Open post

Πολύτιμα «ξεχασμένα» έργα του Χοκουσάι απέκτησε το Βρετανικό Μουσείο

Πολύτιμα «ξεχασμένα» έργα του Χοκουσάι απέκτησε το Βρετανικό Μουσείο

Το Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου απέκτησε 103 «ξεχασμένα» έργα του Ιάπωνα χαράκτη και ζωγράφου Κατσουσίκα Χοκουσάι (Katsushika Hokusai/1760-1849). Τα μικρών διαστάσεων έργα –που φιλοτεχνήθηκαν το 1829 για την εικονογράφηση του βιβλίου με τίτλο «Μεγάλο Εικονογραφημένο Βιβλίο των Πάντων», το οποίο τελικά δεν εκδόθηκε- έμειναν μακριά από το φως της δημοσιότητας για περισσότερα από 70 χρόνια.

Σύμφωνα με το Βρετανικό Μουσείο, τα μικρά αριστουργήματα του Χοκουσάι είχε αρχικά στην κατοχή του ο Γάλλος συλλέκτης έργων τέχνης και κοσμηματοποιός της αρ νουβό, Henri Vever, ο οποίος πέθανε το 1943. Το 1948 τα έργα πουλήθηκαν σε δημοπρασία που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι, στην ίδια πόλη όπου «επανεμφανίστηκαν» και πέρσι. Τα χρόνια που πέρασαν πιστεύεται ότι τα πολύτιμα σχέδια αποτελούσαν μέρος μιας γαλλικής συλλογής έργων τέχνης, η ύπαρξη της οποίας ήταν άγνωστη στο ευρύ κοινό. Το σύνολο των έργων, φιλοτεχνημένων με μελάνι, δημοπρατήθηκε τον περσινό Ιούνιο στην «πόλη του φωτός», στην τιμή των 136,500 €. Το Βρετανικό Μουσείο απέκτησε τον εν λόγω καλλιτεχνικό «θησαυρό» χάρη σε χρηματοδότηση του οργανισμού Art Fund και με τη βοήθεια κληροδοτήματος.

Φωτό: britishmuseum.org

Με την απόκτηση των «ξεχασμένων» έργων του Χοκουσάι, το Βρετανικό Μουσείο έχει πλέον στην κατοχή του περισσότερα από 1.000 έργα (ζωγραφική, γκραβούρες, σκίτσα κ.α.) του κορυφαίου Ιάπωνα καλλιτέχνη της ukiyo-e . «Αυτή η απόκτηση αποτελεί ένα ακόμη ορόσημο για τη συλλογή των έργων του Χοκουσάι που συνεχίστηκε για περισσότερα από 150 χρόνια», ανέφερε  ο Διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου Hartwig Fischer. Σημειώνεται ότι το μουσείο έχει επίσης στην κατοχή του μια εκδοχή του έργου «το Μεγάλο Κύμα» (1831), της δημοφιλέστερης ίσως δημιουργίας του Χοκουσάι. Στη συλλογή με τα 103, προσφάτως αποκτημένα, έργα του ιδίου κυριαρχούν θέματα τα οποία σχετίζονται με την αρχαία Κίνα, την Ινδία, τη Νοτιοανατολική και Κεντρική Ασία, με απεικονίσεις ζώων, φυτών, τοπίων, φυσικών φαινομένων κλπ.

Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να δει τα επίμαχα σχέδια στην ιστοσελίδα του Βρετανικού Μουσείου. Η παρουσίασή τους σε έκθεση (στο μουσείο) προγραμματίζεται για του χρόνου. Ό λόγος για τον οποίο τα συγκεκριμένα έργα δεν παρουσιάστηκαν ποτέ, ως τώρα, δημοσίως παραμένει άγνωστος. Ωστόσο, αυτές οι πολύτιμες δημιουργίες αποτελούν απόδειξη ότι -την εποχή που τις φιλοτέχνησε- ο Ιάπωνας καλλιτέχνης εισέρχονταν σε μια νέα δημιουργική περίοδο της ζωής του,  που θα τον οδηγούσε σύντομα στην έμπνευση της περίφημης σειράς έργων, με τίτλο «Τριάντα έξι Θέες του Βουνού Φούτζι» (1831-1833).


Πηγές: heartnewspaper.com/ artnews.com

Φωτογραφίες: britishmuseum.org

 

www.ert.gr

Open post

Σε νεκροταφείο της Νότιας Καρολίνας –κοντά στη γενέτειρά του- τάφηκε ο Τσάντγουϊκ Μπόουζμαν

Σε νεκροταφείο της Νότιας Καρολίνας –κοντά στη γενέτειρά του- τάφηκε ο Τσάντγουϊκ Μπόουζμαν

Ο ηθοποιός Chadwick Boseman, πρωταγωνιστής στην ταινία “Black Panther” πέθανε στο σπίτι του στο Λος Άντζελες στις 28 Αυγούστου 2020, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο του παχέος εντέρου με τον οποίο πάλευε εδώ και μια τετραετία. Μετά τη διάγνωσή, το 2016, ο  Boseman είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του καρκινικού όγκου και τον περασμένο Μάρτιο υποβλήθηκε σε λαπαροσκοπική επέμβαση, προκειμένου να αφαιρέσει καρκινικό όγκο που είχε κάνει μετάσταση.

Έξι ημέρες μετά τον θάνατο του δημοφιλούς ηθοποιού –στις 3 Σεπτεμβρίου–  πραγματοποιήθηκε η ταφή του σε νεκροταφείο της  Νότιας Καρολίνας, κοντά στην πόλη Άντερσον όπου γεννήθηκε.

Αιτία θανάτου του Boseman ήταν η πολυοργανική ανεπάρκεια, με υποκείμενη αιτία τον καρκίνο του παχέος εντέρου. Έφυγε από τη ζωή στα 43 του χρόνια.

Οι περισσότεροι θυμούνται τον Chadwick να υποδύεται τον βασιλιά T’Challa στην ταινία «Μαύρος Πάνθηρας» (2018), αλλά ο ίδιος είχε ενσαρκώσει πολλούς ακόμα ρόλους στη μικρή και μεγάλη οθόνη. Εννέα ημέρες μετά τον θάνατό του, «αστέρες» από τον χώρο του θεάματος, όπως οι  Michael B. Jordan, Lupita Nyong’o και Winston Duke, έδωσαν το παρών σε μνημόσυνο που τελέστηκε στη μνήμη του ηθοποιού στο Μαλιμπού.

Η είδηση για τον θάνατο του Boseman έγινε γνωστή από ανακοινώσεις στις ιστοσελίδες του, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου αναφερόταν ότι ο ηθοποιός πέθανε στο σπίτι του, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του Taylor Simone Ledward και την οικογένειά του.

Σχετική είδηση: Πέθανε 43 ετών ο «Μαύρος Πάνθηρας» Chadwick Boseman


Πηγή: dailymail.co.uk

Φωτογραφία: Associated Press

www.ert.gr

Open post

Ο ποιητής Λόρενς Φερλινγκέτι γιορτάζει τα 101α του γενέθλια με την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής στη Νέα Υόρκη

Ο ποιητής Λόρενς Φερλινγκέτι γιορτάζει τα 101α του γενέθλια με την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής στη Νέα Υόρκη

Ο Λόρενς Φερλινγκέτι, εκτός από ποιητής, εκδότης, ιδιοκτήτης βιβλιοπωλείου, ακτιβιστής και μια από τις εμβληματικές μορφές του Beat Generation, είναι και ζωγράφος. Η πρώτη του ατομική έκθεση εγκαινιάστηκε πριν από λίγες ημέρες στην Τσάιναταουν  της Νέας Υόρκης, στη νέα γκαλερί New Release με τίτλο «Lawrence Ferlinghetti: Études» και θα διαρκέσει έως τις 2 Οκτωβρίου.

Αρχικά, τα εγκαίνια της έκθεσης ήταν προγραμματισμένα για τον Μάρτιο, για να συμπέσουν με τα 101α γενέθλια του Λόρενς. Τα μέτρα κατά της πανδημίας όμως οδήγησαν σε αναβολή και η έκθεση εγκαινιάστηκε στα τέλη του περασμένου μήνα.

Ο Φερλινγκέτι γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1919 στο Yonkers της Νέας Υόρκης, κατά τη διάρκεια της πανδημίας της ισπανικής γρίπης και πριν από μερικούς μήνες γιόρτασε τα 101α γενέθλιά του.

Το 1955 έγινε ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης του θρυλικού βιβλιοπωλείου «City Lights» στο Σαν Φρανσίσκο και την ίδια χρονιά ξεκίνησε τις εκδόσεις στις οποίες το 1956 εμφανίστηκε η συλλογή του Άλεν Γκίνσμπεργκ «Howl and Other Poems», το 1964 η συλλογή «Lunch Poems» του Φρανκ Ο’Χάρα και ένα χρόνο μετά η ανθολογία ποίησης του Αντονέν Αρτώ «Artaud Anthology» που επιμελήθηκε ο Τζακ Χίρσμαν.

Η έκθεση περιλαμβάνει 14 έργα – δύο έργα ζωγραφικής, εννέα έργα σε χαρτί και τρεις μικρές εκτυπώσεις – στις οποίες ο καλλιτέχνης αναπαριστά, συχνά με χιούμορ, μορφές της Ελληνικής Μυθολογίας  (Ίκαρος, Λήδα και Ορέστης και Κλυταιμνήστρα), λογοτεχνικές φιγούρες (Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς), και γυμνοί νεαροί άνδρες και γυναίκες.

www.ert.gr

Open post

Οι Ρήγας – Αποστόλου μιλούν στο φλΕΡΤ για τη νέα σειρά της ΕΡΤ1 «Η τούρτα της μαμάς»

Οι Ρήγας – Αποστόλου μιλούν στο φλΕΡΤ για τη νέα σειρά της ΕΡΤ1 «Η τούρτα της μαμάς»

Μια τρυφερή ματιά στην ελληνική οικογένεια που μέσα από την αγάπη και την τρυφερότητα που παρέχει δημιουργεί ολοκληρωμένες προσωπικότητες, είναι το concept της νέας σειράς της ΕΡΤ1 «Η τούρτα της μαμάς» που γράφουν και σκηνοθετούν οι Ρήγας – Αποστόλου.

Οι δύο δημιουργεί μίλησαν στην δημόσια τηλεόραση και στην εκπομπή «φλΕΡΤ» για το νέο τους εγχείρημα. Αποκάλυψαν ότι η σειρά γράφτηκε μέσα στην καραντίνα, ενώ όπως είπαν η αρχική ιδέα για μια οικογένεια που κάθεται γύρω από ένα τραπέζι,  είχε έρθει πριν από 20 χρόνια κατά την διάρκεια των γυρισμάτων ενός άλλου σίριαλ.

«Το τελευταίο καιρό εγώ και ο Αλέξανδρος αισθανθήκαμε ότι αυτό που έλειπε είναι το οικογενειακό τραπέζι, στο οποίο δεν καθόμαστε να φάμε, αλλά για να τα βρούμε» είπε στην κάμερα του «φλΕΡΤ ο Δημήτρης Αποστόλου, ενώ ο Αλέξανδρος Ρήγας ανέφερε ότι  στόχος είναι να κλείσουμε γλυκά το μάτι και να ζεστάνουμε τις ψυχές των τηλεθεατών με οικογενειακή θαλπωρή όπως όλοι  ονειρευτήκαμε να την ζήσουμε ή την ζήσαμε.

Ο Δημήτρης Αποστόλου  μίλησε και για την συνεργασία με την ΕΡΤ. Υπενθύμισε ότι από εδώ ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, είπε ότι τα κριτήρια είναι πολύ αυστηρά, ο συναγωνισμός με τις άλλες σειρές της δημόσιας τηλεόρασης μεγάλος, ενώ τέλος έκανε λόγο για απόλυτη ελευθερία στο λόγο που δεν έχουν δώσει ποτέ τα ιδιωτικά κανάλια.

www.ert.gr

Open post

«Letter to you»: Ο Μπρους Σπρίνγκστιν και η E Street Band επιστρέφουν

«Letter to you»: Ο Μπρους Σπρίνγκστιν και η E Street Band επιστρέφουν
Ο Μπρους Σπρίνγκστιν επιστρέφει στις 23 Οκτωβρίου με το νέο 20ό άλμπουμ του. Κυκλοφoρεί το «Letter to You», το τραγούδι από το ομώνυμο άλμπουμ με την E Street Band. Το άλμπουμ περιγράφεται ως ροκ που τροφοδοτείται από τον συνταρακτικό house-rocking σήμα κατατεθέν ήχο της μπάντας.

Στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού προβάλλονται ασπρόμαυρα στιγμιότυπα και εικόνες από τον Σπρίνγκστιν στο στούντιο με τη μπάντα να ηχογραφούν το τραγούδι.

«Λατρεύω τη συναισθηματική φύση του« Letter To You » δηλώνει ο Σπρίνγκστιν. «Και λατρεύω τον ήχο των E Street Band να παίζουν ζωντανά στο στούντιο, με έναν τρόπο που δεν έχουμε δοκιμάσει ποτέ πριν και χωρίς προσθήκες στην αρχική ηχογράφηση. Ηχογραφήσαμε το άλμπουμ σε μόλις πέντε ημέρες και αποδείχθηκε μια από τις μεγαλύτερες εμπειρίες ηχογράφησης που είχα ποτέ», τονίζει.

Εκτός από τα εννέα νέα τραγούδια που έγραψε πρόσφατα ο Αμερικάνος τραγουδοποιός, το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης τρεις ακυκλοφόρητες συνθέσεις από τη δεκαετία του ‘70 τα οποία θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά.

www.ert.gr

Open post

«Το λάθος και η δυναμική του στη γλώσσα και στην επικοινωνία»

«Το λάθος και η δυναμική του στη γλώσσα και στην επικοινωνία»

Ο συλλογικός τόμος που τιτλοφορείται «Το λάθος και η δυναμική του στη γλώσσα και στην επικοινωνία», αποτέλεσμα μιας πολυετούς διαδρομής διαπραγμάτευσης με την έννοια του λάθους έτσι όπως αυτή ξεδιπλώνεται στην εκπαίδευση, στην κοινωνία, στην πολιτική και στις διαπροσωπικές σχέσεις, οργανώθηκε και επιμελήθηκε από την Αναπλ. Καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Ελληνικής Γλώσσας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Νικολέττα Τσιτσανούδη-Μαλλίδη. Καθώς τη Δευτέρα ξεκινούν τα σχολεία, καλό είναι να προσεγγίσουμε κι ένα διαφορετικό σκεπτικό για το πώς αντιμετωπίζουμε τα λάθη των μαθητών στη γλώσσα!

Το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg, υπηρετεί μία διπλή προσπάθεια αφενός αμφισβήτησης του στιγματισμού του γλωσσικού λάθους ως «ταμπού» και ως εμπόδιου στην εξέλιξη της επικοινωνίας και αφετέρου σύνδεσης του λάθους με τις έννοιες της ελευθερίας, της φαντασίας και της δημιουργίας, ακόμη και της ανταρσίας απέναντι σε κατεστημένες δομές, ασφαλώς και γλωσσικές. «Ο φόβος για την πρόληψη ή την αποφυγή του λάθους ενδεχομένως οδηγεί σε αναστολή της επικοινωνιακής πρωτοβουλίας από την πλευρά του ομιλητή που αναγκάζεται να σιωπήσει, ώστε να αποφύγει τη δημόσια αποκάλυψη της υποτιθέμενης υστέρησής του. Και μια επικοινωνία σε αναστολή ή σε εγκατάλειψη, ενδεχομένως ισοδυναμεί με μια μειοδοσία απέναντι στη διεκδίκηση της βαθιάς κατανόησης, αλλά και με μια πιθανή εγκατάσταση παθητικότητας απέναντι στις εξουσίες και τις δικές τους ρητορείες» υποστηρίζει η επιμελήτρια του τόμου.

Η συλλογική αυτή εργασία συνδέεται ως προς ένα μέρος της με τις επιστημονικές εισηγήσεις και ανακοινώσεις οι οποίες έγιναν στο πλαίσιο του 4ου Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου «Ελληνική Γλώσσα, Πολιτισμός και ΜΜΕ», το 2018, ενός θεσμού που υπηρετείται με συνέπεια και αυταπάρνηση επί αρκετά χρόνια. Εμπλουτίζεται, ωστόσο, με νεότερα κείμενα και θέματα, τα οποία επιδιώκεται να συγκροτήσουν μία εναλλακτική στάση απέναντι σε στερεοτυπικές αντιλήψεις για το γλωσσικό και ορθογραφικό λάθος, όσο και εάν αυτές παραμένουν και σήμερα κραταιές ή δύσκολα ανατρέπονται. Την προσπάθεια αυτή υποστηρίζουν ακαδημαϊκοί που ανησυχούν, πειραματίζονται, δεν κινδυνολογούν και τελικά αναζητούν την επόμενη φάση της γλώσσας και της γλωσσικής επικοινωνίας, η οποία ενσωματώνει ή απορροφά το λάθος του σήμερα, διορθώνοντάς το ή αναδεικνύοντάς το ως μία νεότερη γλωσσική μορφή.

Σύμφωνα με την κ. Τσιτσανούδη-Μαλλίδη «το λάθος στη γλώσσα μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία πύλη που οδηγεί στη βαθύτερη γνώση του άλλου, αλλά και των μηχανισμών που ελέγχουν, ρυθμίζουν και διαμορφώνουν τη μετέπειτα πορεία του οχήματος της γλώσσας. Η συνεισφορά της παρέκκλισης από τη νόρμα ακόμη και της παραβίασης των τυπικών κανόνων μπορεί να είναι σημαντική ως προς την εξέλιξη της γλώσσας και τη δυναμική της. Μόνον μέσω της απενοχοποίησης των φυσικών χρηστών της γλώσσας μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι στη βελτίωση και εμπλουτισμό του γλωσσικού τους επιπέδου, ακόμη και εάν μία τέτοια «επιείκεια» μοιάζει ως «ανοχή» ή και ως παραίτηση. Δεν είναι καθόλου αυτό. Η γλώσσα, αυτός ο ασύλληπτα ζωντανός οργανισμός, ομιλείται από ενεργές βιολογικές υπάρξεις, ατελείς ωστόσο, αλλά με διαρκείς και εγγενείς δυνατότητες βελτίωσης των τρόπων της επικοινωνίας τους μέσα σε κάθε κοινότητα. Κάθε συμμετοχή στην εμβάθυνση αυτής της ατέλειας, είναι και μία θεραπεία της».

Ο τόμος ξεκινά με άρθρο του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου που τιτλοφορείται «Από την επαλήθευση στην επιλάθευση: Το χρονικό της επιστημολογικής εξέλιξης από τους Προσωκρατικούς ώς την εποχή μας». Περιλαμβάνει επίσης άρθρα των κ.κ. Πηνελόπης Καμπάκη-Βουγιουκλή, Σταματίας Κουτσουλέλου, Κώστα Δ. Ντίνα, Παναγιώτας Μπεκάκου, Ασημάκη Φλιάτουρα, Γεωργίου Ι. Ξυδόπουλου, Ναπολέοντα Σπ. Μήτση, Αθανάσιου Μιχάλη, Ελένης Γρίβα, Ιφιγένειας Κωφού, Νικόλα Πρεβελάκη και της επιμελήτριας. Μεταξύ των περιεχομένων, υπάρχει και εργασία η οποία πραγματεύεται τη μεθοδολογία, την ερμηνεία και την πρόσληψη από φοιτητές φιλολογίας της παικτικής νεολογίας και της κωμικόγλωσσας του Μποστ με έμφαση στην τεχνητή ανορθογραφία. Όπως τονίζεται, η ανορθογραφία, όχημα ειρωνείας και κριτικής στο γλωσσικό ζήτημα και στην καθαρεύουσα, δεν είναι σήμερα απολύτως εύληπτη από τους φοιτητές, αν και η «ενοχλητικότητά» της φαίνεται να μειώνεται από την χιουμοριστικότητα.

www.ert.gr

Open post

77η Mostra: Τα βραβεία στο φεστιβάλ Βενετίας 2020

77η Mostra: Τα βραβεία στο φεστιβάλ Βενετίας 2020

Ανακοινώθηκαν τα βραβεία στην 77η Mostra της Ιταλίας.

Η αμερικανική ταινία «Nomadland» της Κλόε Ζάο απέσπασε σήμερα τον Χρυσό Λέοντα του 77ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Βενετίας.

Η κριτική επιτροπή της 77ης Μόστρα, της οποίας προεδρεύει η Αυστραλή ηθοποιός Κέιτ Μπλάνσετ, απένειμε επίσης μεταξύ των σημαντικότερων βραβείων τα εξής:

– Χρυσός Λέοντας καλύτερη ταινίας : «Nomadland» της Κλόε Ζάο (ΗΠΑ)

– Μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής : «Nuevo Orden» του Μισέλ Φράνκο (Μεξικό)

– Αργυρός Λέοντας καλύτερης σκηνοθεσίας: στον Ιάπωνα Κιγιόσι Κουροσάβα για την ταινία «Wife of a Spy» (Η γυναίκα ενός κατασκόπου).

– Βραβείο καλύτερου σεναρίου : στον Ινδό Chaitanya Tamhane, σεναριογράφο και σκηνοθέτη της ταινίας «The disciple»

– Ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής : στην ταινία «Αγαπητοί Σύντροφοι» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι (Ρωσία)

– Βραβείο α΄γυναικείου ρόλου : στη Βρετανίδα Βανέσα Κίρμπι για τον ρόλο της στην ταινία «Pieces of a woman» του Κορνέλ Μούντρουτσο

– Βραβείο α΄ανδρικού ρόλου : στον Ιταλό Πιερφρανσέσκο Φαβίνο για την ερμηνεία του στην ταινία «Padrenostro» του Κλαούντιο Νότσε (Ιταλία)

– Βραβείο «Μαρτσέλο Μαστρογιάνι» καλύτερου/ης νέου/ας ηθοποιού : στον Ιρανό Ρουχολάχ Ζαμανί, ένα παιδί από τους δρόμους της Τεχεράνης πρωταγωνιστής στον πρώτο του ρόλο του στην ταινία «Khorshid» του Ματζίντ Ματζιντί.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP

www.ert.gr

Open post

«Ίσκιλι»: γράφει η Γιώτα Ιωαννίδου

«Ίσκιλι»: γράφει η Γιώτα Ιωαννίδου
ΜΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Δεν είναι τυχαίο που το κείμενο αυτό το γράφω στη Θεσσαλονίκη. Είναι νωρίς το απόγευμα και πίνω καφέ στο αγαπημένο μου καφέ De Facto, στέκι των φοιτητικών μου χρόνων, αλλά και τωρινό, όταν έρχομαι στην πόλη μου την αγαπημένη. Δεν είναι τυχαίο που εδώ επέλεξα να γράψω κάποιες σκέψεις για το νέο μου μυθιστόρημα το Ίσκιλι. Γιατί εδώ στη Θεσσαλονίκη μεγάλωσα, έζησα όλα μου τα παιδικά και τα πρώτα νεανικά χρόνια, σπούδασα, κι εδώ ζουν οι γονείς μου, η οικογένειά μου και φίλοι αγαπημένοι. Κάθε φορά λοιπόν που ανεβαίνω, ευτυχώς συχνά, έρχονται και ζωντανεύουν μνήμες από το παρελθόν. Ξεχασμένες λεπτομέρειες του χθες ενεργοποιούν αναμνήσεις που φωτίζουν το σήμερα. Γιατί όσο κι αν δεν συνειδητοποιούμε το παρελθόν, το δικό μας και των δικών μας, πάντα ζει μέσα μας, το «φέρουμε». Κι όσο περισσότερη επίγνωση έχουμε σε σχέση μ’ αυτό, τόσο φυσικά συνδεόμαστε μαζί του.

Η δική μου σύνδεση με το παρελθόν ήταν πάντα έντονη. Μια κι ήμουνα ένα παιδί «σφουγγάρι». Χωρίς να το θέλω, χωρίς να το επιλέγω, χωρίς καν να το καταλαβαίνω είχα πάντα τεταμένες τις κεραίες, τις αισθήσεις μου. Άκουγα, έβλεπα, ρωτούσα. Κι όταν δεν έπαιρνα απάντηση, προσπαθούσα να διαβάσω κάτω από το βλέμμα τής μη απόκρισης τα μάτια των άλλων. Γιατί; Ήθελα να βρίσκω τι μπορεί να κρυβόταν από κάτω. Ακόμα και με την παιδική μου φαντασία.

Αν το Σοχούμ, το πρώτο μου μυθιστόρημα, το έγραψα κυριολεκτικά με μια ανάσα, σαν να ήμουν σ’ ένα όνειρο, το Ίσκιλι το έγραψα πολύ συνειδητά. Μετά την εμπειρία που έζησα με το Σοχούμ, όπου αφέθηκα στην ιστορία της αγαπημένης μου γιαγιάς Παναΐλας, του παππού Λεόντη και του ξεριζωμού τους να μ’ οδηγήσει στην εξιχνίαση της δικής μου προσωπικής ιστορίας, αισθάνθηκα ότι η διαδρομή αυτή μου πρόσφερε μεγάλη ανακούφιση. Η διείσδυση στο παρελθόν με βοήθησε να φέρω στο φως κομμάτια «πληγωμένα» δικά μου, που ενώ δεν αφορούσαν εμένα προσωπικά, τα κουβαλούσα μέσα μου και με πονούσαν. Μετά το Σοχούμ ένιωσα έντονη ανάγκη να ολοκληρώσω αυτό το ταξίδι στο παρελθόν των προγόνων γράφοντας την ιστορία και της οικογένειας του πατέρα μου, του παππού του Κώστα.

Φυσικά και είχα σχέσεις τόσο ως παιδί όσο κι αργότερα με την οικογένεια αυτή. Αλλά οι δεσμοί δεν ήταν τόσο ισχυροί, όσο με την οικογένεια της μητέρας μου, του Σοχούμ. Εκεί τα γεγονότα τα αισθανόμουν βιωμένα κι ας μην τα είχα ζήσει η ίδια. Στο Ίσκιλι επίσης πολλές πτυχές της ιστορίας του παππού μου ήταν εντελώς άγνωστες. Δεν γνώριζε τίποτε ούτε ο ίδιος ο πατέρας μου για τον πατέρα του, την περίοδο που έζησε παιδί την Γενοκτονία των Ποντίων. «Έσφαξαν τους γονείς μου, όταν ήμουν πολύ μικρός, γύρω στα πέντε, με πήραν και με μεγάλωσαν Τούρκοι… δύσκολα, ναι… και μετά να ναι καλά ο Ζαρίφης, που με βρήκε και με πήρε κι ήρθαμε Ελλάδα….». Αυτά τα λίγα έλεγε στον πατέρα μου. Και τίποτε άλλο. Δυο λόγια. Κι εκείνος δεν ρωτούσε παραπάνω. Είχαν μια ζωή τόσα βάσανα, που δεν προλάβαιναν, δεν είχαν κουράγιο, χρόνο, να ρωτήσουν παραπάνω. Τους ένοιαζε μόνο το πώς θα επιβιώσουν.

Χρειάστηκε λοιπόν έρευνα μεγάλη. Μελέτησα πολύ ιστορία. Ήδη μετά το Σοχούμ ξύπνησε πάλι μέσα η αγάπη για την ιστορία, που ήταν το πρώτο αντικείμενο σπουδών μου, πριν γίνω ηθοποιός. Διάβασα, μελέτησα χάρτες, προσπάθησα να καταλάβω ποια ήταν η μεγάλη πορεία λύτρωσης των Ποντίων την εποχή της Γενοκτονίας. Κι ακόμα ψάξαμε με τον πατέρα μου ανθρώπους, των οποίων οι γονείς μπορεί να συμμετείχαν σ’ αυτήν. Κι ευτυχώς βρήκαμε. Και ήταν εντυπωσιακό για μένα σε μια συζήτηση μ’ έναν μακρινό φίλο να βλέπω την Ιστορία να διαγράφεται μπροστά μου μέσα από ζωντανές μαρτυρίες. Ήταν μια διαδικασία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, που ομολογώ έκανα για πρώτη φορά. Κι ύστερα αφέθηκα στο ρου της φαντασίας, εκεί όπου η συγγραφή σε πάει σε κόσμο άλλο.

Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι λοιπόν στηρίζεται σε μυθοπλασία. Μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα ο Κώστας, τα χρόνια που δεν ξέραμε τίποτα για τη ζωή του, έπρεπε να τον ζήσω μόνο μέσα από δικές μου εικόνες. Κι ήταν εικόνες πολύ άγριες και σκληρές, κάποιες φορές απάνθρωπες, που κάποιες στιγμές αποκτούσαν τρυφεράδα. Ήρθαν στιγμές που τρόμαξε η ψυχή μου. Μ’ αγρίευαν. Έγραφα κι ένιωθα σαν να περπατώ ξυπόλητη ανάμεσα σε καθρέπτες σπασμένους κι έπρεπε πολύ να προσέχω, να μην κοπώ. Αλλά το πήγα μέχρι το τέλος. Ήταν μεγάλη η πρόκληση. Κι ακόμα μεγαλύτερη την έκανε το γεγονός ότι ο κεντρικός ήρωας ήταν άνδρας κι έπρεπε αλλιώς να σκέφτομαι από ό,τι είχα συνηθίσει. Όταν τέλειωσα το Ίσκιλι, ένιωσα μια λύτρωση. Λες και είχα διαπεράσει εγώ όλους αυτούς τους κινδύνους, αλλά επιτέλους έφτασα! Ήταν όμως μεγάλη και η έκπληξη μου, γιατί συνειδητοποίησα ότι πήρα απαντήσεις για μένα, για πράγματα που θεωρούσα ανεξήγητα στη ζωή μου και χωρίς να το καταλάβω, ήρθαν και πήραν εξήγηση.

Συχνά όταν συζητώ με φίλους και μου μιλάνε για το παρελθόν των παππούδων τους, τους παροτρύνω να γράψουν την ιστορία τους, ακόμα κι αν δεν έχουν καμιά σχέση με την συγγραφή. Ακόμα και με λίγα λόγια. Για να ξέρουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Για να μάθουν και να απελευθερωθούν. Επειδή είναι σημαντικό να γνωρίζεις και να θυμάσαι. Έτσι μόνο αφήνεις το παρελθόν να σε διαπεράσει και να φωτίσει το παρόν. Για μας, αλλά και για τους επόμενους. Επειδή έτσι τα παιδιά μας αποκτούν μια άλλη, πιο βιωματική, πιο ουσιαστική σχέση με την Ιστορία. Παύει να είναι μια σειρά από χρονολογίες και γεγονότα σε δυσνόητα βιβλία, που πρέπει να απομνημονεύσουν. Είναι ζωντανή και τους αφορά. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να την μάθουν, για να μπορούν να εξηγούν το παρόν, να δυναμώνουν, να προχωρούν.

Νιώθω πραγματικά ευγνώμων που έγραψα το Ίσκιλι, όπως και το Σοχούμ. Τα δύο αδερφάκια όπως τα έχω ονομάσει. Καταρχήν, γιατί όπως ήδη έγραψα, ήταν μια σπουδαία προσωπική υπαρξιακή διαδρομή για μένα. Ταυτόχρονα χαίρομαι που αξιώθηκα να γράψω αυτά τα δύο βιβλία και να τα αφιερώσω στους αγαπημένους μου γονείς. Το Σοχούμ στη μητέρα μου και το Ίσκιλι στον πατέρα μου. Χαίρομαι για την χαρά που πήραν μετά από τόσα βάσανα και δυσκολίες. Χαίρομαι, γιατί τους αξίζει. Είναι εξαιρετικοί γονείς και άνθρωποι. Και τους αξίζει η χαρά. Όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο πέρα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην ζωή.

Άλλωστε, αυτό που ζούμε σήμερα μοιάζει σαν επανάληψη γεγονότων του παρελθόντος. Προσφυγιά, μετανάστευση, κακουχίες, εμπόλεμες καταστάσεις και προκλήσεις, αναπάντεχες δοκιμασίες για τον πλανήτη, όπως είναι η πανδημία. Τι μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο ζωντανό, όρθιο στα δυο του πόδια, να πατά γερά στη γη; Μόνο η αγάπη για τη ζωή, όπως κι αν έρχονται τα πράγματα. Αυτή η ζωογόνα αγάπη, που δίνει δύναμη ανεξάντλητη κι αστείρευτη κι ελπίδα.

Ο καφές μου τελείωσε. Μπροστά μου όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να περνάνε, έτοιμοι για την απογευματινή τους βόλτα στην αγορά. Κάποιοι φοράνε μάσκες χαμηλωμένες στο πηγούνι, άλλοι τις κρατάνε στο χέρι, άλλοι ανέμελοι περιδιαβαίνουν. Ζωή και κίνηση ξυπνά το απόγευμα στην όμορφη πόλη. Με μια γλυκιά θαλπωρή. Ώρα για περίπατο. Έναν ωραίο περίπατο στο κέντρο. Ένας όμορφος περίπατος συχνά μου μοιάζουν όλα. Ένας περίπατος κι ένα βιβλίο. Ένας μεγάλος περίπατος και η ίδια η ζωή…. Να είστε όλοι γεροί και ασφαλείς κι όσο περισσότερο χαρούμενοι μπορείτε. Σας ευχαριστώ πολύ!!

Γιώτα Ιωαννίδου

Η Γιώτα Ιωαννίδου κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του Ιστορικού-Αρχαιολογικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Έχει μεταπτυχιακό στην Πολιτιστική Πολιτική, Διοίκηση και Επικοινωνία από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο και ως εκφωνήτρια σε ραδιόφωνο και τηλεόραση. Το 2016 ανέβηκε η παράσταση Femin play toujours, σε δικό της κείμενο, σκηνοθεσία και παραγωγή. Τα τρία τελευταία χρόνια διδάσκει θέατρο σε ομάδες ενηλίκων και εφήβων σε γυμνάσια και σκηνοθετεί τις παραστάσεις τους. Το 2017 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα Σοχούμ από τις Εκδόσεις Αιώρα (σελ.: 304, τιμή: 13,90 €). Τον Μάρτιο του 2020 το Σοχούμ μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα γαλλικά με τον τίτλο Exils από τις Éditions Monemvassia. Το Ίσκιλι είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη (σελ.: 350, τιμή: €15,00).
Τον πίνακα του εξωφύλλου φιλοτέχνησε η Ελένη Ιωαννίδου Τσολακίδου.

www.ert.gr

Open post

«Η επίδραση των Μικρασιατών προσφύγων στον Νεοελληνικό Πολιτισμό»

«Η επίδραση των Μικρασιατών προσφύγων στον Νεοελληνικό Πολιτισμό»

Στην παρουσίαση του βιβλίου «Η επίδραση των Μικρασιατών προσφύγων στον Νεοελληνικό Πολιτισμό», θα προχωρήσει το Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕΜΙΠΟ) στη Νέα Ιωνία Αττικής, την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου.

Πριν την παρουσίαση, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του, θα προηγηθεί «στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ν. Ιωνίας, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Ν. Ιωνίας κ. Γαβριήλ και μνημόσυνο για τα «Θύματα της Γενοκτονίας των Ελληνικών Πληθυσμών από το Τουρκικό Κράτος». Στη συνεχεία θα γίνει κατάθεση στεφάνων στη προτομή του Πατάρων Μελετίου, που βρίσκεται στο προαύλιο χώρο του ναού».

Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κατάθεσης στεφάνων, θα γίνει στο Συνεδριακό Κέντρο του δήμου Ν. Ιωνίας, η παρουσίαση του Βιβλίου των Πρακτικών του 9ου Συμποσίου του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. που πραγματοποιήθηκε από 22-24 Νοεμβρίου 2019, με θέμα: «Η επίδραση των Μικρασιατών προσφύγων στον Νεοελληνικό Πολιτισμό».

www.ert.gr

Open post

OΠΑΝΔA: Έκθεση Ηλία Παπαηλιάκη στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων – κτήριο Μεταξουργείου

OΠΑΝΔA: Έκθεση Ηλία Παπαηλιάκη στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων – κτήριο Μεταξουργείου

Την ατομική έκθεση του Ηλία Παπαηλιάκη, με τίτλο «Τα θεωρητικά αντικείμενα. Έργα 2017-2020», παρουσιάζει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, από 17 Σεπτεμβρίου έως 29 Νοεμβρίου 2020.

Ο Ηλίας Παπαηλιάκης (γ. 1970), ένας από τους πιο δραστήριους και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, συνδιαλέγεται διαρκώς με την ιστορία της ελληνικής ζωγραφικής. Η έκθεσή του, με τίτλο «Τα θεωρητικά αντικείμενα. Έργα 2017-2020», περιλαμβάνει έργα της τελευταίας τριετίας: πίνακες, σχέδια και γλυπτά. Το «θεωρητικό αντικείμενο» στο έργο του Παπαηλιάκη είναι αντικείμενο σπουδής και έρευνας: είναι το ανθρώπινο σώμα, η βία και η ιστορία, η τέχνη και η αρχαιολογία, το τοπίο και η φύση, η γενεαλογία της επιθυμίας, η ιστορία του πολιτισμού, «τα πολιτιστικά αχνάρια του παρελθόντος»
• είναι η αρχαιότητα και η «μεταθανάτια ζωή της», για να θυμηθούμε τον περίφημο Άτλαντα της Μνημοσύνης του Aby Warburg.
Η έκθεση του Παπαηλιάκη στη Δημοτική Πινακοθήκη αποτελείται από τις ενότητες: «Μελέτες για έναν σκεπτόμενο» (2008-2018), δεκαοκτώ λάδια που φανερώνουν το μεταβατικό στάδιο και την έρευνα που προηγήθηκε μέχρι ο καλλιτέχνης να οδηγηθεί στη σχηματική ζωγραφική
• «Τα αρχαϊκά μέλη» (2018-2019), επτά έργα με χρώματα λαδιού σε καμβά, στην πλειονότητά τους πορτρέτα, που εγκαινιάζουν τη νέα φάση της ζωγραφικής του
• πέντε «ορφανά» έργα, μεταξύ των οποίων Ο Μπαμπαγιάγκος (2019), που δεν ανήκουν σε κάποια σειρά, παρότι υφολογικά σχετίζονται με «Τα αρχαϊκά μέλη»
• «Ο πολεμιστής και ο ύπνος» (2019-2020), που απαρτίζεται από εννέα πίνακες ίδιων διαστάσεων (2×2 μ.), με πιο αναγνωρίσιμο το Ο γλύπτης και η κοιμωμένη (2019)• καθώς και έξι νέα έργα, όπως τα Άντρας με σύννεφο, Ο βασιλιάς και οι φρουροί, Μοναχός σε χαμηλό ορίζοντα, όλα του 2020.

Τις παραπάνω ενότητες συμπληρώνουν 250 σχέδια με μελάνι ή μολύβι σε χαρτί, όπως η σειρά «Το σχήμα του ουρανού» (2020) και πέντε μεγάλα έργα από τη σειρά «Ορλάντο» (2019), βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Virginia Woolf, μια σειρά ακουαρέλες μικρού μεγέθους και αφαιρετικής τεχνοτροπίας, καθώς και δύο ζωόμορφα γλυπτά από χαρτόνι με τίτλο Ο αριστερός φρουρός και Ο αριστερός φρουρός αμυνόμενος, αμφότερα του 2020.

Επιμέλεια έκθεσης: Χριστόφορος Μαρίνος, ιστορικός τέχνης, επιμελητής εικαστικών εκθέσεων και δράσεων του ΟΠΑΝΔΑ

Στον εκθεσιακό χώρο θα τηρηθούν όλα τα αναγκαία μέτρα για την τήρηση των υγειονομικών κανόνων, αλλά και των κανόνων λειτουργίας των χώρων, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ και της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας Δημόσιας Υγείας.
Η χρήση ιατρικής μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την παραμονή του κοινού στον εκθεσιακό χώρο.
Η έναρξη της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2020, 19:00-22:00
Διάρκεια έκθεσης: 17 Σεπτεμβρίου – 29 Νοεμβρίου 2020
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη 10:00-21:00, Τετάρτη-Σάββατο 10:00-19:00, Κυριακή 10:00-16:00, Δευτέρα κλειστά
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων (κτίριο Μεταξουργείου): Λεωνίδου & Μυλλέρου, Πλ. Αυδή. Πληροφορίες: 210 5202420, opanda.gr

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 164 165 166
Scroll to top