Open post

Η «μουσική της άμμου» μας ταξιδεύει μέσα από μια εικαστική εγκατάσταση

Η «μουσική της άμμου» μας ταξιδεύει μέσα από μια εικαστική εγκατάσταση

Οι «μουσικές συμφωνίες της άμμου» φτάνουν, συνήθως, στ’ αυτιά των πιο τυχερών, που μπορούν να ταξιδέψουν ως τους Αμμόλοφους Demont Dunes, στην έρημο Μοχάβι στην Καλιφόρνια, στην κοιλάδα της κινούμενης άμμου Reg-I-Ruwan στο Αφγανιστάν, στο Αντηχητικό Αμμώδες Φαράγγι της Μογγολίας.

Χάρη στην καλλιτέχνιδα Λότε Γκίβεν (Lotte Geeven), που έχει ως έδρα της το Άμστερνταμ, είναι πια πιθανό και οι λιγότερο ταξιδεμένοι να απολαύσουν τις πρωτότυπες μουσικές της φύσης, όχι βέβαια χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου, σε ό,τι αφορά την περίπτωση της Γκίβεν. Η ίδια σκοπεύει να δημιουργήσει τη «μηχανή της άμμου», συλλέγοντας ακουστική άμμο απ’ όλο τον κόσμο.

Να σημειωθεί ότι, δεν παράγει ήχο οποιαδήποτε άμμος, οι κόκκοι της πρέπει να είναι στρογγυλοί, να περιέχουν οξείδιο του πυριτίου και να έχουν συγκεκριμένο μέγεθος – μεταξύ 0,1 και 0,5 mm.

Σύμφωνα με το σχέδιο της, η καλλιτέχνις σκοπεύει να τοποθετήσει την άμμο σε δοχεία, σαν κυκλικά τύμπανα με διάμετρο ενός μέτρου, που φέρουν περιστρεφόμενα πτερύγια τα οποία θα στροβιλίζουν τους κόκκους για να αναπαράγουν το βουητό της άμμου. Στη συνέχεια, ο αναπαραγόμενος ήχος θα ενισχύεται από μικρόφωνα.

Στόχος της Λότε είναι να κατασκευάσει 12 «μηχανές άμμου» που θα αναπαράγουν 12 διαφορετικά είδη ήχων. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα Hyperallergic, το σύνολο του έργου θα αποτελεί μια πρωτότυπη καλλιτεχνική εγκατάσταση.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν 35 γνωστά μέρη στα οποία μπορεί κανείς να ακούσει τη μουσική της άμμου. Επειδή η καλλιτέχνης δεν μπορεί να συγκεντρώσει μόνη της όλη την απαιτούμενη ποσότητα άμμου, ζητά –μέσω της ιστοσελίδας της– από ταξιδιώτες που θα βρεθούν στις δυσπρόσιτες περιοχές του πλανήτη, να συλλέξουν εκείνοι την πολύτιμη μελωδική άμμο προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει για την ολοκλήρωση του έργου της.

Δύο φυσικοί, οι Πασκάλ Χέρσεν και Στέφαν Ντουάντι, συνεργάστηκαν με τη Γκίβεν προκειμένου εκείνη να δώσει ζωή στη δημιουργία της.

Η καλλιτεχνική εγκατάσταση πρόκειται να παρουσιαστεί στην Ολλανδία την άνοιξη. Όσοι προσφέρουν την άμμο τους για την υλοποίηση του έργου θα δουν τα ονόματά τους στην εγκατάσταση.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ /

Open post

Kατοχύρωση των διπλωμάτων τους ζητούν οι σχολές καλλιτεχνικής εκπαίδευσης

Kατοχύρωση των διπλωμάτων τους ζητούν οι σχολές καλλιτεχνικής εκπαίδευσης

Παρέμβαση στο θέμα της αναγνώρισης των διπλωμάτων των καλλιτεχνικών σχολών και κατά συνέπεια και στα επαγγελματικά του κλάδου, κάνει το Σ.Ε.Χω.Χο (σωματείο εργαζομένων στο χώρο του χορού).

Για το λόγο αυτό απευθύνθηκε μέσω ανοιχτής επιστολής προς την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.

Αναλυτικά το κείμενο της επιστολής:

Ανοιχτή επιστολή

πρός τον υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Γαβρόγλου.

Κύριε υπουργέ,

Η άρνηση σας, να υπογράψετε την κοινή υπουργική απόφαση με την οποία θα καθορίζονται οι Ανώτερες Σχολές Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 79, Νόμος 4481 ΦΕΚ Α’ 100 / 20.7.2017 καθώς και οι προϋποθέσεις και η διαδικασία αναγνώρισης της ισοτιμίας, μας κάνει να πιστεύουμε ότι ακόμα και αν έχετε παρακολουθήσει έστω και μία παράσταση χορού, θεωρείτε ότι αυτό που είδατε επί σκηνής είναι θέμα κληρονομικού χαρίσματος και όχι επίπονης και πολύχρονης εκπαίδευσης και καλλιέργειας. Γνωρίζουμε την αντίθεση σας στο θέμα της ισοτίμησης των διπλωμάτων μας όχι βέβαια από εσάς, αφού εσείς δεν έχετε απαντήσει στο ερώτημα μας.

Δεν θα απευθυνθούμε στη φιλότεχνη πλευρά σας, αλλά στη σοσιαλιστική θεώρηση του κόσμου που εσείς και το κόμμα στο οποίο ανήκετε υποστηρίζετε. Πόσο δίκαιο είναι κάποιος που έχει σπουδάσει το λιγότερο τρία χρόνια, είτε στην κρατική σχολή χορού είτε σε κάποια ιδιωτική επαγγελματική σχολή, να προσλαμβάνεται ως απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε κρατικούς φορείς;

Σας ζητούμε να τοποθετηθείτε δημόσια επί του θέματος. Ποιοί είναι οι λόγοι για τους οποίους αντιτίθεστε στην ισοτίμηση και τι θα θέλατε για να θεωρήσετε αυτές τις σπουδές ικανοποιητικές και ικανές να ισοτιμηθούν.

Μήπως είναι καιρός να πληροφορήσουμε τους γονείς εκατοντάδων παιδιών ότι η εκπαίδευση που προσφέρουν στα παιδιά τους δεν παρέχει κανένα εχέγγυο για την επαγγελματική τους αποκατάσταση;

Με εκτίμηση,

Σ.Ε.Χω.Χο (σωματείο εργαζομένων στο χώρο του χορού).

Πρόεδρος: Αγγελική Στελλάτου
Γραμματέας: Κάντυ Καρρά
Ταμίας: Έμυ Κορφιά
Αν.Γραμματέας: Κωνσταντίνος Αλευράς
Αν.Ταμίας: Εύη Σούλη

Για την ιστορία:

Με την κατάργηση των ΤΕΙ, καταργήθηκε και η ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης στην οποία ανήκαν και οι καλλιτεχνικές σχολές, με αποτέλεσμα τα διπλώματα τα οποία αποκτούνται από αυτές να μην έχουν καμία ουσιαστική ισχύ. Δημόσιοι φορείς προσλαμβάνουν συναδέλφους ως αποφοίτους λυκείου και η συνέχιση σπουδών σε μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο- όχι φυσικά στη χώρα μας- και η αναγνώριση τους – στη χώρα μας, είναι ένα σταυρόλεξο για γερούς λύτες, με γερά νεύρα. Μετά από πολλές προσπάθειες τον Ιούνιο στη Βουλή ψηφίστηκε το νομοσχέδιο και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α’ 100 / 20.7.2017 ο Νόμος 4481, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται η διάταξη για την Ισοτιμία των Ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης (άρθρο 79):

Στη διάταξη αναφέρονται τα εξής:
Οι τίτλοι σπουδών που χορηγήθηκαν από Ανώτερες Δημόσιες και Ιδιωτικές Σχολές Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, εφόσον οι τίτλοι αυτοί αποκτήθηκαν, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 1158/1981 (Α΄ 127), έως την ημερομηνία έναρξης ισχύος του ν. 3149/2003 (Α΄ 141), θεωρούνται ισότιμοι προς τους τίτλους σπουδών που χορηγούσαν έως τις 10.6.2003 τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, χωρίς αντιστοιχία προς υπάρχουσες κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα ειδικότητες των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Αρμόδιος για την αναγνώριση της ισοτιμίας ορίζεται ο Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.). Με κοινή απόφαση των Υπουργών Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και Πολιτισμού και Αθλητισμού καθορίζονται οι Ανώτερες Σχολές Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος άρθρου, καθώς και οι προϋποθέσεις και η διαδικασία αναγνώρισης της ισοτιμίας».

Για να τεθεί σε εφαρμογή πρέπει να υπογράψουν την ΚΥΑ και οι δύο υπουργοί.

Σχετική είδηση: ΣΕ.ΧΩ.ΧΟ.: «Είναι ανάγκη να αντιμετωπιστεί σοβαρά ο χορός ως επάγγελμα»

Open post

Νικόλαος Φράγκος: H φυγή στη Μ. Ανατολή το 1942 και η στράτευσή του

Νικόλαος Φράγκος: H φυγή στη Μ. Ανατολή το 1942 και η στράτευσή του

Με στόχο να πολεμήσει τους κατακτητές, έκανε το ταξίδι προς την Τουρκία και ακολούθως στην Κύπρο και τη Μέση Ανατολή ο Νικόλας Φράγκος. Η κόρη του Θάλεια Φράγκου, μας μετέφερε όλα τα ιστορικά στοιχεία.

Πρόκειται για προδημοσίευση υλικού που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» (εκδόσεις Νότιος Άνεμος, συγγραφέας Νάσος Μπράτσος, 220 σελίδες, ISBN 978-960-9511-56-8), που θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017 στις 6.30μμ στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ.

O Νικόλαος Φράγκος (του Σαράντου και της Ευθαλείας γένος Χριστόδουλου Μαλαχία) γεννήθηκε το 1919. Ο πόλεμος τον βρήκε στην Αθήνα, σπουδαστή μηχανικό εμπορικού ναυτικού. Έμενε στον ξάδελφό του Καλοκαιρινό και μπήκαν στην πρώτη αντιστασιακή οργάνωση σπουδαστών και φοιτητών, από αυτές που φτιάχτηκαν πριν το ΕΑΜ και ακολούθως μπήκαν στις τάξεις του.

ο Ν. Φράγκος κάτω στη μέση ξαπλωτός

Η πείνα που έπεσε στην κατοχική Αθήνα, τον οδήγησε να επιστρέψει στη γενέτειρά του Ικαρία στα τέλη του 1941, αποφασισμένος να φύγει και από εκεί γρήγορα για να πάει στη Μέση Ανατολή να πολεμήσει.

Τα καταφέρνει τον Απρίλιο του 1942 μαζί με άλλους τέσσερις, αφού εντοπίζουν μία βάρκα κρυμμένη μέσα σε ένα αμπέλι στο Κυπαρίσσι. Και οι πέντε την κουβαλούν και φεύγουν κρυφά ένα βράδυ για την Τουρκία. Είχε ήδη τρεις αδερφές παντρεμένες στην Αίγυπτο.

Στην Τουρκία καταγράφονται και με καΐκι μεταφέρονται στην Κύπρο που γίνεται η βασική τους εκπαίδευση, εκεί γίνεται λοχίας και μετά τους πάνε στην Αίγυπτο. Εκεί βρίσκει το ηγετικό στέλεχος της Αντιφασιστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης, Γιάννη Σαλλά, με τον οποίο είναι και συγγενείς από το σόι των Μαλαχιάδων.

Περιμένοντας την εκτέλεση στο Γεντί Κουλέ το 1947, τη φωτογραφία τράβηξε ο δεσμοφύλακας

Ήθελαν να πολεμήσουν τους Γερμανούς αντί να φυλάνε σκοπιές σε στρατόπεδα προσφύγων, ξεσηκώνονται και οι Εγγλέζοι τους κλείνουν στα «σύρματα», όπου και κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες, οργανώνουν τη ζωή τους.

Επέστρεψε με καράβι στη Χίο και από εκεί με καΐκι στην Ικαρία το 1946. Στα πλαίσια των διώξεων της εποχής, του αφαιρούν το ναυτικό του φυλλάδιο. Όταν επιχείρησε να ζητήσει αντίγραφο από τη σχολή του είπαν ότι είχαν καεί τα αρχεία στην κατοχή. Το 1947 ενώ είχε φυλακιστεί στο Γεντί Κουλέ και περίμενε την εκτέλεσή του, δόθηκε χάρη την τελευταία στιγμή.

Πηγή φωτο: οικογενειακό αρχείο Θάλειας Φράγκου

 

Διαβάστε στο www.ert.gr:

19/12: Αριστοτέλης Ελευθερόγλου: Πρόσφυγας από τη Σάμο στην Αβησσυνία

Open post

Αιτία φυγής και οι διώξεις – Η ιστορία του Δημήτρη Κοροντζή

Αιτία φυγής και οι διώξεις – Η ιστορία του Δημήτρη Κοροντζή

Aπό πυγμάχος, έγκλειστος, δραπέτης, πολεμιστής και πρόσφυγας. Παροσιάζουμε την περιπετειώδη ζωή του Δημήτρη Κοροντζή, μέσα από διήγηση του γιού του Κώστα Κοροντζή.

Πρόκειται για προδημοσίευση υλικού από το βιβλίο «Αιγαιοπελαγίτες πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» (εκδόσεις Νότιος Άνεμος, συγγραφέας Νάσος Μπράτσος, 220 σελίδες, ISBN 978-960-9511-56-8), που θα παρουσιασεί την Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου στις 6.30μμ στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ.

Ο Δημήτρης Κοροντζής το 1936 που ο Χίτλερ έκανε την Ολυμπιάδα του Βερολίνου, μαζί με άλλους αθλητές πήγε να πάρει μέρος στη Λαϊκή Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης. Ήταν η συνειδητή προσπάθεια μποϊκοτάζ της χιτλερικής φιέστας, που όμως δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί αφού ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος. Ο Δημήτρης Κοροντζής ήταν μποξέρ στον Παναθηναϊκό.

Στην επιστροφή του από την Ισπανία είχε γίνει η δικτατορία Μεταξά και ο Κοροντζής που «τόλμησε» να στηρίξει την αντιχιτλερική ολυμπιάδα, φυλακίστηκε στην Αίγινα. Βρέθηκε στο ίδιο κελί με τους Βελουχιώτη και Καραγιάννη.

Το 1938 κατάφερε να δραπετεύσει κλέβοντας μία βάρκα από χωροφύλακες την ώρα που αυτοί έκαναν μπάνιο και μετά από τρεις μέρες έρμαιο των θαλασσίων ρευμάτων να βρεθεί στη Σκύρο. Ο ένας από τους άλλους δύο που δραπέτευσαν δεν άντεξε τις κακουχίες και απεβίωσε.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι το 1950-51 πήγε ένας χωροφύλακας στο σπίτι της οικογένειας Κοροντζή να τους ενημερώσει για την κατηγορία της κλοπής μίας βάρκας!!

Χωρίς να αντιμετωπίσει προβλήματα και κυνηγητό μέχρι τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, αν και δραπέτης, μέσα στον ορυμαγδό της εποχής, στρατεύτηκε κανονικά και επειδή ήταν γυμνασμένος υπηρέτησε στις ειδικές αποστολές, κυρίως σε ανατινάξεις γεφυρών.

Στην κατοχική Αθήνα εργάστηκε στις εκδόσεις (μαγαζί στη Χαριλάου Τρικούπη 11) μαζί με το συνεταίρο του Μαρή. Έμενε στο Δουργούτι και κάτω από το παράθυρο του σπιτιού του έγινε το αιματοβαμμένο μπλόκο του Δουργουτιού.

Οι εκδόσεις πήγαιναν καλά αφού δεν υπήρχαν και πολλές άλλες επιλογές ψυχαγωγίας στην κατοχική Αθήνα και το βιβλίο αποτελούσε διέξοδο.
Μία ημέρα του 1943 γερμανοτσολιάδες μπήκαν στο μαγαζί για να δημιουργήσουν επεισόδιο, αλλά ο μποξέρ υπερίσχυσε και έφυγαν κακήν – κακώς.

Τον στοχοποίησαν όμως και ετοίμαζαν χειρότερα. Από δύο πηγές, έναν Έλληνα μεταφραστή των Γερμανών (και όχι ιδεολογικό τους φίλο) και από έναν βασανιστή στο Χαϊδάρι, του ήρθε η πληροφορία ότι αποτελεί στόχο των Γερμανών.

Έτσι με τα δίκτυα της αντίστασης μαζί με άλλους άνδρες, από κάποιο ορμίσκο στα παράλια των Μεσογείων, ξεκίνησε το ταξίδι για την Τουρκία, με σημείο άφιξης κάτω από τη Σμύρνη και υπό αγγλική εποπτεία – πιθανόν την Αγρελιά.

Με τρένα έφτασαν μέχρι την Κιάφα του Ισραήλ και από την πείνα, έπεσαν με βουλιμία στα πορτοκάλια που βρήκαν εκεί, με αποτέλεσμα να τους πιάσει η κοιλιά τους. Από τότε ο Δ. Κοροντζής δεν ξανάφαγε ποτέ στη ζωή του πορτοκάλια.

Ακολούθησε ο εγκλεισμός σε φρουρούμενο στρατόπεδο προσφύγων στο Σουέζ, από όπου μαζί με άλλους δραπέτευσε, πέρασε κολυμπώντας στην απέναντι πλευρά της Αιγύπτου και παρουσιάστηκαν σε τακτική μονάδα του ελληνικού στρατού. Δεν τους στρατολόγησαν, ενδεχομένως θεωρώντας τους ταραχοποιά στοιχεία για το στράτευμα και έμεινε στην Αίγυπτο, όπου τουλάχιστον γλίτωσε από την πείνα. Εκεί είχε ταυτότητα δημοσίου υπαλλήλου και έπαιρνα κάποιο ποσό για τα προς το ζην. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1945.

Πηγή φωτο: οικογενειακό αρχείο Κώστα Κοροντζή

Διαβάστε στο www.ert.gr:

18/12: Νικόλαος Φράγκος: H φυγή στη Μ. Ανατολή το 1942 και η στράτευσή του

19/12: Αριστοτέλης Ελευθερόγλου: Πρόσφυγας από τη Σάμο στην Αβησσυνία

Open post

«Ανθολογία της νέας τουρκικής λογοτεχνίας»: γράφει ο Αριστοτέλης Μητράρας

«Ανθολογία της νέας τουρκικής λογοτεχνίας»: γράφει ο Αριστοτέλης Μητράρας
ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,     ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Γεννήθηκα στην Ίμβρο. Ένα νησί ορφανό στο ΒΑ Αιγαίο που αποκόπηκε από τη μητέρα πατρίδα. Είμαι πρόσφυγας πρώτης γενιάς κι αισθάνομαι ότι αποτελώ απόηχο της μικρασιατικής καταστροφής. Με τη Συνθήκη της Λοζάνης το 1923 η Ίμβρος παραχωρήθηκε στην Τουρκία και εξαιρέθηκε από τη συμφωνία περί ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Από αυτή τη χρονική στιγμή ξεκίνησαν όλα. Με τις πολιτικές αφελληνισμού και καταπίεσης που εφάρμοσαν οι εκάστοτε τουρκικές κυβερνήσεις, με αποκορύφωμα το “πρόγραμμα διάλυσης”, τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις και την εγκατάσταση ανοικτής φυλακής βαρυποινιτών στο νησί το 1965, το αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή αφαίμαξη του πληθυσμού τής Ίμβρου. Μέσα σε εξήντα περίπου χρόνια η Ίμβρος οδηγήθηκε στην ερήμωσή της κι από 9.000 περίπου Έλληνες κατοίκους το νησί σήμερα αριθμεί διακόσια πενήντα με τριακόσια άτομα και τα περισσότερα από αυτά είναι ηλικιωμένοι.

Οι Ίμβριοι στην πλειοψηφία τους ήταν αγρότες, κτηνοτρόφοι και αλιείς. Όμως, πέρα από αυτούς τους τομείς απασχόλησης, αγαπούσαν και τα γράμματα. Μετά το 1964 η τουρκική κυβέρνηση άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στην ελληνική μειονότητα του νησιού απαγορεύοντας στα ελληνικά σχολεία τη διδασκαλία των ελληνικών μαθημάτων. Έτσι, οι Ίμβριοι, πικραμένοι και απογοητευμένοι από τις άδικες ενέργειες των τουρκικών αρχών, κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη και εν συνεχεία στην Ελλάδα.

Η δίψα για μάθηση και μόρφωση και κυρίως η επιθυμία ανατροφής των Ιμβρίων με την ελληνική παιδεία και τον πολιτισμό, ψυχολογικά και οικονομικά στοίχισε ακριβά στις οικογένειες των νησιωτών. Οι φτωχοί, άποροι και αμόρφωτοι γονείς, πλην όμως προνοητικοί και διορατικοί, αντιλαμβανόμενοι τα προνόμια της μόρφωσης, επένδυσαν στην εκπαίδευση των παιδιών τους στερούμενοι τα πάντα. Πριν από την έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς, οι οικογένειες των Ιμβρίων έστελναν τα παιδιά τους στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσουν, τα οποία επέστρεφαν στο νησί τους με τη λήξη των μαθημάτων. Από τη δεκαετία του 1970 έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ένας μεγάλος αριθμός μαθητών φοίτησε σε σχολεία της Κωνσταντινούπολης. Μορφώθηκε, αλλά στερήθηκε την οικογενειακή θαλπωρή καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών του. Ορισμένα ευκατάστατα νοικοκυριά αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα στην Πόλη, επειδή δεν άντεχαν τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνονταν οι διαρκείς μετακινήσεις όσο και οι προσπάθειες των παιδιών να μορφωθούν. Άλλες οικογένειες οικονομικά ανίσχυρες, έστελναν τα παιδιά τους σε οικοτροφεία – ορφανοτροφεία, (όπως τα δύο ορφανοτροφεία της Πριγκήπου, δηλαδή του Σωτήρος Χριστού και του Αγίου Νικολάου), περιορίζοντας έτσι τις τεράστιες δαπάνες από τα γλίσχρα έσοδά τους. Όσοι, τέλος, από τους Ιμβρίους είχαν τη θέληση να συνεχίσουν ανώτερες σπουδές εγγράφονταν στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης η οποία τους εξασφάλιζε ύπνο, διατροφή και εκπαίδευση.

Έτσι έμαθα την ελληνική γλώσσα, έτσι και την τουρκική και απέκτησα συνείδηση για τα παιχνίδια που παίζουν η μοίρα και η Ιστορία.

Το βιβλίο με τον τίτλο Ανθολογία της νέας τουρκικής λογοτεχνίας – Θέατρο αποτελεί μέρος ενός τετράτομου έργου με τους εξής υπότιτλους: Μυθιστόρημα, Διήγημα, Ποίηση και Θέατρο. Όπως τονίζω και στο βιβλίο, τα τουρκικά θεατρικά έργα που μεταφράστηκαν στην Ελλάδα είναι λιγότερα από τα δάχτυλα ενός χεριού. Το παρόν εγχειρίδιο έρχεται να συμπληρώσει ένα τεράστιο κενό, αλλά όχι να το καλύψει πλήρως. Κατ’ αρχάς, υπάρχει μια κατατοπιστική αναδρομή στο τουρκικό θέατρο, αλλά και στην πολύτιμη συμβολή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης για την ανάπτυξη κι εξέλιξη του θεάτρου στην Τουρκία.

Όσον αφορά την επιλογή των θεατρικών έργων, πέραν των άλλων κριτηρίων, βαρύνουσας σημασίας αποτελούν οι υποκειμενικές προθέσεις. Π.χ. συμπεριέλαβα κάποια έργα που έχουν άμεση σχέση με την Ελλάδα, όπως τα έργα Ο ιεροδικαστής (καδής) του Αγίου Όρους και Το τραγούδι του Κουζκουντζουκίου, τα οποία παραπέμπουν στην οθωμανική εποχή και στο πογκρόμ της 6/7 Σεπτεμβρίου 1955 αντίστοιχα. Άλλες γενικές θεματικές ενότητες που μπορεί να συναντήσει ο αναγνώστης στα θεατρικά έργα του βιβλίου είναι οι ακόλουθες: κοινωνική, πολιτική, καθημερινότητα και σχέσεις των ανθρώπων, ιστορική, ερωτική, πολυπολιτισμική, σατιρική.

Συμπερασματικά, τίθεται το εξής ερώτημα: Τι καινούργιο προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό το συγκεκριμένο βιβλίο;
1-) Μία εκτενή εισαγωγή σχετικά με την γέννηση και την εξέλιξη του τουρκικού θεάτρου.
2-) Δεκατρία εκτενή αποσπάσματα θεατρικών έργων.
3-) Μέσα από τα θεατρικά έργα ο αναγνώστης μαθαίνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τρόπου ζωής και σκέψης, γνωρίζει τους πόθους, τα όνειρα, τους έρωτες, τα ήθη κι έθιμα, εν συντομία, την κουλτούρα της τουρκικής κοινωνίας, καθώς ολ’ αυτά αποτελούν τον καθρέφτη ενός λαού.

Αριστοτέλης Μητράρας

Το βιβλίο του Αριστοτέλη Μητράρα Ανθολογία της νέας τουρκικής λογοτεχνίας – Θέατρο, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήση, στη σειρά «Γλώσσα και Πολιτισμός» που επιμελείται ο καθηγητής Ι. Θ. Μάζης (σελ.: 396, τιμή: 24,38 €).

Ο Αριστοτέλης Μητράρας γεννήθηκε το 1962 στην Ίμβρο. Σπούδασε στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης στην Κωνσταντινούπολη και αποφοίτησε από το . Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού Σορβόννη IV απ’ όπου και απέκτησε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα (D.E.A-Master) στη Νεοελληνική Λογοτεχνία και ‘Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, δίπλωμα (D.E.A-Master) με ειδίκευση στην Οθωμανική Ιστορία. Το 2010 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως ανταποκριτής και μεταφραστής στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (Α.Π.Ε.) της Κωνσταντινούπολης. Επίσης, εργάστηκε ως αποσπασμένος εκπαιδευτικός στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και παράλληλα υπήρξε μέλος της Ελληνικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Υπουργείου Παιδείας με αντικείμενο μελέτης τα τουρκικά σχολικά εγχειρίδια. Είναι εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και διδάσκει τουρκική λογοτεχνία στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.
Συγγραφικό έργο:
Αριστοτέλης Μητράρας, Ο Τουρκικός Εθνικισμός του Ζιγιά Γκιοκάλπ και ο Κεμαλισμός, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2012.
  √ Αριστοτέλης Μητράρας, Το Εθνικιστικό Τρίπτυχο Εκτουρκισμός – Εξισλαμισμός – Εκσυγχρονισμός στην ποίηση του Ζιγιά Γκιοκάλπ – Ποιητική Περιήγηση, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2012.
Αριστοτέλης Μητράρας, Ανθολογία της Νέας Τουρκικής Λογοτεχνίας – Μυθιστόρημα, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2014.
Αριστοτέλης Μητράρας, Ανθολογία της Νέας Τουρκικής Λογοτεχνίας – Διήγημα, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2014.
Αριστοτέλης Μητράρας, Ανθολογία της Νέας Τουρκικής Λογοτεχνίας – Ποίηση, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2015.
Αριστοτέλης Μητράρας, Ανθολογία της Νέας Τουρκικής Λογοτεχνίας – Θέατρο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2017.

Open post

Συγκινητικό το τελευταίο αντίο στον Γάλλο Elvis, τον Johnny Hallyday

Συγκινητικό το τελευταίο αντίο στον Γάλλο Elvis, τον Johnny Hallyday

Σε συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα, δεκάδες χιλιάδες Γάλλοι αποχαιρέτισαν σήμερα για τελευταία φορά, με τραγούδια και χειροκροτήματα, το ίνδαλμά του, τον Τζόνι Χαλιντέι, με μια τελετή που μετατράπηκε σε λαϊκό προσκύνημα.

Συνοδευόμενη από 700 μοτοσικλετιστές με μαύρα περιβραχιόνια, η νεκροφόρα που μετέφερε το λευκό φέρετρο διέσχισε τη λεωφόρο των Ηλυσίων, υπό τις ζητωκραυγέςε του τεράστιου πλήθους. Η πομπή κατέληξε στην εκκλησία Μαντελέν, στο κέντρο της πρωτεύουσας, όπου τελέστηκε η κηδεία παρουσία της οικογένειας του καλλιτέχνη, πολλών καλλιτεχνών και πολιτικών.

Η σύζυγος του Laeticia Hallyday and η κόρη τους Joy

Η σύζυγος του ρόκερ, η Λετισιά, φορώντας μαύρα γυαλιά, και τα δύο κοριτσάκια τους, η Τζέιντ και η Τζόι, ακολουθούσαν τη νεκροφόρα ενώ οι συγκεντρωμένοι, πολύ συχνά με δάκρυα στα μάτια, τους εξέφραζαν με κάθε τρόπο τη συμπαράστασή τους.

Ο Τζόνι Χαλιντέι πέθανε την Τετάρτη σε ηλικία 74 ετών, από επιπλοκές από τον καρκίνο του πνεύμονα. «Ήταν κομμάτι ημών των ίδιων, ήταν ένα κομμάτι της Γαλλίας», είπε στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, ζητώντας από τους παρευρισκόμενους να χειροκροτήσουν τον ρόκερ «για να του πούμε ευχαριστώ, για να μην πεθάνει ποτέ, ο κύριος Τζόνι Χαλιντέι».

Η τελετή στην εκκλησία Μαντελέν μεταδιδόταν στον εξωτερικό χώρο από γιγαντοοθόνες. Τα περισσότερα γαλλικά τηλεοπτικά κανάλια διέκοψαν το πρόγραμμά τους ή το τροποποίησαν για να την μεταδόσουν.

 Η σύζυγός του ανάμεσα στον πρόεδρο Μακρόν και τον πρωθυπουργό Φιλίπ της Γαλλίας 

«Δεν γνωρίζω κανέναν Γάλλο που να μην είναι σε θέση να αναφέρει πολλά τραγούδια του Τζόνι Χαλιντέι», είπε από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ, χαιρετίζοντας μια προσωπικότητα «που αποτελούσε δοκιμό στοιχείο της ταυτότητάς μας και σε περίπου 60 χρόνια καριέρας πούλησε περισσότερους από 100 εκατομμύρια δίσκους».

Στη σκηνή που είχε στηθεί για τον σκοπό αυτό στα σκαλιά της εκκλησίας, το συγκρότημα του Τζόνι έπαιζε κάποια από τα γνωστότερα κομμάτια του και το πλήθος ακολουθούσε τη μουσική τραγουδώντας. Στο πόντιουμ, η κιθάρα του τραγουδιστή έστεκε μόνη, πίσω από ένα μικρόφωνο.

Πολλές προσωπικότητες του καλλιτεχνικού και πολιτικού κόσμου έφτασαν στην εκκλησία για να αποχαιρετίσουν τον Χαλιντέι. Ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, συνοδευόμενος από την σύζυγό του, την τραγουδίστρια Κάρλα Μπρούνι, είχε δακρύσει. Παρών και ο διάδοχός του στην προεδρία, το Φρανσουά Ολάντ, μαζί με τη σύντροφό του, την ηθοποίο Ζιλί Γκαγιέ.
Πολλοί θαυμαστές του Τζόνι είχαν φτάσει από τη νύχτα για να μπορέσουν να πλησιάσουν όσο το δυνατόν κοντύτερα στην εκκλησία, όπως τέσσερις 50άρηδες Βέλγοι που πήγαν οδικώς στο Παρίσι από το Ζοντουάν, κοντά στις Βρυξέλλες. «Θέλουμε να τιμήσουμε τον Τζόνι. Είναι όλη μου η ζωή, τον ακούω πρωί, μεσημέρι και βράδυ», είπε ένας από αυτούς, ο 55χρονος υδραυλικός Κλοντ Μπρος.

Σε μικρή απόσταση, ο Τζόνι και η Λετισιά Μπερνάρ, έφτασαν στο Παρίσι από τη βόρεια Γαλλία μαζί με την 11χρονη κόρη τους, την Αλίν και δεν κοιμήθηκαν όλη τη νύχτα. «Ήταν σημαντικό να τον τιμήσουμε για όλα όσα μας πρόσφερε. Χαρά, ευτυχία. Ήταν φανταστικός», σχολίασε ο 36χρονος Τζόνι που κατάφερε να δει το ίνδαλμά του τέσσερις φορές στη σκηνή.

«Είναι ο Γάλλος Έλβις, είναι ο Βασιλιάς!» είπε ο 50χρονος Νοέλ Σεμέν, που ξεκίνησε στις 4.30 το πρωί από την Καέν για να βρίσκεται εγκαίρως στο Παρίσι για την τελετή.
Η πόλη του Παρισιού δεν ξέχασε το αγαπημένο τέκνο της Γαλλίας. «Ευχαριστούμε Τζόνι» γράφει από το βράδυ της Παρασκευής ένα μήνυμα στον Πύργο του Άιφελ και στην πρόσοψη του Μπερσί, όπου είχε δώσει πολλές συναυλίες.

Ο Τζόνι Χαλιντέι θα ενταφιαστεί την Δευτέρα στο νησάκι Άγιος Βαρθολομαίος των Αντιλλών, όπου διατηρούσε μια εξοχική κατοικία που την αγαπούσε πολύ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

«Η ωδή του λεπιδιού» του Jeffery Renard Allen: μεταφράζει ο Πάνος Τομαράς

«Η ωδή του λεπιδιού» του Jeffery Renard Allen: μεταφράζει ο Πάνος Τομαράς
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

«Η ωδή του λεπιδιού» του Τζέφρι Ρέναρντ Άλεν είναι ένα μυθιστόρημα που επικεντρώνεται γύρω από τον Τόμας Γουίγκινς, έναν αμερικανό μαύρο, τυφλό και πιθανότατα αυτιστικό πιανίστα. Ο Γουίγκινς ήταν γνωστός με το προσωνύμιο Τυφλός Τομ και ήταν υπαρκτό πρόσωπο, που έζησε από το 1849 έως το 1908. Η Ωδή του λεπιδιού αναφέρεται στη ζωή του ως το 1869.

Η ιστορία του Τομ ξεκινάει στον αμερικανικό νότο, στην Τζόρτζια, όπου γεννιέται από σκλάβους γονείς στη φυτεία του στρατηγού Τζέιμς Μπιτούν. Ο στρατηγός ανακαλύπτει το έμφυτο ταλέντο του Τομ στο πιάνο και από πολύ μικρή ηλικία τον περιφέρει ως αξιοπερίεργο σε διάφορες πολιτικές συγκεντρώσεις πριν τον Εμφύλιο πόλεμο (1861-1865). Στη συνέχεια τον υπενοικιάζει στον ιμπρεσάριο Πέρι Όλιβερ, ο οποίος τον παίρνει μακριά από την οικογένειά του και οργανώνει περιοδείες σε όλο τον κόσμο με παραστάσεις του Τομ.

Μετά τον εμφύλιο, ο Τομ βρίσκεται υπό την κηδεμονία της χήρας του Όλιβερ, της Ελάιζα, σε μια πόλη που «θυμίζει» τη Νέα Υόρκη. Εκεί τους βρίσκει ο Ταμπς, ένας άντρας που μένει στο φανταστικό νησί Έτζμιρ, το οποίο κατοικείται αποκλειστικά από μαύρους πρόσφυγες, και θέλει να πάρει μαζί του τον Τομ στο Έτζμιρ, όπου μένει πλέον και η μητέρα του Τομ.

Ο Τομ συναντά ξανά τη μητέρα του στο νησί, αλλά δεν μπορεί να επανασυνδεθεί μαζί της συναισθηματικά. Στην πορεία εμφανίζονται διάφορα δευτερεύοντα πρόσωπα που θέλουν να εκμεταλλευτούν το καθένα για δικό του όφελος τον Τομ, χωρίς όμως ο ίδιος να μπορεί να εκφέρει λόγο για την τύχη του.

Ο Άλεν έχει βασιστεί σε βιογραφικά στοιχεία του Τυφλού Τομ και έχει φτιάξει μια μυθιστορηματική αφήγηση, παίρνοντάς τα ως αφορμή. Αν και οι κύριοι χαρακτήρες είναι σχεδόν όλοι υπαρκτά πρόσωπα, η πλοκή και οι τόποι είναι δημιουργήματα του συγγραφέα. Η ιστορία του Τομ μπορεί να διαβαστεί και ως μια παραβολή για την ιστορία των ΗΠΑ. Τα βασικά θέματα που θίγει ο Άλεν στην Ωδή του λεπιδιού είναι το φυλετικό, η δουλεία, οι οικογενειακές σχέσεις και η καλλιτεχνική δημιουργία. Το ύφος του είναι αρκετά ποιητικό και χρησιμοποιεί πολλές διακειμενικές αναφορές (από τον Σενέκα μέχρι τους Public Enemy), τις οποίες όμως δεν χρειάζεται να αναγνωρίζει απαραίτητα ο αναγνώστης για να απολαύσει το κείμενο.

Η ωδή του λεπιδιού είναι χωρισμένη σε εννέα κεφάλαια, ιδωμένα μέσα από την πλευρά διαφορετικών χαρακτήρων. Στην ουσία πραγματεύεται μια περίοδο τεσσάρων χρόνων της ζωής του Τυφλού Τομ (1864-1869), με πολλές αναδρομές στο παρελθόν του. Μέσα από την οπτική του κάθε χαρακτήρα συνθέτουμε την ιστορία του τυφλού παιδιού-θαύματος.

Το γεγονός ότι ο κεντρικός ήρωας, εκτός από σκλάβος, είναι τυφλός και αυτιστικός αποτυπώνει με ιδιαίτερο τρόπο την πραγματικότητα ενός κοινωνικά αποκλεισμένου ατόμου. Η αδυναμία ενός σπάνιου ταλέντου να επικοινωνήσει με τους γύρω του λόγω του αυτισμού του δείχνει ακόμα πιο έντονα την βαναυσότητα της δουλείας και του ρατσισμού, που νεκρώνουν συναισθηματικά τον άνθρωπο και τον κάνουν ένα απλό αντικείμενο.

Η κατάφωρη εκμετάλλευση του ταλέντου του Τομ σε μια περίοδο που ο ρατσισμός δεν υπήρχε καν σαν συνειδητή έννοια στις ΗΠΑ (με άλλα λόγια, θεωρείτο σχεδόν αυτονόητο ότι η λευκή φυλή ήταν «ανώτερη») φαντάζει στον 21ο αιώνα ακραία κι εξωφρενική, αλλά ταυτόχρονα υπερβολική, όπως οι διάφορες εξωπραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ήρωες των παραμυθιών. Είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι η έλλειψη ατομικής υπόστασης ήταν η καθημερινότητα για έναν μαύρο, είτε εξαιρετικά ταλαντούχο είτε όχι. Και το γεγονός ότι ο Τομ ήταν ιστορικό πρόσωπο δίνει μια αυθεντικότητα στην ιστορία.

Το βιβλίο διαβάζεται σε πρώτο επίπεδο σαν ένα αφήγημα για τη ζωή ενός «ιδιαίτερου» ανθρώπου, αλλά και σε δεύτερο επίπεδο σαν μια παράλληλη ιστορία των ΗΠΑ, του μεγάλου χωνευτηριού τόσων διαφορετικών εθνοτήτων και πολιτισμών.

Πάνος Τομαράς


Η ωδή του λεπιδιού
κυκλοφορεί, σε μετάφραση του Πάνου Τομαρά, από τις Εκδόσεις Αίολος (σελ.: 650, τιμή: 23,00 €).

Παρουσίαση του βιβλίου στο Πρώτο Πρόγραμμα και στη Βιβλιοθήκη του Πρώτου μπορείτε να ακούσετε εδώ.

Ο Τζέφρι Ρέναρντ Άλλεν (Jeffery Renard Allen), αμερικανός ποιητής, δοκιμιογράφος και μυθιστοριογράφος, γεννήθηκε (1962) στο Σικάγο και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις (Σικάγο), όπου έκανε και το διδακτορικό του. Έχει γράψει δύο ποιητικές συλλογές, το Stellar Places (Moyer Bell, 2007) και το Harbors and Spirits (Moyer Bell, 1999), επίσης μια συλλογή διηγημάτων, το Holding Patterns (Graywolf, 2008), καθώς και το μυθιστόρημα Rails Under My Back (Farrar, Straus and Giroux, 2000), το οποίο πήρε το βραβείο μυθοπλασίας Hearland Prize από την εφημερίδα Chicago Tribune. Έχει κερδίσει επίσης το βραβείο Συγγραφής Whiting, καθώς και το βραβείο Μυθοπλασίας Charles Angoff του περιοδικού Literary Review. Δοκίμια, κριτικές, διηγήματα και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ανθολογίες.Σήμερα είναι καθηγητής Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, ενώ παλαιότερα ήταν καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας στο Κολλέγιο Κουίνς του Δημοτικού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και μέλος του διδακτικού προσωπικού στο πρόγραμμα συγγραφής του Πανεπιστήμιου Κολούμπια. Έχει διδάξει σε διάφορα κέντρα και πανεπιστήμια ανα τον κόσμο. Είναι διευθυντής του Τμήματος Μυθοπλασίας στη Συγγραφική Παροικία του Κέντρου «Νόρμαν Μέιλερ», καθώς και συνιδρυτής και πρόεδρος του Παναφρικανικού Λογοτεχνικού Φόρουμ, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που υποστηρίζει λογοτέχνες από την αφρικανική ήπειρο. Ο Άλλεν ζει στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.
(photo credit συγγραφέα: Mark Hilringhouse).

Ο Πάνος Τομαράς είναι μεταφραστής και μουσικός, από τα ιδρυτικά μέλη των συγκροτημάτων της ανεξάρτητης  μουσικής σκηνής Sugahspank! & The Swing Shoes, Maximum High, The Earthbound, Honeydive.

Το βιβλίο Η ωδή του λεπιδιού (πρωτότυπος τίτλος: Song of the Shank) μπήκε στη λίστα των New York Times με τα πιο Σημαντικά Βιβλία του 2014 και ήταν φιναλίστ για το βραβείο PEN/Faukner του 2015. Επιλέχτηκε από τους αναγνώστες στον δημοφιλή βιβλιοφιλικό ιστότοπο BuzzFeed, Kirkus ως ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2014 και διακρίθηκε με το βραβείο FireCracker 2015 του CLMP (Community of Literary Magazins and Presses).

Open post

Το Ρεμπέτικο στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO (video)

Το Ρεμπέτικο στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO (video)

Στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο της UNESCO για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας εντάχθηκε η μουσική παράδοση του Ρεμπέτικου.

Σε σχετική ανάρτηση στον ιστότοπο της UNESCO αναφέρεται:

«Το ρεμπέτικο αποτελεί μία μορφή μουσικής και πολιτιστικής έκφρασης, η οποία συνδέεται με το τραγούδι και τον χορό. Διαδόθηκε αρχικά στις λαϊκές και εργατικές τάξεις, στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα ρεμπέτικα τραγούδια αποτελούσαν μέρος του κλασικού ρεπερτορίου σχεδόν όλων των κοινωνικών εκδηλώσεων, όπου υπήρχε χώρος για χορό και τραγούδι, ενώ λάμβανε χώρα δημόσια, με τους ερμηνευτές να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή του κοινού. Όλοι οι Έλληνες, και όσοι μιλούν Ελληνικά, και αγαπούν αυτό το είδος μουσικής και χορού μπορούν να συμμετάσχουν. Τα ρεμπέτικα βρίθουν ανεκτίμητων αναφορών σε έθιμα, πρακτικές και παραδόσεις που συνδέονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής».

Rebetiko just inscribed on the Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity. Congratulations, #Greece #IntangibleHeritage #12COM

ℹ️ pic.twitter.com/9fAWol5w7u

— UNESCO (@UNESCO) December 7, 2017

«Το ρεμπέτικο είναι κυρίως μία ζωντανή μουσική παράδοση με ισχυρό καλλιτεχνικό, συμβολιστικό και ιδεολογικό χαρακτήρα. Αρχικά, το ρεμπέτικο διαδόθηκε μόνο προφορικά, μέσω ζωντανών ερμηνειών, αλλά και μέσω της μαθητείας νεότερων καλλιτεχνών στο πλάι μεγαλύτερων μουσικών και τραγουδιστών. Αυτός ο ανεπίσημος τρόπος μάθησης παραμένει σημαντικός ως τις μέρες μας. Ωστόσο, με την πρόσφατη γενίκευση της ηχογράφησης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του κινηματογράφου, τα μέσα μετάδοσης του ρεμπέτικου έχουν διευρυνθεί. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, το ρεμπέτικο διδάσκεται όλο και περισσότερο στα μουσικά σχολεία, τα ωδεία και τα πανεπιστήμια, γεγονός που έχει συμβάλει στην αύξηση της διάδοσής του. Οι μουσικοί και οι λάτρεις του ρεμπέτικου εξακολουθούν να διαδραματίζουν έναν ρόλο-κλειδί για τη διαιώνιση αυτής της πρακτικής» προστίθεται.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Τα «ανθρωπάκια» του Γιάννη Γαΐτη στο Κέντρο Τεχνών δήμου Αθηναίων

Τα «ανθρωπάκια» του Γιάννη Γαΐτη στο Κέντρο Τεχνών δήμου Αθηναίων

H έκθεση «Για μικρά και μεγάλα παιδιά, Γιάννης Γαΐτης» με έργα του σπουδαίου Έλληνα ζωγράφου, χαράκτη και γλύπτη Γιάννη Γαΐτη (1923-1984) παρουσιάζεται στο Κέντρο Τεχνών δήμου Αθηναίων στο Πάρκο Ελευθερίας.

Διοργανωτές είναι o Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την Πολιτιστική Εταιρεία Σαρωνικού «Πολύτροπον» και το Μουσείο «Γιάννη Γαΐτη-Γαβριέλας Σίμωση».

Η χρονική διάρκεια είναι από τις 11 Δεκεμβρίου έως τις 11 Φεβρουαρίου

Την επιμέλεια της έκθεσης έχουν ο Ντένης Ζαχαρόπουλος και η Λορέττα Γαΐτη με τη σημαντική συμβολή του Μιχάλη Γαβρίλου, στενού συνεργάτη του Γιάννη Γαΐτη.

Στην έκθεση παρουσιάζεται ένα σημαντικό μέρος της τελευταίας δεκαετίας της ζωής και του έργου του Γιάννη Γαΐτη, ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που έβγαλε η Ελλάδα διεθνώς στον 20 αιώνα, καθώς και το πέρασμα από τη δεκαετία του ‘70 στη δεκαετία του ‘80.

Info
Εγκαίνια έκθεσης: Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, 20.00
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Κέντρο Τεχνών δήμου Αθηναίων: Βασ. Σοφίας, Πάρκο Ελευθερίας, τηλ.: 210 72 24 028,
Στάση ΜΕΤΡΟ: Μέγαρο Μουσικής
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη- Σάββατο 10.00-20.00, Κυριακή: 10.00-14.00, Δευτέρα κλειστά

Open post

Κώδικας «καλής συμπεριφοράς» από την Ακαδημία των Όσκαρ

Κώδικας «καλής συμπεριφοράς» από την Ακαδημία των Όσκαρ

Αποβολή περιμένει όποιον παραβεί τον κώδικα «καλής συμπεριφοράς»  που επιστράτευσε Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τα σκάνδαλα σεξουαλικών παρενοχλήσεων και κακοποιήσεων που ξέσπασαν στο Χόλιγουντ.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο κώδικας αφορά τα 8.427 μέλη της τα οποία ειδοποιήθηκαν τις προηγούμενες ημέρες με σχετικό email που έστειλε ο διευθύνων σύμβουλος της Ακαδημίας Ντον Χάντσον. Τον Οκτώβριο τα μέλη της Ακαδημίας των Όσκαρ αποφάσισαν για δεύτερη φορά στην ιστορία να αποβάλλουν μέλος, δηλαδή τον Χάρβεϊ Γουάινστιν μετά τις αποκαλύψεις που συγκλόνισαν την  κοινή γνώμη.

Ο κώδικας αναφέρει ότι η Ακαδημία «δεν είναι μέρος για ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τη θέση τους, τη δύναμη ή την επιρροή τους με τρόπο που παραβιάζει τις αρχές της αξιοπρέπειας».

Από τώρα και στο εξής το διοικητικό συμβούλιο της Ακαδημίας θα αποβάλλει αυτούς που παραβιάζουν τον κώδικα συμπεριφοράς ή θα θέτουν σε κίνδυνο την ακεραιότητα της Ακαδημίας, ξεκαθαρίζει ακόμα η ανακοίνωση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Posts navigation

1 2 3 52 53 54 55 56 57 58 90 91 92
Scroll to top