές αίθουσες θα υποδέχονται πληθώρα φεστιβαλικών ταινιών, θα είμαστε εδώ αν χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουμε κάτι.


Κάντε τον σταυρό σας. Έρχονται οι δύο Πάπες.

Αν το λευκό συμβολίζει το καλό, το αγνό, το νέο, ο λευκός καπνός -όταν ακούστηκε το Habemus Papam στην εκλογή του Pope Benedict (Anthony Hopkins)- θα έπρεπε να είχε αν μη τι άλλο μια γκρίζα απόχρωση. Στενόμυαλος, πουριτανός, συγκεντρωτικός, καθόλου ανανεωτικός, το ακριβώς αντίθετο από τον Pope Francis (Jonathan Pryce), ο οποίος οραματιζόταν μια Καθολική Εκκλησία όπου θα αντιμετώπιζε τα φαντάσματα του παρελθόντος, θα ξεχώριζε την ήρα απ’ το σιτάρι και με αγάπη θα αποδεχόταν κάθε πιστό στην αγκαλιά της. Η πολιτική όμως, ιδιαίτερα εντός του κλήρου, έχει και αυτή τα μαγειρέματά της. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Pope Francis θα επισκεφτεί τον Pope Benedict με σκοπό να παραιτηθεί, όταν ο Pope Benedict θα προσπαθήσει να τον πείσει όχι απλώς να μείνει, αλλά να πάρει και τη θέση του.

Τηλεοπτικές κάμερες, βόλτες στη Ρώμη για πίτσα και fanta πορτοκάλι, διδακτικές ανοησίες για το καλό και το κακό, και μια δόση από ποδοσφαιρικό χιούμορ είναι τα στοιχεία που οδηγούν τον σκηνοθέτη που μας χάρισε τον «Επίμονο Κηπουρό», στο μέγα αυτογκόλ, όπου δεν τον σώζει ούτε καν η διαιτησία. Με άλλα λόγια, ο Fernando Meirelles καταπιάνεται μ’ ένα θέμα ταμπού και τα κάνει μαντάρα. Θέλοντας να δείξει το ανθρώπινο προφίλ και των δύο που υπηρέτησαν στο ανώτατο αξίωμα, συνθέτει μια επίπεδη φιλόδοξη φανφάρα που απομακρύνεται από τα βασικά της νοήματα και γίνεται μια τουριστικού ενδιαφέροντος situation comedy βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Ούτε ο Sir Anthony Hopkins χωράει στο ράσο του κακιότατου Pope Benedict με άνεση, ούτε η απλότητα και η καθαρότητα του Jonathan Pryce είναι αρκετή για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ο δεύτερος μάλιστα ρίχνει στάχτη στα μάτια του πρώτου με λευκό καπνό και… ναι, Habemus movie που θα ξεχάσουμε σαν τα Άβε Μαρία που λέμε για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας. Με κάθε σεβασμό στους μεγαλειότατους, προτρέπω τους σινεφιλ αντί για ροσάριο να πάρουν κομπολόι. Θα το χρειαστούν.


*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF
Βίντεο για το Φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«Οδός 19, αριθμός 15» παράσταση – ντοκουμέντο από το ΚΕΜΙΠΟ

«Οδός 19, αριθμός 15» παράσταση – ντοκουμέντο από το ΚΕΜΙΠΟ

Στις 9 και 11 Οκτωβρίου 2019, 21:00 στον Αστέρα Νέας Ιωνίας, με ερμηνεία της Νένας Μεντή, θα παρουσιαστεί από το Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕΜΙΠΟ) η παράσταση – ντοκουμέντο «Οδός 19, αριθμός 15».

Όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση: «Το Κέντρο συμμετέχει στις Ιωνικές Μέρες Τέχνης και Πολιτισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας με την παρουσίαση της παράστασης θεάτρου-ντοκουμέντο «Οδός 19, αριθμός 15: η προσφυγική Ελευθερούπολη και η περίπτωση Μουταλάσκη». Η παράσταση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο αρχειακό υλικό του Κέντρου Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής (ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ.) και του Ιστορικού Αρχείου του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς και φωτίζει τον αγώνα επιβίωσης μίας εργάτριας της κλωστοϋφαντουργίας Μουταλάσκη, της Κλειώς Χατζηαλέξη, μίας από τις πολλές, πραγματικές και άγνωστες ηρωίδες του Μεσοπολέμου.

Πρόκειται για θέατρο-ντοκουμέντο για την εργατική προσφυγιά της Ελευθερούπολης σε παράλληλη πορεία με την κλωστοϋφαντουργία Μουταλάσκη σε κείμενο-σκηνοθεσία Παρασκευής Καλογεράκη.

Γυναίκες της Μικράς Ασίας, που με βαθιά χαραγμένα τα σημάδια του βίαιου ξεριζωμού από την πατρίδα και το σπίτι, έζησαν με την ανέχεια και τη βαριά φτώχεια του Μεσοπολέμου, άντεξαν όρθιες την ωμότητα της γερμανικής κατοχής, δούλεψαν σκληρά και πάλεψαν για τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα».

«Έπρεπε να ζήσουμε! Να κεντώ ήξερα, να ράβω ήξερα, μα ταπητουργία δεν είχαμε εμείς, αργαλειό δε δουλεύαμε στα Βουρλά, εμείς είχαμε αμπέλια. Άνοιξαν όμως οι κλωστοϋφαντουργίες στους Ποδαράδες κι έγινα υφάντρα από τις λίγες. Σοβαρά. Δεν είναι εύκολη δουλειά, θέλει μάτι δυνατό και να σου κόβει…»

Συντελεστές της παράστασης
Κείμενο-σκηνοθεσία: Παρασκευή Καλογεράκη
Σκηνοθεσία ντοκυμαντέρ: Λουΐζος Ασλανίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Νίκος Κόνιαρης
Φωτισμοί: Βασίλης Μπεζιργιάννης
Τεχνική υποστήριξη: Γιώργος Ζιώγαλας
Συμμετέχει κινηματογραφικά ο μικρός Δημήτρης Κόνιαρης
Επιστημονική συμβολή: ΚΕΜΙΠΟ Ν. Ιωνίας και Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ
Ερευνητική συνδρομή: Λουκάς Χριστοδούλου
Ερευνητική ομάδα: Λαμπρίνα Βαρίτη, Παρασκευή Καλογεράκη, Λεωνίδας Σπανδάγος

Παραχώρηση χρήσης τεκμηρίων
Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ
Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ.)
Αρχείο ΕΡΤ

Πληροφορίες παραστάσεων
Τετάρτη 9 και Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2019, στις 21:00
Αστέρας, Δημοτικό Κινηματοθέατρο Νέας Ιωνίας, Ασκληπιού 4, Νέα Ιωνία
Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό

Απαραίτητη η παραλαβή δελτίου εισόδου από τα γραφεία του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Νέας Ιωνίας, Πατριάρχου Ιωακείμ 4, Νέα Ιωνία (σταθμός ΗΣΑΠ Ν. Ιωνίας) τις ημέρες Δευτέρα 7.10, Τρίτη 8.10 και Τετάρτη 9.10, ώρες 10:00-14:00, τηλέφωνο πληροφοριών: 210 27 95 012

www.ert.gr

Open post

Aφιέρωμα στο Γιώργο Μπράμο στη Δροσιά

Aφιέρωμα στο Γιώργο Μπράμο στη Δροσιά

Στα πλαίσια του Προγράμματος «Ημέρες Κινηματογράφου» η Ομάδα Πολιτισμού της Δ.Κ. Δροσιάς κάνει τη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2019 αφιέρωμα στον συγγραφέα, δημοσιογράφο και κριτικό κινηματογράφου Γιώργο Μπράμο, ο οποίος χάθηκε ξαφνικά στις 15 Αυγούστου, προβάλλοντας την ταινία «Καλή Πατρίδα, Σύντροφε» του Λευτέρη Ξανθόπουλου.

Τη βραδιά θα τιμήσουν με την παρουσία τους ο σκηνοθέτης, ο οποίος θα μιλήσει με το κοινό για την ταινία του, ο γιος του Μαρίνος Μπράμος, άλλα μέλη της οικογένειάς του και οι φίλοι του.

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Κώστας Μαντάς
Επιμέλεια και ανάλυση ταινιών: Καίτη Λεκάκου

«Καλή Πατρίδα, Σύντροφε» του Λευτέρη Ξανθόπουλου
Μια δραματική ταινία με στοιχεία ντοκιμαντέρ για το όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα. Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες χτίζουν στην Ουγγαρία το 1950 το χωριό Μπελογιάννης. Μετά από35 χρόνια αναγκαστικής εξορίας επιστρέφουν στην πατρίδα.
Η ταινία είναι γυρισμένη στους αληθινούς χώρους με πραγματικούς πρόσφυγες. Μια γνήσια συγκινησιακή δύναμη την διαπερνά και την αναδεικνύει σε μια ευαίσθητη ελεγεία.
Η ταινία συμμετείχε σε διεθνή κιν/κά Φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Κέρδισε Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και Βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το 1986, ειδική τιμητική διάκριση στο Λοκάρνο και Κρατικά Βραβεία Ποιότητας ΥΠΠΟ το 1987.

Η ταινία περιλαμβάνεται στις 20 ταινίες που επελέγησαν ως οι καλύτερες, τις οποίες ψήφισε το κοινό από μια λίστα 200 ταινιών στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο αφιέρωμα για τα 100 χρόνια του Ελληνικού Κινηματογράφουφου «1914-2014».

Σενάριο: Λευτέρης Ξανθόπουλος, Γιώργος Μπράμος, Θανάσης Σκρουμπέλος
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Ξανθόπουλος
Φωτογραφία: Ανδρέας Σινάνος
Μουσική: Ελένη Καραϊνδρου
Παίζουν: Αθηνά Παπαδημητρίου, Peter Trokan, οι κάτοικοι του χωριού Beloiannisz.
Ελλάδα /1986/ 90’

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές: «Η βραδιά θα κλείσει με ένα ποτήρι εξαιρετικό κρασί, ευγενική προσφορά στο Πρόγραμμά μας του Ενιαίου Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Σάμου. Οι προβολές γίνονται στις 20.00’ στο Πολιτιστικό Κέντρο Δροσιάς, Γρ. Λαμπράκη 19».

www.ert.gr

Open post

«Radioactive»

«Radioactive»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Στις 15 Σεπτεμβρίου, το 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ολοκλήρωσε τη δεκαήμερη γιορτή της 7ης Τέχνης με την ανακοίνωση των βραβείων. Με αφορμή τις περίπου 40 ταινίες που παρακολούθησα, μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις. Θα ήθελα να σας προκαταβάλω ότι στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ -όπου βλέπεις ακόμα και πέντε ταινίες στη σειρά, κάνεις συνεντεύξεις, ενημερώνεσαι για την επικαιρότητα- ενδέχεται να έχεις αδικήσει κάποια ταινία. Προσωπικά επιλέγω όσες ταινίες αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση, αυτή να την κάνω με την κυκλοφορία τους στη χώρα μας. Οι πρώτες σκέψεις όμως δίνουν ένα στίγμα πιο αυθόρμητο, λιγότερο φιλτραρισμένο και σίγουρα πιο άμεσο. Πάντως, όσο οι κινηματογραφικές αίθουσες θα υποδέχονται πληθώρα φεστιβαλικών ταινιών, θα είμαστε εδώ αν χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουμε κάτι.

Αν κάτι μου αρέσει στον κινηματογράφο της εκ Περσίας ορμώμενη  Marjane Satrapi, είναι ότι δεν δικαιολογεί τον άκριτο ρεαλισμό. Στον δικό της κόσμο, η ελπίδα και το όνειρο έχουν πολύ παραμύθι. Στο Radioactive μπορεί να μας στέρησε το υπέροχο χιούμορ της, το θέμα όμως δεν επέτρεπε τα γνώριμα παιχνίδια της με τους θεατές.

Φωτογραφία: Jeremy Chan/ Getty Wire Image

Η πολωνικής καταγωγής επιστήμονας Marie Sklodowska-Curie -κατά κόσμον Madame Curie– ερωτεύεται και μοιράζεται, στη συνέχεια, τους επιστημονικούς προβληματισμούς της με τον άντρα της Pierre Curie. Στη γαλλική επιστημονική κοινότητα, που παγιωμένα αμφισβητεί τη δύναμη της γυναικείας σκέψης σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο, θα ανατρέψει με τα πειράματά της το σκεπτικό της θεραπείας αλλά και του πολέμου, τη δημιουργική περιέργεια και την καταστροφική μανία.

Η Rosamund Pike αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα της ηρωίδας που, αν και βραβεύτηκε με δύο νόμπελ (Φυσικής και Χημείας), υποστήριζε σε όλη της τη ζωή ότι περισσότερο δυσκολεύτηκε να βρει κεφάλαια για τις έρευνές της, παρά να αντιμετωπίσει τη μικρόνοια όσων την αμφισβήτησαν.

Φωτογραφία: George Pimentel/Getty Wire Image

Oι διαφάνειες των υφασμάτινων φλογών της Loie Fuller εμπνέουν τις ακτινογραφίες και το αντίστροφο. Η αντιπαραβολή της προσωπικής ζωής με την επιστημονική εμπλουτίζεται με flash forwards από τις σημαντικότερες καταστροφές που ακολούθησαν των ευρημάτων της σπουδαίας ερευνήτριας. Από τη χημική ένωση της οθόνης, όμως, λείπει εκείνο το στοιχείο που θα οδηγήσει στην έκρηξη, κι έτσι το πείραμα της, εμπνευσμένης κατά τα άλλα, Satrapi προσπαθεί να ισορροπήσει καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Εκείνο όμως που χαρακτήριζε τη Madame είναι γνώριμο στοιχείο της δημιουργού: «Αυτό που μας αφαιρεί τη δύναμη, αυτό τελικά μας ενδυναμώνει».

Φωτογραφία: Sonia Recchia/Getty Wire Image

Ένα κομψό, ενδιαφέρον πείραμα που δεν μυρίζει μπαρούτι, αλλά βάζει φωτιές για τη θέση της γυναίκας στον επιστημονικό χώρο, σχεδόν 100 χρόνια από τότε.


*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/ Getty Wire Images

Βίντεο για το Φεστιβάλ: TIFF Talks

www.ert.gr

Open post

«The Report»

«The Report»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

 Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Πριν από λίγες μέρες, το 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ολοκλήρωσε τη δεκαήμερη γιορτή της 7ης Τέχνης με την ανακοίνωση των βραβείων. Με αφορμή τις περίπου 40 ταινίες που παρακολούθησα, μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις. Θα ήθελα να σας προκαταβάλω ότι στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ -όπου βλέπεις ακόμα και πέντε ταινίες στη σειρά, κάνεις συνεντεύξεις, ενημερώνεσαι για την επικαιρότητα- ενδέχεται να έχεις αδικήσει κάποια ταινία. Προσωπικά επιλέγω όσες ταινίες αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση, αυτή να την κάνω με την κυκλοφορία τους στη χώρα μας. Οι πρώτες σκέψεις όμως δίνουν ένα στίγμα πιο αυθόρμητο, λιγότερο φιλτραρισμένο και σίγουρα πιο άμεσο. Πάντως, όσο οι κινηματογραφικές αίθουσες θα υποδέχονται πληθώρα φεστιβαλικών ταινιών, θα είμαστε εδώ αν χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουμε κάτι.

Φέτος είναι η χρονιά του Adam Driver, με δύο εξαιρετικές ερμηνείες. Ο υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός στο Marriage Story δίνει μια εσωτερική ερμηνεία που υγραίνει τα μάτια και πονάει την καρδιά όποιου έχει, έστω και μια φορά, χωρίσει από ένα μεγάλο έρωτα.

Στο The Report υποδύεται τον ιδεαλιστή Daniel Jones, του οποίου η έρευνα θα φέρει στην επιφάνεια τα μυστικά προγράμματα βασανισμών κρατουμένων για τους οποίους υπήρχαν -στοιχειοθετημένες ή όχι- υποψίες ότι είχαν εμπλοκή με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Φωτογραφία: TIFF

Μπαίνοντας στο πετσί του χαρακτήρα, χωρίς στιγμή να προβεί σε μιμητισμό, χτίζει ένα χαρακτήρα πέρα από τις εξωτερικές ομοιότητες. Η ταινία περιορίζεται στην καταγραφή των γεγονότων με δημοσιογραφική ντοκιμαντερίστικη ματιά, κάτι που δικαιολογείται ως συμπαραγωγή του Vice.

Φωτογραφία: TIFF

*Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF

 

www.ert.gr

Open post

Η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ στην ογκολογική μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» (video)

Η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ στην ογκολογική μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» (video)

Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ επιχειρεί να δώσει πολλά χαμόγελα στα παιδιά που βρίσκονται στην είσοδο του Ογκολογικού τμήματος του νοσοκομείου «Παίδων».

Έγχορδα, ξύλινα και χάλκινα με τη συμμετοχή των μικρών παιδιών ερμηνεύουν τραγούδια. Πρόκειται για μια διαδραστική συναυλία, συμμετέχουν τα παιδιά ενεργά και όχι μόνο η Ορχήστρα που προσπαθεί να μυήσει τα παιδιά στην μουσική.

Είναι από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις της Ορχήστρας της ΕΡΤ, είπε ο αρχιμουσικός, Αναστάσιος Συμεωνίδης.

Πηγή: ΕΡΤ, Ρεπορτάζ: Βάσω Τζανακάκη

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 128 129 130
Scroll to top