Open post

Εκδήλωση του «Συμβάλλειν» για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχική Υγείας

Εκδήλωση του «Συμβάλλειν» για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχική Υγείας
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, η ΜΚΟ «Συμβάλλειν» διοργανώνει την Κυριακή 13 Οκτωβρίου στις 10:30 ειδική εκδήλωση στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος», στο πλαίσιο της οποίας θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Μένιου Καραγιάννη «Το άλογο που είμαι».

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει και καταγράφει τις μαρτυρίες ατόμων, που μέσα από την  καθημερινότητα τους και τη ζωή τους αφηγούνται τον τρόπο με τον οποίο βιώνουν την ψυχική τους πραγματικότητα, με τις όποιες εκφάνσεις της αυτή εκδηλώνεται: ψυχική οδύνη, σωματικό πόνο, σύγχυση, παραισθήσεις, δύναμη, ελπίδα.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις από εργαζόμενους και λήπτες των υπηρεσιών στο χώρο της ψυχικής υγείας και της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, συζήτηση με τους θεατές και συζήτηση με τον σκηνοθέτη.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας καθιερώθηκε το 1994 με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ψυχικής Υγείας και γιορτάζεται στις 10 Οκτωβρίου.

Η θεματική του φετινού εορτασμού αφορά στην πρόληψη των αυτοκτονιών και την προαγωγή της ψυχικής υγείας. Κάθε χρόνο 800.000 άνθρωποι αφαιρούν τη ζωή τους και πολύ περισσότεροι αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν.  Η αυτοκτονία είναι η δεύτερη αιτία θανάτου σε νέους από 15 ως 29 ετών. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι αυτοχειρίες μπορούν να προληφθούν, εφόσον υπάρχει ουσιαστική πρόσβαση σε υπηρεσίες διαθέσιμες για κάθε πολίτη που έχει σκεφτεί ή σχεδιάσει μια ενδεχόμενη απόπειρα, καθώς και σε εκείνους που βίωσαν κάποιο θάνατο από αυτοκτονία στην οικογένεια τους ή στο περιβάλλον τους.

www.ert.gr

Open post

«A Hidden Life»

«A Hidden Life»

Στα Φεστιβάλ του Κόσμου: Τορόντο 2019

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Πριν από λίγες μέρες, το 44ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ολοκλήρωσε τη δεκαήμερη γιορτή της 7ης Τέχνης με την ανακοίνωση των βραβείων. Με αφορμή τις περίπου 40 ταινίες που παρακολούθησα, μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις. Θα ήθελα να σας προκαταβάλω ότι στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ -όπου βλέπεις ακόμα και πέντε ταινίες στη σειρά, κάνεις συνεντεύξεις, ενημερώνεσαι για την επικαιρότητα- ενδέχεται να έχεις αδικήσει κάποια ταινία. Προσωπικά, επιλέγω όσες ταινίες αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση, αυτή να την κάνω με την κυκλοφορία τους στη χώρα μας. Οι πρώτες σκέψεις όμως δίνουν ένα στίγμα πιο αυθόρμητο, λιγότερο φιλτραρισμένο και σίγουρα πιο άμεσο. Πάντως, όσο οι κινηματογραφικές αίθουσες θα υποδέχονται πληθώρα φεστιβαλικών ταινιών, θα είμαστε εδώ αν χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουμε κάτι.

Η δημιουργία του Terrence Malick Hidden Life, με τον August Diehl και τη Valerie Pachner, περιγράφει τη ζωή του Αυστριακού Franz Jägerstätter που αρνήθηκε να πολεμήσει στο πλευρό των ναζί και αυτό του στοίχισε τη ζωή. Η ταινία έφτασε στο Φεστιβάλ του Τορόντο λίγους μήνες μετά τη βράβευσή του με το «François Chalais».

Φωτογραφία: Rodin Eckenroth/Getty Wire Images

Ο σκηνοθέτης, που κατά περιόδους έφτασε να απέχει από τη σκηνοθεσία μέχρι και 20 χρόνια, προσπαθεί να ανακτήσει τον χαμένο χρόνο. Στον απόηχο του Χρυσού Φοίνικα για Το δέντρο της ζωής, μέτριες ταινίες διαδέχονται η μία την άλλη: Song to Song, Knight of Cups, To the Wonder. Το Hidden Life είναι σαφέστατα πιο επιμελημένη, ξεχειλωμένη προς τέρψην μιας αυτάρεσκης –άκρως προσεγμένης- φωτογραφίας (Jörg Widmer), σε ένα συμβατικό και αναπαραγόμενο μοντέλο κινηματογράφησης που έχει ταυτίσει τον δημιουργό με τις ταινίες του.

Παγιδευμένος στη φόρμα, ο Malick δυσκολεύεται να πει καθαρά την ιστορία των ηρώων του και καταλήγει η ταινία του να γίνει παράφραση της σπουδαίας φράσης που ακούγεται στο μέσο της: «Ο προδότης είναι χειρότερος από τον εχθρό». Μοναδικός εχθρός του Malick ο εαυτός του και ο χρόνος, που δύσκολα θα ξανακερδηθεί.

Φωτογραφία: Rodin Eckenroth/Getty Wire Images

Το ερώτημα πάντως που θέτει η ταινία, αν δηλαδή κάποτε θα μάθουμε γιατί έγιναν τότε αυτές οι φρικαλεότητες, δεν θα απαντηθεί και θα αιωρείται σαν ποιητική αδεία ενός σπουδαίου ποιητή που, φτάνοντας στο απόγειο της καριέρας του με το Thin Red Line, αδυνατεί στην ουσία του να εξελιχθεί.


* Η κριτική της ταινίας γράφτηκε μετά την προβολή του φιλμ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Φωτογραφίες: TIFF/Getty Wire Image
Βίντεο: TIFF

www.ert.gr

Open post

Βραβεία ΕΜΜΥ: Game of Thrones, HBO, και Fleabag οι νικητές (video)

Βραβεία ΕΜΜΥ: Game of Thrones, HBO, και Fleabag οι νικητές (video)

Απονεμήθηκαν νωρίς το πρωί τα βραβεία Emmy για τις τηλεοπτικές παραγωγές στην Αμερική, με κάποιες σημαντικές εκπλήξεις, πολλά φαβορί που επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά με τη νίκη τους, και αρκετά συμπεράσματα για τη βιομηχανία του αμερικανικού θεάματος, αλλά και την ίδια την απονομή.

Ως προς την απονομή, αυτή ακολούθησε το παράδειγμα των Oscars, εγκαταλείποντας την παράδοση των κεντρικών παρουσιαστών, προτιμώντας, αντιθέτως, να εμπιστευτεί τους επί μέρους παρουσιαστές των βραβείων. Απομένει να φανεί κατά πόσο αυτή η τάση μπορεί να εδραιωθεί ως καινούρια παράδοση. Σχετικά με την ίδια την τηλεοπτική βιομηχανία, το HBO, το πρωτοπόρο δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης, απέδειξε πως παρά τη λάμψη του streaming μπορεί ακόμα να συγκινεί τους ψηφοφόρους των Emmies, κερδίζοντας περισσότερα βραβεία από όσα κέρδισε η Amazon ή το Netflix. Αυτό, το οποίο φαίνεται να έχει περάσει ανεπιστρεπτί, είναι η απομάκρυνση των παραδοσιακών αμερικανικών τηλεοπτικών δικτύων, τα οποία για άλλη μια φορά είδαν τις περισσότερο ανατρεπτικές παραγωγές των εναλλακτικών και συνδρομητικών μεθόδων παροχής περιεχομένου να συνεχίζουν την κυριαρχία τους στα βραβεία, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που τους προσφέρει η απόσταση από τα formats και την λογοκρισία που καθορίζει το περιεχόμενο των παραδοσιακών δικτύων. Με 9 βραβεία στην απονομή της Κυριακής, το HBO ξεπέρασε τα 8 αντίστοιχα βραβεία του Netflix. Στο σύνολο, μια και η Ακαδημία Τηλεοπτικών Τεχνών και Επιστημών, η οποία απονέμει τα βραβεία, μοιράζει τις κατηγορίες σε 3 ξεχωριστές βραδιές, το HBO κέρδισε 34 βραβεία, έναντι 27 του Netflix.

Ακόμα και πριν την απονομή, το HBO είχε καταφέρει να γράψει Ιστορία με ρεκόρ υποψηφιοτήτων (137), 32 εκ των οποίων ήταν για το πολιτιστικό μεγαθήριο που λέγεται Game of Thrones. Παρά τις αντικρουόμενες απόψεις για την τελική της σεζόν, η σειρά που βασίζεται στα βιβλία του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν, κέρδισε 12 βραβεία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται το βραβείο καλύτερης δραματικής σειράς, αλλά και βραβείο ερμηνείας Β’ ρόλου για τον Πίτερ Ντίνκλιτζ.

Στις κωμωδίες, η τελευταία σεζόν του Veep, της σειράς που κυριάρχησε μέχρι χθες στην κατηγορία καλύτερης κωμωδίας, έχασε την σχετική διάκριση. Τόσο το Veep, όσο και η σειρά The marvelous Mrs. Maisel, την οποία παράγει το Amazon και είχε εντυπωσιάσει με το σερί νικών στα βραβεία της προηγούμενης χρονιάς, έχασαν από το κοφτερό βρετανικό χιούμορ της Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ και το Fleabag. Η Γουόλερ-Μπριτζ, η οποία έγραψε και πρωταγωνιστεί στη σειρά που ολοκληρώθηκε μετά από μόλις 2 σεζόν, κέρδισε βραβεία για την ερμηνεία της και τη συγγραφή της σειράς που κέρδισε και το βραβείο καλύτερης κωμωδίας. Η νίκη της Βρετανίδας κωμικού έκλεισε το δρόμο της Τζούλια Λουί-Ντρέιφους προς ένα ακόμη ιστορικό προσωπικό ρεκόρ, αφού, αν η τελευταία είχε νικήσει το βραβείο για την ερμηνεία της στο Veep, θα ήταν η πλέον βραβευμένη ηθοποιός στην ιστορία των Emmies –ένα χαρακτηριστικό που για την ώρα μοιράζεται με την Κλόρις Λίτσμαν, έχοντας αμφότερες κερδίσει το αγαλματίδιο από 8 φορές.

Σημαντικές ήταν οι νίκες αλλά και οι ομιλίες του Μπίλι Πόρτερ (βραβείο Α’ δραματικού ρόλου), αλλά και της Μισέλ Γουίλιαμς (βραβείο ερμηνείας από γυναίκα ηθοποιό σε τηλεταινία ή mini series). Ο Πόρτερ, ο οποίος βραβεύτηκε για την ερμηνεία του στη σειρά Pose, έγινε ο πρώτος Αφρο-Αμερικανός ηθοποιός που έχει μιλήσει ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά του, και αποδέχτηκε το βραβείο με μια ομιλία εναντίον των διακρίσεων βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού. Η Γουίλιαμς αφιέρωσε την ομιλία της στον αγώνα εναντίον της άνισης αμοιβής των γυναικών στο Χόλιγουντ.

Μεγάλος νικητής της βραδιάς μετά το Game of Thrones ήταν το Chernobyl, παραγωγής και αυτό του HBO, το οποίο κέρδισε συνολικά 10 βραβεία.

Τα βραβεία ανά κατηγορία

Δραματική Σειρά: Game of Thrones
Κωμική Σειρά: Fleabag
Μίνι Σειρά: Chernobyl
Α’ Γυναικείος Ρόλος/ Δράμα: Τζόντι Κόμερ (Killing Eve)
Α’ Ανδρικός Ρόλος/ Δράμα: Μπίλι Πόρτερ (Pose)
Α’ Γυναικείος Ρόλος/ Κωμωδία: Φίμπι Γουόλερ – Μπριτζ (Fleabag)
Α’ Ανδρικός Ρόλος/ Κωμωδία: Μπιλ Χέιντερ (Barry)
Α’ Γυναικείος Ρόλος/ Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία: Μισέλ Γουίλιαμς (Fosse/Verdon)
Α’ Ανδρικός Ρόλος/ Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία: Τζάρελ Τζερόμ (When they See Us)
Β’ Γυναικείος Ρόλος/ Δράμα: Τζούλια Γκαρνερ (Ozark)
Β’ Ανδρικός Ρόλος/ Δράμα: Πίτερ Ντίνκλατζ (Game of Thrones)
Β’ Γυναικείος Ρόλος/ Κωμωδία: Aλεξ Μπόρσταϊν (The Marvelous Mrs. Maisel)
Β’ Ανδρικός Ρόλος/ Κωμωδία: Τόνι Σαλούμπ (The Marvelous Mrs. Maisel)
Β’ Γυναικείος Ρόλος/ Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία: Πατρίσια Αρκέτ (The Act)
Β’ Ανδρικός Ρόλος/ Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία: Μπεν Γουαϊζό (Α Very English Scandal)
Σκηνοθεσία/ Δράμα: Τζέισον Μπείτμαν (Ozark – Επεισόδιο Reparations)
Σκηνοθεσία/ Κωμωδία: Χάρι Μπράντμπιρ (Fleabag – Επεισόδιο 1)
Σκηνοθεσία/ Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία: Γιόχαν Ρενκ (Chernobyl)
Σενάριο/ Δράμα: Τζέσε Αρμστρονγκ (Succession – Επεισόδιο Nobody is Ever Missing)
Σενάριο/ Κωμωδία: Φίμπι Γουόλερ Μπριτζ (Fleabag – Επεισόδιο 1)
Σενάριο/ Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία: Γκρεγκ Μέιζιν (Chernobyl)

www.ert.gr

Open post

Η Λέσχη, ο Morricone και ο Leone στη Δεξαμενή Διοκλητιανού

Η Λέσχη, ο Morricone και ο Leone στη Δεξαμενή Διοκλητιανού

Η ταινία «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» θα προβληθεί απο τη Λέσχη Ennio Morricone στις 4 και 5 Οκτωβρίου στη Λάρισα σε έναν εξαιρετικό αρχαιολογικό χώρο που «ανοίγει» για το κοινό σε μία από τις σπάνιες φορές.

Η Ρωμαϊκή Δεξαμενή του Διοκλητιανού βρίσκεται στο υπόγειο οικοδομής στην οδό Μανωλάκη 6 και το κοινό που θα παρακολουθήσει την ταινία στο χώρο αυτό θα είναι περιορισμένο και μόνο με πρόσκληση.

Στο βίντεο που επιμελήθηκε ο κινηματογραφιστής της Λέσχης Θεοχάρης Βαγγελάρας μπορείτε να δείτε το τρέηλερ της εκδήλωσης που τελεί υπό την αιγίδα της Ιταλικής Πρεσβείας Αθηνών:

The good, the bad and the ugly-coming soon

Δύο από τους ακροατές της ΕΡΤ Λάρισας, θα έχουν την ευκαιρία να προμηθευτούν από τον Σταθμό από μία πρόσκληση.

Η ταινία:
«Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» είναι ένα Ευρωπαϊκό γουέστερν που σκηνοθέτησε ο Sergio Leone με πρωταγωνιστές τους Clint Eastwood, Lee Van Cleef, και Eli Wallach στους αντίστοιχους ρόλους.
Το σενάριο γράφτηκε από τους Agenore Incrocci και Furio Scarpelli, Luciano Vincenzoni και Leone (με επιπλέον υλικό σεναρίου που έγραψε ο Sergio Donati που δεν αποδόθηκε στους τίτλους όμως) βασισμένο σε μια ιστορία των Vincenzoni και Leone.

Furio Scarpelli

Οι ηθοποιοί και οι ρόλοι

Ο Clint Eastwood ως “Blondie” (ξανθός) (ή αλλιώς γνωστός «Ο άνδρας χωρίς όνομα»):

Ο καλός είναι ένας ήρεμος, υπερόπτης κυνηγός κεφαλών ο οποίος συνεργάζεται με τον Tuco και
τον Angel Eyes προσωρινά για να βρουν το θαμμένο χρυσό! Ο Blondie και ο Tuco έχουν μια αμφιλεγόμενη συνεργασία. Ο Tuco ξέρει το όνομα του νεκροταφείου που είναι κρυμμένος ο χρυσός, αλλά ο Blondie ξέρει το όνομα του τάφου που είναι θαμμένος , εξαναγκάζοντας τους να συνεργαστούν για να βρουν το θησαυρό.

Παρά την άπληστη αναζήτηση, η λύπη του Blondie για τους νεκρούς στρατιώτες μέσα σε αυτήν την χαοτική σφαγή του πολέμου είναι εμφανής. Σχολιάζει: «Δεν έχω δει ποτέ τόσους πολλούς άνδρες να χαραμίζονται».
Συμπάσχει επίσης με έναν ετοιμοθάνατο στρατιώτη σκεπάζοντας τον με το παλτό του και αφήνοντας τον να καπνίσει το πούρο του.

Η σειρά στην τηλεόραση “Rawhide” είχε τελειώσει το 1966 και μέχρι τότε ούτε το “A fistful of dollars” ούτε το “For a Few Dollars more” είχαν κυκλοφορήσει στις Ην. Πολιτείες.
Όταν ο Leone πρόσφερε στον Eastwood έναν ρόλο στην επόμενη ταινία του, ήταν η μόνη καλή προσφορά που είχε, παρ’ όλα αυτά ο Eastwood έπρεπε να πεισθεί για να το κάνει. Ο Leone και η σύζυγός του ταξίδεψαν στην Καλιφόρνια για να τον πείσουν.

Ο Lee Van Cleef ως “AngelEyes” (αγγελικά μάτια) :
Ο κακός, ένας αδίστακτος, χωρίς συναισθήματα και κοινωνιοπαθής μισθοφόρος, που πάντα ολοκληρώνει την δουλειά για την οποία πληρώθηκε(η οποία είναι συνήθως να βρίσκει και να σκοτώνει ανθρώπους). Όταν ο Blondie και ο Tuco συλλαμβάνονται, επειδή παρίσταναν στρατιώτες της Συνομοσπονδίας, ο Angel Eyes, ο λοχαγός της Ένωσης που ανακρίνει και βασανίζει τον Tuco, τελικά μαθαίνει το όνομα του νεκροταφείου που είναι θαμμένος ο χρυσός, αλλά όχι το όνομα του τάφου. Ο Angel Eyes σχηματίζει μια αμφιλεγόμενη συνεργασία με τον Blondie, αλλά ο Tuco και ο Blondie προδίδουν τον Angel Eyes, όταν βρίσκουν ευκαιρία.

Αρχικά, ο Leone ήθελε τον Charles Bronson να παίξει τον Angel Eyes, αλλά είχε ήδη δεσμευθεί να παίξει στο “Dirty Dozen” (και οι 12 ήταν καθάρματα) (1967). Ο Leone σκέφτηκε να ξανά συνεργαστεί με τον LeeVanCleef: “Είπα στον εαυτό μου ότι ο VanCleef είχε πρωτοπαίξει ένα ρομαντικό χαρακτήρα στο “For a Few Dollars More”. Η ιδέα να τον πάρω να παίξει έναν χαρακτήρα εντελώς αντίθετο άρχισε να μ’ αρέσει”.

Στο αρχικό σενάριο ο Angel Eyes ονομαζόταν “Banjo” ,αλλά αναφέρεται και ως “Sentanza”(ποινή ή κρίση) στην ιταλική εκδοχή. Ο Eastwood βρήκε το όνομα Angel Eyes στο πλατό εξαιτίας της επιβλητικής εμφάνισής του και του εξαιρετικού σημαδιού του.

Ο Eli Wallach ως Tuco Benedicto Paficico Juan Maria Ramirez (γνωστός ως “The Rat” (ο αρουραίος) σύμφωνα με τον Blondie:
Ο άσχημος, ένας κωμικός, ανόητος (αν και αποδείχθηκε πολύ επικίνδυνος κατά τη διάρκεια της ταινίας) με γρήγορη ομιλία μεξικανός ληστής, ο οποίος καταζητείται από τις αρχές για πολλά εγκλήματα. Ο Tuco καταφέρνει να ανακαλύψει το όνομα του νεκροταφείου που είναι θαμμένος ο χρυσός, αλλά δε ξέρει το όνομα του τάφου- μόνο ο Blondie το ξέρει. Αυτή η κατάσταση αναγκάζει τον Tuco να γίνει απρόθυμος συνεργάτης με τον Blondie.

Ο σκηνοθέτης αρχικά σκέφτηκε τον Gian Maria Volonte για τον ρόλο του Tuco, αλλά ένιωθε ότι ο ρόλος απαιτούσε κάποιον με “φυσικό κωμικό ταλέντο”. Τελικά ο Leone διάλεξε τον Eli Wallach, βασιζόμενος στο ρόλο του στο “How the West Was Won” (η κατάκτηση της Δύσης) (1962) ,και συγκεκριμένα, στην ερμηνεία του στη σκηνή του «σιδηροδρόμου».
Στο Λος Άντζελες, ο Leone συνάντησε τον Wallach, ο οποίος ήταν επιφυλακτικός στο να ξαναπαίξει αυτού του είδους το χαρακτήρα, αλλά αφού ο Leone πρόβαλλε τους τίτλους αρχής του “For a Few More Dollars”, ο Wallach είπε: “Πότε με θέλεις;”. Οι δύο άνδρες τα πήγαιναν τέλεια έχοντας την ίδια περίεργη αίσθηση του χιούμορ.
Ο Leone επέτρεψε στον Wallach να κάνει αλλαγές στο χαρακτήρα του, όσον αφορά το ντύσιμο και τις επαναλαμβανόμενες χειρονομίες του. Και ο Eastwood και ο VanCleef κατάλαβαν ότι ο Tuco ήταν ο αγαπημένος χαρακτήρας του Leone και έτσι ο σκηνοθέτης και ο Wallach έγιναν καλοί φίλοι. Μιλούσαν στα γαλλικά, τα οποία ο Wallach μιλούσε άσχημα και ο Leone καλά.

Ο VanCleef παρατηρεί : “Ο Tuco είναι ο μόνος από το τρίο για τον οποίο το κοινό μαθαίνει πολλά. Γνωρίζουμε τον αδερφό του και μαθαίνουμε από πού κατάγεται και γιατί έγινε ληστής. Αλλά οι χαρακτήρες του Clint και του AngelEyes παραμένουν μυστήριο.”

Στο κινηματογραφικό τρέιλερ, ο Angel Eyes αναφέρεται ως ο Άσχημος και ο Tuco ως ο Κακός. Αυτό οφείλεται σε μεταφραστικό λάθος, ο αρχικός ιταλικός τίτλος κατά λέξη μεταφράζεται ως «Ο Καλός, ο Άσχημος, ο Κακός».

*Τα σκίτσα των ηθοποιών φιλοτέχνησε ο Άστέριος Λάσκαρης, καλλιτεχνικός δ/ντης της Λέσχης Ennio Morricone.

Παραγωγή
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στη Cinecitta στη Ρώμη στα μέσα Μαΐου του 1966, συμπεριλαμβανόμενης και της εναρκτήριας σκηνής ανάμεσα στον Eastwood και το Wallach, όταν ο Blondie πιάνει τον Tuco για πρώτη φορά και τον στέλνει στη φυλακή. Η παραγωγή μετά μεταφέρθηκε σε περιοχή της Ισπανίας κοντά στο Burgos στο Βορρά, που αντικατέστησε τις νοτιοδυτικές Ην. Πολιτείες και ξανά μετά κινηματογράφησαν τις σκηνές γουέστερν στο νότο.

Αυτή τη φορά η παραγωγή απαιτούσε περίτεχνα σκηνικά, όπως μιας πόλης υπό επίθεση κανονιών, μια μεγάλη φυλακή και ένα πεδίο μάχης του αμερικανικού εμφυλίου, και για την κορύφωση, αρκετές εκατοντάδες ισπανοί στρατιώτες μισθώθηκαν για να χτίσουν ένα νεκροταφείο με αρκετές χιλιάδες ταφόπλακες, ώστε να μοιάζει με ένα αρχαίο Ρωμαϊκό τσίρκο.

H σκηνή, όπου η γέφυρα ανατινάσσεται, γυρίστηκε 2 φορές καθώς στην πρώτη λήψη και οι τρεις κάμερες καταστράφηκαν από την έκρηξη! Ο Eastwood θυμάται, “θα τους ένοιαζε εάν έκανες ταινία για την Ισπανία και τους Ισπανούς. Θα σε εξέταζαν εξονυχιστικά. Αλλά, το γεγονός ότι γύριζες ένα γουέστερν που λάμβανε χώρα στη νοτιοδυτική Αμερική ή στο Μεξικό δεν τους ένοιαζε καθόλου.”

Ο κορυφαίος ιταλός κινηματογραφιστής Tonito DelliColli ήρθε για να γυρίσει την ταινία και ωθήθηκε από τον Leone να δώσει μεγαλύτερη προσοχή στο φως από τις δύο προηγούμενες ταινίες. Ο Ennio Morricone συνέθεσε τη μουσική ξανά. Ο Leone ήταν σαφής, όταν ζήτησε από τον Morricone να συνθέσει ένα κομμάτι για την τελική σκηνή της μονομαχίας στο νεκροταφείο, ζητώντας του να συνθέσει αυτό που θα ένιωθες σαν “τα πτώματα να γελούν μέσα από τους τάφους τους”…

www.ert.gr

Open post

Μέχρι 29/9 οι αιτήσεις των θεατρικών επιχειρήσεων για τα εργατικά εισιτήρια

Μέχρι 29/9 οι αιτήσεις των θεατρικών επιχειρήσεων για τα εργατικά εισιτήρια

Eπανέρχεται ο θεσμός των εργατικών εισιτηρίων, μετά από την κατάργηση της Εργατικής Εστίας το 2012.

Όπως αναφέρει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ): «Η ημερομηνία υποβολής αιτήσεων των Θεατρικών Επιχειρήσεων για το Πρόγραμμα Χορήγησης Επιταγών Θεάματος χειμερινής περιόδου 2019-2020 είναι μέχρι 29 Σεπτεμβρίου».

Επίσης η ΠΟΘΑ επισημαίνει πως: «Η Διοίκηση της Ομοσπονδίας μαζί με τα Σωματεία μέλη της, όλα αυτά τα χρόνια, ασκούσαν πιέσεις για να επανέλθει ο θεσμός των εργατικών εισιτηρίων. Ένας θεσμός που συνέβαλε καθοριστικά στο να έχουν πρόσβαση οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι στην τέχνη του θεάτρου.

Με τη συμβολή της Ομοσπονδίας και των Σωματείων μας και ύστερα από επίμονες προσπάθειες, καταφέραμε να δοθούν ξανά στους εργαζόμενους και στους ανέργους τα εργατικά εισιτήρια μέσα από πρόγραμμα του ΟΑΕΔ.

Ο θεσμός των Εργατικών Εισιτηρίων επανέρχεται στο ίδιο πλαίσιο και θα συμβάλει στο να έχουν πρόσβαση ξανά στο Θέατρο εργαζόμενοι που δυσκολεύονται οικονομικά. Η ικανοποίηση αυτού του αιτήματος θα συμβάλει επίσης στο να ενισχυθεί το κύρος και η λειτουργία των συλλογικών φορέων εκπροσώπησης των εργαζομένων».

Διαβάστε τη σχετική ανακοίνωση του ΟΑΕΔ.

www.ert.gr

Open post

Κυριακή Μαυρογεώργη: “THE SHAPE OF DREAMS”

Κυριακή Μαυρογεώργη: “THE SHAPE OF DREAMS”

Την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2019, στις 8μμ θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης “THE SHAPE OF DREAMS” της Κυριακής Μαυρογεώργη στη gallery genesis, η οποία θα διαρκέσει έως και τις 19 Οκτωβρίου. Την καλλιτεχνική διεύθυνση, έχει ο Γιώργος Τζάνερης.

«Αν ισχύει το ότι η ικανότητα να μένουμε έκπληκτοι είναι η αρχή της σοφίας, τότε αυτό σκιάζει με ένα θλιβερό φως τη σοφία του σύγχρονου ανθρώπου», γράφει στον πρόλογο του εμβληματικού του έργου Παραμύθια, Μύθοι, Όνειρο ο ψυχαναλυτής Έριχ Φρομμ.

Η Κυριακή Μαυρογεώργη κινείται με τα ευάλωτα στην υποβολιμαία βία κομψοτεχνήματά της ανάμεσα στο φως μιας καθαρής πλαστικής γλώσσας και στο σκοτάδι των συμβόλων που συνθέτουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας και κρύβονται μέσα μας, ακολουθούν μια διαφορετική από την κατεστημένη λογική της επίπλαστης γλώσσας με την οποία τα έχουμε συνδέσει. Πετυχαίνει έτσι με την αλήθεια τους να αιφνιδιάσει το θεατή της και να τον προτρέψει να αποβάλει το διακοσμητικό τους ρόλο. Να κοιτάξει πίσω από τα υποκατάστατα που διέπουν τη ζωή μας και να πλάσει έτσι τα δικά του σχήματα των ονείρων του.

Λήδα Καζαντζάκη, ιστορικός τέχνης

Η Κυριακή Μαυρογεώργη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή και στη συνέχεια στο εργαστήριο της Ρένας Παπασπύρου. Το τελευταίο έτος των σπουδών της παρακολούθησε το εργαστήριο γλυπτικής του Γιώργου Λάππα. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και σε ομαδικές στην Ελλάδα και στην Αυστρία ενώ ανήκουν και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Βιέννη και στην Κωνσταντινούπολη.

Ατομικές εκθέσεις
The shape of dreams, Gallery Genesis (Αθήνα, 2019)
Before Dawn, Gallery Genesis (Αθήνα, 2015)
Family Stories, Gallery Genesis (Αθήνα, 2012)

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)
ART ATHINA, Gallery Genesis, Ωδείο Αθηνών (Αθήνα, 2018)
Platforms Project, Studio VZ, ΑΣΚΤ (Αθήνα, 2019)
Φαντασιακό vs Γεωμετρία, LOLA NIKOLAOU ART GALLERY (Θεσσαλονίκη, 2019)
Cultural Memory II, Αρχαιολογικό Μουσείο Μήλου (Μήλος, 2019)
Contemporary Artists’ Books 2, ΑΣΚΤ (Αθήνα, 2018)
Be glazed and fired, Studio VZ (Θεσσαλονίκη, 2018)
ΔΙΑΧΡΟΝΙΕΣ, Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας Λεωνίδας Κανελλόπουλος (Λάρισα, 2018)
Εις την παιδική μου ηλικία, Γεννάδιος Βιβλιοθήκη (Αθήνα, 2017)
Be my guest, Studio VZ (Θεσσαλονίκη, 2017)
Mind the gap, Kodra ’16 (Θεσσαλονίκη, 2017)
Θυμάμαι, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αθήνα, 2017)
Η σημασία του να είσαι ζώο, Gallery Genesis (Αθήνα, 2016)
Περί Υγείας, Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας Λεωνίδας Κανελλόπουλος (Λάρισα, 2016)
Μιλώντας για το μέλλον, Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα (Αθήνα, 2013)
RE-culture 2: FILOXENIA , Αγορά Αργύρη (Πάτρα, 2012)
Ένα Σάββατο στην Αθήνα, Gallery Genesis (Αθήνα, 2012)
ARTmART: Künstlerhaus Wien (Βιέννη, 2008)
Βικτωριανοί, Eos Gallery (Αθήνα, 2008)
ARTmART: Künstlerhaus Wien (Βιέννη, 2007)
Χωρίς τίτλο, Αίθουσα Τέχνης Ναυπλίου (Ναύπλιο, 2006)
cheapart, a.antonopoulou.art (Αθήνα, 2005)

Ιnfo
Gallery Genesis
35 HARITOS Street,
Kolonaki 10675
Athens, Greece.
Tel.: +30 211 7100566
Gallery Genesis Opening Hours:
Tuesday – Thursday – Friday 11:30 – 21:30
Wednesday – Saturday 11:30 – 15:30

www.ert.gr

Open post

«Κεσκέκι 2019» στην Καισαριανή

«Κεσκέκι 2019» στην Καισαριανή

Το Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού Δήμου Καισαριανής σε συνεργασία με τον Μικρασιατικό Σύλλογο Καισαριανής, αναβιώνουν στην πόλη το παραδοσιακό έθιμο «Κεσκέκι» με μουσική και χορό από την Μικρά Ασία, εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Μικρασιατικό Ελληνισμό.

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές: «Το έθιμο θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 25/9/2019

Το Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού Δήμου Καισαριανής και ο Μικρασιατικός Σύλλογος της πόλης μας, σας προσκαλούν να παρευρεθείτε στη διαδικασία παρασκευής του φαγητού την Τετάρτη 25/9/2019 στα «Ξύλινα», όπου από το πρωί (9.00 – 14.00) σε μεγάλα καζάνια, θα βράζουν το σιτάρι και το κρέας.

Στις 20:00 της ίδιας μέρας σας καλούμε στην πλατεία 200 Ηρώων στο Σκοπευτήριο (πίσω από το γήπεδο της Νήαρ Ηστ), όπου θα σερβιριστεί Κεσκέκι, και θα επακολουθήσει Μικρασιατικό γλέντι».

www.ert.gr

Open post

Μαγική ερμηνεία του Αντρέα Μποτσέλι στο Ηρώδειο (video)

Μαγική ερμηνεία του Αντρέα Μποτσέλι στο Ηρώδειο (video)

Τον σεβασμό του προς την Ελλάδα και τον πολιτισμό της εξέφρασε ο Ανδρέα Μποτσέλι, ένας από τους πιο διάσημους τενόρους της γενιάς του που σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στο Ηρώδειο με την ερμηνεία του. Στη σκηνή τον συνόδευσαν η Χορωδία και η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την οποία διηύθυνε ο Μαρτσέλο Ρότα.  

Πηγή ΕΡΤ, ρεπορτάζ Μ. Καλτάκη

www.ert.gr

Open post

Π. Παυλόπουλος: Ακατανόητη η επιμονή του Βρετανικού Μουσείου στο θέμα των Γλυπτών (video)

Π. Παυλόπουλος: Ακατανόητη η επιμονή του Βρετανικού Μουσείου στο θέμα των Γλυπτών

Σε νέο χώρο, πιστή όμως για 24η χρονιά στο ραντεβού της, η φετινή Art Athina. Η μεγαλύτερη ετήσια εικαστική διοργάνωση στην Ελλάδα θα υποδέχεται το φιλότεχνο κοινό στο Ζάππειο Μέγαρο από αύριο Σάββατο έως και τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου. Τα εγκαίνια έκανε το απόγευμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλόπουλος στέλνοντας ηχηρό μήνυμα για την άμεση επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Ο κ. Παυλόπουλος τάχθηκε υπέρ της άμεσης επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα, στο Μουσείο της Ακρόπολης, το οποίο-όπως σημείωσε- έχει ανεγερθεί γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, τονίζοντας ότι η εμμονή του Βρετανικού Μουσείου ν’ αρνείται την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα προσβάλλει και τον Πολιτισμό της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ υπογράμμισε ότι η συμπεριφορά αυτή άρχισε να προκαλεί την παγκόσμια κατακραυγή.

Αναφερόμενος στην 24η Art Athina o κ. Παυλόπουλος τόνισε ότι πρόκειται για έναν εικαστικό θεσμό, τον παλαιότερο αυτού του είδους στην Ελλάδα, του οποίου το αδιαμφισβήτητο κύρος, του επιτρέπει να κατέχει περίοπτη θέση στον ευρύτερο Ευρωπαϊκό εικαστικό χώρο.

Υποστήριξε, επίσης, ότι την φετινή διοργάνωση της Art – Athina τονίζει συμβολικώς ακόμη περισσότερο το γεγονός, ότι φιλοξενείται στο Ζάππειο Μέγαρο, σ’ ένα χώρο που εκφράζει, με τρόπο ιδανικό, την πορεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού του Νεότερου Ελληνικού Κράτους.

Στα λαμπερά εγκαίνια της φετινής Αrt Athina απεύθυναν χαιρετισμό, η πρόεδρος των αιθουσών Τέχνης Γιάννα Γραμματοπούλου, καθώς και ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Κώστας Μπακογιάννης. Ο κ. Μπακογιάννης, αφού ευχαρίστησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την έμπρακτη συμπαράστασή του στο θεσμό της Art Athina, υπογράμμισε ότι πρόκειται για μια διοργάνωση που αποδεικνύει ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχει μια σύγχρονη πολιτιστική βιομηχανία και νέοι άνθρωποι που παράγουν και δημιουργούν.

Τα εγκαίνια της έκθεσης τίμησαν φιλότεχνοι, συλλέκτες και καλλιτέχνες. Η έκθεση είναι ανοιχτή για το κοινό έως και τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου.

ΠΗΓΗ: ΕΡΤ, ΑΠΕ-ΜΠΕ

www.ert.gr

Open post

Performances σε κρυφό χρόνο στο πλαίσιο της Art Athina 2019

Performances σε κρυφό χρόνο στο πλαίσιο της Art Athina 2019

100% RISK, 100% TRUST: Προς μια νέα εικαστική περφόρμανς

Το LIVE είναι το πρόγραμμα περφόρμανς από εικαστικούς καλλιτέχνες που εκπροσωπούνται από τις συμμετέχουσες γκαλερί της ArtAthina 2019 και θα πραγματοποιηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της φουάρ σε πολλαπλές τοποθεσίες στο Ζάππειο Μέγαρο.

Το LIVE είναι μια τριήμερη πρωτοβουλία της ArtAthina, που επιμελείται η Σωζήτα Γκουντούνα και προβάλει τον πειραματισμό με το “Νέο Εικαστικό Περφόρμανς” και τις προεκτάσεις του για την ευρύτερη σύγχρονη πολιτιστική παραγωγή.

Χαιρετίζοντας τη ποικιλομορφία στη πρακτική του περφόρμανς και τις δημιουργικές βιομηχανίες, η φετινή έκδοση φωτίζει την εξέλιξη της θεατρικότητας από την προέλευσή της στο θέατρο έως τη σημερινή της εφαρμογή σε άλλες μορφές τέχνης, και επικεντρώνεται στη σχέση του θεάτρου/χορού με το περφόρμανς και στις πρακτικές συνεργασίας μεταξύ ιστορικών εικαστικών καλλιτεχνών που έχουν πειραματιστεί με το περφόρμανς και νεότερων καλλιτεχνών.

Πλαίσιο

Η σύγχρονη περφόρμανς συχνά εξαρτάται από τη διαιώνιση των κυρίαρχων αφηγήσεων όσον αφορά το τι καθιστά αυτό το μέσο. Το Live στοχεύει να ξεδιπλώσει καθώς και να αμφισβητήσει αυτές τις αφηγήσεις καλώντας εικαστικούς καλλιτέχνες που δεν έχουν πειραματιστεί με το μέσο του περφόρμανς, καθώς και εικαστικούς καλλιτέχνες που έχουν διερευνήσει την ιστορικότητα του μέσου και που προσπαθούν να κατασκευάσουν μια διαφορετική οπτική και ένα διεπιστημονικό μέλλον για το περφόρμανς.

Το LIVE στοχεύει να ερευνήσει τόσο το οπτικό όσο και το αισθητικό δυναμικό της έννοιας του performativity, ειδικά στο πλαίσιο των σύγχρονων εμπορικών έκθεσεων τέχνης καθώς και του αθηναϊκού πολιτιστικού περιβάλλοντος.

Η Σωζήτα Γκουντούνα χρησιμοποιεί το ανεπίσημο μάντρα της Μπιενάλε Performa της Νέας Υόρκης: 100% Risk και 100% Trust, για να τονίσει τη βαθιά δέσμευση στην πλήρη εμπιστοσύνη που πρέπει να παρέχεται  στους εικαστικούς και το ρίσκο που αυτή η πρακτική συνεπάγεται για την ανάθεση και την παραγωγή οραματικών έργων με βάση τη χρονικότητα από καλλιτέχνες που για πρώτη φορά πειραματίζονται με το περφόρμανς.

Σωζήτα Γκουντούνα, Επίκουρη Καθηγήτρια, City University New York / Συντονίστρια, Raymond Pettibon Studio

Performances σε Kρυφό Xρόνο

[Pop-up παράλληλες εικαστικές περφόρμανς σε πολλαπλούς χώρους στο Ζάππειο λαμβάνουν χώρα με τη συμμετοχή εικαστικών, χορευτών, ηθοποιών, και σκηνοθετών.]

Κλίτσα Αντωνίου

Ρίχνοντας την Πέτρα/Γκαλερί Σκουφά

[Το πρότζεκτ έχει ως αφετηρία τη βιομηχανική άσκηση 2 του Μέγιερχολντ  «Ρίχνοντας την Πέτρα » (ακριβής διάρκεια 1, 32 λεπτά). Αξιοποιώντας τις θεωρητικές και ιστορικές ερευνητικές διαδικασίες (που έχουν διαμορφώσει αυτό το έργο), η Αντωνίου ισχυρίζεται ότι η επαναστατική ιδέα του Μέγιερχολντ, ανεξάρτητα από τον ιδεαλισμό που συνόδευε τη σύλληψή του, προκαλεί πολλές καυστικές ερωτήσεις σχετικά με το χρονογράφημα του ατόμου, που βρίσκεται στο μεταίχμιο της καλλιτεχνικής και κοινωνικής επανάστασης. Το πρότζεκτ ανατέθηκε το 2017 από το Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, για τον εορτασμό των εκατό ετών από την επέτειο της Ρωσικής Επανάστασης. Στη δράση της Αθήνας, ένας χορευτής ενσαρκώνει το ACT μπροστά από την οθόνη.]

 

Λυδία Βενιέρη

Σκακιέρα/ i-D PROJECTART

[Πιόνια από σκάκι κατασκευασμένα με σίδερο τοποθετούνται στο Ζάππειο. Η διάμετρος από βάσεις των έργων ταιριάζει σε μέγεθος με τα πλακάκια. Τα κόκκινα πιόνια αντιπροσωπεύουν τον δυτικό αρρενωπό στρατό του ηλίου και τα μαύρα της Σελήνη και των ανατολικών αμαζόνων της. Το παιχνίδι παίζεται με ομάδες.]

 

Λυδία Βενιέρη

Ταρώ του Έρωτα/i-D PROJECTART

[Σε μια σκηνή η εικαστικός θα αναλύσει στο κοινό τις κάρτες που επινόησε βασισμένη στην στρατηγική της έξυπνης αγάπης. Ο Δημήτριος Βασιλάκης συνοδεύει τη δράση με το μουσικό έργο «Πασιφάη».]

 

Σοφία Γκααφάρ

Spoon Me/Alibi Gallery

[Ένα παιχνίδι για δύο. Οι επισκέπτες κάθονται απέναντι από τον καλλιτέχνη και τους σερβίρετε ένα μπολ με σούπα ντομάτας. Τα γράμματα ζυμαρικών που περιέχει μέσα η σούπα καλούνται με αυτά να σχηματίσουν μία λέξη. Κάθε επισκέπτης και μία καινούργια λέξη.]

 

Μάριον  Ιγγλέση

Σπόνδηλοι/εκφραση – γιαννα γραμματοπουλου

[Το φρέσκο αποτύπωμα που αφήνουν οι επαναλαμβανόμενες πιέσεις από δάχτυλα, γροθιές, γόνατα και μηρούς πάνω σε μαλακό πηλό. Οι χειρονομίες είναι σύντομες, ακριβείς, απολαυστικές. Πρώτα ανεπαίσθητες, ιδιωτικές, αποκτούν εύρος και εμπλέκουν ολόκληρο το σώμα. Τα ‘αρνητικά’ τμήματα πηλού που παράγονται γίνονται οι σπόνδυλοι ενός άλλου σώματος. Σκοπός της δράσης είναι να ενεργοποιηθούν οι επισκέπτες σε ένα διαδραστικό δρώμενο χρησιμοποιώντας τα μέσα και τα υλικά που μεταχειρίζεται η εικαστικός (καμβάς, χαρτιά, ακρυλικά, στένσιλ, κολάζ χαρτιών και φωτογραφιών, clippings, readymades, etc.) ως λεξιλόγιο της συγκεκριμένης εικαστικής έκφρασης.]

 

 

Γιώργος Σταματάκης / Ραφίκα Σαουίς

On – PrEP/Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα

[Αυτή η περφόρμανς έχει ως στόχο να δημιουργήσει μια πλατφόρμα διαλόγου και να θέσει ερωτήματα σχετικά με την πρόσφατη θεραπεία πρόληψης κατα του HIV που ονομάζεται PrEP. Η προφύλαξη πριν από την έκθεση (ή PrEP) είναι ένας νέος τρόπος για τους ανθρώπους που δεν έχουν νοσήσει από τον ιό αλλά διατρέχουν πολύ υψηλό κίνδυνο εμφάνισης του, για την πρόληψη της λοίμωξης λαμβάνουν ένα χάπι την ημέρα. Σε έναν τεχνητό κήπο, μέσω του συμβολισμού, οι καλλιτέχνες θα προσπαθήσουν να εγείρουν  ερωτήματα που έχουν γεννηθεί μέσα από αυτήν την νέα πραγματικότητα,

Το PrEP δημιουργεί ένα ηθικό δίλημμα και αν ναι γιατί ; Είναι τελικά ο μεγάλος μας φόβος ο νικητής ; Είναι η θεραπεία απάντηση στο στίγμα που ενδέχεται να αποτελέσει ανασταλτική παράμετρο για τη λήψη της ;]

 

Chrysanne Stathacos

Μυστικές Φεμινιστικές Δράσεις/The Breeder

Άγγελος Σκούρτης

Το Μέλλον Αργεί Πολύ/εκφραση – γιαννα γραμματοπουλου

[O εικαστικός δεμένος σε όλο το κορμί μαζί με μια νεοκλασική κολόνα  του μεγάρου και έχοντας το κεφάλι σκεπασμένο με μια σημαία ελληνική που γράφει «Το Μέλλον Αργεί Πολύ». Οι θεατές δέχονται τα πολλαπλά μηνύματα της περφόρμανς για τη σχέση που έχουν οι σύγχρονοι Έλληνες με το παρελθόν και το μέλλον τους.]

 

Κλεοπάτρα Χαρίτου

Μαυράδι/Αγκάθι – Κartάλος

[Μια γυναίκα στέκεται ανεβασμένη πάνω σ’ ένα σκαλί, φορά ένα αυτοσχέδιο φόρεμα από πλαστικό, με χέρια ανοιχτά σαν κλαριά. Σαν δέντρο. Το πρόσωπό της είναι καλυμμένο από άργιλο. Ξηρασία. Τριγύρω της υπάρχουν λουλούδια φτιαγμένα από το ίδιο πλαστικό.  Στα πλάγια υπάρχουν 4 ανεμιστήρες. Όλα ανεμίζουν. Το θρόϊσμα που παράγει ο αέρας είναι βασικό στοιχείο. Η γυναίκα παραμένει ακίνητη αλλά κατεβαίνει στο τέλος και περιπλανείται στους διαδρόμους. Η ωραιοποίηση του ανθρώπινου φασισμού απέναντι στη φύση είναι το θέμα της performance “Μαυράδι”.]

 

 

Γιούλα Χατζηγεωργίου

The Calm/Renatino Gallery

[Στο videoperformance The Calm, η εικαστικός Γιούλα Χατζηγεωργίου είναι μια γυναίκα που αγωνιωδώς προσπαθεί να ορίσει τον εαυτό της ελεύθερο από το βαρύ φορτίο που μεταφέρει. Το βαρύ παλτό που φοράει, οι εσωτερικές τσέπες του είναι γεμάτες με άμμο, συμβολίζει το εξαντλητικό σωματικό και ψυχολογικό φορτίο που «βαραίνει στην πλάτη της για χρόνια, αυτό  που συντρίβει κάθε θνητό και που τώρα προσπαθεί να αφήσει πίσω. Το έργο της δεν είναι εύκολο, με αντοχή και επαναλαμβανόμενες κινήσεις, η Χατζηγεωργίου εκτελεί ένα έντονο «τελετουργικό» προς την απελευθέρωση.]

 

Independent Live Projects                  

Εύα Γιαννακοπούλου              

Πρόταση για ένα Γυναικείο Μνημείο Εργασίας

Στις 30 Αυγούστου, 1918, η Φάννυ Καπλάν -μία Ρωσίδα επαναστάτρια- πυροβολεί τρείς φορές τον Βλαντίμιρ Λένιν μπροστά σε ένα εργοστάσιο στη Μόσχα. Οι δύο βολές βρίσκουν τον στόχο τους. Μετά το γεγονός η Καπλάν τέθηκε υπό κράτηση και ανακρίθηκε.

Χρόνια μετά, τρεις γυναίκες από την Αλβανία δουλεύουν εξαντλητικά σε ένα εστιατόριο αντιμετωπίζοντας  επισφαλείς εργασιακές συνθήκες.

Χρύσα Δουργουνάκη              

Το Εμπόδιο

Ο Ρήτορας είναι σε θέση να μιλήσει για διάφορα θέματα μπροστά σε κοινό. Η ευγλωττία είναι ένα εκφραστικό γλωσσικό εργαλείο που μπορεί κανείς να το καλλιεργήσει και να ξεπεράσει τη δυσκολία έκθεσης του εαυτού του.

 

Ντέλια Γκονζάλεζ      

FROM HERE TIL ETERNITY

Νοσταλγία, ίχνη παιδικής ηλικίας διασκορπισμένα. Χαμένη διαίσθηση ή είναι; Η αφήγηση ανέπαφη με τον αυθορμητισμό που αναδύεται με εκδίκηση ξεδιπλώνοντας τη μεγαλοφυΐα του εγώ. Το πνεύμα διεγείρεται καθώς ξετυλίγονται οι ιστορίες. Δεν υπάρχουν ερωτήσεις μόνο για χορευτές. ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Περφόρμανς Ντέλια Γκονζάλεζ και Βιβή Μπρακουμάτσου

Κοστούμια Remember fashion

 

Ίρις Καραγιάν              

MUTATE

Το MUTATE βασίζεται στην παράσταση Unauthorised (2019) της Ίρις Καραγιάν. Ποπ βίντεο κλιπ, YouTube βίντεο με πρωταγωνιστές τον Muhammad Ali και τον John McEnroe, αντιγράφονται και μεταλλάσσονται δημιουργώντας μια χορογραφική παρτιτούρα που αλλάζει και μετατρέπει αφηγήσεις και νοήματα.

Οντέτ Κουζού

Lucky Strike

 

Αλίκη Κρικίδη              

Emaki – Aucun Oubli n’est pas Innocent

Η  δράση αναφέρεται στη μνήμη ως αναστολή χρόνου σε προσωρινά διαστήματα. Κίνηση απτικών μεταβάσεων σε φυσικές επιφάνειες.

 

mind the fact (Ιωάννα Βαλσαμίδου, Γιολάντα Μαρκοπούλου)  

Lucky Strike

Η αφηγηματική των κοινωνιών ανά τον πλανήτη αλλάζει. Η παγκοσμιοποίηση, η ψηφιοποίηση της πληροφορίας και ο εθνικισμός δημιουργούν νέες προκλήσεις στην κατεύθυνση του εύκολου πλουτισμού. Σε ποιο βαθμό συμμετέχουμε σε μια αυτοματοποιημένη διαδικασία παραγωγής χρήματος και ανέσεων; Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να επιλέξουμε την έκταση της εμπλοκής μας στην εποχή ενός διαρκώς αυξανόμενου τζόγου; Και υπάρχει κάτι που πρέπει να κατανοήσουμε για τον εαυτό μας, αν κοιτάξουμε πιο στενά εκείνους που έχασαν όχι μόνο την ιδιοκτησία αλλά και την ταυτότητά τους; Οι συμμετέχοντες και το κοινό θα αλληλεπιδράσουν σε ένα παιχνίδι εξερεύνησης γύρω από τις έννοιες του υλισμού, του πολέμου, της φυγής και του Άλλου. Η παράσταση περιλαμβάνει ντοκουμέντα και υλικό από τη μακροχρόνια καλλιτεχνική έρευνα που ξεκίνησε το 2015 στο πλαίσιο του mind the fact (Ιωάννα Βαλσαμίδου, Γιολάντα Μαρκοπούλου) με τη συμμετοχή ανθρώπων που είχαν εμπλοκή κατά το παρελθόν με τoν παθολογικό τζόγο.

Σύλληψη – Δημιουργία: Ιωάννα Βαλσαμίδου, Γιολάντα Μαρκοπουλου

Μαριέλα Νέστορα      

Choreographing Liveness A series of undisclosed actions

Χαρά Πιπερίδου          

Amor-logie plus éloignée

Η περφόρμανς αποτελεί μια σύμφυρση  αφηγήσεων του έρωτα – βασισμένη σε κείμενα του George Bataille («Μαντάμ Εντουαρντά» / «Ο Ερωτισμός») και ποιήματα του Jalaluddin Rumi ( «Ο Αγαπημένος») – και συνθέτει ένα τοπίο ομολογίας και εξαΰλωσης του εαυτού.

Η “Έρωτο-λογία» αυτή ενσαρκωμένη υπό τον μανδύα εικονοποιημένων υπαινικτικών λεκτικών στοιχείων, επιθυμεί να αποπνεύσει μία απόκοσμη αύρα.

Ηχητικό τοπίο : Nikos Vittis.

Πάνος Σκλαβενίτης  

How to be seen (and heard) 4 / The poetics of failure

Επιτέλεση: Τάνια Βαρβέρη, Θάνος Γκίκας, Μαρκέλλα Ξυλογιαννοπούλου, Ηλίας Ταφαρούτσι

To How to be seen (and heard) είναι ένα έργο σχετικά με την καλλιτεχνική ορατότητα και την ποιητική της αποτυχίας, που αποτελείται από μια σειρά -καταδικασμένων εκ των προτέρων να αποτύχουν- δράσεων αυτοπροβολής.

Άννα Τζάκου 

encounters without division: a durational performance

Για μια συνάντηση με τον εαυτό, τον άλλον και το χώρο. Δεν υπάρχουν θεατές. Δεν υπάρχει αφήγημα. Δεν μιλάμε για τίποτα και για κανέναν.  Συμβαίνει μόνο η παρατήρηση και η άμεση εμπειρία: Πόσο συγχρονισμένοι με το παρόν είμαστε; Τί υπάρχει μεταξύ των σωμάτων όταν ψάχνουν για κατανόηση πέρα από την κατανόηση των λέξεων;

Iδέα, facilitation, performance: Άννα Τζάκου

guest-performance artists: ΑντώνηςΑντωνίου, ΝέληΠουλοπούλου, ΔέσποιναΧατζηπαυλίδου.

κιθάρα-soundcapes: Βασσίλης Τζαβάρας

Video design: Ερατώ Τζαβάρα.

Δέσποινα Χατζηπαυλίδου    

Δεξιόστροφα, χωρίς την φυσική της παρουσία

Performance, μέρος του project «αιδ-ως-δυο» των Εύα Κολιοπάντου και Δέσποινα Χατζηπαυλίδου. Τα κύρια θέματα του υλικού αφορούν την πορνογραφία, τα socialmedia, το γυναικείο σώμα, τον ερωτισμό και το queer στοιχείο. Η συγκεκριμένη παρουσίαση προκύπτει από μέρος του υλικού και αποτελεί έναν υβριδικό τρόπο παρ

 

Ακολουθήστε μας στο Facebook: και στο Instagram

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:

Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου: 14:00 -22.30 (μόνο με προσκλήσεις)
Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου: 12:00 – 21:00
Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου: 12:00 – 21:00

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου: 12:00 – 21:00

Είσοδος: 

Εισιτήριο: 8 €

Μειωμένο (Άνεργοι, φοιτητές, άτομα άνω των 65 ετών): 5 €

Ομαδικό (15+ άτομα): 5 €

Ελεύθερη είσοδος: Παιδιά έως 18 ετών, ΑμεΑ, φοιτητές της ΑΣΚΤ, μέλη της ΑΙCA και της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης και του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

www.ert.gr

Posts navigation

1 2 3 4 5 6 128 129 130
Scroll to top