Open post

«Το τελευταίο αντίο» στην Αρλέτα (video)

«Το τελευταίο αντίο» στην Αρλέτα (video)

Στις 12 το μεσημέρι από τον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, έγινε η κηδεία της Αρλέτας, που σφράγισε με την παρουσία της το Ελληνικό Τραγούδι από την δεκαετία του `60. Η Αρλέτα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, έπειτα από μακρά νοσηλεία.

Η αγαπημένη τραγουδοποιός νοσηλευόταν στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας του νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Αφιέρωμα της ΕΡΤ, όπου η Αρλέτα κάνει την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση σε ένα σπάνιο απόσπασμα από την εκπομπή «ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΡΥΘΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΩΔΙΑΣ». 

Η Αρλέτα γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 3 Μαρτίου 1945, ως Αριάδνη-Νικολέτα Τσάπρα, που ήταν το πραγματικό της όνομα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως την κέρδισε το τραγούδι, χωρίς ωστόσο να σταματά να ζωγραφίζει.

Παράλληλα με το τραγούδι έχει σχεδιάσει εξώφυλλα δίσκων και έχει εικονογραφήσει βιβλία, ενώ σκίτσα και πίνακές της συμμετείχαν σε δύο ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Τζιά και την Αθήνα.

EUROKINISSI/ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ξεκίνησε τη δισκογραφική της καριέρα τη δεκαετία του 1960, όταν ήταν σε άνθιση το «νέο κύμα» της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με πολύ γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο πρώτος δίσκος της το 1966 «Αρλέτα» περιελάμβανε τραγούδια των Γιάννη Σπανού, Νότη Μαυρουδή, Νίκου Χουλιάρα και Γιώργου Κοντογιώργου, από τα οποία ξεχώρισαν το «Μια φορά θυμάμαι», «Τις άδειες νύχτες», «Το πέτρινο χαμόγελο» και άλλα.

Την ίδια περίοδο εμφανίζεται σε γνωστές μπουάτ της Πλάκας, ενώ λίγο αργότερα κυκλοφορούν οι δίσκοι της «Αρλέτα 2», «Στο ρυθμό του αγέρα» (1968), «12+1 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι» (1969) και «Έξι μέρες» (1970).

Λίγο μετά τη χούντα τραγούδησε, μετά από πρόσκληση του Ζωρζ Μουστακί, στο θέατρο «Bobino» στο Παρίσι. Ακολούθησαν δίσκοι όπως το «Romancero gitano» (1978) του Μίκη Θεοδωράκη (σε ποίηση Λόρκα και απόδοση Ελύτη), ενώ το 1981 ηχογραφεί το «Ένα καπέλο γεμάτο τραγούδια» (1981), τον πρώτο δίσκο με δικό της υλικό.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI

Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους «Περίπου» και «Τσάι Γιασεμιού». Σε αυτούς ξεχώρισαν τα τραγούδια, όπως «Σερενάτα», «Τσάι γιασεμιού», «Τα ήσυχα βράδυα» και «Βatida de coco».

Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Από που πάνε για την άνοιξη» (Εκδόσεις Καστανιώτη) με στίχους, πεζά και ζωγραφιές. Οι δυο τελευταίοι δίσκοι της ήταν ο διπλός «Και πάλι χαίρετε» (2009) και ο αγγλόφωνος «Demo» (2010) με δέκα τραγούδια που βρέθηκαν 35 χρόνια μετά την ηχογράφησή τους στο αρχείο της «Lyra» και τα οποία δεν είχαν κυκλοφορήσει ως τότε.

Η τραγουδίστρια με την ιδιαίτερη, μελωδική φωνή, έκανε πολλές επιτυχίες, όπως το «Μια Φορά Θυμάμαι», «Τα Μικρά Παιδιά», «Ο Λύκος», η «Σερενάτα», το «Μπαρ το Ναυάγιο» και πολλά ακόμα.

Συλληπητήρια του πολιτικού κόσμου για την Αρλέτα

Ο πρωθυπουργός στην ανάρτησή του στο Facebook αποχαιρέτισε την σπουδαία δημιουργό.

Τα συλλυπητήρια του εξέφρασε ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, για την απώλεια της Αρλέτας, της τραγουδοποιού που σφράγισε την εποχή της και συγκίνησε πολλές γενιές με τα τραγούδια και την τόσο χαρακτηριστική ερμηνεία της.

«Η Αρλέτα υπήρξε μια πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα, συνθέτρια, ερμηνεύτρια, ποιήτρια και ζωγράφος, που σφράγισε με την ευαισθησία, το λυρισμό, αλλά και την ανατρεπτικότητά της το ελληνικό τραγούδι. Εκφράζω τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου στους οικείους της», δήλωσε ο Πρόεδρος της Βουλής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποχαιρέτησε την Αρλέτα «ανεβάζοντας» το τραγούδι της με τίτλο «Τα ήσυχα βραδιά» στο Twitter.

«Πολλά τα όμορφα τραγούδια της με τα οποία μεγαλώσαμε. Αυτό είναι το πιο αγαπημένο μου. Καλό ταξίδι #Αρλέτα», έγραψε στο λογαριασμό του ο πρόεδρος της ΝΔ.

Πολλά τα όμορφα τραγούδια της με τα οποία μεγαλώσαμε. Αυτό είναι το πιο αγαπημένο μου. Καλό ταξίδι #Αρλέτα.

— Kyriakos Mitsotakis (@kmitsotakis) August 8, 2017

Συλλυπητήριο μήνυμα και από τον ΣΥΡΙΖΑ για τον θάνατο της Αρλέτας, «της ‘Ελληνίδας Τζόαν Μπαέζ’ -όπως έχει χαρακτηριστεί- η οποία κέρδισε, μέσα από τη διαδρομή της στο ελληνικό τραγούδι, κάτι πραγματικά σπάνιο, να αγαπηθεί από διαδοχικές γενιές που μεγάλωσαν με τα τραγούδια της και εκτίμησαν την ιδιαίτερη παρουσία της, το ταλέντο αλλά και το ήθος της, τον γνήσιο ρομαντισμό αλλά και το γλυκόπικρο χιούμορ της».

«Τραγούδησε για τα παιδιά, τις ελπίδες και τα όνειρά μας. Kι αν έφυγε για τον γύρο του κόσμου, η #Αρλετα θα μείνει για πάντα στην καρδιά μας», έγραψε στο λογαριασμό του στο twitter ο διευθυντής του γραφείου Τύπου της ΝΔ, Μακάριος Λαζαρίδης.

Τραγούδησε για τα παιδιά, τις ελπίδες και τα όνειρά μας. Kι αν έφυγε για τον γύρο του κόσμου, η #Αρλετα θα μείνει για πάντα στην καρδιά μας.

— Μακάριος Λαζαρίδης (@mvlazaridis) August 8, 2017

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη σε ανακοίνωσή της αναφέρει πως με θλίψη αποχαιρετά την τραγουδοποιό Αρλέτα. «Αγαπημένη ερμηνεύτρια, συνθέτης και στιχουργός, με την ιδιαίτερη και αισθαντική της φωνή γνώρισε μεγάλη επιτυχία την εποχή των Μπουάτ. Ξεκίνησε τη δισκογραφική της πορεία τη δεκαετία του ’60 τραγουδώντας μεγάλους Συνθέτες όπως Σπανό, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Μαυρουδή και άλλους. Ανήκε στους δημιουργούς του Νέου Κύματος. Σταθμός στη σταδιοδρομία της η συνεργασία της με το Λάκη Παπαδόπουλο και τη Μαριάννα Κριεζή. Άφησε το προσωπικό της στίγμα στο ελληνικό τραγούδι. Έφυγε ήρεμα και αθόρυβα όπως και έζησε. Θα την θυμόμαστε…».

«Η Αρλέτα υπήρξε ένας φάρος στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι», σημειώνει στο συλληπητήριο μήνυμά της η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου για το θάνατο της τραγουδοποιού, και προσθέτει: «Μια καλλιτέχνης μοναδικής τρυφερότητας, μια τραγουδοποιός που άγγιξε το κοινό με τους ευαίσθητους στίχους της και τη ζεστή φωνή της. Τα τραγούδια της, αλύγιστα στο χρόνο, σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, θα μας κρατάνε συντροφιά, ακούραστα, σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. «Τα ήσυχα βράδια…» μας, από δω και στο εξής, δεν θα είναι πια τα ίδια. Καλό ταξίδι. Εκφράζω στους οικείους της τα θερμά μου συλλυπητήρια». ​

«Σίγησε σήμερα, μια ευαίσθητη φωνή του ελληνικού τραγουδιού, η Αρλέτα, μια σημαντική καλλιτέχνης, η οποία ξεκίνησε με το «νέο κύμα», συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες και άφησε το στίγμα της ακόμα και στις νεότερες γενιές», αναφέρει σε ανακοίνωση το ΚΚΕ εκφράζοντας παράλληλα τα θερμά του συλλυπητήρια στους οικείους της.

«Η Αρλέτα υπήρξε πολυτάλαντη καλλιτέχνης και άφησε έντονη τη σφραγίδα της στο χώρο της τέχνης» αναφέρει η Ένωση Κεντρώων για τον θάνατο της τραγουδοποιού. Με ανακοίνωσή της, εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της και σημειώνει: «Θα την θυμόμαστε πάντα για τη μεγάλη προσφορά της στην τέχνη και τον πολιτισμό, αλλά και για το ήθος και την προσωπικότητα της».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

«Στο Σούνιο με Πανσέληνο» και την Καλλιόπη Βέτα

«Στο Σούνιο με Πανσέληνο» και την Καλλιόπη Βέτα

Τη Δευτέρα 7 Αυγούστου και ώρα 21:00, η Καλλιόπη Βέττα και ο συνθέτης Γιάννης Κ. Ιωάννου, με αφορμή τη συναυλία «Στο Σούνιο με Πανσέληνο» στον περιβάλλοντα χώρο του Ναού του Ποσειδώνα, μας ταξιδεύουν με τους ήχους του δικού τους ensemble, στους μουσικούς δρόμους που αγαπούν και αγαπάμε.

Οι ερμηνείες της Καλλιόπης Βέττα φωτίζουν, αποκαλύπτουν κι αναδεικνύουν, τις λεπτές, εσωτερικές πτυχές, τις κρυμμένες πολλές φορές μέσα σε περίτεχνα ενορχηστρωτικά τερτίπια, ουσιώδεις λεπτομέρειες, που μας κάνουν να αγαπάμε τα τραγούδια. Αυτή είναι η τέχνη της και είναι απόλυτα αναγνωρίσιμη μέσα από την αισθαντική χροιά της φωνής της, τη ζεστασιά και τα έντονα συναισθήματα που φέρνει στην επιφάνεια.

Ο Γιάννης Κ. Ιωάννου στο πιάνο και την ενορχηστρωτική φροντίδα, με τη μεγάλη του πείρα, την ευαισθησία, το γούστο και τις συνθέσεις που πρωτοτραγούδησε η Καλλιόπη, δημιουργεί την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία εξελίσσεται η συναυλία.

Το ensemble συμπληρώνουν ο βιολιστής Κυριάκος Γκουβέντας, ο πολυμουσικός Φώτης Μυλωνάς και ο Μιχάλης Ορφανίδης στα τύμπανα.

Η μουσική διαποτίζεται με έθνικ χρώματα και new age αποχρώσεις και μας παραπέμπει στο επίπεδο και τα μουσικά είδη της Loreena McKennitt και του Nicola Piovani, αλλά και των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη.

Τραγούδια με θέμα το φεγγάρι, τη θάλασσα, τον έρωτα… που μας συγκινούν και μας μαγεύουν, ενώ γίνονται το αόρατο νήμα μιας ορατής, ουσιαστικής, θερμής επικοινωνίας με τους ακροατές.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Open post

Έως τις 10 Σεπτεμβρίου οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Μαρκόπουλου

Έως τις 10 Σεπτεμβρίου οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Μαρκόπουλου

Σε εξέλιξη βρίσκονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Μαρκόπουλου και για την Κυριακή 6 Αυγούστου, έχει ανακοινωθεί συναυλία με τη Σοφία Βόσσου.

Ο Δήμος Μαρκοπούλου και η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Μαρκοπούλου (Κ.Δ.Ε.Μ.), καλούν στις 9μμ, στο θέατρο Σάρας Μαρκοπούλου, στη μουσική βραδιά με την Σοφία Βόσσου, με ελεύθερη είσοδο.

Ο Δήμος Μαρκόπουλου υπενθυμίζει ότι «η Σοφία Βόσσου, έχει συνεργαστεί στην καριέρα της, με σημαντικούς συνθέτες ως ερμηνεύτρια, όπως οι Μάνος Λοΐζος, Δήμος Μούτσης, Νότης Μαυρουδής, Σταύρος Ξαρχάκος, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Κατσαρός, Μάριος Τόκας κλπ., αλλά και με σπουδαίους τραγουδιστές, ως συνθέτρια, όπως οι Μαρινέλλα, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Τόλης Βοσκόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μανώλης Λιδάκης, Μαίρη Λίντα κλπ, ενώ έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από τετρακόσιες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό».

Διαβάστε το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων, έως και τις 10 Σεπτεμβρίου.

 

 

Open post

Έφυγε από τη ζωή η εικαστικός ‘Ασπα Στασινοπούλου

Έφυγε από τη ζωή η εικαστικός ‘Ασπα Στασινοπούλου

Σε ηλικία 82 ετών έφυγε από τη ζωή η εικαστικός ‘Ασπα Στασινοπούλου. Το έργο της καλλιτέχνιδας με τη σύγχρονη ματιά και τα πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα περιλαμβάνει κυρίως κατασκευές και εγκαταστάσεις με διάφορα υλικά, καθώς και εικαστικές δράσεις.

Η εικαστικός ασχολήθηκε αρχικά με τη ζωγραφική, αλλά σύντομα εισήγαγε στη δουλειά της διάφορα αντικείμενα, όπως φωτογραφικές εκτυπώσεις, ταινίες super 8 και άλλα υλικά που διαμόρφωσαν την προσωπική της τεχνοτροπία. Η θεματική των έργων της ξεκινούσε από μια κριτική αντιμετώπιση της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, βασισμένη στην καταγραφή καθημερινών γεγονότων, συχνά με διάθεση καταγγελτική.

Από τα νεανικά της χρόνια, η Στασινοπούλου συμμετείχε σε δραστηριότητες καλλιτεχνικών ομάδων που εξέφραζαν, μεταξύ άλλων, τις ιδεολογικές της αντιρρήσεις για την εμπορευματοποίηση της τέχνης.

Το έργο της διακεκριμένης καλλιτέχνιδας παρουσιάστηκε σε περιορισμένο αριθμό ατομικών εκθέσεων, κυρίως στην Αθήνα, αλλά και σε ‘Αμστερνταμ και Λονδίνο. Το 2009 οργανώθηκε αναδρομική της έκθεση στην Αθήνα (Μουσείο Μπενάκη), για την οποία τιμήθηκε με το μεγάλο εκτός συναγωνισμού βραβείο της AICA Hellas. Συμμετείχε επίσης σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό (Περιβάλλον-Δράση, Αθήνα 1981, Μπιενάλε Sao Paulo 1985, Three Generations of Greek Women Artists, Εθνικό Μουσείο Γυναικών Καλλιτεχνών Ουάσινγκτον 1989, Μεταμορφώσεις του Μοντέρνου, Εθνική Πινακοθήκη Αθήνα 1992, 4η Μπιενάλε Αθήνας 2013, κ.ά.).

Η τελευταία της καλλιτεχνική συμμετοχή ήταν φέτος το καλοκαίρι στο πλαίσιο της Διεθνούς έκθεσης Σύγχρονης Τέχνης documenta14 με ένα έργο-εγκατάσταση που συμπεριλαμβάνεται στην έκθεση «ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ» του ΕΜΣΤ στο Κάσελ.

Η ‘Ασπα Στασινοπούλου γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στη École des Beaux-Arts στο Παρίσι (1959-1963). Εκεί γνώρισε τον Γιάννη Τσαρούχη, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά και καλλιτεχνικά. Επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα και έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1966 στη γκαλερί ‘Αστορ στην Αθήνα. Το 1968 έφυγε πάλι για το Παρίσι, απογοητευμένη από τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα μετά την άνοδο της δικτατορίας. Το 1969 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε έως το 1974.

Η κηδεία της ‘Ασπας Στασινοπούλου τελέστηκε σήμερα (Τετάρτη, 2 Αυγούστου) στις 14.30 στην εκκλησία Αγίου Λαζάρου στο Α΄ Νεκροταφείο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

φωτογραφία: Αρχείο ΕΡΤ

Open post

Σε εξέλιξη τα «Θορίκια 2017» στο Δήμο Λαυρεωτικής

Σε εξέλιξη τα «Θορίκια 2017» στο Δήμο Λαυρεωτικής

Με διοργανωτή το Ν.Π.Δ.Δ. «Θορικός» του Δήμου Λαυρεωτικής, συνεχίζονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στην ευρύτερη περιοχή.

Συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, παιδικές παραστάσεις, εκδηλώσεις από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής, συνθέτουν ένα πλούσιο και πολυποίκιλο πρόγραμμα.

Διαβάστε το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Open post

«Αλεξανδρινές φωνές στην οδό Λέψιους»: γράφει η Πέρσα Κουμούτση

«Αλεξανδρινές φωνές στην οδό Λέψιους»: γράφει η Πέρσα Κουμούτση

ΜΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Οι «Αλεξανδρινές φωνές στην οδό Λέψιους» είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα με ιστορίες ανθρώπων που έζησαν στην Αλεξάνδρεια του Μεσοπολέμου (1930-1933), εκκινώντας από τον Καβάφη, προς το τέλος σχεδόν της ζωής του και συνεχίζοντας με πρόσωπα παροίκων, που όμως έρχονται σε επαφή με εμβληματικά πρόσωπα της εποχής (Τσίρκα, Φόρστερ, Ουγκαρέτι), δημιουργώντας ένα ενιαίο ψηφιδωτό της πόλης – ενώ η γειτονιά της οδού Λέψιους, αποτελεί τον πυρήνα αλλά και τον συνδετικό κρίκο ανάμεσά τους.

Οδός Λέψιους στη δεκαετία του 1980.

Οι μυθιστορηματικοί ήρωες ποικίλουν, οι περισσότεροι είναι εμπνευσμένοι από αληθινά πρόσωπα της εποχής, άλλοι είναι επινοήσεις της φαντασίας και άλλοι ξεπηδούν από παλαιότερες μυθοπλασίες για να αναβαπτιστούν σε μια διαφορετική συσχέτιση και στον σπασμένο καθρέφτη του Χρόνου. Όλα αυτά τα πρόσωπα ζουν και αναπνέουν στον ίδιο δρόμο, την εμβληματική οδό Λέψιους. Έρχονται καθημερινά σε επαφή με το κεντρικό πρόσωπο, που διέπει το βιβλίο ακόμα και όταν απουσιάζει από το σκηνικό. Είναι άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, που όμως τους ενώνει ο τόπος και η ανάγκη τους να ξεφύγουν από τα στενά όρια του “περίκλειστου” κόσμου που τους έχει επιβληθεί, όπου όλοι γνωρίζουν τα πάντα για όλους. Όπως και η ανάγκη τους να βιώσουν τον έρωτα και μια ουσιαστικότερη ζωή.

Η αθέατη πλευρά των ανθρώπων πρωταγωνιστεί εδώ, απαλλαγμένη από εξωραισμούς και υπερβολές, σε ένα κόσμο που δεν έπαψε ποτέ να κουβαλά την ανθρώπινη αδυναμία, τα πάθη της, τον φόβο της φθοράς, τη μικρόνοια και όλα εκείνα που είναι γνωρίσματα του ανθρώπου όπου γης και που δεν έχουν ούτε σύνορα, ούτε εθνότητες, ούτε εποχές. Οι χαρακτήρες συνεχίζουν τις ζωές τους, ρίχνονται στα πάθη τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι όλα γύρω τους αλλάζουν σιγά-σιγά, μεταμορφώνονται, καταρρέουν. Είναι τόσο απορροφημένοι στον μικρόκοσμο τους που δεν ακούν τους κτύπους του ρολογιού του Χρόνου και της Ιστορίας να χτυπά απειλητικά.

Το μυθιστόρημα εκτός από τις ιστορίες των προσώπων που αποτυπώνει παρέχει μια περιεκτική και πολυπρισματική εικόνα της κοινωνίας των Αιγυπτιωτών του μεσοπολέμου, της βαθύτερης αβεβαιότητας της και της ουσιαστικής αδυναμίας της να ενσωματωθεί εκεί όπου για χρόνια αναπτύχθηκε, ενώ συνδέει στενά την μυθοπλασία με τις άμεσες ή οι έμμεσες αναφορές σε γεγονότα που σημάδεψαν εμβληματικά την περιοχή. Αποδίδοντας τον τρόπο σκέψης και τις νοοτροπίες των προσώπων, μας παρακινεί με την αφηγηματική παραστατικότητά του να καταλάβουμε καλύτερα τον ψυχισμό που διέκρινε τους Έλληνες που έζησαν εκεί, την ψυχογραφία, τα ήθη, τις συνήθειες τους, την ταχύτατη οικονομική τους άνοδο αλλά και την εντυπωσιακά γοργή παρακμή και διάλυση της ιδιότυπης κοινωνίας τους.

Το βιβλίο διαδραματίζεται στη διάρκεια της παρακμιακής φάσης της βασιλείας του Φουάντ, αναδεικνύει διακριτικά, χαμηλόφωνα, σχεδόν υπόκωφα τη δυσαρέσκεια του λαού, τη διόγκωση του πολιτικού ριζοσπαστισμού και την αντανάκλασή του στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ντόπιων, κυρίως, αλλά και ξένων. Όλα εκείνα που αργά αλλά σταθερά θα γίνουν ο “προπομπός” αλλά και η αφορμή για να ανατραπεί το καθεστώς αργότερα. Οι στίχοι της πρωταγωνιστικής μορφής που συνοδεύουν τις ιστορίες των ηρώων επιλέχθηκαν για να στηρίζουν τη νοηματική τους σύνθεση. Κάποιοι αντανακλούν την ψυχογραφία των προσώπων, ενώ κάποιοι άλλοι λειτούργησαν αντίστροφα· ενέπνευσαν, δηλαδή, τις ίδιες τις ιστορίες ή αποτέλεσαν σημείο εκκίνησης για την αφήγησή τους.

Πέρσα Κουμούτση

Το μυθιστόρημα της Πέρσας Κουμούτση Αλεξανδρινές φωνές στην οδό Λέψιους κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο (σελ.: 264, τιμή: 14,40 €).

Παρουσίαση του βιβλίου από τη συγγραφέα στο Πρώτο Πρόγραμμα και στη Βιβλιοθήκη του Πρώτου μπορείτε να ακούσετε εδώ.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης προς το τέλος της ζωής του. Ο επιφανής γιατρός του με την απατηλή εικόνα της ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Ο ξεπεσμένος δικηγόρος και φίλος του. Η φιλήδονη νεαρή γειτόνισσα που τάραξε το συντηρητικό προσωπείο της παροικίας. Η άστατη ηθοποιός με τους θεατρινισμούς και τα καπρίτσια της. Η γοητευτική Ιταλίδα που ζούσε το δικό της δράμα, πέρα από τα βλέμματα θαυμασμού που εισέπραττε.
Αυτά και άλλα πρόσωπα, άγνωστα τα περισσότερα που έρχονται σε επαφή με εμβληματικά πρόσωπα της εποχής (Τσίρκα, Φόρστερ, Ουνγκαρέτι). Είναι οι φωνές τους, στην οδό Λέψιους της Αλεξάνδρειας στα χρόνια του Μεσοπολέμου (1930-1933), που πρωταγωνιστούν σ’ αυτό το μυθιστόρημα – απαλλαγμένες από εξωραϊσμούς και υπερβολές, με τις αδυναμίες, τους φόβους και τα πάθη τους, δημιουργώντας ένα ανάγλυφο ψηφιδωτό της πόλης και μιας εποχής.

Η Πέρσα Κουμούτση γεννήθηκε στο Κάιρο. Ήρθε στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου. Από το 1993, ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά. Για το μεταφραστικό της έργο έχει λάβει σημαντικές διακρίσεις μεταξύ των οποίων: το Διεθνές Βραβείο Καβάφη, Ειδική Διάκριση από το Τμήμα Ελληνικών και Λατινικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αλ Αζχάρ, εύφημη μνεία από το ILE (Irish Literature Exchange). Από το 2002 μέχρι σήμερα έχει εκδώσει έξι ακόμα μυθιστορήματα πάντα με κύριο άξονα τον διαπολιτισμικό διάλογο ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Τα βιβλία της Στους δρόμους του Καΐρου (2014), Δυτικά του Νείλου (2006) και Αλεξάνδρεια στον δρόμο των ξένων (2002) κυκλοφορούν από τον Εθνικό Οργανισμό Βιβλίου της Αιγύπτου και από τον Εθνικό Οργανισμό Μετάφρασης· πρόκειται για μια διάκριση εξαιρετικά τιμητική και σημαντική καθώς είναι κρατικός φορέας της Αιγύπτου ο οποίος στο παρελθόν έχει μεταφράσει μόνο σημαντικούς ‘Ελληνες δημιουργούς όπως ο Καζαντζάκης, ο Τσίρκας και ο Καβάφης.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Βγαίνοντας από την είσοδο του πολυτελέστατου κτιρίου, ιταλικού ρυθμού, όπου στεγαζόταν το πολυτελές ιατρείο του γιατρού Παπαστεφάνου, μαζί με άλλα δύο γνωστά ιατρεία της περιοχής, στον πολυάσχολο κι αριστοκρατικό δρόμο της οδού Φουάντ, με τις κομψές βίλες, τα αρχοντικά και τις περίφημες αντικερί, ο Κωνσταντίνος αναστέναξε βαθιά, σαν να ήθελε να λυτρωθεί από ένα τεράστιο βάρος που πλάκωνε το στήθος του. Έπειτα, για να αποφύγει τις αδιάκριτες ματιές κάποιων γνωστών παροίκων, που στέκονταν στην απέναντι μεριά του δρόμου, κατέβασε γρήγορα το βλέμμα του στο πεζοδρόμιο και άνοιξε το βήμα του. Δεν ήταν έτοιμος ακόμα να επιστρέψει στο σιωπηλό του σπίτι, έτσι προτίμησε να περιπλανηθεί για λίγο ακόμη στους δρόμους της πόλης. Τα λόγια του γιατρού βούιζαν ακόμη στα αυτιά του σαν μελίσσι, σκέφτηκε όμως ότι δεν έπρεπε να απελπίζεται. Τίποτε δεν είχε κριθεί ακόμη. Ίσως, αν έφευγε για την Αθήνα για επιπλέον γνωματεύσεις; Ίσως θα έπρεπε να υποβληθεί εκεί στις επαναληπτικές εξετάσεις. Ναι, δεν θα τα παρατούσε τόσο εύκολα. Είχε χρέος να το παλέψει. Αλλά αν δεν τα κατάφερνε; Αν η κατάστασή του χειροτέρευε κι υποχρεωνόταν να παραμείνει εκεί; Θα μπορούσε, άραγε, να εγκαταλείψει για πάντα την Αλεξάνδρεια; Η συγκεκριμένη σκέψη τον συντάραξε. Όχι, δεν μπορούσε να διανοηθεί τη ζωή του μακριά από αυτή την πόλη, όχι πια, όχι σε αυτή την ηλικία. Αυτή ήταν η πόλη που τον σημάδεψε και τον καθόρισε όσο καμία άλλη. Η σκέψη της Αλεξάνδρειας τον κατέκλυσε σαν χείμαρρος, ενώ οι αρνητικές σκέψεις για την αρρώστια του, την κατάρα που τον βρήκε ξαφνικά, βάρυναν το περπάτημά του ακόμα πιο πολύ κι από μακριά έμοιαζε σαν ένας άνθρωπος που σήκωνε ένα ασήκωτο φορτίο. Για ένα πράγμα μόνο ήταν σίγουρος: ακόμα κι αν αποχωρούσε από αυτή εδώ την πόλη, ακόμα κι αν δεν την ξανάβλεπε ποτέ, η ζωή θα συνέχιζε την πορεία της στους μαγικούς της ρυθμούς, με τις μικρές και μεγάλες ιστορίες των ανθρώπων της που αποτέλεσαν για εκείνον παρηγοριά και θεϊκή έμπνευση, όπως θεϊκή ήταν και η ίδια η λατρεμένη πόλη που τον ακολουθούσε παντού, όπου κι αν πήγαινε, παρότι δεν χόρταινε ποτέ να τον υποβάλλει σε δοκιμασίες αλγεινές, όσο κι ανεπανάληπτα μαγικές, έλεγε, αλλά περισσότερο έγραφε, ο Κωνσταντίνος. Πολλές φορές μάλιστα τον καταδίωκε μια παράξενη εμμονή ότι η πόλη αυτή του ανήκει. Μόνον εκείνος ήθελε να τη λατρεύει, να την υμνεί, να την απαθανατίζει, αλλά και να την επιτιμά, να την επικρίνει, να την αναθεματίζει. Να την εκθειάζει, αλλά και να τη μέμφεται επίσης, να εξαπολύει πάνω της τα βέλη της οργής και την ίδια στιγμή να συντηρεί για εκείνη μια απεριόριστη και άνευ κανόνων και συμβάσεων αγάπη. Η Αλεξάνδρεια! Ο συλλογισμός του τον παρέπεμψε σε μια παλαιότερη θύμηση, σ’ ένα περιστατικό –πριν από μερικά χρόνια, κόντευαν δέκα, ίσως και λίγο περισσότερα, όταν η ζωή κυλούσε ακόμη στα γνώριμα, ήρεμα και ηδονικά νερά της– και τη συζήτηση που είχε κάνει με εκείνον τον φίλο. Μια απλή κουβέντα που όμως από εκείνη τη στιγμή θα άλλαζε για πάντα τη δυναμική της σχέσης τους, αλλά και τη σχέση του ιδίου με την πόλη. O Κωνσταντίνος καθόταν στο μικρό μπαλκόνι που έβλεπε στο πίσω μέρος του δρόμου και έπινε τον απογευματινό καφέ του, όταν ο άλλος έφτασε αθόρυβα και χωρίς να του πει κουβέντα απίθωσε στα γόνατά του εκείνο το τεράστιο χειρόγραφο που κρατούσε ευλαβικά στα χέρια. Το άφησε προσεκτικά σαν ένα έκθετο παιδί μπροστά στα μάτια των εν δυνάμει θετών γονιών του, περιμένοντας με αγωνία την ανταπόκριση, την αποδοχή του. Στιγμές αργότερα, όταν δεν εισέπραξε καμία αντίδραση εκ μέρους του Κωνσταντίνου, παρά μόνο μια ξέθωρη ερωτηματική ματιά, του εξήγησε, ενώ ένα πλατύ κι αυτάρεσκο χαμόγελο σκέπασε ξαφνικά το πρόσωπό του – κι ήταν ένα χαμόγελο που πάσχιζε να τιθασεύσει από τη στιγμή που μπήκε στο δωμάτιο, εισβάλλοντας απρόσκλητα στη μοναξιά και την ησυχία του φίλου του. «Η Αλεξάνδρεια, Κωνσταντίνε!» σχεδόν αναφώνησε, εκφέροντας το όνομα της πόλης μ’ έναν τρόπο που τον είχε ενοχλήσει τότε. Όπως τον είχαν ενοχλήσει η βεβαιότητα κι ο ενθουσιασμός, αλλά περισσότερο η θριαμβευτική έκφραση του άνδρα. Ο Κωνσταντίνος σήκωσε το βλέμμα του και τον παρατήρησε με προσοχή, χωρίς όμως να αρθρώσει ούτε μία λέξη. Περιεργάστηκε το πρόσωπό του σαν να ήθελε να διαβάσει σε αυτό περισσότερα απ’ όσα άρθρωναν τα ξέθωρα γαλάζια μάτια του, το αντιπαθητικό χαμόγελο του φλεγματικού Βρετανού. Εκείνη τη στιγμή η στάση του κορμιού, η έκφρασή του θύμισαν στον Κωνσταντίνο μικρό παιδί που επεδείκνυε στον φίλο του το καινούργιο, αστραφτερό απόκτημά του με ένα είδος συστολής, αλλά κι ανείπωτης ευχαρίστησης που άγγιζε τα όρια του θριάμβου.

Έγραψαν για το βιβλίο και τη συγγραφέα:

Οι ήρωες και οι ηρωίδες του έργου δεν είναι θύματα, αλλά Τιτάνες, λόγω του δυσβάσταχτου φορτίου, το οποίο εκόντες άκοντες σηκώνουν στους ώμους τους. Η δόκιμη συγγραφέας, γνήσιο γέννημα θρέμμα, ως γνωστόν, του Ελληνισμού της Αιγύπτου, θα μπορούσε να τους στηλιτεύσει, να τους τιμωρήσει με κηρύγματα ηθικοπλαστικού περιεχομένου, να τους διαγράψει ακόμη και ως ψυχές από το μεγάλο βασίλειο της επινόησης. Της αρκεί να τους περιφέρει στην ευρύτερη διηγητική αρένα της όχι προς ατίμωση, αλλά προς άφεση Διαψεύσεων. Επαρκείς γιατροί, ηθοποιοί, ξεπεσμένοι και μη επιχειρηματίες αδίστακτοι ή νουνεχείς, αλκοολικοί μονήρεις δικηγόροι, φιλοπρόοδοι ομογενείς, τυχάρπαστοι του κέρδους, δημοκρατικοί απόδημοι, διεφθαρμένοι αποικιοκράτες, ενδοτικοί προικοθήρες, έντιμοι μεροκαματιάρηδες… όλοι τους είναι εν τέλει αλήθειες βίου. Εξ ου και η συναρπαστική αναγνωστική πλήρωση. Διαβάζουμε κοντολογίς, σε σμίκρυνση εννοείται, το έπος της αλεξανδρινής συμπεριφοράς, όπως ακριβώς το γράψαμε στις περγαμηνές της Ματαιότητας. Βέβαια, ένα μέρος της το φθείρει η καβαφική υστεροφημία. Κι αυτό τονίζεται εντέχνως από την Πέρσα Κουμούτση.

Γιώργος Βέης, ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, επίτιμος Πρέσβης

Ασφαλώς, σε τούτο το γοητευτικό μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί η Αλεξάνδρεια με τα χρώματα και τις μυρωδιές της, μια πόλη θρυλική, γεμάτη ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα, ένας τόπος μαγικός, σαγηνευτικός, και βέβαια όχι επειδή εκεί έζησε και πέθανε ο μεγάλος ποιητής της «Ιθάκης», των «Τειχών» και των «Θερμοπυλών». Η Πέρσα Κουμούτση περιγράφει με ενάργεια τη συγκεκριμένη πόλη στο τέλος μιας εμβληματικής εποχής, «μιας εποχής λάμψης αλλά και φθοράς του μεσοπολεμικού αιγυπτιώτικου ελληνισμού».

Φίλιππος Φιλίππου, Συγγραφέας, κριτικός βιβλίου

Περιγράφοντας και αποδίδοντας την ψυχογραφία των ηρώων της, τον τρόπο σκέψης, τις νοοτροπίες και τα πάθη τους με ένα είδος ποιητικού ρεαλισμού, η Πέρσα Κουμούτση μας εισάγει σ΄ έναν μυθιστορηματικό κόσμο, πολύμορφο, πολυφυλετικό, πολύχρωμο και ιδιαίτερα ζωντανό.

Αλέξης Ζήρας, κριτικός λογοτεχνίας

Ποτέ της δεν εγκατέλειψε αυτή την Πόλη, διότι για κείνη δεν υπήρξε απλώς γενέθλια γη αλλά και το κλειδί: για να κατανοήσει τα ακατανόητα, ν’ ανοίξει τη θαυματουργικά ιαματική πόρτα της λογοτεχνίας, ν’ αντιληφθεί τα ομιχλώδη ιστορικά γυρίσματα, να διασώσει τον χωροχρόνο στο χαώδες εφήμερο, να έχει ήδη μια πρόγευση παράδεισου… Η Πέρσα Κουμούτση μεταβάλλει τον χαμένο χρόνο σε τέχνη.

Ελένη Γκίκα, συγγραφέας, δημοσιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας

Το βιβλίο διασώζει την πόλη και μεταπλάθει σε τέχνη την εποχή, τον άνθρωπο, τον έρωτα, τον θάνατο, την ζωή. Η συγγραφέας προσεγγίζει τα θέματά της με μεγάλη επιδεξιότητα και με βαθιά συναισθηματική επένδυση καλλιεργώντας την λογοτεχνία της Διασποράς.

Ματούλα Τομαρά-Σιδέρη, Ιστορικός, Καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια αποτελεί την «ελληνική φωνή» του Αιγύπτιου και του αραβικού κόσμου, μέσα από την επαγγελματική της ενασχόληση με τη μετάφραση. Έχοντας παράλληλα, μέσα σε αυτά τα χρόνια, βρει τη δική της λογοτεχνική φωνή.

Σπύρος Κακουριώτης, συγγραφέας, δημοσιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας

Σημείωση: Οι φωτογραφίες εποχής που συνοδεύουν το κείμενο, παραχωρήθηκαν για τη στήλη από το προσωπικό αρχείο της Πέρσας Κουμούτση.

Open post

«Στην καρδιά μου κλείνω την Ελλάδα»

«Στην καρδιά μου κλείνω την Ελλάδα»

Πολιτιστικό φεστιβάλ διάρκειας εννέα ημερών, αφιερωμένο στο Μίκη Θεοδωράκη, θα διοργανώσει ο Δήμος Ηρακλείου Αττικής από το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου έως την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2017.

Όπως αναφέρει ο Δήμος Ηρακλείου Αττικής: «Κορυφαίοι μουσικοί και ερμηνευτές όπως οι Νένα Βεντετσάνου, Νότης Μαυρουδής, Μανώλης Μητσιάς, Μαρία Φραντούρη κ.ά. μπλέκονται σε ένα δημιουργικό γαϊτανάκι με τους Ηρακλειώτες καλλιτέχνες, συλλόγους, φορείς, νεολαία.

Όλες οι εκδηλώσεις των «Ηρακλείων» θα πραγματοποιηθούν στο πάρκο «Χαμόγελο του Παιδιού», Πεύκων 51 με ελεύθερη είσοδο για όλους. Αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα ανακοινωθεί τέλη Αυγούστου».

Open post

Το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας απέκτησε ο Τζέισον Μπέιτμαν

Το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας απέκτησε ο Τζέισον Μπέιτμαν

«Τυχερό» αποκάλεσε τον εαυτό του ο Τζέισον Μπέιτμαν, κάνοντας τα αποκαλυπτήρια του αστεριού του στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ χθες βράδυ (Τετάρτη 26/7).

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός είναι γνωστός, μεταξύ άλλων, για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Arrested Development».

Ο Μπέιτμαν άρχισε να παίζει στην τηλεόραση σε ηλικία των 12 ετών στη σειρά «Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι», υποδυόμενος τον Τζέιμς Κούπερ, ένα ορφανό αγόρι που μαζί με την αδελφή του υιοθετούνται από την οικογένεια ‘Ινγκαλς. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο εφηβικό κοινό παίζοντας στην τηλεοπτική σειρά «Οικογένεια Χόγκαν».

Το 2005 ο Μπέιτμαν απέσπασε μια Χρυσή Σφαίρα και δύο υποψηφιότητες στα βραβεία Emmy για την ερμηνεία του ως Μάικλ Μπλουθ, στην κωμωδία «Arrested Development». Ο Γουίλ ‘Αρνετ, που υποδύεται τον αδελφό του Μπέιτμαν στην αμερικανική σειρά, παρών στην τελετή, δήλωσε: «Πράγματι, κανείς δεν με κάνει να γελώ τόσο δυνατά και τόσο πολύ όσο αυτός εδώ ο άνθρωπος».

Η Τζένιφερ ‘Ανιστον, συμπρωταγωνίστρια του Μπέιτμαν σε πέντε ταινίες, ανάμεσά τους και τα φιλμ «Horrible Bosses» («Αφεντικά για σκότωμα», 2011) και «The Switch» («Δωρητής Σπέρματος», 2010) ήταν επίσης παρούσα στην τελετή για να τιμήσει τον φίλο της. «Ο Τζέισον πάντα βγάζει μια αυθεντικότητα και πολύ γέλιο», ανέφερε η ίδια.

Ο Μπέιτμαν είναι σκηνοθέτης, παραγωγός και πρωταγωνιστής στη νέα δραματική σειρά «Ozark» του Netflix, υποδυόμενος έναν οικονομικό σύμβουλο που μετακομίζει από το Σικάγο στα ‘Ορη Οζαρκ στο Μιζούρι για να ξεφύγει από ένα καρτέλ ναρκωτικών.

Από τη γιορτή προς τιμήν του ηθοποιού δεν έλειπαν η σύζυγος του Μπέιτμαν, η Αμάντα, και οι δυο κόρες τους.

Ο 48χρονος καλλιτέχνης ανέφερε χαρακτηριστικά για το γεγονός ότι απέκτησε το δικό του αστέρι στο Χόλιγουντ: «Νιώθω απλούστατα πολύ, μα πάρα πολύ ευγνώμων, γιατί είχα την τύχη να κρατήσω τη δουλειά μου σε έναν επιχειρηματικό χώρο που δεν είναι σίγουρο ότι θα παραμείνεις για πάντα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Open post

Ένα γκράφιτι του Banksy, το αγαπημένο έργο των Βρετανών

Ένα γκράφιτι του Banksy, το αγαπημένο έργο των Βρετανών

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, κατά την οποία 2000 Βρετανοί ρωτήθηκαν ποιο είναι το αγαπημένο τους έργο τέχνης, το φημισμένο γκράφιτι του Banksy, γνωστού για τα έργα που φιλοτεχνεί σε τοίχους, στο δρόμο, στις προσόψεις των κτηρίων και αλλού, είναι εκείνο που έλαβε την πρώτη θέση.

Ο λόγος για το γκράφιτι που απεικονίζει ένα κορίτσι που αφήνει ελεύθερο, στον ουρανό, ένα μπαλόνι σε σχήμα καρδιάς. Το γκράφιτι που δημιουργήθηκε στην πρόσοψη ενός καταστήματος στο Σόρντιτς, αφαιρέθηκε από τον τοίχο του μαγαζιού και πωλήθηκε σε δημοπρασία το 2014 αντί 500.000 στερλινών (περίπου 560.000 ευρώ).

Τη δεύτερη θέση στη λίστα με τα 20 αγαπημένα έργα των Βρετανών κατέλαβε η ελαιογραφία «Το κάρο του σανού» του Τζον Κόνσταμπλ (1821). Την τρίτη θέση πήρε ο πίνακας «The Singing Butler» (1992) του Τζακ Βετριάνο.

Στον κατάλογο με τα καλύτερα βρετανικά έργα τέχνης συμπεριλαμβάνονταν τρία εξώφυλλα δίσκων: αυτό του δίσκου «Sgt Pepper» των Beatles του εικαστικού Πίτερ Μπλέικ, αυτό του «Dark Side of the Moon» των Pink Floyd που σχεδίασαν η ομάδα τέχνης Hipgnosis και ο Τζoρτζ Χάρντι και το εξώφυλλο του «Never Mind the Bollocks» των Sex Pistols, σχεδιασμένο από τον Τζέιμι Ριντ.

Πηγές: ΑΠΕ ΜΠΕ / The Guardian

Posts navigation

1 2 3 95 96 97 98 99 100 101 125 126 127
Scroll to top